داستان کوتاه «ردپای گل» از سوین درخشانی

سلین با پایش محکم‌تر به زمین می‌کوبید. چیزی به شروع برنامه نمانده بود اما تازه داشت به نور خیره‌کننده‌ی نورافکن‌ها عادت می‌کرد. نگاهی دزدکی به مبل روبه‌رو انداخت. جایی که مهمان برنامه، آرام و متین نشسته بود. لبخندی زورکی تحویلش داد. در محل کار جدیدش، تظاهر، هنری بود که باید زود یاد می‌گرفت.

دوربین‌ها با هشدار قبلی روشن شدند و سلین لبخندزنان روبه دوربین گفت:«سلام به همگی. امروز یه مهمون داریم که باید بگم فوق‌العاده خوش‌شانسه ما دعوتش کردیم. خوش اومدی آلینا. بازیگر نقش اصلی فیلم… چی بود اسمش؟»
آلینا اسم فیلم را گفت.

_آره. همون. خب آلینا، بهمون بگو چرا تو انتخاب شدی؟ یعنی وقتی بازی‌ات رو دیدم حس کردم کاملا تو نقشت غرق شدی. بعد از خودم پرسیدم سلین، اگه تو بودی چطور بازی می‌کردی؟! و بعد به خودم جواب دادم: مثل همیشه درخشان و بی‌نظیر می‌شدی!

و رو به دوربین خندید.
آلینا دست به لیوانش برد و جواب داد:« بله، خیلی سخت بود. ماه‌ها تلاش کردم که این نقش رو واقعا درک کنم. مجبور شدم بخش‌هایی از خودم رو بپذیرم که معمولا ازشون فرار می‌کنم.»

سلین با کاغذهایش بازی می‌کرد و حتی یک کلمه از حرف‌هایش را نشنید. گفت:«که اینطور. درک می‌کنم. برای منم خیلی سخته که با این همه فشار مخاطب برنامه‌‌های زنده اجرا کنم. چون هرلحظه ممکنه سقوط کنی…»

صدایی در گوشش گفت:« باز داری از خودت تعریف می‌کنی. سوال‌هایی که نوشتی رو بپرس. ریتینگ داره می‌ریزه.»
سلین مکث کرد. کاغذهایش را بالا آورد و نگاهی به سوال‌ها انداخت. سپس پرسید:«خب… چی تو رو به اینجا رسوند؟ مشوقی داشتی؟ یا فقط دوست داری اینجا باشی تا همه ببینن آدمی مثل من طرف‌دارت شده؟»
صدا این بار گفت:«می‌ریم رو تبلیغ. سلین… تمومه. اخراجی.»

چراغ‌ها روشن شدند. آلینا بلند شد و با عجله به پشت‌صحنه رفت. مدیر برنامه سراغ سلین نیامد. این سکوت، حکم اخراج بود.
سلین تنها ماند و به مبل خالی خیره شد. کاغذهایش را جمع کرد، اما در نهایت مچاله‌شان کرد و در سطل انداخت.
اشک در چشمانش حلقه شده بود. فکر کرد به باغچه‌اش سر بزند. جایی که برای آرام کردن خودش ساخته بود و هرروز به آن سر می‌زد. از استودیو بیرون رفت، بارانی ناگهانی و شدیدی از آسمان می‌ریخت. قطره‌های باران نگرانی اصلی‌اش را از یاد برد و حالا به فکر یک چیز بود. نرگس‌ها.

کلاه بارانی‌ را روی سرش کشید و به طرف باغچه دوید. باد به شدت به صورتش می‌خورد و موهایش را پریشان می‌کرد. اما دیگر برایش مهم نبود. تنها به نرگس‌های ساقه‌شکسته فکر می‌کرد؛ همان‌هایی که اگر شانس می‌آورد هنوز چندتایی‌شان سالم مانده بود.
همین که رسید، نفس‌نفس‌زنان روکش محافظ را آورد و سقفی رویشان کشید. ثانیه‌ای نباید تلف می‌شد. کارش که تمام شد به طرف نرگس‌ها رفت. بیشترشان شکسته و پرپر شده بودند. جز چندتایی انگشت‌شمار. از رویشان رد شد و یک‌راست سراغ کسی رفت که فکر می‌کرد مقصر این ویرانی است. نامزدش.

چندبار محکم به در کوبید.
صدایی از پشت در گفت:«بیا تو.»
در را کمی باز کرد و خم شد تا ببیند چه کسی آن سوی در است. مطمعن که شد آدم دیگری آنجا نیست، در را کامل باز کرد و وارد شد. نامزدش پشت میز نشسته بود و در حال خوردن ساندویچی بود. سلین گفت:«چطور انقدر بی‌فکری؟ چرا مراقب‌شون نبودی؟ باعث شدی همشون نابود بشن.»

مرد ابروهایش را در هم کشید و سری تکان داد. دهان پر از ساندویچش در حال تکان خوردن بود و کمی از سس قرمز گوشه لبش مالیده شده بود. به زور قورت داد و گفت:«مگه خودت روکش نکشیده بودی؟»
سلین اشک‌هایش را پاک کرد و گفت:«نه…قرار نبود بارون بیاد. ولی تو که می‌دیدی هوا چطوره. چرا کاری نکردی؟»
_طبیعت که دست من نیست.
_عمدا اهمیت ندادی. مگه نه؟
مرد همانطور که ساندویچ را با انگشتان دو دستش فشار می‌داد گفت:«تو که خودت می‌گی بهتر از همه از پس همه‌چی برمیای… شاید برای همین حواسم نبود.»

سلین دست به سینه لب‌هایش را با ناراحتی جمع کرد. بعد روی نوک پا چرخید و از آنجا بیرون رفت. به طرف میز کوچک خودش رفت و تمام وسایلش را داخل کیف‌دستی ریخت. بدون اینکه نگاهی به کسی بیندازد از ساختمان خارج شد. بیرون، باران قطع شده بود. اما آن هوای مرطوب و گرفته او را یاد آب گل‌آلود زیر گلدان می‌انداخت. چند قدمی که از آنجا دور شد، افکارش شروع به شفاف شدن کردند. به تیغی اندیشید که می‌رنجاندش. حرف‌هایشان قاضی درونش را فعال کرده بود و هی مدارک را توی دادگاه ذهنش بررسی می‌کرد و هربار حکم متفاوتی صادر می‌کرد.

افکارش تغییر جهت دادند. از گل‌های پژمرده به کاری که از دست داده بود. از یادآوری‌ دومی لبخندی زد. بالاخره آن شغلی نبود که دوستش داشته باشد. همه‌ چیز ناگهان پاک‌تر و زیباتر به نظر رسید. با اینکه می‌دانست احتمالا چندروزی باید با صرفه‌جویی زندگی کند تا شغل دیگری پیدا کند، به فکر خریدن گل افتاد. گل‌هایی تازه که بتواند از آن‌ها مراقبت کند.
کیفش را روی شانه‌اش محکم کرد. شاید تا اینجا کل راه را اشتباه آمده بود. فقط باید گل‌ها را دنبال می‌کرد تا راهش را پیدا کند. نگاهی به اطراف انداخت. چند گل قاصدک دید که از باران جان سالم به در برده بودند. گل‌هایی که نماد آرزو و رهایی بودند. در امتداد نگاهش چندتایی دیگر قاصدک می‌دید. مثل کودکی که به دنبال پروانه‌ها می‌دود و پروانه هربار از او دورتر می‌شود، دنبالشان کرد.
□□□
در روز هفتم کارش، نرگس سوم را هم می‌خواست تقدیم کند. اولی را به مرد مسنی داده بود. چون گفته بود:«یه گل خاص برای خودم می‌خوام بخرم.»
و سلین با لبخندی زورکی یکی از گل‌هایی که ازش متنفر بود به او داد. شاخه‌ای نرگس. مغازه این گل‌ها را روزانه می‌آورد چون زود پژمرده می‌شدند.
دومی را به دختری جوان تقدیم کرد. به این علت که گفت:«وای این گل‌های رز چقدر زیبان. منو یاد گل‌های سال پیشم می‌ندازن. می‌دونی تونستم مسابقه باغبونی رو ببرم.»
سلین شاخه‌ای نرگس تقدیمش کرد و گفت که بیشتر از همه به شخصیتش می‌آید. دختر تعجب کرد. ولی بعد شانه بالا انداخت و گل را گرفت.

و حالا نفر سوم:«گل‌های شما منو یاد موفقیتم توی شرکتم می‌ندازه. کار خیلی سختی رو تونستم درست انجام بدم. شما هم کارتونو واقعا درست انجام دادین.»
سلین جواب داد:«نه‌نه من خیلی تازه‌کارم. اصلا خوب نیستم.»
مشتری شاخه‌ای نرگس برداشت و گفت:«ولی شما گل‌های خیلی زیبایی دارین.»
و گل را به او داد.

سلین گرفت و نگاهش کرد. زیبا؟ مشتری بیرون رفت و او را با افکارش تنها گذاشت. روی صندلی ولو شد. واقعا کارش خوب بود؟ لبخندی از روی رضایت خاطر زد. این روزها بیشتر این حس به سراغش می‌آمد. گلی که غریبه به او داده بود بو کرد. این بو او را به یاد گذشته‌ها انداخت… خودش و مادرش وسط اتاق ایستاده‌اند. دیوارها با تصاویر بازیگران و فیلم‌ها پوشیده شده‌اند. سلین ده ساله به آرامی در جای خود تکان می‌خورد و دست‌هایش را بهم می‌مالد. سعی می‌کند دیالوگ‌ها را به درستی و با لحنی واقعی تکرار کند. مادرش با نگاهی جدی دنبالش می‌کند. نگاه سلین هرازگاهی به سمت مادرش سر می‌خورد. به دنبال کوچکترین نشانه تایید یا تحسین.

این بار هم اشتباه می‌کند. مادرش با صدایی خشک و سرشار از ناامیدی به او می‌گوید: حواست کجاست؟
و برای مجازات او اتاق را ترک می‌کند. تا آخر روز به او بی‌توجهی می‌کند و دیگر تمرین نمی‌کنند.
سلین خودش را به یاد می‌آورد که آن روز با دادن گلی کوچک به مادرش با او آشتی کرده بودند…
صندلی که روی پایه‌های عقب نگهش داشته بود به جلو افتاد و از افکارش بیرونش انداخت.

آن شب زودتر به خانه رفت. از جلوی قاب‌عکس‌های کوچک و بزرگ گذشت. عکس‌هایی از یکی دوتا موفقیتش در بازیگری و عکس‌های خانوادگی. بقیه، همگی مربوط به انواع گل‌ها بودند. متوجه شد چتری که برای نامزدش گذاشته بود، نیست.
خودش را روی کاناپه انداخت. نمی‌دانست چرا، اما حس می‌کرد دوست دارد دوباره فیلم جدید آلینا را ببیند. از اول تا آخر فیلم با بدنی شل و به عقب تکیه داده شده به صفحه خیره شده بود. بیشتر به شخصیت اصلی. با نگاهی سرشار از تحسین به ظرافت‌های گفتاری و رفتاری‌اش. فرق زیادی با حالت واقعی‌اش نداشت. حرفی که در استودیو زده بود از ذهنش گذشت:«مجبور شدم بخش‌هایی از خودم رو بپذیرم که معمولا نادیده‌اش می‌گیرم…»
چه بخش‌هایی؟ چرا نپرسیده بود؟

فیلم تمام شد و او هنوز متاثر بود. مدتی همانطور بی‌حرکت ماند. حالا می‌دید خودش هم زخم‌هایی داشته و موقع حرف زدن با آلینا متوجه‌شان نبوده. حالا درک می‌کرد بازی کردن چنین نقشی، چقدر برایش سخت بوده.
بلند شد و تلوزیون را خاموش کرد. به طرف پنجره‌ رفت. آب‌پاش را برداشت. نزدیک گل نرگس کوچکی که داخل گلدان بود نشست. با لذت تماشایش کرد و با اسپری ریز آبش داد. حواسش جمع بود که گردوغباری روی برگ‌هایش نماند.