دسته‌بندی: داستان کوتاه

با خود زمزمه کرد: «امروز چه خبره؟ برای چی همه اینطور نگاهم می‌کنند؟» ایستگاه اتوبوسی که سی و دو سال هر روز صبح سوار سرویس

صدای مردی که اسمم را بلند فریاد می‌زد، من را به خود آورد. پیرزن نگاهی به من انداخت و گفت: پاشو، مثکه تو رو میخوان.

جلوی در مدرسه با یک سطل بلال ایستادم و برادرم جلوی در دیگر مدرسه. دخترها از من بلال نمی‌خرند. برادرم فروشش بهتر از من است.

برگۀ سفید درست وسط میز بود؛ بی‌خط، سبک و در عین حال سنگین‌تر از هر سندی که در طول سال‌های کارش دیده بود. کاغذ هیچ

یکی‌یکی در کوپه‌ها را می‌زد تا ساک پتوها را تحویل بگیرد. همه‌‌ی کوپه‌ها دو ضربه؛ کوپه‌ی پنج، سه ضربه. مرد جوانی که لباس بلوچی به

صاحبخانه با حرکتی شاهانه به در اشاره کرد و گفت: «بفرمایید داخل، خانم‌ها.» منتظر تعارف بعدی نشدیم. کفش‌هایمان که در مسیرِ جنگلی گِلی شده بود،

وقتی وحید در را پشت سرش بست، صدای فس‌‌وفس کردنِ دمپایی‌های هما در اتاق دکتر جا ماند. دکتر امیدوار بود وحید بتواند رضایت هما را

وقتی آخرین چشم را ازآخرین چهره بریدم، یه‌حسی به من گفت که این هم قرار نیست جای آن دو حفره‌ی خالی را پُر کند. کارم

دختر، روی قالی کهنه‌ای، کنار ورودی آشپزخانه نشسته و به آرامی و برای چندمین بار، کاغذ‌کادو را تا می‌کند؛ در تلاش است که تا حد

ساعت از یک‌ونیم گذشته بود که برگشتم. ساختمان ساکت و خاموش بود فقط صدای پمپ آب می‌آمد و باد پاییز که زیر راه‌پله‌ها گیر افتاده

سلین با پایش محکم‌تر به زمین می‌کوبید. چیزی به شروع برنامه نمانده بود اما تازه داشت به نور خیره‌کننده‌ی نورافکن‌ها عادت می‌کرد. نگاهی دزدکی به

دو روز و چهارده ساعت پیش اخراج شد. خبرش که به گوش اهالی خانواده رسید، پدر بی‌درنگ گفت باید برگردی سرکارت و مسئله را حل

«تُف تو این شانس.» زیرِ تخت، روی میز، بالای کمد. خانه را چپ‌و‌رو کرد و نیافتَش. پنبه دود شده بود هوا. ده دقیقه به نُه

دست‌هایم را بالا می‌برم. منتظر آهنگ بعدی‌ام. معین می‌گوید به افتخار من، می‌خواهد طناز را بخواند. از شوق جیغ می‌کشم و از جا می‌پرم. هههههیع،

دلش می‌خواست همان‌جا روی همان پله‌های یخ بسته و چرک بنشیند. دندان‌هایش از سرما بهم می‌خورد و دلش زیر و رو می‌شد. سرباز گفت: «خانوم

تاریکیِ مطلق. به زودی ویرانی، مرگ، ناامنی، و جنگ‌های خونین در سرزمین‌ها‌ی تحت سلطه‌ی اِلف‌ها به راه خواهد افتاد. ارباب تاریکی‌ها قدرتی دوباره خواهد یافت.

پرسیدم پریزاد خودکشی می‌کند؟ گفت: بله، پریزاد به طرق مختلف و هر از گاهی دست به خودکشی می‌زند. خانم حسینی سراسیمه ادامه‌ی صحبت را به

-مقصدت کجاست؟ قصدش فرار به عراق بود. رحمان شوک‌زده جلوی باجه‌ با بدنی که می‌لرزید، چشمانی که گشاد شده بود، قلبی که هر آن ممکن

او هر روز از خاب بیدار می‌شد و شیر زنش را می‌دوشید و توی بطری‌های کوچک می‌ریخت و به بازار می‌رفت تا آن‌ها را در

هر سه دوباره برگشتیم فرودگاه. بعد از سه ساعت بودن در راه هتل، بعد از تحویل گرفتن اتاق‌ها، و دقیقا بعد از اینکه فهمیدیم به