نویسنده: شاهین کلانتری

«کسی که از رقابت و مقایسۀ خودش با دیگران دست می‌شوید باید بیشتر به خودش سخت بگیرد.» این جمله را گوشۀ صفحه برای خودم یادداشت

برخی کتاب‌ها را هنوز نخوانده‌ام، شاید هم هرگز نخوانم، اما اسم آن‌ها برایم محرک فکرهای تازه بوده است. برخی از این عنوان‌ها را فهرست می‌کنم:

هزار بار خیز برداشته‌ای و به اهدافت نرسیده‌ای و حس می‌کنی از آیندۀ ایده‌آلت دورافتاده‌ای؟ شاید تخته‌بند عادت‌های کهنه‌ات هستی. عادت خوب است، ولی برای

گمانم در چند سال اخیر این جملۀ توران میرهادی بیش از هر جمله قصار دیگری در شبکه‌های اجتماعی دست به دست گشته است: «غم بزرگ

فکر کنید ایده‌ای برای تولید یک محصول تازه به ذهنتان رسیده. حسابی ذوق‌زده می‌شوید، به تولید و فروش و موفقیت آن فکر می‌کنید. بعید نیست

به آیندۀ ایده‌آل خودتان فکر کنید: در حال انجام چه کارهایی هستید؟ چه احساساتی را تجربه می‌کنید؟ دیگران شما را چگونه توصیف می‌کنند؟ با سه

«گاه» و «گاهی» فارسی است، پس نگوییم «گاهاً». سینِما از سی تا نَما تشکیل نشده که به آن سینَما می‌گوییم. سینِما درست است. «ورود کردن»

«همیشه چیزی هست که آدم را از صرافت خواندن بیندازد.» -جبه خانه، هوشنگ گلشیری و همیشه چیزی هم هست که آدم را به صرافت خواندن

برای پیشرفت در هر کاری –هنر، کسب‌وکار، رابطه و غیره- ایده می‌خواهیم. مقدار زیادی کنجکاوی احتمالن به تعداد اندکی ایدۀ خوب منجر می‌شود؛ اما بدون

«آدم‌ها دو گروهند: آن‌ها که کارهایی که دوست دارند انجام نمی‌دهند و سپس در دفترچه خاطرات روزانۀ خود دلیل انجام نشدن آن کارها را می‌نویسند،

-«اوه، تو هنوز سریالِ فرار حیرت‌انگیز از باغ وحش ماساچوستو ندیدی؟ تا حالا نه هزار و چهارصد و دوازده سیزنش اومده. همّه رو دیدم. من