نویسنده: شاهین کلانتری

یکی از برنامه‌های ما در «ایده‌پزی» آشنایی با کتاب‌های گوناگون است. امروز در واپسین جلسه‌ی سومین کمپ ایده‌پزی به پاره‌یی از کتاب «قدرت یکی بیشتر*»

نوشتن با احساس ضعف آغاز می‌‌شود و با احساس قدرت به پایان می‌رسد.

گاهی اوقات روزم را با  یک جمله می‌سازم. به معنای واقعی کلمه چنین می‌کنم: جمله‌یی به دلم می‌نشیند و در ادامه‌ی روز مدام به آن

بعد از خواندن این نقل‌قول بود که فهمیدم تشبیه، تکنیک مناسبی برای طنزپردازی‌ست: «ازدواج مثل مستراح است، آن‌ها که بیرونش هستند عجله دارند سریع داخل

گاهی تا رساندن پیامت به بهترین شکل ممکن فقط یک «تشبیه» فاصله داری. پیشنهاد: بیایید یک «دفتر تشبیه» داشته باشیم.  در یک طرف این دفتر

تا به‌حال خودتان را به چیزی تشبیه کرده‌اید؟  حتا اگر آگاهانه هم چنین نکنیم، بسیاری از ما به طور ناخودآگاه استعاره‌یی از خود در ذهن

حالا که بحث تشبیه را آغازیده‌ایم و به مذاق شما هم خوش آمده، بیایید به استعاره‌ها و قیاس‌هایی که برای بخش‌های مختلف هنر نویسندگی ساخته‌اند

عشق را به چه تشبیه می‌کنید؟ سفر؟ درخت؟  زندگی را به چه مانند می‌کنید؟ جنگ؟ جنگل؟ استعاره‌های ما چیزهای بسیاری درباره‌ی نگرشمان به زندگی می‌گویند.

گلایه از حافظه به‌خاطر فراموشیدن کتاب‌ها بی‌راه است. مغز که سطل آشغال نیست؛ با همان سازوکاری که بسیاری از چیزهای اضافه و زائد را حذف

اگر روزی برسد که در انتهای کلاسم، نسبت به ابتدای آن، انرژی بیشتری نداشته باشم، تدریس را برای همیشه رها می‌کنم، برای ادامه‌ی نویسندگی هم

«ساعت ۶ از خواب برمی‌خیزم. بی‌درنگ نوشتن صفحات صبحگاهی را می‌آغازم. مثل همیشه اولش سخت است. وسوسه می‌شوی برای هزار کار دیگر، از همه بیشتر

«جاهای خالی تقویم شما را شیطان پر می‌کند.» این جمله‌ی گرنت کاردون را پنج سال پیش خواندم، و بیش از همه‌ی حرف‌هایش در ذهنم ماند.

پروژه‌ی فکری شما چیست؟ اصلن پروژه‌ی فکری یعنی چه؟ خیلی ساده یعنی اینکه موضوعی را سنجاق‌ کنیم بالای ذهنمان و کاری برایش انجام بدهیم. برای

گاهی آدم برخی کارها را هزار بار از نو شروع می‌کند. چطور؟ انگار با هر وقفه در انجام کار مجبور می‌شوی به شروع مجدد آن

بهتر است این کار را با یکی-دو نفر از دوستانتان انجام بدهید و با گزارش‌دادن به‌هم بر انگیزه و تعهدتان بیفزایید. برنامه‌ بریزید که هر

لئو تولستوی گفت: «بدترین و خطرناک‌ترین حرف این است: ”همه این‌گونه‌اند.“» یکی از ارزشمندترین هنرها «هنر تعمیم‌ندادن» است. یعنی اگر یکی از دوستانت ناسپاس است

بهتر است نگویی «حالا می‌نشینم تا شعر بنویسیم» یا «الان می‌خواهم طنز بنویسیم»، بگو «می‌خواهم بنویسیم». همین کافی است، نتیجه هر چه شد، شد. وقتی

فعال‌سازِ ذهن چیزی‌ست که به‌سرعت می‌تواند ذهن را به جریان بیندازد و با قدری کنکاش منجر به ایده‌یی خلاقانه شود. می‌خواهید نوشتن بیاغازید و نمی‌دانید

ایده در آدم‌هاست. این آدم‌های زندگی ما هستند که ما را به نوشتن برمی‌انگیزند.  شاید می‌نویسیم چون طاقت دیدن درد آدم‌ها را نداریم.  برایان فیلان،