گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟

«فقط پروانه‌ها
بال‌هایشان را
برای دلتنگی
پر از واژه‌های فارسی می‌کنند»
حمیدرضا گشمردی، مُجازی، مَجازی مُجازاتم کنی، ص۱۳

در «گزارش نیک» هر روز گزارشی می‌نویسیم از عملکرد روزانه‌مان.

شما هم می‌توانید این پایین بنویسید که امروز چه کرده‌اید.

برای آشنایی با شیوه‌ی نگارش گزارش نیک و مطالعه‌ی نمونه‌های متنوع بهتر است به بایگانی گزارش نیک مراجعه کنید.

چند کارمایه در نوشتن گزارش نیک

می‌توانید گزارش نیک خودتان را در قالب «دست نویسنده‌ساز» سامان بدهید، یعنی بگویید به هر یک از کارهای زیر چطور پرداخته‌اید:

دست نویسنده‌ساز

پیاده‌روی

حتا پنج دقیقه هم قدم بزنیم بهتر از آن است که روزمان بدون گامیدن بگذرد.

آزادنویسی

بداهه بنویسیم. بکوشیم طی ۲۵ دقیقه هزارکلمه فوران کنیم.

تکرارآموزی

یکی از آموخته‌‌های قبلی‌مان را از نو مرور کنیم.

کلمه‌برداری

دستِ‌کم یک کلمه‌ی تازه به دایره‌ی واژگانِ فعالمان بیفزایم.

گزارش نیک

ماجرای هر روز را در قالب یادداشتی کوتاه هم‌رسان کنیم.

چند نکته‌ی دیگر:

  1. سال‌واژه: در آغاز گزارشتان می‌توانید به سال‌واژه‌ی خود اشاره کنید؛ تا هم نوعی یادآوری باشد هم مشوقی برای سنجش عملکرد روزتان بر پایه‌ی سال‌واژه.
  2. نمره‌ی روز: اگر معیارهایی روشنی برای سنجش روزهایتان داشته باشید می‌توانید عملکردتان را دقیق‌تر ارزیابی کنید و به آن نمره بدهید.
  3. یاری‌ جستن: ویلیام کلمنت استون می‌گوید: «به دیگران بگویید می‌خواهید چه‌کار بکنید… سرانجام، یکی پیدا می‌شود که می‌خواهد به شما کمک کند تا به خواسته و آرزویتان برسید.» می‌توانید در بخشی از گزارش نیکتان بگویید که در پی چه اهدافی هستید و به چه چیزهایی نیازمندید.
  4. گزارش آموخته‌ها: از آنچه به‌تازگی آموخته‌ایم بگویم و حتا پاره‌هایی از کتاب‌ها یا کلاس‌ها را نقل کنیم.
  5. رسانه‌ی شخصی: اگر کانال تلگرامی عمومی و فعالی دارید،‌ لینک آن را هنگام ثبت کامنت، به شکل زیر، در قاب «وب‌سایت» ثبت کنید:
    https://t.me/shahinkalantari

پرسش‌نامه‌ی گزارش نیک

همچنین می‌توانید از پرسش‌نامه‌ی زیر برای نوشتن گزارش نیک استفاده کنید:

برای سال‌واژه‌ات چه گامی برداشتی؟
از یک تا ده به امروز چه نمره‌ای می‌دهی؟ چرا؟
از گفت‌وگوهای امروز چه نکته‌ای اندوختی؟
امروز در کدام کتاب‌ها پرسه زدی؟
امروز رفتی پیاده‌روی؟
امروز از خوردن چی بیشتر لذت بردی؟
امروز چه چیزهایی نگران یا ناراحتت کرد؟
امروز از رویاپردازی درباره‌ی چی کیف کردی؟
امروز با کی تماس گرفتی؟
امروز چه واژه‌ یا عبارتی در کانون ذهنت بود؟
امروز درباره‌ی داستان بلندت چه خیالی بافتی؟
امروز یاد کدام خاطره افتادی؟
امروز در وبینار نویسنده‌ساز چی بیشتر پررنگ بود؟
فیلم چی دیدی؟
نشانی کانال تلگرام را می‌گویی؟


مانیفست گزارش نیک

  • گزارش نیک می‌تواند بهانه‌ای برای فلسفیدن از راه درنگ بر رخدادهای روزانه‌ی زندگی باشد.
  • بهتر است گزارش نیک را طول روز بنویسیم. یعنی لابه‌لای کارهایمان چند سطری درباره‌ی هر تجربه قلمی کنیم. این‌طوری آخرِ شب خستگی مانعمان نمی‌شود. تنها کافی‌ست چند لحظه درنگ کنیم و پس از جمع‌بندی و ویرایش ‌خرده‌یادداشت‌های روز گزارشمان را بفرستیم.
  • گزارش نیک یکدیگر را بخانیم تا با انبوهی از نکته‌های جالب از زندگی روزمره‌ی همسفرانمان آشنا شویم. چه خوراکی بهتر از این برای یک نویسنده؟
  • شاید پس از چند روز حس کنیم گزارش‌های ما تکراری شده و نگارشش نالازم. اما دقیقن همینجاست که اهمیت چگونگیِ بیان را درمی‌یابیم. یعنی موضوع مهم نیست، مهم این است که از چه زاویه‌ای به آن می‌نگریم و چه شکلی بیانش می‌کنیم. از طرفی، شاید بهتر باشد تمرینِ حیرت کنیم و از جنبه‌های نادیده‌ی روالِ روزمره‌ی زندگی به وجد بیاییم.
  • گزارش نیک خود را در کانال تلگرامتان هم‌رسان کنید.

همسفران ثابت‌قدم گزارش نیک

| فرشته برگی | مریم کاشانکی | سحر فرهادی | غزاله فائق | زهرا هادی | فرزانه پوربهرام | آناهیتا آهنگری | ساجده حق‌پرست | الهه علیزاده | ناهید راستی | هانا حسینی | ساحل خسروی | احسان شناسا | زهرا بلام‌پور | گیتا کلاهدوز | هاله کاشانی | آرمیتا آرین | فاطمه سربازی | فائزه‌ اعظمی | سامان مفیدی | ثمانه چیتگرها | لیلا گلستانی | منصوره بانام | ساره شوندی | مرضیه حسینی | سارا ذوالفقاری | سیمین مهرابی | یوتاب کیخا | ستایش عبدی | بدری صفایی | زهرا کردوالی | مهشید خوش‌آموز | مریم ابراهیمی کوچک | مریم ابراهیمی قندک | ریحانه ربانی | لنا امیری | مریم‌بانو صنعتی | نگار کردانی | سوین درخشانی | نرجس عظیمی | فاطمه نادریان | نعیمه صدقیان | لاله حقیقت | حدیقه شعبانلو | مهدیه کاظمی | ملیحه ناصحی | مبینا عبدلی | شکیبا اسکاف | پریسا کیانی | زینب اردستانی | زهرا تنگستانی | زهرا حبیبی | حمیده وحدتی | عاطفه قربانی | مهرداد شقاقی | فرح صداقت | زهره یوسفها | ندا احمدی | زهره بیکی | علی آراسته | مریم جوینده | باده علوی | الهه نصیری | شادی صفوی | عسل فاطمی | شاهین کلانتری | فریده جوریکی | سارا چگنی | نعیمه غفارپور | آذردخت حمیدی | فاطمه ذاکر | فاطمه مداحی‌پور | زینب قهرمانی | بتول آقارحیمی | مبینا ملائی | زمزمه رئیسی | زهرا فرید | مهناز روحانی | هانیه آصفی | هانیه نوبخت |‌ آرزو بابایی |‌ فهیمه سعادت | لادن شایان‌فر | دیانا عباسی | سمیرا نشانی‌فر | شیما صادقی |‌ ناهید یوسف‌زاده شوشتری | شکوه طایفی | لیلا علی‌قلی‌زاده | مریم حاجی‌کریمی | عادل صالحی | مهناز روئین‌تن | مریم جلوانی | زهرا حبیبی | زری قوام | مریم شیرازی | لیلی امیری | زهرا بهاری | الهام جامعی | میترا نعیمی | فاطمه‌حورا رحمانی | محبوبه نیری | متین چپانی | مریم احمدنژاد | نیما سلمانی | بهار اخوت | محبوبه صداقتی | فاطمه محمودپور | نسیم کمالی | محبوبه گلکار | علیرضا اندیشمند شوشتری | ملیکا فولادی وندا | عاطفه قربانی | سارا کمرروستا | زینب سرخه | مریم سادات صداقت | مهسا کاظمی | معصومه روستائی | مینا طالبی | مرضیه عطار | ملیکا اجابتی | صدیقه علیزاده | کوثر علیزاده | زینب شاگردی | فرزانه فرودی | ثمین واحد | بیتا پرهام | مائده حسین‌زاده | محدثه عبدی | علی شریفی | زهرا باوفا | مریم گل‌مکانی | ناعمه سجادی | آتنا پورعظیم | فاطمه آقاجانی | فاطمه محمدی | مریم باقری | زهره عسگری | حیدر چنعانی | فیروز قاسمی‌فرد | ترانه زاجری | میترا رستگاران | سیما دهقان‌پور | کبری مرآتی | علی جواد | پیام هماورد | ستایش آریان | مرضیه رضایی | مهلا طهماسبی زاوه | طاهره قاسمی | مریم امیری | علی علی‌پور | فاطمه شبّه | ثریا احمدیانی | محمد مهدی باقری | مهدی امینی | مهسا مقصودی | فاطمه محمدی |‌ علی جواد | مسعود مستوفی | زهرا آزادی |


قوانین بهره‌وری من

  • کمال‌گرا باش، کمالگرای واقعی. میلت به کمال را بهانه‌ی تنبلی نکن. کمالگرای حقیقی می‌داند که یک همواره برتر از صفر است؛ یعنی خلق نسخه‌ی ضعیف و ناقصِ یک کار خیلی بهتر از آن است که هیچ کاری نکنی. چون اگر به حد کافی کمالگرا باشی، می‌توانی در نسخه‌‌های بعدی به ایده‌آلت نزدیک‌تر شوی. پس کمالگرا عملگراست،‌ چون تشنه‌ی کمال است، تحت هر شرایطی، دست به کار می‌شود، و کمال را در بهبود تدریجی می‌جوید.
  • اول اولویت. فقط با انجام مهم‌ترین اولویت روز است که اجازه‌ی رفتن سراغ بقیه‌ی کارها را می‌یابی.
    از پسِ اغلب کارهای دشوار، نسخه‌ی صبحگاهی تو، بهتر بر می‌آید.
  • به جای مدیریت زمان روی مدیریت انرژی متمرکز شو. ممکن است گاهی اوقات زمان کافی داشته باشی اما انرژی کافی نه.
    توی یک ساعتِ پُرانرژی می‌توان کارِ چند ساعتِ کم‌انرژی را انجام داد.
  • پرسه‌ی بیهوده و بی‌موقع شبکه‌های اجتماعی ممنوع.
    برای خوب کار کردن به آرامش ذهنی نیاز داری. حداکثر زمان مجازِ روزانه برای حضور در جاهایی مثل اینستاگرام نیم‌ساعت است که باید این زمان را هم موکول کنی به بعد از انجام کارهای مهم.
    اینکه حرفه‌‌ی ما به اینترنت وابسته است دلیل نمی‌شود که وقت‌سوزی در آن را توجیه کنیم.
  • رُند کردنِ ساعت ممنوع.
    از هر لحظه‌ای می‌توانی کارت را شروع کنی. نباید معطل کنی تا ساعت رُند شود. شروع کردن از نه دقیقه به هفت خیلی بهتر از شروع کردن از رأس ساعت هفت است.
  • چندکارگی (چندوظیفگی) دشمنِ بهره‌وری است.
    هر وقت روی یک کار تمرکز می‌کنی فقط همان کار را انجام بده، اگر وسطش به کارهای دیگر ناخنک بزنی، انرژی ۶ ساعت کار را در ۶۰ دقیقه هدر می‌دهی.
  • حس و حال مطلوبت را با موسیقی یا پیاده‌روی بساز.
    گاهی چند دقیقه گوش کردن به یک موسیقی خوب یا یک پیاده‌روی کوتاه می‌تواند شهامت، حوصله،‌ تمرکز و انرژی لازم برای پرداختن به کارهای دشوار را فراهم کند.
  • اگر به فکرهای کهنه بیش از اندازه میدان بدهی از تک و تا میفتی. با آزادنویسی خودت را شر فکرهای تکراریِ گذشته برهان.
  • یک پارچ آب کنار دستت داشته باش و مدام آب بنوش.
    گاهی خستگی فقط به خاطر کمبود آب بدن است.
  • خوب و به‌موقع بخاب. نه زیاد، نه کم، حدود ۷ ساعت کافی است.
  • در طول روز گزارش مختصری از کارهای انجام‌شده بنویس. آخر شب آن را در صفحه‌ی «گزارش نیک» هم‌رسان کن.
  • ادامه دارد…

دانلود کتاب‌های شاهین کلانتری

دانلود کتاب فرهنگواره‌ی فارسی خلاق

دانلود کتاب نویسنده‌ساز

دانلود کتاب پنداشته‌ها

دانلود کتاب شاهراه تأثیرگذاری

دانلود کتاب چرا باید زیادتر حرف بزنیم؟

دانلود دفتر عملکرد ناب

کتاب آنلاین روزنویسی (ژورنال‌نویسی)


عضویت در گروه تلگرام
وبینار نویسنده‌‌ساز

به همسفران مدرسه نویسندگی بپیوندید:

پیشنهاد مطالعه:

8 دی 1403

8 دی 1403

25 اردیبهشت 1396

25 اردیبهشت 1396

42 پاسخ

  1. ☘️پنجشنبه‌ ۱۴۰۵/۸/۲۸
    عزمم را جزم کردم بعد از دوهفته و پنج روز بروم باشگاه. قبل از آماده‌شدن سری زدم به کانال باشگاه که با این پیام مواجه شدم: کلاس پیلاتس پنجشنبه برگزار نمی‌شود😕
    امروز، آسمانْ خودش بود؛ آبیِ تروتمییز. باد زورش بیشتر بود، آلاینده‌ها را فراری داده بود.
    از خانه بیرون رفتم. قدم زدم.
    از حق نوشتن خواندم.
    روزنویسی کردم.
    در کانال باشگاه نویسندگی خلاق با رخدادک‌نویسی آشنا شدم. چند نمونه رخدادک خواندم.
    گزارش نیک همسفرانم را از نظر گذراندم.
    کلمه‌برداری کردم یکم.
    وبینار نویسنده‌ساز بودم.
    آنافورا‌نویسی کردیم. تمرین جذابی بود.
    استاد با آنافوراهایمان گازگیرانه برخورد کرد.
    دفتر شعر محمود کیانوش را ورق زدم.
    در گردبادِ شب
    آن رقصِ ناپدید سیاهی
    بی حسرتِ ستاره و مهتاب
    با خواب
    می‌روم.
    اکنون که راهها و افقها را
    شب
    برچیده است،
    اکنون که آبها و غزلها
    دیگر شتاب و شور ندارند،
    من سایه‌وار
    در قعرِ آینه می‌ریزم:
    با هر چه بود
    بیگانه؛
    از هر چه هست
    گریزان.

  2. ظرفیت ملال‌پذیری

    افشین عزیز
    نوشتن اگر تنها یک چیز به من آموخته باشد این است که فرار چاره نیست. نویسندگی وادارت می‌کند زل بزنی به مسئله، پرورشت می‌دهد تا دیریاب‌بودنِ راه‌حل ملولت نکند، ظرفیتِ ملال‌پذیری‌ات را می‌افزاید. نوشتن طاقت‌سوزِ طاقت‌ساز است.
    ━━━━━━━━━━━━━━━━
    بیفزایم فهرستی از ارتکابات …شنبه را:
    نوشت‌ونویس و کتاب‌غرقگی. پیاده‌روی جانانه در بازار شیراز و حوالی آن. وبینار «نویسنده‌ساز» و بازگشت به تمرین چالش‌برانگیزِ «آنافورای عمری». مطالعه کامل دفتر شعر «من فقط گریه‌ها یادم مانده است» از پرویز حسینی. تماشای فیلم « Prizzi’s Honor». یک خروار کار خرده‌ریز و کتاب‌کوشیِ شبانگاهی.
    ━━━━━━━━━━━━━━━━
    یادآوری کنم:
    ثبت‌نام ۷۸‌مین نویسندگی خلاق و ۱۵‌مین کارگاه‌ شعر در جریان است. اطلاعیه‌ی کارگاه «قصه‌گری» هوا شد.
    ━━━━━━━━━━━━━━━━
    ما آیندگانیم.

  3. خب امروز از نوشتنم راضی نبودم. اما با این حال چند صفحه آزادنویسی کردم. به کانال دوستانم سر زدم. فیلم طولانیِ سه‌ساعته‌ی ادیسه را دیدم. ادیسه به ماجرای سردار پیروزِ جنگ تروا می‌پردازد. فیلمی پر از صحنه‌های اکشن و بازیگران حرفه‌ای با بازی مت دیمون. کمی پیاده روی کردم. ورزش هم که در بیشتر روزها در همان ابتدای روزم انجام می‌دهم. نویسا باشید.
    تا بعد

  4. پنج‌شنبه ۲۸ آبان
    گزارش نیک ۱۹۱
    سال‌واژه‌ام تغییر

    آن زن رفت
    آن زن کم آورد و رفت
    آن زن غمگین و افسرده رفت
    آن زن کجا رفت؟
    چرا رفت؟
    خدا می‌داند
    دختر ماند
    دختر تک و تنها ماند
    اصلا چرا ماند؟
    مادرش رفت
    او چرا ماند؟
    یعنی نمانَد
    کجا برود؟
    به که پناه ببرد؟
    وقتی خانه از هم می‌پاشد او چه کند؟
    مجبور است بماند
    به کجا برود در این روزگار نامردی؟
    به کجا برود؟
    در زمانی که
    هوس‌ها حکم می‌رانند
    و حریص می‌شوند آدم‌ها
    به کجا برود؟
    و او چه می‌دانست
    که
    سرانجامش این است!
    مگر به خواب دیده بود؟
    آن مرد پدرش بود؟
    نه نبود
    پدر که قاتل نمی‌شود
    پدر که دختر نمی‌کشد
    پس چرا این چنین شد؟
    این قدر تنفر از کجا؟
    این قدر انزجار برای چه؟
    نکند خوابیم
    نکند جاهلیت هنوز هست
    نکند زنده به گور می‌شوند دخترها
    هنوز هم!
    کاش زنده به گور می شدند
    و هیچ نمی‌دیدند
    و هیچ نمی‌فهمیدند
    و نمی‌دیدند بی‌وفایی پدر
    و
    بی‌وفایی دنیا را
    سوگند
    دخترِ زیباروی
    دختر معصومم
    حیفِ آن چشمانت
    حیفِ آن ابروها
    و
    چهره‌ی چون ماهت
    درد دارد دل‌ها
    از غمِ رفتن تو
    ای کاش زمان
    برمی‌گشت
    زندگی
    سازِ موافق می‌زد
    و
    تو اکنون بودی
    و
    تو اکنون بودی دختر زیباروی
    دخترِ معصومم
    حیف آن چشمانت
    حیف آن ابروها
    و
    چهره‌ی چون ماهت
    در سوگِ سوگند‌صیادی

    شرحِ گلستان
    دکتر محمد خزائلی
    اما به اعتماد سعت اخلاق بزرگان، که چشم از عوایب زیردستان بپوشند و در افشای جرایم کهتران نکوشند، کلمه‌ای چند به طریق اختصار از نوادر و امثال ‌و شعر و حکایات و سیرِ ملوک ماضی  در این کتاب درج کردیم و برخی عمرِ گرانمایه بر او خرج. موجب تصنیف گلستان این بود و بالله توفیق.

    بماند سال‌ها این نظم و ترتیب
    ز ما، هر ذره خاک افتاده جایی
    غرض نقشی‌ست کز ما باز ماند
    که هستی را نمی‌بینم بقایی
    مگر صاحبدلی روزی به رحمت
    کند در کار درویشان دعایی

    امعان نظر در ترتیب کتاب و تهذیب ابواب، ایجاز سخن را مصلحت دید تا بر این روضه‌ی غنّا و حدایق غلبا چون بهشت، به هشت باب اتفاق افتاد از این مختصر آمد تا به ملال نینجامد.
    باب اول در سیرت پادشاهان
    باب دوم در اخلاق درویشان
    باب سوم در فضیلت قناعت
    باب چهارم در فواید خاموشی
    باب پنجم در عشق و جوانی
    باب ششم در ضعف و پیری
    باب هفتم در تاثیر تربیت
    باب هشتم در آداب صحبت
    در آن مدت که ما را وقت خوش بود
    ز هجرت ششصدوپنجاه وشش بود
    مراد ما نصیحت بود و گفتیم
    حوالت با خدا کردیم و رفتیم

    سِعَت= وسع، وسعت
    سیر ملوک ماضی= راه و روش پادشاهان
    اِمعان= دقت کردن
    تهذیب= پاکیزه ساختن
    غَنّاء= مونث اَغنّ به معنی سبز و خرم است.
    غلبا= پردرخت
    هشت باب= بعضی طبقات بهشت را با این نامها یاد کرده‌اند:
    خُلد
    دارالسّلام
    دارالقرار
    جَنّت عدن
    جنةالماوی
    جَنّةالنعیم
    عِلّیین
    فردوس که بالاترین طبقه است.
    پایانِ دیباچه‌ی گلستان

  5. باز هم در برابر وسوسه‌ی رمان مقاوت نکردم و از تکلیف زدم و خاندم. بعدش بدو بدو برای اینکه دست خالی نروم دو فیگور را رنگ زدم. تمرین شناخت رنگ است و من تا الان ذوقی برایش نداشتم. این هفته راهی یافتم و چند فیگور با لباس‌های متنوع چاپ کردم. بعد هم کپی‌شان کردم و با حس پاییزه، تابستانه و توی کلاس زمستانه رنگیدم‌شان.

    مستقیم آمدم خانه و دوباره رمان. دراز روی تخت و کتاب به دست. میان استراحت‌هایم کارهای مراسم فردا را می‌کردم. دوش گرفتم، باز خاندم. لباس شستم، باز خاندم. پهنیدم، خاندم. لاک زرشکی زدم، خاندم. بعدش هم فصل تمام شد و بقبه‌اش را گذاشتم فردا‌‌.

    خب. میان سطرهای کتاب به این فکریدم که اگر بجای سوان اودت راوی بود داستان چگونه روایت می‌شد؟ آیا این عاشقانه بازی‌های سوان جز سیریش بازی برداشت می‌شد؟
    گاهی هم آدم حالت روانی ترس از مطرود شدن را در تمام کوشش‌های سوان می‌بیند.

    به این فکریدم که اگر داستان یک قاتل حتا از زبان خودش روایت شود آدم توانایی تشخیص خوب و بد را دارد و دلسوزی از بد بودن کار جدا می‌شود. اما وقتی پای احساسات و روابط عشقی می‌شود شاید با تغییر راوی نظر آدم هم عوض شود. چونانچه در مادام بوآری که حتا راوی نبود اما شخصیتی بود که روایت رویش فکوس داشت آدم او همدردی می‌کرد. و حالا هم با سوان همدردی می‌کند. هرچند شارل سوان همانی‌ست که شاید شارل بوآری بود. اودت را اما هنوز نتوانستم بشناسم. دلم برای سوان از آن جهت سوخت که فاجعه را خودش رغم می‌زند.

    و ما شاید با سوان همدردی می‌کنیم برای آنکه جایی از زندگی با شدتی کمتر برای ترس از طرد شدن کاری کردیم که فکر کردن بهش را عقب می‌اندازیم.
    حس فاجعه را هم قبل از سوان می‌فهمد آدم و دوست دارد خبرش کند هم با سوان پله پله باخبر می‌شود عمقش را.

    ساعت نه در وبینار رئال‌پَر شرکتیدم. صحبت از آلن پو بود. از نویسنده‌های موردعلاقه‌ام. از دور البته. از تأثیرهایش بر نویسندگان دیگر و سبکش. نخاندم ازش چیزی. امشب اما وقتی از زندگی‌اش شنیدم مستاق گشتم به خاندنش.

    پ‌ن: از جلد اول رمان در جستجوی زمان از دست رفته می‌گویم. طرف خانه سوان، ترجمه مهدی سحابی

  6. آقای هرمان هسه‌ی عزیز

    همیشه برایم جالب بوده که بعضی آدم‌ها به یک زبان برای بیان جهان درونشان قانع نمی‌شوند. می‌نویسند، نقاشی می‌کنند، موسیقی می‌سازند. انگار هرکدام از این هنرها دریچه‌ای به سوی بخشی از وجودشان است که از راه دیگری نمی‌توان به آن رسید. درست مثل شما که با آبرنگ به سراغ منظره‌هایی رفتید که شاید پیش از آن، در داستان‌هایتان جان گرفته بودند.
    من نقاش نیستم، اما عاشق نقاشی‌ام، بخصوص با آبرنگ. دوست دارم تنیدگی رنگ‌ها را روی کاغذ خیس تجربه کنم. شیدای لحظه‌ای که آب و رنگ به هم می‌رسند و دیگر نمی‌توانم تمام مسیرشان را پیش‌بینی کنم. گاهی یک قطره آبی در میان سفیدی کاغذ پخش می‌شود و به دریا می‌رسد، گاهی سبزیِ محوی شکل برگی را پیدا می‌کند. برای من آبرنگ نوعی رهایی‌ست. پذیرفتن اینکه همیشه قرار نیست دست من درباره‌ی شکل نهایی تصویر تصمیم بگیرد. البته که منظورم فقط تصویر نیست.
    شاید به همین دلیل نقاشی را دوست دارم. در نوشتن، گاهی آن‌قدر دنبال واژه‌ی درست می‌گردم که گاهی از خودِ احساسم دور می‌شوم. اما در نقاشی می‌توانم بی‌آنکه چیزی را توضیح بدهم، اندوهم را آبی کنم، دلتنگی‌ام را میان چند لکه‌ی رنگ پنهان کنم و به چیزی که هنوز نامی ندارد، شکل بدهم. بدون هیچ توضیحی تمام احساسم را میان سفیدی کاغذ با رنگ‌ها به رقص در‌بیاورم.
    وقتی به نقاشی‌های شما نگاه می‌کنم، احساس می‌کنم طبیعت برایتان فقط منظره‌ای برای تماشا نبوده. نوعی راهِ رسیدن به درونتان هم بوده. انگار جهان بیرون راهی به سوی جهان درون باز کرده.
    مثل «دمیان» که در آن با انسانی روبه‌رو شدم که می‌خاست از تصویرهای آماده بگذرد و جهان را با چشمان خودش بشناسد. شاید هنر هم همین باشد. تلاشی برای دیدن دوباره‌ی چیزهایی که خیال می‌کنیم پیش‌تر شناخته‌ایم. یک درخت، یک ماهی، تکه‌ای آسمان، وقتی از نگاه هنرمند عبور می‌کند، دیگر همان چیز معمولیِ پیشین نیست.
    آقای هسه، فکر می‌کنم نوشتن و نقاشی کردن دو راه متفاوت برای نزدیک شدن به همان حقیقتی باشند که در درونمان پنهان شده.
    دلم می‌خاست از شما بپرسم: وقتی قلم‌مو را روی کاغذ می‌گذارید، آیا به داستانی فکر می‌کنید که هنوز ننوشته‌اید؟ آیا برای شما هم رنگ‌ها چیزهایی را آشکار می‌کنند که کلمات از بیانشان ناتون‌اند؟
    آقای هرمان عزیز، شاید روزی یاد بگیرم به جای آنکه همیشه بخاهم تصویر را کنترل کنم، کمی بیشتر به جریان آب و رنگ اعتماد کنم. درست مثل زندگی که همیشه مطابق طرحی که در ذهن داریم پیش نمی‌رود.

    با مهر 🎨
    به نویسنده‌ی نقاش یا نقاش نویسنده

  7. بعد از خوردن صبحانه و دارو نوبت به تمیزی خونه رسید. پس از چند روز درد تونستم کارهایم رو انجام بدم. آیدا در مورد سختی بچه‌ها در این زمونه صحبت کرد. گله داشت و از اینکه هر روز کار می‌کنه و به جایی نمی‌رسه گفت. خواستم زیاد ناامید نشه. گفتم: «وضع تو و امثال تو که خوبه اگه مشکلات منو داشتی چکار می‌کردی؟»
    آیدا گفت: « شاید مشکلات تو رو نداشتم ولی مشکلات دیگه ای دارم. تو در سن من مگه زمین نداشتی؟»
    راست می‌گفت هم سن آیدا بودم که از اداره زمین گرفتم. شاید از جهت مالی ولی بقیه موضوعات چی؟ فکر کردم بچه‌ها شاید توقعات‌شان نسبت به داشته‌هایشان است. ما مستاجر بودیم و به خاطر اینکه در آینده مستاجر نباشم خیلی تلاش کردم. خودم رو به جای اون گذاشتم و دیدم راست می‌گه.
    در وبینار شرکت کردم. در مورد آنافورای عمری استاد صحبت کردند. در پایان کلاس نوشتم اگر من شاهین بودم… بچه‌ها کلی خندیدن و استاد شاید از من توقع نداشت چون دیگه حرف نزد. ولی من واقعن چیزی رو که می‌خواستم نوشتم. راستی اگر من به اندازه شاهین می‌دونستم و اخلاقی به این خوبی داشتم با شاگردانم چطور رفتار می‌کردم؟ چه شخصیتی رو پیدا می‌کردم؟ نسبت به هر مشکلی چگونه واکنش نشون می‌دادم؟ یک دفعه به این فکر رسیدم که چرا ننوشتم اگر من مرد بودم… به قول استاد برای عبارت آنافورا باید خیلی فکر کرد و چندین نمونه نوشت تا بتونی یکی رو انتخاب کنی. استاد ببخشید قصد جسارت نداشتم. واقعن بعد از نوشتن خودم هم خندیدم. ولی فکرم چیز دیگه‌ای بود. شما هم مثل من تلاش بسیاری کردید ولی شما در حوزه علم و من در جهت دیگه.
    امیدوارم در تمام جنبه‌های زندگی تون موفق باشید. استاد و دوست همیشگی

  8. گزارش نیک
    پنجشنبه ۱۴۰۵/۸/۲۸
    توران محمدی

    دلم برای نوشتن، به‌ویژه برای «گزارشِ نیک»، بسیار تنگ شده است. این روزها، بیش از هر زمانِ دیگری به نوشتن نیاز دارم تا ذهن و روحم را آرام کنم؛ اما دریغ از فرصتی برای نوشتن و یا زمانی برای مطالعه. خبری از شرکت در کلاس‌ها و وبینارهای «نویسنده‌ساز» نیست.
    ‌
    اکنون دو هفته است که به‌شدت درگیرِ بیماریِ پدر و مادرم هستم. روزهایی سخت که به کندی سپری می‌شوند؛ چقدر دلم می‌خواست گذر زمان تغییر می‌کرد و همه چیز مثل سابق می‌شد، و یا چنان شتاب می‌گرفت که دوباره اوضاع سر و سامان می‌یافت.
    ‌
    امیدوارم که به‌زودی حالِ عزیزانم بهتر شود، زندگی به روالِ عادی بازگردد و من بتوانم با فراغِ‌بال، دوباره در کنار دوستانِ عزیز، قلم به دست بگیرم و بنویسم.

  9. یک «سلام به یاسر» نوشتم، اما هنوز دلم به انتشارش نیست؛ یک جای متنم می‌لنگد.

    امروزم به دیدن یک دوست گذشت، به کاغذنویسی، به پیاده‌روی، به شرکت در وبینار و ورق زدن کتاب «دست‌هایم در همین نزدیکی است».

    امروزم خیلی خلاصه گذشت.

    https://t.me/meslenafasکانال من

  10. گزارش نیک هشتم
    بیست و هشتم آبان
    برای رفتن آماده بودم
    پیاده روی
    خرید آخر هفته
    در آلودگی هوا نفسم تنگ شد .
    سریع به خانه برگشتم،
    با بخور آویشن و خوردن شربت تیمکس
    سرفه امان حرف زدن بهم نداد
    مراقب خودتون باشید
    هوا بسیار ناجوانمردانه آلوده س

  11. دوست ندارم اسپویل کنم اما دوست ندارم یادداشت ننویسم. لعنتی چه عاشقانه شروع شد. تمام خاسته‌ات از فیلمی که نمی‌دانی چه روزی، برای چه قصدی، با معرفی چه کسی دانلود شده و توی گالری گوشی‌ منتظر تو بوده.

    وقتی شخص سوم مثل عزرائیل بالای سرشان ظاهر شد و دختر رفت تا مشتری‌های کافه را راه بندازد، فهمیدم پسر مشکلش ارتباط‌نگیری موفق است. اما تلاشش به یک مغازه‌ی انرژی‌مثبت فروشی ختم شد. که چه‌می‌دانم چوب توی این بسته را بشکن و آرزویت را ببین.

    چوب کار کرد و دوباره گفتم ایول. موسیقی ترسناک فیلم اما سیگنال دیگری داشت. از اول فیلم چیزی می‌دیدی و خیال برت می‌داشت، چیزی می‌شنیدی و می‌ترسیدی. شبیه پسر بیچاره که گفت ایول نه چک‌ زدیم نه چونه نیکی اومد به خونه. نمی‌دانست دختر گربه‌‌ی مرده به خوردش می‌دهد. در خانه را با چسب می‌بندد و نیمه‌شب با صدای جیغ بیدارش می‌کند. اینجاست که زنگ زد به سازنده‌ی بید آرزو تا آرزویش را عوض کند. اما گفت آرزویی از بین نمی‌رود مگر آرزوکننده بمیرد. پس یا می‌میرد یا به‌دست آرزو زجرکش می‌شود.
    مجبور است خودش را بکشد تا از دست آرزوی برآورده‌شده‌ خلاص شود.

    تا حالا فکر کرده‌ای آرزویت را عوض کنی؟
    تا حالا فکر کردی چطور از دست آرزوی برآورده‌شده‌ای خلاص شوی؟
    تا حالا به‌خاطر آرزوی برآورده‌شده‌ات مردی؟

    راستی همکارم نت زیادی داشت و از من خاست در راه برگشت از مدرسه استفاده کنم تا حیف نشود. من هم فیلم obsession * را دانلودیدم.
    *وسواس

  12. سال واژه: پذیرش
    خیال راحتی زمان بیدار شدن، بسیار شیرین است. یک جور معاشقه ی بین جسم و تختخواب. می توانی ناز کنی تا خریدار ناز تان باشد. به گرمی گونه ی شما را لمس کرده، و اجازه می دهد تا هروقت که بخواهید مورد نوازش او واقع شوید.
    صبح امروز کمی بیشتر خوابیدم، مهم تر آنکه بدون آلارم بیدار شدم.
    صبحانه را دو ساعت بعد خوردم، دوباره خود را به تختخواب رساندم. یک ساعتی عمیق خوابیدم، گربه هایم در خواب بودند و همه جا ساکت بود. به عنوان صبح روز تعطیل خیلی لذت‌بخش بود‌
    خرید مایحتاج گربه های بیرون را به همسایه ی عزیز واگذار کرده، خود به جان تمیز کردن خانه افتادم.
    هر بار کلی موی بچه ها و ذرات خاک پخش شده در جای جای خانه را جمع می کنم، به هر حال گربه داشتن این مسائل را در بر می گیرد.( قربان تک تک شان شوم).یک نفس راحت؛ خانه تمیز شد.
    قبل از رسیدن به محل کار، آن هم با شیفت جایگزین مرخصی همکار برای بچه هایم خرید ماهانه شان را به قیمتی مناسب تر انجام دادم. شاید در بازار دلار و املاک صاحب استعداد استعلام قیمت های لحظه ای می شدم در حالیکه هر ماه فقط به قیمتی کمی مناسب تر از گرانی های بازار توان خریدهای واجب بچه هایم را دارم.
    پادکست امروز،دیروز را دانلود کرده تا امشب و فردا گوش دهم.
    قبل از پایان شیفت، خود را به گزارش نیک رساندم.

  13. گزارش میگ میگ

    روز را با یاد و نام خدا با نوشتن شروع کردم بعد صبحانه با صرف برگو.«فرشته برگی»
    نوشتیم و حرف زدیم. فلسفه‌ی پرداختن به کودک برایم معنادارتر شد.
    عصری با پدر زعفران پاک کردیم.
    سرشبی رفتم با خواهر و مادر به گردش و خرید.
    ذوق هفته‌ی دیگر بیچاره‌ام می‌کند.

  14. خواب تکه‌تکه. احوال دست اندازی. تنگیِ دل. قدم‌رو. کار عملکردی . مهمانی‌شو. مجلس ختم پارتی. بوی باران. لاشه‌ی انتظار. دید‌و بازدید. گزاف خریدی. سرماسوزی. ارتفاع مه . سکوتِ دلخور. امتدادِخلاقیت. مشاهده‌ی ِتمرکزی . بازبینیِ شیرین. رویا‌ی جانی. دوستِ نبات.

  15. بیست و هشتم آبان‌ماه صفر پنج

    امروز از آن‌روزهایی است که هیچ وقتی هدر ندادم اما خیلی فهرست پروپیمانی ندارم:
    صبح در نشست باشگاه کتابخوانی پنج صبحی‌ها نقاشی کشیده‌ام. تمرین خوبی بود. موج دریایُم ولی می‌خوام عمق دریا باشم با آرامشش.
    کارگاه طرح‌واره‌درمانی.
    ضبط روزگفتار فصل 3 کتاب خوب گوش دادن.
    مطالعه‌ از کتاب‌های تفکر انتقادی و راهنمای کمبریج طرح‌واره‌درمانی
    مطالعه فصل «تدوینگری: هنر نامرئی» از اصل‌گرایی:
    «پرواضح است که تدوین، که شامل حذف دقیق صحنه‌های کم‌اهمیت، بی‌اهمیت یا بی‌ربط است، صنعتی اصل‌گرایانه است.
    پس تدوینگری خوب چه کار می‌کند؟ وقتی شاخه‌ی تدوین هیئت داوری اسکار برای انتخاب نامزدهای تدوین فیلم جلسه تشکیل می‌دهند، آن‌طور که مارک هریس نوشته است، تمام سعی‌شان را می‌کنند «چیزی را که عیان است، نبینند». به عبارت دیگر، تدوینگر خوب کاری می‌کند که ندیدن چیزهای مهم دشوار شود، زیرا هرچیزی را به‌جز مؤلفه‌هایی که حتماً باید در فیلم باشند، حذف می‌کند.»
    جلسه گروه‌درمانی با دوستان
    گوش دادن به ویس کارگاه تخصصی روان‌درمانی وجودی استاد بهمنی
    حالا هم رفتن و ادامه‌ی فیلم ناگهان را دیدن

    قهرمانی
    #گزارش_نیک

  16. از جناب پو چه خبر؟

    – خاب می‌بیند ساعت از زمان وبینارش گذشته و هنوز مطالب را آماده نکرده. هیچ پستی هم نگذاشته که به بچه‌ها خبر بدهد وبینارش کنسل است. انگار خیال می‌کرد با اینکه از زمان برگزاری وبینارش گذشته هنوز می‌شود کاریش کرد.

    – بیدار می‌شود. در تعبیر خابش، وبینار سامان مفیدی و یوتاب فضایی را کنسل می‌بیند. انگار خابش برعکس تعبیر شده. پس امروز روز خلوتی برای وبینارهاست. خاک وچوکش.

    – به دوستش گفته بود موضوع وبینار امروز چیز دیگری‌ست اما نظرش عوض شده. تهِ تصمیمش این شد که موضوع وبینار را به «مرگ» تغییر دهد. این‌طوری کرک‌و‌پر بچه‌ها را هم بیشتر می‌ریزاند. توی گزارش نیک مهناز روئین‌تن می‌خاند که موقع پیاده‌روی اولین قسمت پادکست رئال‌پر را گوش می‌کرده‌ اما به خاطر حرف‌های جن‌و‌پری‌دارش ترسیده و پیاده‌روی را بی‌خیال شده. عجب. این همه استاد پیاده‌روی را تشویق کند و بعد او بچه‌های مردم را می‌ترساند که شب از خانه بیرون نروند.

    – از روی شعر «آنابل لی» ادگار آلن‌پو رونویسی می‌کند. امشب قرار است جناب پو گل سرسبد وبینارش باشد. شعرش و داستان‌هایش. یک آهنگ هم از شعر آنابل لی هست که اول وبینار می‌گذارد که رفقا بشنوند. چند تا نقاشی هم قرار است نشان‌شان بدهد. «تدوام حافظه» از سالوادور دالی، «مرگ در اتاق بیمار» از ادوارد مونک و «ساتورن پسرش را می‌بلعد» از فراسیسکو گویا. می‌خاهد حسابی حس و حال مرگ جا بیفتد. ان‌شاء‌الله که زمان زیاد نمی‌آورد.

    – با مامان یک‌سر کوتاه می‌رود بازار و یک‌و‌نیم متر پارچه می‌خرد‌. برای بارانی پارچه کم خریده بود و استادش گفت که باید ۱/۵ متر دیگر هم بگیرد چون هم یقه‌ی پالتو بزرگ است، هم بهتر است قدش بلند باشد و جیب و سایر مخلفات را هم حسابند.

    – در گزارش نیک بچه‌ها می‌خاند که خانوم اسدزاده تصادف کرده. نویسنده‌ساز که می‌شود از سارا حالش را می‌پرسد چون توی گزارش نیک او و الهه خبر را دیده بود.‌ امیدوار است هرچه زودتر حالش بهتر شود. بخشی از نویسنده‌ساز را می‌ماند. همان بخش هم خوب بود. استاد آب و هوای جنوب را ازش پرسید و او هم گفت آفتاب‌سوخته شده است. استاد امروز باز به آنافورا برگرداندشان.

    – برای وبینارش آمده می‌شود و کمی تمرین می‌کند. آخرهایش با استرس همراه می‌شود. اما در نهایت می‌آغازد. بچه‌ها از آهنگ آنابل لی خوششان می‌آید. بلخره قبول می‌کنند که پو از خودشان بدبخت‌تر بوده است. شاید هم نه. زری بانوی قوام بلخره توانست به وبینارش بیاید. مزه‌پرانی‌های دوستان گوگولی بود. برایشان از «بالماسکه‌ی مرگ سرخ» و «گربه‌ی سیاه» می‌خاند و آن‌ها هم خوششان می‌آمد. یوتاب می‌خاهد که او یک جلسه در مورد تالکین صحبت کند. چرا که نه؟ در آخر وبینار با موضوع مرگ شعر می‌نویسند و به‌شوخی شکایتش را می‌کنند که چرا مثل استاد گاز نمی‌گیرد. در ضمن با نقاشی «ساتورن پسرش را می‌بلعد» شام را کوفت شیما می‌کند. امروز دوستان نزدیکش همه بودند یعنی اسم همه‌شان را دید. قدیمی بعد از وبینار بهش می‌گوید که از دفعه‌های قبل بهتر بوده. راستی شعر خودش هم می‌شود این:
    خاب رفت
    انگشت مرگ
    در دهان نوزادی
    به‌وقتِ لالایی

  17. مثل پروانه‌های حمیدرضا گشمردی نه تنها بال که همه وجودم پر از واژه است.
    خوابم‌می آید.
    کتاب می‌خوانم با دوست‌هام.
    خلاصه می‌کنم و در کانال می‌گذارم.
    این خواندن و آموختن چه ذوقی دارد.
    خوب نوشتم، چندین‌بار نوشتم.
    پیاده‌روی کردم.
    چند روزی‌ست شکرگزاریِ آشکار و ظاهری نمی‌کنم.
    نمی‌نویسم چرا شکرگزارم.
    اما،
    از صبح تا شب، صدبار، بیشتر از صد شاید، زبانی شکر می‌گزارم.
    کارهای دونِ شأن، همان بشور و بساب‌های هر روزه را فاکتور می‌گیرم.
    البت که دونِ شأنِ من نیست، پس کیست؟😁
    یه شعر گفتم👆🏻
    خدافظ

  18. گزارش نیک ۸۷

    پس‌از بیداری صفحات صبحگاهی را سیاه کردم.
    زانو درد شدیدی به جانم افتاده که اجازه‌ی ورزش و گامیدن را نداد.
    «شب هول» را آغازیدم.
    با تمرین‌های «شعرماهی» درگیر بودم.
    شعر خواندم و مشق شعر کردم.
    آزادنویسی مفصل و شیرینی داشتم.
    با دوستانم کمی وقت گذراندم.
    شام خوردم.
    «گزارش نیک» را ثبت می‌کنم و شب را با آزادنویسی و مطالعه ادامه می‌دهم.
    فکر نکنم حال سریال داشته باشم.

    کانال تلگرامم:
    https://t.me/saaye_zaad
    نمره‌ی امروز: ۷/۵ از ۱۰

  19. سلام امروز هم روز خوب دیگری‌ست. فندق از صبح شروع به سروصدا کرد و نتوانستیم پنج‌شنبه را خوب بخوابیم. صبحانه‌ای با یاسی خوردیم. یاسی معتقد است که نظرش عوض شده و اینکه به جای لباس پرنسسی، پول قُلک‌ش را خرجِ پرنده خریدن کرده بسیار پشیمان است. سعی کردم به او آموزش دهم که باید مسئولیت تصمیماتش را به عهده بگیرد اما زیاد گوشش بدهکار نبود. ساعتی بعد که فندق آواز میخواند و می‌رقصید کمی به او علاقه نشان داد. با این حال هنوز جای کار دارد.
    بعد صبحانه، مشغول نقاشی شد و من هم آمدم سر وقت کتاب‌ها و نوشتن.
    امروز ظهر مهمان مادریم و باید به امید خدا مشهد برویم و فردا برگردیم. حالا اینکه فندق را ببریم یک مبحث است و اینکه نبریم یک دردسر دیگر.
    حیوانی در این سه روز به ما عادت کرده و حتی اگر برای کاری به اتاق برویم و تنها باشد، جیغ می‌زند.
    امروز کتاب تربیت را خواندم.
    شب به خانه عمو در مشهد رفتیم و آخر شب هم حرم.

  20. امروز خیلی خوب، آزادانه نوشتم.
    شاهنامه خواندم فقط. خواندنم فقط همین بود.
    با دخترک رفتیم خانه بازی. قرار بود، آنجا بخوانم که نشد. شلوغی و هیاهوی بچه‌ها مگر گذاشت. البته خودش لذتی جداگانه داشت.
    پیاده‌روی هم حال و هوای دیگری داشت. گوش سپرده بودم به حرف‌های دخترک. تمام خانه‌بازی را از اول تا انتها ریز‌ریز گذاشت کف دستم. همه گوش بودم و بس.
    هوا تاریک شد که رسیدیم خانه. فقط شام و مشق‌های دخترک شب‌مان را سر و سامان داد.
    عجب نیکی بودیم من و دخترک امروز.

  21. به نظر می‌رسد که حلزون دچار جهش‌های ژنتیکی پیاپی شده و با گربه یا موجودات دیگری پیوند خورده. احتمال جهش ژن همیشه کم است و گاهی این دگرگونی‌ها موفق نیستند. امیدوارم حلزون از این جهش‌های پیله‌وار به سلامت عبور کند.
    ☆ کتاب آقای چوبک را نمی‌شود زمین گذاشت. زبان کار کمی قدیمی شده، ولی نکته‌هاش نه. «سنگ صبور» از زبان این شخصیت‌ها روایت، مونولوگ و دیالوگ دارد: شیشه‌ی شکسته، عنکبوتی به نام آ سد ملوچ، یک خر گر، انوشیروان عادل و وزیرش، یک آخوند، یک‌کودک خرده‌سال، یک پیرزن که در شاش و ریق خود غلت می‌زند، یک زن که فعلن همه دارند به او انگ بدکارگی می‌بندند، یک پزشک هندی، یک حاجی بازاری و چند شخصیت شیرازی و بوشهری دیگر. همه‌ی این‌ها زبان خاص خود را دارند. انگار چوبک دستم را گرفته و برده توی همان کوچه‌های شیراز سال 1313 و زندگی را قصه‌وار نشانم می‌دهد. زیبا نیست؟
    ☆ به «بیست کهن‌الگوی پیرنگ و طرز ساخت آن‌ها» برگشتم. پیرنگ «تعقیب و گریز» را خاندم. پیرنگی سینمایی به نظر می‌رسد و کمتر در ادبیات آورده شده. ولی داستاتی با این مضمون، اگر خوب کار شود، پر از تعلیق و کشمکش خاهد بود. امروز به طرز عمیقی پی بردم که انواع نوشتن چقدر زیرلایه دارد. مثلن تجربه‌ی خودم: از بین انواع نوشتار، به داستان‌نویسی علاقه‌ی بیشتری دارم. بعد در داستان‌نویسی خرد می‌شوم و می‌بینم که انواع پیرنگ داریم. حداقل بیست نوع پیرنگ اصلی هست. در داستان، به غیر از پیرنگ، دیالوگ، شخصیت، فضاسازی، تعلیق و کلی اجزای دیگر داریم. تازه اگر پیرنگ خاصی را هم بخاهم دنبال کنم، در هر پیرنگ کلی داستان درجه یک وجود دارد و انگار تا آن‌ها را ندانی یا نخانی، نمی‌توانی کار نویی بزایی و درگیر کلیشه یا تکرار آثار گذشته می‌شوی. رگ‌به‌رگ شدم.
    ☆ فیلم Misery 1990 را بدیدم. نمی‌دانم فیلم را از کتاب «بیست کهن‌الگوی پیرنگ و طرز ساخت آن‌ها» برداشته‎‌ام یا استاد آن را پیشنهاد داده بود. آخر داستان درباره‌ی یک نویسنده‌ی تیره‌بخت است که اسیر طرفدار روانی‌اش می‌شود. فیلم تعلیق و کششس درخور و چند صحنه‌ی خشانت‌بار دارد. ولی اگر نویسنده هستید، دیدنش را پیشنهاد می‌کنم. برای اوقاتی که گیر آدم‌های روانی می‌افتید ایده‌های خوبی دارد؛ اینکه با نوشتن چگونه می‌شود از دست طرف فرار کرد.
    ☆ سپاسگزار بودنم.

  22. نوشتن بود و رقصیدن، بعد با تراپ گپیدن، بعد باز نوشتن و بله، هی نوشتن و بله، بود ژورنال‌کلاب اقتصاد سلامت و بله، نویسنده‌ساز بود و بله، نوشتن بود و باز بله، فیلم دیدم تا نصفه بله، با تحقیقاتی‌مطالعاتی جلوسیدیم بله، برق رفت، خاهر آمده بود بله، گرمیج‌هوا بود، بله، با سدنا و رها نقاشی و روزگفتار و غیره، رفتند. و الان من؟ باقی فیلم را ببینم بله.

    یواش‌یواش بعد از این همه نوشتن تازه می‌بینم که ذهنم آماده‌ی تمرین است نه تکلیف. لغت‌نامه‌ می‌نوشتم. با این شکل که اشیا را می‌کردم صفت آدم. «یارو خیلی مداده»، «یارو خیلی کتابه»، «یارو خیلی عینکه»، بعد معنی می‌کردم مداد و کتاب و عینک چه معنی‌ای می‌دهند. بازی لذت‌بخشی است نوشتن.

    اودیسه را تا نصف دیدم و نمی‌توانم فیلم‌ها را کامل تا ته ببینم یک‌نفس. از این جهت قصه‌گری کمی برایم سنگین است احتمالن. کمی زیاد. کمی خیلی زیاد. و البته از سرعت نت نگویم که بیست مگ را در بیست دقیقه دانلود کرد.

    با بچه‌ها که حرف می‌زدیم برقمان رفت و نت رید و من نتوانستم آخر بحث را باشم. دلم برایشان یک‌ذره شده بود.

    چند روز است که می‌خاهم به سارا زنگ بزنم و دوست‌نوازی کنم ولی هربار فراموش می‌کنم یا بدموقعی یادم میفتد. پیام دادم ببینم بیدار است یا نه.

    ذوق هفته‌ی بعد را دارم شدید. بچه‌ها می‌گویند هر وقت ذوق کرده‌اند خورده توی ذوقشان، می‌گویم به جهنم، چه ذوق بکنم چه نکنم تهش احتمالات مختلفی هست، اما بیایید ذوقمان را بکنیم و لذتش را ببریم.‌

  23. گزارش‌نیک”1405/8/28″ آبان. روز‌ پنج‌شنبه‌.

    دعا خاندم. سپاسگزاری‌ بعد از غذا را انجام دادم.

    کتاب‌”یک لیوان شطح داغ‌”از احمد عزیزی‌ را خاندم.
    کلمه‌برداری‌ هم از همین کتاب انجام دادم.

    نویسنده‌ساز شرکت کردم که در خاب‌و‌بیداری‌ در رفت‌و‌آمد‌ بودم.

    زمانی را در لغات چرخ می‌زدم و گاهی چشمم‌ یکی را می‌گرفت می‌نوشتم‌ و در ذهنم بازی کلمه راه می‌انداختم چند حاصل از بَرش می‌نوشتم.

    شعری آمد‌ نوشتم.

    اینم‌ از نیک‌نیک‌ امروز.

    https://t.me/speechoff

  24. هر روز که زندگی نکردی از عمرت کم شده نه از نگرانی‌هات.
    قسمت من از نردبون موفقیت، مدل طنابیش شد، میخوای گام بعدی رو برداری تمام امحا و احشا بتدری میزنه و اعضا لق.
    ولی کور خوندی ای تقدیر پر قر و غمزه، چشماتو در میارم اگه آبت نخواد با من توی یه جوب بره.
    کم واست گذاشتم، از شکم خودم و هزار آرزوی ریز و درشتم زدم تا تو قسمتم باشی، با هر کم و زیادت ساختم و قبولت کردم، حالا قرار نیست شوم باشی و شب بمونی.
    توی کوچه ما هم باید عروسی بشه. من که توی هروسی هم کل‌کشون و رقش‌کنون دویدم، واسه خرید عروسی‌ها هول بود و کمک. ازت نه دوماد خواستم نه عروسی. اما دل شاد و روح بشاش میخوام.
    وا کن این اخما رو، والا بهت نمیاد عبوس و خسیس باشی، آخه تقدیر منی.
    بخشی از نیک‌اندیشی در روری که اوضاع جسمانی دردناک و پرپیچ بود به خثوص شکم. حال روحی تعطیل در اغما و ذهن به شدت درگیر کار و ۱۳ ساعت پشت سیستم کوبیدم و کوشیدم.
    صبحی هم دوره جدید یوگا و پیلاتس با کاساندرا رو شروع کردم یه مراقبه پاکسازی داشتم با شکرگزاری.
    اندکی گام‌ورزی هم تصیبم بود.

  25. مقدمات ضبط اسکریپت یوتوب را انجام دادم. بعدش هزار و صد کلمه آزادانه نوشتم. همهٔ ما روزی می‌میریم با استعدادی که هیچوقت کشفش نکردیم. همهٔ ما روزی می‌میریم با تصمیم‌هایی که هیچوقت نگرفتیم. همهٔ ما روزی می‌میرم با یک زندگی نزیسته که بارش همیشه بر دوشمان سنگینی می‌کند. با گوشی بازی کردم، اما کمتر از دیروز. زندگی بالزاک دیوانه‌ام کرده: «او به جای آن که وقتش را تلفِ نگرانی برای سبک کند، آن را صرف بیرون‌دادن برای متن‌های بیشتر کرد. مثال بالزاک می‌تواند به نویسندهٔ تازه‌کاری که دارد روی اولین داستانش کار می‌کند، دل‌وجرئت بدهد». در نویسنده‌ساز در حال رفت‌وآمد بودم، شبیه مهمانی که دم در نشسته و مدام می‌رود بیرون و هوایی تازه می‌کند. در مینی‌سریال the mantis زندگی دو گانهٔ دیمن به این شکل وصف شده که هر وقت می‌خواهد نزد مادرش در زندان برود، حلقهٔ ازدواجش را در می‌آورد تا مبادا مادرش چیزی از زندگیِ شخصی‌اش بفهمد. وقتی هم می‌خواهد برگردد خانه، دوباره حلقه را در دستش می‌اندازد. بالاخره یک جا این دو زندگی با هم تلاقی پیدا می‌کنند. دیمن که از قضا پلیس است، باید مادر قاتلش را در زندگی‌اش بپذیرد. چه زمانی می‌فهمیم قاتل درونمان بیدار شده؟ اگر یک صحنهٔ خشونت‌آمیز ببینیم و حس خاصی به ما دست ندهد چه معنایی دارد؟ پیاده‌روی شبانه بیشتر برایم لذت‌بخش می‌شد اگر می‌توانستم حرف‌های خاله‌زنکی را از آن حذف کنم.

    https://t.me/zahrahabibi9626

  26. امروز خانه بودم ولی مثل هر روز اول صبح بیدار شدم و تازه خیلی راحت هم بیدار شدم و دارم کیف می‌کنم که خوابم بهتر شده.

    دیشب یک ایده‌ی خوب برای ارائه‌های دانشگاه به ذهنم رسید. می‌خواهیم جلسه‌های ارائه برگزار کنیم و همه‌اش داشتم فکر می‌کردم که چطوری باشند و چطوری بچه‌ها را ترغیب کنیم و دیشب فکرهایی به ذهنم رسید که همان موقع کلی ازش نوشتم. صبح هم رفتم درباره‌اش بیشتر گشتم و خواندم تا شنبه که برویم با بچه‌ها فکر کنیم رویش.

    بعدش لباس ریختیم ماشین و ظرف شستیم و غذا درست کردیم برای روزهای بعد.

    بعدش رفتم سراغ کارهای پایان‌نامه. چند تا کار خرده دارم این روزها. کارهای زیاد کوچولو. همه را نوشته بودم و یکی یکی دارم انجامشان می‌دهم. فردا هم ادامه می‌دهم تا تمام شوند و بروم مرحله‌ی بعدی کار.

    https://t.me/f_mahmudpur

  27. سال‌واژه: تغییر

    این روزها کتاب خواندنم حسابی کند شده، ولی خیال بی‌خیال شدنش را ندارم. حتی اگر روزی چند صفحه بیشتر نخوانم، باز هم می‌خواهم این عادت را حفظ کنم.

    امروز هم اخبار تلخ حسابی حالم را گرفته بود، اما جالب اینجاست که این ناراحتی نتوانست شیرینی نوشتن و آزادانه حرف زدن از افکارم را از من بگیرد. راستش هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم روزی برسد که بتوانم به این راحتی درباره آنچه در ذهنم می‌گذرد حرف بزنم. تازه حالا دارم می‌فهمم چقدر با نگه داشتن افکارم درون خودم به خودم آسیب زده‌ام.

    امروز کلی راه رفتم و فکر کردم. البته آخرش درد کمرم بود که من را از عالم افکار بیرون کشید و به خودم آورد.

    یک اتفاق جالب هم افتاد. به لطف استاد در کانال مدرسه نویسندگی با کلمه «غول‌چاله» آشنا شدم. هم از نوشتن با این کلمه لذت بردم، هم با خودم فکر کردم چه جایگزین خوبی برای «حفره» است؛ کلمه‌ای که تا امروز در تشبیه‌هایم زیاد از آن استفاده می‌کردم.

    بعدازظهر هم با خواهرها بستنی زمستانی خوردیم و کمی به دوران کودکی برگشتیم. گپ زدن و یادآوری آن روزها حسابی چسبید.

    اما چیزی که امروز بیشتر از همه به من انگیزه داد، فکر کردن به آینده رمانم بود. با خودم گفتم اگر ژانر معمایی‌جنایی را درست انتخاب کرده باشم، شاید بتوانم ده سال دیگر آگاتا کریستی ایرانی باشم. همین تصور به‌قدری ذوق‌زده‌ام کرد که یک ساعت بی‌وقفه روی رمانم کار کردم. چه کسی می‌داند، شاید واقعاً یک روزی چنین اتفاقی افتاد.

    حالا که روز تمام شده، با همه بالا و پایین‌های احساسی‌اش، احساس سبکی خاصی دارم. از عملکرد امروزم واقعاً راضی‌ام.

  28. سال‌واژه‌ام: استمرار
    1. پیاده‌روی دور باغچه به مدت 40 دقیقه
    2. کمی نقاشی کردن و کشیدن خط و دایره بر روی کاغذ

  29. امروز خود را چگونه نیک گردانیدید؟

    به بندگی، به یار، به مادرانگی، به همسرانگی، به خویشتن‌نوازی، به خور و خواب بی خشم با اندکی شهوت، به خرید، به اندیشه، به نگاه.

  30. امروز آزادنویسی صبحگاهی داشتم. هرچه از دیروز توی جیب‌هایم جا مانده و شب کنارم خوابیده بود را روی صفحه پیاده کردم. باهاشان خداحافظی کردم.

    امروز بخشی از کتاب نام تمامی مردگان یحیاست را خواندم. بعضی از تکه‌ها به دلم می‌نشیند. داور و دولیلی زن و شوهری که شش فرزند خود را از دست داده‌اند و با سوگشان دست و پنجه نرم می‌کنند.

    امروز فیلم امروز «The Light Between Oceans» را تماشا کردم. تام، مردی کم‌حرف و منزوی که به تنهایی خو کرده است. شغل او فانوسبانیست و در فانوس‌دریایی زندگی می‌کند. بنا به دلایلی او به شهر دیگری منتقل و آنجا ماندگار می‌شود. در یکی از مهمانی‌ها دختری را می‌بیند و به او علاقه‌مند می‌شود. آنها ازدواج می‌کنند. و این تازه شروع ماجرا است. آنقدر با این فیلم اشک ریختم که با دلقک‌ها مو نمی‌زنم. صورتم مثل لبو قرمز شده و دماغم مثل بادکنک باد کرده است.

    بعد از ظهر بی حال شدم تصمیم گرفتم کمی بخوابم خواب دوای دردم شد. انرژی گرفتم.

    بعد از خواب به پیاده‌روی رفتم و انرژیم را دو برابر کردم. در انتها با دمنوشی از گل‌های وحشی روحم را تصفیه کردم.

    از بعد از ظهر باد شدیدی شروع به وزیدن‌ کرده. از آن بادها که پوست‌ لب را خشک و پاره‌پاره می‌کند. درخت‌ها می‌چرخند و برگ‌ها روی زمین راه‌ می‌رند.

    غروب رفتم کنار پنجره و به تماشا نشستم. تکه ابرها می‌دویدند. ابرهای سفید و طلایی می‌گریختند و ابر سیاه و گوشتالو دنبالشان می‌کرد. توی شکم ابر سیاه پر از باران بود و می‌خواست دیگر ابر‌ها را هم بارانی کند.
    نمی‌دانم موفق شده یا نه اما تا به این لحظه باران نباریده است.

    ۱۴۰۵/۸/۲۸

    #روز_مرور

    https://t.me/maryamebrahimi21

  31. سال‌واژه: شوق زندگی
    مهمانِ جان

    مویز تپلی شیرین، زرشک، شیره‌ی انگور اعلا، کلوچه‌ی زنجبیلی با کلی خوراکی برای بچه‌ها گوشه‌ی آشپزخانه بود. خانه پر از شوق بود. اول برادرزاده‌ام را دیدم. ماهک. پرید بغلم. بعد هم مادر و پدرم را بغل کردم. ماه‌ها بود ندیده بودمشان. برای خوراکی‌های خوشمزه کلی تشکر کردم و حین ادامه‌ی احوالپرسی، مویز را توی کاسه ریختم. پدرم از اوضاعم ‌پرسید و گفتم خوبم و لیوان شیره‌ی انگور را سر کشیدم. برایشان از باشگاه و تمریناتم گفتم و بسته‌ی کلوچه را باز کردم. یکی گذاشتم توی دهانم و فیگور بالا‌تنه برای پدر و مادرم گرفتم. آفرینی گفتند و من اصرار داشتم باید به عضلاتم دست بزنند و ببینند چقدر سفت شده. دوباره فیگور پایین‌تنه گرفتم. کلوچه توی دهانم بود و یک هسته‌ی کوچک مویز لای دندانم. عرض اندامم تمام شد و دوباره با کاسه‌ای پر از مویز نشستم جلویشان تا ببینم چه خبر بوده این مدت.
    غروب پدرم گفت می‌خاهد برود شیرینی بخرد. گفتم با هم برویم. فکر می‌کردم پدرم خیلی حوصله نداشته باشد و شاید بخاهد سریع برگردد خانه. دیدم دنبال بهانه برای چرخیدن است. رفتیم به گشتن بین مغازه‌ها. لباس مورد علاقه‌اش را پیدا کرد. حدودن سیزده میلیون پالتوی معمولی با یک بافت ساده برای زیرش. فقط قیمت کرد. گفتم قبلن با این پول ماشین می‌خریدی. پدرم تایید کرد و گفت چند سال قبل پراید را کمتر از چهار میلیون خریده بود. هر دو سری تکان دادیم و آمدیم بیرون. هوا خنک بود و دو ساعتی در خیابان و پاساژها ول گشتیم.
    امروز مدیتیشن جدیدی انجام دادم. دوستش دارم. هرزه‌نویسی کردم. سعی کردم یادم باشد که در اکنون باشم. امروز برایم متفاوت بود. شوق زندگی را دیدم در چشمان خانواده‌ام. شاید مسری باشد و من هم مبتلا شوم.

  32. می‌گذارم ببارد کار از سر و روی زندگی. درد ببارد اصلا از تن. فکر از ذهن. خیال از قلب. ببارند از پنج‌شنبه‌‌. همه‌شان. بی‌وقفه و بی‌انتظار. لمیدن هم خوب است. دستپخت خامی از پنج‌شنبه‌ها. کوک می‌کنم خودم را. برای نوشتن و کاشتن ایده. برای تورق. نگاهیدن به جلدهای ردیف هم. چشم می‌ترسد و دست اما نه. انبوه کتاب‌ها و دستی که برمی‌گزیند یکی را. و چشم هنوز آن‌یکی‌ها را دید می‌زند. حریص‌‌ست چشم و دل‌دل می‌کند و دلواپس این حجم از نخوانده‌ها.
    روزها چه پاییزند. قدشان آب‌رفته و دست‌شان از این همه کار کوتاه. می‌نشینم به خواندن گزارش‌های نیک. تک‌به‌تک. تعدادی. دست نمی‌دهد همه‌شان. رد می‌شوم از عقربه‌ها. ظهرست. بساط ناهار و نماز. وبینار نویسنده‌ساز. یادآوری آنافوریا. بازه‌ی زمانی سه‌سال و هر روز سه‌تا. سُر می‌خورم در نیاز. چه باشد اگر خوب‌ست الگوی آنافوریام؟ رسیدم به قدم زدن. نوشتم: «قدم می‌زنم تا…».
    شاید عوض کنمش فردا. تصمیم بر تکرار و استمرار. فکریدم به سختیِ ماندن. چه سخت‌ست دوام. فحشیدم خودم را در پنهان.
    کش نیامدن زمان. رسیدم به شب. خواب چه زود می‌قاپد قاب چشمم را. هم‌چنان منفور از عقربه‌ها. ساعت لج می‌کند با ما؟
    می‌رسم به حمیده‌وحدتی. می‌گوید از مرگ. از ترس. از داستان گربه‌ی سیاه از ادگارد آلن‌ پو. بحث جالبی بود. صحبت از مرگ و تصویری که دارد در ما.
    می‌گوید از مرگ شعر بگویم؛ می‌نویسم در آن:

    نُک‌‌نُک می‌زند مرگ مثل کلاغ
    سلیطه می‌شود و فریاد می‌کشد از داغ
    گردن می‌گیرد نفس‌های بریده از تن را

    https://t.me/manesehchtgrh

  33. 233 صفحه کتاب
    مهم‌ترین کتاب زندگیم تا به امروز را تمام کردم. 233 صفحه کتاب از اول خرداد تا امروز.
    به حق می‌گویند
    می‌گویند نادانی، شهامت بیشتری نیاز دارد. درست می‌گویند. می‌گویند مشکل جهان این است که احمق‌ها زبان باز می‌کنند و حرف می‌زنند و عاقلان سکوت می‌کنند. باز هم درست می‌گویند.
    اجرایِ موفق رقص
    چند هفته‌ی پیش نوشتم. من چه خوشبختم که از آهنگِ محبوبم “The Power Of Love by Celine Dion” نسخه‌ی رقص و ریمیکس ساختند. اجرایِ بیشتر بلاگرهای رقص را با این آهنگ دیدم. اما امروز اجرای جدید دیدم که عاشقِ خلاقیت‌شان شدم. حرکات طراحی شده است. فضایی ساختند که پودرِ گچ با ضربه‌های موسیقی پخش می‌شود. اثر هُنری‌. گیتاریست، حرفه‌ای گیتاربیس می‌نوازد. هماهنگی اعضاء گروه رقص کارشده‌ست. طنزِ خالص ساختند فقط با رقص و زبانِ بدن. اسکارِ بهترین بازیگر هم برای همانی که نقش خواننده را دارد و قرمز پوشیده است. اجرای دیگری هم از این گروه دیدم و فهمیدم که بله، اجرای گروه حرفه‌ایِ رقص را می‌بینم.
    آنافورای «تو هنوز نمی‌دانی»
    تو هنوز نمی‌دانی که تا آخر عمرم می‌توانم با این شروع آنافورا بنویسم. تو هنوز نمی‌دانی که من به یکتاییِ جهان اعتقاد ندارم. تو هنوز نمی‌دانی که من تو را از همه‌ی جهان بیشتر دوست دارم. تو هنوز نمی‌دانی که لبخند تو به دیگری یعنی آزارِ ناخواسته‌ی عشق. تو هنوز نمی‌دانی که چرا به تو حرف‌هایم را گفتم. تو هنوز نمی‌دانی که شب‌ها با صدایت خوابم بُرد. تو هنوز نمی‌دانی که کتابِ مسخ چرا مسخ است. تو هنوز نمی‌دانی که مردِ عاشق واقعی، زبانِ عشقش حسادت نیست. تو هنوز نمی‌دانی که هنوزم منتظرم قفسِ پیراهنِ را بشکنی. تو هنوز نمی‌دانی که رنگ سفید، بی‌رنگ نیست. تو هنوز نمی‌دانی که رنگِ آبی دریا به من آرامش می‌دهد. تو هنوز نمی‌دانی که طلای سفید را بیشتر از طلای زرد دوست دارم. تو هنوز نمی‌دانی که چرا رنگِ صورتی و قرمز را دوست دارم. تو هنوز نمی‌دانی که اعداد به من آرامش می‌دهند. تو هنوز نمی‌دانی که دو سال بعد چه می‌خواهم بگویم. تو هنوز نمی‌دانی که کتاب، درمان نیست. تو هنوز نمی‌دانی که بویِ بازی را از فرسنگ‌ها می‌فهمم. تو هنوز نمی‌دانی که تو خودت هدفی نه وسیله برای رسیدن به هدف. تو هنوز نمی‌دانی که دروغ، زرنگی نیست. تو هنوز نمی‌دانی که خیلی از نگاه‌های دیگران برای تو نیست. تو هنوز نمی‌دانی که موهایم را برای تو بلند کردم. تو هنوز نمی‌دانی که خانه‌ی من برای من، امن‌ترین جای دنیاست. تو هنوز نمی‌دانی که موقع نوشتنِ آنافورای «تو هنوز نمی‌دانی» گریه می‌کنم.
    بهترین روزِ عمرم، بی‌دلیل
    امروز ساعت‌های زیادی روی پروژه‌های نوشتاری و محاسباتی کار کردم و دیگر مغزم دارد خاموش می‌شود. تا فردا.

  34. بنام خدا
    گزارش نیک ۱۹۱:
    همیشه رفیق عزیز
    برایت بگویم از امروز که تازه شدم با چند صفحه آزادنویسی.
    برایت بگویم که چقدر کتاب «فرهنگواره‌ی فارسی خلاق» را دوست دارم و از کتاب‌های محبوبم است، نگاهی که استاد کلانتری به کلمه‌ها دارند، جذاب و خلاقانه است.
    به عشق واژه،
    گاه متنی را می‌نویسد تنها به عشقِ استفاده از کلمه‌ای نویافته. بچگی وقتی کفش نو می‌خرید، دلش می‌خواست تا صبح با همان کفش‌ها بخوابد. بیدار شدن با کفش تازه لذتی چندچندان داشت. حالا کلمه‌ها همان کفش‌های کودکی‌اند. واژه را که یافت، آسیمه‌وار هر رقم جمله‌ای که بتواند با آن می‌سازد، حتی جمله‌های جفنگ و بی‌معنی. کلمه از ماهی لیزتر است، باید فوری بندازیش تو حوض مغزت.
    او آموخته که بامعناترین سخن‌ها گاهی وقت‌ها از دل هذیان‌ها بیرون می‌جهند.
    برایت بگویم از رمان «رودراوی» که من را به یاد کتاب‌هاای دانشگاهی‌ام می‌اندازد. این کتاب را از ملکوت، شازده احتجاب و گاوخونی بیشتر دوست دارم، البته که به بوف‌کور نمی‌رسد اما کتاب
    خاندنی است.
    برایت بگویم از چخوف، هنرمندی که داستان‌های کوتاهش مثل یک اثر هنری زیباست، امروز دو داستان «خواب‌آلود» و «ملخ» را خواندم.
    برایت بگویم از وبینار نویسنده‌ساز که استاد کلانتری درباره‌ی «آنافورا» صحبت کردند. آنافورا یک آرایه‌ی ادبی است، تکرار یک واژه یا عبارت در ابتدای جمله‌ها، و یا سطرهایی‌ست با شروع مشترک. ایشان درباره‌ی «آنافورای عمر» صحبت کردند و اینکه به مدت چند سال یک آنافورا داشته باشیم و هر از گاهی به آن جمله‌های جدید اضافه کنیم. در ادامه آزادنویسی کردیم تا بتوانیم سوژه‌ی آنافورای خودمان را پیدا کنیم. من به دو عبارت رسیدم، اما هیچ‌کدام به دلم ننشست. وبینارها اوقات خوشی هستند.
    برایت بگویم که چقدر کتابخانه‌ی کارگاه شعر محبوبم را دوست دارم. چند صفحه کتاب «تئوری‌ی شعر» را خاندم. و بعد جزوه جدیدی که استاد برای کارگاه شعر جدید در کانال گذاشته بودند را خاندم. تمرین‌های کارگاه شعر جدیدم را انجام دادم که برایم خیلی خوشایند بود.
    برایت بگویم از هزار کلمه تایپ کردن که بیشتر روزنویسی بود؛ امروزم را کاویدم. آیا امروز به هدفم رسیده‌ام؟ اصلاً به هدفم نزدیک شده‌ام؟ آیا شنونده‌ی خوبی بوده‌ام؟ چقدر اندیشیدم؟
    بخشی از روزنویسی‌ام، نامه‌ای شد برای تو، همیشه رفیق مهربانم.
    محبوب امروز: گزارش نیک ۱۹۱:
    «فقط پروانه‌ها
    بال‌هایشان را
    برای دلتنگی
    پر از واژه‌های فارسی می‌کنند»
    حمیدرضا گشمردی، مُجازی، مَجازی مُجازاتم کنی، ص۱۳

  35. امروز آزادنویسی داشتم. یادداشتکی در کانالم منتشر کردم. عصر امروز یک کیک ماربل درست کردم و برای همسر پسرعمویم فرستادم. صرفا جهت حس و حال خوب. و تا این ساعت اثر حس خوبی که ایجاد کرده‌ام باقی است.
    تلفن کرد حتی از بوی شکلاتی کیک هم تعریف کرد.
    امروز پیاده روی کردم و در کل نمره‌ی روزم از ده کاملا ده است با شادمانی و وجدانی آسوده.

  36. گزارش‌نیکو

    از مشخصه‌های یک‌ روز نیکو ناهار به‌صرف ماهی مزلک است.

    سرصبحی با یارا رفتیم خرید. حدفاصل رفتن و خریدن و امدن او من ایستاده بودم وسط بازار. مثل دانشجویی که برای تحقیق جایی رفته‌باشد به ادم‌ها دقیق شدم. به جزئیاتشان. نحوه‌ی راه‌رفتن و حرف‌زدنشان.

    زنی که ظاهرا پاهایش درد می‌کرد به‌زور ان‌ها را می‌کشید،دوکیسه دستش بود، یکی سیب‌زمینی و دیگری پیاز. از هرکیسه فقط نصف ان پرشده‌بود. چه‌قدر خریدهایش به‌نظر کم می‌امد. قدرت خرید مردم که پایین باشد چاره‌ای برایشان نمی‌ماند.

    خانم قدبلند زیبایی ان‌سوی بازار همان سمتی که من ایستاده بودم همراه مادرش امده بود خرید. زن‌بالابلند ازسربیکاری و بی‌حوصلگی چند قدمی این‌طرف و ان‌طرف چرخید. می‌انگاری بلندیِ قدوبالایش هنگام راه‌رفتن، بر دستانش اضافه می‌اید. هی تنش این پهلو و ان‌پهلو لنگر می‌انداخت. اگر قیچی همراهم بود کمی از اضافه‌ی دستانش می‌بریدم. دوجفت النگوی اماراتی توی دستانِ تپل و سفیدش نشسته‌بود. یک انگشتر نمادار دیگر، ان هم اماراتی روی انگشت وسط همان دست خوابانده‌بود. برخلاف ارایش مزخرفش که از زیبایی‌اش کاسته بود زیورالاتش به دلبرانگی‌اش می‌افزود. ادم وقتی می‌داند قدبلندی دارد که خود یک‌اپشن محسوب می‌شود چرا باید گیره‌ی موهایش را طوری ببند که انگار کوهان روی سرش بسته؟ شبیه هما همسر نقی‌معمولی کله‌اش دومتر خلافی داشت. بگذریم.

    مرد و زن سال‌داری ازاین سینی به ‌ان سینی پی ماهی مدنظرشان می‌گشتند، نجستند. مرد یاری‌گرانه‌ دست زنش را گرفت تا بانویش از سکو پایین بیاید. خودم و یارا را در ان دو می‌دیدم. برای سال‌های دورِ نیامده.

    مرد و زن نسبتا جوانی داشتند پیاز سوا می‌‌کردند. زن چادری، روسری محکم‌بسته و کلاهِ افتابی به‌سر طوری ابروهایش را تاتو کرده ‌بود انگار کسی ماژیک وایت‌برد کلاسشان را روی یشانی‌اش کشیده باشد. یک‌دستش توی دست‌کش پلاستیکی بود. ظاهر زن با طرز نگاه و اخمی که داشت وسواس می‌نمود. کیفش زیر چادر روی دوشش نشانده‌بود. فکر کنم همه‌ی ما به‌غیر ازین‌که هپلی و کثیف بودیم به انگاشت او دزد هم بودیم. اسیری و ذلالت را توی یک‌نگاه در مرد خواندم. خدا می‌داند که کی دلش بگیرد و قرعه به‌نام کدام فروشنده بیفتد تا ازش خرید کند. بیچاره مرد.

    یارا با دوکیلو ماهی مزلک امد. هوسانه‌ی این چندروز ما بود. فکر می‌کنم رسالت امروزم تصویرسازی وشرح ادم‌های امروز بازارچه بود. ممنون از اقای نویسنده‌اموز با این
    تمرین نیکو.

    عصر داشتم با “ف” حرف می‌زدم. دخترک دلبر مرا تاتامه صدا می‌کند. دوست ندارم گویش صحیح اسمم را بیاموزد. من تاتامه را از فاطمه بیش‌تر دوست دارم. به مادرش می‌گویم دونفر روی این کره‌ی خاکی مرا زیبا می‌خوانند یکی دخترک دلبرتو و دیگری یارای عزیزمن.

    کیک‌ هویج‌دارچین پختم. به یاد ان میّتی که هفته‌ی پیش به خواب پدر یارا امده و گفته‌بود گرسنه است. ظاهرا وارثی هم ندارد.

    یک‌ساعت‌ونیم نوشت و نویس کردم و اکنون کمی می‌خوانم. این‌بار از روزنگاشت‌های شاهرخ مسکوب.

    فاطمه بهزادی‌مقدم
    پنج‌شنبه
    ۲۸ ابان ۰۵

    https://t.me/fatemehbehzadimoghadam

  37. گزارش نیک ۱۹۱ فرح
    امروز با لیلا میریم گردش . هوا عالی و خوبست، آفتابی، شفاف ، میرم مرکز تجاری ایران‌مال. چه هوای صاف و البته کمی سرد.
    کمی در پاساژهای عریض و طویل ایران‌مال راه رفتیم. چند جا کیف دیدیم ولی برای خرید واقعن نه نیاز داشتیم و نه می‌خواستم خرید میلیونی بکنیم.
    به کتابفروشی در ایران‌مال رفتم. یکساعتی عنوان کتابها را خواندم. صدای موزیک تند و بلند پاپ لیلا را اذیت کرد و او از کتابفروشی دررفت ، در واقع فرار کرد. بعد از بیرون زنگ زد که من تحمل صدای بلند موسیقی پاپ را نداشتم. من کتاب « یوز پلنگانی که با من دویده‌اند» از بیژن نجدی را خریدم . به مسئولش تذکر دادم. که باید شما موسیقی ملایم پخش کنید که آرامبخش باشد که مراجعین در کتابفروشی با راحتی چند پارگراف از کتاب را بخوانند و اگر مقبول افتاد بخرند. نه اینکه سبب سردرد بشوید و مردم چرخی بزنن و قری بدهندو از کتابفروشی با سردرد فرار کنند.
    ناهار دنبال جایی بودیم که مخصوص باشه به قول امریکایی‌ها اسپیشیال، پس رفتیم به رستوران افغانستانی و غذای قابل پلو یا کابل پلو خوردیم. آخه امشب تولد دخترم هست.

    «قابلی پلو یا کابلی پلو یکی از پلوهای معروف و خوشمزه دیار افغانستان است. این پلو در کشورهای ایران و اُزبکستان هم تهیه می‌شود. در تهیه این غذا که پرطرفدارترین خوراک در شهر مزارشریف است از برنج باسماتی، گوشت گوسفند، هویج، کشمش و خلال پسته و بادام استفاده می‌شود. اصالت این غذای بسیار خوش رنگ و بو به شمال کشور افعانستان برمی‌گردد و اگر به غذاهای شیرین علاقه داشته باشید حتما از خوردن آن لذت می‌برید.» چای و با فرنی مخصوص هم سفارش دادیم. تولدت مبارک یکی یکدونه‌ی من لیلا جونم.
    وبینار نویسنده ساز :
    آزاد و رها نویسی و بداهه نویسی در مورد موضوع آنافورا . تا آنافورا دلخواه خودمونو بدست بیاورید:
    امشب تولد دخترم هست.
    تولدها را دوست دارم، اولین تولد بعد از ازدواجم تولد محمد بود. اول دی، کیک آلبالو ، گیلاس براش درست کردم یک کیک ساده که رویش مارمالاد گیلاس یا چری ریختم.
    تولدها را دوست دارم چون کسی در آن روز به این دنیا آمده.
    تولدها زیبا هستند، پر از ماجرا و داستان
    تولدها جالبند پر از حادثه خوب یا بد فرقی نمیکند.
    تولدها شروع یک داستان زندگیست.
    تولدها با قصه شروع میشه.
    تولدها با گریه شروع میشه یا با خنده؟
    تولدها با درد شروع میشه یا بی دردی و بی‌حسی؟
    تولد‌ها آیا شادند؟
    تولدها می‌تونه شاد نباشه؟
    تولدها پر از حسرت.
    تولد‌ها پر از جنجال.
    تولدها بی حرف و حدیث.
    تولدها پر از مراسم شادی و خنده.
    تولدهای پر از حسادت، بغض و کینه
    تولدهای پر از استرس و اضطراب
    تولدها چی دارن؟
    تولد ها چی ندارن؟
    تولدها کنار نزدیکان
    تولدها تنها کنار خودت فقط
    تولدهای پر از هیاهو
    تولدها را چه‌کنیم جشن بگیرم، چرا جشن؟
    تولد ها …
    سه سال هر روز سه جمله با یک شروع مشترک . چه کنم؟
    آنافورا ها باید: نه خیلی تنگ نه خیلی گَل‌وگشاد باشد😳باید خودتون کشف کنید. شوق برانگیز باشه.
    کیک پختم و دورهم عصرونه کیک کدو حلوایی خوردیم
    و کانال تلویزیون را روی موسیقی گذاشتم و شروع کردم به نوشتن روایت و گزارش نیک.
    🐌
    حلزون گویی از تاریکی فرار کرده دوپا داشته دوپا هم قرض گرفته ، نه دو بال در آورده از مهلکه گریخته. حلزون عزیزم مراقب خودت باش.
    فقط نه تنها پروانه‌ها بال‌هایشان را برای دلتنگی پر از واژه‌های فارسی میکنند، که؛ حلزون‌ها هم در محیط فارسی بال در می‌آورند، آقای حمید رضا گشمردی!

  38. دیشب سه وبینار شرکت کردم و کمی مطالب شبیه هم بود و درعین حال شاخه‌های یک درخت تناور هستند که به هم ربط دارند. صبح زود به عشق نوشتن بیدار شدم و نماز خواندم شاید بگویم هیچ دو نمازم مثل هم نیستند و هر بار که به نماز می‌ایستم حال و هوایی دیگر دارم. امروز هم حالم خوب شد و نوشتن را شروع کردم و به پیاده‌روی رفتیم و در راه همراهم مرا به چند سوال و پرسش دعوت کرد خودش سوال می‌کرد و جوابش را هم می‌گفت. و در مسیر هم خوب پیش رفتیم و هم خوش گذشت و سرحال و قبراق به خانه برگشتیم. صبحانه خوردیم و من در وبینار وصل به اصل شرکت کردم و با خانم یاوری حرف زدم و عالی بود. من اضافه کردم که خیلی علاقه دارم همه‌ی وبینارهای دوستان را شرکت کنم. اما باید در اتاقی بروم و در را ببندم و یک موبایل و لب‌تاب هم باشد و خور و خواب را تعطیل کنم و دست از دنیا و مافیها بکشم شاید یک روز هم بیشتر دوام نیاورم. امروز به کلاسی در کتابخانه رفتم. وبینار شرکت نکردم. فردا فایل صوتی را گوش می‌کنم. قرص ضد التهاب معده خوردم و از خوردنش لذت نبردم با یک شکلات جبران کردم با اینکه برایم بد است. داستانکهای داستانک ماه را خواندم در حال خواندن روزها از دکتر اسلامی هستم یک مجموعه چهاردجلدی که جلد اولش در پایان راه است. امروز نمره‌ام نه است به کانال مهرابی سری بزنید هر روز مطلب تازه منتشر می‌کنم آن هم در پنج‌ونیم صبح که همه خوابند. آدرس کانال اینجاست👇💙💚💛💖
    💦🩵https://t.me/notetoday1

  39. امروز را چه کارش کردی؟

    با ناملایمت‌هایش کنار آمدی؟

    هی؛ با زور
    ابرهای سنگین خیالم را بارور ساختم. البته با نیروی دستکاری واژه‌ها، سپس رگباری باریدم و سبک شدم.

    روزی بود که ابرهای سیاه آرام‌آرام به جنبش درآمدند، باریدند و گذشتند. اکنون من مانده‌ام و فکری آرام در ساحل آرامش خود؛ غرق در لذت نوشتن.

    امروز از خانه بیرون نرفتم؛ حتا برای پیاده‌روی. حس‌وحال خوبی نداشتم. شاید باورش سخت باشد، اما حال‌وحوصله‌ی نوشتن و کتاب خواندن هم نداشتم.

    بااین‌حال، دست کودک درونم را با نوازش گرفتم و با کتاب آشتی‌اش دادم. ساعت‌ها کتاب خواندم و واژه‌برداری کردم. ساعت‌ها زیر سایه‌ی سنگین ابرها و در سرمای سخت امروزم ، دل به واژه‌بازی سپردم.

    داستان نوشتم، ویرایش کردم، بازنویسی کردم، در وبینار شرکت کردم، آزاد‌نویسی انجام دادم و تمرین آنافورانویسی کردم.
    کم‌کم هوای دلم عوض شد.
    اکنون، سبک‌بال و رها از ناآرامی‌های دریای پرتلاطم ذهنم، در گوشه‌ای از خانه آرام گرفته‌ام.

    #گزارش نیک

    قایق ناساز
    سال‌ها در قایقی پارو زده بود؛ قایقی سوراخ که هرچه تلاش می‌کردند، به ساحل آرامش نزدیک نمی‌شد.
    با خودش گفت: قایق‌سواری بر موج‌های سهمگین را رها کن.
    میان ماندن و رفتن سرگردان بود. موج‌ها خسته‌اش کرده بودند و اندیشه‌اش از یافتن راهی تازه بازمانده بود.
    او در آرزوی قایقی بود که این بار، پاروی زندگی‌اش فقط در دست خودش باشد.

    #داستانک
    https://t.me/ehteram_karami

  40. توی این چند روز، به سایت‌ها و پیج‌های مختلف، برای پیدا کردن یک ماده اولیه‌ی استاندارد، برای یک کار هنری پیغام داده‌ام. و تا بخای جواب‌های بی‌ربط شنیده‌ام. به محض بیدار شدن از خاب، گوشیمو چک کردم و بالاخره یکی به من جواب آدمیزادی داد. و خوشحالم کرد. من که پول را ریختم. امیدوارم چیزی که می‌خاستم به دستم برسد. یا اصلن برسد.
    از صبح تا قبل از ورود به وبینار، در سایت‌ها گشتم و خرید کردم.
    وبینار امروز در مورد ساخت یک آنافوریا بود. و تا آخر هم به نتیجه نرسیدم. امیدوارم حداقل برای تمرین خودواژه به نتیجه برسم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *