من به وجد آمدم امروز تو چرا مینایی؟
وجدآورِ امروزم شعریست از تورگوت اویار: «اگر یک روز بروم از من چه چیزهایی باقی خواهد ماند؟ آری تمام چیزهایی که ناتمام گذاشتهام*»
1404-05-13
بدون دیدگاه
وجدآورِ امروزم شعریست از تورگوت اویار: «اگر یک روز بروم از من چه چیزهایی باقی خواهد ماند؟ آری تمام چیزهایی که ناتمام گذاشتهام*»
وجدآورِ امروزم مطلع داستان «بازی روی خط ممنوع است*»: «تابستان. تاب و تبِ تراشههای آفتاب، بر کاکل بامها. خواب. خواب. خواب. آتش. خرمن
نوشتن و نگاشتن هیچ از هم جدا نیستند، و بیخود نیست که برای «نوشتن» از «نگاشتن» نیز بهره میجوییم. گاه تمام لذت نوشتن در
#کلمات_هفته عنوان بخشی از ستون #تردیدار است که هفتهیی یک بار هوا میشود؛ برگزیدهیی از واژههاییست که اینسووآنسو دیدهام و پسندیدهام، همراه با شاهد
نوشتمش: «بی همشهری میتوانم زیست اما بی همشعری نه اما، اصلن، هرگز.» همشعری اما، تنها با تو شعر نمیخاند، تنها با تو شعر نمینویسد،
نوشتم برایش: «رها بنویس. شوریده بنویس. بشور و بنویس. شورش کن. شورت را بنویس.» شوراندن همانا و و شوریدن همانا. همان دم دست
هفتادمین دورهی کلاس آنلاین نویسندگی خلاق بهزودی آغاز میشود. گاه پیش از شروع دوره جلسات کوچکی برگزار میکنیم برای قلمگرمی. توی جلسهی دیروز به
-هیشکی محل گربه هم به نوشتههات نمیذاره. خب، نذاره. خودت چرا محل سگ نمیذاری به کاری که دوست داری؟ مهمترین چیزی که میتونم
#کلمات_هفته عنوان بخشی از ستون #تردیدار است که هفتهیی یک بار هوا میشود؛ برگزیدهیی از واژههاییست که اینسووآنسو دیدهام و پسندیدهام، همراه با شاهد
چند آغازک ساده اما نوشتانگیز؛ فهرستی از چند شروعِ خنثا که بشود هر روز گذاشتشان وسط و جور دیگری پیشان را گرفت: رسیدم به
بدترین دستهبندی ▫️شرح ایده: پیش آمده از یک دستهبندی حرصتان بگیرد و آن را احمقانه یا غیرانسانی بدانید؟ در میان دستهبندیها غالبن دوگانها
ما همه درختیم به هم که میرسیم اما تبر میشویم. تمام تمنایم از خود: درخت ماندن و تبر نشدن، در رسیدن و نرسیدن.
دوستی از فایدهی روزانهنویسی پرسید، حالیا این پاسخ: خاصیتش این است که تا به فکرهایت تجسم میبخشی و جلوی چشمت میبینیشان احتمال گرفتن
یک: نتیجهی یکسال و اندی تأکید ویژه روی راهاندازی کانال تلگرام و انتشار روزانه یک متن در آن حالا بهروشنی پیداست؛ صدها کانال قابل
#کلمات_هفته عنوان بخشی از ستون #تردیدار است که هفتهیی یک بار هوا میشود؛ برگزیدهیی از واژههاییست که اینسووآنسو دیدهام و پسندیدهام، همراه با شاهد
یک پوشه هم دارم در یادداشتگاهِ گوشیم به نام «لغتمایهها»؛ مجموعهییست از واژهها و پیشوندها و پسوندهایی که گاهِ واژهسازی پیشان میروم. بخشیش فعلن
نادر نادرپور سروده بود: «ای اشکِ مهربان! چشمِ مرا نگاهی چون کودکان ببخش!» دیدم برای خودم و شما چی آرزو کنم از
یکسری کوچه و خیابان هم در ذهنمان داریم. ترکیبی از آنچه در واقعیت دیدهایم، اما با فاصلههای نامعمول؛ اینطور که در ذهن تو کوچهیی