«اگر چه باد خزان ریخت لاله و گل را
هنوز نرگسِ شهلای این چمن باقیست»
-آزاد بلگرامی
در سلسلهفرستههای روزانهی «گزارش نیک»، هر روز فهرستی مینویسیم از کارهای نیکو و سودمندی که برای خودمان و دیگران انجام دادهایم.
شما هم میتوانید این پایین بنویسید که امروز چه کارهای خوبی انجام دادهاید.
دربارهی گزارش نیک بیشتر بدانید:
فهرستپایهی روزنگاری (Journaling) | چرا چالش «گزارش نیک»؟
فهرست خود را به این شیوه سامان بدهید:
- …
- …
- …
چند پیشنهاد:
- سالواژه: در آغاز گزارشتان میتوانید به سالواژهی خود اشاره کنید؛ تا هم نوعی یادآوری باشد هم مشوقی برای سنجش عملکرد روزتان بر پایهی سالواژه.
- نمرهی روز: اگر معیارهایی روشنی برای سنجش روزهایتان داشته باشید میتوانید عملکردتان را دقیقتر ارزیابی کنید و به آن نمره بدهید.
- یاری جستن: ویلیام کلمنت استون میگوید: «به دیگران بگویید میخواهید چهکار بکنید… سرانجام، یکی پیدا میشود که میخواهد به شما کمک کند تا به خواسته و آرزویتان برسید.» میتوانید در بخشی از گزارش نیکتان بگویید که در پی چه اهدافی هستید و به چه چیزهایی نیازمندید.
- هزارکلمهنویسی: چالشی در آزادنویسی. اگر اهل تایپ در برنامهی وُرد هستید بدک نیست هر روز دستِ کم هزار کلمه آزادنویسی کنید. شمارش کلماتِ متن را خودِ برنامه انجام میدهد. مهم این است شما دست از کیبورد برندارید و مغزتان را بسپارید به جریان سیال ذهن. در دل این آزادنویسی سطرهایی شکل میگیرد برای ارائه در گزارش نیک. ضمن آنکه نگارش همین هزار کلمه را میتوانید به عنوان دستاوردی روزانه گزارش کنید.
- واژهگستری: با پرسه در وبگاه «واژهدان» برای کلماتِ گزارش نیک خود در پی مترادفهای مناسب باشید. از جریان این پرسه هم میتوانید گزارش بدهید. بگویید با چه کلمات تازهای آشنا شدهاید و چه حسی به آنها دارید.
- گزارش آموختهها: از آنچه بهتازگی آموختهایم بگویم و حتا پارههایی از کتابها یا کلاسها را نقل کنیم.
- رسانهی شخصی: اگر کانال تلگرامی عمومی و فعالی دارید، پیوند آن را ته گزارشهایتان بگذارید. اینطوری:
https://t.me/shahinkalantari
+از جمله کارهایی که همسفران نویسندهساز بیشترِ روزها انجام میدهند:
روزنگاری و آزادنویسی
رونویسی و کلمهبرداری
انتشار متن در رسانهی شخصی
پیادهروی
مطالعهی داستان کوتاه و رمان
تماشای فیلم
پرسشنامهی گزارش نیک
همچنین میتوانید از پرسشنامهی زیر برای نوشتن گزارش نیک استفاده کنید:
برای سالواژهات چه گامی برداشتی؟
از یک تا ده به امروز چه نمرهای میدهی؟ چرا؟
از گفتوگوهای امروز چه نکتهای اندوختی؟
امروز در کدام کتابها پرسه زدی؟
امروز رفتی پیادهروی؟
امروز از خوردن چی بیشتر لذت بردی؟
امروز چه چیزهایی نگران یا ناراحتت کرد؟
امروز از رویاپردازی دربارهی چی کیف کردی؟
امروز با کی تماس گرفتی؟
امروز چه واژه یا عبارتی در کانون ذهنت بود؟
امروز دربارهی داستان بلندت چه خیالی بافتی؟
امروز یاد کدام خاطره افتادی؟
امروز در وبینار نویسندهساز چی بیشتر پررنگ بود؟
فیلم چی دیدی؟
نشانی کانال تلگرام را میگویی؟
مانیفست گزارش نیک
- گزارش نیک میتواند بهانهای برای فلسفیدن از راه درنگ بر رخدادهای روزانهی زندگی باشد.
- گزارش نیک یکدیگر را بخانیم تا با انبوهی از نکتههای جالب از زندگی روزمرهی همسفرانمان آشنا شویم. چه خوراکی بهتر از این برای یک نویسنده؟
- گزارش نیک خود را در کانال تلگرامتان همرسان کنید.
- شاید پس از چند روز حس کنیم گزارشهای ما تکراری شده و نگارشش نالازم. اما دقیقن همینجاست که اهمیت چگونگیِ بیان را درمییابیم. یعنی موضوع مهم نیست، مهم این است که از چه زاویهای به آن مینگریم و چه شکلی بیانش میکنیم. از طرفی، شاید بهتر باشد تمرینِ حیرت کنیم و از جنبههای نادیدهی روالِ روزمرهی زندگی به وجد بیاییم.
همسفران ثابتقدم گزارش نیک
| فرشته برگی | مریم کاشانکی | سحر فرهادی | غزاله فائق | زهرا هادی | فرزانه پوربهرام | آناهیتا آهنگری | ساجده حقپرست | الهه علیزاده | ناهید راستی | هانا حسینی | ساحل خسروی | احسان شناسا | زهرا بلامپور | گیتا کلاهدوز | هاله کاشانی | سیما دهقانپور | آرمیتا آرین | فاطمه سربازی | فائزه اعظمی | سامان مفیدی | ثمانه چیتگرها | لیلا گلستانی | منصوره بانام | ساره شوندی | مرضیه حسینی | سارا ذوالفقاری | سیمین مهرابی | یوتاب کیخا | ستایش عبدی | بدری صفایی | زهرا کردوالی | مهشید خوشآموز | مریم ابراهیمی کوچک | مریم ابراهیمی قندک | ریحانه ربانی | لنا امیری | مریمبانو صنعتی | نگار کردانی | سوین درخشانی | نرجس عظیمی | فاطمه نادریان | نعیمه صدقیان | لاله حقیقت | حدیقه شعبانلو | مهدیه کاظمی | لیلی مداح | ملیحه ناصحی | مبینا عبدلی | شکیبا اسکاف | پریسا کیانی | زینب اردستانی | زهرا تنگستانی | زهرا حبیبی | حمیده وحدتی | عاطفه قربانی | مهرداد شقاقی | فرح صداقت | زهره یوسفها | ندا احمدی | زهره بیکی | مهتاب صادقی | علی آراسته | مریم جوینده | باده علوی | مهرگان معدنیپور | الهه نصیری | شادی صفوی | عسل فاطمی | شاهین کلانتری | فریده جوریکی | سارا چگنی | نعیمه غفارپور | آذردخت حمیدی | فیروز قاسمی | فاطمه ذاکر | فاطمه مداحیپور | زینب قهرمانی | بتول آقارحیمی | مبینا ملائی | زمزمه رئیسی | زهرا فرید | مهناز روحانی | هانیه آصفی | هانیه نوبخت | آرزو بابایی | فهیمه سعادت | لادن شایانفر | دیانا عباسی | سمیرا نشانیفر | شیما صادقی |ناهید یوسفزاده شوشتری | شکوه طایفی | لیلا علیقلیزاده | زمزمه رییسی | مریم حاجیکریمی | عادل صالحی | مهناز روئینتن | مریم جلوانی | زهرا حبیبی | زری قوام | مریم شیرازی | لیلی امیری | زهرا بهاری | الهام جامعی | میترا نعیمی | نغمه فاطمی | فاطمهحورا رحمانی | محبوبه نیری | زهرا شعله | متین چپانی | مریم احمدنژاد | نیما سلمانی | محبوبه نیری | بهار اخوت | محبوبه صداقتی | فاطمه محمودپور | آوین میرصیفی | نسیم کمالی | محبوبه گلکار | علیرضا اندیشمند شوشتری | ملیکا فولادی وندا |
قوانین بهرهوری من
- کمالگرا باش، کمالگرای واقعی. میلت به کمال را بهانهی تنبلی نکن. کمالگرای حقیقی میداند که یک همواره برتر از صفر است؛ یعنی خلق نسخهی ضعیف و ناقصِ یک کار خیلی بهتر از آن است که هیچ کاری نکنی. چون اگر به حد کافی کمالگرا باشی، میتوانی در نسخههای بعدی به ایدهآلت نزدیکتر شوی. پس کمالگرا عملگراست، چون تشنهی کمال است، تحت هر شرایطی، دست به کار میشود، و کمال را در بهبود تدریجی میجوید.
- اول اولویت. فقط با انجام مهمترین اولویت روز است که اجازهی رفتن سراغ بقیهی کارها را مییابی.
از پس اغلب کارهای دشوار، نسخهی صبحگاهی تو، بهتر بر میآید. - به جای مدیریت زمان روی مدیریت انرژی متمرکز شو. ممکن است گاهی اوقات زمان کافی داشته باشی اما انرژی کافی نه.
توی یک ساعتِ پُرانرژی میتوان کارِ چند ساعتِ کمانرژی را انجام داد. - پرسهی بیهوده و بیموقع شبکههای اجتماعی ممنوع.
برای خوب کار کردن به آرامش ذهنی نیاز داری. حداکثر زمان مجازِ روزانه برای حضور در جاهایی مثل اینستاگرام نیمساعت است که باید این زمان را هم موکول کنی به بعد از انجام کارهای مهم.
اینکه حرفهی ما به اینترنت وابسته است دلیل نمیشود که وقتسوزی در آن را توجیه کنیم. - رُند کردنِ ساعت ممنوع.
از هر لحظهای میتوانی کارت را شروع کنی. نباید معطل کنی تا ساعت رُند شود. شروع کردن از نه دقیقه به هفت خیلی بهتر از شروع کردن از رأس ساعت هفت است. - چندکارگی (چند وظیفگی) دشمنِ بهرهوری است.
هر وقت روی یک کار تمرکز میکنی فقط همان کار را انجام بده، اگر وسطش به کارهای دیگر ناخنک بزنی، انرژی ۶ ساعت کار را در ۶۰ دقیقه هدر میدهی. - حس و حال مطلوبت را با موسیقی یا پیادهروی بساز.
گاهی چند دقیقه گوش کردن به یک موسیقی خوب یا یک پیادهروی کوتاه میتواند شهامت، حوصله، تمرکز و انرژی لازم برای پرداختن به کارهای دشوار را فراهم کند. - اگر به فکرهای کهنه بیش از اندازه میدان بدهی از تک و تا میفتی. با آزادنویسی خودت را شر فکرهای تکراریِ گذشته برهان.
- یک پارچ آب کنار دستت داشته باش و مدام آب بنوش.
گاهی خستگی فقط به خاطر کمبود آب بدن است. - خوب و بهموقع بخاب. نه زیاد، نه کم، حدود ۷ ساعت کافی است.
- در طول روز گزارش مختصری از کارهای انجامشده بنویس. آخر شب آن را در صفحهی «گزارش نیک» همرسان کن.
- ادامه دارد…
دانلود کتابهای شاهین کلانتری
دانلود کتاب فرهنگوارهی فارسی خلاق
دانلود کتاب چرا باید زیادتر حرف بزنیم؟
106 پاسخ
گزارش نیک ۱۰۳
سال واژه ام تغییر
امروز روز دوم است که به نوشتن این گزارش روی آوردم دیروز هم نوشتم و چند ساعتی مهمان کانالم بود ولی نمی دانم یک دفعه چطور شد که انگشتم گزینه حذف را نشانه گرفت البته قبلا آن را ذخیره کرده بودم.
حالا امشب چه بنویسم آخر تازه کارم در این مورد، نمره هم که باید بدهم به خودم
امروز روز پرمشغله ای برایم بود.پارکینگ خانه ام محل نگهداری همه چیز هست به جز ماشین، زیر سه اتاق خواب، پارکینگ دراز به دراز خوابیده است با هزار اسباب اثاثیه که نصف بیشترشان هم به درد نمی خورند.
به هر جهت اسباب ها را دانه دانه به حیاط منتقل کردم و بعد شلنگ به دست افتادم به جان در و دیوار و کف و لوله های گاز و…
غریبه که نیستید از بچگی از مارمولک و مار و خزندگان بی نهایت می ترسم راستی ما در شهرمون به مارمولک می گوئیم رِب اصلا اسمش ترسناک تر است تا خودش
زیر یک جنس ضایعاتی که نمی دانم به چه درد من می خورد( همسرم هیچ چیز را دور نمی اندازد و همیشه می گوید هر چیز که خوار آید یک روز به کار آید و برای همین است که پارکینگم شلوغ شده انگار یک ضایعاتی ) یک دفعه یک رب بسیار ریز و بدهیبت خودش را نشان داد و تا مرا دید در یک آن فرار را بر قرار ترجیح داد و ناپدید شد.از دیدن قیافه اش چندشم شد بدنم به رعشه افتاد مورمورم شد.
اما چه کار می توانستم بکنم اواخر شستن پارکینگ بود و دلم نمی آمد نصف و نیمه رهایش کنم.
اگر مثل دفعات قبل بود من هم مثل او دو پا داشتم دو پای دیگر هم یک جایی قرض می کردم و فرار را بر قرار ترجیح می دادم ولی به خودم نهیب زدم گفتم مرضی خجالت بکش نصف تو که هیچ، یک صدم نصف تو هم نیست آنوقت به خاطر یک موجود به این ریزی کارت را رها می کنی و می روی، خجالت دارد واقعا،
زن به این گُندگی از یک حیوان بی دفاع باید بترسد او باید از تو بترسد نه تو از او
در یک حرکت شجاعانه مثل دوشیزه قوسانیان در سریال جنگجویان کوهستان شلنگ به دست آن محدوده جایگاه رب را شستم و بی خیال وجودش شدم.او هم با یک جهش دیگر خودش را از پارکینگ به حیاط منتقل کرد و رفت.
با اینکه تا الان که درست ساعت ۱۲ را نشان می دهد اعضا و جوارحم می لرزد ولی خب پروژه تمیز کردن ضایعاتی خانه با موفقیت به اتمام رسید.
عصر هم چون داروی دیابتم رو به اتمام بود به مطب دکتر رفتم.قرص گلوکوفاژ و گلوتوریو برایم نوشتند به اضافه قرص چربی و همچنین آزمایش دیابت و دیابت سه ماهه نیز هم، خدا گرگ بیابان را نصیب دیابت نکند الهی آمین
نمره از ده به خودم می دهم ۷
شب به خیر
سال واژه: تداوم
1-خواندن کتاب هیچکاک و آغاباجی.
2-آمدن خواهرم به منزل ما. درد و دل و…..
3-بازنویسی از داستانم.
4-وبینار شاهین کلانتری
صحبت از بهرام صادقی با این اطلاعات ناچیز از او که ایشان پزشک بودند در نجف آباد اصفهان زندگی میکردند و زندگی سخت او که بخشی از آن برمیگرده به اعتیاد و
سوگ مادر ش و…
خواندن شعری برای همسرش ژیلا که ایشان را در شعرش به اسم گلی خطاب کردند، هم خالی از لطف نبود.
صحبت از کتاب ملکوت که نسخه بدون سانسور از آن را استاد زحمت کشیدند فایلشو برای ما گذاشتند. که در اولین فرصت خواهم خواند.
کتاب دیگه از بهرام صادقی که ایشان خودش تدوین نکرده به اسم سنگر و قمقمههای خالی که مجموعهایی از داستان کوتاهست.
که در مجله چاپ میشده که بعدها توسط دوستانش جمع آوری و بصورت کتاب در مییاد.
و بعد رونویسی به مدت 5 دقیقه با شروع سرچشمهی همهی…….
5-به خودم 6 میدم از یک تا ده
تا گزارش نیک بعدی خداوند حافظتون.
گزارش نیک ۱۰۳
سالواژهام: فاصله
— قفل شدهام. قفل قفل. دستانم انگشتانم حرکت نمیکنند. هیچ چیز در ذهنم نیست. همه پاک شدهاند. بدون انگیزه شدهام. نمیتوانم بنویسم اما شوقش را دارم. دو نیرو همزمان مرا از دو سوی مخالف میکشند، دردآور است.
عطشم به نوشتن سرجایش است، اما چفت شدن ذهنم را نمیفهمم.
پس کتابی بخوانم شاید علاجی باشد بر این درد بیدرمان. میخوانم. هذیاننویسی میکنم، بهانه ندارم.
چند لحظه که میگذرد رگ و پیام باز میشود. نقبی که برای نوشتن زدهام، کارساز میشود.
به گمانم نوشتن، ساختن آرزوهایی است که هیچوقت زندگی اجازهی ساختنش را نمیدهد. خشمهایی که هیچوقت برونریزی نشده یا دوست داشتنهایی که محال بوده ابرازش کنیم.
نیازم برای نوشتن یک قلم است و یک کاغذ. یا تکان دادن انگشتانم است برای تایپ…
ادامهی یادداشتم را در کانالم منتشر میکنم.
— ما امیدوارانیم.
آخ آخ گزارش نیک نویسی یادم رفتهبود.در حالی که روز پرباری داشتم.
_ سالواژهام: واقعیت
_ خیلی جاها رفتم
_ کارواش
_ تعمیرگاه
_ آرایشگاه
_ دندانپزشکی
_ مخابرات
_ جلسه کاری
_ چند ساعت در طبیعت بودم. اما به واسطهی تلفنهایی که شد متاسفانه حضور عمیقی نداشتم.
_ نمرهی روزم ۸
دو سه یادداشت از « به زبان مادری گریه میکنیم» خاندم. برقها دارد میرود و دنکیشوت نخاندم. در واقع حال ابزارهایی که باهاشان کار میکنم هم محدودیتهایی ایجاد کرد. از حرف زدن با آدمی که صد دفعه براش یه چیز رو بگی و باز انجام بده متنفرم. میتونم اون آدم رو برای همیشه نبینم انقدر برام منزجر کنندهس این رفتار. و یه گفتگوی بد میتونه روزت رو خراب کنه همونطور که یه گفتگوی خوب روزت رو میسازه. همینه. نمیشه کاریش کرد. نمیدونم نیک حساب میشه یا نه. نمیخام چرخه رو قطع کنم. برای همین کانال هم به روز کردم.
دستم چند روزیست بدجوری درد میکند. انگار تو شصتم کارد میچرخانند. چه اهمیتی دارد. نه اینکه تریپ سوپرگرل بردارم. چارهیی ندارم. این جور بار آمدهام. آنگاه که اوضاع گل وبلبل بود و دست به سیاه و سفید نمیزدم، ککم نمیگزید چه برسد الان. هنگامی که انگشتم را عمیق میبریدم، نهایتش چند دور دستمالکاغذی دورش میپیچدم و دوباره از سر میگرفتم کار را. بازم غرق خون میشد. طوری که دل “م”خانوم غش میرفت، دل من نه.
موقع کرونا جز کسانی بودم که اوایل گرفتم. اصلن نفهمیدم چه مرضیست که دوماه سرفهپیچم کرد و دوهفته بستری. چندتایی هم عمل داشتم. دوتا… نه، سهتا زیبایی و دوتا برای شکستگی مچ دست و میومکتومی. موقع رفتن به اتاق عمل انگاری داشتم میرفتم پارتی. طوری که دکترها روحیهی خوب و آستانهی دردم را میستودند. همه خانوادهام اینشکلیند. تازه من نازکنارنجیشان هستم.
اما بلعخره هرکس پاشنهی آشیلی دارد. در برابر مسائل احساسی خیلی حساس و شکنندهام. میکرب نفوذیام اعتماد است و از در دوستی وارد شدن.
نقشهکشیدن و منفعتیابی یکسویه بهر رُسکشی و بهرهخاری از دیگران که جناب بوقین و اسکول؟ توبه توبه. من مجنون نشوم که شود با این غلظت واژه ردیف کردن؟ حتمن میپندارید خرخرهی طرف را میجوم اینموقعها. نه. خیلی ساده اگر دیدم ارزش گفتن ندارد و آگاهانه بوده، بلاکش میکنم میروم بیسروصدا. انگار که اصلن هیچوقت نبودم.
حالا چرا اینها را گفتم. یاد نوشتدرمانی افتادم که بحثش در وبینار، پیشتر شد و لینک مقالهاش را گذاشتند و خواندمش. تمریناتش را میپسندم. مثلن همین تمرین بارش بداههی کلمات یکشنبه به یکشنبه. برای حس و حال این روزهاست.
اما نامه نویسی یک حال دیگری دارد. این که حرفهایی که تو دلت آماسید و نگفتی. اینکه احضار میکنیش رودرو برای سبککردن دل و ذهنت. میپرسی چرا؟ واقعن چرا؟ بعدش اویی که سوی سخن است میگوید، بهخاطر اینو به خاطر آن. شاید اصلن و فرعن همهاش سوءتفاهم و توهمی بوده. هر کس ساز خود زده و آنیکی نفهمیده. بعد آرامتر میشوی. دلت نرم میشود. اگر هم قانع نشوی، لااقل هشیارتری به خودت در برابر آندیگری.
شعر هم در وبینار امروز داشتیم. دو شعر: کلاسیک و مدرن. هردو تصویرهای شعری نابی داشتند موسیخکن و وجدآور.
-پادکست ۱۱ ارتباط و فنبیان گوش دادم و طبق معمول گزیدههایی ازش نوشتم محض به یادسپردن.
-کتاب زندهی روزنویسه را هر روز دنبال میکنم. در قسمت امروز واژهگزینی از دیگر جاها و بکار بردنش در متن خوب جفتوجور شد. من هم خورهی واژهبازی. واژههای برگزیده را دوباره برگزیدم و نوشتم که تمرین خوبیست برای گستردن دایرهی واژگان در نوشتن.
-به “م” کمک کردم در حمامرفتن. بعد لباس پوشیدن، قنداقپبچش کردم که سرما نخورد و شامش را هم پای تلویزیون دادم. و مثل هر روز ساعت ده برای خاب بردمش اتاق.
– حریصم برای خاندن و یادگیری و کارهایی که فرصتش نیست لابهلای نادوستداشتنیهای اجباریم. چاره چیست. آنها را هم انجام میدهم. خوبم انجام میدهم. چون هیچچیز را شل و نیمبند دوست ندارم. حتی خرحمالی.
کارامو به خوبی تکمیل کردم و تحویل دادم.
تا جایی که تونستم لپ تاپو خالی کردم. از حساب کاربریا خارج شدم و همه پسوردارو پاک کردم. برنامه ها رو حذف کردم. قرار ه ببرم پیش آقای یادگاری که بده یکی از دانش اموزاش که الان مهندس شده درستش کنه. خیلی استرس داشتم واقعا امیدوارم دست یه مهندس کاغذی نسپرده باشمش. آقای یادگاری معلم بازنشستهایه که عاشق تعمیرات وسایل برقیه و بعد بازنشستگیش تو یه فسقل مغازه کار ملتو راه میندازه. اینقدر کارش خوبه که جلو مغازش صف میبندن. تاحالا مامان کلی از وسایلو برده پیشش. حتی اتوی قدیمی که از مامانش مونده بود رو هم درست کرده. مامان گفت نگران نباشم خودش کارش درسته کسیم که معرفی میکنه کارش درسته.
تو ساجستای یوتیوب ویدیو جدید بیپلاس که راجب داستان پکن بود اومد بالا. خیلی جالب بود. این کار علی بندری که نقشه رو باز میکنه و قشنگ همه چی رو توضیح میده واقعن جالبه. توضیحاتی که میده یه اینفوگرافی تمیز تو ذهن مخاطبش درست میکنه. پشت بند این ویدیوش چندتا ویدیو تاریخی دیگشو هم نگاه کردم. خیلی حال داد. دم خودش و ادیتور ویدیوش گرم.
برق رفت خواستم داستان بخونم دیدم فایلای تلگرام پاک شده. کتاب داستانی که از کتابخونه گرفتم رو خوندم. بد نبود. تا نصفه خوندم.
شب snpe کار کردم. با اینکه یه کم کار بالش موجدار دردناکه ولی حس سبکی بعدش خیلی خوبه.
دو صفحه از دیکشنری رو به کمک جیپیتی روخوانی کردم.
آخرین قسمت سریال چینیمو دیدم و گرفتم خوابیدم.
سالواژه: اکنون
لحظهی اکنون را سر میکشم. من بارها و بارها لذت تجربه در اکنون را داشتم و دارم.
شعار نیست، زندگی زیستهام این را میگوید.
دیشب در لایو فروشگاهی دکتر یونیورس عزیز از لحظه اکنون گفته شد. در قسمت توضیحات نفس مطمئنه همان جایی که از اماره و لوامه گذشتی و در نور و آگاهی درآمیختی.
گفت: زمانی که برای آموزش به تبت رفته بودم استاد بودایی از تمام جویندگان آگاهی پدسید: آیا میشود از آینده نترسید؟
یه خانوم اسپانیایی بلند شد و گفت: من از بعضی چیزها میترسم.
دکتر گفت: من درخواست میکروفون کردم و در جواب به آن خانوم گفتم؛ من از هیچ چیز نمیترسم.
آن خانوم گفت: مگه میشه چطور آیت حرف را میزنید؟
دکتر گفت: زندگی میکنم در لحظه حال.
گفت دیدم که متوجه نشده گفتم: لطفا همه یک لحظه چشمهاتون رو ببندید، همین الان از چی میترسید؟
همه خاموش شدند.
دکتر گفت: وقتی در لحظه اکنون باشی از چی بترسی؟ اگر هم ترسیدی فکر به آینده بوده، ایندهای که توهم ماست.
همیشه این پرسش مطرح میشود که چطور و چه راهکاری وجود داره؟
میخوام بگم راهکار زیاد اما مسیر با اینکه سخته با تمرین بهش میرسید مثل نوشتن اولش همه کلمات درب و داغون بعد واژههای نوظهور تجلی مییابند.
ذهنم را از تلههای ذهن رهانیدم. دست نوشخوارها رو گرفتم و یک تابلوی ورود ممنوع زدم سر در ذهنم. دوباره که خواستن بیان وقتی دارم آشپزی میکنم فقط به پیازداغ و مواد داخل قابلمه توجه میکنم. وقتی ورزش میکنم توجهم به سمت آهنگیست که دست و پا و بدنم رو به وجد آورده.
هر روز بی دلیل شادی رو به خانهام دعوت میکنم. احساساتم را میپذیر م و بغل میکنم. گاهی شادن و گاهی غمگین. احساس غم و عصبانیت میاد دست من نیست اما نگه داشتنش دست من است.
دنیایی ساختم امن و آرام و شاد، گاهی دچار تزلزل میشود اما دوباره برمیگردانمش به لحظه حال.
شاید فردا نباشد، امروزم را میرقصان.
خوش باش که هر که راز داند
داند که خوشی خوشی کشاند
#مولانای جان
از ۱۰ به خودم ۱۰ میدم، مخصوصا اگر موضوع خودشناسی و خداشناسی باشه، چون فقط آموزهها رو گوش نمیدم، نوش جانم میکنم
من یک کمالگرایی عملگرا هستم.
روزتون پر از شادیهای بیدلیل.
سلام فراموش کردم. بنویسم نیک را.
بگذریم دیروز با استادم صحبت کردم و کلی تجربه و چیزای خفن یادگرفتم.
وبینار رو هم سرکار دزدکی گوش دادم.
ناهار سبک خوردم که عصر نخوابم و به کارهام برسم اما خوابیدم. البته به کارهام ام رسیدم.
دیروز فورانی از ایده ها رو در ذهنم داشتم.
باور نمیشه که تولستوی انقدر دقیق آدمها رو می شناخته. آنا دیگه آخرشه :'(
باید یه مدت از کتابای 2000 صفحه ای فاصله بگیرم و برم سراغ زیر 500 صفحه ای ها.
دیروز ۵ دقیقه در وبینار کلمه نوشتیم. کلمه های هفته. از حس و حال هفته مون. جالب بود و آرام بخش.
استاد گفت اینو اینجا هم بگیم :’)
همینا
نوشتن
خواندن علویهخانم صادقهدایت
دنکیشوت
نوشتن
نوشتن
نوشتن
تمرین تند نوشتن
دوباره کند میشود نوشتن
دوباره تند میکنم و ناگهان باز کند میشود.
چه سماجتی دارد کندی و چه فراز و نشیبی تندتند تایپیدن.
در میآید. باید در آید. از کار در میآورمش تندنویسی را.
سنگ صبور صادقچوبک
واژهیاب
گوگلکیب
تفکر به وبسایت
اندیشیدن و اندیشیدن.
بیدارشدن مهمترین اتفاق روز است.
آن هنگام که چشمانم به روی نور باز میشود شادمانم که دیگربار میتوانم خمیرمایهی زندگی را با دستانم شکل دهم.
خوب° اسیر کمند《 هزارکلمهنویسی》شدم و گاهی کلماتی جدید متولد میشوند که شاید پیشتر هم بودهاند و نمیدانستم یا جایی خاندهام مثل نورخیز.
با یوگا، سوختگیری میکنم برای نشستنهایِ زماندارِ تارنوازی و قلمفرسایی.
کلاس آنلاین یوگایم را دوباره تشکیل دادم اما در گزینش پرتوجوها مته به خشخاش گذاشتم، با احترام به همهی مشتاقان یوگا، کسی که با نقشِ شاگردی روی مت حاضر نمیشود انرژیخار است، شیک و مجلسی به دو نفر از عزیزان اعلام کردم که کلاسم مناسب شما نیست که البته در حین کلاسها هم خودشان به این نقطه رسیدهبودند.
در کلاس بعدازظهر هم بچهها با ابزار، آسانای چرخ یا پل را اجرا کردند.
تا حواسم میرفت به نویسندهساز و نگاهم با عقربهها میچرخید، 《میگفتم برگرد و اینجا باش》
صوتش را خاهی شنید.
راستی یکی از عادتهای ناپسند من چندکارگی بود، به این معنی که هرگاه کلاس تئوری یوگا یا هر موضوع دیگری به جز کلاسهای حرکتی و اجرایی داشتم، همزمان با سخنرانیِ مدرس، کاهو و سکنجبین میخوردم، ناخن میگرفتم و کوکو سبزی مامان را زیر و رو میکردم به امید کلاس بازپخش.
تا اینکه نوشتن تربیتم کرد.
این روزها به مثابه یک دانشآموز نمونه، سرتاپا گوشم.
در پیادهروی امروز فهمیدم که پرندهها در خیابانهای شلوغ و اتوبانها نمیخانند.
هر بار تکرار آواز استاد شجریان، نکتهای ستودنی دارد از هنر گوشهگردی استاد.
فرهاد شیبانیِ شاعر، کتاب عکسی به نام از رخ زیبای دوست در طاقچه بینهایت دارد.
از آزاد بلگرامی کتابی ندیدم ولی با همان شعر در نویسندهساز، چراغقوه انداختم روی این بزرگشاعر.
حال اکنون کلماتم خوب است، در حالِ بزرگ شدن هستند.
در مقایسه با نخستین هفته، هوشمند و پاکیزه شده، از در و دیوار و لامپ به سوی بارقه و روانزخم و … حرکت کرده.
کتابهای با مادرم همراه، باغِ ما و دفترهای دوکا را خاندم.
هرکدام به شیوهی خود، تیزیِ افکارم را میگیرند، گرد میشوم و با لبههایم خراش نمیدهم.
شعر:
دلشوره دارم از بابتِ تو
فراموش کردم رسواای تو
به خاموشی ام نگو احمق
دل به خاموشی سپردم از دستِ تو
نوار نوار آرامش تلغی میدی
سرودِ ساز خود
چنین سرودِ ساز باران دُکی کنم
بارانِ آوازِ مره خفه نکن
مهکه داخلِ اوج سوزم دلسپورم بتو
کسی میبود باتو میموندم
چنین جونی و جانی در خود نیستی
احمق بودن انتخاب شد به لطفِ تو
چو نالهای نونخون
به آرامش قود دم
حضم شود
بابتِ تو
مه چه خاستم ازی بیشتر از تو
مره بینی رو گردان شی
ایکو تختِ خابِ مه و توست
جز تختخاب دگر تخت آرامش نیست
بمه و تو
خاهش به دامنت شوم
خونآلود فسادِ ناله نکن
لطف کن به خود و خودم
بیا آغوشم بخاب!
خوب بلاخره هنر کردم بعد از ۱۷سال نویسداری اولینبار شعرِ دلخواه خود موفق شدم؛ نویسداری کنم ولی خیلی خوشحالم چوکه فک نمیکردم روزی بشه از یک شعر ایقدر خوشحال شم که نویسداری کردم؛ تبریک میگم بخودم واقعن پدرم در اومد تاای شکلی نویسداری کنم نمیدونم بازهم بشه یانه ایکه به بارِ اول موفق شدم چیزی که سالها دنبال او بودم شد نویسداری؛ حال خاد گفتید مگه سندِ تو چنده آخه مه میفهمم زیادتر آدمها کنجگاپند؛ عزیزم ۲۶سال مهنه؛ یک دختر ۷ ساله دارم انگار معرفی نامه نویسداری کنم؛ خوب افغانستان همیجوری هسته دختراش دستِ چپ و راست نمیشناسه ازدواج کنه!
متاسفانه به سرِسال باید مادر شه حال دخترم ۷ ساله هسته مه ۲۶ ساله
شوخیکردم؛ امروز دخترم دیدم بزرگ شده تعجب کردم پشِ خود فک کردم اگه دخترمه ۱۶ سال بشه مه چند سالم میشه ۳۵ ساله میشم ای وای زدم تو سرم عجب آدمِ بدبختِ ام مه؛ آههها تو مگه چند سالهگی نویسداری شروع کردی؟ عزیزم ۸ سالهگی منه بدبخت به او بچهگی نیاز به دوست داشتم بزی واسطِه نویسداری یاد گرفتم شروع به شعر نویسداری کردم به نظرِ عقلِ کوچکم نویسدارا فقط شاعرا هستند؛ خوب مه بچه بودم چه میفهمیدم🤣🤣🤣
اول باید یک نکتهای خیلی مهمِ بگم؛ باز به گذارش امشب میپردازم.
ناگفته نه مانه کتابِ ماه رو خوندم ای جدید که چاپ شده؛ انشالله کتابِ خورشید، دمیغروب، سپیدهدم، نهنهدم، مریخ و گورههاای هفت پشتِ بهشتی ره چاپ کنه؛ اگه دنبالِ نظرِ به ای کتابِ جدیدید مه نظرِ داده نمیتونم پوزش میخام؛ فقط میگم خدا کنه برکتاش زیادتر شه!
آههها 🤣🤣🤣🤣🤣 امروز از دمیکه او خانوم درباره نویسداری سوال کرد مه همش میخندم؛ چطوری توانسته تمامِ نکات شعر نویسداری به یک خط به استاد؛ تعویل ده منم جاای استاد میبودم؛ میگفتم نمیفهمم🤣🤣🤣🤣
بنظرم عجله خیلی داشته میخاسته زودِ سرِ ساکه ببنده بره به خونهاش شروع کتاب نویسداری کنه🤣🤣🤣🤣
عزیزم مه پدرم در اومده هنوز نتوانستم نویسداری کنم تو چطور به یک سوال همه ره میفهمیدی🤣🤣🤣🤣 ( ایخدا )
آههها رسیدِم موضوع وبینار در باره کلمه نویسداری باشه اول برم ببینم
باز در ادامه همدیگر رو میبینِم!
اوف یکم خسته بودم گفتم باشه یکم سرِ خوده بزارم بعد برم چای بردارم که ناگهان ساعت۱۲/ ۸ دقیقه بیدار شدم از رو زمین حتی یک پتو زیرِ پام نبود 🤣🤣🤣 اینو باید از بچه پرسید؛ خوب شما فک کنید صبحگاهی نویسداری کنم
انگار فلمنامهام رفتم هفتهها پِشه نگاه کنم همه شون قمگین بودم؟
عجب شمشیر بجکرِام؛
بعضیجا حسابم خراب بوده کلمات تکراری نویسداری کردم نه که نفهمم خودم به قصد نویسداری کردم که یادم باشه؛ چجور آدمِه بدبختِام؛ خوب استاد گفت آزادیه….
یک سری جا کلمات! جدید تو ذهنم اظافه شده بود؛ مثلِ واژههاای مامانِ استاد!
آخ استاد مه کو زندگیام بلو رفت بهای گذارش؛
زیاد هم گفته استاد گوشه خونه بودم؛ پشرفتِ که حاصل شده به کیبوردِ گوشیام تندتر نویسداری کنم. و اللهِ شکر از صد کلمه کمتر نویسداری نکرده بودم جز یک هفته ۷۳ کلمه شده بوده!
خوب خدانگهدار تا فردا…
https://t.me/sadegaalezadai
«بازم مدرسهم دیر شد حالا چه کار کنم»
طبق روال معمول زندگیم دیر رسیدم ( البته این بار برخلاف اغلب مواقع خواب آلودگی دلیلش بود:()
اگه دیروز با ترکه البالو هم خودمو کتک میزدم تا بیدار بمونم و نیکو باشم و گزارش نیک بنویسم بازم بیفایده بود. چون دستم کلا لمس بود، چشمهام کور و پاهام ول.
مغزمم که عادت داره به تعطیلی مثل تقویم ایرانه یا واقعا تعطیلم یا بین التعطیلیم یاد در هوای تعطیلی یا افسردگی پس از تعطیلی.
توی یه لیگ دیگه واسه خودشه. خودزنی میکنم ؟
نه والا فقط آئینه گرفتم دستم و همه میدونن “خودشکن آیینه شکستن خطاست.”
روزه اول تموم شد خانوما و آقایون بساط نوشتنم تازه پهنه شما هم دیر اومدی نخواه زود بری
جونم براتون بگه در اول شهریور 405 مصادف با روزپزشک برای اینکه آینده و حال کمتر به این قشر ستمدیده و بلاکشیده زحمت بدم برای خالی کردن جیب مبارکم یک ساعت و نیمی عضله پروری و چربیسوزی داشتم. تازه ورزشم در دمای بالای 40 درجه و بی برقی بود، جهت احترام به تلاشهای مسئولین برای مراقبت از زیرساختها، ادای دین به آیندگان، مادر زمین و خلاصه اثبات ایرانی وطن و تن پرست بودن.
به قدر 5000 هزار قدم هم دور شدم از خونه تا مغزم بفهمه هنوز راه میرم و زنده ام و تصاویر جدید ببینه و بروز بشه.
چون دو روز آزادنویسی نداشتم و در بیست دقیقه فقط 800 کلمه روی کاغذ چکاندم گوش خودمو پیچوندم و بیست دقیقه هم در وقت اضافی نوشتن آزاد ادامه داشت. کیفیتی حاصل نشد صرفا آبی بود بر دل و دماغ سوخته( من موندم چطور یکی پول میده برای عزیز آسمونیش نماز بخونن و روزه بگیرن تا اگه خودش نتونسته قضاش به جا بیاد والا چهل دقیقه نوشتنم نتوست جبران دو روز ننوشتن رو بکنه چه جوریاس یه عمر جا موندن رو میشه با پای دیگری رفت و قبولم باشه؟)
از اونجا که بوهای خوبی به مشامم نمیرسه از این جور اختلاط های درونی به گزارش نیک خودم برمیگردم و اعلام برائت میکنم از چند خطی که در پرانتز نوشته شد و نتیجه نشئگی از نوشتن و خواندن صبحگاهیست.
تا سطح انرژی معنویم بالاست یه درودو رحمت بفرستم به روح سازندگان و توسه دهندگان هوش مصنوعی و این روزها علی الخصوص جمنای
این بزرگورارن من را نجات دادند از شرارت و شرو ورهای برخی گرافیستنماها
چند ساعتی هم در معیت جمنای بودم برای سر وشکل دادن سایتی
اعتراف بعدی در پیشگاه کلیسای مقدش گزارش نیک نویسان:
دو روز گذشته علاوه بر کاهلی در آزادنویسی، کانال تلگرام هم بازنشر محتوای سایرین بود.
کائنات زبون بسته هم با هر زبونی میخواد شیرفهمم کنه فهرست بسازم برای اهم و مهم زندگیم. لینک فهرستهای سایت شاهین کلانتری را پین کردم شاید این مهم به سرانجام برسه.
یک دوستی از بوشهر نوشته بود دورهمی دارند با موضوع شونشینی/ لنج نامه( نامه هایی که باید از دریا میگذشتند) و من باز دلم هوایی شدم که چقدر دلم همیشه میخواسته آدمها را دور هم جمع کنم و گل بگوییم و گل بشنویم… حالا نشد هم از کشتی های به گل نشسته مون بگیم.
5 قطعه موسیقی بی کلام هم شنیدم و غرق اکنون شدم.
لحظاتی هم به خانواده عشق دادم و گرفتم که از اوجب واجباتم هست هر روز و هر آن
روزنویسی دارم برای یادآوری بودنم در زمانه ای که “بودن” سخته
بعدِ شرکت، چند ساعتی کلنجار رفتن با وظیفههای بزرگسالی و دوندگیهای زپرتیِ روزمره و خرید و بسته بندی و چپاندن در سبد و فریزکاریِ مواد غذایی کافی است که آرزوی شبانه روز ۳۲ ساعته داشته باشی. این که چرا ساعتها برایم کم میآید را میدانم، اما اینکه چرا همین ساعتها برای دیگران کم نمیآید را خیلی نه. فایل جلسهی اول نویسندگیِ پیشرفته را روی دور تند با سرعت پلی بک 2x میگذارم. قسمت خندههای استاد کلانتری با آن سرعت را آنقدر از اول پلی میکنم و میخندم که تقریبا همزمان با حالتی که فایل را با سرعت اصلی گوش میدادم تمام میشود. شاید دیگرانی که ساعت برایشان کم نمیآید به تنها یک بار خندیدن قانعاند؟
برای انجام دادن تمرینها دن کیشوت میخوانم. این امیدواری بی دلیلِ دن کیشوتوار من به کش پیدا کردن نیم ساعتهای دمِ آخری که طی سالها نتیجه نگرفتن هیچ عوض نشده و امشب هم همان است. تا ۱۵ دقیقه مانده به بیهوشی امیدوارم تمرین دوم و بخشی از تمرین اول را تمام کنم. تا ۵ دقیقه قبل قید تمرین دوم را میزنم. و پایان با نتیجهی هیچ به هیچ.
اول صبح خیابونا خلوته. ماشینها بیمحابا میرونن. جوری به یه کوچه میپیچن انگار مسابقات فرمول یکه. شاید یادشون رفته آسفالت کف کوچهها و خیابونا برای مسابقات طراحی نشده. حتی اگه ماشین هم داشتم اعصاب رانندگی تو این شهر رو نداشتم.
اول صبح مترو و اتوبوس خلوته. با هر دقیقه گذر زمان به تعداد افراد افزوده میشه. آدمها چون میخوان برن سرکار، بقیه رو هل میدن. انگار بقیه نمیذارن اینا به کارشون برسن و باید تاوان بدن. باید بقیه ضربه فنی بشن تا دست اینها به عنوان فرد برنده بالا بره.
اول صبح فرصتی دوبارهاس برای خراب کردن آرامشی که خوابیدن آدمها به شهر میده. آدمها به دنبال سهم ارثشون از زمین، که بقیه خوردن، به جون هم میوفتن. تا دوباره نور سفید ماه در سیاهی شب اعلام صلح کنه و شهر به خواب بره.
حلزون چشمهایش را پیشتر فرستاده و خود از پی میآید. چه ایدهٔ قشنگی است.
دیشب چنان حالم بد بود که نتوانستم گزارش نیک را بنویسم. از پریشب احساس سرماخوردگی داشتم، دیروز به اوج خود رسید. سالها بود که اینطور مریض نشده بودم.
پریشب خوابم نبرد، تا خود صبح. ساعت پنج شش صبح، چمدانم را مرتب کردم. کتابها را آوردم و گذاشتم پیشم تا شاید بتوانم چیزی بخوانم. کمی «شاهنامه» خواندم و بعد چشمانم سنگین شد. خواب خوبی بود.
خواهرم رفته بود مدرسه و دلم نیامد وقتی میآید ناهار نباشد. یک ماکارونی تند درست کردم. خواهرم غذای تند نمیخورد. برای اینکه اذیت نشود اما لذت ببرد، خیارماست درست کردم تا این به آن در شود. تا خواهرم از مدرسه بیاید، یادداشت نوشتم. صبح فراموش کرده بودم بنویسم، بس که شب و روزم مرزشان را از دست داده بودند. غذا بسیار خوشمزه شد. بنده خدا ناهار را همراه با چند لیوان آب و یک کاسه خیارماست خورد و لذت برد.
گاه و بیگاه به «دن کیشوت» سر زدم.
خواب و بیدار بودم و بیصبرانه منتظر وبینار. وبینار شروع که شد، بد نبودم اما کمکم دردها اوج گرفت. چشمانم تب و درد را حس میکردند. وسط صحبتها خواب و بیدار بودم اما یادم هست که خانم ساره شوندی مدام پی «من در فهرستی از کلمات» را میگرفتند با آهنربا. راستش هنوز با این تمرین ارتباط برقرار نکردهام. خوابم برد و دوباره که چشم باز کردم، صدای کیبورد میآمد. در خواب و بیداری وبیناری را که منتظرش بودم، گذراندم. کمکم آن رویم بالا آمد. من وقتی بیمار میشوم، عصبانی هم میشوم. نیک نیست که بگویم با خواهرم تندی کردم. خواهرم برایم سوپ درست کرد با آب قلم. خندهام میگیرد از این اسم «قلم». سوپ را خوردم و کمی جان گرفتم. خواهرم بساط چای و شمع آماده کرد. دلم نیامد اخم کنم. با صدای گرفتهام، چهار پنج شعر از شیمبورسکا خواندم برایش، از کتاب «هیچچیز دوبار اتفاق نمیافتد». بعد هم حال جسمیام کمکم بدتر و بدتر شد. متوجه گذر زمان نبودم. خواب و بیدار. با این احوال یادداشت کانال را نوشتم و کمی هم به کانالهای دوستان سر زدم. از جمله کانال خانم منصوره بانام. کانال خانم موعودی را هم پیدا کردم و به آن پیوستم. کتاب شعرشان را منتشر کردهاند و چه پیادهروی قشنگی است با ماه. از لحاظ بصری هم بسیار زیباست. کار خانم ساجده حقپرست بسیار خوب است. در هنرها چیزی که دوست دارم، روان بودن و بیدستانداز بودن کار است. شاید توصیف خوبی نباشد اما تصورم این است که هنر خوب مثل یک دایره، کامل و روان است. کار خانم حقپرست دایره است. شعرهای خانم موعودی هم لطافت عشقی سیال و دلنشین را دارند. اصلاً شعرشان شبیه نور ماه است، مثل خود خانم موعودی که ماه هستند. من خیلی وقت نیست که ایشان را میشناسم اما همان چند دیدار و وبینار خودشان، ماه بودن ایشان را نشان داده است. ماه نمیتواند نور خود را پنهان کند. یاد شعر نزار قبانی افتادم. همان که میگفت عشق را نمیتوان پنهان کرد. با ماه و کلمه چشمانم سنگین شد. دوباره روز، بیمرز بیمرز، به شب وصل شد و همانجا روی مبل، خوابم برد.
سال واژه: تمرکز
نمره روز : 7 از 10
1. شرکت در جلسه 5عصر، وبینار نویسنده ساز.
2. پرسه زدن در “قوانین بهره وری من” از شاهین کلانتری ، بسیار مثبت و آینده ساز.
3. شرکت در “فهرست هفتگی کلمات ” هیچ اتفاقی، اتفاقی نیست. اول شهریور 1405.
4. نوشتن 150 کلمه در 5 دقیقه بدیهه نویسی.
5. هدیه دادن یک صندلی دفتری.
6. خواندن مسیح و مریم از مهشید امیر شاهی و آدمی به چه زنده است از تولستوی.
7. گذر از شیوه کار ” دست و پا زدن ” برای غرق نشدن به” شنای آرام” برای رسیدن به هدف با تمرکز و دیسیپلین.
8. شرکت در سمینار سه ساعته “خود شناسی و خود بازیابی ” .
9. مصاحبه برای ورود به سمینار ” تعویض سیم کشی ذهنی”
10. پرسه زدن در کتاب پسر خوانده.
11. صحبت تلفنی با خواهرم.
نیکروز ِموعد موعودی
چند شب پیش خواب میدیدم کسی گفت: «موعد موعودی است»
گفتم: «واقعاً وقتش رسیده؟»
گفت: «بله»
رفتم دنبال گلی. با هم راهی شدیم. گفتم: چه اسم قشنگی شد: موعد موعودی.
گلی خندید و گفت: «آره، خیلی… بیا برویم، زائو داریم.»
وقتی وارد شدیم، زائو فارغ شده بود و من مانده بودم که زائو که بود.
مدتی پیش با گلی تلفنی حرف میزدیم. گفت شعرهای «پیادهروی با ماه» را داده به ساجده برای طراحی و تصویرسازی. خوشحال شدم. شعرهایش را دوست دارم؛ صمیمی و رواناند، از جنس شمیم جنگلهای شمال.
امروز که به کانالش سر زدم، دیدم زائو به سلامتی فارغ شده و ماهِ شب چهارده به دنیا آمده است.
شعرهایش را گرم و تازه، در کانالش خوانده بودم؛ اما امروز یکنفس خواندم و دوباره به سراغ ماههایش رفتم.
در شعرها، ماه از همان ابتدا همقدم اوست؛ گلی راه میرود و ماه به دنبالش. مهتاب انگار در خانهی او جا خوش کرده است.
گاهی شمال میشود؛ ابرها سنگین میشوند و قطرهی بارانی با عطر رازقی روی صورتش مینشیند و بوی ماه میدهد.
گاهی تنهایی سراغش میآید. دلش شور میزند و با او میگوید؛ از دلتنگی، از ابرهایی که ماه را پنهان کردهاند و از غمی که قرار نیست پاک شود. باید کنارش نشست و با آن رفت.
در این پیادهرویها، خاطره هم همقدم است؛ خانهی خالی مادری، مغازهی آقاجان، سفرهی مادر و صدای اذان. ماه چشمانش را میبندد و ناگهان آنچه مانده، یادبود است و اشک است و جای خالی مادر.
گاهی از اینکه ماه دیگر فقط ماه او نیست و ماه همه است، قهرش میگیرد. گاهی هم گم میشود و دلتنگی آنقدر زیاد میشود که باید از دیگران سراغش را گرفت: «شما ماهم را ندیدید؟»
در میان این همه دلتنگی و خاطره، خیال هم بازی خودش را دارد؛ گاهی ماه قهرش میآید، گاهی پشت ابر میرود و گاهی دوباره به کوچه و خانه و قرار برمیگردد.
شاعر همقدم، مشتی یاس برایش تدارک دیده؛ قرارشان ته کوچه است و یاسها را بر صورتش میپاشد.
و« ماه امشب بوی خدا میدهد.».
«پیادهروی با ماه» راه رفتنی است میان خیال و خاطره، میان دلتنگی و حضور؛ سفری که در آن ماه، هر بار شکل دیگری پیدا میکند: گاهی همقدم، گاهی دلتنگ، گاهی گمشده و گاهی مهمانی که سر قرار میآید.
اما لاجرم فارغ میشود.
قدم نورسیده مبارک، گلی جان.
میترا رستگاران
گزارش نیک 103
لرزشهایی که حین ورزش دارم، از ضعف عضلاتیست که پس از سالها آسودن، اکنون به تکاپو افتادهاند. آسودهی فرسوده.
پیداست که بدن در آسودگی، بیشتر تحلیل میرود، نسبت به زمانی که شبها از فرط خستگی و سنگینیاش بیخاب میشوی.
امروز حرکات ورزشیام پرچالشتر بودند. چند وسیلهی باشگاهی مانند دمبل و کش پیلاتس تهیه کردم تا خانه باشگاه کوچکی شود که از پس هر بهانهای برای ورزش نکردنم بر بیاید.
البته بی هیچ امکانی هم میشود تنی جنباند، حتا با رقصیدن. مهم صفر نبودن است.
و اما
آنچه امروز نوشتم:
به قرار هر یکشنبه، صد و اندی کلمه. که در قیاس با اولین هفتهی شروع کلمهنویسی، واژهها زنندهترند، بیپرواتر.
«خشم» کلمهای مشترک در هر دو هفته بود. به خشم آنروزهایم فکر میکردم، چقدر متفاوت از خشمیست که اینک در وجودم میلولد.
مبینا جنزده شده. انتشار روزانه آن هم متوالی. مگر داریم؟ مگر میشود؟ به حق چیزهای ندیده.
فریما به احتمال صدی به نود کمالگرا میباشد. خوشا به حالش. ارشادش کردم به انتشار روزانه. فرمود برای یادداشتش باید چیزهایی کدکنی بخاند. از امتحانات نهایی برای بعد از کنکورش برنامهی اول ارشاد و بعد آشنایی ریختهام.
گزارش نیکهای این دو روز را خاندم. هر وقت میبینم گزارشم ثبت نشده میخاهم بپرم تو حفره و با دیانا سوپ قارچ سمی بخوریم. درست که نفس عمل مهم هست اما ثبت شدن گزارش مدرکی است بر تداومم. میخاهم تو عمرم حداقل یک کار جز خوردن خابیدن پ ریدن را هر روز انجام دهم. بلا استثنا.
سال واژهام: تحسیــن
۱. چه حسی باید داشته باشم که صبح با صدای زنگ یکی از منفورترین شخصیتهای زندگیم بیدار شوم؟
جواب دادم؟
صد البته که نه. در کمال پررویی گوشیام را خفه کردم و دوباره خوابیدم. بعداً هم اسم نحسش را از تاریخچه تماسهایم پاک کردم تا عذاب وجدان نگیرم. البته اگر جواب میدادم بیشتر عذاب وجدان میگرفتم.
۲. با لیموی تازه و ریحان موهیتو درست کردم که خودم موفق به نوشیدنش نشدم.
۳.لیست بلند بالای خرج و مخارج این ماهم را نوشتم. دو تومن هم کم آوردم. واریزی ها را که انجام بدهم، باید کارتم را بگذارم لب کوزه و آبش را بخورم.
۴.سر ساعت نویسنده ساز، مائده جان که نسبت به دخترعموی بیچارهاش ترحم پیدا کرده بود، مرا کشان کشان برد تا دومین جلسه لیزرم را پس از یکسال انجام دهم.
۵.برای عمه هَدوه رنگ مو و عطر گرفتیم. بالاخره عمه هدوه هم بروزرسانی شد. من اگر جایش بودم، با پول لاینعدی که از مرحوم حاج صبری بجا مانده بود، تور گردشگری ثبت نام میکردم. ولی خداراشکر که جایش نیستم.ترجیح میدهم تا آخر عمر بیپول باشم، اما خودم باشم.
بلخره به خانم مدادی پیتم بداده و او را مورد مواخده واقع بنموده. بگفته که برای یادداشتش باید چیزی از کدکنی بخاند. بفهمیدم که وی فردی کمالگرا به احتمال صدی به نود تشریف میدارد. به محض انتشار یادداشت ایشان را به نوشتن گزارش نیک دعوت میکنم. تا همه را ارشاد نکنم آرام نمیگیگیرم.
بابت خانم ملایی نگرانی میورزم. حتا اگر پدرشان ایشان را تهدید کرده باشد باز نوشتن دپ یادداشت پشت سر هم غیر عادی است. شاید خانم امیری به ایشان گفته اگر دو روز پشت سر هم بنویسی بهت تیتاپ طلایی خواهم داد.
متاسفانه یا خوشبختانه معتاد آزادنویسی گشتهام. قصد بدتشان برای کنترل مصرف را کاهش دهم. مقدار همان است. ثرفن عوص کشیدن در یک لحظه خرد خرد در طول روز مصرف مینمایم.
به امید خدا فردا این مرض اداری و عصا قورتداده نوشتن از جامهان زداییده میگردد.
چرا چشمای حلزون دارن فرار میکنن؟
سالواژهام: تمرکز
ساعت نه بیدار شدم با اینکه خابم میآمد اما گفتم باید بیدار شوم.
روزنویسی و هزارکلمه و نوشتن از دیروزها.
خاندن داستان «ویلن روتشیلد» از چخوف.
شستن ظرفها.
خاندن بیلنگر و بعدش خاب. چرا کتاب میخانم خابم میبرد؟ انگار چند تا قرص خاب خورده باشم. یادم است زمانی که داستان مینوشتم موقع نوشتن داستان خابم میبرد و بیدار میشدم و میدیدم عه وقت گذشته و داستانم را ننوشتهام.
نقاشی کشیدن.
نویسنده ساز. شعر دیروز و امروز. نوشتن فهرست کلمات و مقایسهی آن با اولین باری که فهرست نوشته بودیم. توی اولین فهرست احساساتم بیشترش بد بود و حس تنفر شدیدی را داشتم میزیستم اما حالا هیچ احساس تنفر و ناراحتی وجود نداشت. اما خب بعضی از احساسات هم همچنان هستند و تمام بشو نیستند و هر بار هر بار که مینویسم پیدایشان میشود. اینبار تردید و ترس و ابهام هی تکرار میشد هر کدام را سه باری نوشتم.
طراحی سایت.
خاندن ادامهی مقالهی دیروزی دربارهی نقد نقاشی. بازهم نفهمیدم چه ربطی داشت به نقاشی اما خاندمش و تمامش کردم و خب جالب بود اگر روزی خاستم چیزی دربارهی نقاشی بنویسم میتوانم برگردم به آن.
باید دنبال کتابی از نقاشی بگردم هر چی پیدا میکنم به نظرم خوب نیست و چیزی که میخاهم نیست.
دیدن نقاشیهای معروف و خاندن در موردشان.
صوبت با فرشته و تیکیدن تیکهایمان.
رفتن به پارک و تولد خاهر را جشن گرفتن. خاهر پریا خودش برای خودش کیک درست کرد و خودش هم شام بیرون بردمان. ما نباید برایش میخریدم؟
بعدم برگشتیم و آمدم گزارشم را نوشتم.
https://t.me/yaddashtneda
چرا با سایت من مشکل داره 🤨 سایتم و میذارم ثبت نمیشه.چطوریه؟
1. سالواژهام: استمرار
2. این هفته دورهی برق رفتن افتاده ساعت شش تا هشت. من همینطور که سرگرم وبینار میشوم برقا میروند.
3. امروز در وبینار فهرست هفتگی خودمون رو نوشتیم و با هفتههای قبل مقایسه کردیم. چه ارزیابی خوبی بود.
4. توجه کردن به احساسات چقدر میتواند در تصمیمگیریها به ما کمک کند. مثلن قبلن که ناامید میشدم دست از کار میکشیدم اما الان خیلی کم این اتفاق میافتد.
رنگ کتابها و عناوین مختلفشان مرا از جمعیت جدا کرده است. در مرکزخرید باید منتظر میماندم و طبق عادت خودم را رساندم به کتابفروشی. از وقتی دانشجوییم تمام شد و شاغل شدم پناه کتاب خواندن برایم تبدیل شد به تفریح کتاب خریدن. اما این روزها به لطف مدرسهنویسندگی برگشتهام به نقطهای که خوب میشناسمش. چشمم به «دن کیشوت» با ترجمهی محمد قاضی میافتد. میایستم و مدتی میخانم. به تمرینی فکر میکنم که هنوز نوشتنش را شروع نکردهام. دوستم میرسد. قهوه، شیر و یخ; تمام چیزی که برای گذراندن تابستان نیاز داریم. رنگهای روشن اجناس، شلوغی فضا و خندهی بچهها از لیست بلند کارهای روزانهام دورم میکند. گاهی دوست دار جا بزنم، اما لجبازیام این روز ها بهترین مربی رشد فردی من است. ساعتی دور میشوم و باز برمیگردم پشت میز کارم و طراحی میکنم.
بیبرقی و گرما و آرایش نصفهنیمه. خودم را به موقع به کلاس میرسانم. امروز تحملم کم شده و زودتر برمیگردم. با خودم دعوا میکنم که چرا کلاس را رها کردم و بعد خود سرزنشگرم را دعوا میکنم که دعوایم کرده است. چند صفحه روی کاغذ مینویسم. «چشمهایش» میخانم. دوستش دارم. اگر ذهنم بیدارم نکند، بعد از چند روز طولانی میخابم.
امنگاه
سالواژهام: کشف
صفحاتصبحگاهی امنگاهی است برایم. احساساتم را پرتاب میکنم تویش. مچالهشان میکنم. لهشان. میپذیرمشان. سربهسرشان میگذارم. نگرانیهایم را تویش میریزم. دلریختگیها و دلآشوبهها. صفحاتصبحگاهی گاهی میشود یک جفت گوش شنوا. بیحرف. غرغرهایم را میخرد به جان. گاهی میشود مشاور. حرفهایم را میشنود و راهکار میدهد برایم. زمانهایی هم هست که جلسات مشاورهمان چندیدن ساعت و روز طول میکشد. گاهی سودمند. گاهی بینتیجه و ناچار به ادامه دادن در زمانی دورتر. گاهی وقتها صفحاتصبحگاهی میشوند رفیقی قدیمی. باهم میآغازیم فحش دادن را. هیکل بعضیها را آب میکشیم و دل هردومان خنک میشود. بعضیوقتها صفحاتصبحگاهی میشود، دفتر برنامهریزیهایم. پروندهی روزهای قبل را میبندیم باهم. دیگر راهشان نمیدهیم به اکنون. اکنون را میگذاریم جلومان و دربارهاش حرف میزنیم. چه شکلی است امروز؟ چه میخاهد؟ چه بپیچم برای نسخهی حال؟ چه مزهای میدهد؟ مزهی دلتنگی دارد یا شیرین است؟ هر مزهای مواد اولیهی خودش را میطلبد و طرزپخت مخصوصش را. صفحاتصبحگاهی، رسپی است و من، سرآشپزم. سرآشپزی که گاهی شور میشود غذایش. گاهی بینمک. گاهی مهمانی میدهد و سوروسات. با چند جور غذا و شیدینی و دسر. گاهی هم با یک نیمرو، سروتهِ روزش را هم میآورد و شکمِ یادگیری را گرسنه میفرستد به بالینِ خاب.
دلتنگم اینروزا. به ترکی میگوییم داریخرام. داریخماخ، دلتنگی بسیار عمیق است. دلفسردگی نیست. دلفشردگی، نه. دلتنگی هم نیست. دلیست که آرام و قرار ندارد. هیچ لحظهای. هی تاپتاپ میکند با صدای بلند. هی بهانه میگرد و دلش گریه میخاهد. دلیلش را نمیدانی. برای من که نوشتن از پسش برنیامده. کتاب و فیلم هم. حتی آهنگ شاد ترکی هم ناتوان شده از جنگ تن به تن با آن. چه میخاهد از جانم؟ خودش که هیچ نمیگوید. اولش کز کردهبود گوشهای. اما حالا شده مثل مهمانی که بعد از چند روز، دیگر جای ظرفها را بلد شده و ساعتِ وعدههای غذایی را. حالا او هم صاحبخانه شده. بیرون کردن کسی که ادعای صاحبخانگی دارد، سخت است. مگر نه؟
بعد از صفحات صبحگاهی و صبحانه سر زدم به کانالهای همنویسان. چندروزی بود، نخاندهبودم کسی را. قلم دوستان، سر کیفم میآورد همیشه.
در حضر را تمام کردم. با صفحات آخرش بغضم گرفت. بغضم گرفت برای حسِ غربت در وطنِ خود.
بخشهایی از دنکیشوت را خاندم. تمامش نکردهام و فردا باید تمرینش را انجام دهم برای کلاسِ پیشرفته نویسندگی خلاق. بدم میآید از دقیقهنودی بودنم. اما ده تا واژهام را امروز انتخاب کردم و ثبت کردم توی بخش تمرین.
برای ناهار فلافل درست کردم. تا لحظهی آخر فراموش کردهبودم توی خانه سس کچاب نداریم. سفره را هم باز کردم و بعد از آن تازه ذهن فراموشکارم به خودش آمد. ذهن فراموشکار من ماجرا زیاد دارد. مثلن همیشه شنبهها تا ساعت هشت شب یادش است، سمانه وبینار دارد. اما هشت و بیست دقیقه یادش میرود بپرد توی وبینار و روز بعد تازه یادش میآید که عجبا باز هم از دست داد. کجا بودیم؟ آها. سس. البته کم پیش میآید توی خانه سس داشتهباشیم. خلاصه که بدون سس اصلن مزه نداد.
وبینار را بودم. استاد از شعر دیروز خاند و از شعر امروز. بسی لذت بردیم. کلمات هفتگیمان را هم نوشتیم. قرار شد مقایسه کنیم با اولین کلماتمان و دربارهاش بنویسم توی گزارش نیک. مقایسه نشانم داد، این روزها خستهترم. غمینتر و بهدنبال دور شدن.
بخشهایی از کتاب یک پوست یک استخوان را رونویسی کردم. یکی از شعرها را بیشتر از بقیه دوست داشتم که با شما هم به اشتراک میگذارم:
من همیشه با تو بودهام
من همیشه از تو گفتهام
بیش و کم ولی
تو همیشه خواب بودهای
یا خرابِ دل
یا نزار نان
یا هواییِ سراب
بودهای.
ورزش کردم. حدود یک ساعت.
برای شام آش درست کردم. یادم است اوایل توی یکی از گزارشهای نیکم، نوشتهبودم برای اولین بار آش درست کردم و حالا توی این گزارش نیک کدبانوتر شدهام. این چهارمین آشی است که به تنهایی پختهام. گذر زمان چه میکند با آدم. درودها بر من باد. درووووودهااااا.
آخر شب با همسرم توی پارک قدم زدیم. بستنی خوردیم و از هوای پاک لذت بردیم. جایتان خالی.
https://t.me/greengirl0415
سال واژه: اندیشهنگار
روزم از تأخیر در بیداری شروع شد و با خستگی از آدمها به پایان رسید. میان روتینها (شام، نظافت، آپلود تکالیف و یوتیوب)، تنها پناهگاهم صفحات کتاب «دون کیشوت» بود.
احساس میکنم در کلاسم، من همان دون کیشوت هستم؛ مردی که در برابر بیقدرشناسی و بینظمی ، با سلاحی خیالی میجنگد. زمانم را میفروشم تا پول درآورم، اما در عوض، زمانم را میبازم.
در حالی که کارها بیارزشتر و آدمها کسالتبارتر میشوند، من ترجیح میدهم قهرمانِ خیالهای خودم باشم. شاید امیدم واهی باشد، اما ترجیح میدهم با این امید بجنگم تا اینکه در سکوتِ تاریکی غرق شوم.
https://t.me/atefeqorbaneywaketowrite
حسرت ناتمام
وارد خونه پدری میشم
ساعت از ۱/۵ شب گذشته صدای برادرم پشت سرم داره میاد « که چه معنی داره آدم از راه دوربیاد وخونه برادرش نمونه و بخواد توخونه خالی بخوابه . خونه وهم داره ،امن نیست .باز میری داخل وگریه می کنی وفشارت می زنه بالا . گفته باشم من یکی حوصله نعش کشی ندارم هاااا! »ومن بی حوصله از کلنجار رفتن با او که مهمان داری و راحت نیستم ومشکلی پیش نمیاد و تو برو …
وارد خونه شدم چمدون رو ی گوشه گذاشتم ی نگاه به آشپزخونه انداختم سرد تاریک بوددریخچال رو باز کردم ی ظرف رب کنار مربا وکمی خرما دراون فضای خالی هنرنمایی می کردند خبری از لیوانی آب گواراو خوش آمد گویی نبود رفتم که بخوابم ولی مگر میذاشت این سکوت لعنتیه پر سروصدای توی مغزم ! سرم رو روبالشتِ بابا گذاشتم و به عکس دونفره اشون خیره شدم چقدر قشنگ سرهاشون رو به دستور عکاس باشیِ عکاس خانه مریخ به هم چسبانده بودند وعاشقانه به آینده دوره زندگی مشترکشان خیره شده بودند . یادم میاد مامان تعریف می کرد زمانی که این عکس رو گرفتند نوروز سال ۴۵ بوده
چشمام رو بستم شاید که بتونم بخوابم بابام کنارم نشسته وچای تعارفم میکنه مامان سه دونه گلابی وی خوشه انگور گذاشته تو ی پیش دستی گل سرخ سپیدار . خوب می دونه که هنوز عاشق گلابیم« بخورمامان جان انگورهای تو حیات خودمونه گلابیاشم خوب بوددیدم از گلوم پایین نمیره می دونستم میایی برات گذاشتم کنار سهمت رو» چه مهم بودند این سهم ها برا مامان ! بعد از سالها مادری و همسری وخسته از روزگار
دوست داشتم بزنم دکمه پازه این تصویرِمادر دختری وپدر دختری رو .
کنارشون بودم واز اکنون می گفتم چه با عشق به من نگاه می کردند وگوش می کردند چشمام می سوخت گرم می شد خیس میشد … با مامان وبابا چقدر حرف داشتیم برای گفتن چقدر از دلتنگی ها گفتم چقدر صداشون رو در ذهنم تکرار کردم چقدر نگاهشون رو دنبال کردم چه مزه میده این جمع سه نفره حسرت فروخورده رو قورت دادم تا متوجه دردم نشن …
#گزارش نیک _ حسرت
شعرکوشیهای یک حلزون
اول روز پارهای تازه از «کتاب روزنویسی» را نوشتم، نوشتنش هر روز لذیذتر از دیروز. این کتاب بهم فرصت میدهد تا گونههای مختلف زبان را به کار بگیرم و همین انگیزهام را چندچندان میکند.
بعدازظهر دو ساعتی به تمرینهای ۷۶مین دورهی نویسندگی خلاق بازخورد دادم.
یک جلسه کلاس خصوصی داشتم، داریم پیشنویس یک رمان واو به واو زیر ذرهبین میبریم تا به متن نهایی برسیم.
تو وبینار نویسندهساز اول به «کتاب روزنویسی» پرداختم، سپس از برنامهی تازهی دورهی شعر گفتم که از همین سهشنبه شروع میشود و سپستر «فهرست هفتگی کلمات» را نوشتیم و پرسشوپاسخ مبسوطی هم داشتیم.
بعد رفتیم کمی قدم زدم و فوری برگشتم و قهوهی عصرم را نوشیدم.
حدود دو ساعت هم مشغول جلسهی هفتم دورهی ۷۶ نویسندگی خلاق بودم و به جزئینگاری پرداختیم و ظرایف آن.
قسمت اول سریال «The Perfect Couple» را بهزور تماشا کردم، حوصلهام را سر برد.
چند فصل دیگر از رمان «نظام آباد» را خاندم. دارد امیدوارترم میکند، ولی هنوز قصهی چندانی در کار نیست، آنطور که حریصم کند به اتمام کتاب.
خاک بر سر گرما.
بروم شعر و شب را بیامیزم به هر چه اندوهم.
“یکشنبهای که ۱ ساعت ۱۵ دقیقه بدهکار شد به دوشنبه”
نمیدانم ساعت چند صبح، زیر چشمی میبینی کنارت خوابیده و بیدارش نمیکنی: لابد خسته است. ۷:۴۵ غرغرش را میشنوی: خواب موندم و در توالت را محکم میبندد.
میروی اشپزخانه، کتری، آب، تا جوش بیاید حرکات کششی ایستاده. چای دم میکنی، بساط صبحانه.
میروی اتاقخواب، مرتب کردن تخت دونفره: تنها، یک نفره! چرا؟
روی تخت، حرکات کششی خوابیده و حلقه پاکسازی چاکراها و ردگیری جریان پاکسازی که لذت دارد.
حالا ۵ دقیقههایت را شروع میکنی: قرآن، رونویسی گلستان، رونویسی نستعلیق حافظ، شکرگزاری و ۱۵ دقیقه مکالمه تورکی.
بعد چند حرکت نشسته با دمبل.
حالا میروی سراغ سرنوشت شخصیتهای رمانت. همانهایی که از هیچی خبر ندارند و فقط هستند چون تو خواستهای.
خدا هم اینطوری خدایی میکند؟ بله همینطوری دقیقن.
همسایه دیوار به دیوار مهمان نهار دارد. مهمانهایش میروند میآید عذرخواهی کند بابت سر و صدا! زندگی روزمره تو از مهمانی آنها شلوغتر و مزاحمتر است در عالم همسایگی. شرمنده میشوی.
برای شنبه دعوتش میکنی همراه مادر و خواهرش. تولدت است و خورده به شب تولد حضرت رسول. دیشب با س همفکری کردی مولودی بگیری.
به مهمانها گفتهای. به دوستت هم گفتهای خوانندگی کند. برنامهریزی کردهای: آش، کیک، میوه، شربت، شکلات، چای، سبزی خوردن، نان.
خیلی هم عالی وقتی هم تنبلی، هم درونگرا ولی نمیدانی چه کرمی به کجایت افتاده که مهمانی میگیری.
هرجا افتاده خوب افتاده چون تو این تقارن تاریخی را دوست داری.
نهار، ظرفها، چرت نیم روز که نمیشد نباشد.
پسرکت را ادب میکنی. وادارش میکنی بنویسد چرا و راه چاره چیست؟
مینویسد: فردا با خواهر قهرم و باهاش بازی نمیکنم. ۲_۳خط پایینتر مینویسد من دوست دارم با خواهر بازی کنم.
عزیزکم این قاعده زندگیست: میخواهی و نمیخواهی. دوست داری و میگریزی.
شام سرهم بندی.
بازنویسی رمان بر اساس یک انتقاد کوچک که روا بود.
چت میکنی. نماز میخوانی. لایک میکنی. کامنت میگذاری. کامنت جواب میدهی. وبینار جامانده را مینیوشی. یک جلسه کتاب نقد را مرور میکنی.
به امروزت از ۱۰ میدهی ۱۰ و خودت را نوازش میکنی که مادر است و همسر است و اجتماعی است و خودش را هنوز گم نکرده. و میبخشیش اگر جان ندارد این متن را ویرایش کند و هرس کند در ساعت ۱:۴ دقیقه بامداد روز دوشنبه
چشمهای حلزون از تو مشتش دراومدن. خودسر شدن. پرنده شدن یا پروانه. حلزون نمیشه دو تا چشم دیگه بکاری؟ دونهی چشم میفروشن؟ این دو تا پرواز رو تجربه کردن دیگه دلشون نمیخواد سرنشین یکی دیگه باشن.
خییلی خوابم میاد. بعد از چند ماه رفتم مدرسه. امضامو میخواستن. حس آدمای معروف گرفتم. هه. ۵ دقیقه امضا و ۲ ساعت تمیزکاری کمد کلاسمو جمعوجوری. با سردرد شدید رسیدم خونه.
وبینار نویسندهساز.
کلاس مرور با بچههام.
انجام تمرین نویسندگیخلاق. بیشترش. همش نه.
زبانخوانی.
کتابخوانی.
به دلیل سرددرد شدید امروز داستان ۱۰۰۰ کلمه رو نداشتم متاسفانه.
تجربهی کلمهنویسی ۱شنبهها هم تخلیهی هیجانی مختصر اما کاربردیه، هم یه تمرین کوچولوعه واسه حالآگاهیمون. حال هم به معنای الان هم به منای حس و احساس و …
ممنون استاد خلاق.
مرسی که چیزهای خوبخوب یادمون میدید.
مرسی
بای.
گزارش نیک، روز یکشنبه یکم شهریورماه ۱۴۰۵
سالواژهام: جسارت
نمرهی روز: ۷ از ۱۰
نمیدانم چه بنویسم که حال امروزم را درست روایت کند.
فقط میدانم خستگی تا عمق جانم رسیده،
جسمم خواب میخواهد و روحم، کمی خاموشی.
https://t.me/MashgheBodan
سالواژه: تغییر
۱- امروز هم حدود ساعت ۹ جلوی پارک ایستادم تا دوستم بیاید. چند دقیقهای که گذشت و خبری از او نشد، خودم پیادهروی را شروع کردم. در مسیر از کنار کارگران زحمتکش شهرداری که مشغول چمنزنی بودند رد شدم، کمی جلوتر دختری را دیدم که روی صندلی نشسته بود و به افق خیره شده بود. چند دقیقه بعد جوان برازندهای با هاپویش وارد پارک شد و کمی بعد هم همپای صبحگاهیام از راه رسید و پیادهرویمان ادامه پیدا کرد.
۲- ساعت دوازده ظهر از گرسنگی مدام در یخچال را باز و بسته میکردم. شقایق هم مشغول سرخ کردن بادمجان بود و عطرش داشت من را از خوی انسانیام دور میکرد که شقایق، در نقش فرشته نجات، بشقابی از بادمجانهای خرماییرنگ و دلبر را جلوی رویم گذاشت. سریع دست به کار شدم، تکهای نان سنگک را در تستر داغ کردم و با بادمجان داغ زدم به بدن. خداوکیلی نوش جانم شد.
۳- بعد از خوردن میانوعده دوستداشتنیام و برگشتن خلقوخوی انسانیام، سراغ «هنر رندانه به تخم گرفتن» رفتم و به خواندنش ادامه دادم.
۴- امروز بیشتر از همیشه به این نتیجه رسیدم که خوشبینیِ افراطی و تلاش برای تغییر آدمها، بیشتر از آنکه فضیلت باشد، میتواند حماقت باشد. بعضی آدمها را باید همانطور که هستند شناخت و پذیرفت، نه اینکه سالها انرژی صرف کنیم تا تبدیلشان کنیم به چیزی که میخواهیم. بهای بعضی تلاشهای بینتیجه هم فقط چند روز و چند ماه نیست؛ گاهی سالهایی است که دیگر قابل جبران نیستند.
۵- «گفتگو» امروز در ذهنم پررنگ بود. بارها دیدهام که یک گفتوگوی درست میتواند گرهای را باز کند که ساعتها فکر کردن به تنهایی از پسش برنمیآید. گاهی فقط کافی است حرفها گفته شوند تا چیزی که در ذهنمان پیچیده و سنگین به نظر میرسید، روشنتر و سادهتر شود.
۶- حقیقتش امروز ناراحت شدم، اما این بار تلاش کردم ناراحتی را کشش ندهم. علتش را دیدم، احساسش کردم و بعد سعی کردم رهایش کنم. شاید این هم یکی از تمرینهای واقعی سالواژهام باشد؛ اینکه هر احساسی را انکار نکنم، اما اجازه ندهم هر احساسی فرمان زندگیام را به دست بگیرد.
۷- به امروزم نمره ۹ میدهم. گفتم، خندیدم، نوشتم، پیادهروی کردم و تقریباً همهچیز روی روال بود. پس حقش است نمره ۹ بگیرد. حالا چرا ۱۰ نه؟ ۱۰ از ۱۰ برای خارجکیهاست، ما به همان ۹ هم قانعیم و راضیم به رضای خدا.
سالواژه یا هرچه درست است رشد۵:)
_شبِ بد خوابی داشتم یکبار تشنه ام بود، صدبار خواب و بیدار میشدم، گل اخر را وقتی خوردم که بیدار شدم و دیدم نشسته ام سر تختم، خنده ام گرفت در عین برگریزانی؛ نمیدانم بدنم طلب دستشویی، اب یا چه داشت ولی من خواب میخواستم فقط خواب
_از ان روز های حال بدیست. کنسل کردن کار، دلگیری، بیدار کردن فاطمه ی شکست پذیر درونم. ولی برای این یکی ام، راستش مردم و زنده شدم. دلم میمرد اگر دل به دل افسرده بازی های قدیم بدهم. فقط منتظرم دوره های زنانه ی لعنتی تمام شود تا بفهمم مشکل جدیست یا خیر
_امروز فیلم هندی دیدم، بله عاشقم فیلم هندی هستم اوه عزیزم اسمش است . سال اول دانشجویی دیده بودمش و الان همسن شخصیت ناز دارِ دخترک فیلم هستم ۲۴ سالِ ناقابل
_ تولد مادرم بود چند سوال شخصیتی ناقابل از او پرسیدیم و از آن صحنه هایی خلق شد که دوست داشتی متوقف شود، بایستی نگاهش کنی و بغض ، اشک ، گریه، خنده ، همه چیز را مهمان بدنت کنی . یک سوال پرسیدم از کریمیِ کوچک: اگر من، تو و خواهرم در کودکی هم را میدیدیم، به نظرت با هم دوست میشدیم یا به عبارتی با ما دوست میشدی؟ خدای بزرگ فکر کرد با من دوست نمیشود و شیطنت بیشتری داشته!… روز بد روز بد روز بد؟؟؟ نه… هرگز!قرار شد بخش های خوب را ببینیم. عوضش حاج خانوممان بخش های پاچه خوارانه ی زیادی داشت، مثل اینکه لحظه ی بدنیا امدن من برایش قشنگ بوده بازی کردنم ، دانشگاه رفتنم موفقیت او بوده؛ بیا بگوییم این ها به آن در، هان؟
_ کلاس زبانم را به پونزدهم این ماه انتقال دادم مطمئنم نیستم یه ترسو هستم یا یک عاقل، ولی الان خود را فردی ارام و بابرنامه میدانم همین خوب است.
_ نمره امروز به برکت حضور مادر ۱۰ باشد باقیش مهم نیست و مرسی از اقای شاهین کلانتری و تیمشان
_این هم من و اگر سوتی ای بود، ببخشید چون ادیتی نکردم راستش اصلا حسش نیستhttps://t.me/Comodila
سالواژهام: خودآغوشی
– امروز تولد مامان بود. تا بیدار شدم از خاب، زنگ زدم و تولدتولد خاندم برایش. گفتم عمرت دراز باشد و سالیان سال، پیامکهای تبریک بانک بیایند و بیایند و بیایند. واقعا چرا مامان به چرتوپرتهای بیمزهی من میخندد؟ مامان همیشه میخندد. در غم، در فاجعه، در یک خاطرهی معمولی. من هم شبیه او شدهام. میخندم، به میزان کلافهکنندهای. حتا وقتی از چیزی خوشم نمیآید، خندهام میگیرد. انگار حس خندیدن در من شخصیتی مستقل است. زودیاک رو مخ! خب خندهی بیحساب، دو دقیقه بمان توی شکمم تا وقت کنم بگویم: فلانی، خیلی بیخودی!
– صبحانه پنیر برشتهی شمالی خوردیم. تازه یاد گرفتهام. از بس گزینههای صبحانه محدود و کم بود، چند روزی توی یوتیوب دنبال ایدههایی برای تنوع میگشتم. آنجا بود که با پنیر برشته آشنا شدم. بهشدت خوشمزه است. حالا عضوی ثابت در لیست غذاییمان شده. کسی افتخار آشنایی با این غذا را دارد؟
– از صبح نشستم پای لپتاپ و فقط و فقط جستوجو کردم و طرح زدم و جلز و ولز کردم. نزدیک ظهر دیدم گلیخانم کتابش را همرسان کرده است. چقدر همه لطف و محبت داشتند. کار کردن با گلیخانم مهربان، صمیمی و پرعاطفه بود. مادرانگی از این پروژه میبارید و یکی از بهترین تجربههایم شد.
– بالاخره ایدهام برای مجلهی نویسنده به قلاب افتاد و نهایی شد. از اینجا به بعدش یک کمی سرازیری میشود.
– با لادن دربارهی واژهی زخم همنویسی کردیم و جملهها را در کانال همرسان کردم. یکی را اینجا مینویسم: «پوست، زندهبهگور میکند زخمهایم را.»
– تصمیم گرفتهام در مطالعه به عادتهای انعطافپذیر رو بیاورم. پس امروز به هدف یک صفحه شروع کردم به خاندن تئوری شعر و منجر شد به پنج صفحه.
– در وبینار نویسندهساز حضور داشتم. مشتاق شدم «گور و گهواره»ی غلامحسین ساعدی را بخانم. بررسی فهرست کلمات هم خیلی سودمند بود. اول این فهرست انگار یک عالمه خستگی و اضطراب و تنهایی آوار شده بود روی کلمهها. اما رفتهرفته دیدم زندگی هم جا باز کرده بین آنها. کار، کانال، شعر، گرافیک، پایاننامه، درآمد، آینده و صدها چیز دیگر. البته هنوز دردها و ترسها هستند، فقط کمتر میدانداری میکنند.
فکر میکنم اصلیترین مزیت اکنون من در فهرستی از کلمات این بود که فهمیدم چقدر حال آدم دائمی نیست. قبلن آن را در حدیثی از امام علی (ع) خانده بودم، اما الان به باورم رسیدهام. شاید مهمترین دستاورد آزادنویسی، گزارش نیک و فهرست هفتگی برایم همین بود؛ وقتی فکر میکردم هیچ چیز تغییر نخاهد کرد و زندگی مثل باتلاقی من را درون خود فرو میبرد، وقتی فکر میکردم حال بد ماندنی است، وقتی در افکار و غمهایم مثل کسی که سر در چاهی عمیق برده باشد، سرگیجه میگرفتم و آینده برایم بیامکانِ تغییر بود. فهمیدم حال آدم هرچقدر هم واقعی باشد، عمرش به یک شب نمیرسد. غلیظ و رقیق میشود، بالا و پایین میرود، گاهی رسوب میکند و گاهی هم از یاد میرود.
فقط گول میخوریم. شاید درد آدم بیشتر از همینجا تغذیه میکند و همهی انگیزهاش را میمکد؛ ملالِ حاصل از دائمی دانستن بدحالی. این روزها که همه ناخوشاند و درددلهایشان را میشنوم، وقتی میگویند هیچ چیز نجاتشان نخاهد داد، بیشتر دلم به حال گونهی انسان میسوزد؛ به این زودباوری و سادگیِ نحیفِ انسانی در لحظههای صداقت و سستی. ذهن گولزنندهی ناقلا، چرا اینقدر فریبکاری؟
https://t.me/sajedeh_haqparast
سالواژه: صلحخویشی
همین که از خواب برخاست، روزگفتاری ضبط کرد. از شب پیشش در تقلای ضبطش بود. بالاخره همانی شد که میخواست. خوب از آب درآمد. نفس راحتی کشید. کسل بود. هوا هم گرم. رمان جدیدش را آغاز کرد. ارتباط گرفتن با راوی، برایش دشوار است. اما میخواند. هرطور که شده، فقط میخواهد بخواند. میداند هرچه سخت بگیرد، سختتر میشود. با خواهرش کَمکی بازی کرد. اما هیچ به مادرش کمک نکرد. از این بابت غمگین است. یک ساعتی چرت زد و تجدید قوا کرد. داستان کوتاهی را آغاز و نصفه و نیمه رها کرد. تصمیم گرفت آن را برای روزی فردایش بگذارد. تمارین نویسندگیاش را انجام داد. ۱۰۰۰ کلمهای نوشت. شادمان است و در پوست خود نمیگنجد. اینترنت کافی ندارد. چند روزی میشود نویسندهساز را نیست. غمگین است. از روی یک کتاب، کلمهبرداری و جملهنویسی کرد. این بار هم از روی دوشش برداشته شد. حمام کرد و تنش پَروزن و پاک شد. مطالعه خلاصهی کتاب “دوازده قانون زندگی” از جردن پترسون را آغاز کرد. مطالعهی فعالی بود و با تأمل همراه. نگاهی به دو مقاله در سایت “مدرسهی نویسندگی” کرد. سعی کرد حین خواندن و نوشتنها، قوز نکند و بدنش را راست نگه دارد. این هم خودش قدم بزرگیست در راستای سلامتی. یادداشتی نوشت و در کانال خصوصیاش هوا کرد. شبگفتاری هم ضبط کرد. راضی است. چندتا شعر خواند تا خستگی امروز از تنش بریزد. مسواکش را پیش از اینکه جان از بدنش برود، زد. خوب است که میخواهد مسواک زدن را عادت کند.
خوشحال است از استمراری که امروز داشت.
میخواهد بیشتر بخواند و بنویسد. نمیداند چگونه . فقط هر روز قدمی بر میدارد تا کمی به رویایش نزدیکتر شود. همین کافیست.
به سیاق استاد کلانتری:
ما آیندگانیم.
گزارش نیک امروز
سالواژه« پستاندار درون»
_ صفحات صبحگاهی نوشتم. خوابنگاری هم کردم.
_ کتاب «دالِ دوست داشتن» را خواندم.
_ دو صفحه شعر خواندم.
_ وبینار نویسندهساز بودم. امروز آقای کلانتری اول شعر خواند از «آزاد بلگرامی» و « فرهاد شیبانی»
یکی از بیتهایی آزاد بلگرامی که در وبینار خوانده شد:
اگر به خاک شدهام اضطراب من باقیست
که پیچوتاب رسن بعد سوختن باقیست
به رنگ آینه در کار خویش حیرانم
که یار در بغل و انتظار من باقیست
نام کتابِ شعر فرهاد شیبانی هم «سرخی گیلاسهای کال» بود.
امروز اکنون من در فهرستی از کلمات را هم داشتیم.
این هفته بیشتر درگیر نبودن، غم، جای خالی، پاییز و انتظار بودم. در مقایسه با جلسهی اول که ترس و بیمارستان بود، این جلسه یک جورایی رسیدن به آن ترسها و وقوع آن بود.
_امروز توانستم قانون یک ساعت گوشی و یک ساعت بدون گوشی را با بچهها اجرا کنم.
_ با علی حرف زدیم از هر دری، این رابطهی عمه و برادرزادهای را به شدت دوست دارم. علی به قول خودش به بلوغ رسیده است و میتواند کمک و تجربهی خوبی باشد برای منی که با فردادِ در شرف نوجوانی گاهی به مشکل میخورم.
_ قرار است با سارا بازی کنیم، انتخاب بازی با اوست.
https://t.me/mahnaz_roointan
اولین گزارش نیک من
۱شهریور ۱۴۰۵
امروز با سر وارد شهریور شدم. از اولش با سردرد. بلند شدم برنامهی خاموشی برق رو چک کردم. شکر خدا برق برقرار است. کمی کشدار صبحانهی بچهها رو آماده کردم. سالواژهام را سلامتی انتخاب کردم. چیزی که مدتهاست ندارم. حدود سیصد کلمه شکر گزاری نوشتم. به خودم قول دادم اول مراقبه کنم. خودم را از استرسها دور کنم. تراپیست دیروز میگفت طرحوارهی شکست داری و در ازای آن جبرانهای افراطی زیادی در زندگی انجام دادی. عجیب نیست که ورد زبانم همیشه این کلمه است.خستهام. ایلیا اول به میز خزید و بعد به بغل منتقل شد در التماس گوشی. ناچار انعطاف به خرج دادم. گوشی با ساعت کوک شده به دست پسر. ده صفحه از کتاب همه چیز به فنا رفتهی مارک منسن را خواندم. مغزم با خواندن این کتاب رگ به رگ میشود. مراسم دستشویی پسرا و مسواک زدنشان. دوباره مینشینم. اینبار عشقم میکشد کمی شعر بخوانم. دو غزل از بیدل دهلوی و یک شعر نو از کتاب تو دلدار منی نزار قبانی. حالا یک شعر هم با گوش دادن موسیقی بیکلام ، یواش یواش سر میرسد. یه گوشه مینویسم. نصفه و نیمه… کانال بچهها رو خواندم فقط چند تا را وقت میکنم. از انتشار کتاب گلی موعودی عزیز بسیار خوشحال شدم. غذا برای خودمان درست کردم و بعد برای واحد روبه رو خاله. مگر قرار نبود تابستان باشد و کش بیاید. چرا زود ساعت به چهار رسید. وبینار الهه علیزاده باز نبودم. شرم بر من. اما به وبینار استاد رسیدم. فهرست نویسی انجام دادیم. خندیدیم. مقایسه با فهرست قبلی که انجام دادم دیدم هنوز جا دارم تا تغییر حس و حالم. اما کمی بهتر شده. همسر با دغدغههای بزرگش و کولهباری از خستگی برگشت. سریع شام درست کردم. بچهها از گرما حبس بودند . بردمشان خانه بازی . دو صفحه از کتاب در باب حکمت زندگی شوپنهاور خواندم. به بحث گستردهی آبروی شهسواری رسید که ناچار به قطع مطالعه شدم. پسرا بهانهی مرغ سوخاری گرفتند و هله هوله، که منتفی شد. در حین سرو شام فقط رسیدم چند دقیقه از جلسهی اول کارگاه خودشفقتورزی شیما رو گوش دادم.
مراسم خواب بچهها با کتاب خواندن حدود دو ساعت طول کشید. متاسفانه آزادنویسی نداشتم امروز.
۱: بیداری در ساعت ۹.
۲: نوشتن آزادنویسی.
۳: نوشتن دو داستانک مربوط به چالش کلمات خانم نگار و مهری.
۴: انتشار یکی از داستانکها در کانال.
۵: شنیدن فایل وبینار، گوش سپردن به شعرهایی از آزاد.
۶: نوشتن فهرست کلمات در اولین بار.
#گزارشنیک
https://t.me/ma0hlq
امروز قاصدکی بود حامل خبرهای خوش.
امروز یک کوچولو به خانوادهمان اضافه شد و به هر کداممان لقب تازهای داد. من عمه شدم یا به قول دوستی انبه.
قصههای امروز حول محور عضو جدید میچرخید و من در فکر اینکه اولین روز زندگی آدمها ارزش جشن گرفتن ندارد؟
امروز در کنار احوالات خوش، کمی خواندم و نوشتم و تمرین کردم. به اندازهای که تیک کارها بخورد.
و بیتی که از خیام دوست دارم:
گر یک نفست ز زندگانی گذرد / مگذار که جز به شادمانی گذرد
هشدار که سرمایه سودای جهان / عمرست چنان کش گذرانی گذرد
خودپندِ امروز:
زندگیتو کن. یادت نره. یادت نره.
شعر امروز:
از یدالله رویایی:
«بیا بر پیکر هم دودها باشیم / بیا تا آتش نمرودها باشیم / بیا همراه فوج ابرها آزاد / بیا نابودها را بودها باشیم»
«پیاده بر رطوبتِ روح / در ساقههای جستوخیز میماندیم / و در طرفِ دیگرِ آب / آن رابطهی رونده پاهای پریدن را معنی میکرد»
از نزار قبانی:
«رفتن تو فاجعه نیست / من مثل یک درخت بیدم / که همیشه ایستاده میمیرد»
-بعد از اسماعیل جان حس میکنم دارم روی یدالله جانم کراش میزنم. خودش اصرار دارد «یَدی» صدایش بزنم اما من رویش را ندارم، هرچه باشد او یدالله رویاییست.
——————
و اما امروز:
-بعد کار رفتم به کافه (همونجا که پاتوق جدیدم شده) و دو ساعت و نیم نشستم و خوندم و نوشتم.
-دوباره نگاهی سریع به دو نسخهی «دن کیشوت» انداختم. و تمرین کلاس «نویسندگی خلاق پیشرفته» رو انجام دادم و ارسال کردم. امیدوارم درست انجامش داده باشم.
-مطالبی که میخاستم در روزگفتارم بگم رو منسجم کردم و متن روزگفتار امشبم رو نوشتم.
-گوشهی خلوت میتونه یه جای شلوغ و پر سروصدا باشه که کسی کاریت نداره.
-دلم برای پاییز تنگ شده، کاش زودتر بیاد. بیا دیگه لعنتی.
-دو دفترچه و یکراپید خریدم. ذوووق.
نوشتافزار و لوازمتحریر بهترین انگیزه نوشتن برای منند.
خدایا اینقدر پولدارم کن که یه مغازه لوازمتحریر بخرم، بعد بدمش اجاره، بعد هربار برم سر بزنم هی بهم بگن خانوم فائق بفرمایید این دفترا برا شما بفرمایید این رنگا برا شما، بفرمایید این ماژیکا برا شما، بعد هی از اونا اصرار از من انکار، بعد دیگه چون زشته دستشونو رد کنم قبول میکنم.
هِییی.
گزارش نوشتم یا هذیان؟
راستی هذیانخانی شما کیف بود سراسر جنابِ استاد.
لطفِ عالی مُتعالی
با فَتحه و کَسرهی اِضافه
چون دوست دارید.
اوداافظظظظ
با فاصلهی اضافه چون آن را هم دوست دارید.🤪
کانال تلگرامم:
https://t.me/ghazalehfaegh
سالواژهام: ارتباط
چه اسطورهای که به کمرمان نزدیم امروز.
از آنطرف سر کلاس هم ضایع شدیم. استاد «نیاز به تلاش بیشتر» را کوباند بیخ گوشمان.
داستانمان را بازنویسی کردیم. البته کلن دو سه جمله تن به تغییر دادند. نکند مغزم به خوبی نپخته باشد و نیاز به زمان بیشتر داشته باشم؟ واویلا.
زبان هم خاندیم و نکتههای دیروز را هم نوشتیم.هم توی هم.
شب از قیمت دلار نالیدیم.
حالا هم خابمان نمیبرد. میخاهیم شعری چیزی بخانیم. ای کاش جیرهی تاریخخانی امسالمان ته نکشیده بود. آخر عاشق هستیم. عاشق تاریخ.
راستی. تمرین کارگاه خانم صادقی را هم انجام دادیم.
امروزم را با یک صفحه آزادنویسی آغازیدم. غر میزدم که قلمم خشک شده و حرفهایم را نمیتوانم روی کاغذ بیاورم. اما همین که داشتم به موضوعی برای اندیشیدن میرسیدم، هیاهوی روز از جا کندم.
شکار واحد برای اولین بار آرام و بینگرانی گذشت. تنها درس صید نشده، یک واحد آزمایشگاه بود که به ضرب و زور و تیشه و چماق صید خاهم کردش. مصلحتاندیشی و استراتژی را میبینید؟
فصل اول کتاب تفکر محاسباتی و استنتاج آماری را خاندم. روی اهمیت به دست آوردن شهود آماری و تفکر انتقادی تاکید داشت.
یک ساعت با کدها سروکله زدم و دریافتم باید خیلی بیشتر کشتی بگیرم تا با سینتکس زبان صمیمی شوم. هنوز خیلی رویمان توی روی هم باز نشده.
روز مرور الگوریتمهای تقریب را انگور کردم، یعنی از وسط ماجرا بایبای کردم و رفتم نویسندگی خلاق استاد شاهین هم مرا بلاک کرد.
روزم خیلی دراما داشت. خسته شدم. بلاک آقا بلاک.
پینوشت: شما که بلاکید، اما این آخری را تایید کنید لطفن، مرتبتر است. آبرومندتر است.
دوستدارتان، لنا
https://t.me/lenaamirii
راستش امروز بیشتر دنبال قالب برای طراحی سایت میگردم دو تا قالب یافتم.
دیشب پیش آبجیم تو اتاق خوابیدم و صبح از گرما داشتم می مردم کوچ کردم رفتم تو حال چون ساعت پنج شده بود دیگه نخوابیدم فیلم نگاه کردم و بعداز فیلم دیدن دیدم خونه تو سکوته بهترین وقت برای مطالعه هست رفتم کتاب خوندم پادکست گوش دادم به پیجام و کانال هام رسیدگی کردم ورزش کردم و صبحانه خوردم رفتم کارگاه خیاطی بعدش که آمدم کلی فعالیت کردم که الان دارم بیهوش میشم
روی زمین، زیر درخت چنار دراز میکشم. آسمان یکدست آبیست. سبزیِ برگهای درخت چنار در تضاد با آبی آسمان است.
پروانههای سفید اطرافم میچرخند، درخت در سکوت میرقصد و گاهی با موسیقیِ باد به شاخههای خود تازیانهای نرم میزند.
چشمانم را میبندم، باد نجواکنان در گوشم میوزد و آفتاب از میان برگهای چنار و پردهی پلکم، سیاه و سرخ میرقصد.
حرکتی حس میکنم، چشمانم را باز میکنم. مورچهای با عجله از دستم بالا میرود و به انگشت شستم میرسد و از آنجا روی دفتری میجهد که روی سینهام گذاشتهام و برگههایش رو به آسمان است. کمی پیش با مداد در حال نوشتن بودم. مورچه از روی واژهها لیز میخورد.
دوباره چشمانم را میبندم و دفتر را نیز.
صداهای اطراف چندین برابر شده، زاغ، وزوز زنبور، صدای نجوای درخت با باد.
بعد از مدتها، کمی آرامم. دیگر میدانم چه میخاهم.
خودم را پرت میکنم در وبینار. موسیقی را دوست دارم.
خورشید از میان برگهای چنار به شعلههایش دست میکشد و جان میرود.
اشعار را دوست دارم، یادداشتشان میکنم تا بهتر درک کنم.
فهرست کلمات هفتگیام را مینویسم، چقدر واژههای تکراری. با قبل مقایسه میکنم، همان واژهها اما با تکرار بیشتر در این هفته.
استاد حرف میزند و پرندهها آواز سر میدهند.
دو پروانهی زرد در هم میپیچند و اوج میگیرند و در آسمان ناپدید میشوند.
استاد سوالها را پاسخ میدهد. عنکبوتی که زیر درخت تار بافته بود پروانهای را شکار میکند.
در کار طبیعت دخالت میکنم، سریع خودم را به پروانه میرسانم و آن را از تار جدا میکنم. بالهایش آسیب دیده. کف دستم مینشیند و اندکی بعد پرواز میکند و به پروانهای دیگر میپیوندد و دور میشود.
شیشه را پایین میدهم. باد در میان موهای نیمه خیسم میپیچد و تا خانه برسم صاف و خشک شده.
به داستانی که صبح خاندم فکر میکنم، «در حال و هوای جوانی» که باعث شده دست به قلم ببرم و روزنویسی کنم و دیگر نسوزانم احساساتم را.
و سختترین کار امروزم که در چند کلمه خلاصه میشد. برایش تمام خودم را جمع کردم و برای اولینبار در عمرم از پلهها بالا آمدم.
و به قهوه ترک فکر میکنم.
شب دوباره منم و بادی که موهایم را میرقصاند و آسمانی که ستارههایش زیر نور ماه، کمتر میدرخشند، اما تکستاره، پرقدرت نور میبخشد و گاهی سر به زیر میافکند و صدای جوهر وجودش در دل شب پخش میشود.
هنوز در هجومِ تمام احساسات کمر روحم خم است اما میخاهم خودم باشم و حقیقی. هرچه شد شد.
🪽سمیرانویس
https://t.me/samiraneshanifar
| گزارش: به شعر گذشت لابهلای کاهلیم
_به سایت استاد سر زدم و بخشی که مربوط به نویسندهساز بود را خواندم. از نکتههای آموزشی و شعرخوانی و کلمهبرداری گفته بودند. صبحها که ذهن خالی از هر چیزیست، بهتر است به خواندن و آزادنویسی بگذرد. انگاری باید هر روز را با سایت استاد آغاز کرد. گاهی کاهل میشوم در گزارش نیک و امروز هم به سرم زد کاهل شوم. اما نشدم. همان کلمات استاد باعث شد تا دست به نوشتن بزنم و گزارش نیکم را بنویسم. اما گاهی که اینجا نمینویسم، در سایت استاد بارگزاری میکنم. گاهی اما نه اینجا نه آنجا خبری از گزارش نیک نیست.
_ورزش کردم.
_آزادنویسی کردم. خیلی رها و بیمحابا فقط نوشتم.
_دفتر شعر گلی موعودی را خواندم و کلی کیف کردم. چه قدر حس خوبی داشت خواندنش. سفر کردن به شعرها کاریست که باعث میشود خیالی شوم. خیالی مرا ببرد و شعری بنویسم. خالی شوم از هر شعری. خیالی شوم در هر شعری.
_به پیشنهاد لادن دفتر شعر «راستی چرا؟» را از پابلو نرودا خواندم. از بعضی از شعرها نمیشد رد شد و تعمل نکرد. بعضیهایشان خیالِ شعری داشتند. چندتایی از اینها را دوست داشتم:
هندوانه به چه میخندد
وقتی خنجر به گلویش مینهند؟
چرا کرم ابریشم چنین ژندهپوش است؟
کدام بیشتر سنگینی میکند بر کمر آدمها، غمها یا خاطرات؟
چندتایی دیگر کلمههایی داشتند که برای کلمهبرداری نیکو آمدند. پس برای امروزم برگزیدم:
چرا تختبند تنم همچنان به دنبالم است
اگر روحم ترکش کرده است؟
چرا امواج همان پرسش را میکنند
که من از آنها دارم؟
و چرا چنین دیوانهسر
خود را به صخره میکوبند
خسته نمیشوند از درددل
با ماسهها؟
حقیقت دارد که پرستوها
سر آن دارند که در ماه لانه کنند؟
آیا بهار را از رُخبامها کنده
با خودشان خواهند برد؟
امروز، امروز خیلی خر بود. یک خر واقعی.
واقعا نمیفهمم چرا انقدر کارهای خانه طول میکشد و ناتمام است. برای بقیه هم همینطور است یا فقط برای من؟
وقتی دارم ظرفهای ناتمام را میشویم، یا کتلتها را سرخ میکنم و کلهی کثیفم را میخارانم مدام به همین موضوع میاندیشم.
سبزیها را که خودم خواسته بودم و سهیل خریده یود را پاک میکردم. از سبزی پاک کردن متنفرم اما واقعا دلم میخواست با نان و پنیر و سنگک بخورمشان. موقع سبزی پاک کردن و تمام کارهای خانه کتاب صوتی گوش دادم اما باز هم دلم هیچکدامشان را نمیخواست. به زور و به زور. نمیدانم باید چکار کنم که انقدر کارهای خانه هر روز روی اعصابم راه نروند؟ هیچ راهحلی ندارم جز انجام ندادنشان که…گشنگی نمیگذارد خب!
در میان دو سری کارهای خانه، هزار کلمهام را نوشتم. برای سایت گندخوردهام اطلاعات لازم و جدیدی را آماده کردم و فرستادم به الهه علیزادهی عزیز که میخواهد نجاتش دهد و حسابی نونوارش کند.
با سهیل حرف زدیم دربارهی کارها و برنامههایی که داریم و کمی هم تمرین رقص کردیم. رقصمان کامل شده و حرکت جدیدی نداریم دیگر. فقط از اول تا آخرش را میرقصیم. انقدر ذوق دارم برایش که حد ندارد. دو دقیقه و چهل ثانیه است ولی تمام ثانیههایی که با هم میرقصیم حس دختر کوچولویی را دارم که به آرزویش رسیده است. و شاید تنها بخش غیرخر بودن امروز همین بود.
من هم چنین نگاهی به کارهای خانه دارم. هیچوقت تمامی ندارند. یعنی وقتی تمام شوند، از آن طرف دیگر دوباره چیزی شروع شده. تنها نیستید.
به خاطر سهل انگاری دندانپزشک چندروزه که درگیر بیمارستان وبستری شدن همسرمم. سوگ از دست دادن عمویم هم به آن اضافه شد.
روحشان شاد باشد.
بنام خدا
گزارش نیک ۱۰۳:
نمیدانم چرا امروز در خریدن سبزی، اینچنین دستودل بازی به خرج دادهاست. تره، جعفری، گیشنیز، نعناع و … عجیب است که هنوز هم اسم بعضی از سبزیها را نمیدانم. میدانی، سبزیها را دوست دارم اما نه به این اندازه. برگهای ظریف سبزیها را که از ساقههایشان جدا میکنم به سرنوشت دردناکشان بیشتر میاندیشم. از دانه و آغوش خاک و گرمیآفتاب و طراوت آب که بگذریم، تا میآیند بفهمند زندگی چیست، چیدهمیشوند. نمیدانم وقتی چیدهمیشوند میمیرند؟ گمان نکنم. مرگی تدریجی همچنان همراه آنهاست، که شاید چیدهشدن تازه قسمتِ خوش زندگی آنها باشد. در زندگی جدیدشان برگهایشان یکییکی از تنشان کنده میشوند، خورد میشوند، سرخ میشوند و شاید اتفاقهای بدتری هم برایشان بیفتد. و تازه سبزیهای بیچاره میفهمند چیدهشدن بخش خوب ماجراست.
بیحوصله از پاک کردن سبزیها، به کلمهای که از صبح در ذهنم میلولد فکر میکنم. دوست دارم بیشتر بشناسمش. به یاد سوالات خلاقانهای که در بخشی از کتاب «فرهنگوارهی فارسی خلاق» با عنوان «بعد از کلمهبرداری» خاندهام میافتم. شاید تا کنون کمتر از کلمات اینچنین سوالهای دوستانهای پرسیدهام. با خاندن این سوالات باورم میشود کلمات زنده هستند.
امروز داستان «رودابه» را در کتاب «خسروخوبان» میخانم. داستانی عاشقانه که تاکنون از جذابترین بخشهای کتاب بوده است، البته با نثری دلانگیز.
میدانی که چند روزی است خاندن «کتاب هیچکاک و آغاباجی» را شروع کردهام. خیلی خاندن این کتاب برایم دلنشین و البته خاطرهانگیز است. شاید زمانی که نویسنده از آن مینویسد دورتر از زمانی باشد که من زیستهام، اما برایم خاطرات دوران کودکی و نوجوانی را زنده میکند و تازه داستان «شِزم، صاعقه،کبوتر جَلد داود» جذابتر از دو داستان دیگری است که خاندهام.
در وبینار امروز آقای کلانتری از نگارش روز سوم «کتاب روزنویسی» صحبت کردند و بخشی از آن را برایمان خاندند که خیلی خلاقانه و الهام بخش بود. البته بخش دوم که به صورت مکالمهای دربارهی فلسفهی روزنویسی بود، هم دلنشین و جذاب بود. اما باید چند باری آن را بخانم. در ادامهی وبینار آقای کلانتری دربارهی دورهی جدید شعر گفتند که در این دوره به شعر دیروز، شعرامروز و البته تفاوت این دو شعر میپردازند. خیلی مشتاقم که در این دروه شرکت کنم. خیلی بیشتر، از خاندن شعر لذت میبرم تا سرودن آن، و هدفم از شرکت در این دروه آشنایی با شعرها و سبک و سیاقشان است. همچنین دوست دارم با شاعرهای جدید و شعرهای تازه آشنا شوم، تا بتوانم از شعر خاندن بیشتر لذت ببرم. امیدوارم موفق شوم و در این دوره شرکت کنم. در ادامه وبینار آقای کلانتری به عنوان نمونهای از شعر دیروز، شعری بسیار زیبا و دلنشینی از آزاد بلگرامی خاندند که از پارسیگویان هند است. چه خوب که دوباره با یک شاعر جدید آشنا شدم و حتمن از او بیشتر خاهم خاند. و ایشان به عنوان شعر امروز، اشعاری هم از «سرخی گیلاسهای کال» از فرهاد شیبانی خاندند که خیلی زیبا بودند. البته با این شاعر هم آشنا نبودم و امیدوارم بتوانم بیشتر از اشعارش بخانم. در ادامه وبینار به نوشتن فهرستی از کلمات پرداختیم که در ارتباط با حالوهوای این روزهایمان بود. من چهارمین کلمهنویسیام را نوشتم. نوشتن فقط از کلمهها، برایم خیلی دلنشین است. کلمهها همیشه برایم جذابند و نوشتن از آنها جذابتر است. در مقایسه با چهار هفتهی پیش متوجه شدم کلمهها شادتر و سرحالترند و البته تکراری هم هستند. ادامهی وبینار به پرسش و پاسخ گذشت. وبینارها اوقات خوشی هستند. (دوست داشتم دربارهی بحث غمانگیزی که در پایان وبینار ایجاد شد بیشتر بنویسم اما شاید بهتر است چیزی نگویم.)
دلتنگ کتاب «بهتر بنویسیم» هستم. شاید باورت نشود، اما روزگاری هر صفحه از این کتاب را پنج بار میخاندم و تازه رونویسی هم میکردم. اما باز مطالبش را از یاد بردهام و انگار تازه دارم کتاب را میخانم. امروز بلاخره مبحث «جمعنارواها» را تمام کردم.
امروز در کتاب «جنگل بلوط» با شمس لنگرودی آشنا میشوم. شاعری که اگرچه نامش آشناست، اما متأسفانه هیچ شعری از او نخاندهام. به قول مجتبی گلستانی،« او شاعریست که به شعر عاشقانه وفادار مانده است.» شعرهایش بر دلم مینشیند. و در دانلود بیشتر از آن میخانم. اما به نظرم قشنگترین شعری که از او میخانم همین شعریاست که در کتاب «جنگل بلوط» آمده است.
برای ستایش تو
همین کلمات روزمره کافیست.
همین که کجا میروی، دلتنگام.
برای ستایش تو
همین گل و سنگریزه کافی است
تا از تو بتی بسازم…
شب است و نوشتن از کلمهی بازیگوش بلاخره میسر میشود و مینویسم. آزادنویسی، آزادنویسی، آزادنویسی
امروز حوصله نمیکنم به دنبال سودمندی روز بگردم. بیشتر به قشنگترین اتفاق امروز و یا شاید بهتر است بگویم قشنگترین اتفاق این روزهایم، فکر میکنم، که رسیدن دست یاری از دوستی عزیز است.
محبوب امروز: کشفناترین
به شعر-رابط هنوزمان- بگو پیدایم میکند هم اگر در تو گم شدهباشم که کشفناترینی.
گزارش نیک “1405/5/1″ شهریور. روز یکشنبه.
دعا خاندم. سپاسگزاری بعد از غذا را انجام دادم.
کتاب”درآمدی تاریخی بر نظریههای ادبی از افلاطون تا بارت” از ریچارد هارلند را خاندم.
کلمهبرداری هم انجام دادم.
کتاب”عقربکشی” از شهریار مندنیپور خاندم.
کلمهبرداری هم انجام دادم.
کتاب”بیلنگر” از رضا شعلهور خاندم.
فصل اول دُنکیشوت را از بخش دوم نصفه خاندم.
نویسندهساز شرکت کردم.
https://t.me/speechoff
سالواژهام: حرکت؟ فعک نکنم
روزهاست که گزارش نیک ننوشتهام. شاید چون روزهایم نیک نمیگذرند.
دچار کساد شدهام. کسادی مگر برای بازار است فقط؟ کساد یعنی بیرونق. و بازار حال من واقعاً کساد است.
روزهایم بیبرکت میگذرند.
مگر قرار نبود روزهای تابستانی طولانی باشند؟ پس چرا چشم برهم نزده شب میشود و من میمانم و کتابهای نخوانده، پیادهرویهای نرفته و ظرفهای نشستهام؟
تب کاغذ هم گرفتهام تازه. نه از آنها که عشاق در غم وصال میگیرند. اتفاقاً از آنها که در برَت است وحوصلهی نگاه کردنش هم نداری.
هر شب به سختی چیزکی مینویسم تا استمرارم را حفظ کرده باشم.
تا یکسالگی کانالم دو هفته بیشتر نمانده و دلم نمیآید طفل نوپایم را گرسنه رها کنم.
شاید اینها که این چند روز مینویسم در حکم چیپس و پفک باشد و مزاجش را به هم بریزد اما بهتر از این است که طفلکی را در این بیابان بیآب و علف به حال خودش رها کنم.
قول میدهم بعدها که کسادحالیام مرتفع شد با نوشتههای درست و حسابی خوب پروارش کنم.
کاش یکی پیدا شود و و بگوید این رخوت مثل آنفولانزا همهگیر است و تنها نیستم.
اینطور عذاب وجدانم را میگذارم در کوزه تا آبش را بخورد.
خانم ذاکر درکتان میکنم. تاچندی پیش من هم بهشدت و به مدت چند ماه دچار چنین حالی بودم. آثارش هنوز باقی است. روزهایی بیبرکت، شکل هم و بیشکل. این روزها انگار کپی کمرنگی از زندگی باشند اما گویا باید پذیرفت. من سعی میکردم کارهای خیلی کوچک انجام دهم. سالواژهام «قدم» است و روزهای زیادی از امسال، مانند قدمهای لرزان کودکی نوپا گذشت.
از این حال نجات پیدا نکردم اما بودن در چند جمع، باعث شد کمی بهتر شوم.
چیزی که احساس میکنم کم دارم حس تعلق به گروهی است که در کنار هم کاری انجام دهیم. همین مدرسهٔ نویسندگی نعمت بزرگی است اما من به گروههای کوچکتر هم میاندیشم ولی هنوز برایش کاری نکردهام. شاید از عقب ماندن از کارها میترسم. همین رخوت که من به آن ملال میگویم، زندگی مرا در این چند ماه به هم ریخت. تلاش کردم از پا نیفتم. حالا نمیدانم این رخوت همهگیر است یا نه؟ اما برای من زیاد پیش میآید.
یِکُم
.
وقتی طبق معمول فلاکسچایی و لیوان و لیمو رو گذاشتم توی سینی و از حیاط گذشتم و راهی اتاق شدم دیدم آسمون ابریه.
سایه خوب و غریبی بود. باد هم بود.
چندوقته ابر و سایه که میبینم ناخودآگاه تلخیِ حالی که هنوز جوابشو از اوس کریم نگرفتم یادم میره و میگم شکرت.
شاید بابت رابطه غریب و خوبیه که قبلا داشتیم و یه جورایی هنوزم داریم.
توی اتاق که نشستم و چالش یه بیت شعر توی ده دقیقه رو برای امروز آتیش کردم میدونستم باید یه چی از ابر و آسمون بگم.
این اومد:
آسمان گلپنبهای شد ابری آنجا را گرفت
سایهاش هم با حضورش نام زیبایی نوشت
بعد یادم اومد طبق سُنَت باید شعر اون روز رو هم بگم:
امروز بُوَد چون یِکُمِ شهریور
یاد آر مرا برای آن جان دلبر
.
ای باد به دست تو دَهَم حرفم را
گر پا نشود دَوَم به سویش با سر
امروز پربار بود. بعد از سالها ماهها مدتها، از اول روز تا دَم غروب روی یه کاری متمرکز شدم و توانم رو گذاشتم انجامش بدم.
تلاش کردم تعلیم ریتا رو بخونم.
تا این لحظه که مینویسمش ناقص مونده و با پارازیتی که جهان موازیِ نزدیکم مدام مینداخت روی من، از خودم راضیم.
🪶🪶🪶🪶🪶🪶🪶🪶🪶🪶
دوم
.
خوشحالم که گفتگوهای گرم و چالشناکی توی گروه پیش اومد.
ظهر که برق رفت میون گیجی خواب و زور مطالعه، بهونه پا داد یه ساعت بخوابم.
این داستان خوابم هم یه ماجرایی داره یادم باشه بعدا بگم.
دو و نیم که اومد فهمیدم نیم ساعت بیشتر طول کشیده و حالم مث ننه وزیر مخابرات خراب بود چون مستقیم ریده بود توی زمان بازخورد.
بعد که تونستم وصل شم یادم اومد اصلا چیزی ننوشته بودم.
ولی انقد کارای بچهها خوب و گردن کلفت بود که بیشتر مطمئن شدم فعلا چیزی ننویسم تا بعدا بتونه آبروداری کنه.
🪶🪶🪶🪶🪶🪶🪶🪶🪶🪶
سوم
.
امروز چندتا از بچه ها از ظهر تا آخر شب به گروه اضافه شدن.
چه جمع خوبی.
فکرشو نمیکردم یه روز این همه فرهیخته ورزیده دور هم جمع بشن و حرف مشترکی به نام ادبیات داشته باشن و با زبونای تیز و تمیزشون باید روزانه کلکل ادبیاتی کرد و از قضا منم اونجا باشم و اولین بار از بودن توی یه جمع خوشم بیاد و برای اولین بار توی تلگرام یه گروه از آدم حسابیا درست بشه.
من که سالهاست ترک چت و گروه کردم میدونم دوستیای موندگار چقد عزیز و لذیذه.
عصر مائده یه عکسی فرستاد که آتیش انداخت به انبار سوخت شعرم و گفتمش.
همینجور میومد مث آب جاری. چشامم تر کرد.
اینکه شعرم روی خودم اثر بذاره لابد چیز بدی نیس ولی انقد؟
بابت بار ادبیش نیس، بابت داستانِ توشه که تجربهٔ زیسته شدهست.
بهش گفتم از این عکسا بیشتر بفرسته که حسمو بدجور میبره رو ریشتر ۱۰.
واسهش هم یه اسم ساختم: چَکلمه.
چَک میزنه بهم و کلمه راه میفته.
خوشحالم نیکنویسی کاری کرده از خستگیم بگذرم، نیم ساعت و بیشتر وقت بذارم ، اصلاحش کنم و بفرستمش.
حس افتخار به خودم دارم پیدا میکنم.
حسی که سالهاست مرده.
فکر میکنم در ادامه حسایی درونم بیدار میکنه که یا مردن یا گم شدن یا فراموش شدن.
کاش همه اینا بشه. زنده میشم.
بابتش هم از شاهین ممنونم با اینکه امروز بدجور توی فهرست ترورش رفتم ولی ارزشش رو داره ازش یاد بگیرم.
یادم باشه اون گنجنامه خودمو هم بنویسم.
همسایههای بغلی هم اومدن، دورهمی جمع و جوری بود. خوش گذشت. گفتم برام زیاد دعا میکنه. خدا خیرش بده.
وقتی رفتم لذت اینکه کسی به فکرم باشه و دعام کنه دهن و ذهنمو شیرین کرد.
امروز از صبح هزار بار به خودم گفتم: صبور باش.
در هر مسیر جدیدی که قدم گذاشتهای، به خودت زمان بده؛ در یادگیری، در آزمون و خطا.
مثل دیگران، به خودت احساس ناکافی بودن نده.
آنقدر سخت نگیر. گاهی زندگی خیلی آسانتر از این حرفهاست.
برخلاف روز قبل، امروز روز من نبود.
از همان اول صبح و تخم مرغ شل و وارفته ای که بر اثر قطعی برق درست آبپز نشده بود. تنشهای زیر خاکسترِ شرکت گرفته تا شارژ شدن کارتابل با یک عالمه کار واقعاً بیهوده؛ کارهایی که از انجام دادنشان بیزاری، اما همزمان بهرهوریات با کم شدن عدد بالای صفحه سنجیده میشود.
بهرهوری کجا تأثیر خودش را میگذارد؟ در حقوق؛ آن هم پر و پیمان!
بعد هم رفتار نامحترمانه همکار، نهار فریزریِ بدمزه شیفت، برگشتن به خانه و مواجهه با فضایی شبیه بمبِ سنگرشکنخورده، نداشتن خوراکی حین برگزاری کلاس.
آبانارِ شیفتِ شب، مزه جیشِ شیطان میداد.
حتی شامی که بعدش به خودمان جایزه دادیم، آنقدر گران تمام شد که تا مغز استخوانمان را سوزاند.
تا اینجا تمام اتفاقات دست به دست هم دادند تا هیچچیز طبق میل من پیش نرود.
از اندک شادیهای روزم هم بگویم:
• شروع کتاب «بیلنگر» که تا به خودم آمدم، ۵۰ صفحهاش را یک نفس خوانده بودم. مدتها بود کتابی به این اندازه جذبم نکرده بود.
• یک صفحه تمرین خوشنویسی؛ البته فقط کلمه. ذوقِ زیاد برای پیشرفتم.
• خوردن سیب سبز فرانسوی.
• جلسه بازخورد و شب هم جلسه هفتم نویسندگی خلاق، با نقشآفرینی بینظیر استاد.
یکی از پررنگترین شادیهای این روزهای من، همین جلسه و کلاسهاست.
کمی پرتوپلانویسی قبل از خواب و شببخیر.
نیکروز خانهی پدری
یکشنبهروز بوی خانهی پدری میدهد و بوی دستان مادرم. صبح میپروازم به سمت آشیانهی گرمش.
برایش لقمهی صبحانه میگیرم. نان و پنیر و ریحون و مغزگردو، خوشمزهترین صبحانهی ایرانی.
داداش اسماعیل اول صبح ساعت قطعی برق خانهی مادر را خبر میدهد. این کار مسئولینمان دستمریزاد دارد از بس که حسابشده و منظم و محال است یادشان برود در آن ساعت اعلامی برق را قطع کنند.
باز خدا را شکر میکنم ساعت ۷ عصر برق میرود و آن ساعت هوا رو به خنکی است.
برایش آبگوشت بزباش بار میگذارم، همان گوشت ولوبیای خودمان.
این روزها مشغول خواندن «وغوغ ساهاب» اثر مشترک صادق هدایت و مسعود فرزادم.
کتابی طنز که هر عقیدهی چرت و مرام پرتی را به سخره گرفته. کتاب پر شده از غلطهای املایی عمدی. روایتهای داستان به صورت مجموعهای از «قضیه»ها نوشته شده که هر قضیه پیرامون موضوع خاصی است. بعضی از این قضیهها به قلم صادق هدایت و برخی به قلم مسعود فرزاد است. موضوع این «قضیه»ها متنوع است و از مسخرهکردن ادبای کهنهپرست و پولپرستی گرفته تا عقاید فروید و سینماهای خیابان لالهزار را شامل میشود. راویان داستان، هدایت و فرزاد، در این کتاب خود را یاجوج و ماجوج مینامند.
باید مروری بر این کتاب بنویسم.
عصر برمیگردم خانه. از عطاری محلهمان برای مادر بادام میخرم. صحبت از گرانی مایحتاج مردم است و بیچارگی معمولیها.
دریای ایران هنوز در محاصرهی آمریکاست و، وضعیت جنگ، پا در هوا. قیمت هر گرم طلا از مرز بیست و یک میلیون گذشته و قیمت ملک سربه فلک کشیده و بلاتکلیفی حس مشترک بیشترمان.
امروز وبینار «نوبسندهساز» را از دست میدهم. باید فایل صوتیاش را سر فرصت گوش کنم.
با سومین قسمت سریال مرد دوهزار چهرهی مهران مدیری، دورهمی خانوادگیمان را رنگ لبخند میبخشیم.
قبل از ساعت دوازده شب گزارش نیک امروز را در سایت شاهین کلانتری میفرستم و در تلنگر بارگزاری میکنم.
۱۴۰۵/۶/۱
@Maryam_jelvani
#گزارش_نیک
#درباره_امروزم
راوی داستان اینبار خودمم.
دقایقی چند بر نیمکت نشستم. آدمیان مقابل چشمهایم میرفتند و میآمدند و میدویدند. من نشسته بودم.
اتوبوس نمیآمد. هیچ ماشینی مقابل اشکم ترمز نمیکرد. چه مرگم است؟ میدانم اما از گفتنش معذورم.
آسمان تهی مینمود و خیالم به پرش نمیپرید. حوصلهام نمیکشد با نحو جملات بازی کنم. غریب است.
اتوبوس رسید و چه خوب که عینک آفتابی داشتم.
تماشاچی بودم. دنبال ردی، نگاهی، زندگیای. شاید به کار دفتر یادداشتم بیاید.
آرام راه رفتم. اما همه چیز در من میدوید و میچرخید، بدون آنکه کسی چیزی دریابد. از خیزش برگها که حال رو به زوال میرفتند شاد شدم، خیلی.
چند ورقی از دن کیشوت خواندم.
چیزهایی نیز نوشتم.
جلسهی بازخورد و نویسندگی خلاق را نیز بودم.
زینب اردستانی عزیز بهم پیام داد و کلی انرژی مثبت گرفتم ازش. چه خوب که آدمهایی اینچنین مهرورز در زندگی آدم هستند.
زود میخوابم، خیلی زود.
این روز ها که سخت میگذرد؛ گذراندن روز تنها کار نسبتا خوبیست که میکنم.
ان چیزی که به من برخلاف روز های قبلی رمق نوشتن داد، آغوش بود و آغوش و آغوش؛ (ما؟)
درحال حاضر نیز شب است و روزم اینجا تمام میشود.
اینجا-
( 🐋 چون وال قشنگه و گزارش من کم.)
گزارش نیک:۱۴۰۵٫۶٫۱
سال واژه :عشق
و حتی…
عشق هم درگذر ایام رنگ عوض کرد!
گزارشی از امروز من:
آزاد نویسی
گوش دادن پادکست
شرکت در جلسه بازخورد
جلسه هفتم نویسندگی
مطالعه
گرچه سخت و تحملسوز | گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۶/۰۱
شما هم به فرار از اندیشیدهاید؟
من تقریباً هر دو روز، شاید هم سه روز یکبار، برنامهاش را میچینم. چند باری گفتهام:
فردا دیگر میروم.
یک نامه هم جا میگذارم.
«باید میرفتم.»
چند باری هم گریزی به مرگ زدهام.
خدایا، اگر آنور لمسکردنیتری، معطل نکن.
ولی چند ثانیه بیشتر نمیکشد که نظرم برمیگردد.
گیریم از خانه بروم؛ اما اگر عینک بدبینیام را هم با خود ببرم چه؟
گیریم بمیرم؛ اما اگر بیمپروریام را هم ببرم چه؟
اَه، بگذار تکراری باشد؛ گویی از آینه گریز نیست.
گرچه سخت و
تحملسوز …
گزارش نیک | ۱۴۰۵/۰۶/۰۱
آبجی که رفت، گفتوگوی امروز را بارگذاری کردم: «از ترس تا فراوانی».
دستی هم به سر و روی یکی از محصولات کشیدم.
شام: سیر، گوجه، لوبیا چیتی. خیلی چسبید.
آبجی اما گفت: «به درد خودت میخورد.»
گزارش امروز را مینویسم.
راستی، چرا یلخی مینویسم؟
سرم شلوغ است؟
مادرم؟ خواهرم؟ پروژههایم؟
چی مانع است؟
اینجوری که نمیشود.
حالا چه کار کنم؟
شاید چون ضرورتش برایم جا نیفتاده.
عه…
خیالم راحت شد.
خدایا، جایم بینداز دیگر؛ مگر نه اینکه بر هر کاری توانایی؟
امروز اول صبح نتوانستم بیدار شوم. روز دوم روتین؟ این همه حرف که میخواهم به خواب و بیداریام نظم بدهم و فلان و بهمان چی شد پس؟
خب شما هم اگر دیشب خانه بغلیتان را شروع میکردند گودبرداری و میگفتند تا ۵ صبح کار داریم و بروید یک جای دیگر و شما اول مقاومت میکردید و بعد از صدای زیاد و لرزیدن خانه میترسیدید و بلند میشدید جمع کردن وسایل و میرفتید خانهی یکی دیگر شاید نمیتوانستید اول صبح بیدار شوید.
اصلاً تا من شروع کردم به نظم دادن باید گودبرداری شروع کنید؟
حالا هرطوری بود خودم را جمع کردم و رفتم دانشگاه و خدا میداند که وسوسه شدم که نروم. خوب شد رفتم. بالاخره تستمان ذرهای شروع کرد به جواب دادن. کورسوی امید.
از دیروز پادرد گرفتهام و باهاش که راه میروم بدتر هم میشود. امروز هم همهاش لپتاپبهدوش از این ور به آن ور رفتهام. خوابآلودگی هم که پسزمینهی کل روزم بود.
خلاصه امروز گودبرداری و خستگی و پادرد خیلی نگذاشت برسم به برنامههایم. حالا تا فردا.
https://t.me/f_mahmudpur
امروز رفتیم مهمانی، خانهی عروس داییام. من با دیدن بچههای فامیل، احساس کمبود کردم؛ کمبودِ یک بودن، کمبودِ مادر بودن.
دلم خواست مادر باشم. دلم خواست با گریههای یک کودک از خواب بپرم، با دستوپا زدنهای یک نوزاد ذوق کنم. دلم خواست در مجموعهای از اولینها حضور داشته باشم؛ اولین نگاهها، اولین قدمها، اولین دندانها و اولین واژهها.
دلم خواست آغازِ
دلم خواست شاهدِ
دلم خواست در آغوشم، میزبانِ
یک بیگبنگ باشم.
https://t.me/meslenafas
گزارش نیک، یکم شهریورماه
امروز ساعت شش صبح از خواب پریدم، یادم نمیآمد چه خوابی دیدهام، اما تپشقلبم نگذاشت بخوابم. نشستم به آزادنویسی، هزاروپانصد کلمه نوشتم، تا آرام شدم.
ظهر، پادکستی از وبینارهای استاد کلانتری را گوشدادم، آخرهای وبینار خوابمبرد. انگار هر آنچه به نوشتن مربوط باشد، با خود آرامش به همراه دارد.
بعدازظهر عصا به دست، دخترم را به پارک نزدیک خانه بردیم. با عصا فشار روی پایم کمتر است، اما زیربغل و کتفم ذقذق میکند.
روی نیمکت که نسشتهبودم، داستان «عشق جاودانه است.» از کتاب یکهزار کودن را خواندم. مرز باریک میان دوستداشتن و دلسوزی را نشان میداد. زنی که از عشق شفابخش مرد میگفت، اما مرد در نشخوارهای فکریاش از دلسوزی دم میزد.
باورش برایم سخت است، مردی از سر ترحم محبتی بورزد و زن آن را عشق تلقی کند، مگر میشود زنها فرق میان عشق و دلسوزی را نفهمند؟
آخرداستان خیلی خوشحال شدم که خبر مسرتبخش زن، شفایش بود و حدس مرد اشتباه از آب درآمد، زن باردار نبود.
خداراشکر، پای فرزند، به میان زندگی که یکسرش دلسوزی است باز نشد.
گزارش نیک ۱۰۳ فرح
عجب روز پر دردی بخیر گذشت. پرسه در کانال دوستان و نوشتههای گزارش نیک همسفران نویسنده ساز. تغذیه کانالم. و جستوجو در اینترنت برای مطالب جدید.
در راه خونه مادر تفسیر مثنوی مولانا از علامه مروجی را شنیدم و حظ کردم. راننده هم ضد به صحرا کربلا و از حوداث آینده ایران و جنگ شدیدی که در شرف انجام هست از تقسیم ایران و چیزهایی که اجنه خبر دادن گقت 😳داشتم شاخ دوقلو در می آوردم که به مقصد رسیدم الحمدالله.
امروز به کتاب خواندن برای مادرم نرسیدم. اما نیمساعتی در اینستاگرام برایش بافتنی و خیاطی و بچههای بامزه و خنده دار پخش کردم.
اسنپ برگشت کوییک سفید و مشکی بود
در محله مادرم مسیر یاب ها همیشه بهم میریزند. چون نزدیک سازمان اطلاعات کشور است. پازیزیتها مسیر یابها را بهم میریزد. امروز سه تا راننده امدند و گم شدند. بلاخره یک راننده تهرونی آدرس منو پیدا کرد.
الهی شکر ۴۳۵ هزار تومان هزینه اکو پلاس شد.
تا خونه هم حرف زد ولی من جون گفتگو نداشتم کمر درد داشتم و دور شکم وکمرم بصورت یک کمربند درد حس میکردم آروم به خودم میپیچیدم و دم نمیزدم. درد توی دلم پیچیده بود .فکر میکنم کمرم داره مثل زمستون میگیره خدا رحمم کند.
از ترافیک گفت از مسیر یاب گفت که پارازیتها باعث میشن آدرس ها بپرند و جای دیگری را نشان بدهند. و من فقط شنونده بودم. من در حال بغض و گریه بودم و آهنگهایی هم پخش میشد، دردناکی منو بیشتر میکرد.
در خونه استراحت کردم.
در وبینار نویسنده ساز شرکت کردم و شعر ها حال دلم 🤪را خوب کرد. از دیوان “آزاد بلگرامی” غزل زیبایی استاد شاهین خوند که حظ کردم. بعد از دفتر شعر “سرخی گیلاس های کال” از فرهاد شیطانی هم قطعه های استاد شاهین خواند.
در چالش اکنون من در کلمات، حس کردم که مقایسه با ماه پیش چقدر دردمندتر شدم. و این هیچ خوب نیست باید کاری برای سلامتی جسم و روح و روانم بکنم.
راستی حلزون مدرسه نویسندگی هم مثل من گویا مریض شده و چشاش از حدقه زده بیرون. حتمن درد در دلش پیچیده که اینجوری چشاش پریده بیرون ، بدنش هم از درد پیچ تاب خورده ، انگار آزاد بلگرامی غزل را برای او سروده :
اگرچه خاک شدم اضطراب من باقی است
که پیچ وتاب رَسن بعد از سوختن باقی است.
از خفگی تا شادی
سالواژهام: نظم
✅️گزارشنیک دیروز رو صبح نوشتم. نوشتنش برام حالخوبکن بود. یادآوری خاطراتی قشنگ.
✅️صفحات صبحگاهی نوشتم. سعی کردم کلمهها رو آزاد کنم، و از همین نوشتم.
✅️درس هم خوندم. دو جلسه.
✅️از کتاب دونکیشوت خوندم. نه خیلی زیاد، فصل دوم نسخهی جدید. و اول و دوم نسخهی قدیمی. قسمتهایی تو هردو نسخه بهتر بودن بهنظرم. واقعا سراسر طنزه.
✅️وبینار نویسندهساز دیروز رو گوش دادم. و مال امروز رو بودم. مثل هر یکشنبه، صدکلمه نوشتیم در توصیف این روزها. کلمههام با اولین کلماتی که نوشتم خیلی فرق داشتن. قبلا حس خفقان یا ناامیدی بهم میدادن. حالا شادترن. و بعد؟ استاد شعر خوند و سوالهایی پرسیده شد. قدیس نسازیم، که بتونیم نقدهای وارد رو بشنویم. و اینکه هر حرف یا رفتاری باید بررسی بشه تو چه بافتی گفته شده. مثل موراکامی برا من. که سبکش رو خیلی دوست دارم، اما زمانی ناامیدکننده بود برام که چرا زنان انقد تو نوشتههاش بدون هویت و کلیشهای هستن. فرهنگ ژاپنیها متاسفانه الان همینه. این دلیل نمیشه از آثارش لذت نبرم.
🥢شام نودل درست کردم. سعی کردم شبیه نودلی باشه که مامان پونیو درست کرد. شام تو هم خیلی قشنگ بود که دورایمون بود و عین خودت.
✅️و انیمه دیدم. Love is War. کمدیشو دوست میدارم. قشنگه.
موقع نوشتن یادداشتصبحگاهی، به فکر ساختن استعاره بودم، میرسم به اینکه:
زندگی برایم به «کتابیناخانده» شبیه است.
امکان دارد مواجهه شوم با انبوهی از انسانها، سرزمینهای عجیب، اشیا، خیالات، انتزاعات، مفاهیم، ناشناختهها، نادانستهها، اهداف، معناها، پرسشها، جستجوها و کشف چیزهای تازه و گاه تکراری.
امروز در پارک چند خانم ( آشنا نبودند)، با چهرهای بشاش سلام میدهند. از موهای فرفری یا شومیز صورتیام خوششان آمده بود؟ با لبخندی گشاد محبتشان را پاسخ میدهم.
آقای وانتی، سبد دهکیلویی بادام تازه را، برایم تا بالای پلهها میآورد. میگوید: «پلهها برایت نوعی ورزش است.»
از لطفش تشکر میکنم.
در چند مرحله پوست سبز بیرونیِ بادامها را جدا میکنم و بادامها را در سینی میریزم تا خشک شوند. مثل سنجاب برای زمستان ذخیرهسازی میکنم.
پرسه میزنم در چند کتاب. «خلاف زمان» متنیست روان و پُرمایه. دیهگو گاروچو مینویسد:
«ما میخواهیم همه چیز را ضبط کنیم، نگه داریم، بازنمایی کنیم. در ثبت همه چیز چنان افراط کردهایم که حالا سلفی گرفتن، نمود خودشیفتگی مضحک و مسخره شده است.»
از همان اوایل که سلفی مد بود، علاقه نداشتم چون به نظرم اصلن شبیه خودم نمیافتادم. اما برایم همیشه سوال بود واقعن چرا بعضیها انقدر زیاد عکس سلفی استوری می گذارند؟
در ادامه آمده:
«قهرمانان میخواستند خود را با دستاوردهای عملیشان جاودانه کنند، ولی ما باور کردهایم که همهُ لحظهها شایستهُ جاودانگیاند.»
آیا دلیل دیگری ندارد؟ مثلن میخاهیم با ثبت لحظههای زندگی، با ترسِ از آینده، مقابله کنیم. شاید برای عزیزانمان یادگاری میگذاریم تا فراموشمان نکنند.
در نویسندهساز استاد از شعر کهن و شعر نو و کارگاه شعرماهی سخن میگویند. بیت آخر غزل آزاد بلگرامی را یادداشت میکنم، تداعی این ایام وطن است.
«غمین نباش که عرفی و آزاد رفتند
هزار شمع بکُشتند و انجمن باقیست.»
انجمن، ایران، سرزمین باستانی ما، جاودانه باقیست.
در شعر فرهاد شیبانی تشبیه:
«فواره برجِبابل ماهیهاست» را دوست دارم.
خلاقانه است. در آزادنویسی چند جمله از فواره مینویسم تا در دایره واژگان فعالم بگنجد. مدتیست کاهلی در کلمهبرداری غلبه میکند. باید جدی برخورد کنم.
«پیادهروی با ماه» مجموعه شعر گلی موعودی را می خانم. تصویرسازی جذابی دارد. رنگ غالب نقاشیها آبی آسمانیست.
سرودند:
«من عکس میگیرم
از تنهایی دیوار
از تنهایی درخت
از تنهایی حوض
از تنهایی صندلی
از تنهایی کافه
از تنهایی ظرف شکلاتی
از تنهایی دمنوش آرامش
تنهایی به من میخندد
و من و تنهایی
میبینیم و مینویسیم
از تنهایی ماه.»
تبریک میگویم به گلی جان با ذوق و توانا.
پادکست ششم سرزبان را دوبار میشنوم. خلاصهایست در مورد پرسش از پرسشها، پرسشهای بنیادین یا مادر پرسش، معنا، زبان و زمان. الههجان برای درک بهتر ما، مباحث را مرور میکنند. دلم برای وبیکارها تنگ است.
هزار کلمه تایپ میکنم. به ذوق میآیم. روی یکی از مقالههای قدیمیام میدرنگم. باید بخشهایی کم و جملههایی اضافه کنم. ویرایش بعد از فاصله گرفتن از متن، کارایی بهتری دارد.
در تاریکی، نیم ساعت یوگا تمرین میکنم، آخرش ده دقیقه میخابم. استراحت فعال دارم. گاهی فقط استراحت میچسبد.
گزارش میگ میگ
خواب است که زبانه میکشد خواب.
صیح از خانه به سرکار. باد بود باد و بادـ
سر کار برق رفت و آمد، آمد و رفتم.
جلسهی اول کارگاه خودشفقتورزی شیما صادقی عزیز رو گو کردم.
کارگاه را بودم.
دو ساعت با نیکوجان نوری و زهرا پولادیفر حرف زدیم و چقدر چسبید و چقدر پای احساسات مشترک به میان آمد.
تخصصی کمی خواندم و نوشتم و انتشاریدم به تنهایی.
یادداشت شعرگونه نوشتم و منتشر کردم.
خواب است که زبانه میکشدخواب.
گزارش نیک یکشنبه ۱ شهریور ۱۴۰۵
سالواژهام: ریلگذاری
صفحات صبحگاهی نوشتم.
به پرندهها رسیدگی کردم.
ناهار پختم و ظرفها را شستم.
پادکست «جافکری» را گوش دادم.
ورزش کردم.
یک شعر از بیژن جلالی خواندم و حسابی لذت بردم.
یازده صفحه از «در حال و هوای جوانی» از شاهرخ مسکوب را خواندم.
کلمهبرداری کردم. سری هم به «واژهدان» زدم.
شعری نوشتم و در کانالم گذاشتم.
امروز دقت کردم و دیدم که این روزانهنویسیها سبب شده است که آب بیشتری بنوشم و به به سلامتیام، اهمیت بیشتری بدهم.
آزادنویسی کردم.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. فهرست هفتگی کلمات را نوشتیم. اولین فهرستم را با فهرست امروز مقایسه کردم. به نظر میرسد که حال این روزهایم بهتر است. اولش خوشحال شدم، اما بعد به فکر فرو رفتم. آیا حالم بهتر است؟ نکند در حالتی از تسلیم و کرختشدن به سر میبرم؟ نکند عضلات حرکت رو به جلویم تحلیل رفتهاند و من فقط دارم میگذرانم؟ خانه را جارو زدم و باز فکر کردم. موقع جاروزدن یک سوسک گنده جلویم ظاهر شد. نمیدانم او بیشتر ترسید یا من. با دمپایی دنبالش افتادم، در حالی که جیغ میزدم و در نهایت پیروز میدان من بودم. از اینکه موجود زندهای را از زندگی ساقط کنم، خوشم نمیآید؛ ولی چارهای نبود. یا جای من در این خانه است یا آن؛ زندگی مسالمتآمیز نداریم.
پادکست beating bitterness از جوئل اوستین را گذاشتم شاید حالم بهتر شود. همینطور که ظرفها را میشستم، گوش میدادم؛ ولی چیز زیادی نشنیدم. آدم وقتی تمرکز نداشته باشد، نمیتواند درست بشنود، چه برسد به اینکه به آنچه گوش میدهی زبان بلاد بیگانه باشد.
ساعت ۹ شب برق رفت. رفتیم بیرون. اول تصمیم داشتیم برویم ناژوان، ولی منصرف شدیم و رفتیم کوه صفه و چه تصمیم خوبی بود. روی تپه نشستیم. از آن بالا همه چیز زیباتر بود. از گرما خبری نبود و سکوتی که دلت نمیخواست تمام شود، مسحورکننده بود.
در پایان این روزنویسی، زمانی که این جملات را مینویسم، میدانم که نوشتن زندگیام را متحول کرده است. شاید دلیل اینکه فهرستم امیدوارانهتر شده است، همین باشد.
نشانی کانال من:
https://t.me/bargmoments
ویلویلی
– رفتم تست اعتیاد دادم. برای کاری اداری. فائزه گفت اگر آبلیمو بخورم نشان نمیدهد معتادم. مامانم گفت فائزه این چیزها را میداند دیگر. فائزه معتاد نیست. اما هیچچیز از آدمیزاد بعید نیست. اصلن اگر معتاد نبود چطور این همه کیلو کم کرد؟ شما باور میکنید با پیادهروی و ورزش بشود این همه کیلو کم کرد؟ قطعن ترک کرده. از دندانهایش مشخص است شیشه نبوده. حالا مهم نیست. مهم این است که ترک کرده.
– حوصله ندارم ناهار بپزم. وقتی از پختن ناهار حرف میزنم منظورم یک چیز پلوییست. ترجیح میدهم امروز قارچ و تخممرغ بزنم توی رگ. به نظرم تخممرغ و رب با ارباب حلقهها میچسبد. اما قارچ و تخممرغ، هه، لابد با بیلی وایلدر. انقدر تمام کردن فیلمهای بیلی به درازا کشیده که نگو. فائزه هم هرازچندگاهی پیامی میفرستد و بیلی بیلی میکند که یکدفعه دیدی با بیلی (یک بیل) زدم توی سرش. آنوقت درحالی که ستارهها دور سرش میچرخند بیلیبیلیگویان از هوش میرود. لابد فکر کرده میگذارم که همه فکر کنند در راه ارتقای هنر و سینما مرده. کور خانده. بازماندهها تاریخ را تعریف میکنند. و این بازمانده میتواند تاریخ را تحریف کند. میگویم یک اردک دیده بود و میخاست فسنجانش کند. برای همین هی میگفت: بیلی، بیلی. (در زبان گیلکی، بیلی به معنای اردک است.)
– یک نگاهی به مطالبی که باید تدریس کنم میاندازم و چیزکی آماده میکنم. نمیدانم این کتابهای تمرین تستی را حذف کنم یا نه. البته من حذفش را پیشنهاد دادم اما مورد قبول واقع نشد.
– امروز نگاهی به پارچههایم کردم. هنوز دقیقن نمیدانم چه مدلی میخاهم بدوزم. اما باید بدوزم. لباس کم دارم. هر بار که با پیشنهاد لباس مواجه شدم، با پارچه تعویضش کردم. حالا این همه پارچه اینجاست که نمیشود پوشیدش. ماندهاند تا بشوند لباس. آخر مرض دارم؟
– در کلاس اوضاع خوب پیش رفت. تکلیف خاستم و درس گفتم. در بهترین حالت ممکن، میخاستم آخر کلاس هم کتاب تست را چک کنیم و هم انیمیشن ببینیم اما خب نشد. عیبی ندارد. فکر کنم این نگاهم بیشترش مال الآن است که سعی میکنم در رشد خاستن از شاگردان، عاقلتر و صبورتر باشم. اینکه لغات و گرامر را یاد بگیری یک حرف است اینکه ازشان استفاده کنی و جمله بسازی و سریع هم بسازی یک حرف دیگر. در مورد کتاب تست هم در انتهای کلاس موافتشان را در جهت حذفش اعلام کردند. که خیلی خوب شد.
-شام تخممرغ پختم. با اینکه تخممرغ درشتی بود سفیدهاش باز هم چسبید به پوسته. تا جایی که پختهام به این نتیجه رسیدهام، تخممرغهای درشتتر کمتر گوشتشان به پوسته میچسبد. میخاستم طالبی بخورم اما دیدم تمام شده. آبمیوهی کوچولوی داخل یخچال وسوسهام کرد و بردمش سر میز شام. اما گفتم بگذار اول چای بخورم اگر نشد، بعد. بعد از چای دیگر لزومی ندیدم بهش دستدرازی کنم. موقع جمع کردن میز وقتی دستم به پاکت آبمیوه خورد، دیدم عرق سرد کرده. این آن چیزیست که آبمیوه را خاستنیتر میکند. اما گذاشتمش یخچال. من دو فنجان چای خورده بودم. پس پاکشکمی پیش کردم.
https://t.me/havirism
– سالواژهام: تعهدورزی
– اول ماه را استراحت کردم بیشتر.
– صفحههای صبحگاهی نوشتم.
– اتاق را از حالت جنگ زدهاش نجات دادم.
– با دوستی، قرار ملاقات گذاشتم برای روزهای آینده.
– وبینار را شرکتیدم. از شعر نو و قدیم حرف زدیم. از نقد حرف زدیم. از اینکه میشود هرچیزی را نقد کرد حتا اسطورهها و بزرگان را. که نباید اگر کسی مثلن شاهنامه را نقد کرد، آن را بکوبیم و بگوییم بدترین آدم زمین است. هرچیزی قابل نقد است و چه خوب اگر از زوایای متفاوت به هر اثر نگاه کنیم.
– حلوا درست کردم. برای اولین بار. کمی آردش را بیش از اندازه تفت دادم و طعم سوختگی میداد. اما برای دفعهی اول خوب از پسش برآمدم.
– بلخره پولم را از کارفرما گرفتم. پیش به سوی کتابفروشی و خرج آن.
– به آبِجی زنگ زدم. جوابم را نداد. گفتم آبرویش را اینجا ببرم.
– مامان مواد تیرامیسو را خریده. دوباره فردا، پسفردا برای درست کردنش دست به کار میشوم.
– امروز در وبینار، دوباره برگشتیم به نوشتن «اکنون من، در فهرستی از کلمات». نوشتیم. بعد مقایسه کردیم. فهرست امروز را، با اولین فهرستمان که برای اردیبهشت بود. فهمیدم چقدر در گذر این ماهها، واژههای بیشتری پیدا کردهام برای بیان خودم. شاید تاثیر مداومنویسی باشد.
– کتاب شعر «واقعیت رویای من است» از «بیژن نجدی» را دست گرفتم:
«من از انتهای جهان نهراسیدهام هرگز
که پایان همین واژههای سیمانیست»
https://t.me/maryam_ebrahiimi
گزارش اول شهریور
خاستم از خستگی زیاد گزارشم رو بذارم صبح زود بنویسم دیدم نمیشه. اندکی جون دارم که بخام بنویسم. بهونه رو باید گذاشت کناری.
امروز به کار گذشت. کارم دو مدل داره. بخشیش اداری و بخشیش درمانگری.
اداری رو برای نیاز مالی و درمانگری رو برای علاقهمندی انجام میدم. هر دو بخش چالشهای خاص خودش رو دارند.
امروز هم نوبت چالش ارتباطی با مدیرم بود. باید اعتراف کنم مهمترین چالشهای کاری من رابطه است.
لابهلای کارها تمرینم رو کامل و ارسال کردم.
کتاب روزنویسی استاد رو خوندم چقدر قشنگ نوشته شد. فلسفهورزی و دیالوگ فلسفی رو دوست داشتم:
« نمیخایم کورکورانه به راه گله بریم. و همون کاری رو بکنیم که همه میکنن»
تو جلسه گروهدرمانی از نوشتن و اثراتش گفتم و در آخر جلسه یه کم ادامهنویسی با مراجعین داشتیم. تجربه تازهای بود.
یه کم از مسکوب خوندم و در حال و هوای جوانیش پرسه زدم:
« تمام روز با هم صحبت میکردیم و همزبانی همدلی آورده بود.»
با پناه کوچولو حرف زدم. به خودم قول دادم وقتی حالش خوب نیست بیشتر بهش زنگ بزنم. امشب از من خاست براش پیامهای صوتی بیشتر بفرستم.
دارم به مفهوم پذیرش بیشتر فکر میکنم.
https://t.me/fahimsaadat040
امروز صبح چه به نظرم دور میآید. انگار که دارم به دیروز فکر میکنم. اما نه. همین امروز صبح بود که «جا» از پشت بام برچیدم، سر خوردم پایین.
بدن کش دادم و تخممرغ تفت. آماده شدم تا بروم. نیم ساعتکی، آن بین نوشتم. ابرهایِ فکر، روی کیبورد لپتاپ باراندم. در راه و هرجایی از روزم که در بین دو مکان در رفت و شد بودم «پیادهروی با نیچه» را دست گرفتم. خواندنش برایم درنگآفرین بود. تا همین الان که هنوز نیمی ازش را هم نخواندهام مشتاقم کرده آثار خودِ «نیچه» را بخوانم.
امروز نرقصیدم. اما در کافه رستورانکی در« شهر کتاب» غذا خوردم. با صبا راجب «اضطراب اجتماعی» گپ علمی زدیم. او از ساز و کارش گفت و من در تجربههایم اطلاعات را شخصیسازی کردم.
در نویسندهساز با آزاد بلگرامی آشنا شدم. صدکلمه هفتگی را نوشتم. در مقایسهی صدکلمهی امروز با چند هفته قبلتر فهمیدم هنوز یک «ماهی»ام. این را بیش از این توضیح نمیدهم.
شب زیر آسمان با خانواده گفتیم و شنفتیم. و بعد؛ شب، تنهایی، طراحی. آفریدن.
حس میکنم در پس یک روز طولانی، نیاز به آفرینش درم بیدار شده. فکر میکنم: حالا که بیدار شده چرا از رختخواب بیرونش نیاورم؟
با هم بازی میکنیم. همانقدر کودکانه، همانقدر جدی.
باز به مورچهای خاندن خسرو خوبان ادامه دادم. داستان حال و هوای عجیبی دارد و نمیگذارد به فضایی از داستان عادت کنی، تو را پرت میکند به فضایی دیگر. از شیوهی بیان رویدادها هم خوشم میآید و از خاندنش لذت میبرم.
توی جلسهی بازخورد استاد بودم. دمت گرم استاد، چه صفات جذابی به شخصیت منفی ماجرایی که نوشتم بودی دادی، جیگرم خنک شد. بچهها هم سنگ تمام گذاشته بودند و بسیار میتوانستی متن خوب و متنوع بخانی.
از جلسهی بازخورد پریدم توی وبینار نویسندهساز. حرف زدیم، استاد شعر خاند، کلمهنویسی هم کردیم و استاد خواست با اولین باری که کلمهنویسی کردیم مقایسه کنیم. من هم سههفته بود که با این تمرین آشنا شدهام، پس با همان مقایسه کردم. دیدم که خب، چیزهایی هنوز هست که با آنها کلنجار میروم، اما نسبت به چیزهایی هم به پذیرش رسیدم که خب هستند، چه میشود کرد. نگاهم نسبت به چیزهایی عمیقتر هم شده، رها و آزادانهتر فکر میکنم و قلمی در دستم میگیرم.
بعد، وقفهای که بین وبینار و کلاس بود، خود را به خوردن گردوی سبزی که پدر تازه خریده بود سرگرم کردم. انگار قرار نیست به این زودیها تیرگی انگشتانم کمرنگ شوند.
به جلسهی هفتم نویسندهی خلاق رفتم. دربارهی جزئیاتنویسی حرف زدیم، اینکه نویسندهها زمانی که تکنولوژی اینگونه پیشرفت نکرده بود و از گوشی و تلویزیون خبری نبود، مجبور بودند جزئیات زیادی بنویسند که فرد بتواند دستکم در ذهن خودش تصور کند که آن چیزی که نویسنده میگوید چیست. حالا با اینکه جزئیاتنویسی به بلندی سابق نیست، اما متن را از یک گزارش صرف درمیآورد.
مثل همیشه، کلاس خوب و پرباری بود. امروز میان کتابها و کلاس و بازخورد و وبینار گذشت، آن هم چه نیک و پربار.
📍 روز خبر تصادف
به نظرم شنیدن خبر تصادفِ آدمی که میشناسی یا همین چند وقت پیش او را دیدهای، دردش را عمیقتر و نزدیکتر میکند.
سالواژهام: خوددوستی 🌷 خودیابی 🌟 خودخواهیِ مثبت 🥰
سلام بر امروز که خیلی گرم بود و نگذاشت آن چند روز بارانی به جانمان بچسبد؛ همه را بخار کرد و با خودش برد.
• دوباره تیرامیسوی لبنهای •
بیدار شدیم و روز را با صبحانهای شروع کردیم که دو روز است داریم تجربهاش میکنیم: تیرامیسوی لبنهای و چای. البته تیرامیسو با پنیر لبنه فقط یک تست بود؛ شما انجامش ندهید، بهتر است!
مشغول گفتوگو با دوستان نویسندهام شدم و بعد تصمیم گرفتم کود گلهای هایدروگرینم را عوض کنم. هر پانزده روز این کار را انجام میدهم.
• سقوط در درّه •
وسط تعویض کود بودم که همسرم خبر تصادف یکی از آشنایانش را داد؛ کسی که دو شب پیش مهمان خانهمان بود.
این اتفاق برایمان شوکهکننده بود. ذهنم مدام سراغش میرفت و هر بار که یادش میافتادم، دعا میکردم زودتر به هوش بیاید. دعا میکردم هرچه زودتر مداوا شود.
• گرمای آدمخشککن •
ست اول لباسهای شستهشده را همسرم در حیاط روی بند آویزان کرد و ست بعدی را من انجام دادم. داشتم از گرما بخار میشدم! چطور میشود آخر؟ هفتهی قبل همهاش ابری و بارانی بود و این هفته داغ و سوزان.
• بازخوردی که منتظرش بودیم •
جلسهی بازخورد برگزار شد و استاد لقب «مغناطیس» را بهم داد؛ راضیام ازش.
جلسهی خوبی بود و دوستانم گل کاشته بودند. ضمن اینکه اصلاً فکر نمیکردم داستانم از نظر استاد خوب باشد، ولی خدا را شکر رضایتش را اعلام کرد.
• خوش اومدین، دوستای جدید •
چند نفر از همدورهایهای نویسندگی خلاق وارد گروه شدند. من هم معرفینامهی گروه را بهروزرسانی کردم و کمی گپوگفت با هم داشتیم.
• نویسندهساز و صدکلمه •
دوست داشتم صدکلمههای یکشنبهام را با نویسندهساز بنویسم، پس وارد کلاس شدم. ولی تا صدکلمهنویسی هزاران کلمه فاصله بود!
بعد شعرخوانی و معرفی کتاب داشتیم و در پایان کلاس بالاخره صدکلمهنویسی کردیم.
– مقایسهی صدکلمهی اولم که ۱۴ تیر نوشتم با صدکلمهی امروز، ۱ شهریور.
با مشاهدهی کلمات متوجه شدم که مرگ، یا کلمات مربوط به مرگ، دیگر در متن امروزم جایی نداشتند. در متن قبلی و متن امروزم همچنان حس زندگی در من جریان داشت و امروز هم تصادف زنداییام تأثیر خودش را روی نوشتهام گذاشته بود.
در این صد کلمه، «نوشتن» و «یادگیری» هم جزو لاینفک فهرستم بودند.
• استراحت بین دو نیمه •
دوباره برگشتم به تلگرام، با دوستانم بیشتر آشنا شدم، کتاب «تعلیم ریتا» را ادامه دادم و چای نوشیدم.
• کلاس شروع شد، بدو بیا •
کلاس نویسندگی خلاق شروع شد و من نیم ساعت زودتر رسیده بودم تا اینکه کمکم بچهها آمدند.
در همین حین شام هم خوردیم؛ ترکیب برندهی خیار، گوجه و پنیر با بربری که اسمش را گذاشتیم «پرچم ایران».
برق رفت و ما ماندیم و تاریکی و غذایی که هنوز تمام نشده بود و کلاسی که تازه، بعد از این همه انتظار، شروع شده بود.
برق آمد، ما به خوردن شام ادامه دادیم و دوباره برگشتم به کلاس. این اتفاق یک بار دیگر هم تکرار شد.
بالاخره توانستم در کلاس بمانم و چند کتاب هم به فهرست خریدهای اولینم اضافه شد که همین حالا مینویسمشان:
📑 بالاخره این زندگی مال کیه؟ اثر برایان کلارک
📑 فلسفهی پیادهروی، اثر فردریک گروس
📑 زندگی از دریچهی حواس پنجگانه، اثر گریچن رابین
📑 از آن چند تن عاشقان کتاب، اثر فیلیپ کلودل
و شب خوش 🌛☁️
کانالم اینجاست
https://t.me/Gardaneh_Heyran
سال واژه: پذیرش
” یاری بودم برای وجودم که هیچ وقت کم نیاوردم”.
این را در آزادنویسی نوشتم؛ خود را التیام دادم. می دانید به خود، بیش از هر کسی مدیون هستم. بنابراین برای جبران تلخی شب قبل چند کار سودمند انجام دادم.
امروز یک سفارش دلخواه را ثبت کردم، هفته ی بعد به دستم خواهد رسید.
از یک اقامتگاه بومگردی در میان شالیزارهای گیلان، یک شب رزرو انجام دادم. به سکوت، خلوت، طبیعت و هر آنچه من را التیام بخشد، نیاز دارم.
به شدت بی خواب بودم، بعد از وبینار نویسنده ساز خواب عمیقی داشتم.
کارهای روزمره ی خانه را انجام دادم.
به گربه هایم رسیدگی کردم.
دوری از شبکه های اجتماعی، ادامه دارد.
امروز را به آرامی زندگی کردم.
سالواژه/فصلواژه: خورشید
۷_۲ظهر
در امیدوار ترین حالت خود از خواب بیدار شدم، لباس پوشیدم، آماده شدم و بعد یکهو دکتر دوست داشتنی تصمیم گرفت برنامهام را دست کاری کند و وقتم را کنسل!
ناامیدانه به گوشهی تختم خزیدم و در این بین بزرگواری کردم و چون روز پزشک بود دکتر را بخشیدم. شاید میخواسته امروزش را با دوستان و همکاران و خانوادهاش وقت بگذراند. بالاخره او هم انسان است. تلاش کردم بخوابم اما نشد. به طرز مزخرفی نمیشد. از این پهلو به آن پهلو. از این ریلز به آن ریلز. اسکرولهای بیپایان. همان لحظهای که خوابم نبرد فهمیدم که صبحم را با موفقیت کامل به فنا دادم. ولی باور کنید تقصیر من نبود. ته تلاشم را کردم هدر نرود، خودش دوست داشت برود. حتی تلاش هایم برای بیرون رفتن با دوستم هم ناموفق بود.
۲_۴ عصر
با جلسهی بازخورد و دیدن روی گل استاد صبح جهنمیام به کل فراموش شد. غرق قلم بچه ها شدم و تلاش کردم ببینم استاد چه چیزی را شکار میکند و کجاها را گاز میگیرد. دشواری کار بالاست ولی اگر بتوانم یادش بگیرم تحول عظیمی رخ میدهد.
۴_۷عصر
پرسهزنی های مادربزرگانه.
۷ الی آخر .
جلسهی کلاس خیلی پر بار بود. کلی سوال داشتم که میدانستم جوابش در دست عمل است. باید درگیر تمرین بشوم تا به جواب سوالاتم برسم. اینجوری روی هوا فایده ندارد. شبیه این مگسدیوانه ها میشوم. دور خودم الکی میپیچم.
خلاصه که امروز هم روز مادربزرگیای بود ولی دوست ندارم بهش اعتراف کنم. دلیلش هم به خودم مربوط است.
فعلا همینکه ذهنم پر از سوال های عجیب و غریب شده برای امروز کافیست.
اتاق. دهندره میکند، قوس میدهد تن پرده را.
زهرا بود. تنش داشت با لباسی کودکانه. خیال رطوبت زدهام فراموش کرده رویا را. از اول هم توی مه بود.
نشخوار. نشخوار. نشخوار.
وبینار نویسندهساز به شعر پرداختیم. شعر رهاییست نجات است و آزادی (شاملو)
جلسه کوچینگ، لذت تماشای کشف است. انگار خورشیدی در ما هست، کافیست برخیزیم تا بتابد.
در آزادنویسی راه به جایی برد که قرار نبود.
آزادپزی هم داشتم، یعنی چیزی مندرآوردی. به ذائقه پدر و پسر خوش آمد.
روزهای بیشمار من
صبح مشغول تماس با اساتید محترم و کارشناس کاربلد گروه بودم برای هماهنگی جلسه پیشدفاع عنوانم.
امروز که دل و رودهام بهتر شده، تازه نیش زخم جراحی را حس میکنم. پیشتر هم تجربه مشابه داشتم. پس برنامهی مراقبت جسمی و روانیام به راه بود.
از ویتگنشتاین و رواندرمانی، جزوهی درسی و ادامهی داستان شمز، صاعقه، کبوتر جَلد داود خواندم.
پیامکی از دوستی دریافت کردم که روزم را تبریک گفته بود. یادم افتاد امروز اول شهریور و روز پزشک است. جواب دادم من که پزشک نیستم. پروین جان هم توی گروه و توی پیوی پیام داده بود که روزم مبارک. همان جواب را اینجا هم دادم. البته از نظر پروین جان من پزشک هم محسوب میشوم😄، چگونهاش را نمیدانم. حاصل این پیامهای تبریک، تبریک روز پزشک به دکتر نرگس جانم، عموجان دکترم و دکتر میناجان خواهرزادهام بود. دیشب خواب دیده بودم پرستار بخشم و کارم درست پیش نمیرود. اجبار برای دستشویی که از خوابم پرانده بود اسم دوستم که سوپروایزر است و توی خواب میخواست کمکم کند را توی دفتر مینویسم. ظهر اسمش را میبینم، پیامک میدهم و احوالش را میپرسم.
در وبینار نویسندهساز امروز ۵ دقیقهای اکنون خودم را در قالب کلمهها فهرست میکنم و با اولین فهرستم مقایسه میکنم، امروز بیشتر نوشتهام، اسم دوستی و فصول در هر دو نوشته حضور دارند. در کل فهرستم حال و هوای روز مربوطه را مینمایاند.
در تمرین پادکست شش مروری سرزبان، زندگی را به تراش تشبیه کردم، که در آن تلاش میکنم به بهبودگی برسم.
با مراجعم جلسهای ۴۵ دقیقهای داشتیم. برا شروع فعالیتهای جدیام خوب بود.
روز شما هم مبارکباشد به قدوم افعال مفیدتان که در گزارش نیک آوردهاید.
۱۴۰۵.۶.۱
قهرمانی
#گزارش_نیک
خواندن تئوری شعر از آغاز
خواندن کمی زبان
حمام
هزار کلمه آزادنویسی
گوش کردن به سرزبان دیروز
همنویسی با ساجده با موضوع زخم.
کلی کار خانه. قسمتیش را مامان به دادم رسید.
خیلی خوابم.
در گزارش نیک امشب میخواهم ذوق را برایتان توصیف کنم
شادی بی شیله پیله ای که در اعماق قلبت شکل میگیرد نه بخاطر سوپرایز تولد
هدیه بی مناسب
یا اسکناسی که لای کتاب پیدا شده
بلکه امروز تجربه اش کردم
شوق و شیونی که در گلویم گیر کرده بود و
حس میکردم از چشمانم ذوق میبارید و
شعف تماما شده بود یک لبخند دراز پهن روی صورتم
از شنیدن خبر ازدواج فائزه
رفیق عزیز جان که همیشه فکر میکردم هیچ کس لیاقت زیبایی اش ، مهربانی هایش ،خلوت زیبای تک نفره اش با خودش و زندگی برنامه ریزی شده ی او و البته زورگویی های شیرینش را ندارد
اما امروز حس کردم کسی پیدا شده که شایستگی همه اینها را داشته و انتخاب شده
مهم ترین اتفاق یکشنبه ام همین بود و بس!
کجا بودید مدادرنگیا؟
-سالواژهام: تدریس.
-متن داستان «اشک باران» را نوشتم. روی پنج تکه کاغذ. قرار است بچهها تو نمایش پیدا کنند و کنار هم بگذارند.
-سیزده تا نقاشی مانده. برای شخصیتها و دکور نمایش.
-خیلی وقت بود دست به مدادرنگی نشده بودم. امروز اما، رنگیرنگی کردم شخصیتهای بانمکم را.
-میخواستم بروم سراغ کتاب که چشمم یاری نداد. نقاشیها که تمام شود، جبران میکنم. برای خودم، و کتابها.
|زهرا کردوالی|
https://t.me/ZahraKordevaly
اول شهریور مبارک. صبح رفتم اداره دیدم، دبیرخانه را تعطیل کردهاند که رنگ کنند. نمیدانم چه طرز رنگ کردن است، از هر طبقه یک اتاق را رنگ کردهاند. یک رنگ کردن پراکنده و بینظم. بیش از یک هفته است مأموریت نرفتهام. برای نوشتن یک گزارش بیشتر روزم را صرف کردم. هر ساعت یک نفر میآمد توی اتاق و صحبت میکرد. تمرکز بر روی گزارش را برایم سخت میکرد.
فکر کردم حقوق پرداخت نشده ولی شده بود. بعضی وقتها بیدلیل آنتن موبایلم میپرد. پیامک و تلفنها از دست میرود.
برای یک دوره جدید طرحوارهای دیگر ثبتنام کردم. میخاستم ادامهی فیلم دیروز را نگاه کنم که متوجه شدم اشتراکم تمام شده.
در ادامه خاندن مطالب ژورنالینگ، قسمتی از فایل “افلاطون، اتوفرون” را خاندم.
خستگی سفر هنوز در تنم مانده است. برنامه صبحانهام را امروز تغییر دادم. شرایط بهتر شد. غذایی که میخاستم را مادرم پخته بود.
سپاسگزاری : در وبینار امروز، استاد لطف کردند، به سئوال دیروزم کاملتر جواب دادند. آمدم به استاد جواب بدهم که از هرم چیزی نمیدانم، قطع شدم. ولی خدا را شکر دوباره وصل شدم. ممنون از بزرگورایشان. هرچند در روابط عمومی کار نمیکنم ولی لازم است از کارهایی که انجام میدهم، علاوه بر گزارش، خبر هم برای روابط عمومی تهیه کنم.
به رسم یکشنبهها، از حالمان با کلمه نوشتیم. کلمهها مقایسه شد. چون اوایل در نوت گوشی نمینوشتم. دفترم را مرور کردم. انگار اوایل عادت چهارشنبهها بود. به سراغ دفترم رفتم. در دفتر مینوشتم وبینارها را. چون اون موقع هم ضبط نمیشد. دفترم را مرور کردم، از “صدجمله” در اواخر آذرماه همراه جمع بودم. بعد “پیتزای نویسندگی”. “فهرستن (فارسی، همکوشی، روزنگاری، سبک، تکرار و نشر)”. “هفت پرسش روزانه”. کلمه انتخاب میکردیم و برایش مترادف، هموزن، تشبیه، حواس پنجگانه، اسم چیز دیگر، لغتنامه شخصی، قصار، موسیقی و کلمه ترکیبی نوشتیم. کلمهی سال (ارتباط، یادگیری، محیط، عادت) انتخاب کردیم. حتی نامه نوشتیم تا سال بعد هم بخانیمش و ببینیم چه میاندیشیدیم و چه درواقع شد. بهترین ساعتها در آن روزها، همین جمع دوستانه بود.
مقایسه کلمات نشان داد، فبلن نگرانتر بودم. بیشتر موضوعاتم معطوف به جامعه بود. در مورد کارم نامطمئن بودم. نگران خانواده بودم. مرگ و زندگی و بیماری. الان کلمات شخصیتر شده. بیشتر توجهشان به روزمره خودم هست. از شدت هیجانات و ناامیدی کاسته شده.
فلسفیدن: تغییرات شدید جامعه باعث شد، دیدم به زندگی عوض شد. باید بیشتر بنویسم و زندگیم را بیشتر ارزیابی کنم. آیا راهی میروم که واقعن میخاهم؟ در مورد زندگیم باید تصمیمات جدیدی بگیرم. در جهت خاستههایم میکوشم ولی چقدر به نتیجه ختم میشود؟ اگر یکبار دیگران دچار بحران شوم، آمادگیش را دارم؟ آیا میتوانم اهدافی که در گذشته داشتم به همان صورت دنبال کنم؟
سال واژه: رشد پلهای
امروز صبح زود، ساعت یک ربع به شش بیدار شدم. فعلاً دورهی کارآموزیام تمام نشده و همچنان ادامه دارد. سعی کردم با اشتیاق صبحم را شروع کنم، اما چند دقیقه دیر شد و مجبور شدم تا ایستگاه سرویس اسنپ بگیرم.
در کل روز خوبی بود. در محیط کار با چالشها و حاشیههایی که ممکن است به وجود بیاید آشنا شدم و به نظرم باید واقعاً حواسم باشد؛ مدام ظرفیتهای خودم را آنالیز کنم و برای بهتر شدنشان تلاش کنم و در حد توانم به بهبود محیط اطرافم هم کمک کنم. ترجیح میدهم تمرکزم روی کار خودم باشد تا حاشیهای ایجاد نشود.
از طرفی، امروز به اهداف بزرگ و آرمانی فکر کردم. صنعت جدیدی در ذهن و روحم جوانه زد: صنعت عطرسازی. جالبترین بخش ماجرا برایم این است که پشت یک پدیدهی لطیف و شاعرانه، دنیایی کاملاً مهندسی و علمی وجود دارد؛ از مسیرهای توسعهی فرمولاسیون گرفته تا ساخت و بهینهسازی محصولات، که میتواند فوقالعاده جذاب باشد.
حتی به این فکر کردم که مثلاً کارخانهای که روزی تأسیس میکنم، بتواند بخشی را هم به رایحهدرمانی اختصاص دهد؛ ایدهای که واقعاً برایم قشنگ است.
در کل، اینکه چیزی تولید کنم که در خاطرهها، لحظات عاشقانه و خوش آدمها حضور نرم و دلگرمکنندهای داشته باشد، برایم الهامبخش است. معنایی است که باعث میشود ادامه بدهم و اشتیاق داشته باشم.
پدرم هم همیشه میگوید بزرگ فکر کن، تلاش کن که خودت کسبوکار خودت را داشته باشی و وابسته نباشی.
عبارتی هم به انگلیسی هست که می گوید:
Dare to dream big.
و فکر میکنم واقعاً جملهی مهم و تأملبرانگیزی است.
بهخاطر اینکه ساعت کاری تا چهار است و تا به خانه برسم نزدیک شش میشود، فقط نیم ساعت آخر وبینار نویسندگی را توانستم ببینم؛ اما همان بخش هم تأثیرگذار بود و ذخیرهاش کردم تا بعداً، در اولین فرصت، نکاتش را یادداشت کنم.
البته امروز معنادارترین و قشنگترین کاری که انجام دادم این بود: تصمیم داشتم وقتی به خانه رسیدم بروم سراغ انجام پروژهام و کتاب خواندن، اما چیز دیگری را در اولویت قرار دادم: ظرف شستن.
برای اینکه حتی شده برای لحظهای، لبخندی روی چهرهی مادرم وقتی به خانه برگشت، بنشیند. قلبا احساس کردم این برایم ارزشمندتر است.
در آخر هم تکه پازلی از خاطرهی دوران دانشجویی را در کانالم منتشر کردم.
https://t.me/WaterLilyEcho
این همان حلزونی است که چشمهایش او را جا گذاشتند.
سالواژهام نوگرایی
۱- امروز حجم کار درحد اعلا بود. یک کارآموز هم بهمان ملحق شده که کمکحالمان باشد. چندتایی گزارش نیمهنیک را به او سپردهایم که در اکسل آماده کند. اگر نبود، کلاهمان پس معرکه بود. ولی چک کر دن گزارشها و مغایرتگیری، گاهی بیش از خودگزارشنویسی وقت میگیرد. به هر حال، تا آخر هفته همین آش است و همین کاسه؛ و تقریبا تا دمدمای غروب سر کارم.
۲- از سر کار برگشتنی چند قلم سوغاتی برای وروجکها خریدم تا آخر هفته تقدیمشان کنم (راستی سوغات تهران چیست؟). البته وروجکها الان دیگر قد کشیدهاند و بزرگترهشان جمعه کنکور داشت. ولی برای من همچنان وروجکاند همهشان.
۳- اکنون آش و لاش و گوشیبهدست، پهن زمین شدهام و گزارشنویسی میکنم و یادم افتاده که اصلا سمت دفترچه یادداشتم نرفتم و نکتهای لحظهای را ثبت نکردهام. علی ای حال، آخر هفته به جبران همهی این جان کندنها خودم را مهمان آغوش خانواده خواهمکرد و کارگاه هفتم داستان کوتاه هم که هست. چه اتفاقات خجستهای.
۴- «نیمهی تاریک ماه» به «دخمهای برای سمور آبی» رسیده و زبان گلشیری اینجا سنگین و دیرهضم شده. اصلن آدم حظ میبرد از تنوع فرم داستان، خیالپروری و زبانآوری هوشنگ گلشیری. از جنبهی دیگر، خاندن این کتاب از آن لحاظ برایم مفید بود که با اصفهان و مناطق اطراف آن آشنا هستم و میفهمم که وقتی در داستان «ملخ» شخصیتها از «گرمسیر» و «چوببازی» حرف میزنند، گلشیری چطور سعی کرده زبان یکچوپان یا دهاتی را در داستان خودش به کار ببرد.
۵- راستی این را برایتان نگفتهام که حضور در کارگاه داستان کوتاه ۶ تا چه اندازه مرا برای داستان نوشتن سر ذوق آورد. اصلن بعد از این کارگاه بود که تند تند کتاب داستان دستم گرفتم و به غیر از کتاب گلشیری، «بهترین داستانهای کوتاه» از مارکز به ترجمهی احمد گلشیری و «بیابان» چخوف را خریدم تا در صف مطالعه بگذارمشان. بیتعارف که این کارگاه قلمم را برای داستاننویسی برانگیخت. دفترچه یادداشت کوچک سبزم را هم برای نوشتن قصهام در همین کارگاه خریدم.
۶- نمیدانم چرا نوشتن گزارش نیک امروز مثل چای بعد از خاب بعدازظهر چسبید. فکر کنم به حرفهای شاهین خان کلانتری توجه کردهام.
۷- سپاسگزار بودنم.
نشانی دفتر پربرگم 🍃
https://t.me/asaremoaser
سلام از یکم شهریور ماه که من عاشقشم.
مثل هر روز فهرست روزکاریم را نوشتم، سپس روزانهنویسی را از رویش رقم زدم که شد این.
نمیدانم چگونه مغزم اینطوری در راهِ انجام کارها کد گذرای شده.
بعد بیداری صاف رفتم توی آشپزخانه، که دلیل داشت.
اخیرن اول کارم بعد بیداری این شده که چشمها را بمالم و بروم توی بالکن به آفتابی که از شرق به قدرت میتابد خیره شوم.
البته چشمها را میبندم و همان قرمزی پشت پلک را کیفورانه نظاره میکنم.
حتمن همه تجربهاش را دارید.
بعد کلی غر زدم به همسرم که
«ای بابا، چطوری صبح اینقد زود بیدار میشی؟ این همه انرژی از کجا میاری؟»
طبیعیست وقتی دوازده و یک نیمه شب میخوابم، شش صبح حال و حوصله ندارم .
قرص لوو را انداختم بالا ساعت کوک کردم زودتر از یک ساعت سراغ صبحانه نروم و شروع کردم به نوشتن.
آنقدر قشنگ پیش رفت این نوشتار و آنقدر ایده لولید توی سرم که از غرهای ناشتایم کمی تا قسمتی خجل شدم.
به نظرم مغز نویسندهوارِ من صبح زود حالش بهتر است.
رضا صبحانه خورده بود پس برای خودم یک تخممرغ را با جعفری و پیازچه و کمی روغن املتوار پخته و خوردم.
نکتهی این صبحانه، پیازچه و جعفری بود که سرصبحی پاک کردم و شستم آنهم با وسواسِ شکوهانه.
فیلههای مرغ را مزه دادم و پختم برای آیدا،
از باشگاه که برگشت آنچنان ذوقید که سرحال شدم.
تازه حالا ساعت هشت شده بود.
اینروزها کتاب دفترچه خاطرات فراموشی را باز دارم میخوانم و حظ میکنم.
گلی جان موعودی کتاب شعرش را منتشر کرد و مرا از خواندنش بهره رساند.
فیلم که نه
دارم جسته گریخته سریال «منتالیست» را میبینم.
هر جایش برسم.
هر وقت پای تلویزیون و البته ماهواره باشم.
برای پروژهی دوست داشتنیم، امروز نوشتم.
به خودم امیدوارم.
پیادهروی رفتم.
در کنار شستن و رفت و روب آشپزخانه، که تنم را خسته میکند، پیادهروی آبیست روی آتش.
همه میدانند پیادهروی را برای تنظیمات خلق و خو و تقویت روانم میروم.
ناهار پختم، ظرف شستم، میوه و سبزی و کاهو و بادنجان و کدو و خیار و گوجه و …… بهتر است بنویسم جالیز شستم.
شام پختم، کشوها را نظم دادم، با مامانم و دخترم گفتم و شنیدم.
آخرین کارم قبلِ نیکانه گزارشیدن، تماس تلفنی با برادرم بود.
روز پزشک را بهانه کردم تا احوالی بپرسم و دلم را از تنگی در بیاورم.
https://t.me/ghesehaye_shokouh
سال واژه:شوق زندگی
۱. مساله را ببین. کجا ضعف دارد و کجا قوّت؟ خوب را خوبتر کن و برای ناخوب راه حل پیدا کن. زمان نیست. تو میتوانی در یک آشوب که هیچ کس راهی نمیبیند، پیدا کنی مسیر را. مثل فرماندهان و سرلشکرها. باید آنی تصمیم بگیرند وگرنه همه به هلاکت میرسند. و قاطعانه تصمیمت را میگیری و آنوقت یک لشکر حریفت نمیشوند. خیلیها میگویند:«زنی. بنشین خانه و بچههایت را بزرگ کن. این کارها به تو نیامده.» ولی تو کوتاه نمیآیی. حالت بهم میخورد از قصهی تکراری پدرومادر و بزرگترهای کوچکذهن که روزی حقشان خورده شده. آنها هم که از زیرِ بتّه به عمل نیامدند، پس دم نزدند تا احترام بزرگترهای احمقشان نشکند و روابط مزخرف فامیلی بهم نخورد. تو دیدی حقّت است و کوتاه نیامدی. امروز که دیدم با ذوق وسط آرزوهایت هستی و رسیدی، برایت خوشحال شدم. کارِ خدا نبود. او صرفا کمی همراهی کرد. برای زندگیات جنگیدی خاهرم.
میدانم که با هم خیلی فرق داریم و خیلی وقتها آبمان توی یک جوب نمیرود. ولی از تو میشود خیلی چیزها یاد گرفت.
امروز از صبح زود کنار خواهرم بود. برای عملی کردن یکی دیگر از برنامههایش. و انجامش داد به بهترین شکل.
۲. فرصت نکردم روزانه نویسی کنم. تا قبلِ خواب انجامش میدهم.
۳. رفتمپاکسازیِ پوست. میدانم در این شرایط مالی گنده گوزی کردم. ولی باید میرفتم. این بایدها از کجا میآید. کسی نمیداند. وقتی میخواهم خودم را راضی کنم، کلی چرت و پرت بلدم. با همین چرت و پرتها سالها در دفتر یک آدمِ ناآدم کار کردم. سعی کردم چشمانم را بیشتر باز کنم. گاهی که حواسم را زیاد جمع چشمانم میکنم انگار کمتر میشنوم. وقتی که حواسم جمع شنیدن است، زبانم خوب نمیچرخد. حرفهای تلنبار شده در پشت زبانم یکهو به بیرون فوران میکند.
دیدی. وقتی فکر نکرده حرف میزنم، اینطور آسمان و ریسمان بهم میبافم.
۴. دوست مشترک من و خواهرم آمد به دیدنمان. اصرار داشت که من حتمن باشم. زیر دستِ خانم فیشیال کار بودم که خاهرم تماس گرفت و گفت حتمن بیایم. یک قند کوچک در دلم آب شد. حتا حس کردم کمی جیشم گرفت. سریع هم تمام شد.
۵. جلسهی بازخورد داشتیم. استاد از کارم تعریف کرد. بهعنوان یک داستان کوتاه. خوشحال شدم. برای لحظهای دو تا قند کوچک در دلم آب شد. ولی دوباره مثل قبل شدم. میترسم از افتخار کردن به خودم برای زمانی بیشتر. ولی اینبار فرق دارد. اگر همه بگویند که تو کودنی و نوشتههایت مزخرف است باز هم مینویسم. شاید از دل مزخرفاتم برای خودم چیزی پیدا کردم. شاید آن چیز آنقدر گرانبها بود که توانستم چند نفر دیگر را در آن سهیم کنم. تا با شوق زندگی کنیم.
از تصویر ساعت کوچک چرخان متنفرم، یا از هر علامتی که نشان میدهد نت و آنتن ضعیف است و حسابشان از دستم در رفته است.
تا دو کار. شش ساعت بکوب سرم توی آن مانیتور خرابشده است، بعد به ملت میگویم گوشی و کامپیوتر و تلویزیون زیر دو ساعت. یک پرانتز باز کنم که اگر از آن پول درنمیآوری. و اینکه خب سلامتی گران است و من ارزان دارم میفروشمش. خیلی از ما همینیم نه؟ خیلیها خیلی ارزانتر، حتا با حقوقها و درآمدهای بالاتر.
تا ساعت پنج میدانم که تنها کار مفیدم نوشتن بود. نوشتن از احساسات و از اینکه بقیهی روز چه کار کنم. خیلی سفت و سخت گرفته بودم ولی الان که عین لاکپشت برعکس افتادهام گوشهای میبینم همان عادتهای انعطافپذیر را عشق است که متصلم میکنند.
نویسندهساز را بودم. نت خیلی ضعیف بود و قطع و وصل میشدم. نمیدانم باور میکنید که همین نت چه قدر توانم را میگیرد؟ وقتی توی چت یک چسه پیام فرستاده نمیشود و مجبوری پروکسی عوض کنی تا شاید بگیرد، عاح، افسردگی لحظهای میگیرم.
فقط میدانم استاد از ساختار دورهی شعر جدید حرف زد و شعری خاند از آزاد که اسمش را خیلی دوست دارم و میتواند اسم بچهام باشد و دیگری هم چون اسمش را برای بچهام نخاستم یادم نیست.
و پرسش و پاسخ داشتیم و گپی دربارهی ساعدی و شاملو و دیگر دوستان.
روزگفتار گرفتم.
رمان «سنگ صبور» از صادق چوبک را خاندم و داستان کوتاه «کا» از دینو بوتزاتی. حکایتطور بود دلم میخاست دربارهی زیرمتنی که دارد کمی بنویسم. دربارهی مردی بود که در کودکی متوجه کوسهای به اسم کا میشود و پدر میگوید که کا قصد کشتن پسر را دارد و تا اینکار را نکند آرام نمیگیگیرد. پسر بزرگ میشود و پیر میشود و زرشک عظما رخ میدهد. خودتان بخانید دیگر.
قسمتی از سنگ صبور هم متن شاهنامه بود که صوتی گوشش دادم و آن آقاهه داشت داستانش را هم توضیح میداد. فقط هنوز نمیدانم چرا این شعر را چوبیجون آورده توی داسّان.
با ندا یک ساعت خاندیم. «کتاب خواب» را میخانم.
تقویم تیکتیکانی را هم تیک زدم. امروز تقویمکش هم بودم.
تمرین دوم نویسندگی خلاق پیشرفته. واقعن سخت بود. واقعننن. عاح.
اینها را بیخیال. دیگر چه خبر؟
باید بخابم نه؟
گزارش نیک ۶۳ من / یکشنبه ۱ شهریور۱۴۰۵ در آغاز سفر
ساعت ۷ صبح بیدار شدن و یادآوری خوابهای خوبم چون ساعت ده شب خوابم برده بود و ساعت ۱۲ شب با سروصدای مریم پریدم تا ۱:۵۰ بیدار بودم و در یوتیوب چرخیدمو فیلم زبان انگلیسی دیدمو و در نهایت با گذاشتن هندز فری در گوشم و شنیدن وویسای امتحان کوچینگم خوابیدم و تا صبح در خوابم دنبال قلم و کاغذ میگشتم که مطالب کلاسی رو بنویسم. چه دنیای شگفتیه این دنیای رویا.
صبح اونقدر کوفته بودم که حس نوشتن صفحاتمو نداشتم استرس سفرو، و ۱۸ ساعت با اتوبوس رفتن موجب شد بلند بشم و صبونه بخورم و چمدانم رو کامل بپیچمو برای ناهار برنج و گوشت چرخکرده درآرم و آماده بشم. و یک کباب تابهای خوشمزه با گوجه فرنگی و فلفل سبز قلمی درست کنم و راه بیفتم.
اما دنیای اتوبوس که مدتها ازش دور مونده بودم عجب دنیایی شده. حیرتآوره که تمام سرها از پیر و جوان و نوجوان در گوشیهاشونه. و یا تخمه شکستن که همیشه بوده. صندلی کنارم زن و شوهری شمالی با همان تیپ خاص شمالیها و لهجه شیرینشان، حتی یک کلمه من نشنیدم حرف بزنند جز موقع خوردنشان. واقعا دلم گرفت از تاثیر بد تا این حدی از تکنولوژی و مبایل که چقدر مارو از هم دور کرده و تا چه اندازه تاسفباره.
من دولینگومو که به فینال ترکی استانبولی هم رسیدم در آغاز حرکت که منتظر تکمیل مسافران بود استریک روزمو زدم و خیالمو راحت کردم.
الان ساعت ۲۰ شب یکشنبهاس و در شهر نور هستیم اما شهر نور در تاریکیه گویا در این بخش که ما در حرکتیم برقشون رفته. عجب دنیاییه که در نور هم ما در تاریکی هستیم. واعجبــــــــــــــــا
در کانالای تلگرام و بله صبح متنی از چکیده تجارب دریافتی مرداد ماهمو گذاشتم. و در کانال خود شفقتورزی هم یک متن.
از چند روز پیش که از ناچاری این مسیر طولانی ۱۸ ساعته رو مجبور شدم با اتوبوس بگیرم غمی بر دلم نشسته بود اما الان که در راهم فقط سرمای درون اتوبوس موجب ناراحتیمه و اکنون آرام و در نشاطم. چون همه چی آرومه. حرکت یکنواخت اتوبوس هم موجب آرامشمه و فقط از اینکه لباسهای گرمم در چمدان و در دسترس نیس و سردمه کمی ناراحتم. اونقدر هوا ظهر گرم بود که با بلوزی نازکم و همینم موجب لرزیدنمه. اگر تا صبح به همین وضع باشه قندیل شده به مقصد میرسم. الهی که ارحم الراحمین رحمی کند بر من سرمایی و راننده کمی درجه کولرو کم کنه. انگشتام از سرما یخ زده و از درون چون گرسنه هم هستم لرزشم از سرما بیشتر شده. چه گزارش نیکی شد امروز که همش از سرما و لرزیدنه در این جوش گرمای تابستانی. خواستم کتاب نازنین داستایووسکی رو از طاقچه بخونم که نت در اینجا قطع شده. امروز ساعت ۵ هم نویسنده ساز رو نتونستم شرکت کنم چون نت نبود و بعدن باید بشنوم. خب گزارش نیک در سفر باید هم متفاوت باشه.
امروز با دندان درد بیدار شدم. بعد از خوردن ناهار به دندانپزشکی رفتم. کلی به این اتاق به آن اتاق از این طبقه به آن طبقه و صد بار عکس گرفتن از دندانها و رفتن به اتاقهای مشاوره از جمله پروتز و جراحی لثه اتفاق جالبی برایم افتاد. آخرین عکس را در قسمت ترمیم گرفتم.
بار آخر در اردیبهشت بود. آقایی که در رادیولوژی کار میکرد به من گفت: «دهانتان را باز کنید.» دستگاه را در دهانم گذاشت فکر کردم دستش را برداشته چنان گازی گرفتم که صدای خرد شدن استخوانهایش را شنیدم. تا او را دیدم رفتم پشت دیوار پنهان شدم. او هم مرا شناخت. هی دولا میشد منو میدید و اخمهایش تو هم میرفت.
نوبت من شد. آن قدر هول کردم نمیدانستم چه کار کنم. سلام دادم جواب نداد. دستگاه را در دهانم گذاشت ولی این دفعه با عصبانیت گفت: «شصتتان را روی دستگاه بگذارید.» در لحظهای فراموش کردم دست چپ و راست کدام است و انگشت شصت کدامین. داد زد انگشت شصت، تازه متوجه شدم و به خودم آمدم و بالاخره کارم انجام شد. وقتی خونه رسیدم خیلی خندیدم. طفلکی صددرصد خیلی دردش گرفته بود. وقت به من دادند فردا دوباره باید بروم. خدا کند که دیگر آن آقا را نبینم. به وبینار امروز نرسیدم و فردا باز همان زمان وقت دارم. متاسفانه صدای استاد عزیز و صحبتهای او و کامنت های جالب دوستان را از دست میدهم.
بهترین کارهای امروزم
شرکت در وبینار
مطالعه ۳ غزل بود از حافظ و مولانا
درد دل گفتن با مادرم امید که بتونم بهش روحیه بدم
صوتی کردن یک غزل و گذاشتن در کانال
🧷دوره شعر ثبت نام کردم ذوق دارم 😍
نمیدانم چه شد که زندگیام تبدیل به کلافی پیچیده شد، هر چه میاندیشم میبینم من آدم این پیچیدگی نبودم هرگز، پس چه شد که کارم به بازکردن این کلاف درهم تنیده رسید که حالا هر طرف سر میچرخانم چیزی هست که باید درستش کنم تا برگردد به وضعیت قبل از پیچیدگی. آدمیزاد گاهی با زندگیاش کاری میکند که وضعیت قبلی بدل به آرزویش میگردد.
میدانم که کلنجار رفتن با این کلافْ مرا صبورتر، آرامتر، مطمئنتر، باایمانتر و منعطفتر کرده است، میدانم که اگر از طریق چالشها نمیآموختم خام و کمظرفیت میماندم یا دستکم ظرفیتهایم را نمیشناختم، خودم را باور نمیکردم، و از همه مهمتر احساس میکردم هیچ تلاشی برای زندگیام نکردهام اما حالا که نگاه میکنم میبینم به هر چالشی که از راه رسید دستودلبازانه تنفروشی کردم تا مثلن شخصیتم را بهبود دهم درحالیکه بدون این پیچیدگی هم میشد یاد گرفت و شاید اصلن این نیاز به بهبودی در ذات دغدغهی مهم و قابلاعتنایی هم نبود.
استادی داشتیم که میگفت فوقلیسانس فقط چند سکه میگذارد روی مهریهتان، وگرنه خاصیت دیگری ندارد. این قبیل بهبودهای فردی هم فقط چند سکه میگذارند روی عزتنفس آدم که اگر آنها را با پارگی ایجادشده روی ترازو قرار دهی خواهی دید که تا گلو باخت دادهای.
پروردگارا، شما که هزار قدم با من آمدی تا برسیم به این نقطه، این دو قدم باقیمانده را هم همراه من باش. من فقط با شما معامله کردهام؛ از روز اول تا امروز و تا آخر دنیا. قدردانم که از این طریق مرا رشد دادی و ایمانم را هزار برابر قویتر کردی و از همه بیشتر قدردانم که در تکتک لحظات کنارم ماندی، هدایتم کردی و کمک کردی تا با وجود ترس دوام بیاورم. در این دو قدم هم همراهم باش.
اگر مسافر بینشهری بزنم درآمد خوبی خواهم داشت.
هر طور بود خودم را به هزار کلمه رساندم.
یک طوری خستهام که میتوانم بابتش گریه کنم، مثل بچهها که وقتی خوابشان میآید به جای اینکه بخوابند گریه میکنند. همیشه فکر میکردم این کارشان بیمنطق است اما الان میفهمم که خیلی هم بیمنطق نیست؛ گاهی یک طوری خستهای که باید اول حسابی گریه کنی تا بعد بتوانی بخوابی.
الهی شکرت…
روزهایی که صبحش مالِ من است هورایم. از قضا، امروز تنها آزادصبحِ هفته بود. صبحها کلاس است و بعد از کلاس هم که انرژی نیست. اما اگر آزادصبحها هم زیاد شوند برنامهریزی کمتر ارزش میابد. وقتی کم است کیف دارد و ضربالعجلی نرم.
وقت که گشاد میشود برکتش هم تنگ میشود.
صبح من و دلی اتاقهایمان را جابهجایاندیم. به سه کتاب نوک زدم: دن کیشوت، از خجالت مردن و حمله به سفسطه. اما عمیق چیزی نخاندم. عمقِ امروزم شد سهمِ فیگورکشی. چهار پومودورو پشتِ هم. هرکاری که اینطور عمیقش شوی پرلذتتر میشود. قسمتی از تکالیف را اول هفته انجامیدم و حالا خوشحالم. تیکه تیکه باکیفیتتر انجام میشوند تا عجول عجول.
خیلی خستهام. بعد از سالها شنا رفتم. تمام خاطرات زنده شد. با دخترخاله و دلی رفتیم. بپر بپر کردیم و کارهای بچگی و مسابقهی نفسگیری. آبِ عمیق یخ بود. از خیرش گذشتم و برگشتم به گرمتره. بعد دیدم اگر یک سوزنی نروم خودم را نمیبخشم. رفتم توی سرده و تکان تکان و گرمیدن. بعد یک سوزنی. کیف عالم. سوزنی دوم و سوزش گلو. یادِ اولین ترم شنا افتادم. بچه بودم. توی صف همه میگفتند بپر. معطل شدند. شاید دومین جلسه پریدم. بعد کیف داد و همینطور پشت سرهم. از آنموقع تا حالا فقط بخاطر سوزنی شنا میدوستم.
آمدم خانه و افتادم. خابم میآید اما نمیخابم و همینطور در گوشی ویراژ میروم. شانهام حسابی از دیروز میدردید. ورزش پارهمان کرد. حالا طفلکی قفلِ قفل است.
یکشنبه، ۱ شهریور ۱۴۰۵
گزارش نیک
سالواژهام: آفرینش
امروز شروع هیجانانگیزی نداشت.
صبح با آشپزخانهای پر از ظرف مواجه شدم که از مهمانی دیروز باقی مانده بود. باید به وضعیت آشپزخانه سر و سامانی میدادم تا بتوانم با خیال راحت از درست کردن ناهار لذت ببرم.
همزمان که ظرفها را میشستم، به فایل صوتی وبینار «نویسندهساز» دیروز گوش کردم که شرایط شرکت کردن در آن را نداشتم. وقتی یکی از دوستان پرسیده بود: «چگونه برای نوشتن انگیزه پیدا کنم؟» استاد جواب داده بودند:
«به دنبال انگیزه نباش. کافیست شروع کنی به نوشتن؛ انگیزه خودش میآید.»
با اینکه بارها دربارهی این موضوع خواندهام و از استاد شنیدهام، هر بار یادآوری این اصل برایم سودمند است.
عکسی از ناهار امروزم را در استوری گذاشتم و متن سادهای هم از حسوحالم نوشتم. مخاطبانم خیلی پسندیدند و با من همراهی کردند. دوباره به یاد آوردم که شاید چیزی که آدم را متفاوت میکند، نوع نگاهش به اتفاقات سادهی زندگی باشد؛ درست مثل چالش گزارش نیک که هر روز از معمولیترین روزهای زندگی، روایتی تازه میسازد.
دیشب خواب باکیفیتی نداشتم. شکمم که سنگینتر میشود، به سختی میتوانم در تختخواب جابهجا شوم و همین باعث شده مدام در نوعی حالت بیدارباش باشم. البته هر بار که به سختیهای بارداری فکر میکنم، به یاد میآورم که در حال خلق بزرگترین اثر زندگیام هستم و این، ارزش همهی سختیهایش را دارد.
بعدازظهر برق قطع شد. تصمیم گرفتم یک ساعتی بخوابم تا اندکی از بیخوابی دیشبم را جبران کنم. سپس در وبینار «نویسندهساز» شرکت کردم.
به همراه استاد، به رسم هر هفته، «اکنونِ خود» را در فهرستی از کلمات نوشتیم. فهرست امروز خودم را با اولین فهرستم که در تاریخ ۱۴ تیرماه نوشته بودم مقایسه کردم.
شگفتانگیز بود. دغدغههای امروز من کاملاً با آن روزها متفاوت شده بودند.
در تیرماه، نگران اسبابکشی بودم. روزهایم با تغییراتی همراه شده بود که نمیدانستم از پسشان برمیآیم یا نه. به خاطر بارداری، تازه شروع به افزایش وزن کرده بودم و فکر جابهجایی و دلتنگی برای خانهای که با هر اتاقش خاطره داشتم، آزارم میداد.
اما امروز، وقتی به فهرستم نگاه کردم، دیدم آرامترم. دیگر به خانهی جدید خو گرفتهام و دغدغههای دو ماه پیش را ندارم. حتی دربارهی تغییرات بدنم در بارداری هم با خودم به صلح بیشتری رسیدهام و احساس میکنم زندگیام روی نظم و ثبات بیشتری قرار گرفته است.
از این مقایسه نتیجه گرفتم که ما انسانها هنگام مواجه شدن با تغییرات زندگی، گاهی بیش از حد مضطرب و نگران میشویم. بدترین سناریوها را در ذهنمان مرور میکنیم و فکر میکنیم ظرفیت روبهرو شدن با آنها را نداریم.
اما واقعیت این است که آدمی به چیزهای زیادی عادت میکند.
حالا دیگر این خانه برای من همانقدر دوستداشتنی شده که خانهی قبلی بود. روزی که کودکم به دنیا بیاید هم قطعاً با چالشهای تازه و سختیهایی مواجه خواهم شد، اما به حضور او در زندگیام نیز عادت خواهم کرد؛ چهبسا که زندگیام در کنار او زیباتر هم بشود.
همستر زیادهگو میگوید:
سبک جدیدی که برای ثبت گزارش نیکات به کار گرفتهای، یعنی نوشتن رخدادکهای کوچک از دل سادهترین اتفاقات، همان چیزیست که مدتها در جستوجویش بودی.
حالا فکر میکنم نوشتن گزارش نیک برایت لذتبخشتر شده است. دیگر فقط فهرستی از کارهایی که انجام دادهای نیست؛ هر روز پنجرهای کوچک است به حالوهوای زندگیات، به چیزهایی که میبینی، احساس میکنی و از آنها یاد میگیری.
نمرهی امروزت: ۱۰ از ۱۰. ✨
امروز را هم به بطالت گذراندم:
• صبح کمی پیانو نواختم. صدایم براثر پیتزای دیشب گرفته و گلویم میسوزد.(اسید معده)
• فیزیک خواندم، داشتم کمکم، میفهمیدم و گرم میشدم که برقها رفت و نشستم به پیامکبازی با دوستهای مجازیام.
• دوساعتی فیلم دیدم.
• کتاب نخواندم:(
مایهی شرم است.
• دومرتبه رفتم سراغ فیزیک.
نمیدانم چرا این معلمهای مجازی انقدر بینمک و حالبههمزناند. مردک، درسَت را بده و دودقیقه فکر نمکریختن نباش. آنوقت ما هم مجبور نیستیم فایل ۴ساعته گوش کنیم.😨
• از پسرها بدم میآید.
نه اینکه بگویم تمام مردها و پسرها انسانهای چرتیاند و از این قبیل رفتارهای متعصبانه و چرت.
از کلیشههای رفتاری مردانه تنفر دارم. از عقایدب که انگار در فکر اکثرشان حک شده.
و دروغچرا، از چهرهشان هم، متنفرم. از هر چهرهی مردانهای. و اینرا هیچکس تاحالا نتوانسته درک کند.
• آرایش کردم و دساز دیدن نتیجه، پاکیدمش.
• نشستهام و گزارش مینویسم و به این میاندیشم که بعدش ناطور دشت بخوانم.
یواشکی بگویم که اصلا دوستش ندارم. همانطور که ابله و بوف کور و مرگ ایوانایلیچ و همنوایی شبانهی ارکستر چوبها را دوست نداشتم.
و خیلیکتابهای دیگر را. کتابهایی که میدانم خواندنشان خالیاز لطف نیست اما، چهکنم، باوجود آنکه میخوانم، دوستشان ندارم.
بگذریم.
شبتان انگوری. بهیاد من.
کانالم؟
https://t.me/hermionediana
نمیدونی باز چه مرگت شده که باید یک بعدازظهر برات بشه اول صبح. احتمال میدی این شبنخوابیا واسه تغییرات هورمونی باشه. که هست. چند ماهه که دقیقا تو همین روزا بیخواب میشی.
کلافهای. هم از بیخوابی هم از خودت. تن نمیدی به کار. دل نمیدی به خواستههات. همه چی رو حواله میکنی به فردا. به فردایی که هنوز نیومده و معلومم نیست کی قراره بیاد. قرار بود کتابچهت رو دوسههفتهای جمعش کنی. اما بیشتر از دو ماهه که داری لفتش میدی. نکنه تابستونم تموم بشه و هنوز لنگ کتابچه باشی.
داری فکر میکنی که چرا کارات رو پشت گوش میندازی. مدیریت زمان بلد نیستی؟ بلدی. مدیریت انرژیت عیب کرده؟ نه بابا. این روزا انرژیت فوله. مشکل از یه جای دیگهست. از خودت. یه چیزی تو وجودت هست که نمیذاره. که مانع میشه بشینی و وقت بذاری و برنامه بریزی. اون رو باید پیدا کنی.
میشینی اهدافت رو میریزی رو کاغذ. هدفای پنهان و آشکار. خودآگاه و ناخوداگاه. حتی هدفای رویاییت رو هم مینویسی. میبینی اهداف رویاییت از تروماهات آب میخورن. میرسی به حرف سهیل رضایی. عقدهها معمار رویاها. گذشته معمار آینده.
بقیه هدفا رو هم بررسی میکنی و بالاخره پیدا میکنی علت این دستدست کردنات رو. میفهمی چرا روزات رو با یللیتللی حروم میکنی. میدونی اینکه علت رو جُستی کافی نیست اما خب همینم یعنی یه قدم رو به جلو. ایولا.
ویس کارگاه خودشفقتورزی رو گوش میکنی و با همون تمرین اول شرشر اشک میریزی. باورت نمیشه انقدر واسه خودت بیرحم باشی. اشکات رو پاک میکنی و میری نویسندهساز. یه دل سیر میخندی و فهرست کلمات هفتگی مینویسی. اولین فهرست رو چهارده تیر نوشتی. فهرست امروز رو با اون مقایسه میکنی و میبینی چقدر کلمههات تغییر کردن. انگار که دو ماه پیش اوضاعاحوالت خیلی خیط بوده و الان یه نمه بهتری. خداروشکر.
جلسه داری با الهه و شیما. دوساعتی طول میکشه و دربارهی پروژهی مشترکتون حرف میزنین. دنبال راهی هستین که کمهزینه باشه و بشه پروژه رو عملی کرد. تا حالا که به نتیجه نرسیدین.
برق قطع میشه و میشینی گزارش نیکت رو مینویسی و میذاری تو کانال.
ببین برق که اومد یه تکونی به خودت بده و برو یه دستی به سروگوش اون کتابچه بکش. شل نباش. آفرین.
امروز برای من روز خاصی شد بلاخره من هم یک کانال به دنیای مجازی این دنیای مجازی آوردم.
خب قطعا قدم نو رسیده مبارک است
ولی وای چقدر سخت بود ، وقتی کانال دوستان را می دیدم با خودم میگفتم وای ببین فلانی چند ساله شروع کرده ، احسنت بهش. در همین حد.
بعد می گفتم بابا کاری نداره که ولی … کار داشت!
تازه دارم می فهمم چرا اینقدر جناب کلانتری تاکید می کرد که اولین قدم برای استمرار در نوشتن ، ایجاد کانال تلگرام است.
پیشاپیش می دانم باعث می شود منسجم تر و با پشتکارِ بیشتر بخوانم و بنویسم.
کار نیک بعدی امروز،خواندن کتاب رضا مشایخی (همه ی آن سالهای بی خاطره) بود. تا اینجا که حدود نود صفحه ازش را خواندم باهاش ارتباط خوبی گرفتم ، بخشهایی از تجربیات متافیزیکی خودش را هم صراحتا بیان کرده که برای من جالب بود ، از نظر من بیان این مطالب جسارت خاصی می خواهد, چون قطعا بیشتر نقد خواهی شد.
فعلا باهاش درگیرم چون می خواهم از اول بخوانمش و فکر می کنم چند وقتی مهمانم باشد.
در وبینار امروز برای دومین بار فهرستی از کلمات اکنونم نوشتم
این هم تمرین جالبی ست
در فهرست اول حالم بد خراب بود
گنگ و سردرگم یا به قولی` بلاتکلیف و خیس`
ولی فهرست امروز امیدوارانه تر و البته پر تکرار تر نوشته شد.
نمره امروز هشت
امروز ساعت بیداریم دو مرحلهای شد. به مرحله اول تعهدورزی را دادم و در مرحله دوم نوشتن را شروع کردم. و به پیاده روی رفتم. کمی از گرمای هوا کاسته شده بود. نمرهی امروزم همان هفت آسمانیست. امروز کارم به یک شرکت ساختمانی افتاد و چه پولها و سرمایههایی جابجا میشود با آن همه خدم و حشم از کجا و چه منبعی وصل هستند و یاد شعر یکی روبهی دید بی دست و پای فرو ماند در لطف و صنع خدا و کلمه خدا در بارهی آن حذف شود بهتر است. و به جایش یک بام و دو هوا شود.
با هیچ کس حرف نزدم چون حسابی دمق آن عجایب شده بودم. در اشعار سعدی و مولانا پرسه زدم تا حالم کمی خوب شود. در وبینار شرکت کردم و آخرش برق رفت و قطع شدم. این روزها از خوردن هر چیزی میپرهیزم. واژهی آویزش و پذیره را یافتم و در دفتر گل واژها نگاشتم. تمام کانال تلگرام من💥
https://t.me/notetoday1
امروز ساعت هشت صبح بیدار شدم و یک لیوان شیر خوردم و بعد آن صبحانه همیشگی.
برای ناهار آبگوشت بار گذاشتم و مشغول نوشتن تمرین دن کیشوت شدم. طاقتم را فرسود. تا غروب مشغول بودم و بینابین کارهایم را کردم.
دخترم را به کلاس بردم.
شب دُخملک هوسِ ماکارونی کرده بود و جای بحثی نداشت.
حدود پانصد کلمه آزادنویسی کردم.
و شب بیهوش شدم.
گزارش نیک | یکشنبه
گزارش نیک | بیداری پیش از طلوع
امروز صبح، ساعت چهار، در آن ساعت مرزی که شب هنوز از جهان دست نکشیده و صبح نیز هنوز جرئت نکرده خود را آشکار کند، از خواب بیدار شدم. خانه در سکوتی فرو رفته بود که گویی همه چیز، حتی اشیای آشنا، برای چند ساعت از زندگی روزمره خود استعفا دادهاند.
خواب از سرم رفته بود، اما این بیداری برخلاف بسیاری از بیداریهای ناخواسته، خالی و بیحاصل نبود. پادکست Helli Talk را گذاشتم و صدای آن، در تاریکی پیش از سپیده، چنان در اتاق پخش شد که گویی کسی چراغی نامرئی در ذهنم روشن کرده باشد. من شنوندهای بودم که هنوز از خواب به تمامی بازنگشته بود و در عین حال، آرامآرام داشت به روزی که هنوز آغاز نشده بود قدم میگذاشت.
بعد، به سراغ گزارشهای نیک دوستانم رفتم. یکی پس از دیگری خواندمشان و عجیب بود که در آن ساعت، کلمات آدمهایی که شاید کیلومترها از من دور بودند، چنین نزدیک به نظر میرسیدند. گویی هرکس تکهای از شب خود را نوشته و آن را در صندوق کوچکی گذاشته بود تا من، در چهار صبح، در سکوت بازش کنم.
خواندن آن گزارشها برایم شبیه قدم زدن در خیابانهای شهری بود که هنوز مغازههایش باز نشدهاند. پنجرهها خاموشاند، خیابان خلوت است و تنها گاهی نوری از پشت پردهای عبور میکند و به تو یادآوری میکند که در این شهر، زندگی همچنان در جریان است.
و سرانجام، بیآنکه متوجه گذشت زمان شده باشم، آسمان تغییر کرد.
نخست تاریکی اندکی سبک شد. سپس خاکستریِ بسیار کمرنگی در افق نشست و بعد، چنان آهسته که گویی طبیعت نیز نمیخواست این خلوت را بر هم بزند، صبح از راه رسید.
طلوع را تماشا کردم و به این فکر افتادم که شاید بعضی از زیباترین ساعات زندگی، همان ساعتهایی باشند که هیچ برنامهای برایشان نداشتهایم. ساعتهایی که جهان هنوز چیزی از ما نمیخواهد و ما نیز چیزی از جهان نمیخواهیم.
امروز صبح، پیش از آنکه شهر بیدار شود، من کمی بیشتر با خودم زندگی کردم.
و شاید همین، برای آغاز یک روز کافی باشد.
گزارش نیک | شیطنت کوچک فالِ اوراکل
امروز صبح، پیش از آنکه روز به تمامی از خواب برخیزد، کارت اوراکل را کشیدم و از میان آن همه تصویر و کلمه، کارتِ Time to Go بیرون آمد. لحظهای به کارت نگاه کردم و خندیدم. انگار دسته کارت، با آن جدیت ساختگیاش، تصمیم گرفته بود صبح مرا کمی دست بیندازد.
من که در آستانه سومین روز اداره رفتنم بودم، هنوز نمیدانستم این «وقت رفتن» قرار است چه معنایی داشته باشد. شاید رفتن از اداره، شاید عبور از یک فکر قدیمی، شاید فقط رفتن به سراغ کاری که باید انجام میدادم. کارت چیزی را توضیح نمیداد. فقط با همان دو کلمه، مرموز و شیطنتآمیز، گوشهای از ذهنم را قلقلک میداد.
✓ وقتی به اداره رسیدم، هنوز لبخند آن کارت با من بود. منتظر بودم ببینم این بار زندگی چه پاسخی برای آن شوخی کوچک آماده کرده است.
و بعد اتفاقی افتاد که از آن اتفاقهای ساده اداری است، اما گاهی همین اتفاقهای ساده، وقتی در کنار چیزی که چند ساعت پیش دیدهای قرار میگیرند، ناگهان رنگ دیگری پیدا میکنند.
تمام مدارکی را که لازم داشتم گرفتم. آن هم یکجا و بدون آن معطلی طولانی که در ذهنم ساخته بودم. کارها چنان روان پیش رفتند که برای لحظهای به کارت صبح فکر کردم و با خودم گفتم: «خب، جناب اوراکل، ظاهراً امروز قرار است همکاری کنی.»
البته نمیدانم این فقط یک تصادف بود یا همان چیزی که یونگ آن را همزمانی معنادار مینامید. شاید کارت هیچ چیز نمیدانست و تنها شانس بود که کلمهای مناسب را از میان کارتها بیرون کشیده بود. اما مگر ذهن آدم همیشه برای معنا ساختن به دلیل قطعی احتیاج دارد؟
گاهی یک کلمه، اگر درست در لحظه درست ظاهر شود، کافی است تا یک روز معمولی کمی شاعرانهتر شود.
امروز، Time to Go برای من دیگر فقط نام یک کارت نبود. تبدیل شد به شوخی کوچکی که صبح با من آغاز شد و چند ساعت بعد، میان پوشهها و مدارک اداره، لبخندش را دوباره نشانم داد.
شاید راز بعضی روزها همین باشد. اتفاق بزرگی نمیافتد، جهان مسیر تاریخ را عوض نمیکند، اما یک کارت کوچک از دستهای کاغذی بیرون میآید و بعد زندگی، بیخبر از آن، برای چند دقیقه دقیقاً در همان جهت حرکت میکند.
و من ماندم و یک کارت شیطنتآمیز و مدارکی که این بار، برخلاف انتظارم، خیلی راحت به دستم رسیدند.
گاهی صبح فقط باید یک کارت بکشی و بگذاری روز خودش معنایش را برایت بنویسد.
✓ ظهر یکشنبه را با دو فال آغاز کردم، یکی از جنس اوراکل و دیگری از جنس تاروت. در اوراکل، Message in the Bottle، The Fates و Yang آمدند و از پیامی گفتند که شاید در زمان خودش از راه برسد، از چیزهایی که نمیتوانم به زور به سمت خودم بکشانم و از لحظهای که باید دست از انتظار بردارم و حرکت کنم. بعد تاروت را کشیدم و High Priestess، The World و The Moon روی میز نشستند. کاهنه اعظم مرا به سکوت و شنیدن صدای درون دعوت کرد، The World از پایان یک چرخه و رسیدن به نقطهای از تکامل گفت و The Moon یادآوری کرد که هر چیزی که در مه ذهن میبینم الزاماً حقیقت نیست. امروز برایم فال بیشتر از آنکه پیشگویی باشد، گفتوگویی آرام با خودم بود، انگار جهان فقط یک جمله را دوبار با دو زبان متفاوت تکرار کرد: به شهودت گوش بده، اجازه بده بعضی چیزها در زمان خودشان کامل شوند و وقتی مسیر روشن شد، بیتردید قدم بردار.
✓ غروب، در گرمای سنگین اهواز، خودم را به کافه بالیست رساندم تا با وکیلم دربارهٔ پرونده و مسیر دادرسی صحبت کنم. هوای بیرون چنان داغ بود که انگار شهر هنوز از ظهر دل نکنده بود، اما در کافه، میان بوی قهوه و همهمهٔ آرام آدمها، زمان شکل دیگری داشت و غروب آهسته روی شیشهها مینشست. نشستیم و اعداد و احتمالها و راههای پیش رو را یکییکی روی میز گذاشتیم، آنقدر دقیق که در پایان، رقم تقریبی حقالزحمه به یک میلیارد و پانصد میلیون تومان رسید و قرار شد در صورت توافق، سهم آن میان من و وکیل نصف شود. عدد بزرگی بود، اما در آن لحظه بیش از آنکه سنگینی پول را احساس کنم، حس کردم چیزی که مدتها در ذهنم مبهم مانده بود، سرانجام صورت و اندازه پیدا کرده است. بیرون، اهواز همچنان در گرمای غروب میسوخت و من از کافه بیرون آمدم با این احساس که گاهی یک گفتوگوی ساده بر سر میزی در گوشهٔ یک کافه، میتواند برای مدتی کوتاه، آینده را از حالت مهآلودش بیرون بیاورد.
✓ شب که به انتهای خودش رسید، خانه آرامتر از همیشه بود و موسیقی معاصر در فضا میچرخید، بیآنکه بخواهم برای سکوتِ میان نتها توضیحی پیدا کنم. شامم را در همین آرامش خوردم و بعد، چراغها را کمی ملایمتر کردم و برای دقایقی در سکوت نشستم. مدیتیشن سپاسگزاری را آغاز کردم و یکییکی چیزهایی را که امروز داشتم و شاید در شتاب روز از کنارشان گذشته بودم، به یاد آوردم. برای فرصتی که داشتم، برای گفتوگویی که تکلیف بخشی از مسیر را روشن کرد، برای خانه، برای موسیقی و برای همین لحظهٔ ساده که میتوانستم بیهیاهو بنشینم و نفس بکشم، شکرگزار بودم. شب در میان موسیقی و نفسهای آرامم آهستهتر شد و من فهمیدم گاهی پایان خوب یک روز، نه در اتفاقی بزرگ، بلکه در همین توانایی ساده است که چند دقیقه بایستی، به زندگی نگاه کنی و بگویی: امروز هم چیزی برای سپاسگزاری وجود داشت.
پ.ن: راستی روز پزشک هم بر همکاران پزشک در میان همسفران مان مبارک!
کانال تلگرام من: 🧿
https://t.me/draliandishmandir
آیدی اینستاگرام من: 🪬
draliandishmandir
سال واژهام پایندگی.
♡گنجشکها حمام شن میگرفتند. گوساله خمیازه میکشید. من چای را در استکان میریختم. سلام صبح بخیر.
♡وقتی صبح برنامهی روزت را مینویسی برای نوشتن گزارش نیک خیالت آسوده است. لیست کارهای روز را مقابلت داری.
♡امروز خط تمرینی داشتم. جلسات خط را به نیمه رساندهام. طبق معمول اینجا هم کلید موفقیت تمرین است. تکرار تکرار تکرار. تا زمانی که کلمات حجابشان را بردارند و زیباییهایشان را آشکار کنند.
♡آزاد نویسی امروزم بخشی صنعتی بود بخشی سنتی. صبح با مداد نوشتم. ظهر با لپتاپ.
♡مرضی دارم به نام همزمان خوانی چند کتاب. در طول روز به چندین کتاب متفاوت نوک میزنم و از هر کدام دانهای میخورم.
جولیا کامرون: آنچه بین ما و نوشتههایمان میایستد آرزوی عالی نوشتن است.
مارک رکلاو: اگر آرزو دارید دنیا را تغییر دهید از خودتان شروع کنید.
♡یک قسمت دیگر از سریال dark را تماشا کردم:
_ بعضی وقتها برایمان سخت است چیزهایی را باور کنیم که با باورهای همیشگیمان فرق دارد. وقتی اولین بار به مردم گفتند زمین گرد است چه حسی داشتند؟
+ آره درسته کاملاً احمقانه است.
_ و اگه نباشه چی؟
♡چند واژه از شب هول دزدیدم. آنهارا در شکم متن های امروزم مخفی کردم.
تصویری را برای توصیف انتخاب کرده بودم. امروز دربارهاش نوشتم. ویرایش هم سهم فردا میشود.
۱۴۰۵/۶/۱
#روز_مرور
https://t.me/maryamebrahimi21
امروز روز سوم گزارش نیک من است معادل صدو سومین گزارش نیکِ مدرسه ی نویسندگی.
به نام خدا شروع می کنم.
ز کجا آمده ام آمدن بهر چه بود؟ آمدم تا گزارش نیک بنویسم. اسمی که برای این نوشتن انتخاب شده خیلی زیباست، گزارش نیک.
گزارش یا بهتر است بگویم متنی که به نیک ترین شکل ممکن نوشته می شود.
آن هم به سلیقه و نوشتن مخصوص هر انسان.
می خواهم امروز متفاوت بنویسم.
امروز می خواهم از گفتن کارهایی که انجام دادم عبور کنم و به احساساتم توجه کنم.
نه که آن نوشتن را دوست ندارم و دیگر نمی خواهم آن طور بنویسم، نه دوست دارم کمی متفاوت بودن را تجربه کنم و مزه ی آن را بچشم.
اصلا متفاوت بودن چه طعمی است؟
شیرین است؟ تلخ؟ شور؟ تند؟
یا اصلا بی مزه است.
نمی دانم چه مزه ای می دهد اما هر طعمی بدهد، خوشمزه و دلنشین است.
متفاوت بودن هر انسان با انسانی دیگر.
تا حالا دقت کردین که انسان ها چه قدر با هم متفاوت اند؟ چرا هر کس ظاهر خاص خودش را دارد؟
هر کس به طوری که خداوند می خواسته خلق شده؟
انسان ها نقاشی خالقی هستند که به طرز متفاوت و شگفت انگیزی توسط او آفریده شدند.
خداوند، هر کدام از ما را به شکلی زیبا و منحصر به فرد نقاشی کرده است. برای هر کدام از ما رسالتی در نظر گرفته است و این رسالت فقط از طریق شناختن ویژگی ها و توانمندی هایمان آشکار می شود.
گفتم رسالت.
از خود می پرسم رسالت من در این دنیا چیست؟
چه وظیفه ای را خداوند درون من نهادینه کرده و ماموریت شخصی را بر عهده ام گذاشته است و من موظفم در این چندسوا عمری که من داده آن را بیابم و انجامش دهم.
آن چیست که فقط بر عهده ی من هست و من باید آن را انجام دهم؟
آن وظیفه و ماموریت چیست؟
این سوال همیشه در ذهن من غَلت می زند و خودش را به در و دیوار می کوبد.
آیا رسالت من با علاقه ام ارتباط مستقیمی دارد؟
آیا به من شهود می شود که در راستای رسیدن به رسالت دنیایی ام چه اقداماتی انجام دهم؟
نمی دانم و سرگردان در این وادی ذهن و احساسات افتاده ام و چرخ میزنم و چرخ میزنم تا پیدا کنم جواب این سوال را.
اما راستش را بخواهید هنوز جوابش را پیدا نکردم.
چرا گاهی غمگینم گاهی شاد؟
چرا گاهی هدفمند می شوم و گاهی بی هدف؟
چرا گاهی بی وقفه تلاش می کنم و گاهی دلسرد و از تلاش و کوشش دست می کشم؟
نمی دانم نمی دانم نمی دانم.
نمی دانم، اما دلم نمی خواهد در این سراب سرگردانی و پوچی ساکن بمانم.
مانند آبی که راکد شود و بگندد. آب باید در جریان باشد تا زلال بماند.
می خواهم راه خودم را پیدا کنم.
اما چطور؟
با خودشناسی.
خب من چه قدر خودم را می شناسم؟
آیا خودم را می شناسم؟
چه علایقی دارم و از چه کارهایی بیزارم؟
هدف من از زندگی کردن چیست؟
جه کارهایی را باید رها کنم تا آزاد شوم؟
چه کارهایی را باید انجام دهم تا زودتر به موفقیت برسم؟
اصلا موفقیت از نظر من چیست؟
آیا با رسیدن به موفقیت از خودم راضی می شوم؟
آیا موفقیت من در گرو کمک به خودم خلاصه می شود یا دیگران؟
اگر به چه برسم خیلی خوشحال می شوم؟
الان که به آن نقطه موفقیت رسیدم چه احساسی دارم؟ آیا این آن همه چیزی بود که در راهش خودم را وقف کردم و سال ها عمرم را به پایش گذاشتم؟
چرا من تلفیقی از غم و شادی ام؟
چرا گاهی اوقات آن قدر خوشحالم و انرژی دارم که سراز پا نمی شناسم و گاهی آن قدر غمگین می شوم که دلم می خواهد در گوشه ای با خودم تنها شوم و درگیر فکرهای غم انگیز و دراماتیک؟
شما هم این احساسات را دارید؟
بیشتر مواقع احساس میکنم خیلی حالی به حالی شده ام.
گاهی از این وَر بوم میفتم گاهی هم از اون َور.
گاهی شیرم گاهی خط.
اصلا گمان می کنم اول احساسات بودم و بعد انسان شدم.
مگر می شود این قدر سوال در ذهنم انباشته شود؟
چرا نشود؟ تو انسانی و برای اولین بار پا به این دنیا گذاشته ای.
تجربه ای نداری و زندگی را برای اولین بار تجربه و لمس می کنی.
طبیعی است که این دنیا را نشناسی و قرار است یاد بگیری. یاد بگیری که چه طور زندگی کنی و هدفت از این زندگی چیست.
به کجا می خواهی برسی و چه کاری را باید انجام دهی و از چه کاری دور شوی.
نمی شود همیشه خوشحال باشی یا همیشه غمگین.
تو ترکیب و تلفیقی از این دو هستی.
تو یک انسانی و انسان بودن یعنی همین.
به طبیعت نگاه کن! گاهی بهار است و درختان شکوفه می زنند و گاهی پاییز و زمستان که درختان به خواب می روند و برگ هایشان را فرو می ریزند تا با بهاری دیگر تازه و نو شوند.
طبیعت هم شب دارد هم روز.
صبح ها خورشید طلوع می کند و همه جا روشن است و فعالیت در جریان است، شب ها هم خورشید جایش را با ماه عوض می کند و تاریکی همه جا را فرا می گیرد و استراحت معنا می یابد.
گاهی هوا خوب و آفتابی است و گاهی ابری و بارانی.
کودک را نگاه کن! هم میخندد و هم می گِرید.
چون اگر این طور نباشد هیچ کدام معنا ندارند و تو زندگی را نمی فهمی.
زندگی همین است دوستِ من.
بالا و پایین دارد.
روز و شب دارد.
غم و شادی دارد.
زندگی مانند پیانویی است که با حضور نت های سیاه و سفید در کنار هم میتواند آهنگی زیبا بسازد.
این را باید بپذیری. شاید مشکل من پذیرش است.
شاید نمی توانم خود را در همه چیز ببینم و درک کنم و می خواهم همیشه زندگی به ساز من برقصد و آن چه را که میخواهم تقدیمم کند. اما نه همیشه این طور نیست.
اگر همه چیز خوب باشد که نمی توان زندگی کرد یا اگر همه چیز رو به زوال و نابودی باشد پس معنای زندگی چه میشود؟
اگر همه چیز و همه جا تاریک باشد پس روشنایی را کجا بیابیم؟ این دو در کنار یکدیگر معنا می یابند. و بدون هر یک زندگی معنای خودش را از دست می دهد و نقص می شود.
زندگی یعنی ترکیبی از تمام این ها.
پذیرش همه ی مسائل. تاریکی ها و غم ها.
روشنایی ها و شادی ها.
هدف از زندگی این است و این یعنی خودِ خودِ زندگی.
اگر جهل نباشد که هیچ کداممان سراغ آگاهی نمی رویم درست است؟
امروز طبق روال یکشنبه ها ساعت ۱۰صبح جلسه با گروه داستان “دلوان”برگزار شد.تمرین نوشتن برای این هفته”متنی عاشقانه بنویسید اما ازکلمه عشق درمتن استفاده نکنید “.به نوبت دوستان متن هایشان را خواندند .یکی ازدوستان خانم حدودا چهل ساله ایی وقتی شروع به خواندن متنش کرد .دوخط هنوز نخوانده بود که اذعان کرد که تپش قلب گرفتم و صدایش شروع به لرزیدن کرد چون متنش درباره عشقی یکطرفه درسن نوجوانی حدود ۱۶ سالگی به برادر همکلاسی اش بود ..و من برای هزارمین بار به “عشق”و اینکه این عشق چیست فکر کردم اما جوابی نیافتم …حس عشق اول بعد از سی سال چطور باعث تپش قلب یک زن میشود .چه اتفاقی در ذهن و قلب ما رخ میدهد !
رمان چهار جلدی مهشید امیرشاهی جلد دوم را بعد از خواندن متن های دوستان ،خوانش کردم ….عباس خان با آن لکنت زبانش در رمان غم عشق های قدیمی و ناکام را از دل وجان اعضا گروه شست .
بعد از وبینار استاد کلانتری که جدیدا کشفش کرده ام .و کمی متاسفم ازاین بابت …اما همانطور که درمتن بالا مطالعه میکردم منتظر رند شدن ساعت نمانیم چرا دیر یا چرا زود! …حالا که اینجا هستم .حالا که از این سخاوت می توانم بهره مند بشوم ..گذشته درگذشته.
وقتی تمرین ۱۰۰ کلمه را در وبینار می نوشتم .دقیقا متن های عاشقانه جلسه صبح در نوشتن کلماتم تاثیر مستقیم گذاشته بود .شگفت زده شده بودم .
بازهم در ذهنم عشق میچرخد
ای عشق همه بهانه ازتوست .
1405/6/1
سردرد امانم را بریده. دوست ندارم بروم دکتر اما اگر یکی دو روز دیگر ادامه داشته باشد، چارۀ دیگری ندارم. انواع و اقسام قرصها را خوردم ولی دریغ از یک تاثیر کوچک. تابهحال این طور نشده بودم.
– دو اسکریپت برای یوتوب نوشتم، یکی بلند و یکی کوتاه.
– کمی دربارۀ موضوع اسکریپت بعدی مطالعه کردم تا فردا بتوانم آن را هم بنویسم. اگر سرم درد نمیکرد امروز کلک این را هم میکندم.
– کمی «سنگ صبور» چوبک را پیش بردم. این پاراگراف را چند بار خواندم چون فکر میکنم در حال زیستنش هستیم:
«زندهبودن که کافی نیس. خر چسونه هم زندهس. وقتی آدم نتونه از زندهبودن خودش بهرهمند باشه، کجای آدم زندهس. تو خیال میکنی زندهای؟ کجات زندهس؛ وقتی نفس نمیتونی بکشی؟ کجات زندهس؛ وقتی تو کوچه راه میفتی اژان پا بپات راه میره»
این جمله را هم دوست داشتم: «باید فکر نو آورد و کهنهها را دور انداخت».
– و اما بهرسم همیشگی آزادنویسی انجام دادم. کوتاه بود، اما بود. بودنش بهتر از نبودنش است. فعلا به کم قانعام.
اگر قرار باشد هر طلوع و غروبی بیاید برود من تلاشی نکنم پس چه فایده ای دارد ای زندگی. شاید تامین باشم اما این دلیل نمی شود دست از ارزوهام بردارم.
دلم می خواهد بیشتر در مورد احساسم و درونم بنویسم تا زندگی و رفتار بقیه .