«خواندن و نوشتن ذهن را به درون میچرخانند، عادتهای تأمل عقلانی را پرورش میدهند و به تخیل و در کل زندگی درونی پروبال میبخشند؛ و با این کار منشأ شکلگیری خود در معنای مدرن آن میشوند.»
-توماس دِ زانگوتیتا
در «گزارش نیک» هر روز گزارشی مینویسیم از عملکرد روزانهمان.
شما هم میتوانید این پایین بنویسید که امروز چه کردهاید.
برای آشنایی با شیوهی نگارش گزارش نیک و مطالعهی نمونههای متنوع بهتر است به بایگانی گزارش نیک مراجعه کنید.
چند کارمایه در نوشتن گزارش نیک
میتوانید گزارش نیک خودتان را در قالب «دست نویسندهساز» سامان بدهید، یعنی بگویید به هر یک از کارهای زیر چطور پرداختهاید:
حتا پنج دقیقه هم قدم بزنیم بهتر از آن است که روزمان بدون گامیدن بگذرد.
بداهه بنویسیم. بکوشیم طی ۲۵ دقیقه هزارکلمه فوران کنیم.
یکی از آموختههای قبلیمان را از نو مرور کنیم.
دستِکم یک کلمهی تازه به دایرهی واژگانِ فعالمان بیفزایم.
ماجرای هر روز را در قالب یادداشتی کوتاه همرسان کنیم.
چند نکتهی دیگر:
- سالواژه: در آغاز گزارشتان میتوانید به سالواژهی خود اشاره کنید؛ تا هم نوعی یادآوری باشد هم مشوقی برای سنجش عملکرد روزتان بر پایهی سالواژه.
- نمرهی روز: اگر معیارهایی روشنی برای سنجش روزهایتان داشته باشید میتوانید عملکردتان را دقیقتر ارزیابی کنید و به آن نمره بدهید.
- یاری جستن: ویلیام کلمنت استون میگوید: «به دیگران بگویید میخواهید چهکار بکنید… سرانجام، یکی پیدا میشود که میخواهد به شما کمک کند تا به خواسته و آرزویتان برسید.» میتوانید در بخشی از گزارش نیکتان بگویید که در پی چه اهدافی هستید و به چه چیزهایی نیازمندید.
- گزارش آموختهها: از آنچه بهتازگی آموختهایم بگویم و حتا پارههایی از کتابها یا کلاسها را نقل کنیم.
- رسانهی شخصی: اگر کانال تلگرامی عمومی و فعالی دارید، لینک آن را هنگام ثبت کامنت، به شکل زیر، در قاب «وبسایت» ثبت کنید:
https://t.me/shahinkalantari
پرسشنامهی گزارش نیک
همچنین میتوانید از پرسشنامهی زیر برای نوشتن گزارش نیک استفاده کنید:
برای سالواژهات چه گامی برداشتی؟
از یک تا ده به امروز چه نمرهای میدهی؟ چرا؟
از گفتوگوهای امروز چه نکتهای اندوختی؟
امروز در کدام کتابها پرسه زدی؟
امروز رفتی پیادهروی؟
امروز از خوردن چی بیشتر لذت بردی؟
امروز چه چیزهایی نگران یا ناراحتت کرد؟
امروز از رویاپردازی دربارهی چی کیف کردی؟
امروز با کی تماس گرفتی؟
امروز چه واژه یا عبارتی در کانون ذهنت بود؟
امروز دربارهی داستان بلندت چه خیالی بافتی؟
امروز یاد کدام خاطره افتادی؟
امروز در وبینار نویسندهساز چی بیشتر پررنگ بود؟
فیلم چی دیدی؟
نشانی کانال تلگرام را میگویی؟
مانیفست گزارش نیک
- گزارش نیک میتواند بهانهای برای فلسفیدن از راه درنگ بر رخدادهای روزانهی زندگی باشد.
- بهتر است گزارش نیک را طول روز بنویسیم. یعنی لابهلای کارهایمان چند سطری دربارهی هر تجربه قلمی کنیم. اینطوری آخرِ شب خستگی مانعمان نمیشود. تنها کافیست چند لحظه درنگ کنیم و پس از جمعبندی و ویرایش خردهیادداشتهای روز گزارشمان را بفرستیم.
- گزارش نیک یکدیگر را بخانیم تا با انبوهی از نکتههای جالب از زندگی روزمرهی همسفرانمان آشنا شویم. چه خوراکی بهتر از این برای یک نویسنده؟
- شاید پس از چند روز حس کنیم گزارشهای ما تکراری شده و نگارشش نالازم. اما دقیقن همینجاست که اهمیت چگونگیِ بیان را درمییابیم. یعنی موضوع مهم نیست، مهم این است که از چه زاویهای به آن مینگریم و چه شکلی بیانش میکنیم. از طرفی، شاید بهتر باشد تمرینِ حیرت کنیم و از جنبههای نادیدهی روالِ روزمرهی زندگی به وجد بیاییم.
- گزارش نیک خود را در کانال تلگرامتان همرسان کنید.
همسفران ثابتقدم گزارش نیک
| فرشته برگی | مریم کاشانکی | سحر فرهادی | غزاله فائق | زهرا هادی | فرزانه پوربهرام | آناهیتا آهنگری | ساجده حقپرست | الهه علیزاده | ناهید راستی | هانا حسینی | ساحل خسروی | احسان شناسا | زهرا بلامپور | گیتا کلاهدوز | هاله کاشانی | آرمیتا آرین | فاطمه سربازی | فائزه اعظمی | سامان مفیدی | ثمانه چیتگرها | لیلا گلستانی | منصوره بانام | ساره شوندی | مرضیه حسینی | سارا ذوالفقاری | سیمین مهرابی | یوتاب کیخا | ستایش عبدی | بدری صفایی | زهرا کردوالی | مهشید خوشآموز | مریم ابراهیمی کوچک | مریم ابراهیمی قندک | ریحانه ربانی | لنا امیری | مریمبانو صنعتی | نگار کردانی | سوین درخشانی | نرجس عظیمی | فاطمه نادریان | نعیمه صدقیان | لاله حقیقت | حدیقه شعبانلو | مهدیه کاظمی | ملیحه ناصحی | مبینا عبدلی | شکیبا اسکاف | پریسا کیانی | زینب اردستانی | زهرا تنگستانی | زهرا حبیبی | حمیده وحدتی | عاطفه قربانی | مهرداد شقاقی | فرح صداقت | زهره یوسفها | ندا احمدی | زهره بیکی | علی آراسته | مریم جوینده | باده علوی | الهه نصیری | شادی صفوی | عسل فاطمی | شاهین کلانتری | فریده جوریکی | سارا چگنی | نعیمه غفارپور | آذردخت حمیدی | فاطمه ذاکر | فاطمه مداحیپور | زینب قهرمانی | بتول آقارحیمی | مبینا ملائی | زمزمه رئیسی | زهرا فرید | مهناز روحانی | هانیه آصفی | هانیه نوبخت | آرزو بابایی | فهیمه سعادت | لادن شایانفر | دیانا عباسی | سمیرا نشانیفر | شیما صادقی | ناهید یوسفزاده شوشتری | شکوه طایفی | لیلا علیقلیزاده | مریم حاجیکریمی | عادل صالحی | مهناز روئینتن | مریم جلوانی | زهرا حبیبی | زری قوام | مریم شیرازی | لیلی امیری | زهرا بهاری | الهام جامعی | میترا نعیمی | فاطمهحورا رحمانی | محبوبه نیری | زهرا شعله | متین چپانی | مریم احمدنژاد | نیما سلمانی | بهار اخوت | محبوبه صداقتی | فاطمه محمودپور | آوین میرصیفی | نسیم کمالی | محبوبه گلکار | علیرضا اندیشمند شوشتری | ملیکا فولادی وندا | عاطفه قربانی | سارا کمرروستا | زینب سرخه | محمد حامدی | مریم سادات صداقت | مهسا کاظمی | معصومه روستائی | مینا طالبی | مرضیه عطار | ملیکا اجابتی | صدیقه علیزاده | کوثر علیزاده | زینب شاگردی | فرزانه فرودی | ثمین واحد | بیتا پرهام | مائده حسینزاده | فاطمه مهرآور | محدثه عبدی | علی شریفی | زهرا باوفا | مریم گلمکانی | ناعمه سجادی | آتنا پورعظیم | فاطمه آقاجانی | فاطمه محمدی | مریم باقری | زهره عسگری | حیدر چنعانی | فیروز قاسمیفرد | ارشین کیخا | ترانه زاجری | میترا رستگاران | سیما دهقانپور | کبری مرآتی | علی جواد | پیام هماورد | ستایش آریان | مرضیه رضایی | مهلا طهماسبی زاوه | طاهره قاسمی | مریم امیری | علی علیپور | فاطمه شبّه | ثریا احمدیانی | محمد مهدی باقری | مهدی امینی | مهسا مقصودی | فاطمه محمدی | علی جواد | مسعود مستوفی | زهرا آزادی | علی احسانی |
قوانین بهرهوری من
- کمالگرا باش، کمالگرای واقعی. میلت به کمال را بهانهی تنبلی نکن. کمالگرای حقیقی میداند که یک همواره برتر از صفر است؛ یعنی خلق نسخهی ضعیف و ناقصِ یک کار خیلی بهتر از آن است که هیچ کاری نکنی. چون اگر به حد کافی کمالگرا باشی، میتوانی در نسخههای بعدی به ایدهآلت نزدیکتر شوی. پس کمالگرا عملگراست، چون تشنهی کمال است، تحت هر شرایطی، دست به کار میشود، و کمال را در بهبود تدریجی میجوید.
- اول اولویت. فقط با انجام مهمترین اولویت روز است که اجازهی رفتن سراغ بقیهی کارها را مییابی.
از پسِ اغلب کارهای دشوار، نسخهی صبحگاهی تو، بهتر بر میآید. - به جای مدیریت زمان روی مدیریت انرژی متمرکز شو. ممکن است گاهی اوقات زمان کافی داشته باشی اما انرژی کافی نه.
توی یک ساعتِ پُرانرژی میتوان کارِ چند ساعتِ کمانرژی را انجام داد. - پرسهی بیهوده و بیموقع شبکههای اجتماعی ممنوع.
برای خوب کار کردن به آرامش ذهنی نیاز داری. حداکثر زمان مجازِ روزانه برای حضور در جاهایی مثل اینستاگرام نیمساعت است که باید این زمان را هم موکول کنی به بعد از انجام کارهای مهم.
اینکه حرفهی ما به اینترنت وابسته است دلیل نمیشود که وقتسوزی در آن را توجیه کنیم. - رُند کردنِ ساعت ممنوع.
از هر لحظهای میتوانی کارت را شروع کنی. نباید معطل کنی تا ساعت رُند شود. شروع کردن از نه دقیقه به هفت خیلی بهتر از شروع کردن از رأس ساعت هفت است. - چندکارگی (چندوظیفگی) دشمنِ بهرهوری است.
هر وقت روی یک کار تمرکز میکنی فقط همان کار را انجام بده، اگر وسطش به کارهای دیگر ناخنک بزنی، انرژی ۶ ساعت کار را در ۶۰ دقیقه هدر میدهی. - حس و حال مطلوبت را با موسیقی یا پیادهروی بساز.
گاهی چند دقیقه گوش کردن به یک موسیقی خوب یا یک پیادهروی کوتاه میتواند شهامت، حوصله، تمرکز و انرژی لازم برای پرداختن به کارهای دشوار را فراهم کند. - اگر به فکرهای کهنه بیش از اندازه میدان بدهی از تک و تا میفتی. با آزادنویسی خودت را شر فکرهای تکراریِ گذشته برهان.
- یک پارچ آب کنار دستت داشته باش و مدام آب بنوش.
گاهی خستگی فقط به خاطر کمبود آب بدن است. - خوب و بهموقع بخاب. نه زیاد، نه کم، حدود ۷ ساعت کافی است.
- در طول روز گزارش مختصری از کارهای انجامشده بنویس. آخر شب آن را در صفحهی «گزارش نیک» همرسان کن.
- ادامه دارد…
دانلود کتابهای شاهین کلانتری
دانلود کتاب فرهنگوارهی فارسی خلاق
دانلود کتاب چرا باید زیادتر حرف بزنیم؟
کتاب آنلاین روزنویسی (ژورنالنویسی)

102 پاسخ
گزارش نیک دیروزم را پراکنده در آزادنویسیهایم نوشتم اما شب وقتی داشت خوابم میبرد یادم افتاد که نفرستادمش. ولی تا الان هم فرستادنش را پشت گوش انداختم.
دیروز پنجشنبهی بابرکتی بود. صبح رفتیم بانک و مدارک را دادیم و اوکی بود. وقتی برگشتم خانه سر راه نان خریدم و سبزیکوکو. صبحانه خوردم. مفصل.
یک ساعتی نوشتم پشت سر هم. بوف کور خواندم. چرتکی زدم که مامان زنگ زد. رفتم خانهشان. مرجان هم بود. چند ساعتی آنجا بودم و برگشتم خانه. خیالم راحت بود که آشپزی تعطیل است. دوباره نوشتم و کتاب خواندم و چند کار خردهریز.
سهیل آمد و شام خوردیم و کمی فیلم. البته دعوای چرتی هم کردیم و تمام.
گزارشی که در آزادنویسیهایم نوشته بودم را نفرستادم. چون باید بین بقیه نوشتههایم را میگشتم. ترجیه دادم از اول و خلاصه بنویسم.
گزارش نیک ۱۳۹ پنجشنبه من/ ۷ آبان ۱۴۰۵
ساعت ۲ بدلیل جابجایی وسایل اسباب کشی خوابیدم و ساعت ۴:۴۵ طبق عادت بیدارم و حرص میخورم که با این کوفتگی و خستگی دیگر بخاب نمیروم. حس هیچ کاری ندارم و در تاریکی و سکوت و شروشر باران از صدای باران لذت میبرم. صفحات صبحگاهی را مینویسم.
ـ ۶ صبح جلسه اهدایی کوچینگ رایگان طاهره خادمی نازنین به مناسبت تولدش است. که پس از سه سال کوچ دیگران بودن برای اولین بار خودم کوچی هستم و برایم مانند شستشوی درونی است. و فکر میکنم سبب استحکام بیشتر دوستیمان میشود.
پس از صبحانه باز جابجایی تمام نشدنی وسایل تا ۴:۳۰ که ناهار خورشت مرغ درست کردهام. و تا سفره را جمع میکنم وبینار نویسنده ساز شروع میشود. اما چون از خستگی در حالت دراز کشیدهام در اوایلش تا ۶ و نیم به خاب میروم. و دوباره تا ۲۳ به جابجایی میگذرد. باید تا فردا تمام شود اما انگار تمام شدنی نیست. نتیجه وسایل زیاد داشتن همین است. از اسبابکشی همینش را دوست دارم که بسیاری از آنچه را نمیخاهی دور میریزی یا میبخشی یا پارچهی تمیزکاری میکنی و خلاص میشوی از قدیمیهای بلااستفاده و دورریختنیها.
ـ در جابجایی ها وسایل دوستم کتاب «سهشنبهها با موری» را که دو بار خاندهام رامیبینم و آن را در لیست خاندنیهایم کنار تختم میگذارم.
ـ دولینگوی عربی است و پرت شدنم به چهارم و فقط استریکم را میزنم.
_پیگیری خرید سمیرا و تکمیل مشاوره صوتیام برای خرید بهتر محصولاتش. کم کم دارم از مشاور فروش شدن پشیمان میشوم. بیش از حد تصورم وقتگیر و حوصله سر بر است اما ناچارم بر تعهدم بمانم.
ـ برنامه ریزی برای نوشتن دو کتاب نیمه کارهام از شنبه. بر اساس نتایج گرفته شده از جلسهی کوچینگی طاهره جان خادمی.
ـ اطلاعیه جلسهی بیستم وبینار راه هنرمند جولیا کامرون ۱۱ صبح فردا را در هر دو کانالم میگذارم و بیهوش میشوم.
https://t.me/mahro1402
۳ پیشنهاد برای هفتهی پیشِ رو
افشین عزیز
آخر هفته است و نوبتِ مرور نکات نویسندهساز:
۱. پرورش مهارت نویسندگیمان را مانند پرورش نوزاد ببینیم. با توقعات نابهنگام به ذوق خودمان لطمه نزنیم.
۲. یادداشت روزانه، زمینِ بازی نویسنده است، بهترین جا برای آزمودن شیوههای گوناگون نوشتن و رسیدن به ایدههای نو برای همهجور نوشتار.
۳. با هویت رسمی خودمان کانالی تلگرامی بسازیم و هر روز پارهای برگزیده از یادداشتهای روزانهمان را ویرایش و در آن منتشر کنیم.
۴. انتقال آموختههای جدیدمان را در اولویت موضوعاتِ رسانهی شخصیمان بگذاریم.
۵. پیش از انتشار متن بکوشیم هر جملهی آن را به چند شکل دیگر هم بنویسیم تا به روانترین و مناسبترین شکل جمله برسیم.
۶. فراموش نکنیم که ایده اغلب در هنگام نوشتن شکل میگیرد. پس بیدرنگ بیاغازیم و نگران کمبود سوژه نباشیم.
۷. تا میتوانیم همه چیز را فهرست کنیم. حتا فهرستهای عجیبوغریب و بهظاهر غیرکاربردی بنویسیم. فهرستنگاری ایدهپردازی را سهلتر میکند.
۸. زیستی پرسشگوهر بسازیم و در سه مرحله دربارهی مسائل گوناگون پرسش طرح کنیم. نخست با «چرا…؟» بیشمار سؤال بنویسیم و بنیادها را بسنجیم، سپس گزینههای بسیاری را با طرح «چه میشود اگر…؟» بیافرینیم، و در نهایت گزینهیی را انتخاب و برای اجرای آن تمرکز کنیم روی: «چگونه…؟».
۹. سبدی متنوع از آثار داستانی و غیرداستانی برای مطالعه فراهم کنیم؛ رمانهای خوب را در اولویت بگذاریم.
۱۰. در کنار مطالب تازه، مطالعهی مکرر یک یا دو متن کلیدی را در برنامهی روزانهمان بگنجانیم.
۱۱. انس با شعر به افزایش سلیقهی کلامی میانجامد. پیوندمان با شعر کهن و نو را همواره محکمتر کنیم.
۱۲. هر روز دستِکم یک واژهی تازه به دایرهی واژگانمان بیفزاییم.
۱۳. برای ارزیابی کیفیت روزهایمان سنجههای مشخصی در نظر بگیریم و در میانهی روز و پایان آن، به عملکردمان نمره بدهیم و سپس از خود بپرسیم: چگونه میتوانم در ادامهی روز یا فردا بر نمرهام بیفزایم؟
۱۴. چالش «گزارش نیک» را فراموش نکنیم. نوشتن سطری نیمهکاره هم بهتر از ننوشتن است.
+چند پیشنهاد برای هفتهی پیشِ رو:
۱. فیلم « Therapy Done Right» را ببین و به این دقت کن که این فیلم چطوری توانسته بسیاری از نکات انتزاعی در روانکاوی و درمان را دراماتیزه و نمایشی کند. همچنین کلیشهگریزیِ پیرنگِ داستان هم قابلتوجه است.
۲. توی سایت «واژهدان» بیشتر پرسه بزن. یادداشتهای کانالت را با بررسی مترادفها بازنویسی کن.
۳. اگر میتوانی، با یکی از دوستان قدیمیات که مدتهاست از او دورافتادهای، قرار ملاقات حضوری بگذار.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات پنجشنبه را:
از صبح تا عصر، نوشتونویسِ تمامعیار و کتابغرقگی. وبینار «نویسندهساز» و اشاره به ترکیبهای منظورمهی «سلیم و سلمی». ساماندهی کارهای باقیماندهی هفته. پرسه در شیرازمال و بوکلند و پیادهروی در بلوار ارم. مطالعهی مبسوط شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی جدید نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
از دوشنبهی بعدی کارگاه «خردهخاطره» را میآغازیم.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
۷ آبان
قرار بود مهمان بیاید. دخترخالههایم یکی از تهران و یکی سبزوار. بقیه از سر صبح بیدار شده بودند و میلولیدند. بیدار که شدم دیدم کار آنچنانی نکرده بودند م اینهمه سر و صدا. اتاق و سالن و آشپزخانه را جارو کردم. ظرفها را شستم، گاز را تمیز کردم و همه کار را کردم بعد میگویند هیچکار نکردی چرا چون روی میز تلویزیون را دستمال نکشیدم. خاهرم غذا درست کرد هر چی ظرف کثیف کرده را شستم و ظرفهای شام را هم شستم و بعد همه میگویند تو که هیچ کاری نکردی. بیا این چه وضعشه واقعن. اینم شانس مایه این همه کار بکن بعد بگن هیچ کار نکردی. هعی روزگار.
نویسندهساز بود و آزادنویسی.
با فرشته و فائزه از وبینار گفتیم و نوشتیم و بعد هم خاندیم.
داستان «سالومه» را خاندم از شرق بنفشه شهریار مندنی پور.
بعدهم مهمانها آمدند. دخترخاله پسرخالههام که میایند عکسهای قدیم را میگذاریم و تا میتوانیم به خودمان میخندیم. امشب هم از همان شبها بود. پریا از همان اولها دست به دوربین بود و عکس و عکس و عکس. عکسهای سیزده چهارده سال پیش را میدیدم. چرا آدم اینقدر به خود گذشتهاش میخندد؟ در خنده دار بودنمان که شکی نبود. دخترخالم میگوید ده سال دیگه به عکسای الانمون هم میخندیم. عکس برای همین است دیگر نه برای دیدن و خندیدن. این وسط عروسی پسر عمویمان را هم گذاشتیم و تک و توک آدمی را میشناختیم معرفی میکردیم. دخترخالم میگوید ببین اونا چطوری عروسی میگیرن حالا ما ایرانیها چطوری. صحنهای که عروس داماد میخاستند بروند خانه همه ایستادند و شروع کردند به دعا خاندن. نوهی خالهام میگوید اینا رو ببین وحشی بازیهای ما رو ببین. تا ساعت دو داشتیم عکس و فیلم میدیدیم و به خاطرات و خودمان خنده میزدیم.
🌿🌿
گزارش نیک ۱۷۰
سالواژهام: فاصله
ناهار دعوت هستم. منزل فامیل نزدیکم. فاصلهی درِ حیاط تا درِ ساختمان خیلی زیاد است. از گرسنگی در حال ضعفم. مهمانها پراکندهاند. غذا را میآورند. نمیتوانم زیاد بخورم. بعد از آن دسر. خانمی انواع بستنی را در کاسههای شیک تعارف میکند. دلم میخواهد نارنجیاش را بردارم، انبهای. یا نه، پستهای یا توت فرنگی را بردارم بهتر است. بمن که میرسد سینی میرود طرف نفر بعدی. حتمن حواسش نبوده. رویم نمیشود بگویم بمن تعارف نکردید. دوباره سینی پر از بستنی میآید. اما با همان رفتار. سه باره. یعنی چه؟ چقدر زشت. بدون دعوت که نیامدهام. میزبان دو بار زنگ زد و تأکید داشت برای آمدنم. بستنی بهانه است، بیادبی را برنمیتابم. اشکم در حال سرازیر شدن است. خودم را میگیرم. کیف و شالم را برمیدارم. باید بدون خداحافظی بزنم بیرون. به حیاط که میرسم کسی صدایم میزند. دوست ندارم رویم را برگردانم. دوباره صدا.
از خواب میپرم.
نقاشی «سقوط ایکاروس» را دیدم. الهه علیزاده گفته بود. چه ماجرای جالبی دارد.
وبینار نویسندهساز بودم. شاهین کلانتری «سلیم و سلمی از منظومهی غنایی » مفتون دنبلی را معرفی کرد. چه عبارات زیبایی.
پیادهروی رفتم. دور و بر خانه. درختها را دیدم. شب نوشتم:
«قد میکشید
دستهایش
به زمین نمیرسید
در حسرت ماند،
درخت»
پانزده بار نوشتمش و ویرایشش کردم تا راضی شدم.
موقع پیادهروی با دیدن هر چیز تخیل و احساس شعری برمیانگیزد.
چند جمله از شیخ اشراق را رونویسی میکنم:
«پس از آن ولایت که آشیان ما بود بولایتی دیگر بردند، آنگه هر دو چشم بر من دوختند و چهار بند مخالف بر من نهادند و ده کس را بر من موکل کردند. پنج را روی سوی من و پشت بیرون و پنج را پشت سوی پشت [من و روی بیرون] . این پنج که روی سوی من داشتند و پشت ایشان بیرون، آنگه مرا در عالم تحیر بداشتند، چندانک آشیان خویش و آن ولایت و هر چ معلوم من بود فراموش کردم، میپنداشتم که خود من پیوسته چنین بودهام.»
– شیخ شهابالدین سهروردی، عقل سرخ
ما امیدوارانیم.
https://t.me/nahid40rasti02
🌿🌿
از سرفههای بهروز بود یا خوابی عجیب که نیمهشب بیدار شدم و دیگر نخوابیدم و خواندم از ملال و شگفتیهایی که از خواندن صبحگاهی گیر آدم میآید و یادم بود که ساعت پنج صبح چراغ وصل به اصل را فاطمه خانوم یاوری روشن میکند و از پنج کمی گذشته بود که خودم را رساندم به وبینار صبحگاهیش و آزادنویسی که از صدای پرنده و باران و حضور فاطمه چراغانی بود و نوشتم و آنقدر نوشتم که انگار میشد روز را جوری دیگر شروع کرد و از ترسهایم نوشتم و از خیالاتم و از اینکه چه فکر میکنم دربارهی ملال و اینکه بیشتر از شوق روی سخنم با ملال خواهد بود و نزدیک شش بود که از فاطمه و دنیای چراغانیش جدا شدم و بهروز را بدرقه کردم که میرفت آزمایشگاه برای تست قند سه ماهه و پندار که هنوز خوابآلود بود از سحرخیزی خزید زیر لحاف من و با هم دراز کشیدیم و ساعت کوک کردم برای 8:30 و گلولهای شلیک شد به تانکی که ما کنارش بودیم و از انفجار تانک هر کدام گوی آتشین شدیم و هنوز تصمیم نگرفته بودم زنده زنده بسوزم یا اول بمیرم بعد جزغاله شوم و داشتم فکر میکردم اینجور که ما آتش گرفتیم زنده میسوزیم با رگ سوخته یا مردهسوز میشویم که ساعت زنگ خورد که یعنی با سمیه قرار داری و پیام دادم امکانش هست بعدتر کلاس داشته باشیم که کسلتر شدم از خواب بیشتر و بعد با زنگ بهروز بیدار شدم و خواستم به پندار صبحانه بدم که خشمش آمد ازم چرا نمیگذارم خودش صبحانه درست کند و من حوصله نداشتم دوباره آشپزخانه کثیف شود و او هم چنان توپش را شوت کرد که چفت درز کابینت شد و خونم جوشید و توپش را مصادره کردم که یکساعت بعد گفت:«جا از این ضایعتر پیدا نکردی» و صبحانه که حاضر شد بهروز رسید با عطر نان داغ و صبحانه را بگینگی سه تایی خوردیم و زیاد نگذشته بود که سمیه زنگ زد و وقت داشت برای ورزش و ساعتی خوش گذرانیدم و بعد دوش و دوباره خواندن از ملال و هی خرکیف شدن از چیزهایی که تازهگی داشت برام و تا عصر مشغول بودم و ساعت 4 خواستم لوبیا چشمبلبلی بپزم که نداشتیم و ناچار از مغازه خریدم و باز کردن بسته همانا و تمام دست و دور و برم پر شد از حشرات ریز همانا و تمام لوبیاها را با چشمهای ریز بلبلیشان ریختم تو کیسه و بردم تحویل فروشنده دادم و از جای دیگری دوباره چشمبلبل خریدم و اولیههای شام که مهیا شد پیش نازی رفتم برای نقاشی و ساعتی هم با نازی خوش و بش و رنگ و رنگبازی داشتیم و برگشتم برای باقی کارهای شام و پندار برای هالووین مهمان دعوت کرده بود و هرچه گفتیم:«بابا جان ما رو چه به هالووین، ما جشنهای باحالتری داریم» گفته بود:«کو، نشانم دهید» و ما که جز کارناوال شبانهی عدهای از مردم چیزی نداشتیم نشانش دهیم گفتیم:«روز کوروش کبیر است» و گفت:«کو جشنتان» و به نشانهی تسلیم کدو تنبلی را بزک کردیم تا به جشنش برسد و من هم به کارهای خودم و کمی اسپینوزا خواندم که از میل میگوید و مفهوم کوناتوس که یعنی تلاش و تقلای هرچیزی در هستی برای پایدار ماندن و اینکه ممکن نیست چیزی از بین برود مگر به وسیلهی علتی خارجی و با خودم فکر کردم اگر این باشد علت از بین رفتن شوق چه میتواند باشد و اسپینوزا بیشتر در حیطهی عواطف از میل میگوید که همان ذات انسان است پس حالا انسان برای پایدار ماندن در پی حفظ ذاتش است و ذات انسان میل است و علت تلاش انسان برای رسیدن به چیزی خوب بودن آن نیست برعکس انسان آن چیزی را مطلوب میداند که میخواهد پس برای رسیدن به آن تلاش میکند و هنوز مانده تا بیشتر بفهمم شوق را و ملال را و راستش خیلی هم نمیتوانم با اسپیوزا همسو باشم و ضعف دارم در اینکه چراییش را توضیح دهم.
🌿🌿با چشمبلبلی چی میپزی؟
گزارشنیک دیروز
سالواژهام: نظم
دیروز صبح را درس خواندم. بعدش جزئیات یادم نیست. کمی گیم بازی کردم. نفر آخر شدم. هربار. اما کمتر خودم را به در و دیوار کوبیدم. پیشرفتیست. بعدش ۱۵ دقیقه آزادنویسی کردم. دارم فکر میکنم این شبیه کاریست که دیپسیک انجام میدهد. اگر بخش تفکر را فعال بکنی البته. نشان دادن جریان افکار در قالب کلمات. فرق مهمی اما دارد. برای من تداعی دارد و معمولا دربارهی موضوع واحدی نیست.
بعدش کلی طول کشید که آماده بشوم برای عروسی.
وبینار نویسندهساز را بودم که بحث از دست نویسندهساز بود باز. از کلمههای برداشتهشده برداشتم. ترکیب نوشتم. ۱۵ دقیقهی دیگر آزادنویسیدم.
بعدش گم شدیم و تا بیرون تبریز رفتیم و برگشتیم. بالاخره پیدا کردیم.
عروسی بود و خب خوب بود مثل بیشترشان. دوسهتا کلمه ساختم برای امروز.
برگشتنی خیلی خسته بودم. بیآنکه بپرسم خودم را روی تختش ولو کردم و تا صبح ساعت ده بیدار نشدم. خوابی هم دیدم که نگه میدارم برای گزارشنیک امروز.
🌿🌿
در نظر چه گذرم و از چه گذرم کجا گذرم چهها گذرم به چه گذرم در چه گذرم ندونم فقط شروع کنم ببینم آخر چه وهشه
از صبح تا توانیستم خابیدم آخ از بالا امر شد استراحت
خدا مره نگیره خیلی باحالم
توجه توجه هیچ غلتی هیچ تمرینِ نکردم فقط استراحت آخه از بالا امر شد
ایقدر خوشم میآد اشتباه خوده گردن یکی دیگر اندازم حال میده
بجا پیادهروی تا توانیستم بچههام رو بچرخونم داخلِ خونه از بچه ام بچه تر شده بودم وقتِ نتونم برم بیرون پیادهروی ایکاره میکنم
۱۵ دقیقه آزاد نویسداری لغات از برکتِ بچهها لغات جمع کردم حال داد. بعدم رفتم ضمیمه دیدم لغته همه او رم گذاشتم تو کانالم یک کانال باحالِ دارم تمام ووسها دورهها، ووسها نویسندهساز او بخشهاایکه خیلی مهممه نکات برای نویسداری کتابها شاعرا البته اوناهیکه داخلِ کانال و داخلِ مدرسه نویسندهگی گذاره استاد. همه جمع کردم و میکنم میخام ادامهام بدم تا ببینم چه میشه از هرجا بتونم لغات جمع میکنم میشه یک کتاب شخصی در قایلِ کانال از خود ام.
/ از ای بگم عمو ابوترابی او ماههه قبلی که از زبان عمو شناسا پنجشنبه روایت شدم برنده که معلوم شد دقیقن یادمه عمو ترابی ووس فرستاد گفت خیلی زیاد خوش گذشت با شما حتی کسانیکه جز هفت نفر نبودن اما داستانکها ای نا خوب بود. برای شما سوپرایز دارم و استاد هم گفت: از بعضیها کتاب داستانک هاای نا چاپ میشه سوپرایزه، ایره گفتم که سوپرایزه فهمیدم او ووسِ که عموترابی ماههه یک دفعه میذاشت؛ میخاست دگه نذاره چو که برنده ایماه قبل معلوم شد عموترابی حتی دگه ووس هم نذاشت!
امروز که یک دم چشهم افتاد مسابقه شروع شده ناگهان ذهنِ کنجگاپِ مه یا بعد اخلاقِ مه به او موضوع رفت!
/ یادم از کتاب ثمرقند ام آماد ای کاش او هم میذاشتم داخلِ کانال یادِگاری استاد ره حیف شد کانالها از رد پاک میکنم ضمیمهها و ووسها ره بر میدارم عجب کاری شد حیف شد آخِه او یادِگاری بود از استاد بمه صدهزار دفعه حیف شد چه خوش نوا بود چه خوش ترانه ایبابا حیف شد به چهها که میرسیدم حیف که حیف شد به بیکرانگی حیف شد
/ میخام شروع کنم امروز به کارهاایکه نکردم از پس اش بر نمادم میخام دنبال شاعرا از خود راضی بگردم ببینم چه پیدا میکنم شایدم شد بدون که از خودم چیزی بگم یک تعبیر در بیآرم عجب وضعِ شیبانِ
/ یادم آماد که مه کلاغپیر کلمه فرستادم که همودم استاد شوکه شد. تکون ناگهانی خورد مهکو کلاغپیر ره کو نساختم کلمهای مشهور مابینِ واژگان مردم هِراته به کسی میپرونند که خیلی سند داشته باشه ولی هنوز یک تارِ موای شم سفید نشده باشه، یا که هنوز جوون تروتازه مانده باشه.
خستهگی برطرف نشد نمیفهمم چرا ایقدر دردِ سرم او هم خیلی زیاد تا یادم نرفته ایره بگم خاب دیدم عجب خابِ بود او سر او ناپیدا بیخی ترنکتونه داشت
عزیزانم الهه علیزاده خانوم و ساجدهخانوم هردوتا با لباس مدرسه آماده بودند خونهای مه، چنان بگوبخند داشتم چو نگو اما مه میزبانِ تنبلی بودم ۲۴ ساعت خونه ما بودن یعنی روز شد شب شد و دوباره روز شد، حتی جای خاب آماده نکرده بودم حی همیجوری گفتهگو داشتِم حتی لیوان چای هم ندادم به کمالِ تعجب خوی خوب از خونه مه رفتن بیرون گفتند حال سرویس میآد دنبالِ ما، ما باید برِم مدرسه، نه خابیدن نه چیزی خوردن، در هنگامِ خاب میگم نه چیزی دادم بخورند، نه خاب شدن چقدر سرحال ام رفتند!
https://t.me/sadegaalezadai
🌿🌿
بازگشت دوست
خواب دیدم دوستم که دندانپزشک است، از خارج کشور به ایران برگشته بود. در خواب، خودم را در موقعیتی دیدم که داشتم برایش دنبال کار میگشتم. انگار بازگشت او، مرا وارد ماجرای پیدا کردن جایگاهی تازه برایش کرده بود.
نمیدانم چه اتفاقات دیگری افتاد. بخشهای بعدی خواب از خاطرم محو شدهاند و هرچه میکوشم به یادشان بیاورم، چیزی روشن نمیشود.
احساسم در تمام این ماجرا خنثی بود. نه هیجان خاصی داشتم و نه نگرانی یا اندوهی. خواب مثل صحنهای معمولی از زندگی از مقابلم گذشت و بعد، با بیدارشدنم، بیشتر آن در مه فراموشی فرو رفت.
حالا فقط همین تصویر باقی مانده است: دوستی که از دوردست بازگشته و من که در میان زندگی روزمره، برای پیدا کردن کاری مناسب برای او تلاش میکنم. انگار خواب، پیش از آنکه قصهاش را تمام کند، آرام در سکوت ناپدید شده است.
#رویانگاری
آدرس کانال تلگرام من: 🧿
https://t.me/draliandishmandir
آدرس پروفایل اینستاگرام من: 🪬
https://www.instagram.com/draliandishmand.ir?stkn=MTAxcWNzY3RvNGJ6ZA==
🌿🌿
شلوغ نیک
امروز پیاده روی نرفتم . مامان و همسرم هردو در یک ساعت وقت دکتر داشتند باید همراهیشان میکردم. برادرم مامان را برد، همسرم هم تنها رفت. مهمان ناخواندهی عزیزم ازراه رسید- چشم و چراغم لنای کوچکم. قدری برایش خواندم توی چشاش نگاه کردم و باهاش خیلی جدی حرف زدم او هم خیلی جدی گوش داد. خندیدم، خندید. گفتم حالا وقت ورزش صبحگاهیه. دستان کوچکش را گرفتم و با یک دو سه… نرمشش دادم و پاهایش را. برایش خیلی سرگرم کننده بود. خندید ، ذوق کرد منهم.
مژگان یادتون میآیه ( برداشت آزاد از شاهین خان) در زمرهی گمشدگان عزیزم بود در گزارش نیک دیشب. وسط جُنگ شادی من و لنا تماس گرفت. عیشم به نوش مزین شد. حرف زدیم و کیف کردیم از دهباشی و شبهای بخارا ، از سفرنامه ناصر خسرو از شعر – از یادآوری دیدارهایش با سیمین بهبهانی و جناب ابتهاج – و از شوقی که از مصاحبت هم میگیریم. مامان و برادرم رسیدند. مامان نشست کنار لنا و برایش لالایی خواند.او هم غرق لذت شد. رفتم ناهار درست کردم. قورمه سبزی فرد اعلا با سبزی ایران و باقی ماجراش. کتاب زوربای یونانی جز معدود کتابهای فیزیکی است که اینجا دارم. آن را هم هدیه گرفته ام بعد از شنیدن چند فصل از صوتی آن با ترجمه محمد قاضی دلم خواست بخوانمش. اما ترجمهی آزادبخت خیلی نومید کننده بود. بیست صفحه ای خواندم به وقت خواب نیمروز لنا . دخترم و خواهرزاده ام امدند ناهار را دورهم خوردیم. عصرتر ، در تدارک مهمانی فردا برای خرید رفتم. آوردم ریختم روی میز آشپزخانه و به لپتابم پناهنده شدم. خواندم چهل صفحه از مادران دختران و داستان کوتاه «مه دره و گرد راه» از مهشید امیرشاهی را . دیگه حالا وقت آشپزخانهای است که توپ توش افتاده شمارا به خدا میسپارم و شمشیر از از نیام بر میکشم. والله مردم از اینهمه شاعرانهگی باید یه اسفندی هم برای خودم دود کنم.
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک 170
7 ابانماه صفر پنج
ترکیب غم زیاد
+خوشیای که به دلمیشینه.
ترکیب راویولی
+ لازانیا
ترکیب سرمای جیغآسا
+ گرمایی آرامشبخش
ترکیب گریه
+خندهای که بهت بگه جان
ترکیب آستین
+دست
شکّرم
میدانی که پنجشنبهها هیچوقت معمولی و تکراری نبودند. این پنجشنبه هم جا و جمع جدیدی داشتم برای مشقبازی.
یادم هست رزهای جنگ، آینده، مهآلود بود پیش چشمهام. هیچ معلوم نبود این جنگ چقدر طول بکشد و اصلن بشود به جریان زندگی عادی برگشت یا نه. که البته برمیگشتیم. مرور میکردم در هشت سال دفاع مقدس بقیهی زندگی هم برقرار بود. مدرسه و سینما و عروسی و همه چی. آن روزها، لازم بود هدف و آرزوم را مرور کنم. که اگر همه چیز بدتر شود، هنوز همین را میخاهم؟ میخاهم. همان روزها که کلاس بازیگری برقرار نبود، با انواع کورسهای ایرانی و خارجکی جریان آموختنم را حفظ میکردم. یکیشان همین معلم جوانی که حالا پنجشنبههام را میبرد بالای چرخ و فلک. اول بهم میگفت خانم علوی. لابد چون حجاب دارم. یا چون چهار پنج سالی بزرگترم. یک بار که تأیید و تشویق میداد گفتم البته خانم علوی عمهست، مامان است، زنعموست. قاهقاه خندید و دیگر معذب نبود من را هم مثل بقیه به نام بخاند.
میدانی که بعد از فستیوال دیگر توی مکتب کلاس نداشتیم. حالا اینجا پویا باقی میمانم. اینجا رشد هم میکنم. البته تابستان بیکار نماندم. دو سه تا کلاس بدن و رقص معاصر هم گرفتم. آنجا هم رشد خودم را میبینم. این کلاس دلقک را هم که میبینی. از دماغ و عکس لباسها چقدر بهم خندیدی؟
از بقیهی زندگی این که خاندن و نوشتن جای خود را دارند همیشه. دست بردم یک کتاب بیهیجان بردارم برای آرام گرفتن شبهام. بگو چی پیدا کردم: ماجراهای واقعی یک زن و یک شکمپا. نامش «صدای غذا خوردن یک حلزون وحشی» از الیزابت تووا بایلی. توی یوتوب دیده بودم آن روانشناس چِشقشنگه داشت میخاند از روش. همان وقت هم حلزونپسند بودم. یادم نمیرود که رشد حلزووووووووونواره.
عزیزکم تعریفکردن موبهموی امروزم، بماند. بگذار قصهی شبانهای بگویم از پیادهرویِ شبانه. بعد از وبینار.
به لطف توصیههای استاد، مصمم میشوم برای پیادهروی. آدم پیادهروی نیستم. نزدیکترین جاها را هم قلاب ماشین میشوم. شاید دلشورهی زمان را دارم. شاید ورزش و باشگاه را کافی میدانم. شاید دستم در دست مسئولیتها جا خشک کرده است. نمیدانم. کوککردن پاهایم آسان است. قربانصدقهشان میروم تا بهانه دستم ندهند. تصمیم گرفتهام گز کنم مسیرهای لازمالرفت و واجبالبرگشت را با پای پیاده.
حالیا بعد از وبینار بیرون میزنم. خنکای پاییز را دوست دارم. آسمان چقدر بارانی، قرمزست. بلندی ساختمانها کوچه را تاریکتر میکند و خلوتیاش با باد که میآمیزد میترساندم. تنها صدایی که هست همان صدای تابوتکان برگهاست وقتی با باد بازی میکنند.
کوچه تمام میشود. خیابان هم به خیابان شب جمعه نمیماند. سکوتش میچربد به هیاهوهایش. پدری کاپشن دختر ۷یا۸سالهاش را برانداز میکند و میگوید: «کلاهت رو بذار. چرا کم پوشیدی؟ سرده.» دختر میگوید: «مامان گفت این سفیده رو از زیر بپوشم.» پدر دیگر هیچ نمیگوید. تند میروند. دختر کیفِکلاسوری قرمزی به دست دارد. چند قدمیِ آموزشگاهِ زبانش سرعتش را تندتر میکند. میدود و پدر را جا میگذارد.
از کنار کافهای نقلی رد میشوم. چه مساحت کوچکی دارد این کافه. در و دیوارش همه سبزست و چیزهایی را روی شیشه نوشتهاند، زرد و نارنجی. پشت پیشخوان دخترک نوجوانی ایستاده است و معلوم نیست از چه چیزی ریسه میرود. لچکی دور سرش پیچیدهست همرنگ با دیوارها. مشتریهاش دو پیرزنند که انگار از سرما کنج آنجا کز کردهاند. دخترک همچنان میخندد و آنها را هم به خنده میاندازد.
باران شک دارد از باریدن. هر از چند گاهی قطرههایش را امتحانی میپاشد و دوباره نمیپاشد. شاید نمکش را کم و زیاد میکند.
روی شیشهی گلفروشی نوشته است: «خانهی بیگل خانه نیست.» چه تعبیر مسخرهای. مینگرم به خانههای در چشماندازم. کدامشان سرِ خانه حسابند؟ آنها که خانه به حساب نمیآیند؛ چه هستند؟
هنوز از خلوتی خیابان متعجبم. یعنی همیشه اینگونه است؟
از کنار بستنیفروشی عارف رد میشوم. چه دکوپزی بهم زده است با بستنیهایی که دست مردم میدهد. هوس میکنم. صف طویلی در انتظارند. سواره و پیاده. همان صدایی که در آزمایشگاه شماره میخواند اینجا هم میخواند. میشنوم: «شمارهی ۲۸۹». تا آنطرف چهارراه صدای شمارهها میآید. خنده ام میگیرد.
بالاخره آسمان نمک بارانش را اندازه کرد و چکهچکه شروع به فرستادن قطرههایش میکند.
پسرکی که تا کمر در سطل زباله خم شده است دنبالم میفتد و خالهخاله میکند. التماسی ساختگی و از روی اجبار. مادرش را میبینم که یادش میدهد چطور سر کج کند و دست گداییاش را تا چانهام بالا بیاورد. دلم میسوزد برای این بچهها و مادرها. کاری از دستم برنمیآید. تنها نگاهش میکنم و آرزو میکنم برای مردمم.
چند نوجوان را میبینم که با سروصدا از کنارم رد میشوند. یکیشان دختر چاقیست با موهای بلند و خرمایی، تا کمرش. دختر دیگر ریز نقشست و صدایش تیزست و بلند. نیشش تا بناگوش بازست و به دلقکبازی پسرهای همراهشان میخندد. دخترچاق بستهی بزرگی، آدامس در دست دارد که قصد ندارد به هیچکدامشان بدهد. عصبانی است. یکی از پسرها آدامسی از او میقاپد و میخندد. دخترچاق محکم روی سینهی پسر میکوبد و فحش آبداری هم نثارش میکند. فکر کردم به دوسالهها میمانند. به کجا میرویم؟ اینها چه میگویند دیگر؟ چه نسلی پرورش دادهایم؟
پیرمردی روی پلههای عریض و طویل بانک کشاورزی نشسته است. ساختمانش در تاریکی شب به عمارتی متروک میماند که میترساندم. پیرمرد پاهاش را بغل کرده است و معلومست چقدر خسته و مریض است. نگاه میکنم عصایی هم ندارد تا به آن تکیه بزند و برخیزد. سرش را آنقدر پایین انداخته است که انگار چانهاش به سینهی نحیفش چسبیده است. کتی که به تن دارد طوسیرنگ و کهنه میماند و در آن تاریکی، تنها در این خیابان بیدروپیکر چه میکند؟
باران تندتر میشود و من هم دیگر رسیدهام.
https://t.me/manesehchtgrh
سلام چه تصویرهایی برامون ساختین. ممنون
یادداشتها | حیدر چنعانی:
هفت آبانِ پنج
قبل از هرچیز بگویم میخواهم هزارکلمه گزارش بنویسم. شاید به تلافی این روزها که سهمم از نوشتن کم شده. برای همین اهمیت نمیدهم که چقدر این حرفها اهمیت دارد، گفتنی است یا خواندنش برای دیگران چه ارزشی خواهد داشت. فقط میخواهم خودم را کلمه کنم و بریزم اینجا.
بر روی صفحه.
با روایت لحظه شروع میکنم. ساعت ۵:۰۸ دقیقه صبح است. چای مینوشم و انتظار میکشم. چند ویدیو دارم دانلود میکنم. چند ویدیو درسی از جفهانسن نامی.
تدریسش خداست.
کلیپهایش را از یوتوب دانلود میکنم. احساس بدی دارم. ترجیح میدادم فیلمهایش را دانلود نکنم. حقیقت دارد که راحتترم فیلمهایش را با فلش و در تلویزیون ببینم، اما خب غیراخلاقی است به نظرم. بنده خدا، وقت میگذارد تا چهارنفر ببینند و از قبل این دیدن و نمایش دادن تبلیغات، سکه سیاهی عایدش شود. متوجه هستم. اما من چه کنم که یوتوب فهمیده من ایرانی هستم و تبلیغی نشانم نمیدهد. سه بار حتی کشور فیلترشکن را عوض کردم. اما جوابگو نبود. تقصیر من چیست که زمامدار با دنیا ارتباط اقتصادی ندارد و گوگل حاضر نیست پولهایش را پای کاربران ایرانی بسوزاند.
نوشتهای هست در همین سایت که چرا از ایرانی بودنمان نفرت داریم؟
کاری به محتوایش ندارم. اما اگر بخواهم صرفا پاسخی برای عنوانش بنویسم میگویم چون احساس اضافهبودن میکنم. مفتخوری و سربار بودن برای دیگران.
از یوتوبی که میبینیم، تا سریالی که تماشا میکنم تا کتابی که میخوانیم جملگی رد دزدی و سرقت و سیاهی دارند.
متنفرم که اگر هم پولش را داشتم که مثلا اشتراک نتفلیکس بخرم، باز برایم به عنوان یک ایرانی آسان نیست.
تف به این زندگی و جوانی که اینگونه، زیر دستوپای اینان هدر میشود.
میگویند جابهجا کردن کوه از بلندکردن کوچکترین سنگریزهها شروع میشود.
برای تغییر سبک زندگی، قواعدی که نوع و شکل زیستن و طرز فکر و عملکردت را تعیین کردهاند، با اقدامی کوچک شروع کن. آن قدر کوچک که بسان آن سنگریزه به چشم حقیر بیاید.
اسمش را هم بگذار اقدامک تا یادت بماند اصلا صفایش به کوشولو بودنش است.
من هم تصمیم به تغییر گرفتهام. زندگیام در همه جنبهها، یا رکود کرده یا رو به عقب برگشته.
تقریبا هیچ نشانهای از پیشرفت، از بهبود، از آیندهای متفاوتتر از امروز نمیبینم.
اینها همه به کنار، اوضاع امروزم هم قابلتحمل نیست. یعنی چاره جز حرکت به جلو ندارم. بحث بحث توقف یا پیشرفت نیست. مسئله مسئله حرکت یا لِهیدگیست.
برای همین من دیروز که پنجشنبه باشد یک اقدامکی انجام دادم. از آن کوشولوها. تصمیم گرفتهام که برگردم به بازی زبانخوانی. خیلی جدیتر از آنچه پیش از این کردهام.
پس، ابتدا یک قسمت از فریندز را دیدم. بعد رفتم در وبلاگ عباس ک.ریزی یکی از نوشتههای انگلیسیاش را خواندم. حالا هم که دارم ویدیو درسی انگلیسی دانلود میکنم.
این از اقدامات امروز.
بحث از درس شد. چند روز پیش میانترم دینامیک داشتم. درسی که یکبار نتوانستم پاسش کنم و حالا برای بار دوم با همان استاد برداشتهام. به لطف این درجا زدن، به یاد داشتم که چه سوالهایی برای امتحان میآیند. پس یک روز قبل از امتحان، چندساعت نشستم و آنها را با کاربست تمام روشهای خلاصه نویسی و کندکردن سرعت یادگیری با فعالیتهای مولد، حلِ حلالمسائل را حفظ کردم و نمرهام از صد شد نود و پنج.
حالا استاد برگشته میگوید، تفاوت نمراتتان زیاد است و بعضیهایتان خوب گرفتهاید و عملکرد بعضیهایتان خیلی ضعیف بوده. پس گروهبندیتان میکنم تا آنها که نمرهشان خوب بوده بیایند دست بقیه را بگیرند و به کشانند بالا. پنج نمره از کل، را هم گرو نگه میدارم که نمره کل گروه در امتحان بعدی، بالا بیاید.
میتوانید حدس بزنید. کلاس را ده دسته کرده و من بدبخت را هم کرده یکی از این سرگروهها.
حالا بیا کلاس حل تمرین بگذار. نمیدانم چه کن.
من خودم تقلب کردم. چه کلاسی چه تمرینی؟
مضافاً، من حوصله حرف زدن با آدمها، مخصوصا این آدمای کسشعر را ندارم. چه مجازاتی است که باید تحمل کنم.
ولی خب، بالاخره خدا که آدم را نمیکشد.
دارم فکر میکنم، که آیا چیز امیدبخش دیگری وجود دارد که از آن حرف بزنم؟
اصلا همین است.
بعضی میگویند، حتی اگر روی دیوار دستشویی چشمت خورد به مصرع شعری، و آن را خواندی؛ میتوانی آن را جزء کارهای نیکت برشمری.
و مهمتر، اینکه در موردش حرف بزنی. صرف حرف زدن در مورد اینکه مصرع شعری خواندی و برای آنی با ادبیات الفت گرفتی، این کار را در نگاهت جدیتر میکند و شوقی میشود برایت که بیشتر و پیوستهتر و کاملتر، به شعر و ادبیات بپردازی.
نمیدانم. شاید واقعا ذهن انسان اینگونه کودکسان، به هیجان و حرکت درمیآید. ها؟
پس با این منطق، من هم با حرفزدن شفاف از دلخوریها، برداشتها و ناراحتیهایم با دوستم، قدمی برای مراقبت از رابطهای که برایم ارزشمند است برداشتم.
همچنین، وقتی بعد از حرف زدنش از اتفاق ناراحتکنندهای که برایش افتاده، از خودم و دردم نگفتم و برعکس با سوال پرسیدن، خواستم او مرکز گفتوگو باشد، مهارت همدلیام را تقویت کردم.
نمیدانم. شاید هم باید اینگونه نگریست. اینکه به کار بیشتر، به پیشرفت بیشتر، به حرکت بیشتر منجر میشود یا نه را نمیدانم.
اما در لحظه، حال آدم را و حسش به خودش را خوب میکند.
و لذتبخش است این!
بیش از یک ساعت از گزارشنوشتنم میگذرد. گرسنهام شده، خوابم میآید و قلبم از جا کنده شد الان چون یکی از گربهها پرید بر روی جاکولری و ترساند مرا.
حالا این نوشته را پرت میکنم در سایت و کانال و ببینم چه میشود بعدش. بای.
این مدت اخیر، پا به مکانهای گذاردهام که خاطراتی زندهتر از واقعیت در آنها داشتم. تماشاگرِ یکایک آجرها، نماها، بناها، ساختمان و همهٔ آنچه به آن جلوهیی ماندگار میبخشد، بودهام. احساس خوبی داشتم و بهعمد اینکار را برای دلم انجام میدادم. سخت بود؟ هست اکنون نیز بیشتر. اما یک چیز را خوب فهمیدم؛ خاطرات خوبِ گذشته با چیدن دوباره و هزاربارهٔ پازل تیکه تیکه شدهٔ احساسات است که دوباره جان میگیرد. و این بار بجای حسرت، حیرت مینشاند بر سیمای جان. از نغمه به ترانهای شاد تغییر سطر میدهد.
در آخر هفتهها بوی خوش زندگی به مشام میرسد. بعد از هفتهای با تلاشهایی کم و زیاد برای حفظ یا حذف به روزهای آخر که میرسی انگار به مقصد هفتگی خود رسیدهای؛ خسته نیستی اما هستی، خوشحال نیستی اما هستی. سفرِ هفتگامان تو به پایان رسیده. وقتِ پیاده شدن است. وقت اندکی استراحت و دوباره بارِ سفر را بستن. که هفتهٔ آتی از همان نخستین ساعت بامدادش ما را به سفری دیگر دعوت میکند.
هر جور شده دوست داشتم بیرون برم. موقعیت جور شد. بابا میخواست برود بیرون. منم دو دقیقهای آماده شدم و همراهیش کردم. ذوقِ گشتن و بازارگردی ندارم. بخاطر پیادهروی رفتم. نیم ساعتی راه رفتیم. خرید کردیم و برگشتیم. خوش گذشت؟ آری. مغزم نفس کشید و دستهام خفه و پاهام گرم و جوندار شده بودند.
با اومدن به خونه شام پختم. نزدیکِ آمادهسازی، داداش اومد و بعد خواهری زنگ زد که پشت دره. البته آجی شام خورده بود و این مرحلهٔ خوشمزه رو از دست داد. شام خوردیم با نوههای خوشکل. بعد هم تنقلات و چای و صحبت.
من و خواهرم میخواستیم از یک فروشگاه با طرح پنج به دو(یعنی پنج میلیون میخری و دو میلیون تخفیف میگیری) خرید کنیم. که منصرف شدیم. هیچی نداشت.
امروز زودتر از پنج در وبینار بودم. خواب و بیداری بودم. اما با دقت گوش میدادم. آزادنویسی کردیم. مسائلی که نوشتن توانسته آنها را برایم حل و فصل کند و راهحلی اساسی ارائه دهد کم نیستند. امروز متاسفانه فرصتِ دیگری برای یک پومودورو آزادنویسی پیش نیامد.
متنی سرپایی و تند تند و با کمترین ابزار لازم و زمانی اندک پیش از تجاوز ساعت از بامداد در کانالم هوا شد. متنی که با جملهٔ کتاب آناندا بهروز رشید آغاز گشت. مختصر بود و خام. نیاز دارد بعد از چند وقت دوباره اصلاح شود بخیههایش گشوده شود و جراحیش کنم.
رمان« مادران و دختران» را تا سی صفحه دیگر پیش میبریم. با صوت گوش دادن چه لذتی دارد صوتی و چشمی خواندن. انگار دونفری باهم میخوانید. دمِ شیلا حیدری نازنین گرم بابت این حرکتِ انساندوستانه و چالش بینظیرش برای گردآوری این جمعِ خوشذوق و همراه.
https://t.me/zahraballampour
[هفت و نیم صبح]
امروز صبح با سردرد وحشتناکی بیدار شدم. قرار بود برویم کتابخانه تا ظهر. مرا اما سردرد امان نمیداد که بیدار بمانم و چشم باز کنم. بدنم چنان از دیروز درد میکرد که دیگر حال حمل کیف و راه رفتن طولانی نداشتم. وقتی یاسمن صدایم زد که بیدار شوم، گفتم :«چه فایدهای دارد این همه راه را پیاده رفتن. بیشتر خسته میشویم که.» چشم بستم.
[دوازده ظهر]
بیدار که شدم با حجم زیادی از حس بد از خوابی که دیده بودم، همراه بودم. صدای اذان حسینه آمده بود و من بیدار شده بودم. حس بدی داشتم از این همه خوابیدن. ولی سر دردم گم شده بود. روی شستم. تند صبحانهای تند خوردم.
نشستم پشت میز. شعر حافظ میخواندم. دنبال معنی و داستانش بودم. دنبال ایهامسرایی حافظ. داشتم غزل را از صدای سخن عشق گوش میدادم. چنان زیبا هر بار شعرهای حافظ را میخواند که مستم میکند. یکی از فارسیترین آدمهایی که میشناسمش. خیلی دوستش دارم. دلم نمیخواست بروم بیرون. باید غذا درست میکردم. من و خروار درسهایم توی اتاق تنها بودیم.
[دو بعد از ظهر]
من داشتم فکر میکردم هر هفته پنجشنبهها میرویم بیرون. یعنی این هفته نرویم؟ قرار بود برویم گیمنت. باقی بودم که بزنم زیرش. ولی بعد دیدم دلم میپوسد توی این هوا و آخر هفته، یک جایی نرویم. میخواستم به یاسمن زنگ بزنم و بگویم قرارمان سرجایش باشد. عصر برویم. که یاسمن آمد. گفتیم که برویم. باز هم البته توی شک بودم. هنوز ابیات را تمام نکرده بودم، غذا درست نکرده بودم و درسهای پیفه هم مانده بود. من بودم و شنبه و هزار درسی که باید پس میدادم. داشتم ادامه شعرها را مینوشتم. منگ بودم. از فکر اینکه نیم ساعت بعد باید بلند شوم و تند غذا درس کنم و بعدش آماده شوم بیحالتر هم میشدم.
[سه و ربع بعد از ظهر]
بلند شدم غذا درست کنم. میخواستم قاطی پلو درست کنم با گوشت چرخ کرده و کمی گوجه. پیاز و سیر را رنده کردم. خوب سرخ که شد، خواستم گوشت چرخ کرده را بریزم، حیفم آمد. نکند گوشت چرخ کرده خراب باشد؟ بو کردم. آخر صبح برق رفته بود. یکبار دیگر هم گوشت را بیرون گذاشته بودم و آب شده بود. گفتم شاید بخاطر همانها خراب شده باشد. بویش برایم کمی عجیب بود. به یاسمن هم که نشان دادم، با من هم نظر بود. جایش مرغ را از یخچال بیرون کشیدم و همانطور یخ زده انداختم توی پیاز داغ. کمی تفت دادم. گوجه زنده کردم. یک قاشق رب ریختم. وقتی گوجهها پختند و رب سرخ شد، آب ریختم و گذاشتم قل بزند. همین بین برنج را هم گذاشتم دم بکشد.
[ده دقیقه به چهار]
ظرفها را شستم. زیر برنج را کم کردم تا دم بکشد. آمدم اتاق و شروع کردم آرایش کردن. گپ زدیم و آرایش کردیم. خیلی خوشم میآید از این بخش بیرون رفتن. ساعت پنج آماده بودیم. همانطور ایستاده و بشقاب به دست غذا خوردیم. خوشمزه شده بودها.
[پنج و ربع بعد از ظهر]
از اتاق زدیم بیرون. جای اسنپ میخواستیم با اتوبوس برویم. بعد از در بهارستان بود. خیلی دور نبود. ده متر مانده بود برسیم دم در که اتوبوس آمد. قربان وقت شناسیمان. سوار شدیم. اتوبوس پر بود. شلوغ اما نه. داشتیم گپ میزدیم که اتوبوس ایستگاه سوم ایستاد. جلو را درست نمیدیدیم. از خانمهایی که کنارمان بودند پرسیدیم: «در بهارستان همین جاست یا جلوتره؟». یکیشان خیلی با اعتماد به نفس گفت جلوتر است. ما هم برگشتیم به مکالمهمان که دخترکی گفت: «فکر کنم بهارستان همینجاست. دیگه تا بعد پل واینمیسته». همین که عزم رفتن کردیم، اتوبوس حرکت کرد و بله از چهارراه بهارستان گذشت. حالا مگر میایستاد. پانصد متر جلوتر بلاخره ایستاد. داشتیم راه را برمی گشتیم و مرده بودیم از خنده که شبیه آدمیزادها یک دانه اتوبوس هم نمیتوانیم سوار شویم. ما باید بنشینیم و اسنپمان را بگیریم. به چهارراه که رسیدیم باز آدرسی که سید میداد را چپه رفتیم. یک ربع گیج و منگ، اینطرف و آن را نگاه میکردیم. آخر هم یاسمن از چند نفر آدرس جانبازان را پرسید تا فهمیدیم که اشتباه آمدهایم. از سر خیابان وایسادن خوشم نمیآید. وقتی آنجا بودیم کمی مانده بود تا پشیمان شوم از آمدن. اگر دو دقیقه بیشتر طول میکشید حتما دیگر واقعا پشیمان میشدم و لبهایم وارون میگشت.
[پنج و نیم عصر]
بلاخره رفتیم و سید را دیدیم. بنده خدا شانصد بار هم معذرت خواهی کرد. آدم خوبی بود. هرکس جز او بود احتمالا خیلی معذب میشدم. رفتیم داخل و نشستیم. اولش کراش بازی کردیم. آخر هم یکبار اول نشدم. بعدش رفتیم بزن بزن بازی کردیم که اسمش را نمیدانم. دفعه قبلی توی این بازی خیلی خوب بودم. بار اول چنان کتکی خوردم و کشته شدم که خدا نسیب سگ بیابان هم نکند. دفعه دوم و سوم اما خوب بردم. بعدش سید دستی را گرفت تا انتقام یاسمن را بگیرد. دور بعد، بعد از اینکه کلی کری خواندم و راند یک را بردم، سید چنان هر چه ده سال گذشته بلد بود را رو کرد که چیزی از من باقی نماند جز خاک و خون. بعدش هم یاسمن مرا برده بود. دستی را دادم که خودشان بازی کنند. میگفتم شما دونفر که بازی کنید، من یار تلویزیونم. نامردها. نیم ساعت بعد هم همین بازی را مشغول بودیم.
[شش و چهل دقیقه شب]
بوی سیگار کم کم زیاد شده بود. چنان توی سینهام نشسته بود که احساس میکردم دارم خفه میشوم. انگار سرما خورده بودم و حمله شده است از جانب ویروسها، به قفسه سینهام. انگار واقعا مریض بودم. دقیقهای رفتیم بیرون که نفسی بگیرم. برگشتیم و نسکافههامان را آورد. بلاخره رفتیم پیاس. خیلی خوشم میآمد و ناراحت بودم که بلد نیستم. کم کم یاد گرفتم. اما بین زدن ضبدر برای پاسکاری و مربع موقع گل زدن، همهاش گیج میشدم. کم کم راه افتادم. دیگر تند تند پاس نمیدادم. بازیکنها را عوض میکردم. تندتر میدویدم. اما هنوز قلق سانت زدن و گل زدن دستم نیامده. انشاءالله دفعه بعد.
[ هفت و چهل و هشت دقیقه شب]
داشتیم میآمدیم بیرون، رفتیم با آقای غولتشن عکس بگیریم. گوشیام همان موقع هنگ کرد لعنتی. جز یکدانه از عکسها، هیچ کدامش ثبت نشده. لعنتی فیلمش هم ثبت نشده. آمدیم بیرون و از سمت بهارستان وارد دانشگاه شدیم. آقای حراستی ما را نگه داشت و از همهمان، دختر و پسر کارت دانشجویی خواست.گفتم اگر دانشجو نیستیم، اینجا چیکار میکنیم؟ من کارتم را نشان دادم. یاسمن اما چیزی همراهش نبود. بعد از کلی سوال جواب اعم از شماره دانشجویی، رشته و مدیر گروه، گفت: «تو ایشون رو تضمین میکنی؟ آخه تو کارت دانشجویی داری و ایشون نداره.» گفتم:« من ایشونو تا قیامت، همه جا تایید میکنم.» آقای حراستی خندید گفت: «انشاءالله همیشه همینجوری بمونید.» من هم خندیدم و گفتم:«انشاءالله.» سرخوش بودیم و عاشق دانشگاه.
اول بازی بردن، بعد از کلی که خواندم، سید چنان هر چه ده سال گذشته بلد بود را رو کرد که چیزی از من باقی نماند جز خاک و خون. بعدش هم یاسمن مرا برده بود. دستی را دادم که خودشان بازی کنند. میگفتم شما دونفر که بازی کنید، من یار تلویزیونم. نامردها. نیم ساعت بعد هم همین بازی را مشغول بودیم.
[شش و چهل دقیقه شب]
بوی سیگار کم کم زیاد شده بود. چنان توی سینهام نشسته بود که احساس میکردم دارم خفه میشوم. انگار سرما خورده بودم و حمله شده است از جانب ویروسها، به قفسه سینهام. انگار واقعا مریض بودم. دقیقهای رفتیم بیرون که نفسی بگیرم. برگشتیم و نسکافههامان را آورد. بلاخره رفتیم پیاس. خیلی خوشم میآمد و ناراحت بودم که بلد نیستم. کم کم یاد گرفتم. اما بین زدن ضبدر برای پاسکاری و مربع موقع گل زدن، همهاش گیج میشدم. کم کم راه افتادم. دیگر تند تند پاس نمیدادم. بازیکنها را عوض میکردم. تندتر میدویدم. اما هنوز قلق سانت زدن و گل زدن دستم نیامده. انشاءالله دفعه بعد.
[ هفت و چهل و هشت دقیقه شب]
داشتیم میآمدیم بیرون که رفتیم با آقای غولتشن عکس بگیریم. گوشیام همان موقع هنگ کرد لعنتی. جز یکدانه از عکسها، هیچ کدامش ثبت نشده. لعنتی فیلمش هم ضبط نشده. آمدیم بیرون و از سمت بهارستان وارد دانشگاه شدیم. آقای حراستی ما را نگه داشت و از همهمان، دختر و پسر کارت دانشجویی خواست. گفتم اگر دانشجو نیستیم، اینجا چیکار میکنیم آخر؟ من کارتم را نشان دادم. یاسمن اما چیزی همراهش نبود. بعد از کلی سوال جواب اعم از شماره دانشجویی، رشته و مدیر گروه، رو به من گفت: «تو ایشون رو تضمین میکنی؟ آخه تو کارت دانشجویی داری و ایشون نداره.» گفتم: «من ایشونو تا قیامت، همه جا تایید میکنم.» آقای حراستی خندید گفت: «انشاءالله همیشه همینجوری بمونید.» من هم خندیدم و گفتم:«انشاءالله.» سرخوش بودیم و عاشق دانشگاه. عجیب این روزها حال میکردیم با دانشگاه. بهشتی شده است این روزها.
[هشت و سه دقیقه شب]
میخواستیم برویم سمت خوابگاه که یادمان آمد امشب پنجشنبه است و هیئت برنامه دارد. پس اشکالی ندارد این موقع شب، این سمت باشیم. رفتیم سمت مسجد. روی یکی از نیمکتهای بغل محوطه مسجد نشستیم. من با عکسی که یاسمن موقع بازی گرفته بود، ورمیرفتم و میخواستم استوری بگذارم. درست که شد، خیلی نتیجه خوب بود. با آهنگ حالا مادرید، خیلی ترکیب خوبی شده بود. ده دقیقه بعد یکهو یادمان آمد یکی از بچههایی که عصر پیچانده بودیمش هم استوری را میبیند. داستان از این قرار بود که موقع هماهنگ کردن ساعت گیم نت، یاسمن اشتباهی بجای سید، به کس دیگری پیام داده بود. او وقتی گفته بود “اوکی. چه ساعتی برویم؟” یاسمن تازه فهمیده بود اشتباه پیام داده. آخر هم با جملهی “باشه یروز دیگه. امروز درس داریم.” بنده خدا را پیچانده بود. حالا یاسمن هر کاری میکرد استوری حذف نمیشد. من میخندیدم و او حرص میخورد که چرا اینترنتش ضعیف است. آخر سر هم رفت و دست پیش را گرفت تا پس نیوفتد. [ساعت نه و نیم شب]
هوا یخ شده بود و من با یک لایه بافت، داشتم یخ میزدم. عزم رفتن کردیم. لایه مه نازکی روی ماه را تار کرد بود. تصویر زیبایی از خود به نمایش میگذاشت. میان سروهای بلند قامت، گویی عروسی تور به صورت انداخته بود. عکس میگیرم و میگویم: «چرا من دوربین ندارم؟ آخر اگر من نداشته باشم، کی داشته باشد؟» آهنگ میگذاریم و ورجهوورجه میکنیم و باز گپ میزنیم.
عاشق اینم که بیست چهار ساعتی گپ میزنیم و هیچ لحظهای احساس بدی بهم دست نمیدهد. یاسمن یکی از معدود آدمهایی است که هیچ وقت از گپ زدن با او خسته نمیشوم. کل آدمهای دانشگاه میدانند ما با هم دوستیم. من بین دوستهای یاسمن سلبریتی محسوب میشوم. بس از من میگوید، همهشان مرا میشناسند. او هم همینطور. هربار با هر کس که صحبت میکنم، شصت بار اسم یاسمن را میبرم. یکچیزی حتما هست که به او مربوط باشد. زیاد دل و قلوه رد و بدل میکنیم. معتقدیم بهترین آدمهای دنیا هستیم برای دوستی با همدیگر. شاکریم برای وجود همدیگر. راستی ما اولین دوستهای هم، هم هستیم توی دانشگاه. اولین برخوردم با یاسمن بود. هماتاقی بودیم. در یک ساعت و یک دقیقه، آمده بودیم پی کلید اتاقمان. یاسمن ده ثانیه زودتر از من. و من فهمیده بودم که او اولین هم اتاقیم است. اولین بیرون رفتنها را اینجا با یاسمن بودم. اولین غذا درست کردنها، اولین عکسها و استوریها.
[نه و بیست دقیقه شب]
درمورد ارشد و تهران گپ میزنیم. میگوید اگر جفتمان تهران قبول شویم و یک دانشگاه، واقعا معجزه خیلی خفنی است. من هم میگویم او و کیمیا را میخواهم. توی تهران جفتشان را میخواهم. عجیب ترکیبی. کاش خدا هم برامان همینطور بخواهد. واقعا میخواهم بعدا هم یاسمن هماتاقیم باشد. برای همیشه نزدیک خودم میخواهمش. او میگوید کاش حداقل خانههامان نزدیک بود.کاش مثلا ما مشهد بودیم. کاش واقعا ما مشهد بودیم. امام رضا را میخواهم کنارم. کاش مدتی همسایه امام رضا شویم. من که به مامان زیاد میگویم. کاش بشود. آهنگ گوش میدهیم و کمی هم قر.
[نه و چهل دقیقه شب]
میرسیم خوابگاه. غذا گرم میکنیم. ساخت ایران پلی میکنم. و غذا میخوریم. با مامان گپ میزنم. باز هم سرش شلوغ است و درست نمیتواند گپ بزند. همان بهتر که صبحها با مامان گپ بزنم. بعدش زنگ میزنم به نجمه، خواهرکم. یک ساعت گپ میزنیم. درمورد همه چیز میگویم و او میگوید. کوچکخواهر عزیزم. کاش او هم کنارم باشد. قربان قد و بالایش شوم. دارد سخت درس میخواند. انشاءالله بهترین اتفاقها برایش رقم بخورد. مایه افتخارمان شود.
امروز را بابت تمام لحظاتش دوست داشتم. خدایا شکرت به خاطر تمام خوبیها و زیباییهای زندگی.
#روزمره
روزواژه: گپکده، خاطرهسازی
تاریخ: ۷ آبان ۱۴۰۵(روز گیم)
لوکیشن: دوستی، هیجان، تجربه جدید
اول بازی بردن، بعد از کلی که خواندم، سید چنان هر چه ده سال گذشته بلد بود را رو کرد که چیزی از من باقی نماند جز خاک و خون. بعدش هم یاسمن مرا برده بود. دستی را دادم که خودشان بازی کنند. میگفتم شما دونفر که بازی کنید، من یار تلویزیونم. نامردها. نیم ساعت بعد هم همین بازی را مشغول بودیم.
[شش و چهل دقیقه شب]
بوی سیگار کم کم زیاد شده بود. چنان توی سینهام نشسته بود که احساس میکردم دارم خفه میشوم. انگار سرما خورده بودم و حمله شده است از جانب ویروسها، به قفسه سینهام. انگار واقعا مریض بودم. دقیقهای رفتیم بیرون که نفسی بگیرم. برگشتیم و نسکافههامان را آورد. بلاخره رفتیم پیاس. خیلی خوشم میآمد و ناراحت بودم که بلد نیستم. کم کم یاد گرفتم. اما بین زدن ضبدر برای پاسکاری و مربع موقع گل زدن، همهاش گیج میشدم. کم کم راه افتادم. دیگر تند تند پاس نمیدادم. بازیکنها را عوض میکردم. تندتر میدویدم. اما هنوز قلق سانت زدن و گل زدن دستم نیامده. انشاءالله دفعه بعد.
[ هفت و چهل و هشت دقیقه شب]
داشتیم میآمدیم بیرون که رفتیم با آقای غولتشن عکس بگیریم. گوشیام همان موقع هنگ کرد لعنتی. جز یکدانه از عکسها، هیچ کدامش ثبت نشده. لعنتی فیلمش هم ضبط نشده. آمدیم بیرون و از سمت بهارستان وارد دانشگاه شدیم. آقای حراستی ما را نگه داشت و از همهمان، دختر و پسر کارت دانشجویی خواست. گفتم اگر دانشجو نیستیم، اینجا چیکار میکنیم آخر؟ من کارتم را نشان دادم. یاسمن اما چیزی همراهش نبود. بعد از کلی سوال جواب اعم از شماره دانشجویی، رشته و مدیر گروه، رو به من گفت: «تو ایشون رو تضمین میکنی؟ آخه تو کارت دانشجویی داری و ایشون نداره.» گفتم: «من ایشونو تا قیامت، همه جا تایید میکنم.» آقای حراستی خندید گفت: «انشاءالله همیشه همینجوری بمونید.» من هم خندیدم و گفتم:«انشاءالله.» سرخوش بودیم و عاشق دانشگاه. عجیب این روزها حال میکردیم با دانشگاه. بهشتی شده است این روزها.
[هشت و سه دقیقه شب]
میخواستیم برویم سمت خوابگاه که یادمان آمد امشب پنجشنبه است و هیئت برنامه دارد. پس اشکالی ندارد این موقع شب، این سمت باشیم. رفتیم سمت مسجد. روی یکی از نیمکتهای بغل محوطه مسجد نشستیم. من با عکسی که یاسمن موقع بازی گرفته بود، ورمیرفتم و میخواستم استوری بگذارم. درست که شد، خیلی نتیجه خوب بود. با آهنگ حالا مادرید، خیلی ترکیب خوبی شده بود. ده دقیقه بعد یکهو یادمان آمد یکی از بچههایی که عصر پیچانده بودیمش هم استوری را میبیند. داستان از این قرار بود که موقع هماهنگ کردن ساعت گیم نت، یاسمن اشتباهی بجای سید، به کس دیگری پیام داده بود. او وقتی گفته بود “اوکی. چه ساعتی برویم؟” یاسمن تازه فهمیده بود اشتباه پیام داده. آخر هم با جملهی “باشه یروز دیگه. امروز درس داریم.” بنده خدا را پیچانده بود. حالا یاسمن هر کاری میکرد استوری حذف نمیشد. من میخندیدم و او حرص میخورد که چرا اینترنتش ضعیف است. آخر سر هم رفت و دست پیش را گرفت تا پس نیوفتد.
[ساعت نه و نیم شب]
هوا یخ شده بود و من با یک لایه بافت، داشتم یخ میزدم. عزم رفتن کردیم. لایه مه نازکی روی ماه را تار کرد بود. تصویر زیبایی از خود به نمایش میگذاشت. میان سروهای بلند قامت، گویی عروسی تور به صورت انداخته بود. عکس میگیرم و میگویم: «چرا من دوربین ندارم؟ آخر اگر من نداشته باشم، کی داشته باشد؟» آهنگ میگذاریم و ورجهوورجه میکنیم و باز گپ میزنیم.
عاشق اینم که بیست چهار ساعتی گپ میزنیم و هیچ لحظهای احساس بدی بهم دست نمیدهد. یاسمن یکی از معدود آدمهایی است که هیچ وقت از گپ زدن با او خسته نمیشوم. کل آدمهای دانشگاه میدانند ما با هم دوستیم. من بین دوستهای یاسمن سلبریتی محسوب میشوم. بس از من میگوید، همهشان مرا میشناسند. او هم همینطور. هربار با هر کس که صحبت میکنم، شصت بار اسم یاسمن را میبرم. یکچیزی حتما هست که به او مربوط باشد. زیاد دل و قلوه رد و بدل میکنیم. معتقدیم بهترین آدمهای دنیا هستیم برای دوستی با همدیگر. شاکریم برای وجود همدیگر. راستی ما اولین دوستهای هم، هم هستیم توی دانشگاه. اولین برخوردم با یاسمن بود. هماتاقی بودیم. در یک ساعت و یک دقیقه، آمده بودیم پی کلید اتاقمان. یاسمن ده ثانیه زودتر از من. و من فهمیده بودم که او اولین هم اتاقیم است. اولین بیرون رفتنها را اینجا با یاسمن بودم. اولین غذا درست کردنها، اولین عکسها و استوریها.
[نه و بیست دقیقه شب]
درمورد ارشد و تهران گپ میزنیم. میگوید اگر جفتمان تهران قبول شویم و یک دانشگاه، واقعا معجزه خیلی خفنی است. من هم میگویم او و کیمیا را میخواهم. توی تهران جفتشان را میخواهم. عجیب ترکیبی. کاش خدا هم برامان همینطور بخواهد. واقعا میخواهم بعدا هم یاسمن هماتاقیم باشد. برای همیشه نزدیک خودم میخواهمش. او میگوید کاش حداقل خانههامان نزدیک بود.کاش مثلا ما مشهد بودیم. کاش واقعا ما مشهد بودیم. امام رضا را میخواهم کنارم. کاش مدتی همسایه امام رضا شویم. من که به مامان زیاد میگویم. کاش بشود. آهنگ گوش میدهیم و کمی هم قر.
[نه و چهل دقیقه شب]
میرسیم خوابگاه. غذا گرم میکنیم. ساخت ایران پلی میکنم. و غذا میخوریم. با مامان گپ میزنم. باز هم سرش شلوغ است و درست نمیتواند گپ بزند. همان بهتر که صبحها با مامان گپ بزنم. بعدش زنگ میزنم به نجمه، خواهرکم. یک ساعت گپ میزنیم. درمورد همه چیز میگویم و او میگوید. کوچکخواهر عزیزم. کاش او هم کنارم باشد. قربان قد و بالایش شوم. دارد سخت درس میخواند. انشاءالله بهترین اتفاقها برایش رقم بخورد. مایه افتخارمان شود.
امروز را بابت تمام لحظاتش دوست داشتم. خدایا شکرت به خاطر تمام خوبیها و زیباییهای زندگی.
#روزمره
روزواژه: گپکده، خاطرهسازی
تاریخ: ۷ آبان ۱۴۰۵(روز گیم)
لوکیشن: دوستی، هیجان، تجربه جدید
گزارش نیک | چهار سال یتیمی
با اینکه امروز بسیار نیکورزی کردم، از تعداد زیادی داستانک نویسی برای شرکت در چالش داستانک تا رخدادکنویسی در کانال باشگاه نویسندگی. اما چون
سالگرد آسمونی شدن پدرم هست، هنگام نوشتن گزارش نیک ناخودآگاه قلمم با دلم رفت سمت نامهای به او.
تصمیم گرفتم نامهام را به عنوان نیکترین کار امروز، نشر بدهم.
بابا جان،
چهار سال گذشت.
و کی فکرش را میکرد، روزی که تو در بیمارستان بودی، ما برای تولد مامان چهارتایی رفتیم بیرون. با دلهایی که بوی خون میداد. خوشنگذشت. هیچوقت بدون تو خوش نمیگذشت. تو میخندیدی. خیلی قشنگ هم میخنداندی. تو و مامان جفت درستی بودید. همان در و تختهای که میگن شما بودید. کلکلهای لوس و در عین حال نمکیتان.
داشتم میگفتم. کی فکرش را میکرد، آن روز که تولد مامان بود، فقط سه روز بعدش، فوت تو باشد. عجب دنیایی. میبینی؟
چه مظلومانه رفتی. چه غدهی بیرحمی، مثل برق و باد، تو را از ما گرفت. اصلاً نفهمیدیم چه شد. یک روز بابا داشتیم و سی روز بعد، چشم باز کردیم و دیدیم یتیم شدهایم. چیزی که باور کردنش از خودِ اتفاق سختتر بود: پدر نداشتن.
چه زود رفتی. اما بین خودمان بماند، «با مردنت پدری را در حقم تمام کردی!»
اگر زنده میماندی، احتمالاً من با آن دیوانهی پست و رذل ازدواج کرده بودم و حالا گوشهی دیوانهخانه، مشغول جمعکردن تکههای باقیماندهی روانم بودم. رفتنت باعث شد همهچیز عقب بیفتد. زمان گذشت و من فرصت کردم آن نارسیست شیطانذات را بیشتر بشناسم. دو سال وحشتناک را در رابطه با او گذراندم، اما خدا را شکر شناسنامهام با اسمش کثیف نشد. گاهی فکر میکنم شاید آخرین هدیهات به من همین بود، یک جور پدری از آن دنیا!
رفتی و بعد از تو هیچچیز مثل قبل نشد. دو سال بعد، امیرعلی هم رفت. شاید از نبودنت دق کرد، شاید هم تو نتوانستی دوری تهتغاریات را تحمل کنی و بردیش پیش خودت. نمیدانم. فقط میدانم هنوز هم وقتی به رفتن هر دوتان فکر میکنم، مغزم از پذیرفتن این حجم از فقدان سر باز میزند.
این چهار سال چهها که بر ما نگذشت، بابا!
بیپدری عجب درد بیدرمانی است. مامان سعی کرد برایمان هم مادر باشد و هم پدر؛ اما خودش هر روز مثل شمع آب میشود. گاهی به صورتش نگاه میکنم و دلم میخواهد زمان را به عقب برگردانم، به روزهایی که هنوز تو بودی و مامان مجبور نبود اینهمه بار را یکتنه به دوش بکشد.
خانه از نظم سابق افتاد. انگار با رفتن تو، یک ستون اصلی از ساختمان زندگیمان را برداشته باشند. همهچیز ناگهانی بههم ریخت، آدمها، رابطهها، برنامهها، حتی تعریفمان از آینده. دیگر کسی نبود که حضورش به خانه وزن بدهد. کسی نبود که صرفاً با بودنش خیالمان راحت باشد. فهمیدیم بعضی آدمها چقدر مهماند، درست وقتی که دیگر نیستند.
میدانی بابا، بعد از تو تازه فهمیدم پدر فقط یک نسبت خانوادگی نیست. یک جور پناه است. یک شماره تلفن که همیشه میتوانی بگیری، حتی اگر ندانی چه میخواهی بگویی. یک نفر که لازم نیست برایش توضیح بدهی چرا ناراحتی، چرا ترسیدهای، چرا شکست خوردهای. فقط میداند دخترش به چیزی احتیاج دارد.
دلم برای همین چیزهای معمولی تنگ شده، برای صدا زدنت، برای دیدنت، برای شوخیهایت، برای عسل جان گفتنت. برای اینکه گاهی از چیزی شکایت کنم و تو گوش بدهی. برای عبایی که روی دوشت میانداختی و کتابی که میخواندی. برای نگاه اصیلت. برای آن اطمینان سادهای که آن روزها اصلاً نمیدانستم چقدر ارزشمند است.
بعد از تو، بزرگ شدن هم شکل دیگری پیدا کرد. دیگر کسی نبود که گاهی بتوانم پیشش بچه باشم. انگار مجبور شدیم یکشبه بزرگ شویم، بیآنکه کسی از ما اجازه گرفته باشد.
امیرعلی هم که رفت، دیگر واقعاً نمیدانستم این خانواده قرار است چند بار دیگر تکهتکه شود. دو مرد زندگیام را در فاصلهای کوتاه از دست دادم، یکی پدرم بود و دیگری برادرم، رفیقم، همدستم در زندگی. هنوز هم بعضی اتفاقها را در ذهنم برای هر دوی شما تعریف میکنم. گاهی ناخودآگاه فکر میکنم باید به امیرعلی زنگ بزنم و چیزی برایش بفرستم. بعد یادم میآید شمارهای که دیگر جواب نمیدهد، فقط شمارهی او نیست، انگار بخشی از زندگی من هم از دسترس خارج شده.
چهار سال است که دارم با نبودنت کنار میآیم، البته کنار آمدن تعبیر خوشبینانهای است. بیشتر شبیه این است که یاد گرفتهام با یک جای خالی زندگی کنم. جای خالیای که نه پر میشود، نه کوچکتر، فقط آدم یاد میگیرد دورش راه برود.
نمیدانم اگر بودی از من راضی بودی یا نه. نمیدانم از تصمیمهایم، از اشتباههایم، از زمین خوردنها و دوباره بلند شدنهایم چه فکری میکردی. اما دلم میخواست بودی و میدیدی که با همهی این آشفتگیها هنوز دارم تلاش میکنم. هنوز مینویسم، هنوز رؤیا دارم، هنوز سفر میروم، هنوز میخواهم چیزی از خودم بسازم. اما نسخهی جدید و بهروزتری از من میدیدی. هرچند گاهی خستهتر از آنم که اعتراف کنم.
کاش کتابم را میخواندی. کاش امیرعلی هم میخواند. کاش هر دو بودید و میدیدید من از آن همه دلتنگی، کلمه ساختهام. شاید عجیبترین کاری که از دستم برآمده همین بوده، تبدیل کردن نبودن آدمها به چیزی که بتوان لمسش کرد.
امشب چهارمین سالگرد رفتنت است. چهار سالی که در تقویم گذشته، اما در بعضی لحظهها انگار هنوز همان روزهای اول است. هنوز گاهی دلم میخواهد در را باز کنم و تو باشی. هنوز بعضی خبرها را نگه میدارم برای گفتن به تو. هنوز وقتی اتفاق خوبی میافتد، یک جای ذهنم دنبال تو میگردد.
بابا، نمیدانم آن دنیا چه خبر است. نمیدانم صدای ما به شما میرسد یا نه. فقط امیدوارم اگر جایی هستید، تو و امیرعلی کنار هم باشید و دیگر هیچ غدهی بیرحمی، هیچ بیماری و هیچ اتفاق لعنتی نتواند بینتان فاصله بیندازد.
مراقب امیرعلی باش. همانقدر که اینجا مراقبش بودی، آنجا هم مراقبش باش. چون ما نتوانستیم مثل تو از او مراقبت کنیم. او هنوز همان تهتغاری شیطان و عزیزکرده است.
و اگر قرار است چیزی از این نامه به تو برسد، این را بدان:
من هنوز همان دختر ۵ سالهی مو فرفریات هستم. با اینکه چهار سال است پدر ندارم، هنوز همان دختریام که دلش میخواهد یک بار دیگر بابایش را ببیند.
دلم برایت تنگ شده.
خیلی بیشتر از آنچه کلمهها بتوانند بگویند.
دخترت،
عسلی
یک خاطــــــره 🩷
بابام استاد اوسکل کردن بود. اصفهانیِ تمام عیار و حاضر جواب و حرفهای مسخرهبزنی که میتونست چند ساعتی مغزپختمون کنه.
یه روز بیمقدمه گفت:
نمیدونم الان برم حموم یا برم اصفهان!
ما هنوز ربطش رو نفهمیدیم. چون دوست داشت حرفهایی از جنس نفهمیدن بزند.
عکس کودکیام در آغوش پدر را اینجا ببینید:
https://t.me/asa_fatemi
پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵
گزارش نیک 🌱
سالواژهام: آفرینش
ساعت ۲:۲۵ نیمهشب است. روی پهلوی راستم دراز کشیدهام و شکمم هر لحظه به یک طرف متمایل میشود. لیلیا حالا حسابی بزرگ شده و جای کافی ندارد. چند نفس عمیق میکشم.
خسته و بیحالم. احساس دلپیچه دارم و اشتهایم کم شده. سر دلم احساس سوزش میکنم و گاهی تهوع به سراغم میآید. میگویند از علائم روزهای پیش از زایمان است.
طی روز گزارش نیکم را نوشته بودم، اما حالا که دوباره خواندمش، چنگی به دلم نزد. دلم خواست از اول بنویسم. البته چیز زیادی برای گفتن ندارم.
صبحم را با کمترین انرژی آغاز کردم. انگار به اندازه کافی نخوابیده بودم. با مامان صبحانه مختصری خوردیم و برای ناهار به کمک هم برنج و میگو درست کردیم.
ظهر پیامکی عجیب دریافت کردم. از شمارهای ناشناس.
گفت: سلام.
گفتم: سلام، شما؟
گفت: راستش را بخواهی، شما دو ماه قبل مسافرم بودی و من ازت خوشم اومده.
گفتم: من متأهلم.
گفت: لطفاً، یک دوست اجتماعی.
گفتم: تمایلی ندارم. ممنون میشوم دیگر پیام ندهید.
گفت: لطفاً… شما خیلی خوشگلی. میتونم بدونم چند سالتونه؟
و من دیگر جواب ندادم.
با اینکه راننده اسنپ شمارهام را ذخیره کرده بود، کاری ندارم؛ اما اینکه بعد از دو ماه پیام بدهد و ابراز علاقه و آشنایی کند، دیگر خیلی رو میخواهد!
بیشتر از همه از عبارت «دوست اجتماعی» بیزارم. از حریم قائل نشدن برای یک زن متأهل. از بیشرمی.
حالا که در آستانه مادر شدنم، میزان تنفرم از اینگونه افراد بیشتر شده است.
بخشی از غم امروزم برای پنجشنبه بود. پنجشنبههایی که هر هفته کنار دوستانم در کلاس نقاشی میگذشت و حالا یک ماهی میشود که از آن فضا فاصله گرفتهام.
چقدر دلتنگم. برای مدادرنگیهایم، پاستلهای گچی، شور و اشتیاقم در کلاس، همکلاسیهایم، استادم، پذیرایی شدنها، پرسش و پاسخها و کتاب خواندنها. امید دارم یک روز دوباره برگردم.
امروز به پیادهروی نرفتم. ورزش نکردم. طب فشاری انجام ندادم. جلوی آینه ننشستم و میکاپ نکردم.
امروز بیحوصله بودم. انرژیام ته کشیده بود. دلم میخواست ساعتها زیر پتویم کز کنم و هیچکس کاری به کارم نداشته باشد.
در اینستاگرام پرسه زدم. پیج دختری را دیدم که اضافهوزن زیادی داشت، اما اعتمادبهنفس فوقالعادهای داشت؛ اعتمادی که به زیباییاش تبدیل شده بود.
میگفت پسری جذاب به او ابراز علاقه کرده و وقتی از او پرسیده از چه چیزی در من خوشت آمده، پسر جواب داده: «راستش در یکی از عکسهایت، از ترکهای روی بازوهایت خیلی خوشم آمد. به نظرم این بازشدگی پوستت خیلی زیباست.»
دختر میگفت مدتها بهخاطر این نقص گریه میکردم و با خودم میگفتم خدایا، با چاقیام کنار میآیم، اما این ترکها را چگونه از بین ببرم؟
هزاران کرم و درمان را امتحان کرده بود و هیچکدام نتیجه نداده بودند؛ تا اینکه متوجه شد همین چیزی که به نظر خودش عیب میآمده، در چشم دیگری نوعی زیبایی است.
با خودم اندیشیدم، واقعاً چه کسی معیار زیبایی را تعیین میکند؟ چرا از چاق شدن اینقدر میترسیم یا احساس میکنیم نوعی بیماری است؟
به نظرم در دنیا چیزی مهمتر از پذیرش خود نیست. روزی که یاد بگیرم خودم را در هر حالت و شکلی دوست داشته باشم، معیارهای جامعه دیگر نمیتوانند چیزی از ارزشم کم کنند.
با خودم تکرار میکنم:
«به جای اینکه کسی باشی که جامعه ازت انتظار داره، فقط خودت باش. خودت بودن قشنگتره.»
غروب به حمام رفتم، شاید کمی سرحال شوم. موهایم را سشوار کشیدم، ولی همچنان بیحوصله بودم. شب مامان برایم حلیم درست کرد و همگی دور هم شهرزاد دیدیم.
امشب ۳۹ هفتهام تمام شد. وارد آخرین مرحله بارداری شدهام. دخترم حالا به اندازه یک کدوتنبل است. احتمالاً سه کیلو وزن دارد.
مامان که رفت بخوابد، سعید گفت: دخترت هم مثل خودت تنبله؛ حال نداره زودتر به دنیا بیاد.
گفتم: من کجا تنبلم؟
گفت: آخه برای آماده شدن خیلی طولش میدی.
گفتم: چشم مامانمو دور دیدی، اذیتم میکنی
خندید و گفت: خب ببین، همین الان آرومآروم داری پتو رو تا میزنی
گفتم: بذار این دفعه یک هندونه سه کیلویی وصل کنم به شکمت، ببینی دلیل تنبلیام چیه
مادرشوهرم هم از بحث ما به خنده افتاد.
همستر زیادهگو میگوید:
امروز نه به پیادهروی رفتی و نه ورزش کردی. حتی هیچ کتابی نخواندی و نشنیدی.
اما به جای سرزنش کردن خودت، به خودت حق دادی. به خودت یادآوری کردی که در حال آفرینشی بزرگ هستی و بدنت گاهی کم میآورد.
پس به جای ناامیدی، به صدایش گوش کن و بهخاطر تمام زحماتی که برایت میکشد، ازش تشکر کن.
مهم، ادامه دادن است. چشم روی هم بگذاری، دخترت هم به دنیا آمده و این روزها تمام شدهاند.
⸻
🌿 نمرهی امروز
🚶🏻♀️ حرکت و ورزش: ۰
🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۱۰
🤰🏻 مراقبتهای آمادگی زایمان: ۳
🥗 تغذیه و آب: ۸
✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
📖 خواندن و شنیدن: ۰
📱 تولید محتوا و آفرینش: ۰
💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۵
❤️ روابط و محبت: ۱۰
😴 استراحت و خواب: ۱۰
امتیاز امروز: ۵۶ از ۱۰۰
زهرا قاسمیزادگان
#کنارقاب
_ امروز با یکی از همکاران آقا بیش از دو ساعت با هم در مورد توسعه فردی صحبت کردیم معتقد بود در شغل وکالت پرستیژ و پرزنت کردن باید رخ بدهد، مثلاً ماشین مدل بالا و در منطقه بالا شهر دفتر داشتن موجب میشه موکل بیاد دفتر فوری قرارداد را منعقد کنه، موافقم موکل ابتدا احساس می خرد بعد خدمات را.
وقتی در برج سفید دفتر داشتم بارهااز نزدیک این موارد را تجربه کرده و دیده ام به خصوص موکلین جنس مخالف… بر عکس آن هم وجود دارد هرچند برایم ناخوشایند است واز کرامت انسانی دور است.
_ علاقه مند به شرکت در دورههای مدرسه نویسندگی هستم اما فرصت کافی ندارم، چه قدر دلم برای شرکت در دوره شعر تنگ شده است...
_ هر چند سعی می کنم از عادی سپری کردن روزانه جلوگیری کرده، در انجام بعضی کارها تنوع را وارد کنم، مثلاً در آشپزی سرو غذا تنوع ایجاد کنم، در خانه ما از بشقاب بزرگ بیشتر استقبال می کنند یا با قاشق شربت خوری برنج خوردن برایشان خوشایند تر است، چون دهان کمتر پر می شود و لقمه را بهتر بجوند ویا از رومیزی با رنگ های متناسب با فصول استفاده کنم، البته تنوع را می شود در چینش نان هم داد…
و گزارش نیک ۱۷۰ نیز به مقصد رسید.
سالواژهام: ارتباط
صبحی کم و کسری محتوای وبینار را کاویدم.
دیشب به غزاله پیام دادم و دختر ناز و مهربانم برای پوستر کمکم کرد. آخر اما پیشنهادی که دادم سبب شد به این نتیجه برسیم که برای این هفته فراخان نگذارم. به موسیقی دزدان دریایی کارائیب. گوش دادم.
سمجبچه، نقنق و غرغرش یکی شده بود و من هم بار را بستم سمت خانهی خاله. توی راه، وبینار آقای مفیدی را بودم. ایشان از حل مسئله گفتند، مفید.
تو وبینار خودم صحنهها پیش آمد. از ورود ناگهانی شیرینترین یگانه و یاخدای من تا ضبط نشدن وبینار. دوستان دیگری هم بودند و چه سعادتی بود، همراهی ایشان.
دوستانی هم بودند که پس از وبینار، از بیاطلاعیشان گفتند و قرار شد که هفتهی آینده تکرار کنم مطالب را. ذوقی و شوقی.
تمرین کردم و کلاس رفتم. دخترخاله از استعفای استاد تنیسش گفت و این که دیگر استادی به نیکی او در زاهدان نیست. فعلن بهناچار باید کنار بگذار د تنیس را. تلخ شده بود. برای درک بهتر از موضوع، سعی کردم که فکر کنم استاد کلانتری استعفا داده است. اصن حالوم بد شد.
پس از کلاس، دوباره خانهی خاله رفتم و بعد ساعتی، خانه.
فایل آزادنویسی را که باز کردم، با صفحهای خالی مواجه شدم. پریده بود نوشتههایم از اسفند ماه. سیاه شدم. حالا یکی را میخاهم که مرا درک کند.
تا اردیبهشت را ذخیره دارم اما بعدش را نه. بعدش؟ قصهبافیها. برای فایل از دسترفته نامهای نوشتم. مست نویسیهام.
تمام روز در فکر بودم. فکر کردم به همهی اتفاقاتی که این مدت افتاد و نوشته نشد. کم نوشتن برای آدمی که به زیاد نوشتن عادت کرده کمکم تبدیل به عذاب میشود. این روزها زندگیام وسطباز شده. نه خوبم نه بد. از آن حالت صفر و صدی همیشگی درآمدهام. تغییر محسوسی است. امروز از تعطیلی لذت بردم. وقتی کار و بار آدم روی اصول میافتد به مراتب احساسات آدم هم سر و سامان میگیرد. این یک ماهی که دانشگاه حضوری شد و از تعطیلی بیسروته درآمدم همه چیز تقریبن جای خودش را پیدا کرد. انگار وقتی کاری در زندگی نظم میگیرد، بقیهی چیزها هم کمکم به تبعیت از آن وادار میشوند. مثلن امروز از کتاب خواندن لذت بردم. چون با خودم عهد کردهام روزهایی که کم کلاس دارم یا ندارم بیشتر بخوانم. خواب زمستانی گلی ترقی رو به اتمام است. احتمالن تا آخر شب تمامش کنم. شعرهای محمود درویش را میخوانم. چه شاعر حاذقی بوده این آدم و چه عربی خوبی داشته است. بیش از خود شعرهایش آنچه برایم جذاب است نحوه خواندن شعرهایش با صدا و لحن خودش است. صدای گرمی دارد. از معروفترین شعرهایش که خواندهام و دوستش دارم شعر «إلى أمي» یا برای مادرم است. این شعر سراسر عاطفه است. مخصوصن این بیت را دوست دارم. برایم بدل شده به یک ضربالمثل و به یک جواب برای اینکه چرا زندگی را دوست دارم. «وأعشَقُ عمرِي لأني
إذا مُتُّ ,
أخجل من دمع أُمي !»
یعنی عمرم را دوست میدارم، زیرا من،
اگر بمیرم،
از اشک مادرم خجالتزده میشوم. (اگر دوست داشته باشید میتوانید کامل این شعر و صوتش با صدای محمود درویش را از این لینک بخوانید و بشنوید https://www.aldiwan.net/poem2283.html )
برای عربی ضعیف و محو من خواندن شعرهای او تغذیهی خوبی شده است. برای دوام آوردن در این رشته مثل دوام آوردن در زندگی مدام دنبال دلیل و شوقی میگردم. و ادبیات برایم شوقیست برای هر آنچه هست و هر آنچه خواهد آمد.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم و آزادنویسی کردم. برای اینکه دوباره عادت هر روز نوشتن را برگردانم برای خودم یک خودکار بنفش و یک دفتر بنفش قشنگ خریدهام. علاقهام به این رنگ بر هیچکس پوشیده نیست. امروز آزادنویسیام را به جای تایپیدن در همان دفتر با خودکار نوشتم.
یک ترفند جدید در پختن سوپ جو کشف کردم. همیشه جوها را یکبار میپختم و بعد آن آب سیاه رنگی را که میداد آبکش میکردم. امروز فهمیدم اگر ابتدا کمی جوها را تفت بدهم دیگر آن رنگ بد را نمیدهد و سوپ هم لعابدارتر میشود.
امیرعلی سرماخوردگی گرفته است. امسال پیشدبستانی میرود. بچه از همان هفته اول ویروسگیر شد و ما را هم شریک ویروسهایش کرد. توی خانه حوصلهاش سر رفته بود. زنگ زد و با گریه گفت برویم خانهشان. رفتیم و سالاد الویه درست کردیم. چسبید بعد مدتها. این روزها زیادی ناپرهیزی میکنم و اگر دوباره وزنم زیاد شوم دست از ناله و نفرین خودم برنخواهم کشید. کمی با هم بازی کردیم. بازی با او همیشه برایم قصهساز است. بچهها انگار قصهگو به دنیا میآیند. امروز ماشینهایش همه مریض بودند و آب و روغن قاطی کرده بودند چون از او ویروس گرفته بودند. برگشتیم خانه. چند تا از یادداشت کانال دوستانم را خواندم و حض کردم و غبطه خوردم که چرا در یادداشتنویسی کمکار و بینظم شدم. کاش پوست کلفت نشده بودم و میتوانستم خودم را مثل بچگی با ترفند «فلان کارو نکنی خیلی خری» سربه راه کنم. به هر حال روز بدی نبود. آرام بود. نه آرامِ ساکن و ساکت.
https://t.me/naghoftehayma
به مناسبتِ روزِ نیکی که داشتم تصمیم گرفتم گزارش نیک ثبت کنم. از صبح همه چیز روال و درست پیش رفت. اگر از همان اول بگویم، ابتدا نماز صبحی بر بدن زدم و باز زیر پتو خزیدم. دوازده ظهر بیدار شدم و بازهم اذان بود و سراغ نماز رفتم. به جانم چسبید و رفتم پِی نوشتههای روزم. یادداشت روزانه در دفترم و یادداشت برای اتاق بایگانی. کمی هم آزادنویسی و جمع و جور وسایل. و البته پیدا کردن لباس هایی که یک ماه بود گمشان کرده بودم. معلوم شد گم نشده بودند. فقط یادم نمیآمد کجا جاسازشان کردهام. بالاخره هر موجودی ممکن است تابستان چیزی پنهان کند و زمستان در پِیاش باشد. بالاخره اولین کتابِ این ماه را شروع کردم.«تحلیل کالبد نثر» کتاب دکتر ابومحبوب.
آنقدر خواندنش دلچسب و آموزندهست که نمیخواهم زود تمام شود. اولین باری بود که زیر جملات یا کلمات در کتاب خط میکشیدم. احساس میکردم بیشتر یاد میگیرم و در ذهنم میماند. البته خطهای کمرنگ با مداد کشیدم که آسیبی به کتابم وارد نشود خدایی نکرده. فکر میکردم بعد از مدرسه دیگر حوصله یاد گرفتن هیچچیز را ندارم. اما فهمیدم هنوز مطالب جالبی وجود دارد برای یادگیری. آن هم در بابِ «ادبیات» و دیگر چه چیزی بهتر از این؟
حتی کشف کردم استفاده از اصطلاح «وام گرفتن» در کلمات، بین دکتر ابومحبوب و جناب شین. کاف مشترک است. نمیدانم هردو از کجا این اصطلاح را وام گرفتهاند، اما کشف جالبی بود.
حسابی کلمات نو یادگرفتم و معنی هایشان را یادداشت کردم. موقع خواندن احساس میکردم در یک کلاس درس واقعی هستم. با استادی که واقعا چیزی بلد است و میداند چه میکند و کارش را بلد است. و البته مهم تر از آن، میداند ادبیات چیست. فرق ادبیات با فارسی را به خوبی میداند، بالا و پایین نثر را از بر است و نویسنده هارا شخصیسازی شده میشناسد.
به مرحله بعدی برسیم، یک دستورتهیه تازه کشف کردم و دسر درست کردم. دستورش را هم در دفتر آشپزیای که قبل از پاییز خریده بودم نوشتم. صادق باشم از موز خوشم نمیآید و چون دسر موز داشت آنقدری که باید موقع خوردن به وجد نیامدم. اما انگار اطرافیان دوست داشتند.
حالا جانم برایتان بگوید که چندین سال پیش، در همین اثنا، در تاریخ هشت آبان، نوزادی در تهران متولد شد.
البته که خبر نداشت که روزی نویسنده خواهد شد و نصفهشب سر از گزارش نیک نویسی در خواهد آورد.
سال گذشته چنین روزی را همراه جناب شین. کاف و چندتن از دوستانِ مدرسه نویسندگی جشن گرفتم و بسیار برایم خاطره شد. چه پاییز دلچسبی بود.
امسال قسمت شد یادآوریاش کنم و گزارش نیکش را بنویسم.
به نظرم روزِ نیکی بود و ارزش نوشتن داشت. با تمام سادگی و آرامشش، دوستش داشتم.
این روزها بیت موردعلاقهام را از همان جناب شین. کاف یاد گرفته ام و مدام مینویسمش و در ذهنم تکرارش میکنم.
ای بیخبر از سوخته و سوختنی
عشق آمدنی بود نه آموختنی
در پایان، باشد که رستگار شویم و شاهد میهمانانِ تازه در اتاق بایگانی باشیم. متصدی مینویسد و خوانندهای پیدا نمیشود.
شما افتخار میدهید چند کلمه میهمان متصدی اتاق بایگانی باشید؟
https://t.me/ArchiverooM1
با الهام از آهنگ ” آهای آقای داماد” صفحه اصلی سایت مشتری را طراحی کردم.
این هم یک مدل نوشتنه؛ با کد
زمانی از ازدواج کد و کلمه گفتم و در لینکدین با تصاویر از رقص دو نفره کد و کلمه منتشر کردم.
پسندزیهای امروز:
طراح فرانت سایت سالن زیبایی
شکر گزاری دو وعده
شنیدن غزل اکسیر عشق از سعدی با تفسیر رشید کاکاوند
برنامه برای اتمام تقویم مختوایی آذر و دی در هفته آتی
تقویت تعادل و توانایی مغز با حرکات هماهنگ پیجشی، سرعتی و بازیوار
مراقبه تجلی خواسته
چرت عصرگاهی برای ۱۵ دقیقه
نزدیک به ۵ هزار گام پیادهروی
دیروز و امروز سراغ خودواژه هم رفتم و صد الیته اسنرس سایتهای مضطرب از جنگ مانع است برای تمرکز
محبورم برای توجه و تمرکز برای این سایتها برای شرایط محتمل جنگی کارهای زیادی بکنم و نتوانم این ماه وبینارهایم در نویسنده سخنران بیاغازم.
حتی به تمرینهای خودواژه هم نمیرسم و فقط،ناخنک میزنم.
این ماه بر آزادنویسی، گزارش نیک و ژورنالنویسی تمرکز دارم.
از اول صبح در گوگل دنبال یک دکتر معتبر میگردم تا برای چشمم مراجعه کنم. تعداد رضایتها که بیشتر باشد خیالم راحت میشود.
امروز چندان به خانه رسیدگی نکردم. بعضی روزها حالش را ندارم که چند ساعت پیوسته تمیزکاری کنم.
از شگفتیهای امروزم، دیدار با استاد شمس لنگرودی بود و خرید تازهترین کتابشان، رمان «عشق و فراموشی»
جزییاتش را در یادداشتکی به زودی بار کانال میکنم.
پنجشنبه روز تمیزکاری خانه است. اپیزود «خانهای که به سینه میفشارم» پادکست دیو را میگذارم و شروع میکنم به مرتب کردن و تمیز کردن اتاقها. بارها اپیزود را گوش دادهام اما هربار سر ذوقم میآورد. این ایپزود به همراه تمیز کردن خانه، یادآوری خوبی برای اندیشیدن به خانه است. خانه. خانه. خانه. و چه عنوان دلانگیزی: خانهای که به سینه میفشارم. خانهام را آنقدر دوست دارم که گاهی دلم میخواهد در آغوشش بگیرم. و خانه چیزی فراتر از چهار دیوار و دو پنجره است. جاییست که میتوانی خودت باشی.
عصر بابا آمد دنبالم و رفتیم خانهشان. مادر آبگوشت برایم گذاشت. از صبح جز قهوه چیزی نخورده بودم.
در کنار خانواده، شفرونی را دیدیم. بله مضحک است اما حال و هوای خانه را با موسیقی و کمی خنده، عوض میکند. خندههای پدر و مادر را میبینم و از خندهشان خندهام میگیرد. خوشبختی، همین صحنه است. ه میگوید در تکالیفم نیاز به کمک دارم. میروم پیشش و از پیشرفت یکهفتهای او شگفتزده میشوم. بعد هم وروجک را بیدار میکنم و در حالت خواب و بیداری، خندههایی میکند که هر لحظه ممکن است گازش بگیرم. کلی قربان صدقهاش میروم و بازی میکنیم.
برای مادر، پادکست بنفش را میگذارم و میگویم اپیزود «نیمی از ما» را گوش بده حتما. همیشه بهش پادکست و کتاب و فیلم معرفی میکنم. لذت میبرم وقتی برای خودش کاری میکند.
این هم از پنجشنبه.
گزارش نیک:۱۴۰۵٫۸٫۸
امروز زمان برایم پربرکت بود.ازصبح که بیدار شدم تا آخر شب مشغول انجام کارهای خانه وبیرون ازخانه بودم.
قبل از ظهر سبزی خوردن گرفتم وپاک کردم وهمزمان فایل صوتی وبینار را هم گوش می کردم.
ناهار ارمنی پولو درست کردم.
بعد ازناهار، با همکاری دخترم خانه را نظافت کردم.
عصر به خانه پدرم رفتم وبرایش شام درست کردم.
بعد از شام مقداری تمرین آزاد نویسی انجام دادم.
دیشب به دلیل حجم زیاد کارهایم نتوانستم گزارش نیک بنویسم. وخیلی ناراحت شدم.
چهارشنبه ها فیلم مربوط به فعالیت بچه ها را ادیت می زنم وبه همراه گزارش کار در کانال مادرها ارسال می کنم .ووقت زیادی را صرف این کار میکنم .
کلمه زیر را انتخاب کردم وچند سطر نوشتم.👇
نوشتن ….
تنها پناه من در همه حال.
دیشب که نتوانستم بنویسم احساس کردم بهترین دوستم را تنها گذاشته ام.اما نه ،او تنها نیست .
بی نهایت انسان فرهیخته با او قلم می جنبانند.
او همیشه مثل چشمه جاری است و در هر مسیری حرکت می کند…
سفرنامه
شمارهی ۲
خوابای اتوبوسی میچسبه. خیلی زیاد. تا تونستم خوابیدم. اصلا نفهمیدم چهطور به کومش رسیدیم. نمای بیرونی شاهرود رو دیدم. شهر نیاکانم. بابابزرگ اونجا به دنیا اومده. خیلی خشکه. خیلی. تصور زندگی کردن در چنین جایی برام سخته.
ما، خونوادهی پدریم، نون خالی زیاد میخوریم. مامان همیشه میگه کومشیاین دیگه. کومش، نام قدیم استان سمنانه. در راه کومش به خراسان، بناهای متروک گلی زیادی دیدم. چه قبّههای زیبایی بودن. انگار چند قرن به عقب رفته بودم. تصور اینکه زمانی این مناطق بروبیایی داشته، لذتبخشه.
گوشهای، اسکلت قطاری افتاده بود. خدا میدونه چه داستانی پشتشه. از وقتی نگاهم به داستان دقیق شده، برای هر چیزی که میبینم و میشنوم یه داستانی خیال میکنم.
قطاری هم درحال حرکت بود. قطار کم دیدم. هنوز هم فرصت سفر باهاش رو پیدا نکردم. همیشه یه حالت خاطرهانگیزی برام داره. کودکی و نوجوونی، توی فیلما عاشقش بودم. همیشه خودمو توشون مجسم میکردم.
نزدیک مدینهالرضا، تپههای سرخ زیبایی دیدم. تپههای ماهور. یاد بیابان ویکتوریای استرلیا افتادم. توی مطالعات اجتماعی نهم بود. جریان تداعیها شگفتانگیزه. نیشابور رو برای اولینبار دیدم. از دور. چه سعادتی. ذهنم رفت سمت افعال نیشابوری در فارسی.
دیدن خورشید، تو سرزمین خورشید جور دیگهای چسبید. تا اینجای مشاهداتم، مشهد شهر تمیزیه. کوچهپسکوچههاشو بیشتر دوست دارم. حس کهنگی و دیرنگی داره. معماری بازاری که سوئیت ما توشه، چشمنوازه. به اندازهی بازار بزرگ تبریز، صد البته که نه. چون باهم فرق دارن.
یه چیز خیلی جالب و عجیب دیدم. رانندهای بود که از “تاکسیمتر” استفاده میکرد. اصلا نمی دونستم چنین دستگاهی برای محاسبهی هزینهی تاکسی وجود داره. آقایی مهربون، نرمخو، شیربنزبون، منضبط و دقیق منو به مقصد رسوند. بعد یه ساعت تلاش بیحاصل برای گرفتن تاکسی اینترنتی. این هم قسمت بود. چون با یه انسان شریف آشنا شدم.
لهجهی خراسانی خیلی لطیف و شیرینه. انگار اومدم یه کشور دیگه. اصلا باورم نمیشه هرگوشه از این بوم چقدر میتونه متفاوت باشه. از خیلی جهات.
تنوع غذایی توی ایران حیرتانگیزه. مامان لیلا حلوای زنجیل درست کرده بود. آرد و زنجبیل. اصلا نشنیده بودم. ترکیب لذیذی بود. زیبایی دختران ایرانی، مسحورم میکنه. هیپنوتیزمم میکنه. چرا اینقدر همه ناز و خوشگلن؟
در پایان هم رفتیم حرم امام رضا. این آدم کیه که خیلیها بهش پناه میآرن؟ چهطور میشه کسی که چندین ساله تو این دنیا نیست، جاودان بمونه؟
سالواره: ثمربخشی
ناشتا به پیادهروی رفتم.
امروز وعدههای غذایی بهمریختهای خوردم.
کمی در کانال تلگرامی دوستان نویسندهساز پرسه زدم.
زبان خاندم.
شعر خاندم.
سالواژه: رشد پلهای
گردآفرید،
این روزها شاعر درونم خیلی وروجک شده است. مدام دلش میخواهد دیده شود و خودنمایی کند. اما هنوز وقتش نرسیده؛ هنوز باید در رحم درونیام تغذیهاش کنم تا سالم و باهوش متولد شود. آنوقت میتوانم لبخند بزنم؛ چون برای رسالتم قدمی ژرف برداشتهام. حتی مانیفستی که برای خودم تنظیم کردهام هم این را یادآوری میکند.
امروز نوشتههایم را با دوست شاعری در میان گذاشتم و او نقشهٔ راهی برایم تنظیم کرد. برای تقویت نگاه و فرم شاعرانگیام، به حفظکردن و زندگیکردن با اشعار سعدی نیاز دارم. قرار شده است ۲۰ تا ۵۰ ترجیعبند و غزل سعدی را حفظ کنم. این تمرین برایم خیلی هیجانانگیز و ذوقآور است.
این تصمیم مرا به دوران مدرسهام هم میبرد؛ روزهایی که زندگیام حول محور مشاعره، حفظ شعر و دکلمهخوانی میگذشت. در مسابقات شرکت میکردم و فیض میبردم. حتی دوبار هم به تلویزیون رفتم و در مسابقهٔ مشاعرهٔ ایران، با اجرای دکتر اسماعیل آذر، شرکت کردم که از شیرینترین و زلالترین تجربههای زندگیام بوده است.
پیادهروی زیر باران نمنم، شبنشینی در خانهٔ مادربزرگ و نگاه مهرآمیز به پدربزرگ و مادربزرگم، از لحظههای پررنگ امروزم بودهاند.
راستی، جدای از این حالوهوای شاعرانه، صبح در یک وبینار بینالمللیِ عملی در حوزهٔ شیمی تجزیه هم شرکت کردم که برایم حس ماجراجویی فوقالعادهای داشت. مشتاق شدم دوباره به فایل ضبطشده برگردم و موبهمو صحبتهای انگلیسی را برای خودم تحلیل کنم؛ چون میدانم این اطلاعات در آیندهٔ کاریام خیلی میتوانند برایم مفید باشند.
دوستدارت،
سارا
پنج شنبه ۷ آبان
https://t.me/WaterLilyEcho
هدایت عزیز.
چکیدهای از امروز شرح دهم و بروم پیِ عیاشیِ پایانِ پنجشنبۀ خویش.
یادداشتهای زیرزمینی داستایفسکی و یکسری کتابِ دیگر را ورق زدم ولی حوصلۀ خواندن را نداشتم.
اکسل، اکسل، اکسل. تقریبا تمامِ امروز را بین ستونهای این برنامۀ سبز چرخیدم.
پیادهرویِ کوتاه و وبینار و آزادنویسی و همین.
زیاده قربانت، یاهو
سالواژه/فصلواژه: حرکت
از سر شب هر چه صداش زدی پیداش نکردی. خوابیده؟
از سر شب؟
ناامید به ساعت نگاهی میاندازی. خواب با ساعت جلو میآید. فهرستوار گزارش کنم؟
مائده؟
نیستی؟ هستی ولی چرا نیستی؟
حیف شد. فردا دوباره صداش میزنیم.
امروزِ مائده اینگونه گذشت:
_ کلاس تا ظهر
_پیادهروی زیر آفتاب پاییزی
_ درس
_ آزادنویسی
_ درس و درس و خیلی درس. خیلی خیلی درس.
https://t.me/ravaanehh
روزواژه:ادامهی تکاپو
گزارشنیک ۴۰۵/۸/۷
بعد از مدتها امروز بیشتر خوابیدم. صبحانه آماده بود. به تن و جانم نشست. مقدمات ناهار را مهیا کردم. راستی همسایهمان که سروصدای نیمه شبشان از حد گذشته بود اسبابکشی کردند و رفتند. خدا کند در منزل جدید یا سروصدایشان کمتر بشود یا زیر پایشان همسایه نداشته باشند. رفتم پیادهروی. در پیادهروی وبینار دیروز را گوش دادم.از آنجا رفتم ادامه خریدهای بساط ترشی. نمیدانم نانم کم بود، آبم کم بود، ترشی درست کردنم چه بود. خلاصه که درمراحل آخرش هستم. فردا ۸ آبان تولد همسرم است ولی چون روز تعطیلست و در منزل ، نمیتواتم کیک تولدش را درست کنم. عمهی بچهها زنگ زد وگفت فردا خودش کیک میخرد و میآوَرد تا از حربهی غافلگیری استفاده کند من هم گفتم «به روی چشم»
امروز مطالعهی کتاب نداشتم رخدادکهای بچهها در باشگاه نویسندگیخلاق را خواندم. تمرین جلسهی دو کلاس« خودواژه» را نوشتم.درمورد شغل«رؤیایان» تمرینی از استعاره در کانالم گذاشتم. برای خرید با همسر به ایرانمال رفتم از گرانی سرمان سوت کشید و برگشتیم. در راه فالودهی یزدی خوردیم جای شما خالی. البته تلفیقی بود از فالودهی شیرازی وفالودهی کرمانی که به نام یزدیها تمام شدهبود.
قسمت دیگر سریال یل را دیدم.
برای امروز کافیست.
شبتان نیک
گزارش شصت و سه
سالواژه: تبدیل
گزارشهای چند روز اخیرم کوتاه و بیحال و دقیقهنودی بودند. امشب هم همینطور شد.
از مهم ترین کارهایی که در لیست برنامههای امروزم بودند خیاطی بود که به آن رسیدم.
با عمهام رفتیم. من میخواستم نوارهای دانتلم را تحویل بدهم و او هم میخواست لباس مجلسیاش را تنگتر و کوتاهتر کند.
غرق زیبایی لباس ساتن زرشکیاش در تنش شدم و با خودم فکر کردم این لطافت دنیای زنان، این رنگها و دانتلها و درخشش ساتنها، این روح زن بودن را دوست دارم.
صبح هم کمی شبهول خواندم. کمکم پایانش را میبینم. سوال امروزم این بود که آیا واقعا بعضی چیزها لازم بود نوشته شوند؟ حتما؟
پیادهرویام کوتاه بود. کوتاهِ کوتاه.
ما هم به عروسی میرویم یا نه؟ مشخص نیست.
دوست دارم بروم. اما خب بحثی پیش آمده که ما جز فامیلهای خیلی دور محسوب میشویم و لزومی ندارد حضور داشته باشیم، با آنکه دعوت شدهایم.
مادرم گفت: چرا آدمها از شادی گریزانند؟ من هم نمیدانم چرا.
فردا باید زمانی را برای هماهنگی چند کار انجام دهم. حتما یادم باشد. خریدکی هم قبل از کار دارم.
روز کارگاه خودواژه فرارسید و من هنوز تمرینهایم را ثبت نکردهام. البته بخشی از آنها تکمیل شده، فقط مرحلهی انتخاب و نگارش داستانک مانده. باید زودتر بیدار شوم تا قبل از کلاس حتما ثبت کنمشان.
تکههای امروز:
روی صورت پسرعمهام مردعنکبوتی نقاشی کردم. بهانهای برای اینکه شیطنتهایش را آرام کنم.
نصف صورتش ونوم شد و نصف دیگر مرد عنکبوتی.
خرکیفی از چشمانش میبارید.
پدربزرگم بچه شده بود و به خاطر تولد دیشبش هنوز ذوق زده بود.
خدایا شکرت.
شنا میکنم حتی به خلاف
شاهین عزیز.
عزیز شاهین.. پنجشنبه بود امروز. از صبح به سرم ژده است. برای قوت نثرم بکشوم. حالم از نوشتههایم بهم میخورد. حالم از نحوهجملههای یکدسته و خفه بهم میخورد. این جملهها برای آدمها قابلدرک است. ملالزدهاست. این کلمات. و/ که/ از به تنکلمهها چسباندم. جملهها نفرینم میکنند. تمرین چالشبرانگیره نوشتن جملههای پنجکلمهای یادت هست؟ نوشتن جملههای تا ۵ کلمه مجاز. نه بیشتر. /من شاهینرا دوست دارم. /مدرسهینویسندگی مدرسهی آرزوهاست. این جیرهبندی کلمات. چیزهای زیادی میآموزد به من. والاترین دستاوردش. «دگرگویی».ست. برای نویسنده جدیدترین نیاز است. فیلم «انجمن شاعران مرده» را دیدم. پفسور کینک در آن مدرسه متفاوت عمل میکند. هزینه میدهد. هزینه دارد خلاف جریان آب بودن هزینه میتراشند. تفکر انتقادی هزینه دارد. پسزدن جریانهای وجود. در.سینما، سیاست، آموزشی یادگیری و… صادقانهاش هنوز میهراسم از پسزدن. اگر بخواهم جدی و جلوتر را ببینم و کمکی هم به دیگری هم کنم پیشرو ببینند ناگزیر «پسزدن« هزینهدار نیستم مثل مثل دبیر ادبیات مدرسهی ولتن که کلاسهایش متفاوت بود. نتیجهاش هم اخراج شد.
………………..
از پنجشنبهی روز
شنیدن و دانلود آهنگهای فرامرز اصلانی
دفترچه خاطرات و فراموشی خواندن
شرکت در نویسندهساز
بوطیقای ارسطو برای فیلمنامهنویسان و تفکر انتقادی
برای شاهین کلانتری
علی آراسته
#نیکروز
ناخنک زدم به روز. کمی درس. کمی شعر. کمی آزادنویسی و دیگر هیچ.
چند دقیقهی ابتدایی نویسندهساز را هم بودم، گوشی خاموش شد و آنهم هیچ.
۷ آبان| شمارهی سی و چهارم
امروز نوشتم،گریستم،با خودم صحبت کردم،با خودم رو به رو شدم،با شخصیت های جدیدی که البته خیلی هم جدید نبودن اما من فکر میکردم دیگه نمیبینمشون.
همونجایی که پرفسور یونگ میگه ملاقات با سایه یا ملاقات ما با ناخودآگاه.
شاید ناامید کننده به نظر برسه که ببینی کلی تلاش کردی ولی یهو درست اونجایی که فکر میکردی از یه چیزایی گذشتی سر و کلشون پیدا میشه.
میان سراغت همه اون خشم های سرکوب شده،غم ها،چیرایی که میخواستی ازشون فرار کنی میان تا دیده بشن.
موضوع هم دقیقا همینه که اونا هستن از بین نمیرن
ما فقط باید روی سایه هامون نور بندازیم که البته کار آسونی نیست.
این روزا حس میکنم دارم با یه کسی آشنا میشم که تا الان نمیشناختم حتی تو آیینه یه جوری خودمو میبینم که انگار تازه دارم میشناسمش.
و متعجبم از اینکه چطور تا امروز برای شناخت آدم های جدید اینقدر هیجان زده میشدم درحالیکه اول از همه اونی که باید میشناختم خودم بودم.
نه اینکه لزوما بد باشه، اما شناخت خودمون کمک میکنه دیگران رو هم حقیقی تر ببینیم و بشناسیم.
البته که دیگران آیینه درون ما هستن و خب روابطم تاثیر زیادی داشتن که خودمو بهتر ببینم و بشناسم.
این روزا گم شدم توی دنیای درونم و فعلا همونجا میمونم.
یادمه چند سال پیش یه نفر بهم گفت برو به درون خودت تو به این نیاز دار ی منم انگار به یه زبون دیگه ای حرف میزد، اینجوری بودم که آهان. باخب اینی که میگی یعنی چی.
گفت یه روزی میفهمی و درست میگفت هر چیزی یه زمانی داره برای منم زمانش الان بوده.
امروز پیاده روی رفتم،وبینار نویسنده ساز شرکت کردم و غذا پختن و کارهای روزمره.
سال واژه : سلف لاو عشق به خود
سعی میکنم هر روز یه قدم واسش بردارم.
۱۷۰ روزگیمان مبارک👏🏻🌱
———————-
بابا سلام. احوالت؟
جویای احوالِ من اگر باشی خوبم. خیلی خوبم.
امروز پنجِ شنبه بود. خیلی کار کردم و بسیار خسته شدم.
اما میدانی بابا، دوستانِ خوب نعمتاند. بعد از کار رفتم کافهی یکی از رفقا به دعوتشان. نشستیم به گپوگفت و خنده و از هر دری حرف زدن.
کلی هم خوراکیهای خوشمزه خوردیم. به خودمان آمدیم دیدیم ۳-۴ ساعت است که نشستهایم به صحبت.
اما خوب شد رفتم. خستگی روز از تنم در شد. تازه یک هدیهی کوچولو هم گرفتم از یکیشان.
برگشتنی هم باران باریدن گرفت و عیشم را دوچندان کرد.
موتورسواری هم کردم و سگلرز زدم.
این را هم بگویم، غروب موقع رفتن، در مترو بودم و گوشیم رو به خاموشی بود از بیشارژی. رفتم به مسئول ایستگاه گفتم پریز برق کجاست؟ گفت بده گوشیات را بزنم به برق اتاق. برق ایستگاه شاید اتصالی داشته باشد و گوشیات را خراب کند.
خلاصه ۷-۸ دقیقهای کنار اتاقشان ایستادم تا گوشیام کمی شارژ شود. در این بین مرد جوانی که از همکارانشان بود آمد و داشتند با هم حرف میزدند. من هم کنار پنجرهی اتاق، کتاب «سوگ مادر» را از کیف درآورده و میخاندم. از من پرسید چه میخانی؟ جلد کتاب را چرخاندم سمتش. عنوان را بلند خاند و سرش را تکان داد. که یعنی اوو کتاب جالبی باید باشد. اهل مطالعه نبود اما گمانم. در همین حین، خانمی آمد و ازشان آدرس پرسید. همان مرد جوان شوخی ملایمی با زن کرد. اصلن هم شوخیاش رنگوبوی بیادبی و گستاخی نداشت. زن عبوسانه نگاهش کرد و به او گفت زیادی بانمکی.
گوشیام را گرفتم و تشکر کردم. به مرد جوان گفتم به شوخی کردنت ادامه بده. به عبوس بودن مردم توجه نکن. همین حس شوخطبعی و لحظهای لبخند زدن، چه تعداد دفعات که ما را تازه نکرده. لبخند زد.
والا. چهتونه مردم؟ همه حالمان خراب است. همه به جز گاوها البته. با عرض معذرت از گاو.
همین دیگر هیچ کار دیگری هم نکردم و بسیار از امروزم راضیام. خیلی خوش گذشت و دلم بسیار تازه شد.
دوستدار تو تا همیشه
دخترت
غزاله
کانال تلگرامم:
https://t.me/ghazalehfaegh
کانال گزارش نیکهایم:
https://t.me/rooodnameh
سالواژهام: ریلگذاری
دخترم را بردم آزمایشگاه. اینقدر به من غر زد که چرا روز تعطیلش را خراب کردهام که انگار من دکترش هستم و به زور برایش آزمایش نوشتهام. در آزمایشگاه هم خیلی معطل شدیم و اسباب غرزدن باز فراهم شد.
۱۱ صفحه از «شازده احتجاب» را خواندم.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. آزادنویسی کردیم که به یک داستانک رسیدم.
شام پختم.
داستانکم را ویرایش کردم و در کانالم گذاشتم.
شب با همسر و دخترم رفتیم پیادهروی. سر راه به کتابفروشی هم سر زدیم. «تقویم بیهدفی» را خریدم.
نشانی کانال من:
https://t.me/bargmoments
مهرسام ساعت ۹ و رب بیدارم کرد.
خستگی وحشتناک دیشب از تنم بیرون نرفته بود.
گرسنهاش بود.
کارهای روزمره را انجام دادیم. دقیقترش را بگویم تمیز کردن من و بهم ریختن بچهها.
ساعت ۲ روانهی کلاس شاهنامه شدیم.
برنامهریزیهای اجرای نمایش زال و رودابه، موضوع جاری کلاس بود.
استاد به مناسبت روز کوروش کارتش را با رمز ۷۵۷۵ تحویل خانم محمدی داد تا شیرینی تهیه کند.
شکل شیرینی شبیه رولت بود اما خامه نداشت.
مهرزاد که فقط خامهای دوست دارد، نخورد و بین هم تقسیمش کردیم.
برگشتیم وخانه را تمیز کردم. وبینار نویسندهساز شرکت کردم. وسطش خوابم برد.
با زنگ مریم بیدار شدم و بعد از قطع کردن تلفن آشپزخانه تبدیل شد به کارگاه همبرگرسازی.
برای شام آماده کردم و ۹ تکه نیمه آماده در فریزر گذاشتم.
گردوها را محمد مغز کرد.
من هم چای آوردم و انار دون کردم.
به روز وبینار نزدیک میشوم. دلم میخواهد برگزار نشود.
حس میکنم حرفهابم به درد کسی نمیخورد.
دلتنگی بود و چشمبهراهی و نگرانی و من، نبود در روز پنجشنبهای که با مرور پیوندها گذشت.
دنبال خودم هستم، خود بِکرَم، بیهیچ پیوندی.
میخواهم هیچکسِ هیچکسی نباشم، خودم باشم، مثل تو در مفهوم عدم آنجا که هیچ نبود و معنا نبود و کلمه نبود و هیچ، حتی هیچ هم نبود. آن بودنِ نبودن را میخواهم.
هیچنبودن را میخواهم.
لحظه پیش از آغاز را.
شاید همین امشب مُردَم. همین آن.
🍀پنجشنبه ۱۴۰۵/۸/۷
چند روزی است اندیشههای مفرط چنبره زدهاند روی مغزش. همان که ناتالی گلدبرگ گفته بود باید از آن پرهیزید. خودش میخواهد بپرهیزد اما اندیشههای مفرط وِلکن نیستند. هر جا میرود بهدنبالش ریسه میشوند. اندیشههای مفرط را میگویم. حتی موقع پیادهروی هم دست از سرش برنمیدارند. علاج در نوشتن است. باید پَتهشان را بریزد روی کاغذ. روی نیمکت آلاچیق مینشیند. از کیفش کاغذ و قلم درمیآورد. شروع میکند به نوشتن. بیامان مینویسد. پاک بیآبرویشان میکند. همین است. کلنجاررفتن و بهزور به مغز فشارآوردن برای اینکه خودش را به در و دیوار بزند که سودی ندارد. این اندیشههای مفرط فقط روی کاغذ رویشان کم میشود. حالا با خیال راحت برمیخیزد و به پیادهرویاش ادامه میدهد.
بعد از یک ساعت راهرفتن در تنهایی و سکوت، بدوبدو میرود خانه. دوش میگیرد. صبحانه میخورد.
از «تا میتوانی بنویس» میخواند. آماده میشود برود باشگاه. بدنش منعطفتر شده. حرکات پیلاتس را راحتتر از قبل انجام میدهد، اما هنوز دمبل سبک برمیدارد. بعدازظهر به وقت خواندن، اول میرود سراغ فلسفهی پیادهروی. فصل دیگری را پیش میبرد. لیوانی پر از آب دَم دستش میگذارد و قُلپقُلپ مینوشد.
از یادداشتهای روزانهی جلال آلاحمد و آنتون چخوف میخواند. کلمهها و عبارتهایی را به دفترچهی کلمهبرداریش اضافه میکند. غرق خواندن میشود که پلکهایش سنگین میشود و چشمانش نیمهبسته. از زور ِخستگی و خوابآلودگی میافتد روی تختش. کم مانده خوابش ببرد که جَلدی از جا میپرد. به آشپزخانه میرود. از کابینت خوراکیها یک عدد شکلات تلخ ۹۶ درصد میزند بر بدن. بهمحض دریافت کافئین، مغز فرمان بیدارباش میدهد و همهی قوا را بسیج میکند برای ادامهی خواندن.
ده دقیقه مانده به ساعت ۱۷ زنبیل میگذارد در وبینار نویسندهساز. استادش ظاهر میشود. با بعضی بچهها خوشوبش میکند. بهگمانم قدیمیترها باشند که استاد باهاشان سَر شوخی دارد. باز صحبت بر سر دست نویسندهساز است. اینبار از کلمهبرداری شروع میشود.
استادش از منظومهی سلیم و سلمی فهرست کلمات و عبارات ترکیبی پایان کتاب را میخواند. و این منظومه را یکی از منابع فوقالعاده برای کلمهبرداری بهشمار میآورد.
از میانشان زیباترها و شاعرانههایش را یادداشت میکند:
آلایشِ تَن، آماج غم، باغ خوبرویی، بخت جانکاه، بسترآرا، پیک خیال، جانافزا، چرخ کینهپرور، خندهی دلاویز، دلبستهی هجر، دلبر بیقرینه، سپهر کینهبنیاد، سستوفا، شعلهی آه، شیرازهی عیش، طبع معنیآرا، فسردهتن، کنج محنت، لطیفخوی، ماه مهرپرور
استادش سایت گنجور را پیشنهاد میدهد برای کلمهبرداری که منبع عظیم شعر کهن فارسی است.
میرسد به انگشت تکرارآموزی. استادش از فرصت بیحوصلگی میگوید. فرصتدادن به مغز برای واکاوی اندوختههایش. تمرین یلّگی. خالیگذاشتن پارهوقتها. یادگرفتن بیکار نشستن. البته اگر این گوشی لعنتی امان بدهد!
پندهای استادانه:
پیادهروی بدون گوشی باشد. آزاد و رها و بیهدف.
فرهنگ بهرهوری دستوپایت را میبندد. ولش کن.
نوبتی هم که باشد نوبت انگشت آزادنویسی است. بدون هیچ فکروذکر و نقشهای ۱۵ دقیقه آزادانه مینویسد.
و انگشت آخر که گزارش نیک است. استادش چه با عشق و حوصله نام تکتک بچههای گزارشنیکنویس را میخواند.
سرآخر هم پرسشوپاسخ.
صدای آشنایی به گوشش میرسد. میرود دم پنجره. نمنم باران. میایستد به تماشا. خیال دارد امشب گزارش نیکش را از زبان سوم شخص بنویسد. شروع میکند به نوشتن…
ساعتِ خوابش میگذرد. گزارش نیکش را نهایی میکند و میفرستد. پشتبندش هم لالا.
سال واژه: ساده
بیدار شدم با چشمهای بسته رفتم دانشگاه. بچهها هم انگار دیشب توی آب نمک خابیده بودند. لحظهای نبود که از حرف یا کارشان قهقهه نزنم. بهخصوص یکی از بچهها که استاد درس دیگری را به شیشهکِشهای محله غربت تشبیه کرد.
صفتهای بسیار قشنگ دیگری را هم به اسمش میچسباند. البته به در میگفت تا دیوار بشنود. حسش را به استاد توی لفافه میگفت. بعد از کلی تمرین حل کردن، آخرش استاد اجازه داد کلاس تمام شود.
خوب شد از دست راننده اسنپ با آن رانندگیاش که انگار توی تونل وحشت بودم، سالم رسیدم خانه. مادرم از باشگاه رسیده بود، با هم حرف زدیم. بعد از استراحتی، بیستوپنج دقیقه گذاشتم تا کتابی بخانم، که آخرش شد دوتا بیستوپنج دقیقه. کلمهسازی هم کردم و فهمیدم چقدر این کلمه مهم است، چقدر ساختنش سخت است و چقدر ما راحت خرجش میکنیم.
عصر هم به خانه عزیزجون، مادربزرگِ پدری و مادریام رفتیم. مدتها بود که ندیده بودمش و دلتنگش بودم. از موها و ناخنهای حنازدهاش و خاطرههای شیرینش خوشم میآید.
مدتی کنار هم نشسته بودیم. او از انارهای باغش برایمان آورد. عجب انارهای ترش و آبداری بودند. بعد هم خالهی مامان و بابام آمد. مامان و بابام دخترخاله و پسرخالهاند، اما این فقط یکی از نسبتهای خانوادگیمان است. اینقدر این درخت خانوادگی توی هم پیچ خورده است که هر کس چند نسبت فامیلی با دیگری دارد. وقتی میخاهد از این نسبتها بگوید، طرف مقابل هنگ میکند.
من هم زیاد وارد این بازی نمیشوم. بعد از آن هم چند خردهریز خریدیم. از دیدن لباسهای گرم و بافت تن دیگران تعجب میکردم، چون شهر ما زیاد هوای سردی ندارد.
امشب بعد از مدتی، چند قطره باران بارید. آن هم به قول مادرم که همه فقط میگویند باران را دوست داریم، اما دو قطره که میبارد، مثل موشی میروند توی سوراخی قایم میشوند. بعد از گشتی به خانه برگشتیم. من هم با انجام روتینم که یکی از آنها نوشتن گزارش نیک است، آماده خاب شدم.
هفت هشت، سال پنج
گم شدم بین صداها. بین خاطرات. دلتنگ شدم. خفه شدم. تمام بعدازظهر بیآنکه بلند شوم، روی تخت سریال دیدم. آرام نشدم.
ظهر، بوی آش توی دفتر پیچیده بود. مامان حدیث آش پخته بود و حدیث آورده بود. داشتیم آش میخوردیم که حرف آشپزی مامانها شد. روژین گفت: «تو که مامان نداری، وقتی هوس غذای خوشمزه میکنی چیکار میکنی؟»
گفتم: «هیچی. به خواهرم میگم برام بپزه.»
همین را جواب دادم. و دیگر حالم شبیه قبل نشد.
گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۰۷
نمیدانم کار درستی هست بنالم از شلوغی روزم یا نه. امروز حدودا 5 نفر و آرایش کردم موهایشان را اتو کشیدم. سخت ترینشان همان بچه عمه دختر خالم بود. موج موهایش تا انتهای کمرش ادامه داشت. موهاش به نیمه نرسیده بود که صدای ترغ و تروغ استخوان های کمرم درآمد. گودی کمر امانم را بریده بود. تعریف از خود نباشه ترشی نخورم یک چیزی میشم، از خیلی آرایشگر ها کارم بهتر بود. بعد از آن مجبور بودم برم خانه مادربزرگم از توی پارکینگ صدای همه عمه هام به گوشم میرسید. با اینکه ترس از آسانسور دارم اما هر بار این ترس را به جون میخرم. از در که وارد شدم دیدم حتی صندلی های میز ناهارخوری هم پر هست فهمیدم همه هستند. اما باید بگم با تمام شلوغی روزم باز هم پیاده روی روزانه ام را انجام دادم. تا مارکت رفتیم با عمه ام، میدونم خیلی نبوده اما بازهم چرخه را قطع نکردم. تجربه پیاده روی بخوام بگم حقیقتا فقط یادم هست که کلاه هودی را سرم کردم دست هایم را در جیبم گذاشتم شانه هایم را بالاتر از حد معمول بردم شایدم سرم را پایین تر برده بودم یادم نیست، فقط حواسم به آبی بود که از بینیام سرازیر شده بود. خیلی حال و حوصله ندارم. سرم درد میکنه. گلویم گرفته، حتی آب هم نمیتوانم قورت بدهم .بدنم به لرزه افتاده. فکر کنم از رضا سرماخوردگی گرفته باشم. آخرین باری که سرماخورده بودم پارسال کرونا گرفتم. نتونستم برم عروسی دخترعمم. اگه بگم مرگ و به چشم دیدم یا اینکه بگم تا حد مرگ رفتم واقعا مبالغه نکردم. در پایان باید بگم امروز وقتی برای خودم نداشتم، حالا که میخواهیم بریم خانه، امیدوارم بدن درد و گلو درد امانم دهند تا کمی ادامه متنم را بنویسم.
گزارش نیک امروز
سالواژه «پستاندار درون»
امروز از صبح حالم زیاد خوب نبود. پریودی دردناک و احساسهای متناقضِ همراه آن، دلنازکم کرده است. بیخود و بیجهت میگریم. البته بیخود بیخود هم نیست. سایهی بیکفایتی که مملکت بر شانهمان انداخته زیادی سنگین و دردآور است.
بعد از نوشتن صفحات صبحگاهی و رساندن بچهها به کلاسهایشان به خودم استراحت دادم. ناهار امروز را پسرک آماده کرد. برای خودش که خیلی خوب و خوشمزه بود؛ اما از نگاه من بیشتر به گندکشیدن آشپزخانه بود تا ناهار. سوسیس را در موادی غلتاند و سرخ کرد.
عصر وبینار بودم. خوش گذشت. امروز استاد کلانتری از اهمیت بیکار نشستن گفت. این که گاهی لازم است هیچ کاری نکنیم. ملال بیکاری ما را به جای خوبی میرساند گاهی. در این زمانه هیچ کاری نکردن دشوار است. فضای اینترنت و شبکههای اجتماعی نمیگذارند ذهن آدمی به ملال برسد.
بعد از وبیار رفتم خانهی مامان. حالم بهتر شد.
امروز دلم میخواست فقط دراز بکشم، و کشیدم.
کانال بچهها را دیدم حالم بهتر هم شد. تصمیم گرفتم مطلب کانال را زودتر از روزهای پیش بارگذاری کنم و کردم.
دلم فیلم دیدن خواست. فیلم وریتی که عصر استاد معرفی کرد را دلم میخواهد ببینم. شاید دیدم. بیشتر از همه همان لمیدن و هیچ کاری نکردن تا فردا.
https://t.me/mahnaz_roointan
برقها را روشن کردهام که فقط بگویم خابم ترسناک بود و توی قبرستانی بودم و کوشته شده بودم و تاریک بود و دوستان ماورایی هم بودند. کاری ندارم. ترسناکیاش میدانی کوجیس؟ آنجا که موسیقیای توی خابم پخش میشد که نه البته کار باخ و فلان نبود و بیشتر شبیه زمزمه بود، بعد که از خاب پریدم هم آن صدا میآمد و خود خاکبرسرم داشتم صدایش را درمیآوردم و الان اصلن یادم نمیآید چه ریتمی داشت.
صبح گفتم گی تو بختت، قاتل سریالی خاب دیشبت که میگفتی نکنه عاشقم است امروز زده تو را کشته. شانس تو شانس یه بدبخت، بختت اما دستهبیل.
بیدار شدم و گرسنهی گرسنه بودم. این پیاماس کاری میکند از زندگی سیر شوی ولی از غذا نه. بدنم درد است و اشک؟ دم مشک.
با تراپ حرف زدم و از آن روزها بود که گیج میزدم و پراکندگی زیاد داشتم.
بعد هم به کتابها نوک میزدم و «از سکوی سرخ» را ورق زدم و نوشتم و نویسندهساز بود و من امروز هرکاری که برای نوشتن رمان نباید بکنم را کردم. مثلن ننهی اکسپلور را بابا کردن. اما میدانی؟ چون پنجشنبه بود و پنجشنبهها به آزادترین شکلی که میتوانم زندگی میکنم خلوت زیادی هم داشتم. بعد از نویسندهساز با احمدو و فائزو نوشتیم و حرف زدیم و از وبینارها گفتیم.
دوباره «از سکوی سرخ» را خاندم و شعر «از دوستت دارم» را دیدم که در یکی از دورههای شعر استاد آن را به ما داده بود.
فیلم «وریتی» را دانلود کردم و تا دقایقی دیدم.
چراغها خاموش، من توی فکر، به ماجرایی فکر کردم و احساسی و داستانی شکل گرفت. رفتم و نسخهی اولیهاش را نوشتم. یکنفس. حتا یکبار هم نخاندم و فردا میخاهم بروم سراغش. کمی سرد شوم.
زین پس؟ میخاهم ادامهی فیلم را ببینم و لاعلاع.
پنج شنبه ۸ مهر
نیک صد و هفتادم
سال واژه ام تغییر
روز انار مبارک
جایی خواندم که امروز را روز انار نام نهاده اند و عکسی دیدم از انار با دانه هایی الماس گون که می درخشیدند دختر کوچولویی هم داخل انار نشسته بود و زل زده بود به سمت بالا
حالا که مناسبتی یافته ام که به شهرم مربوط می شود بهتر دیدم گزارش امروزم را به انار اختصاص دهم.
صد دانه یاقوت دسته به دسته
با نظم و ترتیب یک جا نشسته
چاقو را می گذارم دور گردن انار، سر چاقو رافرو می کنم در تنش و سر تاج دارش را از هیکلش جدا می کنم چند برش عرضی می زنم و انارم چون گلی می شکفد.
دانه های انار در ردیف هایی منظم تنگ دل هم نشسته اند.دانه ها هم مرد هستند و هم زن،چرا این را می گویم؟
چون در چند قسمت از شکم انار پرده هایی به رنگ سفید کشیده شده است تا محرم و نامحرم چشمشان به هم نیفتد و با پاکدامنی کنار هم زندگی کنند و بیهوده نیست که انار را میوه ای بهشتی می دانند.
نمی دانم چرا کودکی ام دست از سرم برنمی دارد با یادآوری هر چیز خودش را می اندازد جلو، هِی در گوشم نجوا می کند، هی شکلک در می آورد و خودش را لوس می کند چاره ای نمی یابم و باید به او حق بدهم زیرا با شنیدن نام انار او هم خاطراتش زنده شده است و من مجبورم با کودکی ام همراه شوم.
صبح زود است هنوز آفتاب نزده که ما بچه ها را از خواب ناز بیدار می کنند، به سختی بیدار می شویم این دنده به آن دنده می غلتیم و دوباره زیر لحاف می خزیم.
مادر می آید لحاف را از روی سرمان پس می زند و می گوید:
《وَخیزِد دیَه مِخِم بِرِم تَف، یادتون رفته باسی بِرِم انارچینی!》
همین که اسم تفت و انارچینی را می شنوم مثل فنر از جا می جهم و رو به مادر دهانم را یک متر می گشایم و مادرم می گوید:《 خوبه دیه دَهَنِت همیرو گشاد هَه نَمُخوا دیَه گشادتَرِش کنی》بعد هم رو به بقیه می گوید:《یاالله بَچا بلند شِد بابا دمِ در سَفیله》
مثل آب خوردنی آماده می شویم می نشینیم توی ژیانِ کوچولو و دوست داشتنی پدر،پدر که ماشین را روشن می کند و استارت می زند ژیان بینوا همچون شیری خشمگین می غرد ،پای پدر روی گاز و ترمز،کوچک و بزرگ یک متری از جا می جهیم.
ماشین سنگین شده و می نالد، هوار می کشد و در دل می گوید:《 خودش با مادر و بچه ها و خانمش کم بودند تمام آشپزخانه را هم بار کرده است آخر یکی نیست به او بگوید انصافت کجاست مرد حسابی؟》
هر چه به تفت نزدیک تر می شویم هوا خنک تر می شود به کوچه باغ که می رسیم هوا خنک تر تر می شود.همان موقع سر کوچه باغ سردمان می شود مادر می گوید:《 من که گِل لَغَد نَمِکِردَم چِقّه گفتمتون رَختِ گرم بردارِد!》
از ماشین که پیاده می شوم سراسیمه می دوم و رو به در چوبی باغ کوبه ی در را می زنم.پدر می رسد نگاهم می کند و می گوید:《مرضی بابا به نظرِت کسی تو باغَه؟ نکنه دِلِت مُخوا انارا بیان دَرا برات واکُنَن》خجالت زده از پدر چشم برمی دارم و زمین را نگاه می کنم.
پدر کلید آهنی بلند و خاکستری رنگی را داخل قفل در می چرخاند در باز می شود و باغ، درختان و پرندگان به استقبالمان می آیند.سرمای باغ سوزناک است لپ هایمان سرخ شده و سردی هوا کم کم در بدنمان نفوذ می کند.
دست به کار می شویم پدر از درخت بالا می رود دانه دانه انارها را می چیند و با انداختن هر انار سمت برادرم که زیر درخت نشسته کلمه ی الله را بلند به زبان می آورد.برادرم انارهای درست و سالم را سمت راست و تَرَکیدَه ها( خندان) را سمت چپش قرار می دهد.من و خواهر بزرگم از شاخه هایی که دم دستمان هست انار می چینیم و آنها را آهسته به زمین می گذاریم.
مادر در پی تدارک ناهار است.صبحانه را همان جا پای درخت می خوریم و مادر منقل پر از آتش گُل را کناری می نشاند.چای به راه می شود و پیاله های گل سرخی چای با بلورهای نبات نوش جانمان می شود.
خواهر کوچکم برای خودش در باغ خوش می گذراند او عزیز دردانه ی باباست.نگاهش می کنم از درخت بالا می رود نیمه های صعودش می افتد ناامید نمی شود و ادامه می دهد موفق می شود.گلوی اناری را در دستانش می گیرد توانی ندارد و فشارهایی که به انار وارد می کند کاری نیست ولی چرا کاری ست خواهر کوچکم و انار هر دو از درخت سقوط می کنند انار تکه پاره شده و زخمی ست خدا را شکر خواهرم آسیبی ندیده است اما مگر بی خیال می شود نه، نمی شود و می رود سراغ درخت و انار بخت برگشته ی بعدی
ادامه دارد…
دلم را چون اناری کاش یک شب دانه می کردم
به دریا می زدم در باد و آتش خانه می کردم
چه می شد آه ای موسای من، من هم شبان بودم
تمام روز و شب زلف خدا را شانه می کردم
نه از ترس خدا، از ترس این مردم به محرابم
اگر می شد همه محراب را میخانه می کردم
علی رضا قزوه
توماس دِ زانگوتیتا خردمندانه در باب نوشتن گفت و حلزون با چشمای درومده نگاهش کرد و من فقط نوشتم.
دو روزی کار و بار داشتم.
پیادهروی را قدر دانستم.
کانال دوستان را خواندم.
سعی در شاعری نمودم.
صبونه ناهار شامپختم.
نویسندهساز نبودم.
آب به اندازه نخوردم.
فیلم و سریال ندیدم.
اینقد بدم میاد اینجوری فهرستوار نیکانه گزارش بنویسم.
اما این بهتر از اونه که ننویسم.
خدافظ
آهان تصمیمگرفتمفیلم کلئوپاترا ۲۰۲۳ رو ببینم.
آیدا جان توی کانالش معرفی کرده بود.😁
سه صفحهی صبحگاهی در دفترم نوشتم، به ضرب و زور خودم را مجبور کردم که تا این سه صفحه را ننوشتهام، روزم را نیاغازم.
صبحِ زود کلاسِ طراحیتمرین در یوگا داشتم. بانوآقایی خطِ بطلان کشید روی خرافهپرستی و عرفانجویی در یوگا، تأکید کرد که چون یوگا با بدن سر و کار دارد، پس ورزش است.
تار نواختم و نواختم.
حافظ امروز این شعر را گفت برای نوشتن:
ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
تا ساغرت پُرست بنوشان و نوش کن
نویسندهساز با منظومهی سلیم و سلمی آغاز گردید.
و ترکیبهای دلبرِ بیقرینه، سستوفا. ثمنبدن، محنتاندیش گفتهشد.
استاد فیلم مِریتی را معرفی کردند.
از خسروخوبان و شبِ هول این عبارتها را برداشتم:
سبقزمان، جنگجامه، خابیگرمازا، چرکتاب، آقابزرگ دستِ نمازش را تازه میکند.
از صبح دربهدر به دنبال کلمهای میگشتم که در یک ربع آزادنویسی، پیدایش کردم و آن کلمه «خِفَتکُش» بود.
یک ساعت پیادهروی کردم. شلوغیهایِ عصر پنجشنبه در خیابان پیروزی، آزردهخاطرم نکرد. شادمان بودم از دیدنِ آدمها.
پانزده دقیقه یوگا تمرین کردم.
از تسلیبخشیهای فلسفی این ایده را آموختم:
اشیا در بُعد مادی، ادای چیزی را در میآورند که میخاهیم در بُعد روانشناختی به دست آوریم.
فلسفهی پیادهروی و زیرمتن در فیلمنامه را ادامه دادم.
فیلم همه میدانند را دیدم. چهقدر همهچیز حسابشده است. هیچ سوالم را بیپاسخ نمیگذارد کارگردان.
با تار خلوت کردم.
آلبوم سرِ عشق از استاد شجریان را شنیدم.
پیش از خاب هملت و مرغابیِ وحشی را خاهم خاند.
امید که فردا خابهایم را به خاطر بیاورم.
زکیهجان، سلام به تو و بینندگان عزیز
به ورزشگاه خانگی آرزو بابایی خوش آمدید؛ جایی که امروز شاهد دربی حساس «فرهنگ و ادب» و «امور منزل» هستیم. مسابقهای که از همین ابتدا میتوان پیشبینی کرد تا وقتهای اضافه ادامه خواهد داشت.
بازی با سوت داور آغاز میشود. آرزو بابایی توپ را در اختیار میگیرد و با خواندن فصل دوازدهم مادران و دختران، یک پاس عمقی به خط حمله میدهد. چه حرکتی! چه تکنیکی! هنوز مدافعان تیم حریف به خودشان نیامدهاند که بازیکن با نیم ساعت آزادنویسی، گل اول را به ثمر میرساند. دروازهبان صفحهی سفید غافلگیر شده است.
حالا نوبت یدالله رویایی است. آرزو چند صفحه از منِ گذشته را میخواند و با یک بازی ترکیبی، توپ را در میانهی میدان به گردش درمیآورد. تیم فرهنگ و ادب کاملن سوار بر بازی است و به نظر میرسد امروز قرار نیست امتیازی از دست بدهد.
اما دوستان، انگار داور مسابقه رشوه گرفته است. از کجا معلوم؟ چون ناگهان تیم امور منزل وارد زمین میشود و با یک ضدحملهی برقآسا، لباسهای زمستانی را از انباری بیرون میکشد و روانهی ماشین لباسشویی میکند. بازیکنان تیم فرهنگ و ادب هنوز در شوک این حملهاند که سبزیها هم به محوطهی جریمه وارد میشوند.
چه صحنهای! آرزو با یک تکل حسابشده، سبزیها را از ساقه جدا میکند و به سمت سبد هدایت میکند. داور سوت میزند. ظاهرن یکی از سبزیها مرتکب خطای هند شده است اما VAR صحنه را بازبینی میکند و تشخیص میدهد که خطایی در کار نبوده و بازیکن صرفن به پاکسازی ادامه داده است.
بازی همچنان ادامه دارد. ترشی وارد زمین میشود و با یک ضربهی فنی، مستقیم راهی شیشه میشود. چه گلی! تماشاگران از جا بلند شدهاند. این دیگر فوتبال نیست، فوتسال هم نیست؛ این یک خانهتکانی تاکتیکی تمامعیار است!
و حالا یک تعویض اجباری. بخاری که تمام مدت روی نیمکت ذخیرههای انباری نشسته بود، وارد زمین میشود و در جایگاه اصلیاش قرار میگیرد. مربی تیم فرهنگ و ادب با نگرانی به ساعت نگاه میکند. ظاهرن برنامهی مطالعه برای دقایقی به حالت تعلیق درآمده است.
اما صبر کنید. آرزو بابایی هنوز از کار کردن سیر نشده. با یک حملهی غافلگیرکننده به کشوها، تمام لباسها را بیرون میریزد و با آرایشی جدید به زمین برمیگرداند. این حرکت قطعن نامزد دریافت توپ طلاست. در همین لحظه، بازیکن به بازار نقلوانتقالات هم سر میزند و چند قلم لباس ضروری را به خدمت میگیرد.
داور چهارم تابلوی وقت اضافه را بالا برده است اما ظاهرن کسی به او نگفته که این مسابقه از صبح تا شب وقت اضافه داشته.
و بالاخره سوت پایان…
نتیجهی نهایی:
تیم فرهنگ و ادب: ۲ گل
تیم امور منزل: ۷ گل
کارشناس مسابقه معتقد است تیم فرهنگ و ادب شروع درخشانی داشت اما در نیمهی دوم، تیم امور منزل با پرس شدید و بازی فیزیکی، حریف را از نفس انداخت.
آرزو بابایی در پایان مسابقه اعلام کرد: «من اعتراضی ندارم؛ فقط میخواهم بدانم چرا هر بار میخواهم نویسنده شوم، داور مرا به زمین سبزیپاککنی میفرستد؟!»
زکیهجان، حالا توپ در زمین توست. به نظرت این بازیکن با این حجم از دوندگی، مستحق استراحت بین دو نیمه هست یا باید برای مسابقهی فردا هم در ترکیب اصلی قرار بگیرد؟
#گزارش_نیک
– کل روز مشغول دانلود بودم تا در قطعی اینترنت، همچنان بتوانم رئالیتی شو ببینم. از این متنفرم که نمیتوانم حتی برای سرگرمی هم برنامهریزی کنم.
– آزادنویسی امروز که ۱۲۰۰ کلمه بود، حکم تراپی را برایم داشت. اوایل از کاغذ سفید خجالت میکشیدم و خیلی چیزها را نمینوشتم. اما این چند وقت حس میکنم که من و کاغذ سفید از هر کسی و هر چیزی به هم نزدیکتریم. این حس را دوست دارم. این که کاغذ بشود محرم اسرارم.
– فردا «به زبان مادری گریه میکنیم» تمام میشود. امروز در وبسایت انتشارات اطراف دنبال یک کتاب دیگر در همین ژانر بودم اما کتاب جالبی نیافتم. فردا در وبینار نویسندهساز از استاد میپرسم.
– سخن استاد که عمیقاً مرا به فکر فرو برد: «برای نوشتن یک کتاب، چه کارهایی نباید انجام بدهی؟». جمله از این تأثیرگذارتر و عمیقتر؟ حقیقتش چند وقتی بود که به چنین چیزی فکر میکردم و البته در جهتش اقداماتی هم انجام داده بودم، مثلا کمتر میرفتم اینستاگرام و بیشتر کتاب میخواندم.
– مطلب چنل را ویراستاری کردم اما به انتهای متن که رسیدم، موضوع دیگری به ذهنم آمد. پس تصمیم گرفتم فردا دوباره از اول متن را بازنویسی کنم امیدوارم نتیجه خوب باشد.
https://t.me/zahrahabibi9626
آرزوجان، سلام.
اگر بخواهم امروز را برایت شرح دهم، پررنگترین پدیده امروز که ابداً با آن ناآشنا نیستم و سالهاست که مهمان زندگیام شده، درد است. از دیشب شروع شد و امروز به اوج رسید؛ حتی الان هم مرا در چنگالش میفشارد، اما ادامه میدهم کار و تلاش را. نمیدانم این ادامه دادن در هر شرایطی خوب است یا نه، ولی میدانم اینکه استراحت را اضافی یا جدا از برنامه میدانیم، بد و ناجور است و مهمتر اینکه استراحت کردن را بلد نیستیم. برویم سراغ شرح امروز:
صبح را با شکرگزاری، آزادنویسی، روزنویسی و تمرین نویسندگی آغازیدم. محدثه هم از سالن مطالعه کار را پی گرفت.
شکوفههای عناب را خواندم. رضا جولایی علاوه بر اطلاعات خوب تاریخی و کلمات کافی، ماهر است که از چندین زاویه یک داستان واحد را روایت کند؛ داستان مرگ میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل را از دید همسر جهانگیرخان، شاگردِ روزنامه، قزاق روس و سرباز ایرانی روایت میکند و هر کدام لحن خود را دارند و طرز بیان و دایره واژگان متفاوت خود را.
بعد به سراغ برنامهٔ معنوی ظهر رفتم. این هم قطرهای از دریای ژرف نهجالبلاغه:
«اى فرزند آدم! روزى دو گونه است، روزیای كه تو آن را جويى، و روزیای كه تو را مىجويد، كه اگر به سراغش نروى هم به سوى تو آيد.»
غذای زیتون را دادم، به کارهای خانه رسیدم. بیشهٔ زیتون را سامان دادم؛ برای من شیر بنگال است، پس خانهاش میشود بیشه (:
خود را به وبینار رساندم. استاد کلمههایی از سلیم و سلمی خواندند. ۱۵ دقیقه با موسیقی آزادنویسی کردیم. بچهها سوالاتی پرسیدند و پاسخهایی داده شد. از لزوم پیادهروی سخن گفته شد و همینطور استمرار نوشتن گزارش نیک.
به برنامه معنوی شب رسیدم، اما کیفیت لازم را نداشت چرا که درد جولانش گرفته بود. متنی که بعدازظهر نوشته بودم را تایپ و ویرایش میکنم. متن میرسد به انتشار، ساعت ۸.
به سراغ حافظ رفتم؛ مشتاق بودم که چه غزلی را رهاوردم میدهد. این هم دو بیت چراغدار حضرتش:
«ساقی بیا که از مدد بخت کارساز
کامی که خواستم ز خدا شد میسرم
گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر
آن مهر بر که افکنم، آن دل کجا برم؟»
بعد از گپی که با هم داشتیم، دارم گزارش نیک را مینویسم. گزارشت به شکل مسابقه فوتبال عالی بود.
میروم برای ادامه خلوت و شب؛ اگر بشود بخوانم و خود را لبریز کنم از کلمات، چه داستان باشد چه شعر.
اما چند خط در مورد سوالی که در گزارش دیشب پرسیده بودی:
فکر میکنم هرچه سختگیریمان نسبت به نوشتن بیشتر شود، نوشتن را تبدیل به یک کالای لوکس و تجملی میکنیم و خود را ملزم میکنیم که در شرایط خاصی بنویسیم که به تبع آن بازدهی خاصی هم داشته باشد. و این تجملی بودن، دیگران را هم بر آن میدارد که از ما انتظار داشته باشند که در شرایط ایده آل مشغول نوشتن شویم؛ برای همین به خودشان اجازه میدهند که در هر شرایطی بیایند و از ما بپرسند: «الان وقت نوشتنه؟ دیگه کاری نیست انجام بدی؟ همهٔ کارا انجام شده، فقط همین نوشتن مونده؟»
اما اگر نوشتن را جزیی مهم از زندگی بدانیم؛ میان مشکلات، سوگ، رنج، غم، حتی میان جنگ، دیگر کسی به خودش اجازه نمیدهد که از ما بپرسد الان وقت نوشتن هست یا نه؛ چرا که نوشتن جزو اصلی بدن و زندگی ما شده است. همانطور که در جنگْ قلب میتپد، میان همان جنگْ دست ما هم به نوشتن میرود. به امید آن روز که نوشتن و خواندن قسمت لاینفک زندگی ما شود و بماند.
https://t.me/zakiyehsepehrnia
٧ آبان
امروز چپه هستم. پس چپه تعریف میکنم. چپه در رخت خواب دراز کشیده ام. پایم روی بالش خوابش برده و سرم بیدار است.
چند لحظه پیش داشتم در مقاله های مختلف در مورد اعتیاد و قمار سرچ می کردم. تقریبا اطلاعاتم تکمیل شدهاست. شاید فردا یا پس فردا یه محتوای خوشمزه برای دوستانم در کانالم هوا کنم.
بلاخره شد و نویسندگی خوشحال رو ثبت نام کرد. ببخشید نویسندگی خلاق. شاید به قول فروید این هم تداعی آزاد است لذا دست بهش نم یزنم.
امروز پیاده رویدم و ذهنم باز شد در هوای خنک. قبل تر از اون حرم بودم و قبل ترش هم دوستم را در حرم دیدم و چند ساعتی غیبت کردیم .
میدانید غیبت در حرم، گناه را خنثی می کند؟ چون جمع برداری شون میشه صفر.
طرف صبح کمی آموزش کنوا دیدم و بسیار دلم خواست در حوزه تولید محتوا و ادیت کار کنم. خلاقیت به خرج دادن را مپرستم. انگار بخشی از روانم حالش با اینکار عالی میشود.
بعدش هم با دختر عمویم سر صبحی، صحبت کردم قرار بود کار ی را باهم استارت بزنیم که شوهرش زنگ زد و رفت. اصلا همه چیز زیر سر این شوهر هاست.
بعدش هم که از خواب بیدار شدم.
همین.
https://t.me/MehrNevis_Man
عزیز قلبم، تو از هیچ چیز گله نمیکردی، من هم از رفتنت گله نمیکنم، حتمن باید میرفتی. تو به انتخابها احترام میگذاشتی، من هم به انتخابت احترام میگذارم، پس نباید که احساسات من این زندگی تازه را برایت دشوار کنند. اما باور کن که هنوز نبودنت حتی ذرهای سادهتر نشده است، اصلن آیا قرار است که سادهتر شود؟
تو چه کردی آن زمان که جای امروز من بودی؟ کاش پرسیده بودم، کاش از احساست پرسیده بودم و از اینکه چه بر تو گذشت، حتمن حرفهایت به دادم میرسیدند. نپرسیدم و حالا در تقویم من، امروز تا ابدْ روز درد است.
پروردگارا، شما مهربانترین آدمها را میفرستی روی زمین تا مراقب بندگانت باشند و اگر آنها را میبری برای این است که آنها هم به مهربانی نیاز دارند.
الهی شکرت…
– رفتن به کلاس و درس دادن.
– تنهایی رفتن به بازار و قدم زدن.
– چیزی از بازار نخریدن اما یکوخردهای از محصولات بیقند یک مغازه کوفت خریدن.
– حرف زدن با ساجده در مورد پوستر رئالپر. به تصمیم رسیدن که کدام نقاشیام را استفاده کنیم.
– شرکت در وبینار نویسندهساز.
– پیام دادن به استادم برای هماهنگی کلاس و سفارش لباس.
– نامه نوشتن برای تولد مریم.
– برای وبینار قدری جست و جو کردن.
– اعلام تکالیف شاگردم.
– یه نامه برای تولد دوستم نوشتم و بهش فرستادم.
سلام
امروز ادامه خسرو خوبان را خاندم نود صفحه مانده تمام شود گیج کننده و خیال انگیز و افسانه ای
پستی در تلگرام هوا کردم
هزار کلمه تایپ کردم
بیرون رفتیم و از هوای پاییزی لذت بردیم و قرار شد بیشتر این کار نیک را تکرار کنیم
قاب عکسش را روی میز گذاشتم و شمع ها را چیدم دور و بر عکس. گلهای تازهای را که صبح و منو آبجی خریدهبودیم را هم روی میز گذاشتم.
بعد چندسال هنوز عادی نشده و یک جای خالی بزرگ همهجا احساس میشود. چه قدر دلم برای مامانجون تنگ میشود و توی این شلوغی و سروصدا فقط جای خودش خالی بود، جای صدایش.
به عنوان کمکدست کنار خاله نشسته بودم و حلوا درست میکردیم و من قالب میزدم. بچهها هم خلال پسته میچیدند رو خرماها.
وقت خواندن و نوشتن نداشتم ولی بین کار ها برای بچهها شعر میخواندم و با هم جمله میساختیم.
راستش پیادهروی هم کردم یکی بچهها را به کلاس بردم و توی راه کلی صحبت کردیم.
با اینکه بدنم خسته است ولی امتیاز امروز را بالا اعلام میکنم. شاید بهخاطر ارتباطهایی که با موفقیت برقرار کردم و حتی ارتباطهایی که ناقص ماندند و دیالوگها را توی ذهنم ادامه دادم.
امروز از خوردن حلوای میکادو و درست کردن کردنش لذت بردم.
امروز ژوژمان تمام شد و باری از روی دوشم برداشت. از آنجا که دیشب نخابیده بودم کلاس دوم را نرفتم و با انگیزهی تختخاب عازم خانه شدم. رسیدیم. فکریدم همسفر رسیده. راننده گفت مقصد شماست. آنقدر خابآلود بودم که نمیشناختم خانهها را.
خیلیوقت بود از این خاب ماشینیها نداشتم. مرا میبرد به زمانِ مدرسه و گیجزنیهای صبح و شوکه شدنها از مقصد.
شش با سردرد بیدار شدم. تصمیم گرفتم حالا که دوباره هفتهی سختی دارم تا شروع نشده اتاقم را مرتب کنم و پروژهها را یکجا بچینم تا ذهنآزاری نداشته باشم.
تمام طراحیجات را یک کنار جمع کردم که باز از شنبه شروع کنم. یک روز استراحت و جمعبندی زبان و کنفرانس.
اصلن انگیزهی نوشتن ندارم. دلارام دیروز چیزی گفت که پتک شد بر سرم. گفت یک موقعی اصلن نوشتن رو از دست نمیدادی. بهانه میآورم وقتی اضطراب کارها بر من فشار میآورند.
منتظر بودم امروز تمام شود تا نفسی بکشم و با فشار کمتر ژوژمان بعدی را راه بیندازم. حالا امروز چند تا از کارهایم رد شد. وقت دوباره برای هفتهی آینده. نمرهی قبولی را گرفتم اما احساس کافی نشدن را میداد. این است که این هفته از هفتهی پیش سختتر است و نیاز به برنامهریزیای قوی دارد. چه برنامهریزیِ قوی میسازد؟ نوشتن و در رأسش صفحات صبحگاهی و گزارش نیک.
https://t.me/ReyhaneRabani
هفتم آبانماه صفر پنج
زینب خانم صبح مطالب جلسه پیش کارگاه طرحواره 2 را مرور میکند و 4 ساعت از حضور در کارگاه لذت میبرد. فکر میکند دکتر محمدطاهری چقدر مسلط و با مثال تدریس میکند. فقط گوش دادن کافی نیست، باید خواند و خواند و خواند.
عصر هم در گروهدرمانی حاضر شد و صحبتهای دوستان حاضر در جلسه را تسهیل کرد.
یادش افتاد تمرین جلسه 2 خودواژه را انجام نداده است. با راه انداختن بازی بیایید کلمه بازی کنیم و تمرین انجام دهیم با کمک آقا محمدحسن، بانو کوثر و بانو رضوانه و در نهایت با انتخاب تصادفی صفحههایی از ده جلد «فرهنگ واژه سازی در زبان فارسی» و ورق زدن کتابهای «شاهدگوشی» و «فرهنگ اصطلاحات جانوران سیاسی» تمرین اول این جلسه را انجام داد. ابتدا بدون دقت به توضیح تمرین کل واژههای ساخته را فرستاد جا تمرینی. اما با درنگ که دیگر دوستان چه کردهاند متوجه ماجرا شد و تمرینش را اصلاح کرد.
روزگفتارش را هم با گفتوگو از بخش «[۶] مثل لاکپشت حرف زدن، مثل خرگوش فکر کردن؛ اختلاف سرعتِ گفتار و اندیشه» کتاب خوب گوش نمیدهی ردیف میکند.
همزمان با انجام فعالیتهای فوق، فصل اول سریال «به من دروغ بگو» را دانلود کرد. از اشتراک فیلمکیویش چند روز بیشتر نمانده. عین شتر دارد فیلم ذخیره و دانلود میکند برای روزهای بیاینترنتی و بیبرقی😊 این هم یک نوع آماده کردن خود با حفظ روحیه است. شما هم به جای ایرادگیری و نسخهپیچی پاشو کاری بکن.
امروز توی کارگاه صدای کلاغها که میآمد خودش را کلاغ جا زد و شعر سه خطی نوشت. چیه او شاعر نیست؟ ادعایی هم ندارد دارد تمرین شعر میکند.
داستان «مغروق» را از چخوف خواند. هیکل با کلاه کهنه و مندرسی با لبه طبله کرده بر سر دنبال کسب چندرغاز روزی با غرق کردن خود است. اول هم مظنه را تا چند روبل بالا میبرد و آخر سر به سی کوپک راضی میشود خود را به آب بیندازد و ملت را به ذوق بیاورد. یاد فیلم «صحنهزن» میافتد.
با فکر اینکه وای اسلایدهای جلسه دفاع پروپزالم ماند، میرود بخوابد.
قهرمانی
#گزارش_نیک
آزادنویسی و شعر
بوسههای ویانا، شعر تو نتابی گل ماهگردانی میشوم غمگین دست دوم:
در اتاقت میپوچم
با تصویر صامت باران
اشیا ناپرهیزی کردهاند از مصرف تو
به زودی صبح
سیبی میشوم
فقط همینو کم داشتم که بگه:«اگه یکم سعی کنه به زیست علاقهمند بشه و بره تجربی، خیلی خوب میشه.»
من چی میتونم بگم؟ برای بار هزارم داد بزنم به تجربی علاقهای ندارم؟ برای بار هزارم بگم نمیتونم زندگیمو بدون انسانی تصور کنم؟ اصلن چی داشتم بگم جلوی پزشک مملکت و پزشک آیندهی مملکت؟ آره. مامانم خوب میدونه چی رو باید کی و جلوی کی بهم بگه.
پزشک آیندهی مملکت، دخترعموی مامانم، برگشت گفت:«میری انسانی، بدبختیشو که کشیدی و سرت به سنگ خورد، اون موقع میری تجربی از اول میخونی. فقط چند سال از عمرتو هدر میدی.»
مامانم گفت:«آخه زورم میآد وقتی نمرهی زیستش بیسته، فیزیکش بیسته، شیمیش بیسته ریاضیشم بیسته پاشه عین دیوونهها بره انسانی. انسانی آینده داره؟»
دخترعموی مامانم گفت:«آجی، ولش کن. باید بره، ببینه تا بفهمه. وقتی با انسانی نون نداره بخوره، میفهمه.»
مامانم گفت:«خب چرا چند سال حروم کنه؟ نوجوونهای این دوره زمونه انقد یاغی شدن که یه حرف به گوش نگیرن؟ میخوام نویسنده شم! کی از نویسندگی پول درآورده که تو دومیش باشی؟ برو دکتر شو، کنارش چرتوپرتهاتم بنویس.»
آره. از وقتی یک مهر شد و من رسمن وارد نهم شدم، تمام خاندان بسیج شدن که نذارن من برم دنبال علاقهم. نمیگم درست نمیگن، ولی کاش یکم عطوفت بیشتری به خرج میدادن. وقتی اینجوری همه همزمان میریختن سرم، لجبازی درونم میگفت به جهنم، برو انسانی و ضایعشون کن. ولی امشب، نمیدونم چرا انقد حرفهای مامانم و دخترعموش، روم اثر گذاشت. انقدری که وقتی مهمونها رفتن من تا یه ساعت داشتم گریه میکردم که یا بدبخت میشم، یا میرم پزشکی و خون میبینم. در هر دو صورت بدبخت میشم.
من میتونستم یه نوجوون فرانسوی باشم که مشکلش اینه که چرا کلاساشون پنکه ندارن. یا میتونستم یه سوسک باشم که پا میذاشتن روش و لهش میکردن. یه پشه که تا میاومد نیش بزنه، میگرفتنش توی مشتشون. میتونستم خیلی چیزها باشم ولی توی خاورمیانه نباشم.
از شوخی بگذریم… من واقعن میخوام با آیندهم چیکار کنم؟ برم دنبال علاقهم و بیپولی بکشم، یا برم دنبال چیزی که ذرهای بهش علاقه ندارم و از رفاه مالی چشمگیرتری برخوردار باشم؟ نمیدونم. نمیدونم. شاید برای شما جواب خیلی واضح باشه، برای من هم واضحه. ولی هر لحظه که میگم:به جهنم، برو تجربی، یادم میآد که چه شوقی برای این داشتم که برم دبیرستان و کتابهایی مثل فلسفه و روانشناسی و جامعهشناسی داشته باشم. یادم میآد که چندبار توی ذهنم به دانشگاه تهران و رشتهی ادبیات فارسی فکر کرده بودم. باید با زندگیم چیکار کنم؟ واقعن نمیدونم. اگر کسی از شما عزیزان، تا اینجای این اراجیف رو خونده، ممنون میشم اگه تجربهای در این زمینه داره راهنماییم کنه.
گزارشنیک”1405/8/7″ آبان. روز پنجشنبه.
دعا خاندم. سپاسگزاری بعد از غذا را انجام دادم.
کتاب”سورهالغراب” از محمود مسعودی را خاندم.
آن “ه” آخر “ت” است اما من چنین گزینهای در کیبورد گوشی ندیدم.
برای تغییر فصل مطلبی در مورد روزههای پاکسازی در کانالم گذاشتم.
تاریخهای گزارشنیکهای کانالم که بخش ماه مهر، ماه شهریور زده بودم درست کردم.
همین کار در بخش آزادنویسیهام و فهرستکلماتم هم درست کردم.
نویسندهساز شرکت کردم.
وبینار خانم وحدتی بزرگوار میخاستم شرکت کنم که نزدیک ۹ یکدفعه خابم برد.
دیگه بیستدقیقه به ۹ بیدار شدم.
اینم از نیکنیک امروز.
https://t.me/speechoff
آزادنویسی امروزم خانومانه بود. زمینهاش همخوانی باران و پیانو، نرم و لطیف بود. اما این شروعش بود. لالوی واژهها خانم دلنشین گموگور شد و در نهایت هیبت اصغر سیبیل نمایان شد. پس زمینهاش هم…
تو ماه آسمونی در شب تارم…
چه خوشگل چه خوشگل چه خوشگل شدی امشب…
صدای دستا و جیغا…
سوتیا سوتیا…
بعد از ظهر بابا با نایلونی بزرگ از تخمه به خانه آمد. یه کاسه برای خودم جدا کردم. از کالین فالر بازیگر محبوبم فیلمی انتخاب کردم. سپس من و تخمهها نشستیم پای فیلم.
پاتریک مردی صاف و ساده در دهکدهای کوچک همراه خواهرش زندگی میکند.
یک روز معمولی طبق روال معمول به خانهی بهترین دوستش که یک نوازندهی ویالون است میرود تا باهم به میخانه بروند و به گفتوگو بنشینند.
اما دیگر هیچ چیز مثل قبل نیست. دوستش نمیخواهد او را ببیند و از حرف زدن با اون خودداری میکند. پاتریک میخواهد بداند که چه چیزی باعث نابودی رابطهشان شده. کالر (دوستش) میگوید که دیگر از او خوشش نمیآید. دوستی با او بیمعنی است چون که پاتریک را آدمی پوچ است. و او میخواهد مابقی عمرش را مفید بگذراند.
در پی تلاشهای مدام پاتریک برای بهبود رابطه، کالر او را تهدید میکند که اگر یکبار دیگر به او نزدیک شود انگشتهای خود را دانهدانه قطع و سرانجام خودش را میکشد. پاتریک غمگین میشود. حالا تمام دهکده از فروپاشی رابطهشان خبر دارد. پاتریک فکر میکند دوستش افسرده شده و حرفهایش جدی نیست. بنابراین برای زنده شدن دوبارهی این رابطه تلاش میکند. اما یک روز صبح که در خانه را باز میکند میبیند یکی از انگشتان کالر جلوی در خانه افتاده است.
فعلا نیمی از فیلم را دیدهام و مابقیاش خوراک آخر شب.
پیادهروی داشتم. پیاده میرفتند پاهایم. من؟ نمیدانم کجا سیر میکردم.
امروز پروندهی خودواژههایم را بستم.
داستانکم را هم نوشتم. هی بدک نیست. ایدهام را دوست دارم. به فکرم رسید شاید اگر داستانک دیگری مینوشتم بهتر بود. ننوشتم. امیدوارم ویرایش راضیام کند.
امروز حیات واژههایم را به کار گرفتم و با آنها نوشتم. خبر خوب بعدی هم این است که امروز کلی بستی توتفرنگی داشتم.
حلزون چهرهش پوکر شده.
«مردی که در غبار گم شد» را دیروز برگشتم و امروز تمام.
به کتاب داستان کوتاه «هیچکاک و آغاباجی» هم امروز برگشتم. دو داستانش مانده بود. تا فردا یا پس فردا تمامش میکنم.
به «مرگ قسطی» هم بله.
حالا که حال و هوس یافتهام باز و معلوم نیست چقدر ادامه یابد، برسم به برخی نصفهنیمههایی که دوستشان دارم و میخواهم بفهمم چه میشود و چه میشود؟
دونکیشوت و آناکارنیای چاپی خریدم. از دستدومیها.
تمرین خودواژه. ساخت کلمه خیلی سخت است برایم. شاید هم چون گذاشتهامش دقیقهی نود اینگونه است. مثل هفتهی پیش هم.
برای پوست و تغذیه نوبت دکتر گرفتم. هر دوشان روی مخم هستند و هی به تاخیر مینداختم.
کارهای دیگر هم کردم ولی بیخیال.
شببخیر.
کمی هوای تازه میخواستم. درست است که باران آنچنانی ندیدم اما همین هوای ابری هم کافی است تا امیدوار به باران بمانم. خدایا برای تمام داشتههایم شکر. به قولِ شاعر، پاییز زمانی پادشاهِ رنگها بوده اما خب مثل اینکه پادشاهیاش به دورهی ما قد نداده است. به نظرم فصلها حداقل یکماه عقب افتادهاند. سراسرِ امروز کتاب چیرگی را خواندم. یادداشت برداشتم و بعضی فصلها را در ذهنم مرور و تداعی کردم. راستی امشب توی مهمانی بیشتر وقتم را به جای پرسه زدن در گوشی به مشاهده وقایع و گفتوگو با خانواده گذراندم.
سال واژه: پذیرش
بخشی از کتاب اثر انتظار را خواندم.
بیشتر وقت به امور خانه و رسیدگی به خاک گربه هایم گذشت.
پیش به سوی محل کار
در لینکدین چرخی زدم تا آمار مشخص شود.
زبان تمرین کردم.
پادکست وبینار را زین پس گوش می دهم.
قبل از پایان شیفت خود را به گزارش نیک رساندم.
از بهترین روز میآغازم: لباسم رسید به دستم، حس خاصی میداد به آدم، فقط لباس نبود، رگههای پروین زینعلی در جعبه، روی کاغذ که لباس در آن جلد شده بود، روی چسب و کارتی که از توی کت افتاد، اسم هم داشت: کت شراب شیراز، دامن مغرب.
کتاب «دستور مرگ فارسی» را خاندم، بازی جالبی با زمان کرده بود، مضارع، ماضی، آینده.
بخشهایی از فرهنگ لغات را خاندم تا فردا در کلاس خودواژه آماده باشم.
کتاب عادت هشتم را خاندم و استوری و پست گذاشتم، نوری خوبی نداشت ویدئو، کردم موش آزمایشگاهی اینستا را. نمیدانم مشکل پستها کجاست؟ که بازدید نمیگیرند.
رفتم خانهی مامان. جواد بریز و بپاشی کرده، کیک و تخمه، چندجور میوه، بلال.
مامان لبو گذاشته، دارم میترکم، نه به وقتهایی که چیزیی نیست بخوریم نه به حالا.
شاید بروم لیست کتابهایی که در دست خاندن هستند و یکی را انتخاب کنم برای چنددقیقه خاندن.
گزارش نیک امروز
صبح کار کردم. کمی روی وبیناری که قراره دو هفته آینده برگزار کنم، وقت گذاشتم. کمی هم وقت روی سایت خودم گذاشتم. ناهار خوردیم و بعد ناهار استراحت کردم. بعدش سریالم رو دیدم و بعد از اون مشغول طراحی سایت خودم شدم. وبینار نویسنده ساز بودم. یک ربع نوشتیم و من دوباره داستانم رو نوشتم. خیلی جالب بود فصل آخر داستانم رو مینوشتم. چند روز پیش ایدهای برای آخرش پیدا کرده بودم، و امروز نوشتم. بعد وبینار، دوباره روی سایتم کار کردم و فقط ۲ صفحه دیگه مونده تا تموم بشه. برای خرید بیرون رفتم. شام خوردیم و الانم میخوام برم سریال ببینم و چایی بخورم.
زهرا موحدی
سالواژه: شوق زندگی
بیمشغلگی
استاد لین چی شاگردانش را تشویق میکرد «بیمشغله» باشند، به این معنی که تمام وقت درگیر مشغلههای کاری و زندگی نباشند، به این معنی که گاهی رها از هر مشغولیت یا کاری باشند. اگر بتوانیم بیمشغله باشیم، روح بیجهتی را در زندگی روزمره لمس کرده و دیگر مدام تحت تأثیر خواستهها، برنامهها و پروژههایمان نخواهیم بود. به دنبال تعریف و تمجید نیستیم و نقش بازی نمیکنیم. هرجا هستیم، پیش هرکس که هستیم، خودمان هستیم؛ مستقل و آزاد.
چند سطری از کتاب «هنر زندگی کردن» اثر تیکناتهان. این نوشتهها مرا یاد ویدئویی انداخت که چند شب قبل در یوتیوب دیدم. راجع به این بود که چرا با وجود اختراع این همه وسیله برای صرفهجویی در زمان، باز هم وقت کم میآوریم؟ از دورانی گفت که اجدادمان شکارچی بودند. در باور ما آن زمان انسانها مدام به دنبال شکار بودند و وقت آزاد چندانی نداشتند. ولی تحقیقات انسانشناسی نشان داده که زکی، این خبرها نبوده و در مجموع ۱۵ تا ۱۷ ساعت در هفته برای شکار کردن وقت گذاشته میشد. بقیهی وقتشان را با خانواده و قبیله میگذراندند. مهمترین چیز برای زنده ماندنشان همین کیفیت ارتباطشان بوده. اگر عوضی بودند یا نچسب، کنار گذاشته میشدند و از گرسنگی و بیماری میمردند و اگر آنجایشان خال داشت و به دل مینشستند، قبیله همیشه هوایشان را داشت. انگار بیمهی بازنشستگیشان همین ارتباطشان بوده. و جالب است در همین زمان دور هم بودن و کسشر تف دادن دور آتش، کلی هنرهای ماندگار تولید کردند که جزییات و کیفیت این آثار از نظر نسل کنونی بسیار خفن و دمت گرم بوده است. حالا بعد از اینهمه سال، این بیمشغلگی و آسودن و لمیدن و تف دادن شده اتلاف وقت. ای بابا به ما که رسید وارسید.
امروز مدیتیشن را به بدترین شکل ممکن انجام دادم. چرا باید اینقدر خانوادهی کارداشیان جلوی چشمم باشند؟ هر کاری کردم متمرکز نشدم. در مسیر رفتن به باشگاه و برگشتن بارها به خودم یادآوری کردم که در مقصد برایم نریدهاند و سرعتم را کمتر کردم. موقع آشپزی و پیادهروی غروب هم بارها به خودم گفتم: «آرامتر.» شاید بهتر است به حیاتواژه سری بزنم. چای، بغل، سیب، حمام، کیک، لاک، خرمالو. آخ که در تمام زندگیام هیچوقت به اندازهی امسال از خرمالو خوشم نیامده بود. چرا یک عمر ندیدمش؟ به نظرم از هلو هم هلوتر است. باید بگویند فلانی مثل خرمالوست، نه هلو.
بهتر شدم.
روبهرویم یک سینی بزرگ از گل زعفران است. گوشی را به دست گرفتم تا گزارش امروز را بنویسم.
امروز چه کردم؟ صبح ساعتهای هشت بود که راه افتادم به سمت حرم. تنها جایی که با حرف زدن آرام میشوم.
حرف زدن با دوستان هیجان آدم را زیاد میکند، اما حرف زدن با او من را آرام میکند.
بعد از حرم خودم را به محل کارم رساندم، اضافهکاری، بعد از آن هم تا رسیدم خانه کمی غذا خوردم و یک ربعی خوابیدم. دوباره شیفت بعدی کارم شروع شد. میخواستم بیشتر بخوابم، اما بیشتر خوابیدن برابر بود با جا ماندن از نماز.
راه افتادم دوباره محل کار.
خوابم میآمد. با یک هایپ خودم را سر پا نگه داشتم. موقعی که برمیگشتیم، زنگ زدم به سید. گفتم: «میای خواجه ربیع؟ اومدی برام یه چی میاری بخورم؟ خیلی گرسنمه.»
سید ده دقیقهای زودتر از من رسیده بود. ساندویچ سیبزمینی را دستم داد و من با ولع به دندان کشیدم.
به خانه که رسیدم، مامان گفت زعفرون آوردم. گفتم بذار شب پاک میکنم.
با اینکه خوابم میآید و خستگی تمام تنم را گرفته، اما پاک کردن زعفران را دوست دارم. پولی که از زعفران به دست میآید برکت دارد. برکتش را دوست دارم.
کانال من https://t.me/meslenafas
این چهارمین گزارش نیک من است.
درست در همین ۴ گزارشی که نوشتهام فهمیدم چقدر در روزهایم زمان را هدر میدهم و چقدر خوب است که این گزارشها یک آینهی قدی در تالار آینه روبرویمان میگذارد!
صبح بیدار شدم، اول خانه را تمیز کردم، بعد صبحانه خوردم و بعدترش را یادم نمیآید. فقط میدانم حوالی ظهر نشستم و سه قسمت سریال یل را دیدم که بنظرم خوشساخت است.
باز از ظهر تا شب را نمیدانم دقیقا چه کردهام، فقط میدانم با نظمدهندههای جدیدی که خریدم جاکفشی را مرتب کردم و سروسامان دادم.
یادم آمد. حبوبات آش فردا را پختم، شام را اماده کردم با یک عالم سالاد فصل.
دوش هم گرفتم. آهان! وبینار نویسندهساز هم بودم و ۱۵ دقیقه آزادنویسی کردم.
بنظر میآید روزم چندان هم لخت و عور نبوده، چرا اینطور فکر میکردم؟ شاید چون بیشتر از توجه به داشتههایم در حال تناول غصهی نداشتهها بودم.
احتمالا کمی کتاب بخوانم و بعد بخوابم، فردا آدینهست و کلاس سلفژ هم تعطیل. هنوز برنامهی خاصی برایش ندارم.
داستانکی نوشتم. برای مسابقه. خیلی لعنتی شد. دوستش دارم. صیقلش خاهم کشید. باز هم مینویسم.
«شازده احتجاب» را ادامه دادم. التماس گلشیری میکردم که قدری از گیجی در بیاوردم. آخر خیلی رازآلود نوشته. حدسم این است که با یک بار خاندنش، همهی ماجرا دستگیرم نشود.
تمارین کارگاه «خودواژه» و «کارگاه شعر» را ادامه دادم. متوجه شدم و به خود متذکر شدم که به ثمر نشستن کار در استمرار است.
فیلم City of God 2002 را بدیدم. راستش چنگی به دل نزد. داستان مربوط به یک جنایت لخت و فساد پلیس در ریودوژانیرو بود. فقط چند جایی پیشداستان و فلشبک به گذشته داشت که قدری کار را قشنگ میکرد. لابد برای آن سالها، این حقه خیلی نو بوده، وگرنه به نظرم به اندازهی امتیاز IMDBاش خوب نبود. در کل فیلمی نیست که توصیهاش کنم.
سپاسگزار بودنم.
بعد از نوشتن صفحات صبحگاهی به سراغ از سکوی سرخ رفتم. اینبار یدالله رویایی از فروغ میگوید: «فروغ در همان دنیای تصویرپردازی که در درونش میگذشت به یک خیال غنی و دور مجهز بود و از آنجا که مایهی تصویر خیال است، واقعا وقتی خیال نباشد تصویرپردازی نیست، منتها فروغ به این مهارت هنری رسیده بود که میتوانست در شعرش یک گروه از تصویرهایی را به دلخواهترین وجهی از کنار هم عبور دهد و برای او تصویر گاهی شکل دادن به حرف بود و گاهی از شکل انداختن.»
به وبینار امروز نرسیدم. باید خرید میرفتم، هر چند به آنچه که خواستم نرسیدم.
به خانه که رسیدم یک صفحه بیوقفه نوشتم.
چند صفحه «چنین گفت زرتشت» خواندم.
اشعاری از پروین اعتصامی خواندم:
با خرد جان خود آن به که بیارایی
با هنر عیب خود آن به که بپوشانی
با خبر باش که بی مصلحت و قصدی
آدمی را نبرد دیو به مهمانی»
برنامههای فردا را مینویسم.
سالواژه: تغییر
بعد از دل کندن از تخت نازنینم و انجام کارهای اول صبح، برای ساکت کردن معده بدشانسم یک لیوان چای تلخ روانهاش کردم تا کمتر غر بزند. نزدیک ظهر هم نان قندی سفارش دادم و با اشتهای تمام، بهعنوان میانوعده صبحگاهی نوش جانش کردم.
بعد از ناهار، کتاب «عناصر داستان» نوشته رابرت اسکولز را که از کتابخانه ملی گرفته بودم، شروع کردم. در همین حین که مشغول گردگیری بودم، باز هم بحث خودآگاهی با شقایق پیش آمد و چنان گرم گفتوگو شدیم که نفهمیدیم زمان چطور گذشت. در خلال بحث، آدمها را به دو دسته تقسیم کردم: آنهایی که خودخواسته به سمت خودآگاهی میروند و آنهایی که در برابرش مقاومت میکنند. به نظرم دسته دوم نهتنها خودشان رنج میکشند، بلکه اطرافیانشان را هم میآزارند. شاید اگر خیلی خوششانس باشند، رنجهای زندگی یا آدمهای اطرافشان بالاخره آنها را به مسیر خودآگاهی هدایت کند؛ وگرنه ممکن است سالها در همان گمراهی بمانند و متوجه سهم خودشان در رنجی که میکشند یا به دیگران تحمیل میکنند، نشوند.
در گیرودار کارهای روزانه، به جملهای از آلبرت الیس برخوردم که به نظرم حقیقت محض است:
«آدمها رفتار نادرست دیگران را به شخصیت آنها نسبت میدهند و رفتار نادرست خودشان را به شرایط اجتنابناپذیر.»
با خواندن این جمله، موقعیتهای مختلفی به یادم آمد که در آنها مصداق حرفش را دیده بودم. چقدر راحت رفتار دیگران را به شخصیتشان ربط میدهیم، اما وقتی پای خودمان وسط میآید، شرایط را مقصر میدانیم و برای رفتارمان دلیل و توجیه میتراشیم.
برای سالواژهام هم چهل دقیقه آزادنویسی کردم. هر بار که دربارهاش مینویسم، انگار نیروی تازهای میگیرم و با انگیزه بیشتری به مسیرم برمیگردم. هنوز نتوانستهام استمرارم را در پیادهروی دوباره به دست بیاورم، اما دارم تلاش میکنم به روال قبل برگردم. فعلاً باید به همین تلاش ادامه بدهم تا دوباره راه بیفتم.
1. سالواژه ام: استمرار
2. کشیدن نقاشی همراه با گوش دادن آهنگ که واقعن تجربهی خوبی برام ساخت.
3. پیادهروی دور باغچه و دویدن به مدت بیست دقیقه.
4. گذاشتن وبینار و شرکت در وبینار خانم کیخا که این هم تجربهی خوبی بود.
#گزارش_نیک۱۷۰
سال واژه: خودیابی 🌷
— کوکی رنگی
امروز کلی کار برای انجام لیست کرده بودم. اما من که آراخنه نیستم. انسانم با دو دست و دو پا و زمانی محدود با کمی چاشنی زانو درد.
روزم را اینطور گذراندم.
حمام رفتم و زیر شیر آب گرم روی صندلی نشستم و از گرمای آب که از موهای سرم روی پوست تنم سرازیر میشد لذت بردم.
لوبیاهای پخته شده را بسته بندی کردم و تعداد قابل توجهی شد که در آخرین کشوی فریزر که تمیزش کرده بودم، مرتب چیدمشان.
کلی ظرف درون و بیرون سینک بود که همه را شستم و دستمال کشیدم و سرجایشان قرار دادم و همزمان دو کلاسی که از دورهی خود واژه جا مانده بودم را گوش دادم و همراه دوستان داخل وویس، من هم واژه سازی کردم.
لذت بخش بود چون بازی قشنگیست که ذهنم را قلقلک میداد.
راستی، چه خوب است پنجشنبه و جمعه غذا با اویِ شوهر است چون قرار است مرا به رستوران ببرد.
بعد از آن خیلی پیادهروی کردیم در پیادهروهایی که دوستشان داریم. برایم سه عدد لاک به رنگهای جگری، کالباسی و فیروزهای خرید.
در مسیر بازگشت به خانه، سری به شیرینی فروشی بزرگ شهر زدیم و اینبار به جای دسر. کوکیهای مختلف خریدیم.
در خانه چای دم کردم به ذوق کوکی خوردن.
و ادامهی سریال (Lupin) را دیدیم. فصل دوم را هم تمام کردیم.
قسمتهای پنج تا هفت ازفصل دوم سریال اوباش را ندیده بودیم که آن را هم درو کردیم. موسیقی شروع فیلم را دوست دارم.
دو مدل کوکی امتحان کردیم، شکلاتی را دوست داشتم و باقی را هم به فردا موکول کردیم.
در این میان لاک جگری را هم روی ناخنهایم امتحان کردم. قشنگ و دلبر است.
یک تماس هم داشتم از دوستی که در آمل داریم. هربار که تماس میگیرد قلبم سنگین و تند میزند. انرژیاش با من هماهنگ نیست شاید هم من با او هماهنگ نیستم.
اما خوب شروع و تمامش میکنم.
دیگر یادم نیست چه کردم. خستهام و باید بخوابم.
پس در امان خدا باشید.
۱۴۰۵/۰۸/۰۷
پنجشنبه است. مثل همیشه شلوغ. تمام کارهای عقب افتادهی هفته میماند برای پنجشنبه. هفتهی شلوغی بود. کار پشتِ کار، فورس پشتِ فورس. ذهن و بدنم هر دو خستهاند. شنبه قرار است برویم سفر. هر کارمندی میداند به خاطر چند روز مرخصی دو هفته قبل و بعد از این چند روز باید روی دور تند کار کند. بعد هم با هزار منت دو سه روزی نباشد.
پنج و نیم صبح بیدار میشوم و دیگر خواب تمام میشود. ساعت ۷ همسرم میرود سر کار و من هم از جایم بلند میشوم تا به هزار و یک کار برسم. تخم مرغ میپزم. صدای تمرینجا را پلی میکنم. تمرین اولی که استاد میخواند تمرین من است. اشکالاتم را با دقت گوش میکنم. از تعریف استاد از متنم ذوق زده میشوم. چای دم میکنم. صبحانه میخورم. بعد ماراتنِ خانهداری شروع میشود. لباسشویی روشن میکنم. جارو میزنم. وسط اینهمه کار گوشیام بازی درمیآورد. وصلش میکنم به لبتاپ. حجمش تا خرخره پر شده. عکسها را کپی میکنم. چای پشتِ چای مینوشم. هایده پلی میکنم. ظرف میشورم. چمدانها را از کمد در میآورم.خالیشان میکنم. تپه تپه لباس روی تخت و وسط اتاق درست میکنم. چند تکه لباس توی چمدان میگذارم. تپه لباسها اعصابم را خورد میکند. میچپانمشان توی کمد تا نبینمشان. ناهار میپزم. میروم سراغ شستن سرویس بهداشتی که برق قطع میشود. توفیق اجباری پیدا میکنم که استراحت کنم. هوا کمی سرد شده. میروم زیر پتو. از هوای ملس اتاق لذت میبرم. همسرم از سر کار میآید. برق همچنان قطع است. شمع روشن میکنیم. میرود به گربههای کوچه غذا بدهد. با بچه گربهای برمیگردد. چشمهایش مشکل دارد. تمیزشان میکنیم و برایش قطره میریزیم. لمون (گربهمان) کنجکاو است و حسودی میکند. به خیابان باز میگردانیمش. برق وصل میشود. ناهار میخوریم. خواب عصرگاهی دربرمیگیردم. بیدار میشوم. هوا تاریک شده. چند تکه لباس دیگر در چمدان میگذارم. میگویم سریال سرخ و سیاه را ببینیم. سرعت اینترنت آنقدر افتضاح است که سریال پخش نمیشود. بیخیال میشویم. غذای چند روز بعدِ لمون را درست میکنم. قرار است بگذاریمش پیش مامان. اولین بار است که چند روزی نمیبینیمش. برنامهی فردا را مرور میکنیم. صبح باید بریم بهشت زهرا. چهلمِ خاله است. باورم نمیشود که چهل روز از نبودنش گذشته. به مامان زنگ میزنم. فردا صبح را هماهنگ میکنیم. شام میخوریم. سریال This is us میبینیم. شبیه جلسات روانکاوی است. نوتیفیکیشن جلسه یادآوری کارگاه خودواژه را میبینم. یادم میافتد تمرینهایم را انجام ندادهام. چه هفته شلوغی بود. پنجشنبه تمام میشود. باز هم چیزی از زندگی نمیفهمم.
مدتیست که هر روز یکسری حرکات کششی را تکرار میکنم. بگذریم از حس تأثیر و نتیجهشان، گاهی احساس میکنم زمان، بیشتر از آنچه باید، هنگام انجام حرکات کش میآید.
چند روزیست برای تنوع، همه را از آخر به اول انجام میدهم.
به طرز چشمگیری زودتر تمام میشوند، انگار.
کاش کارهای دیگر را هم میشد گاهی از آخر به اول انجام داد.
بهتر نبود؟
امروز علاوهبر یک ربع نوشتن بعد از بیداری، یک یادداشت هم در کانالم هوا کردم.
به روزم نمره « نُه» میدهم البته تا نیمه شب وقت هست شاید به «ده » رسید.
روز تولدم متفاوتتر از سالهای پیش است. هر سال از اول صبح بدوبدو میکردم. برای مهمانهای عزیزم، غذا میپختم. امسال مهمانها زودتر آمدند.
امروز با رفیقم (مهناز) خوش گذشت. رفتیم رستوران، بعد از نشر چشمهی مهرادمال برایم چند جلد کتاب خرید. «تفکر انتقادی» و «دیالوگ» و «فلسفه پیادهروی» را نداشتند، حیف. اما بودن در محیطی که کتابها اطرافت هستند، لذت دارد.
دو کتاب از جولین بارنز، نویسنده و منتقد انگلیسی میخرم. «رفتن (ها)»، رمانیست که داستان و ناداستان را با هم درآمیخته. «حرف من دوتاست»، جستارهای کوتاهیست در مورد تغییر نظرات افراد در مرور زمان. دلایل این تغییر عقیده را آورده.
«میزها و دیوارها»، جستارهایی در مورد فضا، اشیا و محیط کار است از نشر اطراف. نمایشنامه «اتاقی در هتل لندن»، نیل سایمون را هم برمیدارم.
پرسهی کوتاهی در کتابها میزنم.
در وبینار همراه میشوم با استاد و در مورد عزیزانی که امروز بیادم بودند آزادانه با مهر مینویسم.
از هر کدام ویژگی خاصی خاطرم میآید. مهناز، مهربان و با معرفت. معصی، دوستداشتنی و با کلاس. ملاحت لیدی و کتابخان. لعیا شیرین مثل عسل. فاطمه بیعیب و خانم. شیدا، زیبا، ورزشکار. دیبا هنرمند و عاقل. سمیه مهربانتر از خاهر. لیلا همراهی صبور. رضا عشقی ناب و خالص، نقره دلسوز و دقیق.
خوشحالم که عزیزانم با تمام مشغلههای زندگی بیادم هستند.
امروز کلی تماس و پیام پاسخ میدهم. از مهر عزیزان سرشار از شادیم.
یاد شعری افتادم:
«آنکس که بدم گفت، بدی سیرت اوست
وآنکس که مرا گفت نکُو، خود نکوست
حالِ متکلم از کلامش پیداست
از کوزه همان برون تراود که در اوست»
به پیامها و مهربانیهای عزیزان نیاز داشتم.
بلاخره باران میبارد. میروم پشت پنجره، بوی نشاطآور باران را به جان میکشم.
این هفته نتونستم گزارش نیک بنویسم اینقدر که در گیر کار و جنگ اعصاب بودم و دیر به خانه میرسیدم. دوشنبه خواهرم پروازی داشت که به خاطر شرایط بسیار نگرانش بودم و دو روز دیگر هم که قرار است برگردد باز هم نگرانم. یک پرواز ساده که مسافت دو ساعت هست را بیست ساعت در راه بود فقط به خاطر شرایطی که این مملکت دارد. روزهای سختی را در کار میگذرانم، اوضاع خوب نیست اما چرا آدمها از اوضاع بدتر شده اند، این روزها بیشتر تحمل میکنم تا زندگی. فرصت تمرین کردن هنر را هم ندارم اینقدر که خسته میرسم. گاهی فکر میکنم دلخوشی های خیلی ساده ای داشتم اما این روزها فرصت رسیدن به دلخوشی هایم را هم ندارم. اما هر فرصتی که پیدا بکنم مینویسم تنها نوشتن آرامم میکند. اما نمیدانم با خشم و افسردگی آدمهایی که میبینم چکار کنم، خشمی که اصلا به من مربوط نیست. ایکاش گذر از حسهایی که تجربه میکنم راحت بود. این روزها منطقی بودن راحتترین کار است. قبلا خیلی منطقی تر بودم اما الان نمیتوانم. امروز تونستم فیزیوتراپی بیاورم خانه که روی پاهای مادرم کار کند، چون نمیتواند به راحتی راه برود. کمی پیاده روی کردم. کتاب نامه های غلامحسین ساعدی به طاهره کوزه گرانی را میخوانم.
قبلا خیلی اهل مدارا بودم اما الان ظرفیت مدارا برایم کم شده است. کاش میتوانستم به راحتی از هر چه میبینم و تجربه میکنم به راحتی گذر کنم.
-رئیسش دستور داده بیخ حلقم را بگیرد. بگو چرا تلفظ کلمه را ۶٠٠ بار در روز چک میکنم و مثل پرندهای از سر زبانم میپرد که میپرد. هیپوفیز نمیدانم چه برادرکشتگی داری اما تیروئید را به حال خودش بگذار. اصلن برو سراغ بقیه غدهها. نه نه نرو. گویا تیموس و آپاندیس هم سری توی سرا درآوردهاند و از سرطان و اسهال خونی جلوگیری میکنند. اما من چیزی میخاهم که اسهال قلمیام بند نیاید. همین تروئید اگر بد کار کند، ضعف و بیحالی و فراموشی پدرها میسوزاند. همین امروز زیر آب داغ حمام خاطرهای نوشتنی یادم آمد اما کیبوردبهدست که شدم، پریده بود و یک کوزه آب پشتش ریختم.
– در هفتهای که گذشت ارائهی درس و طراحی بازی درسمحور توسط شاگردان اجرا شد. چهقدر از این نوع بودن بیزارم. هنوز شبیه معلمها نشدم. سال اول در روزی که مدرسه نبودم و مدیر نمرهای میخاست و تماس گرفت که لیستت را برداشتهام تا نمرهی دانشآموز چک کنم اما نمیفهمم چی نوشتی. هنوز لیستم صورتی است. اما فارسی شده. حواسم هست غیر از خودم شاید بازرسی بیاید که سوادش یکزبانه باشد. داشتم میگفتم. ادای معلم، خوب درمیآورند و من هم روی صندلی مینشینم و ادای شاگرد درمیآورم. آدم هر چیزی که دقیق ببیند میتواند ادایش دربیارود؟ کاش ادای پرندهای را بیاورم در که شاد است و پرزا. هی پربزایم و بدهم به بیپرها.
– یکمرتبه بوی ماکارنی و ترشی در کلاس پیچید. پرسیده بود: «حالم خیلی بده میتونم بخورم؟» من هم که دلرحم. با خودم گفتم ساندیچ نون و پنیری، کیکی، مغزی درمیآورد و موشوار میجود. با بوی سیر حال همه را بد کرد و با بوی ماکارانی هنوز هوس ماکارانی دارم اما وقت نشد بپزم.
– دوست خوشذوق و شادم. نوشت که به زودی از تیچری توی مدرس لفت میدهد و تنها دلیلش بیکفایتی مسئول اداره است. ناراحت شدم که حسوحالی شبیه خودم میبینم. فکر میکنم معلم با حقوق پایین، با ابلاغ ٣٠ ساعت در هفته، با شاگرد روی مخ، کنار بیاید ولی با بیکفایتی بالادستی نه. با شنیده نشدن نه. مشکل را با پشتی کلفت که صدایش بالای صدایشان، زورش بالای زورشان، در گوش کمشنوای آنها فرو کردن نه. فکر کردم که روز آخر خدمت چهکار میکند. با چه پوششی وارد میشود؟ به چه کسی میتوپد؟ شبیه روز آخر مدرسه که کتابها پرتاب میشوند. روز آخر دانشگاه که قرار گذاشتیم مسئول حراست، مسئول پردیس و چند قلم دیگر را به سزای عملشان برسانیم. استادی که شانسی نمره میداد و نگاهی به برگهها نمیانداخت را تفباران کنیم. روز آخر دنیا چه کار میکنیم؟ وقتی به گور میشویم با زندگی چطور تسویه میکنیم؟
_کتاب «سنگی بر گوری» خاندم و چند نقد.
جملاتی دربارهاش:
محمد بهارلو: «آلاحمد نخستین معاصری است که نشان داد در نویسنده اجبار اعتراف هست، بیآنکه کسی او را تحت فشار گذاشته باشد».
محمدعلی حقشناس: «آلاحمد به گناه خود اعتراف میکند و معصومیت او در تنهایی و آسیبپذیری و عقوبتی است که با اعتراف به گناه خود به جان میخرد».
ناثانیل هاثورن: «در یک رمان همواره انتظار میرود دقت و صحت توصیف مورد توجه قرار گرفته شده باشد؛ آنهم نه صرفا در توصیف آنچه ممکن است بلکه نیز در توصیف آنچه محتمل است و آنچه روند معمولی تجربه انسانی محسوب میشود، بهراحتی گذشت. جلال نیز بهعنوان راوی متن میکوشد با دقت و ظرافتی هنری به توصیف حالات روحی و روانی خود بهعنوان شخصیت اصلی اثر بپردازد. نویسنده آنچنان خود و افکارش را هنرمندانه به تصویر میکشد گویی که با رمانی روبهروست که خود و زندگیاش، مرکز و محور آن را تشکیل میدهد درست همانگونه که ب. تراون معتقد است: جالبترین داستان برای هرکس، سرگذشت خودش است.
داریوش آشوری: این نثر و این شیوه نوشتن تنها یک شیوه و سبک نبود، یک شخص بود. جلال آلاحمد بود.
سالواژه: نظم
خواب عجیبی میبینم. پر از نماد. دعا، سفره، مهمانی، معنویت، دلتنگی.
قرار است به مهمانی برویم. منتظر خبرم. نمیشود. خوابم تعبیر میشود. از مهمانی خبری نیست.
خانه تمیز است. همانطور که میخواستم. شب موقع خواب همه چیز را نظم دادهام که صبح کمی بیشتر بخوابم.
کلاس نقاشی برگزار میشود. هر هشت شاگرد آمدهاند. بیکم و کاست. کار دو نفر بعد از چندین جلسه تمام میشود.
میخواهند ببرند. هنوز نواقصی دارد. نمیگذارم. ناهار را هستی درست میکند. به وقت کلاس.بچهها ماندهاند دختری به سن و سال او چطور آشپزی بلد است. سهلگیری من او را مستقل بار آورده است. حالا خرید مواد اولیهی غذایش را هم خودش انجام میدهد.
برای ناهار خالهاش را دعوت میکند.
کلی ظرف روی دوش من میگذارد. ظرفها را میشویم.
وریتی را نصفه میبینم یادم میافتد که قبلاً کتابش را خواندهام. کتابی از کالین هوور. هوس نوشتن به سرم میزند.
پرندهای پرواز میکند.
روی دستهی مبل مینشیند.
ایدهی داستانی در سرم پدیدار میشود.
داستانم را نصفه و نیمه مینویسم.
ادامه نمیدهمش.
مثل همهی داستانهای نیمهتمام فصل تنهاییام، تمام نمیشود.
زبان میخوانم
حرفهای همسایه را میخوانم و دل میسپارم به این حرف
باید مانند دریای ساکن و آرام باشی. دارای دو گوش: یکی برای شنیدن آواز حق و درست و یکی برای شنیدن هر نابهحق و ناهمواری. نادرستها که مردم میگویند راجعبه هرچیز و هرکس، حتی راجعبه خود تو. میدانی که دریا از بادهای شدید به حرکت درمیآید نه از لغزیدن سنگی و جابهجا شدن شاخهای. اگر به جز این باشی از اثر خود کاستهای و موجودی هستی با یک جام آب برابر و باید در دستها مثل بازیچه بگردی.
و عاشق خلوتم میشوم و دیگر از ان به هربهانهای نمیگریزم.
و از ترکیب واژهی بسیط زمین که نیما به خود نسبت میدهد، حظ میبرم
و در پایان میروم سراغ نوشتن گزارش نیک.
باقی بماند.
یا حق
گزارش نیک ۱۷۰
ضریب امید
بیداری ۵:۴۵
روی صندلی کنار میز مینشینم و به برگهی روبرویم نگاه میکنم. برگهای با جملات انگیزشی و تشویقی برای خودم.
«معصومه جان: هر روز تمرین کن.
تمرین زیاد، راهنمایی صحیح، مشاهدهی واقعیات، بررسی آثار اساتید هنرِ طراحی»
ساعت ۶ و ربع پیاده راه میافتم به طرف نانوایی. پنجشنبه است و تعطیلی مدارس و ادارهها و خلوتی شهر.
نان را که گرفتم باز هم پیاده برمیگردم. به خیابان خودمان که میرسم خانم همسایه را می بینم که دارد از سمت دیگر خیابان میرود. همیشه وقتی او را میبینم، خندهام میگیرد. یاد زمان کرونا میافتم. زمانی که همه ماسک میزدند و من نمیتوانستم ماسک بزنم. من را که از دور بدون ماسک دیدند، چادرش را روی سرش پیچاندند. من هم به روی خودم نیاوردم و به مسیرم با کمی فاصله ادامه دادم.
ساعت ۸ گوشی را برمیدارم و یادآوری خوانش گروهی را می گذارم و یک موسیقی.
چایی میخورم آن هم ۳ لیوان. یاد ضربالمثل چینی میافتم که میگوید؛ «سه روز بدون غذا بهتر از یک روز بدون چای.»
ساعت ۱۰ و نیم به مطب دکتر میروم تا نسخه رییس را بنویسد. دکتر اهل خواندن است و مثنویخوانی. در مورد جلسات آنلاین گروهی هم که دارند صحبت میکند.
ساعت ۱۴ بریدهای از کتاب هنرمند، بیوگرافی آندرس اینستا فوتبالیست معروف استوری میشود. «باور دارم که هم در زندگی و هم در حرفه، انسان باید روزهای سخت را تجربه کند تا رشد داشته باشد و پیشرفت کند.»
امروز چندین بار خندهام میگیرد. یاد نخستین بازخوردم در دوره شعر استاد شاهین کلانتری افتادم: « شاعرِ خشمگین» و در جلسه قبلی «شاعرش خوبه» . حالا نمیدانم این درجهای محسوب میشود یا خیر. مسلما انحراف معیار دارد ولی خوبیاش این است که ضریب امید را بالا میبرد. منتظرم تا اسمم در ردیف یاران ثابت قدم نوشته شود.
وقت گردش در کانالهای اجتماعی، در کانال جیوگی مطلبی با عنوان اگر من یک مجسمه بودم؛ کارگاه مجسمهسازی و ساخت سلفپرتره می بینم. در ادامه نوشته بود اگر قرار باشد از خودتان مجسمهای بسازید، چه چیزی را به تصویر میکشید؟ چهرهای که هر روز در آینه میبینید، یا بخشی از خودتان که در هیچ آینهای پیدا نمیشود؟
🪷 ارتکابهای تکراری(با عاریهی واژهی ارتکاب از استاد) – نوشتن واژگان، رسیدگی به امور رییس، کارهای خانه. خواندن کتاب، یادگیری زبان فرانسه، خبرهای روزانه، شبکههای اجتماعی، گپ با دوستان، طراحی و اسکیس زدن.
این دالِ عزیز کیه؟
دال عزیز
خوش نبودم امروز را زیاد. به مذاقم خوش نیامده اصلن پنجشنبه را. صبحی را که بیدار شدم خوش بودم، اما بعد کمکم گرفته شدم. خاستم بروم پیش دوستانی، اما حس کردم دیگر آن جمع، جمع من نیست. میدانی منظورم چیست؟ فکر کنم بفهمی. نشد خلاصه. بیخیالش شدم. همین حالم را گرفت. همین که واقعیت از دست دادن، باز کوبیده شد به صورتم. بعدهم بیجا خابیدم. بدون ناهار خابیدم و یککله رفتم تا پنج عصر. بیدار که شدم رفتم وبینار را. کمی بهترم کرد. پیادهروی بهم یادآوری شد. از آنموقع گفتم بروم پیادهروی و هی طولش دادم. میخاستم بهانه بتراشم و نروم. بگذارم دیر شود و بگویم دیگر خطرناک است رفتن. اما رفتم درنهایت. یکربع به نُه از خانه زدم بیرون و همین پنج دقیقهی پیش برگشتم خانه. حدود بیست دقیقه را، پیاده رفتم در شهرک. خلوت بود بهنسبت شبهای گذشته که رفته بودم. ترس رساند بهجانم خلوتیاش. میدانی که از کدام ترسها حرف میزنم. کمی گربههای کوچه را نوازیدم. سفید بود یکیشان. ابرها را پسندیدم امشب. ماه از پشتشان میتابید و مشخصترشان کرده بود. چقدر امروز را از دست دادهام. میدانی چهکارهایی قرار بود بکنم و نکردم؟ شاید بگویی خب بشین ببین چه دردی داری و مشکلت را حل کن. باید بگویم دردم را میدانم. اما به حل کردنش نمیارزد. یعنی درواقع حل کردنش، همین بیمحلی کردن به آن است. چون اگر بخاهم به دلخاه او حلش کنم، برمیگردم تمام این هشت ماهی را که آمدهام رو به جلو. نمیارزد. حساب و کتابش را کردهام قبلن. ارزشش را ندارد. باور کن. همین امروزهم کمی کج رفتهام باز. اما خب نگذاشتم زیاد شود کجرویام. زود مسیر را برگشتم و دوباره افتادم توی جادهی اصلی.
بهخاطر همهی آنچه بالاتر گفتم، امروز کار زیادی از پیش نبردهام. اما خب آنچه گذشت تا اینجا، این بود:
صبح را زبان خاندم کمی. حدود دو ساعت. بعد کلاس بود. رفتم و استاد گفت بهتر شدهای. گفت راضی بوده از جلسهی امروزمان. دیروز یکی از متنهام را فرستاده بودم برایش. قرار بود سعی کنم به ترجمه برسانمش. زیاد موفق نبودم اما خب. تلاشم را کرده بودم. گفت کیف کرده با خود متن. از فارسیام خوشش آمده. گفتم چی از این بهتر؟ فارسی که خوب باشد، بقیهی ماجرا را هم میشود درست کرد، نه؟ بعدش را که گفتم خابیدم. عصرهم وبینار و آزادنویسی و شنیدن از اینکه کمی بیکار بمانیم تا ایدههای ناب سراغمان بیایند و یادآوری اینکه اگر ایدهی خوب میخاهم گاهی باید حوصلهرفتگی را امتحان کنم. کمیهم کتاب خاندم. خیلی کم. آنقدر کم که شاید نباید اصلن بیانش میکردم. مانده تا وقتِ خاب. اتاق را جمع میکنم که سرم خلوت شود. بعدهم شاید فیلمی که استاد پیشنهاد داد را ببینم. شایدهم کتاب بخانم. شایدهم بیکار ماندم و نوشتم و فقط فکر کردم.
راستی دیشب پرسیدی:
– حالا این «دال عزیز» کیه؟
-تویی
-من؟
-آره. البته کسای دیگهای هم هستن.
– دستم انداختی؟
– نه بهخدا. تو مگه دوستم نیستی؟
– خب؟
– خب به جمالت. «دال» یعنی «دوست». تو مگه دوستم نیستی؟ وقتی میگم سلام دال عزیزم، یعنی سلام دوست عزیزم. وقی میگم دال عزیز دارم برای تو مینویسم، یعنی برای تویی که دوست منی مینویسم. من برای دوستام مینویسم. تعدادشونم کم نیست این دوستا. کیف میکنم از نوشتن براشون و خوندن از نوشتههاشون. جالبه بهنظرم که هرروز رو کنار دوستات باشی. خلاصه که امشب رو هم برای تو نوشتم. میخونی؟
گزارش نیک ۱۷۰فرح
مثل هر روز رویانگاری با جزییات نوشتم جوری که با کاغذ و خودکار نوشتم خودم هم نتوانستم بخونمش خوانا نبود ولی تونستم تایپش کنم.
روزانه نویسی سهم صبحگاهی .
آشپزی مثل هر روز .
آب درمانی، در آب نرمش و ورزش و پیاده روی دوتا نیمساعت کردم و در عمق هم شنا انجام دادم . در پیاده روی در حوضچه آب گرم معمولن در سوکتام و فکر می کنم. اما امروز با نفر دوست که حرف می زدند آشنا شدم.
گفتگوهای روزمرگی مردم عادی بود.
مردم مریضاند و گرفتار و گرونی هم بیداد میکنه. مانده هم چه میکنند مردم با این همه مشکل .
اجاره خونه های سرسام آوره. خودمان نزدیک ۵۳ و چهار صد با پول پیش ۷۰۰هزار تومان خدا خیرشون بده . پول پیش را زیاد نکردند به اجاره ۵۰ میلیون فقط ۳میلیون ۴۰۰ اضافه کردن امسال. آنهم خود خواسته که اضافه کردند. برای کم اضافه شدن شکر خدا میکنیم.
اسنپ امروز موقع برگشت گفت که خرید مایحتاج خیلی گرون شده میری گوشت و مرغ میخری به قول راننده برای یکماه باید ۲۵ میلیون گوشت گاو و گوسفند، مرغ و ماهی بخری. تازه یارو قصاب آشنا بود و گفت قسطی بده. مگه داریم گوشت قسطی😳
بقیه چیزها به همین نسبت بالا رفتهاند. مانده مردم چطور زندگی میکنند همه که حقوق میلیونی ندارند که میلیونی گوشت خرید کنند.
میلیون دیگه کلمهای بی ارزش شده. دیگر حرف از میلیارد و همت هست همت یعنی هزارمیلیارد تومن / میلیارد ۹ صفر داره بنظرم .
ه.م.ت. همت یعنی هزار / میلیارد / تومان/ که ۱۲صفر داره.چی بگم به راننده که تازه وضع مالیاش به قول خودش خوب بود با ماشینKMC X5 سفید در اسنپ اکو پلاس نیمه وقت کار می کرد.
عصر وبینار نویسنده ساز شرکت کردم.
دیدن فیلم سینمایی امریکایی TOWیدکش.
از روی یک اتفاق و داستان واقعی ساخته شده. در مورد یک زن بیخانمان در امریکا و حوادث دزده شدن ماشینش که در آن زندگی میکرد و میخوابید و حوادث حقوقی بعد از آن. سعی میکنم خلاصهای از فیلم را با کاغذ بازی موجود در شهرهاو ایالات امریکا، در کانال فرحنامه بذارم.
آدرس کانال فرحنامه https://t.me/Farah_Sedaghat
🐌حلزون در این حالت کمی از مینیمالیستی فراتر رفته، اما چشماش سخت نظارهگر حوادث پیش رویش هست. موفق باشی حلزون مدرسه نویسندگی. همچنان آهسته و پیوسته به راهت ادامه بده.
✍️ «خواندن و نوشتن ذهن را به درون میچرخانند، عادتهای تأمل عقلانی را پرورش میدهند و به تخیل و در کل زندگی درونی پروبال میبخشند؛ و با این کار منشأ شکلگیری خود در معنای مدرن آن میشوند.» (توماس دِ زانگوتیتا)
✍️
پیرشدن به کوهنوردی شباهت دارد،
هر قدر بالاتر میروی
نیرویت کمتر میشود
اما افق دیدت وسیعتر میگردد.
پدرامِ خیرندیده
-پنجشنبهها و گذرانِ صبح با کلاس علمداده.
-اتمام رونویسیِ اسمهای ساده از «فرهنگ واژهسازی در زبان فارسی». و به دنبال آن آغازِ رونویسی صفتهای ساده:
نمیدانستم «پدرام» صفت است. بهمعنای «آراسته و نیکو». حالا وقتی را تصور کنید که دانستهات را با چتجیپیتی به اشتراک میگذاری و اصرار دارد: «نه آقا صفت نیست و اسم خاص است». بعد جواب دهی که این پدرامِ خیرندیده صفت هم میتواند باشد: «ایناها، به این معنی.» تا در نهایت بگوید:
« حق با توست؛ من در پاسخ اولم عجله کردم و فقط کاربرد «پدرام» را بهعنوان نام شخص در نظر گرفتم. بابت این اشتباه عذر میخواهم. 🌷»
-در شاملوخوانی امروز با واژهی «کبکانجیر» آشنا شدم:
«نه آدمها، نه گاوآهن، نه اسبان
نه زن، نه بچه… ده خاموش، خاموش
نه کبکانجیر میخواند به دره
نه بر پسته شکوفه میزند جوش.»
-نیمهی ابتدایی نویسندهساز را شرکت کردم. صحبت استاد دربارهی «درنظر گرفتن لحظههای ملال و بیکاری در روز» مرا به یاد این چند تکه از کتابِ «تمرکز ربودهشده» انداخت:
«توجه معمولا چنین تعریف میشود: توانایی شخص برای التفات به چیزی در محیط به شکل گزینشی؛ بنابراین، وقتی میگویم حواسم پرت شد، منظورم این است که نتوانستم نورافکن توجهام را به چیزی محدود کنم که میخواستم رویش تمرکز کنم.»
«این تصور از مفهوم توجه تا حد زیادی درست است؛ اما بعدا فهمیدیم این درواقع فقط یکی از شکلهای توجه است که برای درست کار کردن به آن نیاز دارید.»
«سرگردانیِ ذهن شکل دیگری از توجه است؛ شکلی بسیار مهم و ضروری. وقتی توجه خود را مثل نورافکن روی یک چیز متمرکز میکنیم، به «میزان مشخصی از پهنای باند» نیاز داریم و وقتی نورافکن خاموش میشود، هنوز همان پهنای باند را در اختیار داریم، اما میتوانیم مقدار بیشتری از این منابع را به انحاءِ دیگرِ فکر کردن تخصیص دهیم. پس اینطور نیست که قدرت توجه الزاما کاهش یابد؛ بلکه صرفا به شکلهای دیگر فکر کردن تبدیل میشود.»
«اگر به ذهنمان اجازه ندهیم پرسه بزند، فهم جهان برایمان دشوارتر میشود؛ و اینگونه، گرفتار سرگشتگی بغرنجی میشویم که باعث میشود در برابر عوامل مزاحم آتی حتی آسیبپذیرتر از گذشته شویم.»
-در آخر، این شما و این نکتهی جالبی که در آمار خواندم :
«نصف یک نمودار ویولنی، یک نمودار چگالی است.»
اضافه کنم که نمودار ویولنی ترکیبی سمی است از دو نمودار جعبهای و چگالی.
کتابخوانی دور هم و نقد کتاب کودک برایم جالب است و علاقه وافر به شنیدن داستان کودک دارم. بچههای دبستان و یا ده دوازده سالهها میخوانند. بسیار با روحیات کودکانه و زلالشان همخوانی دارد. اول داستانشان ساده شروع میشود و بعد اتفاقهایی روی میدهد که بچهگانه و شیرین است و باید از زبان و خواندن خودشان بشنویم و بخوانیم. امروز پیاده روی کردم و نوشتم و کتاب خواندم چند کتاب از کتابخانه امانت گرفته بودم که پس دادم. دوساعت در کتابخانه بودم. و بعد به حانه برگشتم. تصمیم دارم کمی از وقایع امروز را در گزارش نیک بنویسم. با چند تن از دوستان کتابخوان حرف زدیم و چای نوشیدیم. فضای کتابخانه خاطرات نوجوانی را در روح و ضمیرم زنده میکند. زمانی که به کانون پرورش فکری کودک و نوجوان میرفتم هم کتاب میخواندم هم پوسترهای خبری منتشر میکردیم با خرج خودمان اما شوق داشتیم مثل بچههای امروز کدر و افسرده و ساکت نبودیم عالمی را در چند دقیقه بهم میزدیم. از خوردن یک سیب لذت بردم و واژهی پلنگسان و پلنگآسا را به گربههای درشت سالخورده لقب دادم. در وبینار نویسنده ساز شرکت کردم واستاد از کلمه برداری و واژه سازی گفتند و نوشتیم و پانزده دقیقه آزاد نویسی کردیم و بعد نت من تمام شد و قطع شدم. به داستان گربهها میاندیشم شاید روزی داستان گربهی ملوس ایرانی را نوشتم. از دوری قلم و کاغذ دچار ناراحتی میشوم. به امروزم نمرهی هشت میدهم و به کانال تلگرام سر بزنید آرس کانال 💫👇
https://t.me/notetoday1
گزارشِ روایی از نظم با یک پرندهی خوشطنین
من آنقدر کارهای نیک انجام میدهم در طول روز که اگر بخواهم بنویسم، خستهکننده میشود. از فرصتِ گزارش نیک استفاده میکنم برای روایتِ روزهایم. به جای اینکه بگویم: دیروز یک عدد شعر نوشتم. سعی میکنم همان را روایی بنویسم. من برنامهریزِ قهارم. بدونِ اغراق. تضمینی میتوانم در شش ماه زندگیِ یک نفر را تغییر دهم. اما آن یک نفر را خیلیخیلی سخت انتخاب میکنم. دوستی دارم که «برنامهنویس» است، دوستم زمانی که نیاز به کمک داشتم، رمزهای حسابم را تغییر داد. برنامهنویسِ فوقالعادهایست، ولی نظمِ شخصی نداشت، ورزشْ اصلن. در طولِ شش ماه زندگیش را تغییر دادم. از فایلهای ورزش تا نکاتِ تغذیه را برایش میفرستادم. بهترین جملهای که از او شنیدم این بود: «آرام، تو تأثیرگذارترین آدم زندگی من هستی.» اسم او هم در ذهنِ به عنوانِ «آدمِ بامعرفت» ثبت شده است. ویژگی دیگری هم دارد که هر وقت یادم میآید، میخندم. اولِ گفتوگو میگوید: «هیچی.» بعد دو ساعت، یکنفس حرف میزند. آخرش هم میگوید اگر تو خسته نشوی من تا یک هفته هم میتوانم حرف بزنم. از آن درونگراهای کمدوست و خورهی لپتاپ است. هر روز لپتاپ و همهی برنامههایش را آپدیت میکند.
آخرین برنامهای که برای کارهای روزمرهی خودم نوشتم، هشت ماه پیش بود. از دی ماه پارسال این برنامه را نوشتم تا یک ماه پیش نهایی شد. این برنامه را بر اساس بهترین و آخرین کتابِ برنامهریزی عمرم نوشتم. کتابی که برای نظم شخصی معرفی کردم، کتاب سطح سه است. من برای کتابها سطحبندی دارم. کتابهای سطح یک را معرفی نمیکنم، میترسم. چند سال پیش یکی از دانشجوهای استراتژی، پرسید: «مهمترین کتابی که باعث شد چنین دیدی به استراتژی داشته باشید، کدام است؟» نگفتم. آنقدر اصرار کرد که گفتم. رفت و چند ماه بعد پیام داد که «استاد، ذهنم بهم ریخت.» کتاب ترکیبی از فلسفه و محاسبات و روانشناسی و استراتژی و نظمِ ماده است. دکترای روانشناسی این کتاب را نوشته است. بعد از آن دیگر به کسی کتابهای درجهی یک را معرفی نمیکنم. به غیر از کتابهایی که در حالِ نوشتن دارم، و برای آن معرفیهای کتاب، برنامهی مشخص دارم. همین دانشجو اصرار داشت که بگویم چه عادتهای روزانهای دارم که باعث موفقیتم میشود. باز نمیگفتم. ولی دانشجوی فوقالعاده مؤدب و سختکوشی بود. آنقدر اصرار و باز هم اصرار، که گفتم. گفتم: «من از ساعت 5 صبح تا ساعت 12 شب یکسره تحلیلِ محاسبات انجام میدهم.» فقط پنج ساعت میخوابیدم. حتا گاهی کمتر، چهار ساعت میخوابیدم.
دانشجویم رفت و اینبار مریض شد و برگشت. حالا فکر کنید، آقای ورزشکار، مربی شنا هم بود. حالا بعد از آن ماجرا، جرأت ندارم بگویم که من از آذرماه سال 1399 پنجِ صبح یا 05:55صبح بیدار میشوم. میترسم به دیگران آسیب بزنم. به این دلیل که توانِ فکری و جسمی هر انسانی با دیگری متفاوت است.
وای خدای من. جیغ. پرنده برگشته. پرندهای انگار روی درختهای کنار خانهمان لانه دارد. شاید هر چندماه یکبار، اینجا میآید. صدایی رؤیایی دارد. چنین طنینِ صدای زیبایی، دیوانهکنندهست.
به نظرم آدمها نقاط قوت و ضعف متفاوتی در برنامههای روزانه دارند. میشود از هم انگیزه گرفت، و آموخت ولی اجرای
پرنده. پرنده باز میخواند. حواسم را پرت میکند. شامم روی اجاق گاز است و نمیتوانم بروم، صدای پرنده را میخواهم بشنوم. فکر کنم، حالا رفت. پرنده مرسی که خواندی. تو چکار کردی که چنین رؤیایی شدی؟
داشتم میگفتم. به نظرم آدمها نقاط قوت و ضعف متفاوتی در برنامههای روزانه دارند. میشود از هم انگیزه گرفت، و آموخت ولی اجرایِ برنامه را باید شخصیسازی کرد. باید با توجه به نیازهای زندگی و بدن و فکر، برنامهی خود را نوشت، و این کار فقط با صبر و تمرین امکانپذیر است.
وای خدای من. پرندهْ چرا اینقدر عاشقانه و با احساس میخوانی؟ نکند اینجا دوستی داشتی؟ هر شش ماه میآیی به عشقِ پیدا کردنِ دوستت؟ وای از لحظهای که ناامید برمیگردی. آنقدر با احساس میخواند که گریه میکنم. همچنان میخواند، باید صدای این پرنده را با نُت نوشت.
از کتاب:
امروز دربارهی داستانِ «ویریتی» از «کالین هوور» کنجکاو شدم. کتاب را خریدم. حالا میخواهم بخوانم.
کلمهبرداری:
چهارشانه
غنچهخند
پرستونفسان
نمناپذیر
رفتم دانشگاه دیدم سلولها زنده نماندهاند. نمیدانم چرا. گاهی اوقات در آزمایشگاه دیگر فکرت به چیزی نمیرسد. علت را پیدا نمیکنی. و دیگر کاری هم نمیشود کرد. فقط باید دوباره تکرار کنی یا بروی سراغ یک کار دیگر. علتش را بخواهی پیدا کنی خودش میشود یک پروژهی دیگر.
من هم نمیدانم چرا هیچ کدام از سلولها زنده نماندند. چند تا علت به ذهنم میآید، ولی خب فرقی هم نمیکند. رفتم دوباره سلول دفریز کردم تا فردا ببینم این یکیها زنده میمانند.
باید بپذیرم که خیلی موقعها کار خراب میشود و تست جواب نمیدهد. فقط باید تکرار کنم و تکرار کنم. گاهی حس میکنم کارم مثل کسی است که سعی میکند از پشت دیوار بفهمد داخل خانه چه خبر است. گوشش را گذاشته روی دیوار و چیزهایی میشنود و از روی همانها فکرهایی میکند.
کاش تکنیکها آنقدر قوی شوند که بتوانیم در خانه را باز کنیم و درست بفهمیم چه خبر است.
کاش تکنیکها قوی شوند و کاش این تکنیکهای قوی به آزمایشگاههای ما هم برسند.
فردا دوباره میروم دانشگاه. یا سلولها زنده ماندهاند که تستم را ادامه میدهم و یا دوباره همه مردهاند که این میشود بدترین حالت. خودم را برای بدترین حالت آماده میکنم. در این حالت باید منتظر بمانم سلولهایی که سفارش دادهام به دستم برسند و این زمان میبرد و در این زمان هر کار دیگری از دستم برمیآید باید انجام دهم.
همیشه همین است، نه؟ باید هر کاری الان میشود کرد بکنم. چند ماه است فقط با این فرمول جلو رفتهام. چون خیلی کارها را به خاطر جنگ و قطعی اینترنت و مردن سلولها و گرانی و بیکیفیتی مواد و خراب شدن دستگاهها نمیشد انجام داد و فقط چسبیدم به یکی دو کاری که شاید اولویتم نبود، ولی فقط آنها را میشد انجام داد.
راستی یکی از سایتهایی که باهاش کار میکنم یک هفته بود برای ما قطع شده بود و با هیچ راه دور زدنی هم بالا نمیآمد و امروز دیدم درست شده. خوب است اگر سلولها مردند سایت درست است. فعلاً میتوانم یک کار کنم و این خوب است.
خانه که آمدم تا شب نشستم پای کار مزخرفی که کل هفته درگیرم کرده بود و بالاخره تمامش کردم. یک جا وسط کار گیر کرده بودم و خیلی سخت شده بود. الان که تمامش کردم سختیاش یادم نمیآید.
https://t.me/f_mahmudpur
امروز را با یک مسئولیت صبحگاهی جدید شروع کردم. نه چندان دوست داشتنی. میانهی صبح، نوشیدن قهوه هم کدورت من با خستگی را نشکافت.
«حباب شیشه» را ادامه دادم. بانو پلات در بخشی از کتاب میگوید: هراس دارم که فرق بین مشروبها را نمیدانستم و به تجربهام در دیدن تبلیغ تلویزیونی بسنده میکنم.
کتاب احساس راحتی به من میدهد. درحالیکه بانو پلات خود را در تعاریفی مثل این که مردم میگویند: این دختر نوزده ساله بورسیه دارد و جایزههای متعدد گرفته، روبرو میبیند، بدون تکلف و اغراق از کمبودهایش پرده برمیدارد.
فکر میکنم تا همینجا کافی باشد اما بخشی از آن را به روزگفتار تبدیل میکنم.
کمی آزادنویسی، به لطف کانالها. نه در دفتر.
مثل خرس قطبی خابیدن اما زمستان بیدار نشدن.
امروز را روز هرج ومرج مینامم.
گزارش نیک ۶۶
دیر خوابیدم و دیر بیدار شدم اما، خواب خیلی خوبی دیدم که پس از بیداری، نوشتمش و شب، در کانال تلگرامم میگذارمش.
به سراغ آزادنویسی رفتم.
گاهی فکر میکنم نابالغ و کودکمغزم. امروز این حس را داشتم.
باری، نمیدانم چرا، ولی تمام روز با تمرین «نویسندگی خلاق پیشرفته» درگیر بودم. گاهی روی کاغذ، گاهی در مغزم.
نوشتمش اما نمیدانم چه کیفیتی دارد. شاید فاجعه باشد.
«تاریکی» خواندم. پس از «بوف کور» فکر نمیکردم رمانی اینقدر رویم تاثیزگذار باشد. اما «تاریکی» هست. شاید بهاندازهی «بوف کور».
برخی صفحات را چند بار میخوانم اما سیر نمیشوم از «مرتضا» و «مهری».
ورزش نکردم. نگامیدم.
بیشتر درون خودم بودم. از آن روزهایی بود که انسان با خودش تنهاست.
آزادنویسی کردم و باز به تمرین «نویسندگی خلاق پیشرفته» برگشتم. فعلا با یکدیگر کلانجار میرویم تا ببینیم به کجا میرسیم.
پس از ثبت «گزارش نیک»، دوباره من میمانم و «تاریکی» و تاریکی.
شام و خواب هم مراحل آخر.
کانال تلگرامم:
https://t.me/saaye_zaad
نمرهی امروز: ۷/۵ از ۱۰
درس جدید روانشناسی را میشنوم. یادگیری و یادگیری. یادگیری هنری جدید. نوشتن صفحات صبحگاهی. موقع ورزش کردن، کم آوردم. علت را فهمیدم کم خوردن آب بود.
قبل از وبینار یک دفعه شارژ تمام میکنم. و به یاد میآورم که تمرینهای خودواژه را انجام ندادهام. تا به حال داستانک ننوشتهام.
وبینار را شرکت میکنم. کلمات تازه میشنوم. و با جمع مینویسم. از خودم برای خودم مینویسم. در وبینار چیزی ندارم بگویم، نه تکرارآموزی، نه کلمهبرداری و نه پیادهروی.
بعد از وبینار 13 صفحه از هفت ناخدای شهریار مندنیپور را میخانم. همهی متن را باید کلمه برداشت. این هم کلمهبرداری، اتلال، حفرههای بینام، کلمهالکلمه، شیرازهی خیابان، آوای مدید، به شکمنای چسبانده، ادب جهانآرای، به جهت دهان، قرمز نگاه کرد، رازی قریب، آدمخوری، حفرهی جذام، تراطوار، چشمههای حرکت، لکاتهای، طوق مریدی، حصهی آشنایی، شهرهای نثر، لؤلؤآویز، ارواح سوداگر، موزهدوزی، قرمطی، مرنویی، پردههای کندر، طنین اطلس، بهتخوار، زاربازار، تهیناک، مهبسته، جزه، نطع، هوفهی عبور، مذاق شربت، میخاییدند، پااندازی، مدیونیت، لحمهای، گرانسال، دوشنبهروز، صدایی رقیق، رفعت فروتنی، علیالاجماعٍ، شبح باد، بارفتن، نافی، حقد، تفرعن، کرانه کرده، شمسوار، تیغ قجر، شیرینیسازی، روداری و …
سال واژه ام: ساختن
میخواهم تا قبل از پایان سال حداقل 2 چیز از 3 چیزی که مدتهاست باید ساخته شوند رابسازم. کمتر از 5 ماه به پایان سال مانده است. سال واژه نداشتم و تازه انتخابش کردم اما به نظرم قشنگ است.میخواهم از تله کمالگرایی پا بیرون نهم و به باغ عملگرایی وارد شوم. میوه های آبدار باغ را بچشم و از سراب های بیابان دل بکنم. نمیخواهم کارهای جدید شروع کنم. همان کارهای قبلی را سر و سامان بدهم و به نتیجه برسانم کافی است. کافی که چه عرض کنم، عالی است! ایده ها وقتی مدت زیادی در ذهن باشند میمرند، جنین هم 9 ماه بیشتر نمیتواند در شکم مادر بماند و باید بالاخره بیرون بیاید. بعضی ها که هفت ماهه به دنیا میایند و دو ماه آخر را طاقت نمیاورند. راستی هفت ماهه ها عملگرا ترند؟
میگویند من هم چند روز زودتر از پیش بینی به دنیا آمده ام، پس تا دیر نشده باید دست بجنبانم! شاید علتی داشته که خواستم زودتر چشم به جهان بگشایم. شاید هم یک کنجکاوی زودهنگام بوده یا یک غافلگیری کوچک. نمیدانم…
به هر حال امروز در مسیر یکی از آن دو پروژه قدمی برداشتم. هرچند کوچک اما با انسان فوق العاده ای هم آشنا شدم. چقدر به هم شبیه بودیم و تجربیات و مسیر مشترکی داشتیم… انگار 10 سال بعد خودم را میدیدم…
میخواهم ببینم در هر روز چقدر به سمت چیزهای تازه و چقدر به سمت به انجام رساندن پروژه های فعلی میروم و این روند را ثبت کنم. از هفته بعد این کار را خواهم کرد. مدتی میخواستم روزهای هفته را اینگونه تقسیم بندی کنم. مثلن شنبه و یکشنبه و دوشنبه برای کارها و موضوعات جدید و explore در حوزه هایی که مربوط به من هستند و سه شنبه تا جمعه هم فقط exploit و پیشبرد کارهای جاری ولی در حد ایده ماند و به اجرا نرسید.
فارسی را پدرانه بیاموزیم
دوست ندارم از روزهایم بنویسم. دوست دارم از فکرهایم بنویسم. البته اگر بشود اسمشان را گذاشت فکر. اگر که با معیارهای جهانی برابر باشد(اموجی خنده). اینجا فاطی میپرسد فکر چیست؟ فاکر کیست؟ بیخیال، بروم سوختم را تامین کنم اول. با این حرف که انسان به زندگی معنا میبخشد موافقم. آبی من نه اگزیستانسیالیست هستم، نه فمینیست، نه چپ، نه راست. فقط دوست دارم از دور تماشا کنم و بخانمشان. از اینکه خودم را به ایسمی بچسپانم خوشم نمیآید. میخاهم افکارم آزاد بچرخد. «چشم دشمن به کفش توست و چشم دوست به لب تو. کفش باید چنان برق بزند که چشم دشمن را کور کند و لب و دهان باید چنان حرف بزند که دل دوست شاد شود.» این دو جمله از کتاب «ترجمه به زبان پدری»ست که مبینا ملائی عزیز دیشب برایمان خاند. نیما سرلک میگفت دیریست که با زبان رفتاری مادرانه داشتهایم حال اما رفتاری پدرانه باید داشت(نقل به مضمون). قرار شد بفهمیم کدام فارسیها جذبمان میکند. میتواند هر متنی باشد. حتا ترجمه. ترجیح من مسکوب است. هر وقت گیج شوم که چی بخانم چی نخانم یا هر وقت که از مطالعه ناامید شوم میروم سراغ مسکوب. میخاستم امروز نامهای برای او بنویسم آبیجانم. بعد منصرف شدم. میخاستم بپرسم چرا آن کار را کرده(خودش میداند منظورم چیست). عصبانی نشو آبی. پشت سر مرده نباید حرف زد میدانم، اما مسکوب که زندهست. آبی من معتقدم هر آنکه مینویسد هرگز نمیمیرد.
https://t.me/Mohammadfaty2