خودپند پندی‌ست به خود، نه به دیگری. فاز نصیحت برنمی‌داریم. درنگی‌ست بر گفت‌وگوی درون و آنچه به خود «امر» می‌کنیم:
این کار را بکن/آن کار را نکن/حواست به این موضوع باشد /تا بیدار شدی چنین/هر روز این تمرین را انجام بده و…
خودپندِ خوب تنظیم‌گر و تمرکزآور است، فرمانی‌‌ست یادآورِ ارزش‌ها و اولویت‌ها، آزموده‌ها و آموخته‌ها.
سال‌ها پیش در ۱۰ فرمانِ شخصی‌ام نوشتم:
«منابعت را دریاب./گزیده سخن بگو./دوستانت را تقویت کن./در نهان و آشکار لبخند بزن./بی‌خجالت و باشهامت بفروش./هر روز به انجام کاری بیندیش که تاکنون انجام نداده‌ای./هر روز چیزی بنویس و منتشر کن./در مطالعه، دوباره‌خوانی را در اولویت بگذار./هر روز واژه‌ای تازه به دایره‌ی واژگان فعالت بیفزا./هر روز حداقل ۲ ساعت روی اولویت اصلی‌ات تمرکز کن.»
هنوز هم همه‌اش را قبول دارم البته در بازنویسی شاید برخی واژه‌ها را دگرگون کنم و سطرهایی بیفزایم،
باری. حالیا ماجرای چالش #پندک:
دیدم برای هم‌نویسی با شما بهتر است تمرینی روزانه انجام بدهیم که سهل و ساده باشد اما مؤثر.
و رسیدم به خودپندنویسی و اینکه:
چه می‌شود اگر هر روز، هر یک از همسفران مدرسه نویسندگی، یکی از خودپندهایش را زیرِ پستِ پندک روز هم‌رسان کند؟
هم بهانه‌یی‌ست برای یادآوری چیزهایی به خود و هم شاید کمکی به دوستانمان.
برای آشنایی بیشتر با پندک شنیدن این قسمت از نویسنده‌ساز هم سودمند است.
نمونه: نخستین پندک
