داستان کوتاه «الهه‌ی نور» از لاله فاضلی

تاریکیِ مطلق. به زودی ویرانی، مرگ، ناامنی، و جنگ‌های خونین در سرزمین‌ها‌ی تحت سلطه‌ی اِلف‌ها به راه خواهد افتاد. ارباب تاریکی‌ها قدرتی دوباره خواهد یافت. تاریکی بر روشنایی غلبه خواهد کرد و پایانِ هولناک دنیا را، همگان به چَشم خواهند دید.
غروب واپسین روزهای پاییزی در دهکده‌یِ شایِر. ماریا روی نیمکت چوبی، روبروی کلبه‌اش، در حال زمزمه کردن پیغامی به سنجاقکی‌ست که بر روی انگشت اشاره‌یِ نحیف و سرد او نشسته است. آخرین سبدِ نور آماده‌ی رهسپار شدن به کلبه‌هایِ کوچک و زیبای هابیت‌ها است. فردا شب،‌ دهکده‌ی کوچک و زیبای شایِر در تاریکی مطلق فرو خواهد رفت.
ماریا پیراهن دِکُلتِه‌ای سفید، دارای نقش و نگار قلب‌های سرخ آبرنگی می‌پوشد. بر چهره‌ی مهربان اما رنگ‌پریده‌اش آرایشی ملیح می‌نماید. کلاه حصیری‌اش –هدیه‌ی گاندالف- را بر سر می‌گذارد. اندکی درنگ و تأمل می‌کند در قلب‌های زیبایِ نورانیِ داخل سبدش.
مأموریت امشب نیز با موفقیت انجام می‌شود. چراغ‌های کلبه‌های کوچک هابیت‌ها از فاصله‌ی دور سو‌سو می‌زند. کلبه‌ی ماریا اما تاریک است. تاریک‌تر از همیشه. شبِ گذشته، آخرین قطره‌ی خونش، ششمین قلب سبد را روشن کرد. اما دهکده‌ی شایر هفت کلبه دارد. ماریا امیدوار است پیغامش تا بامداد فردا به گوش اِلف‌ها در اعماق جنگل برسد و آروِن -الهه‌ی عشق- به موقع بر بالینش حاضر شود. اگر این پیغام به موقع به اِلف‌ها نرسد، خطری مهیب ماریا و هابیت‌ها را تهدید خواهد کرد.
دیگر رمقی برایش باقی نمانده است. پوستش به رنگ خاکستری درآمده است، چشمانِ زیبایِ عسلی‌اش بی‌فروغ شده‌اند. ماریا -الهه‌ی نور- زیباترین و مهربانترینِ فرشتگان در واپسین ساعات عمرش، بی‌رمق، بی هیچ حرکتی روی مبل راحتی‌اش آرامتر از همیشه چهره‌های شاد و خندان هابیت‌ها را در جشن بهاره‌ی امسال، مجسم می‌کند. تصاویر یکی پس از دیگری در ذهن ماریا مرور می‌شوند. ماریا به خوبی می‌داند که او از نژاد اِلف‌ها است اما مهربانی و صمیمیَّت سرشار هابیت‌ها همواره روشنایی‌بخشِ قلب ماریا بوده ‌است.
دو هزار سال قبل، درست زمانی که یاران حلقه ارتش اورک‌ها را شکست دادند، ماریا -الهه‌ی نور- برای حفاظت از یاران حلقه از خشم سائرون -ارباب تاریکی‌ها- روانه‌ی شایِر می‌شود. لُرد اِلروند این وظیفه‌ی خطیر را به او سپرده بود تا با قدرت جادویی‌اش از هابیت‌ها محافظت کند. اگر سائرون امشب متوجه تاریکی کلبه‌ی ماریا شود، ارتش اورک‌ها را روانه‌ی شایِر خواهد کرد. شایِر در خطر است. خطری مهیب.
لُرد اِلروند در کتابخانه در حال مطالعه، متوجه حضور سنجاقکی در پشت پنجره‌یِ دایره‌ای شکل روبرویش می‌شود. سنجاقک ضمن ادای احترام به اربابِ ایملادریس، پیغام ماریا را در گوش او زمزمه می‌کند. لُرد برآشفته با ناراحتی، لِگولاس را به حضور خود فرا می‌خواند. دستور آماده باش به سپاه اِلف‌ها برای مقابله با حمله‌ی احتمالی اورک‌ها صادر می‌شود.
ده هزار اورک به فرمان سائرون در حال عزیمت به سمت دهکده‌ی شایِر هستند. به فرمان آروِن -ملکه‌یِ السارِ گوندو- اِنت‌ها دور تا دور دهکده‌ی شایِر، آرایش دفاعی به خود گرفته‌اند تا در مقابل ورود ارتش اورک‌ها، قبل از رسیدن سپاه اِلف‌ها، مقاومت بسیاری از خود نشان دهند و اجازه ندهند اورک‌ها آسیبی به شایِر وارد کنند.
گاندالف در گوی جادویی‌اش متوجه چرخش چشم سائرون به سمت دهکده‌ی شایر می‌شود. ماریا و هابیت‌ها به کمک او نیاز دارند. گاندالف پروانه‌ی سفیدی را مأمور رساندن پیغامش به ماریا می‌کند. او می‌خواهد تا قبل از رسیدنش، نور امید در دل ماریا روشن باقی بماند. ماریا لطفاً طاقت بیار.
آروِن، به آرامی ماریا را صدا می‌کند.«بیدار شو ماریا، چشماتو باز کن، منم آروِن.» ماریا به سختی حرف می‌زند. صدای ضعیفی به گوش می‌رسد.«هابیت‌ها… در…خطرند، باید… بهشون… خبر بدیم.» آروِن سعی می‌کند به ماریا این اطمینان را بدهد که هابیت‌ها در امنیت کامل هستند و جای نگرانی نیست. ماریا به کمک آروِن بر روی تخت دراز می‌کشد. تمام پنجره‌ها بسته و پرده‌ها کشیده می‌شوند تا از گزند چشم سائرون در امان بمانند. آروِن دستش را بر روی پیشانی ماریا می‌گذارد و دعایی را که پدرش قبل از آمدنش به او آموخته بود به آرامی زمزمه می‌کند.
«او به خوابی عمیق فرو رفته است، جای نگرانی نیست.» یک‌آن زانوهای گاندالفِ پیر سست می‌شود، دیگر توان ایستادن ندارد. با دیدن ماریا که بی‌حرکت و رنگ‌پریده روی تخت افتاده بود، به نظرش آمده بود که نتوانسته است به موقع خود را برای نجات ماریا برساند. پیرِ کهن‌سالِ داستانِ ما، گاندالفِ خاکستری، چندین بار در سال، در هر فرصتی که دست می‌داد به دیدن ماریا و هابیت‌ها می‌آمد. ملاقات با هابیت‌ها و شرکت در جشن‌های سالیانه‌شان، حسِّ رهایی و آسودگیِ خاطر برای او به همراه داشت. گاندالف ماریا را مثل دخترش دوست دارد. به نظر او، دخترِ نازنینش ماریا، خوش‌طعم‌ترین کیک شاتوت تمامِ دنیا را برایش آماده می‌کند. سحر و جادویی در کار او‌ست. شکّی نیست.
اسبِ سفید گاندالف در برابر الهه‌یِ نور زانو می‌زند، گاندالف با ملایمتِ بسیار ماریا را بر اسب سوار می‌کند. اسب به آرامی برمی‌خیزد. گاندالف سوار اسب می‌شود.«اورک‌ها دور تا دور دهکده‌ی شایِر را محاصره کرده‌اند.» آروِن نگران سلامتی خواهرش است. گاندالف به کمک وِردی که بر زبان می‌آورد و ضربه‌ی عصایش بر زمین، از نظر آروِن ناپدید می‌شود. اورک‌ها نیز دیگر قادر به دیدن او و ماریا نخواهند بود.
آسمان، سرخ به رنگ خون. کلبه‌های کوچک و زیبایِ هابیت‌ها در شعله‌های آتش. پیکرِ بی‌جان هابیت‌ها. با دقت بیشتری که نگاه می‌کند، او را می‌شناسد. او لِگولاس است. اشک از چشمانش جاری می‌شود. او را در آغوش می‌کشد و در بوسه‌های خود غرق می‌کند. ناگهان چشمان لِگولاس باز می‌شود. این نگاه سرخ و آتشین متعلق به چشمِ سائرون است.«زمان نابودی حکومت اِلف‌ها فرا رسیده است.» آخرین پیغام تهدیدآمیز سائرون برای اِلف‌ها. ماریا هراسان از خواب بیدار می‌شود. پدرش اِلروند روبرویش ایستاده است، و ببرِ نگهبانش، آرام در پایین تخت نشسته و با مهربانی به او نگاه می‌کند.
«ماریا تو بایستی زودتر از این‌ها این موضوع را به من اطلاع می‌دادی. امیدوارم متوجه شده باشی که جانِ تمام اِلف‌ها را به خطر انداخته‌ای.» یک نفسِ عمیق. تنها یک کابوس وحشتناک بود. ضربان قلب ماریا آرام می‌شود. ببرش را در آغوش می‌کشد و دلتنگیش را تسکین می‌دهد. ماریا هیچ‌گاه از دستورات لُرد اِلروند سرپیچی نکرده بود و موجب رنجش او از خود نشده بود. عرق سردی بر پیشانی‌اش می‌نشیند.«پدر، راه نجات هابیت‌ها چیست؟» لُرد اِلروند با تأمل در کنار چشمه‌یِ حیات به فوّاره‌یِ آب نگاه می‌کند.«قدرت تاب‌آوری سپاه اِلف‌ها در برابر ارتش ده هزار نفری اورک‌ها متشکل از نازگول‌ها -سوارانِ سیاه- و بالروگ‌ها اندک است.» سپاه دورف‌ها به فرماندهی گیملی از سوی سرزمین‌های غربی و سپاه آراگون از سرزمین گوندور در حال عزیمت به سوی دهکده‌یِ شایِر هستند.«لُرد اِلروند، این اجازه را به من بدهید تا با استفاده از قدرت جادویی‌ام چشمِ سائرون را منحرف کنم. زمان کافی برای رسیدن سپاه آراگون و گیملی به دست خواهیم آورد.» لُرد اِلروند توان صدور این اجازه را ندارد. اما گاندالف این اطمینان را به او می‌دهد که جان دختر نازنینش توسط یارانِ حلقه محافظت خواهد شد.«ما به هابیت‌ها مدیون هستیم پدر.» این آخرین جمله‌یِ ماریا -الهه‌یِ نور- به پدرش، لُرد اِلروند -اربابِ ایملادریس- بود.
به فرمان آراگون بار دیگر یاران حلقه -بیلبو بَگینز، فِرودو بَگینز، سَم‌وایز گَمجی، مِریادوک بِرندی‌باک، و لِگولاس- به همراه ماریا عازم کوه نابودی می‌شوند. لُرد اِلروند، برای حفظ جان دخترش و یاران حلقه، شمشیر هازَفَنگ را به فِرودو می‌دهد.
با نزدیک‌تر شدن گروه به کوه نابودی، ماریا احساس ناراحتی بیشتری می‌کند. او بی‌حال، رنگ‌پریده و درمانده است. لِگولاس ماریا را در آغوش می‌گیرد و بر اسب فیلی رنگ‌اش در کنار خود سوار می‌کند. موهای طلایی ماریا را نوازش می‌کند. هُرمِ پیراهنِ ماریا تمام وجودش را می‌شوراند. بی‌پروایی نا‌بخشودنی. احساسِ گناه.
«بایستی اقدامات جدّی برای جلوگیری از گسترش قدرت تاریکی در سرزمین‌های شرقی و جنوبی صورت بگیرد.» سخنِ قاطع و کوبنده‌ا‌ی از سویِ بانویِ لورین، گالادریل، در حضور اعضاءِ شوراءِ حکیمان. زنی که از هر نظر جایگاهی بالاتر از سایر اعضاءِ شوراء دارد. او از نظر زیبایی، دانش، و قدرت از اِلف‌های دیگر پیشی گرفته است. این شوراء سالیانه برای اخذ تصمیمات جِدّی با هدف برقراری صلح و آرامش در میان نژادهای مختلفی هم‌چون الف‌ها، هابیت‌ها، دورف‌ها، ترول‌ها، و انسان‌ها در کاخِ مَرمَر در سرزمین‌های میانه برگزار می‌شود. اعضای شوراءِ حکیمان متشکل از سارومان، گاندالف، راداگاست، جادوگران آبی و بانویِ لورین، گالادریل است.
سارومان با دقَّت در حال تماشای گویِ جهان‌نمای خود است.«یاران حلقه هیچ شانسی برای پیروزی در برابر قدرت ارباب تاریکی، سائرون ندارند.» گاندالف پیپ‌اش را روشن کرده، چند پوک طولانی می‌زند. لبخندی تحقیر‌آمیز به استادش، سارومان می‌کند. گاندالف شیفته‌ی مهارت‌ پیشگویی سارومان است. در طول پنج هزار سال آشنایی گاندالف با سارومان، حتی یک بار هم به چشم خود ندیده است، او قادر باشد پیشگوییِ درستی انجام دهد.
«امیدوار هستم امروز در نشستِ شوراءِ حکیمان تصمیمات عاقلانه‌ای اتخاذ گردد.» لُرد اِلروند، از این‌که همسرش کِلِمبِریان از لحاظ روانی شدیداً تحت فشار قرار گرفته است، غمگین و نگران است. بانو کِلِمبِریان، از یک‌ سو در این اندیشه است که آیا مادرش بانو گالادریل موفق به أخذ اکثریت آراءِ شوراءِ حکیمان مبنی بر اتّحاد نژادهای مختلف برای نابودی ارباب تاریکی خواهد شد. از سوی دیگر، دخترش ماریا در حالی عازم کوه نابودی شده بود که بهبودی کامل نیافته بود.
«ماریا در تب می‌سوزد. اگر اندکی پونه‌ی کوهی داشتیم، تبش را پایین می‌آوردیم.» لِگولاس بسیار آشفته و نگران است. سَم و مِری تا صبح به نوبت نگهبانی خواهند ‌داد و آتش را روشن نگه می‌دارند. سواری از دور نزدیک می‌شود. قامت‌اش متوسط است، سوار بر اسبچه‌ای قهوه‌ای. گمان نمی‌کنم، اورک یا نازگول یا حتی بالروگ باشد. او مطمئناً یک دورف است. بیلبو او را می‌شناسد. همسفر و هم‌رزم او بود، در باز‌پس‌گیریِ خانه‌ی دورف‌ها و مقابله با اژدهایِ اِسماگ. پادشاه تورین اوکِن‌شیلد. او به خواست گاندالف در ادامه‌ی مسیر تا کوه نابودی در خدمت‌گزاری یاران حلقه آماده خواهد بود. گاندالف مقداری گیاهِ شفابخش برای پایین آوردن تبِ شدید ماریا فرستاده است. پادشاه تورین، در برابر عظمتِ روحِ الهه‌ی نور و در برابر سرسختی و شجاعت ماریا به زانو در می‌آید.«ماریا تو مایهِ سربلندی و افتخار اِلف‌ها هستی.» سپس با نگاهی سَبعانه و نافذ به یاران حلقه، تمام حرف‌های ناگفته‌اش را یکی پس از دیگری بازگو می‌کند.
پادشاه تورین، دلاوری‌ها و جنگاوری‌های بی‌شماری را در کارنامه‌ی خود، به عنوان یک شاهزاده‌یِ جوان دورف ثبت کرده است. تنها پنجاه و سه سالش بود که در نبرد با اورک‌ها، دلاوری چشمگیری از خود نشان داد. در نقطه‌ای از میدانِ نبرد سپرش شکسته شد و او مجبور به استفاده از یک تنه‌ی درخت بلوط برای دفاع از خود شد. بعد از آن بود که لقب “سپر بلوط” را از آنِ خود کرد. در آن جنگ خونین دورف‌ها صدمات بسیاری دیدند اما در نهایت دورف‌ها به پیروزی رسیدند و آزوگ کشته شد. پادشاه تورین، از یاران حلقه این توقع را دارد که با شجاعت و سرسختی به مسیر خود ادامه دهند. حضورش به گروه انگیزه‌ی بیشتری بخشید برای ادامه‌ی مبارزه با ارباب تاریکی‌ها.
با رسیدن سپاه آراگون از سرزمین‌های میانه و سپاه دورف‌ها به فرماندهی گیملی از سرزمین‌های غربی، نبرد سختی میان سپاهیانِ پادشاه آراگون و دورف‌ها با ارتش اورک‌ها درمی‌گیرد. نبرد تا سه روز بدون هیچ وقفه‌ای ادامه می‌باید. بسیاری از سپاهیان زخمی و خسته شده‌اند. اما هر بار با شنیدن این جمله از زبان پادشاه آراگون «سپاهیان دلاورم بتازید بر ارتش تاریکی‌ها، پیروزی از آن ما‌ست.» سربازان جان دوباره‌ای می‌گرفتند و با شدت بیشتری با ارتشِ ده هزار نفری اورک‌ها و نازگول‌ها و بالروگ‌ها مبارزه می‌کردند.
ظهرِ روز چهارم، در میانه‌یِ میدانِ نبرد، یک شاهینِ هوشیار و چالاک، جسورانه و با‌شهامت با عبور از میان اورک‌هایِ های، اورک‌هایی به مراتب زشت‌تر، کریه‌تر و نیرومند‌تر از اورک‌های دیگر، بر بازوی پادشاه آراگون فرود می‌آید. او حامل پیغام مهمی از سوی پادشاه اِلروند است. به زودی سپاه اِلف‌ها برای یاری رساندن به آن‌ها به ایشان خواهند پیوست. ارتش عقاب‌ها بر فراز آسمان دیده می‌شوند. صدای شیپورهایِ جنگِ پیشگامانِ سپاه اِلف‌ها به گوش می‌رسد. دهکده‌یِ شایِر از گزند اورک‌ها و اربابِ تاریکی در امان خواهد بود.
روزگاری فِرودو به همراه هشت هابیت توسط گاندالف برای انجام مأموریت بزرگی برگزیده شدند. شجاعت و دلاوری‌ مثال زدنی. عبور از میان کوه‌ها، جنگل‌ها، برف و بوران و تاریکی. جنگ با نیروهایِ شرورِ تاریکی. آن‌ها مأموریت خود را با موفقیت به انجام رساندند و حلقه‌ی سائرون را به کوه نابودی برده و آن را از بین بردند. اکنون زمان آن رسیده است تا سپاه آراگون، سپاه دورف‌ها، سپاه اِلف‌ها و اِنت‌ها با یک‌دیگر هم‌پیمان شوند برای حفظ امنیت دهکده‌یِ کوچک و زیبایِ شایِر، در نبود بیلبو بَگینز، فِرودو بَگینز، سَم‌وایز گَمجی، و مِریادوک بِرندی‌باک.
به فرمان لُرد اِلروند، الهه‌هایِ جوانِ نور، با سبد‌هایی مملوء از گَردِ طلایی در دستان‌شان بر فراز دهکده‌یِ کوچک و زیبای شایِر به پرواز در‌آمده‌اند. تدارکاتِ جشنِ عروسی. اهالی دهکده‌یِ شایِر، در سراسر دهکده،‌ گل‌هایِ رنگارنگ لاله کاشته‌اند. عطرِ خوش گل‌های لاله. هابیت‌ها خوشحال و خندان در حال چراغانی خانه‌های‌شان هستند. آتش بازی‌هایِ گاندالف در آسمانِ شب. شب‌هایی روشن و نورانی. نورانی‌تر از همیشه. غرق در شادی و سرور. ماریا دست در دست پدرش، در حال نزدیک‌شدن به جایگاه است. لِگولاس بی‌صبرانه منتظرِ در آغوش کشیدن ماریا و بوسیدن اوست. حلقه‌های ازدواج را گاندالف برایشان می‌آورد. حلقه‌هایی جادویی.
«گاندالف… گاندالف… گاندالف» هابیت‌ها فریاد‌کشان با دست‌های گره‌ کرده رو به آسمان، نام او را بلند صدا می کنند. می‌خواهند گاندالف برایشان در این روز فرخنده و میمون سخنرانی کند.«صحبت های این جادوگر پیر برایتان ملال‌آور خواهد بود.» این بار ماریا دستِ گاندالف را با مهربانی می‌فشارد و با نگاهِ مهربان و دوست‌داشتنی‌اش به او لبخند می‌زند.«گاندالف عزیز، لطفاً برایمان چند کلمه‌ای صحبت کن.» ردِّ خواسته‌ی ماریا از سوی گاندالف امری ناممکن بود.«شما هابیت‌ها به خوبی می‌دانید که ماریا گران‌بها‌ترین دارایی من در این دنیا است. او را مثل دخترم دوست دارم. من با شجاعت و ازخودگذشتگی که از شما هابیت‌ها سراغ داشتم، در این سفرِ اخیر، بارِ دیگر، مسئولیت خطیری را به شما محول کردم. صمیمانه از شما سپاسگزارم که دخترم را، ماریای عزیزم را به سلامت به من بازگرداندید.» گاندالف ماریا را خیلی محکم، محکم‌تر از همیشه، در آغوش می‌کشد و بوسه‌ای شیرین‌تر از عسل بر گونه‌ی سرخ‌اش می‌‌نشاند. ماریا -الهه‌ی نور- با قدرت جادویی‌اش در قلب تاریکی‌ها نفوذ کرده و روشنایی‌اش را در سراسرِ عالم هستی می‌پراکند.