گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟

«مهم نیست
اشتباه بودن راه
مهم این است
که آن راه
کافه‌ای داشته باشد»

-مصطفی غضنفری (موصو)، موصو و کافه‌های جهان، ص۵۹

در «گزارش نیک» هر روز گزارشی می‌نویسیم از عملکرد روزانه‌مان.

شما هم می‌توانید این پایین بنویسید که امروز چه کرده‌اید.

برای آشنایی با شیوه‌ی نگارش گزارش نیک و مطالعه‌ی نمونه‌های متنوع بهتر است به بایگانی گزارش نیک مراجعه کنید.

چند کارمایه در نوشتن گزارش نیک

می‌توانید گزارش نیک خودتان را در قالب «دست نویسنده‌ساز» سامان بدهید، یعنی بگویید به هر یک از کارهای زیر چطور پرداخته‌اید:

دست نویسنده‌ساز

پیاده‌روی

حتا پنج دقیقه هم قدم بزنیم بهتر از آن است که روزمان بدون گامیدن بگذرد.

آزادنویسی

بداهه بنویسیم. بکوشیم طی ۲۵ دقیقه هزارکلمه فوران کنیم.

تکرارآموزی

یکی از آموخته‌‌های قبلی‌مان را از نو مرور کنیم.

کلمه‌برداری

دستِ‌کم یک کلمه‌ی تازه به دایره‌ی واژگانِ فعالمان بیفزایم.

گزارش نیک

ماجرای هر روز را در قالب یادداشتی کوتاه هم‌رسان کنیم.

چند نکته‌ی دیگر:

  1. سال‌واژه: در آغاز گزارشتان می‌توانید به سال‌واژه‌ی خود اشاره کنید؛ تا هم نوعی یادآوری باشد هم مشوقی برای سنجش عملکرد روزتان بر پایه‌ی سال‌واژه.
  2. نمره‌ی روز: اگر معیارهایی روشنی برای سنجش روزهایتان داشته باشید می‌توانید عملکردتان را دقیق‌تر ارزیابی کنید و به آن نمره بدهید.
  3. یاری‌ جستن: ویلیام کلمنت استون می‌گوید: «به دیگران بگویید می‌خواهید چه‌کار بکنید… سرانجام، یکی پیدا می‌شود که می‌خواهد به شما کمک کند تا به خواسته و آرزویتان برسید.» می‌توانید در بخشی از گزارش نیکتان بگویید که در پی چه اهدافی هستید و به چه چیزهایی نیازمندید.
  4. گزارش آموخته‌ها: از آنچه به‌تازگی آموخته‌ایم بگویم و حتا پاره‌هایی از کتاب‌ها یا کلاس‌ها را نقل کنیم.
  5. رسانه‌ی شخصی: اگر کانال تلگرامی عمومی و فعالی دارید،‌ لینک آن را هنگام ثبت کامنت، به شکل زیر، در قاب «وب‌سایت» ثبت کنید:
    https://t.me/shahinkalantari

پرسش‌نامه‌ی گزارش نیک

همچنین می‌توانید از پرسش‌نامه‌ی زیر برای نوشتن گزارش نیک استفاده کنید:

برای سال‌واژه‌ات چه گامی برداشتی؟
از یک تا ده به امروز چه نمره‌ای می‌دهی؟ چرا؟
از گفت‌وگوهای امروز چه نکته‌ای اندوختی؟
امروز در کدام کتاب‌ها پرسه زدی؟
امروز رفتی پیاده‌روی؟
امروز از خوردن چی بیشتر لذت بردی؟
امروز چه چیزهایی نگران یا ناراحتت کرد؟
امروز از رویاپردازی درباره‌ی چی کیف کردی؟
امروز با کی تماس گرفتی؟
امروز چه واژه‌ یا عبارتی در کانون ذهنت بود؟
امروز درباره‌ی داستان بلندت چه خیالی بافتی؟
امروز یاد کدام خاطره افتادی؟
امروز در وبینار نویسنده‌ساز چی بیشتر پررنگ بود؟
فیلم چی دیدی؟
نشانی کانال تلگرام را می‌گویی؟


مانیفست گزارش نیک

  • گزارش نیک می‌تواند بهانه‌ای برای فلسفیدن از راه درنگ بر رخدادهای روزانه‌ی زندگی باشد.
  • بهتر است گزارش نیک را طول روز بنویسیم. یعنی لابه‌لای کارهایمان چند سطری درباره‌ی هر تجربه قلمی کنیم. این‌طوری آخرِ شب خستگی مانعمان نمی‌شود. تنها کافی‌ست چند لحظه درنگ کنیم و پس از جمع‌بندی و ویرایش ‌خرده‌یادداشت‌های روز گزارشمان را بفرستیم.
  • گزارش نیک یکدیگر را بخانیم تا با انبوهی از نکته‌های جالب از زندگی روزمره‌ی همسفرانمان آشنا شویم. چه خوراکی بهتر از این برای یک نویسنده؟
  • شاید پس از چند روز حس کنیم گزارش‌های ما تکراری شده و نگارشش نالازم. اما دقیقن همینجاست که اهمیت چگونگیِ بیان را درمی‌یابیم. یعنی موضوع مهم نیست، مهم این است که از چه زاویه‌ای به آن می‌نگریم و چه شکلی بیانش می‌کنیم. از طرفی، شاید بهتر باشد تمرینِ حیرت کنیم و از جنبه‌های نادیده‌ی روالِ روزمره‌ی زندگی به وجد بیاییم.
  • گزارش نیک خود را در کانال تلگرامتان هم‌رسان کنید.

همسفران ثابت‌قدم گزارش نیک

| فرشته برگی | مریم کاشانکی | سحر فرهادی | غزاله فائق | زهرا هادی | فرزانه پوربهرام | آناهیتا آهنگری | ساجده حق‌پرست | الهه علیزاده | ناهید راستی | هانا حسینی | ساحل خسروی | احسان شناسا | زهرا بلام‌پور | گیتا کلاهدوز | هاله کاشانی | آرمیتا آرین | فاطمه سربازی | فائزه‌ اعظمی | سامان مفیدی | ثمانه چیتگرها | لیلا گلستانی | منصوره بانام | ساره شوندی | مرضیه حسینی | سارا ذوالفقاری | سیمین مهرابی | یوتاب کیخا | ستایش عبدی | بدری صفایی | زهرا کردوالی | مهشید خوش‌آموز | مریم ابراهیمی کوچک | مریم ابراهیمی قندک | ریحانه ربانی | لنا امیری | مریم‌بانو صنعتی | نگار کردانی | سوین درخشانی | نرجس عظیمی | فاطمه نادریان | نعیمه صدقیان | لاله حقیقت | حدیقه شعبانلو | مهدیه کاظمی | ملیحه ناصحی | مبینا عبدلی | شکیبا اسکاف | پریسا کیانی | زینب اردستانی | زهرا تنگستانی | زهرا حبیبی | حمیده وحدتی | عاطفه قربانی | مهرداد شقاقی | فرح صداقت | زهره یوسفها | ندا احمدی | زهره بیکی | علی آراسته | مریم جوینده | باده علوی | الهه نصیری | شادی صفوی | عسل فاطمی | شاهین کلانتری | فریده جوریکی | سارا چگنی | نعیمه غفارپور | آذردخت حمیدی | فاطمه ذاکر | فاطمه مداحی‌پور | زینب قهرمانی | بتول آقارحیمی | مبینا ملائی | زمزمه رئیسی | زهرا فرید | مهناز روحانی | هانیه آصفی | هانیه نوبخت |‌ آرزو بابایی |‌ فهیمه سعادت | لادن شایان‌فر | دیانا عباسی | سمیرا نشانی‌فر | شیما صادقی |‌ ناهید یوسف‌زاده شوشتری | شکوه طایفی | لیلا علی‌قلی‌زاده | مریم حاجی‌کریمی | عادل صالحی | مهناز روئین‌تن | مریم جلوانی | زهرا حبیبی | زری قوام | مریم شیرازی | لیلی امیری | زهرا بهاری | الهام جامعی | میترا نعیمی | فاطمه‌حورا رحمانی | محبوبه نیری | متین چپانی | مریم احمدنژاد | نیما سلمانی | بهار اخوت | محبوبه صداقتی | فاطمه محمودپور | نسیم کمالی | محبوبه گلکار | علیرضا اندیشمند شوشتری | ملیکا فولادی وندا | عاطفه قربانی | سارا کمرروستا | زینب سرخه | مریم سادات صداقت | مهسا کاظمی | معصومه روستائی | مینا طالبی | مرضیه عطار | ملیکا اجابتی | صدیقه علیزاده | کوثر علیزاده | زینب شاگردی | فرزانه فرودی | ثمین واحد | بیتا پرهام | مائده حسین‌زاده | محدثه عبدی | علی شریفی | زهرا باوفا | مریم گل‌مکانی | ناعمه سجادی | آتنا پورعظیم | فاطمه آقاجانی | فاطمه محمدی | مریم باقری | زهره عسگری | حیدر چنعانی | فیروز قاسمی‌فرد | ترانه زاجری | میترا رستگاران | سیما دهقان‌پور | کبری مرآتی | علی جواد | پیام هماورد | ستایش آریان | مرضیه رضایی | مهلا طهماسبی زاوه | طاهره قاسمی | مریم امیری | علی علی‌پور | فاطمه شبّه | ثریا احمدیانی | محمد مهدی باقری | مهدی امینی | مهسا مقصودی | فاطمه محمدی |‌ علی جواد | مسعود مستوفی | زهرا آزادی |


قوانین بهره‌وری من

  • کمال‌گرا باش، کمالگرای واقعی. میلت به کمال را بهانه‌ی تنبلی نکن. کمالگرای حقیقی می‌داند که یک همواره برتر از صفر است؛ یعنی خلق نسخه‌ی ضعیف و ناقصِ یک کار خیلی بهتر از آن است که هیچ کاری نکنی. چون اگر به حد کافی کمالگرا باشی، می‌توانی در نسخه‌‌های بعدی به ایده‌آلت نزدیک‌تر شوی. پس کمالگرا عملگراست،‌ چون تشنه‌ی کمال است، تحت هر شرایطی، دست به کار می‌شود، و کمال را در بهبود تدریجی می‌جوید.
  • اول اولویت. فقط با انجام مهم‌ترین اولویت روز است که اجازه‌ی رفتن سراغ بقیه‌ی کارها را می‌یابی.
    از پسِ اغلب کارهای دشوار، نسخه‌ی صبحگاهی تو، بهتر بر می‌آید.
  • به جای مدیریت زمان روی مدیریت انرژی متمرکز شو. ممکن است گاهی اوقات زمان کافی داشته باشی اما انرژی کافی نه.
    توی یک ساعتِ پُرانرژی می‌توان کارِ چند ساعتِ کم‌انرژی را انجام داد.
  • پرسه‌ی بیهوده و بی‌موقع شبکه‌های اجتماعی ممنوع.
    برای خوب کار کردن به آرامش ذهنی نیاز داری. حداکثر زمان مجازِ روزانه برای حضور در جاهایی مثل اینستاگرام نیم‌ساعت است که باید این زمان را هم موکول کنی به بعد از انجام کارهای مهم.
    اینکه حرفه‌‌ی ما به اینترنت وابسته است دلیل نمی‌شود که وقت‌سوزی در آن را توجیه کنیم.
  • رُند کردنِ ساعت ممنوع.
    از هر لحظه‌ای می‌توانی کارت را شروع کنی. نباید معطل کنی تا ساعت رُند شود. شروع کردن از نه دقیقه به هفت خیلی بهتر از شروع کردن از رأس ساعت هفت است.
  • چندکارگی (چندوظیفگی) دشمنِ بهره‌وری است.
    هر وقت روی یک کار تمرکز می‌کنی فقط همان کار را انجام بده، اگر وسطش به کارهای دیگر ناخنک بزنی، انرژی ۶ ساعت کار را در ۶۰ دقیقه هدر می‌دهی.
  • حس و حال مطلوبت را با موسیقی یا پیاده‌روی بساز.
    گاهی چند دقیقه گوش کردن به یک موسیقی خوب یا یک پیاده‌روی کوتاه می‌تواند شهامت، حوصله،‌ تمرکز و انرژی لازم برای پرداختن به کارهای دشوار را فراهم کند.
  • اگر به فکرهای کهنه بیش از اندازه میدان بدهی از تک و تا میفتی. با آزادنویسی خودت را شر فکرهای تکراریِ گذشته برهان.
  • یک پارچ آب کنار دستت داشته باش و مدام آب بنوش.
    گاهی خستگی فقط به خاطر کمبود آب بدن است.
  • خوب و به‌موقع بخاب. نه زیاد، نه کم، حدود ۷ ساعت کافی است.
  • در طول روز گزارش مختصری از کارهای انجام‌شده بنویس. آخر شب آن را در صفحه‌ی «گزارش نیک» هم‌رسان کن.
  • ادامه دارد…

دانلود کتاب‌های شاهین کلانتری

دانلود کتاب فرهنگواره‌ی فارسی خلاق

دانلود کتاب نویسنده‌ساز

دانلود کتاب پنداشته‌ها

دانلود کتاب شاهراه تأثیرگذاری

دانلود کتاب چرا باید زیادتر حرف بزنیم؟

دانلود دفتر عملکرد ناب

کتاب آنلاین روزنویسی (ژورنال‌نویسی)


عضویت در گروه تلگرام
وبینار نویسنده‌‌ساز

به همسفران مدرسه نویسندگی بپیوندید:

پیشنهاد مطالعه:

8 شهریور 1398

8 شهریور 1398

27 آبان 1403

27 آبان 1403

3 شهریور 1403

3 شهریور 1403

16 اردیبهشت 1400

16 اردیبهشت 1400

18 پاسخ

  1. جالبه، این حلزونه هر کار دلش می‌خواد می‌تونه بکنه. قضاوت هم نمی‌شه.
    تمرین‌جا بودم. اقای کلانتری به متن عسل فاطمی بازخورد داد: «متن باید ساده‌ی پرمایه و از ادا اطوار به دور باشه. باید در انتخابِ درستِ کلمات وسواس داشته باشیم و جمله‌ها را مختصر و بدونِ شرح اضافی به کار ببریم.» خیلی سخته. با این بازخوردِ موشکافانه، ناامید شدم. چه راه دور و درازی دارم تا برسم به یه جمله‌یِ درست.
    یه کوچولو پیاده‌روی. یه کم آزاد‌نویسی.
    یه خرده غذا. یه نَمه خواب. ولی تا دلت بخواد کلافگی.

  2. روز باحالی بود. با آنکه شاید آنقدرها هم کار نکردم درش. از آن روزهاست که کم کم دارم به حد رمان‌خانی‌ای که می‌خاهم می‌رسم‌. سه‌شنبه چهارشنبه را دوست.
    خاندن را جنون‌وار می‌دوستم اما فعلن نتوانستم. صبح خاندم. رفتم کلاس. آمدم. باز خاندم. گذاشتم کنار. رفتیم خرید، برای ورزش فردا. باز خاندم. لباس شستم. باز می‌خاهم بخانم. گفتم بنویس بعد بخان تا بخابی راحت‌.

    شنبه کنفرانس تاریخ مشروطه دارم. به بهانه‌ی کنفرانس، تاریخ مشروطه می‌گوشم و کتابش را هم قرضیده‌ام. رفته‌ام در بَهر تاریخ. تا حالا اینقدر برای خاندنش ذوق نداشتم. اما مصادف شده با در جستجوی زمان از دست رفته. حالا هی به تاریخ مشروطه نگاه می‌کنم و خجل می‌شوم و باز ادامه می‌دهم به خاندن آن یکی.

    بعد دانشگاه بالاخره رفتم پردیس کتاب‌. دور پارکیدم تا کمی پیاده‌روی کنم. میان قفسه‌ها گشتم و دو کتاب برداشتم. از زمان ژوژمان قول داده بودم جایزه بگیرم‌شان. صید قزل‌آلا در آمریکا و تقویم بی‌هدفی.

    حالا درباره‌ی در جستجوی زمان از دست رفته. راوی زنی اشرافی را که خارق‌العاده متصور می‌شد می‌بیند که شبیه‌ زنان همسایه است و چیزی خارق‌العاده در او وجود ندارد.
    انگاری که از دیدنش ناراحت شده باشد چون تصوریدنش بهتر می‌بود.

    خاندن جلوی تکلیف‌انجامی را گرفته. فردا باید طراحی کنم و زبان بخانم‌. اگر بتوانم کتاب باشد برای روزی دیگر.

  3. سال‌واژه‌ام:صبر

    توی کلاس یوگا از پسِ همهٔ آساناها برآمدم و همین روزم را ساخت.

    -چند وقتی‌ست بیشترِ ساعات روزم به مشق‌کردن شعر می‌گذرد و برخلاف دوران مدرسه، این کار را دوست دارم.

    -شام امشب یکی از پنج غذای محبوبِ زندگی‌ام است: کله‌جوش.

    به‌واسطه‌ی آزادنویسی به این تصمیم رسیدم که هفته‌ای یک‌بار آشتانگا یوگا را در برنامه‌ام بگنجانم.

    برای همین هم یک ویدیوی تمرینی از یوتیوب دانلود کرده‌ام.

    مطالعه‌ی رمان «سقوط» (برای تأثیرگذاری بیشتر) از سر گرفته شد

    دو غزل از حافظ را مشق کردم که این بیتش مدام در ذهنم تکرار می‌شود:
    لاف عشق و گله از یار زهی لاف دروغ
    عشقبازان چنین مستحق هجرانند

    داستان «غروب مسی» از مجموعه‌ی «برکه‌های باد» اثر رضا جولایی را بازخوانی کردم.

    -کارگاه شعر پانزدهم آغاز شد و من از مسیری که در آن قدم گذاشته‌ام بسیار خوشحالم

  4. گزارش نیک دیشب را بدون فکر و دوباره‌خانی فرستادم. مجال نبود. خاب مرا درربوده بود.
    امروز هم به تای‌چی آغازید. در خنکای کوچه‌باغ‌ها و زیر نوازش خورشید صبح‌گاه. حامد آتش کرد و چای زعفرانی آتشی بعد از تمرین حسابی چسبید.
    در دانشکده جلسه‌ داریم. معرفی یک عضو جدید احتمالی و حرف‌های تکراری. تقریبن تا ظهر. بعد از جلسه یکی از دانشجوها می‌آید برای موضوع پایان‌نامه صحبت کند اما می‌دانم که آمدنی نیست.
    امروز ناهارم آماده است پس فرصت می‌کنم کار دیگری کنم. با علیرضا «خاک آشنا» را می‌بینیم از فرمان‌آرا. به دیدن و شنیدن نسخه‌های بد از هر چیزی راغبم. لقمان‌وار آموختن مرا کارآمد است.
    عصر می‌نشینم پای تصحیح یک کار دانشجویی دیگر. اما چند تلفن پشت سر هم دارم و یک ماموریت مهم. باید برای یک کودک دارو پیدا کنم. تا به خودم می‌آیم ساعت هشت است و جلسه‌ی اول از پانزدهمین کارگاه شعر. آخرین تماس تلفنی را قطع می‌کنم و پیام می‌دهم که باید بروم سر کلاس.
    یک اتفاق غیرمترقبه ذهنم را مشغول کرده. نمی‌دانم خیر است یا نه. حافظ باز می‌کنم. می‌کوشم از لابه‌لای بیت‌ها نشانه‌ای بیرون بکشم.
    نقش مستوری و مستی نه به دست من و توست
    آن‌چه سلطان ازل گفت بکن آن کردم
    …
    این‌که پیرانه‌سرم صحبت یوسف بنواخت
    اجر صبری‌ست که در کلبه‌ی احزان کردم

  5. گزارش نیک ۸۵

    روز را با خواب‌نگاری آغازیدم.
    مطالعه کردم.
    ورزش نکردم و نگامیدم.
    خوابیدم.
    آزادنویسی کردم.
    با دوستانم وقت گذراندم و در شبکه‌های اجتماعی وقت کشتم.
    جلسه‌ی اول دوره‌ی جدید «شعرماهی» شرکت کردم. مثل همیشه عالی بود.
    شام خوردم.
    کمی مطالعه کردم.
    «گزارش نیک» را ثبت می‌کنم و می‌روم ببینم شب چه برای عرضه دارد.

    کانال تلگرامم:
    https://t.me/saaye_zaad
    نمره‌ی امروز: ۷ از ۱۰

  6. بیست و ششم آبان‌ماه صفر پنج

    دوستان عزیز دعا کردید؟ (با صدای الهه علیزاده درونم😊)

    فعالیت‌های امروزم:
    پروپزال‌خوانی و اطلاع‌رسانی و یادآوری جلسه به اساتید
    تمرین ارائه
    خواندن فصل 12 اصل‌گرایی با عنوان «لغو تعهد؛ با گرفتن جلوی ضررتان سود زیادی ببرید» – مثال اولش این بود که دول بریتانیا و فرانسه چهاردهه پول خرج جت کنکورد پر از ضرر کردن به خاطر «خطای هزینه‌ی هدر رفته.» گرچه به نظر من به خاطر این بوده ‌که پول بی‌صاحاب ملتشون بوده که ککشون نمی‌گزیده. در ادامه‌ی فصل هم صحبت از اثرهای تعهد بی‌حساب‌کتاب بود. حالا بی‌حساب‌کتاب رو من می‌گم چون به نظرم اصلاً تعهد به هیچ قراردادی نداشته باشی هم نمی‌شود و سنگ روی سنگ بند نمی‌شود.
    روزگفتارم را هم با فصل 2 کتاب خوب گوش دادن انجامیدم.
    جلسه‌ی این هفته درمانم به ارائه پروپزالم گذشت که بسیار از دکتر محمد طاهری سپاسگزارم.
    از استاد مشاور هم‌گروهم نیز متشکرم که دوباری امروز تماس گرفتند و جوابگوی پرسش‌هایم بودند.
    برنامه‌هایی که امروز نتوانستم به آن‌ها بپردازم: وبیکار سرزبان الهه علیزاده، وبینار نویسنده‌ساز و جلسه اول دوره‌ی 15 شعر. در زمینه‌ی نوشتن هم رونویسی و آزادنویسی نداشتم. ان‌شاالله فردا شب جبران خواهم کرد.
    حالا می‌روم بخوابم که ساعت 2 بامداد باید بیدار شوم و راهی شوم.

    راستی، فیلم ناگهان را دیشب دیدم هنوز تمام نکردم ولی خیلی قشنگ است پیشنهاد می‌کنم ببینیدش.
    شبتان خوش
    دوستدارتان زینب

    #گزارش_نیک
    @bidemajnoon9

  7. پیراهنِ قو
    چند روز است که کلمه‌ی «قو» برای ذهنم پُررنگ شده و معنای متفاوتی دارد. امروز صبح طرحِ مینیمال یک قو را هم کشیدم، با چند خطِ ساده. همین. کنارش نوشتم، آواز قو، عاشق شدنِ قو، بالای متن هم نوشتم، درباره‌ی قو. ادامه دادم، شناگریِ قو. بال‌های قدرتمندِ قو. نمی‌دانم دقیقن چه ویژگیِ خاصی در ذهنم از قو دارم. نمی‌دانم چرا قو برایم تصویرِ عاشقانه‌ای دارد که احساسی را پنهان می‌کند. پنهان‌کردن احساس، برای قو وقار می‌آورد، یا رفتاری محافظه‌کارانه است؟ چرا قو هم مجبور به وقار است؟ چرا فقط یک‌بار عاشق می‌شود قو؟ افسانه است یا نه؟ چرا قبل از مرگش آواز می‌خواند؟
    طاووس را تا حدودی می‌توانم درک کنم، آن غرورش را هم می‌فهمم. اما قو احساسی را پنهان می‌کند.
    دیدی گفتم؟ قو، شاد نیست.
    جستجو کردم.
    ویکی‌پدیا می‌گوید: «در حکایت‌های ازوپ قویی در پاسخ به پرسش رهگذری که از او دلیل نغمه‌سرایی‌اش پیش از مرگ را می‌دهد، می‌گوید که او از آن رو آواز می‌خواند که «به زودی به جایی خواهم رفت که دیگر نه دشمنی دارم، نه شکارچی به سراغم می‌آید، و نه گرسنگی را تجربه خواهم کرد.» بنا به گفتهٔ افلاطون، سقراط نیز بر این باور بود که قوی در حال مرگ، زیبایی‌های بهشت را در نغمه‌اش پیش‌بینی می‌کند. رابطهٔ قو با جهان پس از مرگ و دانش آن‌ها از آن‌که پس از مرگ چه در پیش است تا آنجا پیش رفت که باوری شکل گرفت که در آن تصور می‌شد روح همهٔ شاعران بزرگ در بدن قوها ظهور پیدا می‌کند.»
    گریه می‌کنم. دیدی گفتم. «روح همهٔ شاعران بزرگ در بدن قوها ظهور پیدا می‌کند.»
    همه‌ی شاعران گرسنگی را تجربه می‌کنند.
    «آواز قو (به انگلیسی: Swan song) عبارتی استعاری برای آخرین ژست، تلاش یا اجرای درست قبل از مرگ یا بازنشستگی است. این عبارت به یک باور باستانی اشاره دارد که قوها درست قبل از مرگشان آواز زیبایی می‌خوانند، زیرا بیشتر عمرشان ساکت بوده‌اند.»
    چرا «بیشتر عمرشان ساکت بوده‌اند؟» گفتم احساسی را با سکوت پنهان می‌کند قو.
    قو از دیدنِ بال‌هایش روی پیراهن تو خجالت می‌کشد.
    قو را از جهان به زمین فرستادند.
    قو را از پیراهنِ تو بیرون کشیدند.
    امشب هم انگار نقاشی کشیدم با کلمه‌ها. قو را باید دقیق به تصویر بکشم با کلمه‌ها. شاید مجبور باشم، از سکوت، به جای قو حرف بزنم. امشب باید زودتر بخوابم. خوابم می‌آید.

  8. امروز بعد از یک ربع آزادنویسی توجهم به دفتری جلب شد با جلد قرمز، مدتها بود که به سبب تمام شدن گوشه‌ی میزم بود. کمی که ورق زدم به یک صفحه رسیدم با موضوع جاده. تقریبا ده جمله با زاویه دید متفاوت و موضوعات مختلف نوشته بودم.
    تاریخ سومین روز از خرداد امسال بود.
    یکی از جمله‌ها را بعد از کمی پس‌و پیش کردن در کانالم به اشتراک گذاشتم.
    امروز تکرار آموزی هم داشتم و در کل به روزم نمره ‌ی «هشت» میدهم.

  9. گزارش نیک۱۸۹ فرح
    امروز مثل هر روز گذشت. باید کمی از تحقیقات جدید نورساینس در مورد نوزادان تازه به دنیا آمده تحقیق کنم و در کانالم مطلب جدید بذارم مثلن روان‌شناس کودکم و به اصطلاح دکترا ی ردی دارم.. پس دست به کار میشم.. چند مطلب را که ترجمه است تایپ و ویرایش و ادیت می‌کنم و خلاصه‌ای در کانالم میذارم . برای دو مادر جوان که تازه فارغ شده اند و هر دو در کانالم عضوند و دو دختر به جامعه ما هدیه داده‌اند.
    استاد شاهین دو هفته است، در مورد اینکه باید یک بستر دیجیتالی درست کنیم ، فهرستی با عنوان “تازه ترین‌ها آموخته‌های من” داشته باشیم.
    خیلی وفت پیش‌ها فایل‌هایی درست کردم در مورد تربیت جنینی و تربیت نوزاد در راستا فرزند پروری .و امروز متنی را بیرون کشیدم ادیت کردم و در کانالم گذاشتم.
    از آزاد نویسی های من:
    هذیان‌گویی
    مدتیست خودم را می‌بینم مرده‌ام و بادکرده‌ام. شکمم مثل اینکه نفخ شدید کرده باشه باد کرده و مواد مختلفی می‌خواد از جایی سرریز‌شوند و تمام سوراخ‌های بدنم پر از الیاف شده، چرا؟ مواد راه به جایی ندارند. یعنی من در بدنم نیستم و مرده‌ام؟ پس اینکه شاهده و نظاره‌گره‌ام چی؟ پس اینکه حرف میزنه، کیه؟اینکه حرف میزنه و توضیح مطالب میده کجاست؟
    انگارمن در یک فضای تنگ و باریک خِفت شده‌ام. از هر طرف فشارم بهم وارد می‌شود. پوستم نازک و شیشه‌ای شد تمام اعماء و احشایم را می‌بینم. رگ‌های منجمد و باده کرده‌اند انگار مایع درونش ماسیده، و هیچ حرکتی ندارد. استخوان‌ها به ماهیچه‌ها چسیبده‌اند. و ماهیچه‌ها مثل میوه خشک شده بی‌آب و چروکیده، جمع شده‌اند. تنها چیزی که قابل درک است شکم ورم کرده و باده کرده‌ام است . مثل آن ماهی که خودش را باده کرده و هر آن امکان ترکیدن و پاشیدن تمام محتوای درونش میرود. خیلی پرم می‌خوام خالی بشوم نیروی بافشار جلوی اضمحلال پوست و استخوان‌های از هم پاشیده مرا می‌گیرد. اگر آن نیرو نبود حتمن از هم می‌پاشیدم و به ذرات ریز تشکیل دهنده‌ام تبدیل می‌شدم. چقدر تغییر سخته. درد داره . و من منتظرم این دردم، که آن را بزودی پشت سر بذارم. اما زمان طولانی شده. و مجالی برای به‌سامان شدنم ندارم.
    در تب و تاب آروم شدن نفخ معده‌ام هستم اما شکمم نه از دهان و نه هیچ‌جای دیگر راه به بیرون ندارد. چاره‌اش ترکیدن پوست نازکم است، که آنهم مثل غشای پلاستیکی مقاوم شده، موجوداتی مثل مورچه و‌ ریزتر از آن دورِ بدنم جمع شده‌اند. هر کدام به پوستم نیشی می‌زنن، اما من حس نمیکنم. چرا جسدم حس نداره ؟ آیا من مرده‌ام؟ شاید دارم خواب می‌بینم. از آن کابوس‌های وحشتناک. چرا کسی مرا از خواب بیدار نمیکند. الان ساعتها است که من خوابیده‌ام. شاید مرده‌ام. کاش مرده‌ باشم. اما نه، نمرده‌ام. چون به همه چیز اشراف دارم، مگر مرده درک و فهم داره؟ ولی همه چیز را درک میکنم. من می‌بینم که بدنم نفخ کرده، باد کرده و داره منفجر میشه. اگر منفجر بشه می‌فهمم زنده‌ام یا مرده. یا در خوابم. کاش مرده باشم‌.
    چون اگر خواب باشم هر‌آن ممکنه بیدار بشم. تنها مشکل الان ورم و آماس شکمم هست. چقدر خورده‌ام. شاید چیزی سمی بلعیده‌ام که اینطور در فغان و ناله‌ام. و یا نه مرده‌ام و در جهنم اعمالم دارم عذاب می‌کشم. شاید هم در قبرم، و این جز فشار قبر که میگن. چیز دیگری نیست. خدایا کمکم کن. منو از این چاه سرگردانی، چاه وَیل بیرون بکش. تا نفسی راحت بکشم، که سخت در مشقتم.
    شرکت در وبینار نویسنده‌ساز
    (دیگه نت برداری از امروز را نمی نویسم.)
    جلسه اول دوره ۱۵ کارگاه شعر را شرکت کردم کلی فان برای من هست و خواهد بود مطمئنم .
    ، شاعر نیستم و هیچ ادعای ندارم ، اما عاشق شعر و شاعری هستم.‌ اهل تهرانم پیشه‌ام دائم التحصیلی است، اگر به فارغ التحصیلی فکرکنم حتمن مرده‌ام و در فضای دیگر در سیر و سفرم .
    🐌
    حلزون چی شده در فضای سیاهی‌ای،، اما خوشحالم بنظرم خوب سر‌خوشی ، من چهره‌ات را خندان می بینم.

  10. از شب قبل چند برگه چسبانده بودم به کامپیوتر که مثلاً ثمردهی بالا برود. فقط یکی از آن‌ها را انجام دادم ان هم نصفه و نیمه.
    کتاب فارنهایت 451 را به اتمام رساندم. چنگی به دل نزد. هیچ هم مثل 1984 نبود. به نظرم تقلیدی ناجور و پر از وصله و پینه بود. چندتایی جمله‌ی به دردبخور داشت که به درد هایلات کردن می‌خورد. مثلاً خورشید هر روز می‌سوخت. زمان را می‌سوزاند. زمان در دایره‌ای تخت گاز می‌رفت و دور مدارش می‌چرخید. مشغول سوزاندن سال‌های عمر مردم.
    یا اونایی که چیزی نمی‌سازن، هرچیزی رو ممکنه بسوزونن.
    مردم بیشتر از اینکه بخوان یه کتاب درست و حسابی بخونن، بیشتر مشتاق خوندن فال طرز خوابیدن و شکل دهن و چشم و لبروشون هستند. این چرت و پرتا بیشتر طرفدار داره.
    شاید هم ترجمه‌ی خوبی نداشت که چندان چنگی به دلم نزد. همزمان سیلو را هم می‌بینم. هیجان سریال بیشتر است.
    زبان خواندم. کلمات تازه یاد گرفتم. کلمات قبلی را هم مرور کردم و سریال روسی هم دیدم. کی می‌شود بدون زیرنویس فیلم روسی ببینم؟
    شاگردم آمده بود. بیکار نشسته بود. همه‌اش من روی نقاشی‌اش کار کردم.
    شام خورشت بادمجان گذاشتم.
    کتاب برادرم جادوگر بود را کمی خواندم برای فرم تکرار. خوشم نیامد.
    رفتم سراغ فرهنگ واژه فارسی خلاق. کلمه برداری هم کردم. از انگور وارگی خوشم آمد. به تبعیت از آن ساختم پیازوارگی، سیب‌زمینی وارگی. خیار وارگی. شلغم وارگی.
    به نظرم من در کودکی و نوجوانی پیازوارگی را به منتها نهایت خودش رسانده بودم.

  11. گزارش نیک ۱۲
    آنقدر از هفت صبح سروصدا شنیده‌ام که دیگر رمقی برای حرف زدن هم ندارم. پنجره را باز کرده بودم خنک شوم، آنقدر صدای ماشین و موتور در سرم ویراژ داد که دیوانه شدم.
    همین حالا اولین جلسه دوره شعر تازه، به پایان رسید. بی‌حوصله اطرافم را نگاه می‌کنم. دفترهایم روی میز وِلو شده‌اند. بعضی کلمات خوش خط و بعضی بدخط. وقتی روزهای شلوغ تمام می‌شوند و آخروقت به اتاق می‌آیم و می‌نویسم احساس می‌کنم خالی می‌شوم.
    انگار کلمات درحال خفه کردنم هستند. همه بی‌تاب کاغذ اند. طوری که فقط به من یک قلم بدهید. همین حالا باید بنویسم تا نفسم بند نیامده. راستش خوشحالم که اینطوری شده‌ام.
    دیروز از شدت خستگی فراموشم شد گزارش نیک بنویسم. هفته‌ام حسابی شلوغ شده است.
    خاطرتان هست دوشنبه‌ها به بچه‌ها کتابخوانی و درست‌نویسی یاد می‌دادم؟ حالا فهمیدیم که بچه‌ها اوضاعشان خراب‌تر از این حرف‌هاست و تقریبا شنبه تا چهارشنبه‌ام را باید بروم مدرسه.
    با یک روز در هفته مشکلی حل نمی‌شود.
    حتی شده یک ساعت، باید تقریبا هر روز بروم.
    به عنوان دانش آموز به زور از پشت نیمکت‌های مدرسه فرار کردم و حالا پشت میز معلم، دوباره به مدرسه برگشته‌ام.
    موسیقی بی‌کلام را تا ته زیاد کرده‌ام تا فقط صدای او باشد و من و کلماتم.
    اوضاع بچه‌ها در نوشتن حسابی خراب است.
    خانه از پای‌بست ویران است. آن هم چه ویرانی…
    باشد که تا آخر این سال چیزی یاد بگیرند و لااقل نوشتن زبانی که با آن صحبت می‌کنند را به خوبی بلد باشند.
    بعد از رسیدن به منزل هم ناهار و شام را یکی کردم و ساعت شش غذا خوردم. روی کاناپه بیهوش شدم تا نزدیک کلاس. بعد از آن یادداشت روزانه‌ام را نوشتم، به دفتر هردم‌نویسی سرزدم و به مطالعه نرسیدم.
    دیشب اما کتاب تازه‌ای شروع کردم با نام «کتابفروشی». احتمالا جالب است.
    پنجشنبه هم باید همراه بچه‌ها اردوی درون مدرسه‌ای بروم و همراهشان باشم تا ظهر جمعه.
    از وقتی این خبر را شنیده‌ام ماتم گرفته‌ام.
    امیدوارم سکته نکرده به منزل بازگردم.
    راستی خرید هم باید بروم.
    میزم را هم بعید می‌دانم مرتب کنم. از فرط خستگی درحال جان دادنیم. باشد که رستگار شویم و نویسنده.

  12. ☘️سه‌شنبه ۱۴۰۵/۸/۲۶
    شروع کتاب حق نوشتن همانا و غرقگی در صفحات کاغذ همانا و جاماندن از باشگاه!
    ماجرا از این قرار بود که امروز بعد از دو هفته‌ و سه روز خواستم بروم باشگاه.
    اول صبح کتاب «حق نوشتن» را دست گرفتم. مقدمه‌‌اش پُر بود از تعریف و تمجیدِ نوشتن. از آن جمله‌های انگیزه‌جنبان که وقتی به چشمت می‌خورد دیگر هیچ چیز جلودارت نیست. تو می‌مانی و دریای خروشان نوشتن و کاغذهایی که یکی پس از دیگری پُر می‌شوند.
    «ما نویسنده هستیم چه خودمان را نویسنده بدانیم یا ندانیم.»
    «نوشتن حق ذاتی و مادرزادی ماست.»
    «نوشتن دنیای ما را مالِ خودمان می‌کند.»
    «نوشتن مثل نفس‌کشیدن است. درست و اصولی نفس‌کشیدن را می‌شود آموخت، اما به‌هرحال باید نفس کشید.»
    «برای نوشتن به‌دنبال انگیزه‌ی والا نباشید، فقط بنویسید.»
    خلاصه آن‌قدر گفت و گفت از خوبی‌های این دلبر که عاشقش شدم. و آنجا که گفت: شروع کنید از همین لحظه احساسات و افکارتان را بریزید روی کاغذ و دست از نوشتن برندارید، دیگر نتوانستم جلوی خودم را بگیرم. هر چه کاغذ دَم دستم بود ردیف کردم. مدادم را برداشتم و شروع کردم. صفحه‌ها یکی پس از دیگری پُر شد. یکدفعه یاد باشگاه افتادم. سرم را چرخاندم. نگاه کردم به ساعتِ روی دیوار. عقربه‌اش روی عددی می‌لرزید و جلوتر نمی‌رفت. شتابان رفتم سمت گوشی‌ام. فقط ۲۵ دقیقه وقت داشتم تا خودم را به باشگاه برسانم. پرنده هم اگر بودم محال بود به موقع برسم، اما می‌خواستم با تأخیر هم شده بروم. با این‌حال تندوتند لباس پوشیدم. ساک ورزشی‌ام را برداشتم و وسایل و قمقمه‌ام را درونش گذاشتم. هنوز از درِ خانه بیرون نرفته بودم که متوجه رطوبتِ ساکِ روی دوشم شدم. زیپ ساک را کشیدم. سیلابی درونش به‌پا شده بود. در جایم میخ شدم…
    ساک پر از آب را خالی کردم و قمقمه‌ی خالی را بیرون آوردم. کلاس ورزشم به فنا رفت😕
    ……………………………..‌‌……………‌‌…….
    از یادداشت‌های جلال آل‌احمد خواندم. تا از سخن دور نیفتیم و یادداشت‌های جان اشتاین بک در برای امروز کافیست.
    کلمه‌برداری کردم.
    تمرینجا امروز پرنکته بود و آموزنده.
    در وبینار نویسنده‌ساز استاد گفت هدف فردایمان این باشد که یک تا چند ساعت بیکار بنشینیم در گوشه‌ای. زل بزنیم به دیوار یا پنجره یا آسمان یا هرچه دلمان خاست. فکر کنیم.
    گوشی خاموش. قطع ارتباط با آدم‌ها. دست به هیچ چیز نزنیم. هیچ کاری نکنیم. تنها کاری که مجاز است نوشتن است. تا اگر در این ساعتِ رهایی و یلّگی چیزکی در ذهنمان شکل گرفت جاری‌اش کنیم روی کاغذ.
    ایده‌ی جالبی است. یاد تقویم بی‌هدفی افتادم. چه کتاب درخشانی!
    بعد، استاد از کارگاه شعر گفت و از مجموعه شعر مصطفی غضنفری خواند:
    خورشیدی در فنجان‌هاست
    که می‌تواند
    خستگی‌ام را بخار کند
    در بخش پرسش‌وپاسخ با چند کتاب خوب آشنا شدم. برای نظم‌بخشی به زندگی، استاد کتاب عادت‌های خرد بی‌جی‌فاگ را پیشنهاد داد. کتابی که روز تولدم برای خودم هدیه گرفتم. یکی‌دوفصل اولش را خواندم و مابقی رفت لابه‌لای انبوه کتاب‌های درخشانی که به کتابخانه‌ام اضافه شدند. دوباره باید بروم سراغش…
    و شب از خار و مرواریدِ محمود کیانوش شعر نوشیدم.
    ای نگاهِ تو در این خشکیِ سرد
    شاخسارانِ مرا
    آفتاب و باران،
    کاش چشمانِ تو می‌داشت مرا
    سبز و رویان به نگاهی گاهی

    شبتون ستاره‌بارون⭐

  13. چه خوب است در جمعی بودن. جمعی دوستانه که با هم در حال رشد هستند. پیشنهاد امروز را خیلی دوست داشتم. هیچ کاری نکردن. یک ساعت بعد از نوشتن این گزارش خاهد بود. ساعت 9 تا 10 شب. در گزارش فردا راجع بهش خاهم نوشت.
    صبح شروع شد با مراقبه. ادامه با نوشتن. صبحانه درست کردن (تخم‌مرغ سرخ شده با ماست‌اسفناج). یک کمی ورزش صبحگاهی. و رفتن سرکار.
    آخر ماه است و بررسی کارهای انجام شده و ارائه‌ی عملکرد. بیش‌تر روز به یک دوره‌ی مهم آموزشی گذشت. دوره‌ی درباره‌ی سرطان. و اینکه چقدر سبک زندگی در آن نقش دارد.
    گشتی زدم در فرهنگ جامع واژگان مترادف و متضاد زبان فارسی. هدیه‌ی پرکاربرد ویراستاران. و کلمه‌برداری.
    همراه شدن با وبینار.
    شنیدن یک لایو روانشناسی و بازتنظیم مجدد زندگی.

  14. من به خیابانی با کافه‌های عالی اندیشه نموده به نوشتن گزارش نیکم می‌پردازم.
    الان تازه پیاده‌روی تمام شد.
    نشستم توی ماشین
    آخرهای گزارش نیک را می‌شنوم همان جایی که آنلاین نشنیدم.
    خوشحالم که اینجا هستم.
    اینروزها به شدت در حال تفکرم، من و دوستانم که چهارگوشه را به دنیا آوردیم، برای ارتقائش، برای بالندگی و رشدش و تربیت کودکمان، مجله‌مان در تکاپوئیم.
    از صبح با حافظ و سعدی دم‌خور بودم.
    سعدی را با خاله جانم به خاطر آوردم و از بر خواندم.
    همان حکایاتی که در کودکی آموخته بودم از او.
    حافظ را اما نه، تفألی زدم و نیک غرق شدم در غزل.
    تا موقع خواب،
    دو جستارک را باید ویراسته در جایی آپلود کنم.
    کتابی از طاقچه دانلود کنم و مقداریش را بخوانم و شاید بنویسم تا خوب فهمیده شوم.
    کانال را به روز کنم.
    و هزار و یک کارردیگر🌺🌺🌺
    خدافظ

  15. گزارش نیک ۱۷۹ سه شنبه ۱۴۰۵/۸/۲۶
    امروز هم هوا یخ زده است. همان قدر که عاشق بارانم با این سرما هم سر وسری عجیب دارم.دلیلش هم شاید زمستانی بودنم باشد.
    خواندن اندکی زبان سپس ۲ ساعتی به بطالت گذشت.به قصد کاری بیرون رفتم.و پیاده روی با خرید همراه شد.پختن کیک مورد علاقه ام.چون خوراکی هایم ته کشیده. وبینار نویسندگی و واژه نویسی. بی حوصله ام با اجبار فیلم نیمه خوب را شروع به دیدن میکنم.

  16. بیست و ششِ هشت سال پنج:

    چه کردم از صبح؟
    صبح، در دفترم، چهار سؤال از خودم پرسیدم: تصمیم درست چیست؟ تا کی سر کار بروم؟ این شغل پاسخ دغدغه‌هایم است؟ شروع کار جدید در این شرایط درست است؟ قهوه خوردم دو تا. قهوه جواب سؤال نیست، ولی مغزم را گرم می‌کند. نوشتم باز هم، از خوبی‌ها و بدی‌های هر تصمیم. بگذریم.

    دوباره امروز با مریم رفتیم دفتر ثبت اسناد. برگشتیم با سؤال بیشتر از آنچه بردیم. راه برگشت، نانوایی. بربری خریدم و نان روغنی کرمانشاهی.

    بقیهٔ روز حالم بد بود. روی تخت دراز می‌کشیدم و بلند می‌شدم. جلسهٔ دوره را همان‌جا، روی تخت، گوش دادم. دربارهٔ راوی بود. یادداشت برداشتم. هم‌زمان با مریم حرف می‌زدم، داشت بلیط می‌گرفت. بعد پادکستی گذاشتم دربارهٔ تفاوت بشر، آدم و انسان. بعد از فنا حرف می‌زد و من فکر می‌کردم فنا یعنی تمام شدن؟ خوابم برد، با اینکه فقط دراز کشیده بودم.

    بعد از ماه‌ها سری به اینستاگرام زدم. خبری خواندم تلخ.چه اشتباهی.

    اشتهای نوشتنم باز شده. غیر قابل پخش. جمله‌بازی کردم تا نوشتن گرم شود. خبر با من بود و در نهایت تسلیم شدم و از آن هم نوشتم. فهرستی از آن جمله‌ها را در کانال خاک‌گرفته منتشر کردم. و آن خبر هم جمله‌ای شد در میان آن فهرست.
    مریم رفت. با جای خالیش قسمت اول «هیولای فلورانس» را دیدم. خیلی جذاب بود. بعد می‌نویسم درباره‌ش. چند صفحه‌ای از پایان‌نامه خواندم. خوابم میاد.
    «مهم نیست
    اشتباه بودن راه
    مهم این است
    که آن راه
    کافه‌ای داشته باشد؟»

  17. از دریافت تا دانش شخصی

    عادت درنگ و فشرده‌سازی آموخته‌ها

    ۱. گزارش تجربه‌ی شخصی

    سه‌شنبه ۲۶ آبان‌ماه ۱۴۰۵

    شمارش روزها و زمان را از دست داده‌ام. تقویم را باز می‌کنم؛ سه‌شنبه ۲۶ آبان‌ماه ۱۴۰۵ است.

    نزدیک به دو ساعت است که مشغول گوش دادن به دو ویدئوی ضبط‌شده از وبینارهای استاد شاهین کلانتری و یادداشت‌برداری از آن‌ها هستم. چقدر وبینارهایش پربار و گیراست. هنگام یادداشت‌برداری، دوست ندارم حتی نکته‌ای از گفتار و آموزش‌های ارزشمندش را که با عشق و شوق در اختیار شاگردانش می‌گذارد، از دست بدهم.

    هر جمله‌ای درنگی می‌طلبد تا بتوانم‌گوهر نهفته‌ در آن را از صدف واژه‌هایش بیرون بکشم.

    گاهی پیش آمده که چندین بار ویدئو را جلو و عقب می‌کنم تا دقیق گفته‌هایش را یادداشت کنم. می‌خاهم هنگام مرور دوباره‌ی نوشته‌هایم، به گوهرهای ناب ادبی نهفته در گفتارش بیشتر پی ببرم.

    گاهی هم پس از یادداشت کردن جمله‌ها، دوباره درنگ می‌کنم و آن‌ها را از دریچه‌ی ذهن خودم می‌گذرانم. هر بار به نکته‌ای تازه و آموزنده می‌رسم.

    واقعن آموزش‌های رایگان او در ساعت ۱۷ هر روز، یک کلاس فشرده و بی‌همتاست.

    من هم تلاش می‌کنم هر روز در گزارش نیک، نکته‌هایی از وبینارهایش بیرون بکشم. می‌خواهم با یادداشت‌برداری، فشرده‌سازی آموخته‌ها و نوشتن چکیده‌ای از آن‌ها، فرصت درنگ و یادگیری را برای خودم فراهم کنم.

    نمی‌خواهم به‌سادگی از کنار آموخته‌هایم بگذرم؛ می‌خواهم، بیاندیشم، آن‌ها را از صافی ذهنم بگذرانم و سهم خودم را از این آموزش‌ها بیرون بکشم.

    این تجربه مرا به یک موضوع مهم می‌رساند: چرا درنگ کردن در فرایند یادگیری تا این اندازه اهمیت دارد؟

    # گزارش نیک ۱۸۹

    اپیزود دوم

    ۲. عادت درنگ؛ راهی برای اندیشیدن نقادانه

    شبکه‌های اجتماعی فرصت درنگ را از ما می‌گیرند و این وحشتناک است.

    ما هر روز با حجم زیادی از اطلاعات، نوشته‌ها و گفتارهای گوناگون روبه‌رو می‌شویم؛ اما چقدر فرصت می‌کنیم درباره‌ی آنچه می‌بینیم و می‌شنویم، فکر کنیم؟

    کیفیت چیزهایی که می‌شنویم و می‌خانیم اهمیت دارد؛ اما نوع شنیدن و خاندن ما نیز باید دگرگون شود. آگاهانه‌تر بشنویم، دقیق‌تر بخانیم و برای اندیشیدن به آنچه دریافت می‌کنیم، زمان بگذاریم.

    اجازه ندهیم شیفته‌ی یاوه، سخن‌آرایی و بازی با واژه‌ها شویم و از اندیشیدن به ژرفای سخن بازبمانیم. هر سخن زیبایی اندیشه‌ای ژرف در خود ندارد. باید لحظه‌ای بایستیم، آن را بسنجیم و درباره‌اش بیندیشیم.

    گاهی لازم است آموخته‌های خود را دوباره مرور کنیم، حوزه‌های گوناگون را کنار هم بگذاریم و میان موضوعات مختلف ارتباط برقرار کنیم. در همین رفت‌وآمد ذهنی و مرور دوباره است که ترکیب‌های خلاقانه شکل می‌گیرند.

    برای نمونه، ممکن است دو موضوع از دو حوزه‌ی کاملن متفاوت در نگاه نخست هیچ ارتباطی با یکدیگر نداشته باشند؛ اما وقتی آن‌ها را کنار هم می‌گذاریم، رابطه‌ای تازه کشف می‌کنیم. اینجاست که آنالوژی یا قیاس شکل می‌گیرد. چنین ارتباط‌هایی می‌توانند زمینه‌ساز پیدایش ایده‌های تازه و حتی دگرگونی‌های بزرگ باشند.

    بنابراین، باید نسبت به آموزه‌هایی که می‌خانیم و می‌شنویم حساس‌تر باشیم. از دل هر آموخته، نکته‌ای ارزشمند بیرون بکشیم، چکیده‌ی آن را بنویسیم و گاهی به نوشته‌های فشرده‌ی خود بازگردیم.

    عادت درنگ یعنی چه؟

    یعنی نوشته‌های فشرده‌ی خود را دوباره مرور کنیم و از خود بپرسیم:

    چرا این نکته برای من ارزشمند است؟ چه ارتباطی با آموخته‌های پیشین من دارد؟ چه اندیشه یا ایده‌ی تازه‌ای می‌تواند از دل آن شکل بگیرد؟

    نقادانه اندیشیدن یعنی درنگ کردن، دوباره دیدن، سنجیدن و ارتباط برقرار کردن؛ یعنی پیش از پذیرفتن هر سخنی، لحظه‌ای بایستیم و درباره‌ی آن بیندیشیم.

    درنگ کردن به ما فرصت می‌دهد درباره‌ی آموخته‌هایمان فکر کنیم و فشرده‌سازی کمک می‌کند حاصل این اندیشیدن را در قالب جمله‌هایی کوتاه و روشن ثبت کنیم.

    ۳. هدف؛ فشرده‌سازی آموخته‌ها

    برای سامان دادن به آموخته‌هایم، یک صفحه‌ی دیجیتالی باز می‌کنم و آن را به چهار بخش اختصاص می‌دهم:

    ۱. تندرستی

    ۲. نویسندگی

    ۳. کتاب‌خوانی

    ۴. کسب و کار

    در هر یک از این زمینه‌ها مشخص می‌کنم از چه منابعی خوراک فکری دریافت می‌کنم و تازه‌ترین آموخته‌هایم چه هستند.

    در طول روز به آموزه‌هایی که دریافت می‌کنم توجه می‌کنم، آن‌ها را مرور می‌کنم و سپس چکیده و فشرده‌ی آن‌ها را می‌نویسم.

    فشرده‌سازی آموخته‌ها فقط یادداشت‌برداری نیست؛ نوعی تمرین برای بهتر اندیشیدن و بهتر سخن گفتن است. وقتی بتوانم آنچه را آموخته‌ام با زبان خودم و در چند جمله‌ی کوتاه بیان کنم، یعنی توانسته‌ام جان کلام را دریابم.

    برای نمونه، گفت‌وگو و دیالوگ به من کمک می‌کند بهتر سخن بگویم و اندیشه‌هایم را روشن‌تر بیان کنم. دریافت یک آموزه به‌تنهایی کافی نیست؛ توانایی بازگویی و فشرده‌سازی آن نیز بخشی از فرایند یادگیری است.
    برای فکر کردن، باید به ذهن خود سامان بدهیم و برای این کار لازم است دانش شخصی‌مان را نیز سامان‌دهی کنیم.

    خط کشیدن زیر سطرهای کتاب، گاهی می‌تواند نوعی گول زدن خودمان باشد؛ زیر تنها با نشانه‌گذاری یک جمله، آن را یاد نگرفته‌ایم. اما اگر بتوانیم دریافت‌هایمان را برای دیگران بازگو کنیم، نشان داده‌ایم که آن‌ها را فهمیده‌ایم و در ذهن خود جای داده‌ایم.

    برای این کار، لازم است هنگام یادگیری یادداشت‌برداری کنیم. هنگام کتاب‌خانی نیز در گوشه و کنار کتاب، دریافت‌ها، برداشت‌ها و نکته‌های مهم خود را بنویسیم.

    باید روش فشرده‌نویسی را در فرایند یادگیری‌مان نهادینه کنیم و از هر آموزه‌ی ارزشمند، جمله‌هایی کوتاه و روشن برای خودمان بسازیم.

    در همین رفت‌وآمدها، مرورها و دوباره‌خوانی‌هاست که ترکیب‌های تازه و خلاقانه در ذهن ما شکل می‌گیرند.

    البته باید انجام این کار ساده باشد تا بتوانیم آن را در دل روزمرگی‌هایمان جای دهیم. قرار نیست کار دشواری به برنامه‌ی روزانه‌مان اضافه کنیم؛ بلکه باید روشی پیدا کنیم که به‌آسانی بتوانیم آن را انجام دهیم و به بخشی از عادت‌های روزانه‌ی خود تبدیل کنیم.

    شوق یادگیری بود که مرا به سوی کتاب و نوشتن آورد؛ اکنون باید این شوق را با روشی آگاهانه و منظم پرورش بدهم.

    ۴. نتیجه‌گیری؛ از دریافت تا دانش شخصی

    با مرور این آموزه‌ها، به این برداشت می‌رسم که یادگیری عمیق سه گام اصلی دارد:

    ۱. دریافت: از راه کتاب، گفت‌وگو، آموزش و تجربه چیزی می‌آموزم.

    ۲. پردازش: آموخته‌هایم را مرور می‌کنم، درباره‌شان می‌اندیشم و به زبان خودم درمی‌آورم.

    ۳. فشرده‌سازی: جان کلام را در چند جمله‌ی کوتاه می‌نویسم یا برای دیگری بازگو می‌کنم.

    یادگیری زمانی ژرف‌تر می‌شود که بتوانم آنچه را دریافت کرده‌ام، با زبان خودم فشرده و روشن بیان کنم.

    آنچه را می‌آموزم، وقتی به زبان خودم بازگو می‌کنم، از دانسته‌ی دیگران به دانش شخصی من تبدیل می‌شود.

    برگرفته از : وبینار شناره‌ی ۶۱۱ شاهین کلانتری
    https://t.me/ehteram_karami

  18. هیچگاه با منظور و قصد و غرص با کسی حرف نزده‌ام و همیشه نرمخویی پیشه‌ام بوده است. دوستم که عضو کانال تلگرام است می‌گوید که یادداشت اخیر شما کنایه به من است اما من برای کسی تعریف حال و هوای آن روزها را نکرده‌ام و کسی از درون و ذهن من خبر ندارد. سال‌واژه‌ام را نگاه کردم و تعهدورزی تنها مربوط به کارهایی که انجام می‌دهم نیست بلکه به حفظ امانتی که نزد من است مربوط می‌شود. در زمان اوایل انقلاب حال و هوای خیلی از جوانها بود.
    نمره امروز هفت است وبینار شرکت کردم از تکرارآموزی صحبت شد و در وبینار خانم گلی موعودی رفتم و خوب بود. خاطره همان دوران انقلاب برایم زنده شد. و از خوردن یک کیک با چای لذت بردم هر چند برایم خوب نبود. با دوستم در باره جنگ حرف زدیم اما کوتاه چون نگران شدیم و بحث را عوض کردیم. پیاده روی در اول صبح انجام شد بعد از خواندن نماز و دعا و نوشتنِ لذت بخش. به کانال منم بیایید و بخوانید هر روز یک سوژه نو و جدید دارم. آدرس کانال تلگرام مهرابی این است👇💝💦
    https://t.me/notetoday1

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *