نویسنده: شاهین کلانتری

این روزها در تماس‌هایی که با شما دوستان عزیزم داشتم درخواست‌های متعددی برای برگزاری کلاس حضوری دریافت کردم. پس از بررسی درخواست‌ها و موضوعاتی که

این اولین سطر یکی از گزین‌گویه‌‌های امیل چوران است: «کنار یک گور این کلمات به ذهن می‌آیند: بازی، نفاق، شوخی و رؤیا.» این می‌تواند الهام‌بخش

امیل چوران یکی از سرشناس‌ترین قصارنویس‌های دنیای فلسفه است، تاکنون برخی از آثار او به فارسی ترجمه شده است از جمله کتاب «قطعات تفکر» که

یکی از صفت‌های محبوبم: زبان‌آور. محمود کیانوش در تعریف «زبان‌آور» می‌نویسد: «زبان‌آور کسی است که زبان را از حیث سبک و شیوه‌ی بیان و زیبایی

یا رب چقدَر فاصله‌ی دست و زبان است؟ -سایه تولستوی در یکی از آثار دوران جوانی‌اش می‌نویسد: «به این فکر کردم که چرا همه چیز

خودت را در اتاقی تصور کن، اتاقی بی هیچ پنجره‌ای، حتا هیچ دری. هیچ راه دیگری پیش رویت نیست؛ تو را در میان پاره‌ زمینی

سلام به تو که رادیو کاماک رو می‌‌شنوی. اما اول از همه بذار ببینیم چرا آدما حین نوشتن انقدر خمیازه می‌کشن؟ یعنی می‌خوای بگی تو

در طول روز، وقتی به بن‌بست می‌خوری چه می‌کنی؟ نق می‌زنی؟ چرت می‌زنی؟ با دیگران گپ می‌زنی؟ توی سر خودت می‌زنی؟ توی موبایل پرسه می‌زنی؟

وقتی به جمله‌های کلی و انتزاعی متنتان نگاه می‌کنید از خودتان بپرسید: اگر قرار بود از روی این جمله فیلم بسازم، چه نما (یا نماهایی)

الکس سوجونگ کیم‌پنگ در کتاب جدید و خواندنیِ «بیشتر استراحت کنید*» می‌گوید که برای خلاق‌تر بودن باید افزایش زمان استراحت روزانه را در اولویت بگذاریم.

یداله رویایی در «فنومنولوژی حجم» تعریفی از شیوه‌ی برخورد خود با زبان ارائه می‌دهد که شاید خواندن آن بر خلاقیت زبانی ما بیفزاید، این یکی

توصیه‌ی رایج این است، تا حد امکات جمله‌ها را کوتاه‌ بنویسید تا مطالعه‌ی متن ساده‌تر شود؛ اما چقدر کوتاه؟ حسین رزمجو در کتاب «روش نویسندگان

لئونید لنچ در ابتدای «چگونه فکاهی‌نویس شدم» می‌نویسد: «خوانندگان همیشه زبانی یا با نامه از من می‌پرسند: «شما چگونه نویسنده‌ی فکاهی و هجونویس شدید؟ چرا

بین این پاره‌ها ارتباط و اتصالی وجود ندارد. از تکان‌دهنده‌ترین جمله‌ها: «برای آنکه پدیده‌ها همان که هســتند بمانند می‌باید آنها را تغییر داد. اگر آنها