دسته‌بندی: داستان کوتاه

**۱۱ ساس ۶۶ مگسی** کاش می‌مردم و آن روز لال نمی‌شدم. اگر این تکه گوشت می‌جنبید شاید … اَی خدا. اصلن نمی‌توانستم به چشم‌هایش نگاه

باید هر طور شده دنبال جواب سؤال‌هایم بروم. می‌خواهم هر چیزی را که دستگیرم شد، در دفترچه‌ام ثبت کنم. اول از همه باید لپ‌تاپم را

۲۵ ژوئن اولین چیزی که بعد از بستن در مهدکودک فهمیدم این بود که امروز قرار نیست تموم بشه. ساعت مچی‌ام شش عصر رو نشون

دوشنبه ۱۱ اسفند ۱۴۰۴ توی ترافیک شدید گیر کرده‌‌ایم. راننده زنگ می‌زند به دخترم و می‌گوید: «خدا وکیلی کجایین؟ پَ یَنی صداها را نمی‌شنوین؟ همین

چهارشنبه ۷ مرداد، ساعت ۱۱ ظهر تازه از پیاده‌روی برگشتم. البته پیاده‌روی این روزها بهانه‌ای است برای دیدن آدم‌های شهر. دیدن دخترها و پسرهای نوجوانی

چهارشنبه هفتم آبان – حوالی ساعت۱۵ امروز بعد از ناهار، بابا روبروی تلویزیون لمیده‌بود و مستند تماشا می‌کرد، به‌سیاق همیشه. مامان هردفعه می‌گفت: «کانال را

  روز اول: سه‌شنبه، هجدهم اردیبهشت ۱۳۸۲ از وقتی روی زمینم، همه‌ش دارم بالا می‌آورم. سرم درد می‌کند. می‌خواهم دستم را فرو کنم توی حلقم

  روز اول، چهارشنبه ۷ مرداد صبح، هنوز آفتاب درست بالا نیامده بود که گرما به خانه رسید. پنجره را بست و کولر را روشن

  شنبه دوم مرداد ۱۳۹۵ نوزده روز و یک ساعت‌ و بیست دقیقه تا سی‌ونه سالگی‌ ناخواسته‌ام فاصله دارم. پشت میز صبحانه نشسته‌ام و تفاله‌های

  چهارشنبه – ۲۹ جولای ۲۰۲۶ نگرانم که اگر بلایی سرم آمد، کسی نتواند از اوضاع سر در بیاورد‌. به همین دلیل، یادداشت‌های خود را

سه شنبه، ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵ فکر آن یادداشت از سرم بیرون نمی‌رود. دیروز کتابی دست دوم خریدم. یک برگه لای کتاب بود. چهارتا شده بود.

چهارشنبه ۷مرداد ۱۴۰۵ بعد از گرفتن جواب آزمایش، تصمیم گرفتم خیلی جدی تحقیق کنم که چرا مامانم، آن یکی فرزندش؛ یعنی داداشم را بیشتر از

چهارشنبه ۷ مرداد ۱۴۰۵ بیمارستان بودم کنار خواهرم. سرطان دارد. درست در روزهای شروع جنگ و آتشبازی در اسفند ماه در پیِ سرفه‌ها‌یی سخت، و

چهارشنبه ۷ جولای ۲۰۲۶ «ایکس ایکس ایکس اگر می‌خواهی برای مأموریت نهایی پذیرفته شوی، باید چالش‌هایت با ایکس وای ایکس را حل کنی. ایکس وای

اصلا چطور شده بود؟ شاید آن زمان یهو دلم برایش سوخت. یادم هست، چشم‌هایش را به من دوخته و بی‌حرکت جلوی پایم نشسته بود. ناله

اول خیابان‌ها را کُشت. بعد صداها را. بعد آدم‌ها یاد گرفتند از هم بترسند، طوری که انگار هر آغوشی یک اسلحه‌ی پر بود. من از

یه رگ آبی از مچ اومده تا تپه ونوسش. دستش را توی دستم جابه‌جا می‌کنم. با شستم محکم می‌کشم رو رگِ آبی. کف دستش سفید

او با بقیه فرق داشت. فرید می‌گفت: «تو تابلوت رو برای همه بالا می‌بری؛ فرقی نمی‌کنه دختر ۱۷ ساله باشه یا زن ۵۰ ساله». اما

من اسپرسوی دابل خواستم، او آمریکانو. آن دو نفرِ دیگر را اصلاً ندیدم؛ انگار نبوده باشند. از برقِ ساعتِ «امگا» و چرمِ قهوه‌ایِ کفش‌های «گوچی‌اش»

اولین‌بار با آق‌حسنِ تاجر رفتیم ده‌شان. بنا بود تاجرباشی ازشان قالی بخرد. توی راه، مغزم را تیلیت کرد که «اگر یک‌نفر در این‌منطقه کِیف دنیا