فهرستی همیشهباز دارم برای ثبت درسهایی که از تجربههای شخصی میگیرم، تا با مرور گاهبهگاه آن، جلوی تکرار برخی اشتباهها را بگیرم. یکی از نکتههای این سیاهه:
«مبادا گفتهی نابخردانهی نزدیکانت را، بیش از سخن خردمندانهی فردی که دور از توست، جدی بگیری.»
برای مثال؛ در مهمانی خانوادگی، پسر عمویت با حلاوت از شغل نان و آبداری میگوید و تو تصمیم میگیری از همین فردا صبح بروی پی مدرکگرفتن در این رشتهی بهظاهر پولساز، دریغ از توجه به نکاتی که همانروز در کتابی آموزشی دربارهی معیارهای اصولی و درست انتخاب شغل خواندهیی؛ یا در رابطهی عاطفیات، به توصیههای همکلاسیات که حرفهایش نتیجهی گندیست که در شکست عشقی اخیرش زده، بیش از سخنرانی روانشناسی معتبر توجه میکنی.
در اینجا با نادیده گرفتن روح کلام، مغلوب جاذبهی مجاورت جسمی میشویم.
شاید رفتار خردمندانه این باشد که به هستهی سخن بهای بیشتری بدهیم، تا پوستهی آن.
یک پاسخ
سعی میکنم بهش گوش بدم و عمل کنم