نویسنده: شاهین کلانتری

کاری را به‌شدت دوست داریم و راحت انجامش می‌دهیم، در کنارش کار مهمی هم هست که میلی به انجامش نداریم. در این شرایط می‌توانیم از

می‌روید جایی زیبا، مثل لابی هتلی یا گوشه‌یی از جنگل، ناگهان در خیالتان به آدمی که دوست دارید میندیشید و اینکه اگر او نیز در

فرض کنید قرار است از بین اشیای زیر یکی را انتخاب کنید و فقط مجاز باشید همیشه درباره‌ی آن بنویسید: کلید چمدان لامپ فنجان آب‌پاش

یکی از آموزنده‌‌ترین نکته‌ها درباره‌ی سبک که راهنمای مناسبی برای یادگیری نوشتن است، در دو نقل‌قول از محمد قائد: «تركیب معنا و حالت و انتخاب

پیش از آن‌که بدانی باید از چه بنویسی مهم است که بفهمی درباره‌ی چه چیزهای نمی‌خواهی بنویسی. امروز با دیدن ناشر-کاسب‌های اطراف دفتر کارم فکر

همین‌که شیفته‌ی شعرهای مسعود احمدی شدم و کنجکاوانه نامش را گوگلیدم دیدم همین یک‌سال پیش جهان را ترک گفته و چه تلخ، در اثر تصادف

چقدر طاقت از صفر شروع‌کردن دارید؟ اگر قرار باشد هر روز از صفر شروع‌ کنید چی؟ توماس کارلایل زمانی گفت: «نوشتن هر داستان جدید، در

برای چه می‌نویسی؟ به خاطرسپردن یا فراموش‌کردن؟ تنهاشدن یا به جمع پیوستن؟ نزدیک‌شدن یا دورشدن؟ فرار یا قرار؟ خوابیدن یا بیدارشدن؟ پُرشدن یا خالی‌شدن؟ کاستن

با یادآوری برخی خاطرات آدم یکهو حرکتی به جسمش می‌دهد یا زیر لب حرفی را زمزمه می‌کند. انگار که یادکرد آن خاطره هم به اندازه‌ی

فرض کنید موبایلی نو و مدل بالا به شما می‌دهند با باتری صددرصد شارژ. شما می‌توانید نهایت بهره را از این موبایل ببرید؛ اما مسئله‌ای

در رؤیا داریوش آشوری را دیدم که مچ دستم را گرفته بود و می‌گفت ‘بیا برویم بالاپشت‌بام واژه بسازیم’😅. شاید بیش از هر کس خواب

الوین بروکس وایت در آغاز مقاله‌ی «ابهام شعر» می‌نویسد: «زنم از اتاق دیگر فریاد کشید، ”کاش شاعران می‌توانستند روشن‌تر سخن بگویند.”» در اینجا می‌‌بینیم که

به این حرف سعید عقیقی بسیار میندیشم: «در فاصله‌ی زندگی تا مرگ، فقط باید چند کار را به طور مداوم تکرار کرد. مشکل این است

فرض کنید از شما می‌پرسند: «به‌توانمندی‌هایت بیشتر میندیشی یا ناتوانی‌هایت؟» به این سؤال به چند شیوه می‌توان پاسخ داد:  ۱. توانمندی‌هایم (یا ناتوانی‌هایم). ۲. نمی‌دانم.

این جمله‌ی معروف نیچه را شاید شنیده‌اید: «کسی که چرایی زندگی را یافته، با هر چگونه‌ای خواهد ساخت.» به همین سیاق دایان روایچ می‌گوید:  آنکه

رضا براهنی می‌گوید «نویسنده مانند یک انسان عادی افسرده نیست که برای درمان نزد روان‌پزشک برود. وی قادر است با نوشتن بر افسردگی خود مسلط

محمدرضا شعبانعلی هم در افزایش علاقه‌ام به جدی‌گرفتن کلمات مؤثر بود. یکبار نوشت:‌ «…به نتیجه رسیده بودم – و هنوز هم بر همان باور هستم

با از دست دادن چه چیزی یا چه کسی شدیدترین احساسات را تجربه کردید (خشم، اضطراب، اندوه و…)؟  زخم کدام باختِ کهنه هر بُرد تازه‌یی

در برخی کارها اگر خوب یا عالی نیستی چه بهتر که اصلن انجامشان ندهی. حالیا منظورم فقط کارهای خطیری مانند جراحی قلب و خلبانی نیست،