نویسنده: شاهین کلانتری

پاره‌ای اوقات در پی آنیم تا برای تصمیمی اشتباه، با بهانه‌های مختلف و شنیدن نظر تأییدآمیز دیگران بهتر سر خودمان شیره بمالیم. حرفم دربارۀ حمایت

کسب و کار با یک ایده شروع می‌شود. و ایده در خلاء تکوین نمی‌یابد. ایده‌ها مولود مشاهده و رابطه‌اند. حالیا حرفم دربارۀ مشاهدۀ جاهای تازه

از پانزده سال پیش تاکنون بی‌وقفه به تولید محتوا مشغولم. نخستین سال‌های فعالیت من همزمان با جنبش وبلاگ‌نویسی فارسی بود و از همان ابتدا تولید

مانع اصلی تغییر ناامیدی و ناباوری است. مثلن فکر می‌کنی در این شرایط اقتصادی محال است که بتوانی روزی شرکت و کارخانۀ خودت را بسازی؛

از شرکت توی مسابقه و مقایسۀ خودم با دیگران حتا بیش از خورشت آلواسفناج متنفرم. منظورم از مسابقه میل رقابت با دیگران در عرصه‌های مختلف

تا زمانی که بضاعت کافی برای نگارش فلسفی نداریم نباید دست به این کار بزنیم. اصلن نمی‌توانیم بزنیم. وگرنه هر ارتکابی احتمالن نوعی فلسفه‌بافی خام

هر وقت حس کردید چیزی برای شروع نوشتن ندارید یا نمی‌توانید متنتان را ادامه بدهید به توصیف خودتان در همان لحظه (لحظۀ نوشتن) بپردازید. حداقل

پاره‌ای از افکار و ایده‌های دکتر محمود سریع‌القلم همواره برایم الهام‌بخش و راهگا بوده است؛ مثل همین حرف‌های زیر که به من تذکر می‌دهد از

وبلاگ ما آینه‌ای از افکار ما در دوره‌های مختلف زندگی است. اما نه، هر وبلاگی آینه نیست. وبلاگی که گاه به گاه و از سر

دن کندی یکی از بهترین کپی رایترهای دنیاست. او کتاب‌های زیادی هم دربارۀ فروش و بازاریابی نوشته. سرسختانه طرفدار بازاریابی آفلاین است و غالبن بسیاری

در دوره نویسندگی خلاق وقتی به بحث صحنه‌نویسی می‌رسیم من از دوستانم می‌خواهم با الهام‌گرفتن از یکی از رؤیاهای جدیدی که در خواب دیده‌اند، صحنه‌ای

نقل قولی که در ادامه می‌خوانید بخشی از سخنرانی ماریو بارگاس یوسا دربارۀ کارل پوپر است. من این تکه از سخنرانی یوسا را همیشه در