داستان کوتاه «صدای بیصدا» سحر فرهادی
دوش آب سرریز است. بر تن نحیفت سُر میخورد آب، آرام. شامپو را بر موهای کوتاهت میمالی. شپشها را لای انگشتانت میبینی. میتکانی. داد میزنی:
دوش آب سرریز است. بر تن نحیفت سُر میخورد آب، آرام. شامپو را بر موهای کوتاهت میمالی. شپشها را لای انگشتانت میبینی. میتکانی. داد میزنی:
صُب شده. اما پس چرا هوا تاریکه؟ حتمن داره بارون میآد. اَی اَی. شانسو ببین؟ همین امروز که قرار دارم باید هوا بارونی باشه. اگه
بخش اول پرونده زیر دستش بوی دردسر میداد، نمیدانست چطور آن را بدون خواندن جزئیات قبول کرده بود؛ حالا اما هر خطش مثل مشت توی