نویسنده: شاهین کلانتری

  بدترین دسته‌بندی   ▫️شرح ایده: پیش‌ آمده از یک دسته‌بندی حرصتان بگیرد و آن را احمقانه یا غیرانسانی بدانید؟ در میان دسته‌بندی‌ها غالبن دوگان‌ها

  ما همه درختیم  به هم که می‌رسیم اما تبر می‌شویم.    تمام تمنایم از خود: درخت ماندن و تبر نشدن، در رسیدن و نرسیدن.

  دوستی از فایده‌ی روزانه‌نویسی پرسید، حالیا این پاسخ:   خاصیتش این است که تا به فکرهایت تجسم می‌بخشی و جلوی چشمت می‌بینی‌شان احتمال گرفتن

  یک: نتیجه‌ی یکسال و اندی تأکید ویژه روی راه‌اندازی کانال تلگرام و انتشار روزانه یک متن در آن حالا به‌روشنی پیداست؛ صدها کانال قابل

  #کلمات_هفته عنوان بخشی از ستون #تردیدار است که هفته‌یی یک ‌بار هوا می‌شود؛ برگزیده‌یی از واژه‌ها‌یی‌ست که این‌سووآن‌سو دیده‌ام و پسندیده‌ام، همراه با شاهد

  یک پوشه هم دارم در یادداشت‌گاهِ گوشیم به نام «لغت‌مایه‌ها»؛ مجموعه‌یی‌ست از واژه‌ها و پیشوندها و پسوندهایی که گاهِ‌ واژه‌سازی پی‌شان می‌روم. بخشیش فعلن

  نادر نادرپور سروده بود:   «ای اشکِ مهربان! چشمِ مرا نگاهی چون کودکان ببخش!»   دیدم برای خودم و شما چی آرزو کنم از

  یک‌سری کوچه و خیابان هم در ذهنمان داریم. ترکیبی از آنچه در واقعیت دیده‌ایم، اما با فاصله‌های نامعمول؛ اینطور که در ذهن تو کوچه‌یی

  کلاف کلماتم که سردرگرم شود، از کلافگی کرور کرور کلمه ‌را با علامتِ به‌اضافه وصل می‌کنم به هم؛ پنداری هر واژه عددی‌ست (که هست)

  حوصله‌ی کلمات را سر برده‌ایم. حالا این وسط یکی عذاب وجدان می‌گیرد و دست به هر جنگولکی می‌زند تا دل واژه‌ها واز شود. اسمش

    ▫️شرح ایده: بیماری، آن هم از نوع ویروسی همه‌گیر، تعادل زندگی را بهم می‌ریزد، و شروع هر داستانی هم به‌هم‌خوردن تعادل در عرصه‌ی

  گاه‌گاهی تنها به شوقِ یافتن واژه‌‌های ترکیبیِ نغز و ناب سر می‌زنم به دیوان شاعران کهن. امشب هوس سنایی غزنوی کردم و همان اول

  #کلمات_هفته عنوان بخشی از ستون #تردیدار است که هفته‌یی یک ‌بار هوا می‌شود؛ برگزیده‌یی از واژه‌ها‌یی‌ست که این‌سووآن‌سو دیده‌ام و پسندیده‌ام، همراه با شاهد

  گفت:‌ وقتی درمی‌یابم عاشق چیزی شده‌ام که آگاهانه اما پنداری ناگزیر دوست دارم درباره‌ی خوبی و زیبایی آن اغراق کنم. عاشقی اغراق است،‌ اما

  گفت:‌ تو منتظری خوب بشوی که بنویسی و من می‌نویسم که خوب بشوم. این خوب گاهی ناظر بر حس‌وحال است و گاه مهارت. در

  گاه که ‌کمتر می‌نویسم، و سپس پشیمان به درگاه پُرنویسی بازمی‌گردم، به این نتیجه می‌رسم:   ضرر کم خاندن را با نوشتن می‌توان جبران

  دیدم یکی از دلایلم برای رفتن سراغ برخی کتاب‌ها فقط «فواید لغوی» است. این عبارت را اول بار در برخی تحصیح‌های ایرج افشار از

  برای خندیدن به خودتان نوشته‌اید تا حالا؟ اصلن چه چیزی خنده‌دارتر از خودمان. لااقل تو خلوت که می‌توانیم به ریش خودمان بخندیم. هیچ تضادی

  گاه در آغازِ نوشتن جز وصفِ خودم راهِ دیگری نمی‌یابم:   «ولو شده‌ام روی تختم و شونصد تا کتاب را ریخته‌ام دور و برم

  هرازگاهی در پاره‌های #تردیدار از سنجه‌هایم می‌نویسم، یعنی متر و معیارم در عرصه‌های گوناگون زندگی. یکی از منابعم در سنجه‌یابی گزین‌گویه‌هاست. البته نه اینکه