نویسنده: شاهین کلانتری

توی پرسه‌هایم در فیس‌بوک با سایت فرهاد بابایی آشنا شدم. کنجکاوانه مجموعه داستان جدیدش را دانلود کردم و داستان اول این مجموعه چنان جاذبه‌ای داشت

با هم‌رسانیِ چیزهایی که دوست دارم انگار بهرۀ بیشتری از آن‌ها می‌برم. حالا برویم سراغ یکی از پیوج اینستاگرام: در میان صفحاتی دنبال می‌کنم، کپشن‌های

انتشار ویدیو در یوتیوب را دوباره شروع کردم. اگر عضو کانال یوتیوب مدرسه نویسندگی بشوید در جریان انتشار ویدیوهای بعدی هم قرار خواهید گرفت. اما

پیش‌‌حرف: یکی از علایق من یافتن استدلال‌های گوناگونی است که دربارۀ اهمیت داستان‌سرایی اقامه شده. به‌زعم من دانستن چراییِ قصه‌ورزی کمک می‌کند تا با جدیت

اولین صفحۀ دفتر که نانوشته بودنش هنوز وحشت‌زده‌ام می‌کرد، مثل منظرۀ زردی از ابدیت، مقابلم گشوده بود. چطور باید به لحظۀ نوشتن رمان می‌رسیدم؟ غرق

اشاره: این یادداشت را برای آلبومی اینستاگرامی نوشتم، اما اینجا کلمات خودم را با شما به‌اشترک می‌گذارم. هر روز یک کلمه انتخاب کنید. در انتخاب

توضیح: متن زیر نخستین بار در اینجا منتشر شده است. من از گردانندگان «کتابخانۀ بابِل» اجازه کردم تا این مطب را در این وبلاگ بازنشر

در بخش‌هایی از یکی از مقالات مهشید امیرشاهی جملاتی خواندم که از میان یادداشت‌های او بر حاشیۀ کتابی دستچین شده بود. این باعث شد برای

 گزارش روز: امروز یک کارگاه سه ساعته داشتم. تمام این سه ساعت با نهایت انرژی پیش رفت. قبل از اجرای کلاس تصور نمی‌کردم هنگام برگزاری

پیش‌حرف: مهران موسوی زیبا و خلاقانه می‌نویسد. کانال او (خلل‌فرج) از معدود جاهایی است که به‌محض تازه‌شدن سراغشان می‌روم. او در معرفی کانالش نوشته: این