بی هم‌شعری نه

نوشتمش:

«بی‌ همشهری می‌توانم زیست اما بی‌ هم‌شعری نه اما، اصلن،‌ هرگز.»

هم‌شعری اما، تنها با تو شعر نمی‌خاند، تنها با تو شعر نمی‌نویسد، شعر را زندگی می‌کند،‌ زندگی را شعر می‌کند.

و حالا که حرف شعر است، هم‌شعرم باش در این شعر آنا اشویر:

«رنج من

برای من مفید است.

می‌گذارد 

در مورد رنج دیگران بنویسم.

رنج من مدادی است 

که با آن می‌نویسم.»*

*رنج و شادمانی، ترجمه‌ی دروتا سوآپا، ص۵۲