نویسنده: شاهین کلانتری

تجربه‌نگاری روز سوم سمپوزیوم نویسندگی: جلسۀ امروز به بررسی تفاوت‌های داستان‌های آموزشی و ادبی اختصاص داشت. چند نمونه از داستان‌های ادبی و هنری: آئورا از

داشتم دفتر شعر «زندگی واقعاً همین بود؟» را ورق می‌زدم که در اولین صفحۀ آن به این نقل قول برخوردم: هر جایی که هنرمندی بتواند،

تجربه‌نگاری روز دوم سمپوزیوم نویسندگی: از 388 عضو سمپوزیوم بیش از 200 نفر از اعضاء در جلسۀ 7 صبح امروز حضور داشتند. موضوع اصلی جلسۀ

تجربه‌نگاری روز اول سمپوزیوم نویسندگی: از میان نقل‌قول‌های طرح‌شده در جلسۀ امروز: چند توصیه دربارۀ هنر نگارش داستان کوتاه از روبرتر بولانیو: 1) هیچ‌وقت یکی‌یکی

دوست هدیه‌ای است که به خود می‌بخشی. -رابرت لوئیس استیونسون امروز سی و دومین دورۀ نویسندگی خلاق به پایان رسید. از تمام شدن بعضی کلاس‌ها

تنها کسی آزاداندیش است که از نوشتن مطالب احمقانه نترسد. -آنتوان چخوف، گزینۀ سخنان، ص. 28 این ایده‌ها شاید به کار کسانی بیاید که به

دلم می‌خواهد بگویم که یادداشت‌نویسی روزانه بهترین نوع نوشتن است. اینجا دست نویسنده باز است تا خودش باشد. اینجا بین زندگی و نوشتن فاصله‌ای نیست.

نمی‌شد این یادداشت آموزندۀ حسین سناپور را اینجا بازنشر نکرد. اگر این یادداشت را خواندید و حوصله داشتید حتما نظر خودتان دربارۀ لحن را برایم

این جمله‌ها را از کتاب «کلمه‌ها، گزیدۀ نوشته‌های محمدعلی اسلامی ندوشن» برگزیده‌ام. آنچه این جملات را برای من جذاب می‌کند شور و اشتیاق فراوان آقای

این چند سطر را برای دوستانی نوشته‌ام که تازه به این صفحه پیوسته‌اند: هشدار: در جاهایی از این متن کمی از خودم تعریف کرده‌ام، چون

درک سیورز می‌گوید: «وقتی می‌خواهم دربارۀ پذیرفتن پروژه‌ای تصمیم بگیرم، اگر آن پروژه حس «وای! این محشررر است!» در من ایجاد نکند، بی‌تردید آن را

از هر بهانه‌ای باید برای تمرین نوشتن استفاده کرد؛ ممکن است برخی تمرین‌ها چندان پرحاصل به نظر نرسند، اما همین‌که دست نویسنده گرم نوشتن باشد

در بخشی از مقالۀ «گفت‌وگو و زیرگفت‌وگو» می‌خوانیم: یکی از بهترین رمان‌نویسان کنونیِ انگلیس، به نام هِنری گرین، متوجه شده است که مرکز ثقل رمان

در بخشی از زندگی‌‌نامۀ خودنوشت سید علی صالحی می‌خوانیم: …در اوایل بهار 1358 به قدر چهل نفر می‌نوشتم؛ خبر، تحلیل، گزارش، داستان و… اما شعرم