نویسنده: شاهین کلانتری

گمانم در چند سال اخیر این جملۀ توران میرهادی بیش از هر جمله قصار دیگری در شبکه‌های اجتماعی دست به دست گشته است: «غم بزرگ

فکر کنید ایده‌ای برای تولید یک محصول تازه به ذهنتان رسیده. حسابی ذوق‌زده می‌شوید، به تولید و فروش و موفقیت آن فکر می‌کنید. بعید نیست

به آیندۀ ایده‌آل خودتان فکر کنید: در حال انجام چه کارهایی هستید؟ چه احساساتی را تجربه می‌کنید؟ دیگران شما را چگونه توصیف می‌کنند؟ با سه

«گاه» و «گاهی» فارسی است، پس نگوییم «گاهاً». سینِما از سی تا نَما تشکیل نشده که به آن سینَما می‌گوییم. سینِما درست است. «ورود کردن»

«همیشه چیزی هست که آدم را از صرافت خواندن بیندازد.» -جبه خانه، هوشنگ گلشیری و همیشه چیزی هم هست که آدم را به صرافت خواندن

برای پیشرفت در هر کاری –هنر، کسب‌وکار، رابطه و غیره- ایده می‌خواهیم. مقدار زیادی کنجکاوی احتمالن به تعداد اندکی ایدۀ خوب منجر می‌شود؛ اما بدون

«آدم‌ها دو گروهند: آن‌ها که کارهایی که دوست دارند انجام نمی‌دهند و سپس در دفترچه خاطرات روزانۀ خود دلیل انجام نشدن آن کارها را می‌نویسند،

-«اوه، تو هنوز سریالِ فرار حیرت‌انگیز از باغ وحش ماساچوستو ندیدی؟ تا حالا نه هزار و چهارصد و دوازده سیزنش اومده. همّه رو دیدم. من

اگر فقط برای کارهایی وقت می‌گذاری که حوصلۀ آن‌ها را داری، نباید توقع تغییر بزرگی داشته باشی. گاهی زندگیِ تازه پشت انجام کارهایی است که

سه چیز روی زندگی و شخصیت من بیش از چیزهای دیگر اثر گذاشته است؛ به عبارت دیگر خود را محصول این چیزها می‌دانم: هنر، عشق