نویسنده: شاهین کلانتری

  از «بوف کور» بسیار گفته‌ام توی کلاس‌ها، اما پیش نیامده درباره‌‌اش چیزی بنویسم؛ آن‌قدر بهش پرداخته‌اند که زدن حرفی نو، کوششی جانکاه می‌طلبد. باری،

    محمد صالح‌علاء نوشته بود: «من نگاهی به خانواد‌ه‌ام انداختم و مهمان‌ها انداختم با شرمی گل‌بهی گفتم: بله، با کمال میل.»*   از خودم

  #کلمات_هفته عنوان بخشی از ستون #تردیدار است که هفته‌یی یک ‌بار هوا می‌شود؛ برگزیده‌یی از واژه‌ها‌یی‌ست که این‌سووآن‌سو دیده‌ام و پسندیده‌ام، همراه با شاهد

  خودپند پندی‌ست به خود، نه به دیگری. فاز نصیحت برنمی‌داریم. درنگی‌ست بر گفت‌وگوی درون و آنچه به خود «امر» می‌کنیم: این کار را بکن/آن

  شاید بپرسی: «اصلن از کجا بدانم نویسنده‌ام که حالا برای نویسنده‌تر شدن بکوشم؟» مقصودم فراخ‌ترین معنای نویسندگی‌ست، در این تعریف هر کسی که چیزکی

  بهمن فرسی برای «شخصیت داستانی» معادلِ «نوشتآدم» را پیشنهاد می‌دهد. دیدم این کلمه دستِ‌کم واسه این تمرین نام مناسبی‌ست:‌ درباره‌ی آدمی که هنوز نامش

  امروز با همسفران «تمرکزآر» به این اندیشیدیم: چگونه یک روز عادیِ من به روزی استثنایی بدل می‌شود؟   نخست گفتیم، دوازده ساعت بعد،‌ طبق

  «چگونه به نوشته‌هایم شاخ‌وبرگ بدهم؟» این شاه‌پرسش‌های همسفران مدرسه نویسندگی است. حالیا ببینیم که تمرین «هفتک نویسنده‌ساز» چگونه به تقویت عضلاتِ متن‌گسترِ ذهن می‌انجامد:

  بیا فهرست کنیم. بیا نورون‌های بیشمار مغزمان را فهرست کنیم. بیا هرچه بی‌شمار است فهرست کنیم. بیا انگیزه‌هایمان را فهرست کنیم و هر فهرستی

  نمی‌دانم کدام رندی گفته بود: «اگر دقیقن بدانید دیگران درباره‌ی شما چه فکر می‌کنند، درجا دق می‌کنید.» برای اثباتش لحظه‌یی بیندیشید به آش‌درهم‌جوشِ افکار

  بیا به فرمول‌های شاعرانه‌ی زندگی‌مان بیندیشیم.   یک نمونه‌اش شعر‌ی‌ست از ایرج کریمی‌ که در فیلم «باغ‌های کندلوس» هم دکلمه می‌کنندش:   «در دامنه‌ها

  #کلمات_هفته عنوان بخشی از ستون #تردیدار است که هفته‌یی یک ‌بار هوا می‌شود؛ برگزیده‌یی از واژه‌ها‌یی‌ست که این‌سووآن‌سو دیده‌ام و پسندیده‌ام، همراه با شاهد

  شنبه: دوشنبه یکشنبه: پنجشنبه دوشنبه: یکشنبه سه‌شنبه: جمعه چهارشنبه: شنبه پنجشنبه: سه‌شنبه جمعه: چهارشنبه   به‌گمانِ مجنونِ قصه‌ی ما خلاف‌آمدِ عادت زیستن با عصیان

  هر آدمی فقط وقتی خودِ خودِ خودش است که مهربان باشد.

  گاه می‌پناهم به کتاب تا لرزه به اندامِ افکارم بیندازم. مثلن در «درخشش‌های تیره» می‌رسم به اینجا که «فرهنگ ما در واقع فرهنگ شبیه‌سازی