گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟

70 پاسخ

1. ۱) شعر ِ «حیلت رها کنِ» مولانا را خواندم.
   ۲) برای اولین بار رخدادک نوشتم. افتضاح شد. به روی خودم نیاوردم و منتشرش کردم.
   ۳) توی اتاقم پیاده‌روی کردم و گرگیجه گرفتم.
   ۳) آزادنویسی کردیم با همسفران نویسنده‌ساز. قرار شد از خودمان بپرسیم، چه‌ کنیم تا آزادنویسی بیشتر خوش بگذرد؟ و من فهمیدم مشکل، آن خانم عقده‌ایِ چکمه‌پوش است که توی سرم زندگی می‌کند. حسابی باهاش دعوام شد. دختره روی دیدنم را ندارد. نمی‌دانم چرا از توی سرم اسباب‌کشی نمی‌کند و نمی‌رود جای دیگری.

   پاسخ

2. من می‌خندم از دست‌ تو

   شاهین عزیز
   بله من می خندم از دست‌تو در کلاس‌هایت من می‌ختدم از دست تو. پیش‌امده روزهایی که له بودم. روزهایی که کاردک هم سرمشار است. من را جمع‌ کند آمدم وبینارها و کلاس دقیقه‌ی از بین من و آن حال. آن استرس.‌آن خشم فاصله افتاده است. جا‌گرفتم در تنم. شاید همین است که بعضی‌وقت‌ها هنوز به کلیپ‌های ضایع فضای‌مجازی می‌خندم. ان کلیپ‌ها. شوخی‌ها. سبب می‌شود رابطه‌ام با دنیای بیرون و تنم قطع نشود. اگر بدنم را در نیابم هزینه بیشتر می‌دهم.
   …………………………………………………..

   از سه‌شنبه‌ی روز
   شرکت در نویسنده ساز / وبینار بود این پرسش مطرح شد که چگونه در آزاد‌نویس لذت بیشتری ببریم؟ این حرفا که آزاد‌نویس معنا می‌دهد این داستانا بر کسی پوشیده نیست دست‌کم برای هفسفران این مدرسه اما فکر کنم همان حالت بدنی و جابه‌جایی این تن.
   خواندن رود‌راوی
   شرکت در جلسه‌ی بازخورد دوره‌ی شعر و حسابی خندیدن

   برای شاهین کلانتری

   علی آراسته
   #نیک‌روز

   پاسخ

3. امروز هیچ اتفاقی نیفتاد جز یک ساعت مطالعه و جلسه با الهه و حرف زدن درباره‌ی روایت و یادداشت.
   هیچ کاری نکردم جز آزادنویسی و طراحی تمرین برای راوی. با هیچکس چت نکردم جز ندا و الهه و شیما. هیچ جایی نرفتم جز تمرینجا و سرزبان و نویسنده‌ساز و گفت‌وساز و بازخورد سه‌ساعته‌ی شعر.
   چون خسته بودم. از اتفاقات اخیر. از اینکه هر بار باید مرزهایم را یادآوری کنم و نادیده گرفته شود. یاد دوران دانشجویی‌ام افتادم که مرز داشتنم برای عده‌ای مسخره بود.
   امروز خسته بودم. شاید هم غمگین یا مضطرب. نمی‌دانم. می‌دانم که حالم خوب نبود. آه. یا عاح؟ اصلا عآآآآآآح.

   پاسخ

4. فهرست کارهای کرده:
   *صفحات صبحگاهی
   *نوشتن جستار با عنوان بلبشو ی ایران در عصر روشنگری
   *انتشار جستار در سایت
   https://haniyeasefi.ir
   *خواندن مقاله تباین و تنش در شعر نشانی سهراب
   *گوش دادن به صدای هاجری در مورد تاریخ
   *شرکت در وبینار سرزبان
   *شرکت در وبینارنویسنده‌ساز و آزاد نویسی در مورد راههای لذت بردن از نوشتن که خب من از چرت و پرت نویسی و هذیان نویسی و جمله‌های بی‌منطق خیالی لذت میبرم.
   *پختن شام برای مهمانان ناخوانده
   *پذیرایی از مهمانان ناخوانده
   *بدرقه مهمانان ناخوانده
   *خواندن رمان مادام بوواری که فقط ۴۰صفحه‌اش مانده.

   پاسخ

5. امروز روز سختی داشتم ولی در عوض تا توانستم از زمان‌های پراکنده برای مطالعه استفاده کردم. «ستاره در شن» دوست‌داشتنی و «سنگ صبور» شگفت‌انگیز را خاندم. همچنین مطالعه کتاب «جادوی بزرگ» نوشته‌ی «الیزابت گیلبرت» را شروع کردم. یک جمله از مقدمه کتاب را یادداشت کردم تا در گزارش نیک نقل کنم: «آیا شجاعت پدیدار کردن گنجینه‌های نهفته درونت را داری؟»
   همین جمله را به یک خودگویی تبدیل کردم: من شجاعت پدیدار کردن گنجینه‌های نهفته درونم را دارم.
   شبتان نیک

   پاسخ

6. سلام زکیه‌جان، رفیق هم‌نویس من.

   صبحم را با خواندن چند صفحه از کتاب «اتوبوس قرمز» شروع کردم. چه خوب است که آدم روزش را با کتاب آغاز کند؛ انگار پیش از آن‌که درگیر رفت‌وآمدهای زندگی شود، سوار اتوبوسی می‌شود که مقصدش کمی دورتر از روزمرگی‌هاست. کتاب خواندن برای من نوعی فاصله گرفتن از هیاهوی بیرون و نزدیک شدن به دنیای درون است. البته به شرطی که کسی وسط خواندن، اسم آدم را صدا نزند و فهرست خرید و کارهای خانه را به او یادآوری نکند.

   در وبینار امروز همان‌طور که دیدی موضوع «چطور از آزادنویسی لذت بیشتری ببریم؟ بود. سعی کردم به تجربه‌های شخصی خودم در نوشتن فکر کنم و ببینم چه چیزهایی باعث می‌شوند راحت‌تر و با لذت بیشتری بنویسم.

   به این نتیجه رسیدم که تنهایی و سکوت برای من اهمیت زیادی دارند. وقتی تنها هستم و صدای مزاحمی در اطرافم نیست، ذهنم آزادتر حرکت می‌کند و راحت‌تر از یک فکر به فکر دیگر می‌رسم. متوجه شدم با کیبورد هم بهتر می‌نویسم؛ انگار انگشت‌هایم روی صفحه‌کلید با سرعت بیشتری از دستمزد افکارم دفاع می‌کنند. از طرفی، وقتی موضوع مشخصی دارم که ذهنم را درگیر کرده، نوشتنم روان‌تر می‌شود. گاهی هم موسیقی بی‌کلام کمکم می‌کند از جهان بیرون فاصله بگیرم. البته مهم‌تر از همه این‌ها، نترسیدن از بد نوشتن است. وقتی قرار نیست نوشته‌ام را به کسی نشان بدهم، راحت‌تر می‌توانم هرچه به ذهنم می‌رسد روی کاغذ بیاورم. به نظرم آزادنویسی زمانی لذت‌بخش‌تر می‌شود که به جای مراقبت از جمله‌ها، اجازه بدهیم جمله‌ها خودشان راهشان را پیدا کنند.

   مثل همیشه مجبور شدم وبینار را نیمه‌کاره رها کنم و خودم را به کلاس بعدی برسانم. انگار زندگی من یک مجموعه وبینار و کلاس نیمه‌تمام است که فقط گاهی فرصت می‌کنم تیتراژ پایانی‌شان را ببینم.

   موضوع کلاس ارتباط عاشقانه و گفت‌وگوی مؤثر بود. درباره این صحبت کردیم که چطور با طرف مقابل گفت‌وگو کنیم تا به جای موضع دفاعی گرفتن، آمادگی شنیدن پیدا کند و بتوانیم مسئله‌ای را حل کنیم. یکی از نکته‌هایی که برایم جالب بود، اجازه گرفتن پیش از شروع یک گفت‌وگوی جدی است. مثلن به جای اینکه ناگهان بحثی را پیش بکشیم، بپرسیم: «الان فرصت و حوصله داری درباره موضوعی با هم حرف بزنیم؟»

   به نظرم همین سؤال ساده می‌تواند فضای گفت‌وگو را تغییر دهد. چون ما معمولن آن‌قدر مشتاق گفتن حرف‌هایمان هستیم که فراموش می‌کنیم طرف مقابل هم باید آمادگی شنیدن داشته باشد. یاد گرفتم به جای متهم کردن، از احساس و نیاز خودم حرف بزنم؛ به جای «تو همیشه این‌طوری هستی» بگویم «من وقتی این اتفاق می‌افتد، چنین احساسی پیدا می‌کنم». تفاوت کوچکی در جمله‌سازی که شاید جلوی یک جنگ جهانی کوچک را بگیرد.

   این کلاس‌ها کمک کرده‌اند در ارتباط با اطرافیانم محتاط‌تر باشم. البته منظورم سکوت کردن یا نادیده گرفتن خواسته‌هایم نیست؛ بیشتر یاد گرفته‌ام هر حرفی را در زمان مناسب و با شیوه‌ی مناسب مطرح کنم. به نظرم گفت‌وگوی مؤثر فقط هنر خوب حرف زدن نیست، هنر خوب شنیدن، درست سؤال پرسیدن و گاهی حتی به‌موقع سکوت کردن هم هست.

   راستی، همچنان منتظرم میترا جان نعیمی هرچه زودتر خواندن «مادران و دختران» را تمام کند تا بتوانیم جلد چهارم را شروع کنیم. دلم می‌خواهد هرچه زودتر سرنوشت شخصیت‌های داستان را دنبال کنیم.

   بعد از شام هم همراه پسرجان فیلم «ادیسه» را تماشا کردیم. تماشای فیلم در کنار بچه‌ها برایم لذت خاصی دارد؛ هم فرصتی برای با هم بودن است و هم بهانه‌ای برای حرف زدن درباره‌ی چیزهایی که شاید در شلوغی روز به آن‌ها فکر نکنیم. خودِ ایده‌ی ادیسه و سفر پرماجرای انسان برای رسیدن به مقصد، برایم جالب است. اینکه گاهی رسیدن به مقصد به اندازه‌ی مسیری که طی می‌کنیم اهمیت ندارد و آدم در طول سفر، چیزهایی درباره‌ی خودش و جهان اطرافش کشف می‌کند. شاید زندگی هم همین باشد؛ سفری طولانی با مقصدی نامعلوم که در آن مدام با اتفاقات پیش‌بینی‌نشده روبه‌رو می‌شویم.

   حالا هم قرار است چند شعر از نیما یوشیج بخوانم و بعد به تختخواب بروم. امیدوارم نیما امشب مرا زیاد درگیر تصویرها و کشف معناهای تازه نکند و اجازه بدهد زودتر بخوابم.

   ✍آرزو بابایی
   #گزارش_نیک

   https://t.me/arezoobabaee

   پاسخ

7. خوابم برد. خواب ماندم. به‌موقع رسیدم. بی‌رژ زشت بودم؟ اتاق عمل بود. نمونه‌برداری از تیروئید بود. سوراخِ کوچک بود. انگشتِ توی سوراخ بود. جُستن و نیافتن بود. آها، همین‌جا. برش بزن نمونه‌ای یک سانتی. بعد جراحی سنگ کلیه بود. مرد بیهوش بود. ندید خودش را توی آن شکل. ندید ما را به تماشای خود. پاها باز بود. ولی بعدش هشیاری بود. که گفت حرف نزند کسی با من. بعد لاپاروسکوپی بود. در آوردن کیسه‌صفرا: سه تا سوراخ روی شکم. باد کردن شکم با گاز. تخلیه‌ی معده. دوربین را داخل بردن. پس شکم این است؟ اولین بار بود عاشق رشته‌ات می‌شدی. یعنی خدا چقدر نشسته به مرتب‌ چیدن این‌ها؟ کبد این‌جا و معده آن‌جا. هر کدام یک گوشه به کار خود. اما بگذار کمی کیسه‌صفرایش را ملتهب کنم. نگران نباش. جا می‌گذارم برای برداشتنش. من درستش کرده‌ام، تو خرابش می‌کنی. من خرابش کنم، تو درستش می‌کنی؟ بله. اما چه کسی باور می‌کند؟ تو برای خودت می‌بُری و می‌دوزی. کسی فکرش را نمی‌کند که این قد و هیکل بتواند جراح باشد. به قد و هیکل نیست. به چشم است. به نگاه کردن. استاد گفت توی درمانگاه: «شدید نگاه می‌کنی، جراحی را دوست داری؟» بله. اما چشم‌ها چطور حرف زدند؟ من فقط کنجکاو‌ی‌ام درشت‌نگاه است. مثل تعجب و شادی و عصبانیتم. چشم‌ها می‌شوند دو کاسه. امروز پر خون. کم خوابیده و خسته. حالا می‌گیری می‌خوابی. خواب نمانی باز.

   پاسخ

8. سه‌شنبه ۱۹ آبان
   گزارشِ نیک ۱۸۲
   سال‌واژه‌ام تغییر

   فتحِ یک قرن به دستِ یک شعر
   فتحِ یک باغ به دستِ یک سار
   فتحِ یک کوچه به دستِ دو سلام
   فتحِ یک شهر به دستِ سه چهار اسب سوارِ چوبی
   فتحِ یک عید به دستِ دو عروسک، یک توپ
   هشت کتاب
   سهراب‌سپهری

   آغازِ روزی پربار با سجده به درگاهِ خداوند و آغازی زیباتر با نوشتن صفحات روزانه‌نویسی و فهرست کا‌رهایی که باید انجام بدهم.
   امروز احساس می کردم میزانِ قندِ خونم سر به فلک کشیده، باید آبِ بیشتری بنوشم و حتما پیاده‌روی کنم. دیابت مرگی خاموش است و دستِ کمی از سرطان ندارد. یک روز حالت خوب است و یک روز نه، از همه بدتر با کوچک‌ترین حرفی به هم می‌ریزی و رعشه بر اندامت می اُفتد. تشنگیِ مفرط، خستگی و کاهشِ وزن، تاخیر در بهبود زخم‌ها، تاریِ دید، خشکیِ پوست، احساسِ خستگی، بی‌حسی یا گزگز در دست‌ها و پاها و نارسایی کلیه همه از علائم دیابت هستند.
   علت دیابت نوع ۲ را چاقی، عدم ورزش و وراثت دانسته‌اند.

   گسترشِ واژگان از فرهنگِ عمید:
   آلِش= از درختان جنگلی شبیهِ درختِ بلوط، چوب آن معروف به چوبِ جنگلی است و در نجاری به کار می‌رود.

   آلِش= عوض و بَدَل، تعویض، تبدیل، مبایعه

   آلُغدن= خشم‌گرفتن، خشمگین‌شدن، آرغدن

   ساعتِ هفتِ شب در وبینار خانم مریم ابراهیمی شرکت کردم. سخنرانی ایشان در مورد انتظارهایی بود که در مورد یک دوست، یک همکار یا هر فردِ دیگری داریم و چه کنیم که روابطِ سالمی داشته باشیم و دوستی‌ها پایدار بماند. ساعت یک ربع به دوازده شب است و مغزم توانایی ندارد تا به این موضوع فکر کنم انشاءالله در فرصتی مناسب خواهم‌نوشت.
   سهم امروزم از کتاب، مادران و دختران و خشم و هیاهوست.
   نمره ام ۷

   پاسخ

9. روز را با نوشتن سه صفحه‌ی صبحگاهی و فهرست‌بندی کارها آغازیدم. خودگویی‌‌هایی نوشتم از این دست:
   اختیار روزم را به دست می‌گیرم. برای انرژی خودم ارزش قائلم. تا پایان هفته یک داستان و یک صحنه می‌نویسم.
   کلاسِ آنلاین یوگا را برگزار کردم.
   حافظ پیشنهاد رونویسی از غزلی با این مطلع را داد:
   صوفی گلی بچین و مرقع به خار بخش
   وین زهد تلخ را به میِ خوشگوار بخش
   برایِ شنیدن تارنوازی وقت گذاشتم.
   تصاویری از متنِ دوستان تمرین‌جا در ذهنم حک شد. مثلن غبارروبی قبر با گلاب. تکرار گفتم/اما نگفتم هم خوشایند بود.
   بدن غم‌رسیده در این بیت از امیرخسرو دهلوی را دوست داشتم.
   کجا برم بدن غم‌رسیده‌ی خود را
   بگوش ندهی ناله‌ی مرا چه‌کنم
   بدون‌نت قطعه‌ی جدیدم را نواختم. باید گوش موسیقایی‌ام تقویت شود.
   در آزادنویسی نویسنده‌‌ساز از چیزهایی نوشتم که کیفیتِ نوشتن را بالا می‌برد. دوست دارم از تصمیم‌هایم بگویم. از چیزهایی که در درونی‌ترین لایه‌ لانه کرده و با نوشتن بیرون می‌آید.
   فهرست کلمات هفتگی‌ام پر بود از غذا و نامِ جاده‌ها، فسنجون، فرنی، بُرانی، شله‌زرد، آلواسفناج، کوکوسبزی، هراز، چالوس، اسالم به خلخال، فیروزکوه که وجه‌مشترکی با فهرست هفته‌ی پیش نداشتند.
   چخوف مرا به سوی خودش کشید. دل دادم به دل‌دادگی. مرغابیِ وحشی چه‌قدر به زندگی امروز نزدیک است. شبِ هول را هم خاندم.
   پریر به معنی پریروز، پرتو مات، بی‌قیدیِ بربرمنشانه، خستگی‌نشناس، ساخت و پاخت هم به فهرست کلمه‌برداری پیوستند.
   پیاده‌روی در تاریکی را دوست داشتم.
   یک کلاس حضوری یوگا داشتم. پیش از آغاز کلاس آزادنویسی کردم.

   پاسخ

10. سال واژه: ساده
    صبح با صدای مامان که می‌گفت «مگه تو ساعت نه ماساژ نداری؟»، مجبور شدم با حسرت از رخت‌خابم دل بکنم. بعد هم پریدم تو حموم، هول هولکی دوشی گرفتم، آماده شدم و رفتم ماساژ. خدا رو شکر یه کم درد پاهام بهتر شده. چقدر خوب می‌شه اگه این چند ماه هم بگذره و پاهام رو عمل کنن، کلن خلاص شم از درد. دلم لک زده واسه یه پیاده‌روی درست و درمون.
    بابا اومد دنبالم، رفتیم خونه. عصر هم یه استراحتی کردم و رفتم نویسنده‌ساز. با هم نوشتیم. به این فکر کردم چطوری می‌تونم یه تجربه‌ی رهایی و لذت‌بخشی از آزادنویسی داشته باشم. دیدم بهتره بذارم نوشتن کار خودش رو بکنه و درگیر این نباشم که حالا چی بنویسم، وای دارم چی می‌نویسم؟ این چیه؟ موقع نوشتن موضوع خودش میاد و باید بهش وقت بدم تا پرو بال بگیره. بهتره بیشتر داستان بخونم، به کلمه‌ها بیشتر دقت کنم، ببینم یه جمله رو به شیوه‌های مختلف دیگه هم می‌تونم بنویسم؟ پس نباید دنبال نتیجه باشم.
    بعدشم دست نویسنده‌ساز بود، این‌قدر سرم درد می‌کرد که بی‌خیال نوشتن گزارش نیک شدم. البته پشیمون بودم چرا ننوشتم. انگار بدجور بهش عادت کردم، باعث می‌شه کل روزم بیاد جلو چشمم، بفهمم کجا از دستم رفته. بعد از تموم شدن وبینارم با خاهر فیلم دیدیم و از شاملو با هم خوندیم. تو گنجور هم از حافظ و عبید زاکانی خوندیم. عجب طنز قشنگی داره این عبید زاکانی. مهمون واژه‌ها هم شدم. هی می‌رفتم تو واژه‌دان، با دوست و دشمن‌هاشون آشنا می‌شدم.

    پاسخ

11. به چراغ مطالعه‌ی عزیز
    چراغ مطالعه‌ی عزیز. که به دردی نمی‌خوری معمولا. حداقل مخاطب نامه‌م باش تا کمی مفید باشی. دیشب خیلی کم خوابیدم چون شب امتحان بود. اما به برنامه رسیدم. صبح که سوار اتوبوس شدم کل راه اصلا حالم خوب نبود. اتوبوس‌زدگی؟ شاید. اما امتحان خوب بود حداقل.

    بعدش رفتیم اتیکت گرفتیم که کلا سه ماه کاربرد می‌تواند داشته باشد یا نداشته باشد.

    فیلم Shining را دیدم یک ساعت. خیلی جالب بود. ایده‌های نو و تکراری ترکیب شده بود و نتیجه غافلگیری هم بود. اما بعدش خیلی خسته بودم و تا وبینار خوابیدم. 

    تو وبینار نویسنده‌ساز درباره‌ی آزادنویسی آزادنویسیدیم. که چطور بنویسم خوشحال‌ترم می‌کند؟
    من وقتی هوا سرد باشد کلا خوشحالم. پس صبح زمستان، قبل بیدار شدن همه، و بعد خوابی طولانی. البته نوشتن قبل خواب را هم دوست دارم.
    ایده‌ی دیگرم نوشتن روی کاغذ با روان‌نویسی نوک‌تیز، توی دفتری با خطوط سیاه. وقتی که دفتر را به لبه‌ی میز تکیه داده‌ام و نه که کامل رویش بگذارم.
    ولی این‌ها ابزارند و نباید وابسته شد نه؟ خود نوشتن مهم‌تر است. پس سانسور نکنم و با خودم روراست باشم. از برنامه‌هایم بنویسم و ازش برای توسعه‌ی فردی استفاده کنم. وقتی که موضوعی داشته باشم و درباره‌ی آن بارش فکری بکنم و چیزی پیدا کنم که واقعا دوست دارم. این یعنی نتیجه‌گرایی؟ نه کاملا. شاید دنبال چیزی دیگری بودم و نیافتم. اما به‌جایش چیز خوب دیگری یافتم. موسیقی و نوشتن عصر را هم دوست دارم. به‌شرطی که تو اتوبوس نباشد.

    بعد کلماتی در توصیف این‌روزها نوشتیم. هفته‌ی پیش اضطراب داشتم‌ چون امتحان سخت‌تری داشتیم. پر بود از آرزو برای دیدن فیلم و سریال و خواندن و نوشتن. موسیقی هم نقش پررنگ‌تری داشت. تو چنین شرایطی بیشتر بهش نیاز دارم. این هفته که امتحان تعویق خورد خیلی حال داد.

    بعدش ادامه‌ی فیلم Shining. موقعی که داشتم کلش را براش تعریف می‌کردم طرحش را بهتر فهمیدم. دوست دارم کتابش را هم بخوانم. تو هم شاینینگ می‌کنی نه؟ یاد بگیر ازش. حالا درک می‌کنم گازخورد دادن چه لذتی دارد.

    بعد از کتاب پیرنگ خواندم. مقدمه را تمام کردم. درباره‌ی تعداد شخصیت‌ها بود. می‌گوید انتخاب سه شخصیت اصلی کار خوبی‌ست. متعادل است. اما راه دیگری هم هست. اضافه کردن نفر چهارمی که حضور ندارد اما هنوز هم تأثیرگذار است. مثلا فیلم یا کتاب ربکا.

    بعد حمام کردم و کنسرتی برگزاریدم.

    صدای جلسه‌ی آخر خودواژه را شنیدم تا نصف. نصف دوم هنوز باز نشده. خاک سر بر نت بریند. بعدش سعی کردم چند کلمه بسازم. برای تنفر و اضطراب و… بیشتر ذهنم سمت رنگ‌ها می‌رود. مثلا برای افسردگی آبی و برای اضطراب قرمز. غرور بنفش و شادی صورتی. موافقی؟ تو خودت نماد افسردگی هستی با آن گردن آویزانت. گازخورد دو.

    امتیاز امروز: ۶

    پاسخ

12. گزارش نیک
    روزا برام مثل برق و باد می‌گذره. چند روز بود استرس وبینارم رو داشتم. بخاطر همین نمی‌تونستم رو چیزای دیگه کار کنم و وقت بذارم. وقتی تموم شد، انگار باری از روی دوشم برداشته شد. جدای از این موضوع امروز کمی کار انجام دادم و سریال جدیدی رو شروع کردیم به اسم Alice in borderland.
    برای من وبینار تجربه خوبی بود. هرچند قبلا هم گذاشته بودم ولی امروز برام خیلی جدی تر شده بود. درباره فریلنسری صحبت کردم و در نهایت دوره خودم رو معرفی کردم.
    امیدوارم که شرکت کنن
    زهرا موحدی

    پاسخ

13. سال واژه: ساده
    صبح با صدای مامان که می‌گفت «مگه تو ساعت نه ماساژ نداری؟»، مجبور شدم با حسرت از رختخابم دل بکنم. بعد شم پریدم تو حموم، هول هولکی دوشی گرفتم، آماده شدم و رفتم ماساژ. خدا رو شکر یه کم درد پاهام بهتر شده. چقدر خوب می‌شه اگه این چند ماه هم بگذره و پاهام رو عمل کنن، کلن خلاص شم از درد. دلم لک زده واسه یه پیاده‌روی درست و درمون.
    بابا اومد دنبالم، رفتیم خونه. عصر هم یه استراحتی کردم و رفتم نویسنده‌ساز. با هم نوشتیم. به این فکر کردم چطوری می‌تونم یه تجربه‌ی رهایی و لذت‌بخشی از آزادنویسی داشته باشم. دیدم بهتره بذارم نوشتن کار خودش رو بکنه و درگیر این نباشم که حالا چی بنویسم، وای دارم چی می‌نویسم؟ این چیه؟ موقع نوشتن موضوع خودش میاد و باید بهش وقت بدم تا پرو بال بگیره. بهتره بیشتر داستان بخونم، به کلمه‌ها بیشتر دقت کنم، ببینم یه جمله رو به شیوه‌های مختلف دیگه هم می‌تونم بنویسم؟ پس نباید دنبال نتیجه باشم.
    بعدشم دست نویسنده‌ساز بود، دیشب این‌قدر سرم درد می‌کرد که بی‌خیال نوشتن گزارش نیک شدم. البته پشیمون بودم چرا ننوشتم. انگار بدجور بهش عادت کردم، باعث می‌شه کل روزم بیاد جلو چشمم، بفهمم کجا از دستم رفته. بعد از تموم شدن وبینارم با خاهرم فیلم دیدیم و از شاملو با هم خوندیم. تو گنجور هم از حافظ و عبید زاکانی خوندیم. عجب طنز قشنگی داره این عبید زاکانی. مهمون واژه‌ها هم شدم. هی می‌رفتم تو واژدون ، با دوست و دشمن‌هاشونم آشنا می‌شدم.

    پاسخ

14. هشتاد و دومیم گزارش نیکم.
    بعد از مدت ها دوباره برگشتم برای نیک نوشتن روزم.
    نمی دانم چرا اینطور شدم. فاصله گرفتم از هر چیزی که عشقم به آن در حال فوران بود.
    وقتی از چیزهای موردعلاقه ام دور می شوم و نمی توانم آن ها را داشته باشم خیلی خیلی ناراحت می شوم.
    کارم باعث شده که نتوانم به طور مستمر در وبینار محبوبم نویسنده ساز شرکت کنم.
    البته ناشکر نیستم خدا را شکر ، ولی دلم می گیرد از نبودن در محفل نویسنده ساز، گفت و گو ها و دورهمی هایی که دور هم جمع می شویم مینویسیم. کلمه برداری می کنیم و کتاب های خوب معرفی می شوند. اصلا دلت نمی خواهد از چنین جمعی دور شوی، اما به دلایلی تو مجبور می شوی دور بمانی. نه اینکه دلت نخواهد شرایط این اجازه را به تو نمی دهد.
    فعلا درگیر آموزشم هستم تا یک ماه و نیم دیگر برای مصاحبه تایید صلاحیت آماده شوم.
    از حس و حالم که بگویم می شود اینکه هم استرس دارم هم آرامش. مثل نمودار سینوسی بالا و پایین می شوم نوسان دارم.
    از کتاب خواندن دور شدم. باید زمان بگذارم مطالب را در ذهنم طبقه بندی کنم و آن ها را یاد بگیرم.
    از گوش دادن به پادکست دور افتادم.
    اصلا گاهی حس میکنم از خودِ زندگی دور شدم. از همه ی عشق و علاقه ام دور شدم و این ناراحتی من را افزون می کند.
    ِزندگی است دیگر بالا و پایین دارد و تو را امتحان می کند تا میزان تحملت را اندازه گیری کند.
    باید مراعات کرد باید پذیرفت وگرنه زندگی طعم تلخی می دهد و شیرینی اش از بین خواهد رفت.
    در وبینار نویسنده ساز امروز شرکت کردم آزادنویسی کردند، فهرست هفتگی کلمات نوشتند و من انجام ندادم چرا؟ چون که در حال برگشت به خانه بودم خسته و کوفته.
    دور شدن قشنگ است؟ از نظر من خیر.
    امید دارم که همه چیز دوباره قشنگ و دل به خواه شود چون خدا ناظر و حاضر بر تمام احوالات ماست.

    پاسخ

15. ژوژمان‌ها بالاخره تمام شد. با کلی خجالت و ببخشید و نشد آن ایده‌ها که باید بشود. البته برای فیگورکشی. هرچه می‌خاستم خفن باشد نمی‌شد. ایده‌ها از یاد داشته‌هایم می‌زد بالا. دوست نداشتم طراحی را مثل خیلی از کارها که درشان ضعیفم. حالا که قواعد را یاد دارم و می‌توانم بکشم شبیه آنچه در ذهن دارم، همه‌ی آن چیزی‌ست که می‌خاهم.

    اما برای ژوژمان لباس، تمامم را گذاشتم. از دانشگاه و همه چیز زدم و آنچه می‌خاستم شد. کمی حس افتخار داشتم. اینکه می‌خاهم ادامه یابد حسم و پس نباید رها کنم کار را.

    بعد ژوژمان اما دلتنگ ادبیاتم. چند هفته‌ای‌ست که در جستجوی در جستجوی زمان از دست رفته نمیابمش. کتابخانه اول را مهر رفتم. دومی و سومی هم نیافتمش. چهارمی را امروز رفتم. آنور مشهد. نداشت. عصبانی بودم. در سایت موجود است و در کتابخانه مفقود. ناامید رفتم کتابخانه‌ی نزدیکش. و در ناامیدی یافتم. تنها کتابخانه‌ای که جلد اول را داشت. قرضش گرفتم و آغازیدمش.
    من بودم و باران و قهوه.

    با اینحال نیمی از روز را پشت فرمان بودم. خاهر را برای آزمون بردم، کتاب‌جویی و کلاس و خانه‌ی مادرجان. بخشی از استراحتم بود کارهای عقب‌انداز. هر روز چند تا را برعهده گرفتم تا جبران شوند ناکرده‌ها.

    روزهای ژوژمان چنان بمبی در اتاقم ترکیده بود که روشنایی‌اش را نمی‌تحملیدم. شب تا صبح خاب و صبح فرار. امروز بالاخره رساندمش به ذهن‌آرامی.

    چند کار دیگر را هم در برنامه‌ی عقب‌اندازها دارم. کتاب‌خری، پیاده‌روی و وبینارها چرا که دلتنگ جهان نویسندگی‌ام.

    پاسخ

16. 19/08/1405
    گزارش نیک 182♥️🐌
    سال واژه: در مسیر معنوی
    نمره روز: ده از ده

    داستان ماستان
    داستان «شکارچیان در برف» از توبیاس ولف را برای اولین بار خواندم. کتاب «می‌خواهم برایت خاطره باشد» به انتخاب «جویس کرول اوتس» را یکی از دوستانم به من هدیه داده‌است. داستان «قلب افشاگر» از «ادگار آلن پو» و «باران نرمی خواهد آمد» از «ری بردبری» را هم از این کتاب پیش‌تر خوانده بودم. داستان «شکارچیان در برف» داستانی فوق العاده است. نمی‌خواهم از موضوع داستان بگویم و اما داستان، داستانی خواندنی است. برنامه‌ی شکار سه دوست به دلیل یک اتفاق غیرمنتظره منحرف می‌شود و شکار جایش را به درد و دل‌های دوستانی تنها و گیر افتاده در برف و سرما می‌دهد. توبیاس ولف هم درباره‌ی داستان شگفت‌انگیز «شکارچیان در برف» در بخش کوتاه معرفی نویسنده در ابتدای داستان گفته است:
    «نوشتن این داستان را برای بازشناسی خشونتی که در آن رشد کرده‌ام آغاز کردم، خشونتی که تا چند سال زندگی‌ام را احاطه کرده‌بود. قرار بود داستانی تیره و جدی باشد اما از دستم خارج شد و مرا به خنده انداخت.»
    داستان «گربه‌ی سیاه» از ادگار آلن پو از کتاب «یک درخت، یک صخره، یک ابر» را نیز خواندم. این داستان مانند داستان «قلب افشاگر» به زبان راوی غیرقابل اعتماد روایت می‌شود. در معرفی کوتاهی که در ابتدای داستان از «ادگار آلن پو» آمده است، او را به عنوان آگاهترین هنرمندان در کار خود معرفی می‌کند. داستان آمیزه‌ای از تخیل، ترس و روانشناسی است. در داستان از مکان‌هایی مانند سردابی در پایین پلکان تند شیب، یک دودکش دروغین، دیوار آجری قطور، نقشه‌ی چوبه‌ی دار بر روی سینه‌ی گربه استفاده می‌شود که به رمزو راز، ترس و چندش‌آور بودن فضا می‌افزاید. به نظرم یکبار خواندن داستان کم است. یادش بخیر سه سال قبل بود که کتاب زنان زیرک را بیش از یازده بار خواندم. چه کیفی کردم. داستان گربه‌ی سیاه شش صفحه است. چندبار خوانی‌اش آسان است و خواندن دوباره‌ی شکارچیان در برف را هم همین امروز شروع کردم.
    خرده ریز کاری
    یک سال پیش گوشی خواهرم را دزدیدند. امروز برای پیگیری با او به پاسگاه رفتم. در کافه صبحانه خوردیم. برای ادای نذر سه شنبه‌ها به قطعه‌ی شهدای بهشت زهرا رفتیم. ناهار را در رستورانی نزدیک خانه میل کردیم. از مرکز شنوایی سنجی در شهرستان زرندیه درخواست ارسال تعرفه کردم که یک آذرماه شنوایی سنجی را در کارخانه اجرا کنیم. بازنویسی داستان پانزده صفحه‌ایم که سه سال پیش نوشته بودم را شروع کردم. داستان گله به گله من را خواب می‌کند. سرم داغ می‌شود و از آنچه فکر می‌کردم بیشتر وقت می‌برد اما خوشحالم که بالاخره مجالی پیدا کردم که دستی بر سرو روی آن بکشم.
    وبینار روزانه
    در وبینار روزانه با هم آزاد نوشتیم که چه کنیم که در آزادنویسی بیشتر به ما خوش بگذرد. به من که همیشه خوش می‌گذرد. اما کاش می‌توانستم ساعت‌ها با یک لیوان هات‌چاکلت آنقدر بنویسم که حسابی رقیق شوم. در بیشتر وبینارها هم تصویر استاد را بزرگ می‌کنم و با یک فنجان نوشیدنی روحم را سم‌زدایی می‌کنم. اخ که چقدر خوش می‌گذرد. به گمانم روز به روز دارم مردیم گریز تر می‌شوم. شاید حق با مادرم است. ژن عمه‌ی عزلت نشینم هر روز در من جاندارتر می‌شود.
    سپاسگزاری
    سپاسگزارم برای استاد شاهین که با برگزاری وبینار روزانه‌ اکلیل‌های طلایی امید را در زندگیم می‌پاشد.
    سپاسگزارم برای قسمت‌های خوشمزه‌ی امروز.
    سپاسگزارم برای یک روز سرد پاییزی عادی.

    پاسخ

17. آزادنویسی کوتاهی داشتم. اما در عوض کلی با آهنگ جدیدی که دانلود کرده بودم رقصیدم.
    درس خاندم.
    آب زیاد خوردم.
    احساسات زیادی رو به فواصل کم تجربه کردم. خشم، ترس، سردرگمی، شادی، عشق.
    در کتاب خاندن کوتاهی می‌کنم. اما برخاهم گشت. فقط دو روز دیگر.

    پاسخ

18. گزارش نیک ۱۹ آبان
    (قبلی مال ۱۸ آبان بود اشتباه ثبت کردم.)

    – صبح زود بیدار شدم و لباس اتو کردم. دیشب خیلی زود خابم برد. اتوی لباس‌هایم ماند.

    – این بار به موقع و زودتر از راننده‌مان به محل قرار رسیدم.

    – زود به محل کار رسیدم. با معلمی که جدید آمده خیلی خوش‌برخورد بودم و سعی کردم تا جایی که بلدم راهنمایی‌اش کنم.

    – زنگ مدرسه را زودتر زدم و کمی بعد رفتم سر کلاس‌ها.

    – یک‌سری از بچه‌ها را به خاطر درس نخاندن دعوا کردم.

    – نسبت به روزهای دیگر دیرتر و آهسته‌تر از مدرسه سمت خانه حرکت کردیم و سه نفر روی صندلی‌های پشت یک پراید نشستیم که اذیت بود کمی.

    – خیلی خسته شدم اما بیست دقیقه‌ای خابیدم و بعد رفتم سر کلاس خصوصی.

    – کلاس خصوصی‌ام را درس دادم و امتحان گرفتم. شاگردم با یک توضیح ساده همه‌چیز را فهمید.

    – تمرین شعرهای تشبیهی برای شعرماهی را انجام دادم. کارم سخت بود و نه‌چندان با کیفیت. به باقی تمرین‌ها نرسیدم.

    – شعرماهی را بودم و خوش گذشت. 🌟

    پاسخ

19. پاییز آمد

    با صدای باران بیدار شدم. جرق‌جرق… لذت‌بخش‌ترین صدای دنیا! صدایی که انگار روح و روان آدمی را جلا می‌دهد.

    در همان حال خواب و بیداری، صفحات صبحگاهی‌ام را نوشتم. نمی‌دانستم چه می‌نویسم؛ فقط می‌نوشتم تا جای نوشتن در برنامه روزانه‌ام خالی نماند. چه چیزی دل‌انگیزتر از نوشتن صفحات صبحگاهی در یک هوای بارانی؟

    بعد از صفحات صبحگاهی، یک فنجان شیرقهوه داغ نوشیدم و چاشت دخترم را آماده کردم. وقتی بیدارش کردم، از ذوق روی پایش بند نبود. زودتر از همیشه آماده شد و رفت پایین تا بتواند در باران بازی کند. انگار باران برای او هم به‌اندازه من دوست‌داشتنی بود.

    یک فصل از کتاب «روان‌شناسی اهمال‌کاری» درباره اجتناب و راه‌های غلبه بر آن خواندم. فهمیدم برای غلبه بر اجتناب باید احساساتمان را مدیریت کنیم و یاد بگیریم با عواطف ناخوشایندی که هنگام انجام کارها تجربه می‌کنیم کنار بیاییم. ترس از شکست، پشیمانی و میل به کامل بودن گاهی باعث می‌شود اصلاً اقدامی نکنیم؛ درحالی‌که اقدام نکردن هم نوعی شکست است، چون ما را از فرصت موفقیت و حتی یادگیری محروم می‌کند.

    نمایشنامه «اتاقی در هتل پلازا» اثر نیل سایمون را هم خواندم. نمایشنامه‌ای در سه پرده، با شخصیت‌هایی متفاوت که همگی در یک صحنه اتفاق می‌افتند.

    بخشی از روز را به سایتم اختصاص دادم و سعی کردم مشکلاتش را برطرف کنم، اما تلاش‌هایم نتیجه‌ای نداشت و سرانجام به بن‌بست رسیدم.

    مدتی را هم به نوشتن عبارات تأکیدی اختصاص دادم؛ جمله‌هایی در زمان حال، انگار که خواسته‌هایم همین حالا محقق شده‌اند. از داستان‌نویس بودنم تا مادر کافی بودن و رها شدن از ترس‌هایم.

    عصر برای آوردن دخترم از کلاس زبان بیرون رفتم. هوا عجیب بوی پاییز می‌داد. روی برگ‌های خیس قدم زدم و بوی نم باران را تنفس کردم. لذت‌بخش‌ترین اتفاق امروز این بود که بالاخره پاییز با تمام دار و دسته‌اش از راه رسید.

    #گزارش_نیک

    پاسخ

20. نیکروز همکارانه

    سه روز پیش باخبر شدم مادربزرگ شده. اسم دخمر کوچولو را گذاشته‌اند نورا.
    گفتم سه‌شنبه برای دیدن مهنوش، مادربزرگ جوان به اداره می‌روم.‌ از سال گذشته گذرم به آنطرف‌ها نیفتاده. از وقتی بوی جنگ آمد. کمی معطلی‌ام عمدی است تا کیک‌های یزدی قنادی بوعلی تروتازه از فر دربیاید و برای همکاران تعارفی ببرم.
    پیاده‌روی امروزم از آلونکمان است تا اداره.
    مهنوش قاضی‌نوری، زینب شهرام‌فروز، ندا پورافشاری، نیلوفر نادری و مهندس اباذری توی محل کار چند سال پیش‌ام نشسته‌اند.
    همان فضا، همان پنجره‌های بسته در سرمای پاییزی، همان گلدان‌های روی رف، همان نقشه‌ی شهر، نشسته بر دیوار پشت سر، همان صندلی‌های رایانه‌صنعت اوایل دهه‌ی هشتاد که با پول حق‌الزحمه‌مان خریدیم. آن سال هر کدام از صندلی‌های اداری‌مان شده بود دویست‌و‌پنجاه‌هزار‌تومان و چقدر این رقم، رقم بالایی بود در سال ۸۰. حق‌الزحمه‌ی چهارنفرمان را دادیم و چهار تا صندلی ارگونومیک خریدیم تا کمردرد نگیریم و اتاقمان آبرومند شود. آن روزها بودجه برای خرید تجهیزات اداری نبود و باید به همان صندلیهای زاقارت قدیمی بسنده می‌کردیم.
    پس از خوش‌و‌بش با همکاران نشستم روی صندلی کنار میز مهنوش.
    دوباره ارباب‌رجوع پشت ارباب‌رجوع، همه فرم سختی کار به دست. دسته‌دسته فرم‌های قدیمی کنار میز کار در صف چک‌پرینت و چک‌نویس. دوباره تلفن پشت تلفن، سوال و جواب.
    می‌اندیشم چه خوب که وظیفه‌بگیر شدم. دیگر حوصله‌ی چندبارگی ندارم و اُرد ناشتا از فرادست و کل‌کل با فرودست.
    پدر ندا فوت شده با فاصله‌ی اندکی از فوت مادرش.‌ کودکش دوساله است، آرتا.
    ریحانه دختر زینب، کلاس ششم است و خانمی شده برای خودش.‌
    زینب امینی هم که دو سالی است رفته مرکز بهداشت استان. مهنوش تا اسفند امسال بازنشسته می‌شود. مهندس اباذری شاید استمرار بگیرد و مدتی بماند.
    پریوش آبسالان را می‌بینم. نمازخانه‌ی جدید اداره را نشانم می‌دهد. واحد نقلیه هم جایش عوض شده و کلی صندلی تویش چیده‌اند. آقای عسگری شده مسئول نقلیه و خبری از آقای ایزدی نیست.
    می‌روم واحد سلامت روان. دکتر جابری را می‌بینم با همکاران. خانم امیرانی، کارشناس سلامت روان شنبه‌ی آینده بازنشست می‌شود. قاچ انار سرخی تعارفم می‌کند. خوردن یاقوت‌هایش سخت است و بی‌خیالش می‌شوم.
    آقای رضاعلی هم بازنشست شده و امروز آمده سری به همکاران بزند.
    آقای عیدی جوکی اصفهانی می‌گوید تا صدایم را درآورد. جوابش را که می‌دهم می‌خندد و می‌پذیرد پس زبان من برنمی‌آید.
    سری هم به خانم سیدصالحی، مسئول سلامت خانواده می‌زنم. مریم کاظمی را هم دَم ورودی می‌بینمش. از سرکشی بیمارستان برگشته.
    فاطی فولادی، نیلوفر هوشنگ‌پور، خانم سعیدی، ماریتا زایه‌کندی، دکتر نصرآبادی، شیوا زاهد و سمیه خیاط‌مقدس و خانم حیدری را هم می‌بینم. از اندام باریک خانم حیدری هاج‌و‌واج می‌شوم. از سال گذشته با رژیم غذایی و ورزش پنجاه کیلو کم کرده. چه عزمی.
    ظهر برمی‌گردم خانه. دیدار با همکاران پرتکاپویم کرده. آنیتا ماش‌ها را روی اجاق گذاشته. دمپختکی می‌پزم برای ناهار. با نیمرو و خرما، می‌چسبد. عصرش می‌روم وبینار نویسنده‌ساز.‌
    آزادنویسی می‌کنیم. امروزم را می‌نویسم.
    آقای کلانتری می‌پرسد چگونه آزادنویسی کنیم لذت ببشتری می‌بریم؟
    هر کس جوابی می‌دهد.‌ من وقتی هرچه را از مغزم می‌گذرد بی‌سانسور قلم زنم، حظ بیشتری می‌برم.
    محیطی که در آن می‌نویسیم، کنار پنجره با فنجانی قهوه در کنارمان، پشت میز، روی صندلی، روی تخت، خوابیده، ایستاده، با خودنویس، با ماژیک، با خودکارهای رنگی، با روان‌نویس، روی کاغذی کاهی و قدیمی، روی صفحه‌ی ورد گوشی روی نیمکت پارک و یا با کیبورد تق‌تقی کامپیوتر توی اتاقمان هر کدام حال و هوایی دارد.
    مهم این است که تنگنایی برای خود نسازیم. در هر شرایطی آزادنویسی کنیم. هر موضوعی که باشد. می‌توانیم فهرستی از مجموعه قصارها و باورها فراهم آوریم. شعری یا متنی که دوستش داریم در موردش آزادنویسی کنیم. کنش‌یارهایی که به سمت بهتر نوشتن هُلمان دهند. تعدادی سوال، مجموعه‌ای از واژه‌های نو که می‌توانیم از آنها در آزادنویسی‌ها یا گزارش نیک استفاده کنیم.
    گزارش نیک به درازا می‌کشد. می‌گذارمش توی تلنگر. باید روی فهرست جملات قصار و ابیات مورد پسندم کار کنم. این یکی باشد برای فردا.

    ۱۴۰۵/۸/۱۹
    @Maryam_jelvani

    #گزارش_نیک
    #درباره_امروزم
    #خاطره_شغلی

    پاسخ

21. بعد از یک وقفه نسبتاً طولانی برگشتم به نوشتن گزارش نیک. برای ایجاد انگیزه بیشتر برای نوشتن و تبدیل آن به روتین روزانه، تصمیم گرفتم مثل کلاس ورزشی که امروز سرموقع رفتم و برگشتم، برای نوشتن گزارش نیک هم برای خودم زمان تعیین کنم. مثلاً در هر بار یک پومودورو، حدود بیست‌وپنج دقیقه بنویسم. و برای آنکه ادامه بدهم، لازم دیدم سریالی بنویسم. در قالب آزادنویسی اما با موضوع مشخص. تا این تداوم هم برای خودم پایبندی بیاورد، هم خواننده‌های کانالم را با روند مسیر نوشتنم آشنا و احتمالاً تشویق به نوشتن کند. پس دقیقه‌شمار را روی ۲۵ دقیقه می‌گذارم و شروع به تایپ می‌کنم.

    موضوع: چی شد که به نوشتن روی آوردم؟
    چون دارم به خواست استاد کلانتری آزادنویسی می‌کنم، پس تلاشم بر سرعت در نوشتن است و حین نوشتن ویرایش نمی‌کنم. کلماتم را همان‌طور که برای یک دوست بیان می‌کنم، پشت سر هم می‌نویسم و اگر تغییری اتفاق بیفتد، در بازخوانی خواهد بود. اما قبلش بگویم که من صبح زود و آخر شب را برای نوشتن، بخصوص آزادنویسی ترجیح می‌دهم. صبح، بیشتر اوقات صفحات صبحگاهی را می‌نویسم، شبها، گزارش کوتاه به قد صفحه سررسیدم آنچه در طول روز گذشت.
    راستش را بخواهید بازخوانی و ویرایش برای من کار راحتی نیست. از این نظر که باید دوباره چشم به نور گوشی بدوزم و این نور خیلی اذیتم می‌کند. الان دارم به صفحه‌کلید نگاه می‌کنم تا کمترین اشتباه تایپی را داشته باشم. اما نمی‌شود همین نسخه خام را بفرستم. اگر کلمه‌ای را غلط بنویسم و در ساخت‌وپرداختش ایرادی باشد، احساس خوبی ندارم. پس بعد از آزادنویسی یک بار دیگر مرور می‌کنم و بعد در گزارش نیک و کانالم منتشر خواهم کرد.

    برگردیم به سر خط موضوع: چرا به نوشتن روی آوردم؟ به چند دلیل؛ اول از همه نوشتن را بیشتر از خواندن دوست داشتم. این علاقه برمی‌گردد به دوران مدرسه و نوشتن انشا و خواندن در سر کلاس و تشویق معلم و بچه‌ها و ادامه آن در دانشگاه و شرکت در جلسات انجمن ادبی دانشگاه.

    و دلیل مهم‌تر نوشتنم برمی‌گردد به اوایل زمستان، زمانی که برای مداوای شانه فریزشده دربه‌در دنبال دارو و درمان بودم. کارم به ازن‌تراپی و فیزیوتراپی کشیده بود. درد شدیدی در شانه و دست راست داشتم و با هیچ دارویی خوب نمی‌شد. بعد از بیست جلسه فیزیوتراپی، یک روز رفته بودم منزل خواهرزاده‌ام تا کمی روانم را بکاود تا بلکه عقده‌گشایی شود و گره از شانه‌ام باز شود.

    حین گفت‌وگو گفت: «خاله، تو یک زمانی می‌نوشتی، شعر می‌گفتی، چی شد چرا دیگر نمی‌نویسی؟ بیا و نوشتن را امتحان کن.»

    گفتم: «بعد ازدواج چنان سرگرم خانه‌داری و بچه‌داری و کار شدم که دفتر و دستکم را هم توی اسباب‌کشی‌ها گم کردم.»

    گفت:«اشکالی نداره، دخترم یک صفحه‌ای رو در اینستاگرام دنبال می‌کنه، به نام مدرسه نویسندگی شاهین کلانتری. گویا کلاس آنلاین هم داره. توی اینستاگرام جست‌وجو کن، حتماً می‌بینی و علاقه‌ات دوباره برمی‌گرده و رغبت پیدا می‌کنی. دوران بازنشستگی بهترین فرصت برای رفتن به سمت علاقه‌هاست. حالا هم که دخترها رفته‌اند و تنها هستی، بیشتر فرصت برای نوشتن داری.»

    بعد از خداحافظی و برگشتن به خانه، اولین کاری که کردم جست‌وجوی مدرسه نویسندگی آقای شاهین کلانتری بود. یافتم و یادم نیست آن روز چند پست در اینستاگرامش بود. رفتم به اولین پست. یک سری جمله قصارها و به قول خودشان گزین‌گفته‌ها بود. به‌قدری از این جملات خوشم آمد و از خواندنشان لذت بردم و غرق در این صفحه شدم که نمی‌دانم کی به آخرین پیام رسیدم؟!
    زیر بیشتر این پست‌ها کامنت گذاشتم و نوشتم: «جانا سخن از زبان ما می‌گویی.»
    بعد از آن از طریق لینک به کانال تلگرامی پیوستم و در کارگاه تمرین نوشتن شرکت کردم. با نردبان نویسندگی آشنا شدم و همراه استاد و بقیه شرکت‌کننده‌ها از پنج پله نردبان، از بالا به پایین آمدم. کم‌کم به ذهنم رسید این نظرم را در کامنت‌ها بنویسم که بالا رفتن از نردبان حس بهتری دارد، تا پایین آمدن از آن. این شد که تا سیزدهمین کارگاه از پنج تا پله هی بالا رفتم و تمرین نوشتن کردم.
    صدای زمان‌سنج تلفن همراهم می‌آید. همینجا نوشتن را نگه میدارم و به شرط بقا، ادامه را در گزارش نیک فردا می‌نویسم…
    مهتاب صادقی

    پاسخ

22. سال‌های دور، زمانی که کودک بودم و گمان می‌کردم دنیا همین کوچه است و دورتر نمی‌رود، بیشتر خانه‌ی مامانی و بابایی بودم. می‌دویدم و بازی می‌کردم و تلویزیون می‌دیدم و عصر که می‌رسید، در آغوش بابایی چرت می‌زدم.
    بله، سال‌ها بعد نوبت به من رسید. همان جملات کلیشه‌ای. نوبت من بود که مراقب بابایی باشم. حس غریبی داشتم؛ به گمانم اندکی هم ترسیده بودم. چون بالاخره روزی زمان مرا در چنگالش خواهد گرفت و کسی باید مراقبم باشد و تنها بودنم مساوی‌ست با کمین مرگ.
    بالاخره مجالی یافتم تا در وبینار نویسنده‌ساز شرکت کنم. آزادنویسی کردیم و موضوع‌مان این بود که چگونه آزادنویسی برایمان دل‌چسب‌تر باشد. راستش من زمان‌هایی که از آغاز پرسشی برای خود طرح می‌کنم و پس از آن مشغول پاسخ دادن می‌شوم، بیشتر بهم خوش می‌گذرد؛ چون در میانه‌ی نوشتن، خود را در وادی‌ای می‌بینم که هرگز حتی به خیالم نیز نرسیده بود. شاید اندکی مضحک به نظر برسد، اما وقتی انگشتری به دست می‌کنم، از نوشتن بیشتر لذت می‌برم.
    این روزها می‌کوشم حس‌واژه‌ها را بفهرستم تا کارگر افتد. راستش من یکی همیشه بیان احساسات برایم دشوار بوده است. از همین آغاز از زیرش در می‌روم. بهانه می‌آورم که آی چنین و آی چنان، اما همین که بهانه‌هایم را می‌شناسم، خودش دگرخویشی بزرگی‌ست. البته نمی‌دانم؛ امیدوارم که چنین باشد.

    پاسخ

23. سال‌واژه: تغییر

    صبح هودی‌ام را پوشیدم و برای پیاده‌روی بیرون رفتم. هوا سرد و دلچسب بود. چشم‌هایم مدام این‌طرف و آن‌طرف می‌چرخید؛ آدم‌ها، درخت‌ها و ابرها را تماشا می‌کردم و آن‌قدر غرق تماشای اطرافم شده بودم که نفهمیدم زمان چطور گذشت.

    خوردن لوبیاپلوی مامان‌پز و سالاد شیرازی در کنار اعضای خانواده هم حسابی به من چسبید. از آن وعده‌هایی بود که لذت غذا خوردن با لذت کنار هم بودن همراه می‌شود.

    امروز مطالعه نداشتم. راستش ایده‌ای نداشتم که سراغ کدام کتاب بروم، اما چند عنوان را برای مطالعه انتخاب کردم تا فردا از کتابخانه بگیرم.

    «چگونه از آزادنویسی تجربه لذت‌بخش‌تری بسازیم» عنوان وبینار امروز بود. در شش ماه اول سال، تا همین اواخر که هوا هنوز سرد نشده بود، بیشتر روزها قالیچه‌ام را برمی‌داشتم و به بالکن می‌رفتم. بسته به حالم، میوه یا نوشیدنی همراهم می‌بردم و شروع به آزادنویسی می‌کردم. حالا اما مسیرم عوض شده؛ از نردبان تخت بالا می‌روم، در آرامش محض روی تختم می‌نشینم و یکی از آهنگ‌های بی‌کلام با صدای طبیعت را پخش می‌کنم. بعد دیگر نمی‌فهمم نوشتن چطور شروع می‌شود و چطور به پایان می‌رسد. انگار هر فصل، خلوت و حال‌وهوای مخصوص خودش را برای نوشتن دارد.

    به امروزم نمره نه می‌دهم، چون کارهای مهم چک‌لیستم انجام شدند و هیچ کاری نیمه‌تمام نماند.

    پاسخ

24. گزارش نیک
    امروز
    1. به قول استاد شاهین نوشت و نویس و کتاب‌غرقگی.
    2. وبیکار سرزبانِ پر از زبان و فکر و پر از احساس و منطق و استدلال و پر از پرسش‌های آدم را به تفکر وادار‌کن و امروز هم که درباره‌ی منطقی‌بودن گفتیم و شنیدیم و حسابی خوش گذشت. وقتی پرسشی پایه‌ساز مطرح شود، به نظرم آن‌چه باید بیاموزیم را به طور عملی می‌آموزیم و فقط به آموختنی‌های تئوری اکتفا نمی‌کنیم. من این نوع دورهمی‌ها را دوست‌تر دارم چون توش بحث‌های خوبی شکل می‌گیرد و آدم تمرین می‌کند که پرسش‌گرِ بهتری بشود و استدلالگرِ بهتری هم و متفکرِ بهتری هم.
    3. وبینار نویسنده‌ساز و یک‌ربع آزادنویسی و نوشتن فهرست هفتگی کلمات و زندگی با کلمه‌ها.
    4. باز هم نوشتن و زندگی با کلمه‌ها و شعر و شعر وشعر.
    5. جر‌خوردن با لغاتِ آخرِ فصلِ کتاب آموزش ترکی استانبولی.
    6. کلی کارِ ریز و درشت و خرد و کلان که حال ندارم بنویسم‌شان و نوشتنی هم نیستند زیاد.
    7. داشتم گزارش نیک می‌نوشتم که همه‌اش پرید رفت هوا و من دوباره از اول نوشتم و این نسخه‌ی دوم گزارشم است و شاید یادم رفته که چیزی را که در اولی بود اینجا هم بنویسم. اگر یادم آمد فردا می‌نویسمش. فعلنی.
    19/8/1405

    پاسخ

25. صفحات صبح‌گاهی نوشتم اما خابم نیامد که نیامد یادم. هعی.
    درد بود و درد بود و بعد پریودی که باز پیدایش شده بود. دالی دالی می‌کرد که دالی ندا من اومدم باز.
    تمرین‌جا بود و تمرین‌ها گازیده و بازیده شدن.
    وویس‌های خط‌خطی را بلخره تانستم ویرایش کنم و بفرستمشان داخل کانال. دوری لا لی لام. کلی زمان برد ها. کلی درگیرش بود.
    لی‌لی و باغ‌های جهنمی را خاندم.
    نویسنده‌ساز بود. آزادنویسی. سوالی که استاد گفته بود را نشنیدم و آزادنویسی کردم و وقتی تمام شد فهمیدم که عه سوال چه بوده و چه باید می‌نوشتیم. «چگونه از آزادنویسی تجربه لذت‌بخش‌تری بسازیم؟» خب بعدش فهمیدم و بهش نشد که فکر کنم و خب از این ننوشتم دیگر. فهرست کلمات بود. حالمان در فهرستی از کلمات. حالمان نه آن حالمان‌. شاید هم حالمان همین حالمان‌. نمی‌دانم. حالمان این یا آن چه فرقی دارد؟ حال و حال. حالِ حالمان‌. این درست است. بله.
    درازیده بودم و کیسه آبگرم روی شکمم و اصن نمی‌دانی چقدر خوب است و حال می‌دهد کیسه آب گرم. هعی. یادم آمد که باید وخزم و حاضر شوم و قرار بود بروم پیش مریم.
    حاضر شدم و کلی لباس پوشیدم اما از خانه که بیرون آمدم سگ لرز زدم. برادر تا پایانه رساند مرا. بعد هم اتوبوس. یکبار می‌خاستم اتوبوس دیر حرکت کند ها همین یکبار زود حرکت کرد. توی راه آهنگ‌های ایرانی که فرشته برایم فرستاده بود را گوش می‌دادم. برای بچه‌ها هم یک آهنگ قردار هندی فرستادم. دینکا چیکا دینکا چیکا دینکا چیکا ر ر ر ر‌.
    چند ایستگاه مانده پیاده شدم از اتوبوس تا پیاده‌روی کنم. تا پایین آمدم دندان‌هایم بهم خورد‌. خودم را بغل گرفتم و راه افتادم. سرد بود اما عجب خوب بود. وسط راه انگشترهایم از دستم پرت شد بیرون‌. یکی را پیدا کردم و دومی را کلی گشتم و با نور گوشی پیدا کردم. همین‌طور رفتم و رفتم و لرزیدم. اما پیاده‌روی خوبی بود.
    وارد لوازم‌تحریری شدم. فقط گشتم و گشتم و آمدم بیرون.
    آمدم توی کوچه و داشتم دنبال خانه می‌گشتم و می‌خاستم زنگ بزنم مریم که پلاکتان چند بود که خاهرش را دیدم. بعد هم آمدم پیش مریم.
    درگیر درست کردن شام بود. کلی با سلیقه شام و سالاد درست کرده بود. همیشه هم میز را خیلی خوشکل می‌چیند. بهش می‌گویم وقت شوهر کردنت است دیگر. سبزی هم پاک کردم برای شام اما یادمان شد بشوریم و بخوریم. شام را خوردیم و منم نشستم و مریم را که ظرف‌ها را می‌شست نگاه می‌کردم.
    کمی گپ‌ و حالا مریم خابیده و منم دارم گزارشم را می‌نویسم. و اینجوری بود امروز.

    پاسخ

26. سال‌واژه: شوق زندگی
    زندان
     
    نشسته‌ام و فین‌فین‌کنان می‌نویسم. چرا بند نمی‌آید؟ فقط هم از یک سوراخ بینی‌ام می‌آید. آن یکی سوراخ حالش خوب خوب است. یادم می‌آید آن وقت‌ها که می‌رفتم شرکت چقدر از مریض شدنم خوشحال می‌شدم. صبح‌های زمستان که بیدار می‌شدم کلی خودم را چک می‌کردم که گلودرد یا تب و سردرد دارم یا نه؟ الان خیلی این خوشحالی بابت بیماری کمتر شده. چون در هر حال استراحت می‌کنم و مجبور به انجام کاری نیستم که مال من نیست. تجربه‌ی عجیبی است. انگار صبح تا غروب را در زندانی. ساعت 5 عصر درهای زندان باز می‌شود. رئیس زندان گاهی از صبح می‌آید و به سلول‌ها سر می‌زند. اگر آن روز با کسی حال نکند یا خودش به تو می‌ریند یا گماشته‌اش را می‌فرستد سر‌وقتت. گاهی رئیس زندان می‌آید بالای سرت و به مانیتورت زل می‌زند. نمی‌رود. آن‌قدر زل می‌زند که دست‌پاچه می‌شوی و کار را اشتباه انجام می‌دهی. گاهی در محیط کارت چند تا دستمال‌به‌دست می‌بینی. منتظرند رئیس را در فرصت مناسب ببینند و برایش دستمال‌کشی کنند. رییس هم حالی به حالی می‌شود و دوست دارد. به رییست می‌گویی که متوجه شده‌ای. او هم جواب می‌دهد اگر بلدی توام برایم بکن. ولی من تهش دیگر دستمال برای گردگیری خانه برمی‌دارم. می‌بینم هوای زندان سنگین شده. چند تا عوضی هستند که حال بقیه را می‌گیرند. چند تا هم‌سلولیِ آدم حسابی هم دارم ولی برایم کافی نیست. برای نفس کشیدن هوای تازه می‌خاهم. برایم مهم است هم‌نفس‌هایم چه کسانی هستند. آدمند یا شبیه آدم. از زندان می‌زنم بیرون. می‌گویم به اندازه‌ی مجازاتم تنبیه شدم. بس است. مجازاتم گوش ندادن به قلبم است طی تمام این سال‌ها. می‌روم و خیلی وقت است زندان‌بان را ندیدم. خیلی خوشحالم از ندیدنش. جای خودم را در زندگی پیدا می‌کنم. زندان جای من نیست. جای هیچ کداممان نیست.
    صبح دیرتر از بقیه‌ی روزها از خاب بیدار می‌شوم. وسوسه می‌شوم که بروم باشگاه و بعد مدیتیشن کنم. قبول نمی‌کنم و می‌گویم باید اول مدیتیشن کنم. راه نجاتم است. انجامش می‌دهم. می‌روم باشگاه. برنامه‌ی جدیدم را شروع می‌کنم. زانویم خیلی بهتر شده و خوشحالم. می‌رسم خانه و سریع شروع به درست کردن ماکارونی می‌کنم. لنا می‌خاهد بغلش کنم و دستم پیازی است. کلی صحبت می‌کنم و حواسش را پرت می‌کنم. ریتا نقاشی‌اش را نشانم می‌دهد. بعد از نهار حسابی می‌خابم. دل‌درد پریودی امانم را بریده. خاب دیدم. واضح بود. برای مراسمی داشتم میزها را می‌چیدم با یکی از دخترهای فامیل که هم‌سن خودم هست. مهری. شبیه عروسک است و از هم دوریم. خیلی توی خاب‌هایم می‌آید. یادم می‌آید دوران مدرسه چقدر با هم می‌خندیدیم. گاهی شورش را درمی‌آوردیم. دلم برایش تنگ شده.
    امشب نوشتم و کمی جواب کامنت دوستان پرمهرم را دادم. می‌خاهم با دل صبر جواب بدهم ولی دیدم دارد طولانی می‌شود و رفتم برای ریپلای‌کردن. ندیدمشان ولی بسیار دوستشان دارم. می‌دانم به‌زودی جایی هم را ملاقات می‌کنیم.

    پاسخ

27. چشمهایم باز ،بدنم کوفته و لش باید، پا میشدم.باز هم صبح بود. و این خودش جای شکر داشت.کتاب زبان را باز کردم.مطالعه زورکی را چون مرهمی بر خودم زدم.مشغول پاکسازی آشپزخانه شدم.کتاب نفرین ابدی به دستم رسید.و روزم ساخته شد.نسخه کاغذی چیز دیگریست.چند صفحه ای ورق زدم.وخواندم.از خانه به بیرون جستم.پیاده گردی و بعد شرکت در مراسم خاله زنکی، خاله جان و آخرشب به آشیانه ام رفتم. بر نمشیمنگاه همیشگی لش کرده کتاب نفرین ابدی را خواندم.

    پاسخ

28. موضوع انشا: سه‌شنبه خود را چگونه گذراندید؟

    آهوی قلم را بر صحرای کاغذ می‌دوانم و انشای خود را با نام خداوند منان و مهربان و رحیم آغاز می‌نمایم. بنده ابتدا لازم و ضروری می‌دانم از خداوندگاری که ما را خلق کرده است، کمال تشکر و تقدیر را به جا بیاورم. او ما را آفرید و به ما این امکان را داد تا با عقل سلیم خودمان، هر روز و هر لحظه‌مان را بسازیم. وظیفه‌ی ماست که به جهت سپاس‌گزاری از آن بزرگوار، از ذره‌ای تلاش دریغ ننماییم.

    اگر آقای معلم و استاد بزرگوار وگرانقدر و عالی‌مرتبه اجازه دهند و منت بر سرما بگذارند، می‌خواهم بگویم که سه‌شنبه خودم را چگونه گذراندم. بنده مانند خروسی از ساعت ۷ بیدار شدم. البته من همیشه به حرف آقای معلم گوش می‌کنم، چون آقای معلم، یعنی شما، که من در محضرتان جوجه‌ای بیش نیستم، چندین بار به ما توصیه‌ی اکید نموده‌اید که شب‌ها زود بخوابیم و صبح زود بیدار شویم. برای همین هم امشب چون مرغی زود به تخت خوابم رفتم و ساعت ۱ خواب هفت پادشاه را می‌دیدم.

    به هر حال، صبحانه‌ای را در محضر خانواده صرف نمودیم. محضر خانواده چه محضر شیرینی است. سپس لباس‌ها را پوشیده و روانه‌ی مدرسه شدیم تا مشغول شویم به امر خطیر و مهم و آینده‌ساز و جوان‌ساز تعلیم.

    ریاضی درس دادیم و مسائلی را جهت مرور و تمرین با بچه‌ها کار کردیم. لازم است به حضور جنابعالی مستحضر شوم که آموزش جز با تکرار، ملکه‌ی ذهن نخواهد شد. بزرگی هم فرموده‌اند، یاد گرفتن جز با تمرین مداوم میسر نیست.

    سپس بچه‌ها روی درس را خواندند و چه بسا برای انجام این امر، دست‌های زیادی برای اجازه گرفتن و هنرنمایی در روخوانی بلند شد. زنگ‌های بعد هم در صحت و سلامت کامل گذشت و بالاخره ما مدرسه را به مقصد خانه ترک گفتیم.

    از آنجا که از قبل ناهاری بر روی گاز منزل آماده نبود، ناگریز ناهاری را سرهم‌بندی کردیم. ناهار را خورده، نخورده به استقبال خوابِ شیرین رفتیم. جنابعالی بهتر از هر کسی می‌دانید که خواب بعد از ظهر از واجبات است و در کتب علمی متعددی به اهمیت و فواید و مزایای آن اشاراتی شده است. اما قبل از خواب، دقایقی را به صحبت با همشیره‌ی محترمه گذراندیم و صفحاتی چند از مادران و دختران را مطالعه نمودیم.

    سپس به امور خانه رسیدگی کردیم، ظرف‌ها را شستیم. کارِ خانه همیشه برای این بنده‌ی حقیر طاقت‌فرسا بوده‌است. در نهایت، تنبلی موجب شد شام را در بیرون میل بنماییم.

    بعد از شام هم مشغول شدیم به آزادنویسی و مطالعاتی چند از شب یک، شب دو. در تکمیل روز سه‌شنبه، لازم به ذکر است که بنده امروز، فریضه‌‌ی صفحات صبحگاهی را نیز به جا آورده‌ام.

    امید است روزهای ما همیشه به چنین زیبایی سپری گردند و صبح‌هایمان همواره خیر باشند، ظهرهایمان سرشار از برکات الهی، عصرهایمان آغشته به عطر لطیف و پرخیال و وهم‌انگیز و شاد و قشنگ پاییزی و شب‌هایمان سراسر نور و سرور و خوشبختی.

    این بود انشای من. آقای معلم، می‌دانم شما همیشه به من لطف دارید. این بار هم لطفتان را شامل حالم بگردانید و نمره‌ی سرسبز ۲۰ را در دفترم بکارید. ان‌شاءالله که خداوند منان و متعال، نمره‌ی ۲۰ را در کارنامه‌ی اعمالتان سبز گرداند.

    با تشکرات فراوان و زیاد از زحمات شما.
    شاگرد کوچکتان، مریم حاجی‌کریمی

    پاسخ

29. ۶:۵۴ صبح:
    سیل می‌آید و می‌روم ارتفاعات. تفاوت آب‌وهوای خانه و محل کار می‌گوید که خب بیاید، به من چه؟ از سیاهکل تا اسپیلی سیل است اما پیرکوه و جلیسه که خبری نیست. پس غلط کردید معلم شدید. بیایید درس‌تان را بدهید. باشد. اگر قرار است خودم عذاب بکشم پس بقیه هم باید با من اذیت شوند.

    ۷:۳۴ صبح:
    گردنه را برف گرفته بود. اسپیلی برف و باران قاطی. جاده‌ی جلیسه دیدن دارد توی این سیل.

    ۷:۴۷:
    یک‌جا باران تنهاست و یک‌جا برف و باران باهم و دیگر جا برف تنها. به هرکس سر صبح زنگ زدم که پیش‌پیش آمار مسیر را بگیرم گفت خبری نیست و تا من برسم خبرها هم همراهم رسیدند. به راننده زنگ زدم گفت بارانی نیست. به معاون مدرسه زنگ زدم گفت فقط سرد است. تا بیایم گردنه برف زد، اسپیلی برف و باران شد و پیرکوه و جلیسه باران شدید. دقیقن امروز شارژرم را نیاورده‌ام. خاک. خاک. پاهایم در حال یخ زدن است. صبح مامان پوتین‌هایم را پیدا نکرد و حالا پاهایم دارند ناک‌اوت می‌شوند.

    ۸:۴۱ شب:
    چه خسته‌ام من و چه خاب‌ننواز. لباس‌های این چند روز را انداخته‌ام ماشین و شستم. حالا بوی ماشین لباس‌شویی سرازیر است در این گوشه. یک‌سری از برگه‌ها را صحیح کردم و برگه‌های دیگر را نه. خسته‌ام. از ۵ صبح بیدارم و حال ندارم باز هم برگه صحیح کنم. چرا این همه از بچه‌ها می‌پرسم که اینجور برایم بشود عذاب؟ می‌دانم احوال برگه‌ها را خاهند گرفت. اما هنوز ننوشته‌ام. جان ندارم. نمی‌توانم واقعن. ولی فکر کنم بعد از نوشتن دوباره بروم سراغی ازشان بگیرم. روی دوشم سنگینی می‌کنند. امروز روز خوبی بود. ۱۶ دقیقه دیر رسیدم. لب جاده از آژانس پیاده شدم و شروع کردم تندتند رفتن تا باران کمتر خیسم کند‌. توی آن هوای برفی‌بارانی حس خوبی گرفتم. شاگردهایم آمده بودند نزدیک در که با دیدنم قیافه‌شان وحشت‌زده شد. نمی‌دانم از خیسی‌ام، از سرما، از عدم انتظارشان برای حضورم یا که از ترس پرسش‌. همان شاگردم که دوستم داشت و گفت شبیه کره‌ای‌ها هستم پیشاپیش همه بود و دیدم. دوباره توی کلاس شباهتم را یادآوری کرد. وقتی می‌نوشتم و درس می‌دادم با خودم اندیشیدم که این یکی از سکانس‌های کلیشه‌ای سریال‌های کره‌ای‌ست که پسری یا دختری بدون چتر توی باران در حالی که دستی کاپشنی کیفی روی سرش گرفته می‌دود و می‌دود تا اینکه یکدفعه یاری با چتری کاپشنی کوفتی بالاسرش ظاهر می‌شود و صحنه رمانتیک می‌شود. جالب شد.

    وقتی رسیدم اول رفتم دفتر ساعت زدم. خوش‌انرژی‌ام کرده بود هوا. صبح برفی معاون را گرم بخیر گفتم. خوش‌اخلاقی‌ام زده بود بیرون. رفتم کلاس و بچه‌‌ها باز با دیدنم زهره‌ترک شدند‌. بعضی‌هاشان تا نگویم بفرمائید نمی‌نشینند و سرپا می‌مانند. توی همه‌ی کلاس‌هایم. برای همین یکی از جمله‌های تکراری این روزهایم بفرما زدن به بچه‌هاست. خاستم صرف‌نظر کنم از پرسش درس سری قبل. این کلاس جزو معدود کلاس‌هایم است که دوپایه است و حس می‌کنم عقب است. اما همان شاگرد عشق بی‌تی‌اس که حالا شده نماینده‌ام اعتراض کرد. مشخص بود درسش را خانده. گفتم پس اول درس می‌دهم و در انتها می‌پرسم. وقتی خاستم درس جلسه‌ی قبل را مرور کنم حتا داوطلب شد که جواب بگوید. باقی بچه‌ها هم برای فهمیدن تلاش می کردند و گویا متوجه هم می‌شدند. روانم شاد شد. پرانرژی درس دادم. گفتم کتابشان را بی‌خیال می‌شوم و برایشان جزوه‌ای آماده می‌کنم که فقط همان را یاد بگیرند. حتا اگر فقط همان یک نفر درس را یاد بگیرد و با شوق بخاند، احساس می‌کنم ارزشش را داشته.

    کلاس دومم هم خوب بود. دهان پرحرف‌های کلاس را نمی‌توانم ببندم اما زیاد اهمیتی نمی‌دهم دیگر. توی کلاس قبلی بهم گفتند که خانوم ما عصبانیت شما را یک بار دیدیم. آن هم وقتی بود که یکی از بچه‌های نهم بدون توجه به حضور من که داشتم درس می‌دادم آمده بود پیش دوستش و انگار که تدریس من پای تابلو اهمیتی نداشته باشد، شروع کرد با دوستش حرف زدن. بعد هم که با عصبانیت گفتم برود بیرون نه عذرخاهی کرد و نه چیزی. فقط با لج نگاهم کرد که باعث شد بهش بگویم پررو. از آن کارهایی که ازش پشیمان شدم. اما سر کلاس خودشان هر دو‌یمان طوری رفتار کردیم انگار اتفاقی نیفتاده. یک آهنگ انگلیسی آورده بود و می‌خاست با همان دوست آن کلاسی‌اش حفظ کند. ازم در مورد بخش‌هاییش سوال پرسید و گفتم از آهنگ‌های موردعلاقه‌ی من هم هست. امروز هم میخاستم ازش بپرسم حفظش کردند یا نه اما یادم رفت. با همکلاسی ضعیف این کلاسی‌اش هم زبان کار کرده بود و حالا دوستش در شرایطی بهتری قرار دارد. تمام درس جلسه‌ی قبل را هم خودش داوطلب شد و توضیح داد درحالی که همکلاسی‌هایش چندان نخانده بودند. پررویی‌اش را هم یک کاری می‌کرد خوب می‌شد. از حق نگذشتم یک ۲۰ برایش گذاشتم و به خاطر اینکه به همکلاسی‌هایش کمک کرده ازش تشکر کردم. به او و باقی‌شان هم نفری یک مثبت دادم چون امروز مشخص بود که همه‌شان دستی به سر یتیمِ درس کشیده بودند. عالی بودند. امروز من بودم که بی‌نظم بودم و درگیر راننده‌ها و مسیر و این داستان‌ها. دائم تلفن دست می‌گرفتم و از کلاس می‌زدم بیرون. خدا را شکر این کلاس درس ترم اولش را تقریبن خانده. حتا شاید اضافه هم بتوانم درس بدهم. همین خودش خوب است.

    ۹:۰۴ شب:
    ایستاده کنار بخاری می‌نویسم. امروز توی کلاس اولم شاگردم پرسید: خانوم یعنی قبل از من کس
    دیگه‌ای به شما نگفته بود شبیه کره‌ایا هستین؟
    گفتم زیاد فکر نکنم. بعدن یادم آمد که یک دوستم اشاره‌ای کرده بود.
    گفت همان اولش که شما را دیدم حس کردم نمی‌دانم چرا.
    یکی از بچه‌ها گفت: خانوم چون چشماتون کوچیکه و کشیده.
    عجب! این بچه نمی‌داند این حرف خیلی خوبی برای زدن به کسی نیست؟ باقی بچه‌ها تکذیب کردند که چشم‌هایم کوچک نیست اما او ادامه داد که خیلی کوچک است. از پشمک بودنش خنده‌ام می‌گیرد. بعد نماینده گفت که شاید به خاطر پوست‌تان اینطور حس کردم.
    اما چشم‌های کوچک. من هم به چت‌جی‌پی‌تی گفته بودم چشم‌هایم کوچک است اما او اصرار داشت که چشم‌هایم درشت است و من روی خودم عیب می‌گذارم که این را می‌گویم. کاش در این مورد اشتباه نکرده بود. به درک.

    : ۹:۰۸
    دو کلاس امروزم را با حال خوب تمام کردم. لقمه کالباس برده بودم. به راننده گفتم ببردم اداره تا با رئیس جدید در مورد شرایطم صحبت کنم. رفتم و او نبود. به یکی از مسئولین گفتم که به گوش رئیس برساند که من سر گنج ننشسته‌ام و اگر نشسته بودم معلم نمی‌شدم و سخت است هر روز یک عالمه پول کرایه بدهم‌. گفتم مایه‌دار نیستم. گفت اختیار دارم و مایه‌دار هستم. گفتم اگر مایه‌ام را همه‌اش بدهم به راننده‌های آنجا آن‌ها را مایه‌دار می‌کنم. هر کس پرسید توضیح دادم که سه جا رفتن سخت است و پرکرایه و چون سال اولم هنوز حقوق هم نگرفته‌ام و یک فکری برایم بکنند و گفته بودند معلم تازه بیاید با من راه می‌آیند که آمد و نیامدند. دانه‌دانه معلم‌ها یا مسئولین مختلف می‌آمدند. شانس آوردند که امروز روی مود خیلی خوبی بودم. یک‌جوری در مورد همه‌چیز شوخی کردم که خنداندمشان. مسئول بیمه گفت سعی می‌کند با اینکه کد پرسنلی‌ام نیامده بیمه‌ام را ردیف کند حداقل. بعد هم یکی گفت زندگی صد سال اولش سخت است. و من گفتم نمی‌شود من از صد سال دوم شروع کنم؟ رئیس نبود و خاستم بروم که مسئول بیمه گفت هست. نمی‌دانستم رئیس کدام بود.

    از در که بیرون رفتم یک آقای سپیدمو از نمازخانه بیرون آمد و که اگر درست یادم مانده باشد آستین‌هایش را زد پائین. پرسید که از همکارها هستم؟ گفتم فکر کنم. از کارم که پرسید گفتم دبیر زبانم. گفت کجا و گفتم اسپیلی و پیرکوه و دیلمان. گفت چه عالی و چه جای خوبی. پرسیدم شما رئیس هستین؟ آخر من نمی‌شناسم. او هم گفت اشکالی ندارد و آشنا می‌شویم. گرم و مهربان و با لبخند بود. محترم بود و دخترم صدایم کرد. بعد هم معطلم نکرد و فوری گفت بروم دفتر. از رئیس قبلی خیلی خوش‌برخوردتر بود. اولین بار که خاستم بروم پیش رئیس قبلی آنقدر به بهانه‌ی مهمان داشتنش پشت در معطل شدم و بعدش هم برخورد آنقدرها گرمی ندیدم که پکر شدم و دیگر نگویم. اما این بار نه‌. با همکارش حرف زدند و گفتم به برنامه‌ی معلم زبان بیچاره‌ی جدید دست نزنند و اگر می‌خاهند با من همکاری کنند ۸ ساعته‌هایم را کم کنند چون من درسم را عقب نیستم، بچه‌ها آن ساعت نمی‌کشند، مجبور می‌شوم آن ساعت تنها با آژانس برگردم و کل کرایه را خودم حساب کنم و اگر هم این‌طور نباشد حداقل خستگی جسمی و روحی را باهم بهم ندهند. وقتی فهمیدند کدام مدرسه هستم گفتند توی آن مدرسه امکانش نیست چون یکی از همکارهای آنجا چنین چیزهایی را فورن زنگ می‌زند اداره‌ی کل و به‌عنوان تخلف گزارش می‌کند. نمی‌فهمم چه تخلفی؟ تهش آنقدر چانه زدیم تا اینکه گفتند معلم پرورشی باید هفته‌ای چند بار برای دانش‌آموزان سخنرانی کند و ما آن زمان را ادغام می‌کنیم با ساعت ۸ ساعته‌ی شما که کمی از سختی کارت کم شود. اگر این برنامه بشود حداقل ممکن است بعضی روزها توی هزینه‌ام صرفه‌جویی شود. هرچند برای خودم هم کمی عذاب‌وجدان دارد اما دلیلی ندارد خودم را اذیت کنم. آن‌ها بی‌منطق رفتار می‌کنند.

    گفتم شرکت توی کنفرانس‌های بقیه برای امتیاز و انتقالی تاثیر دارد و ما که این همه درگیر مسیریم نباید درگیر چنین چیزی هم باشیم و ولم نکنند‌. گفت آخر همکارها سمینار می‌گذارند و وقتی فقط پنج نفر می‌آیند بد می‌شود خب. و با خنده گفتم پس چرا باید بگذارند اصلن؟ چیزی نگفت و در نهایت گفت که هرازگاهی بعضی را شرکت کنم تا بهم گواهی بدهند. و من با خودم فکر کردم که می‌توانم قلم و کاغذ ببرم و خط‌خطی کنم. من که همیشه باانضباط بودم پس چرا آن بی‌انضباطی‌هایی را که در مدرسه و دانشگاه نکردم، سر این چیز بی‌خود نکنم؟ هرچند ممکن است رابطه‌ام را با همکاران خراب کند.

    موقع برگشت برف گرفته بود. مدتی هوا خوب شده بود اما دوباره شروع شد. توی راه پرتگاه‌ها آبشار شده بودند و آبشارها آبشارتر. نتوانستم از روز بارانی لذت نبرم. عاشق بارانم. عاشق.

    سعی کردم وبینار الهه را شرکت کنم اما مجبور شدم بروم کافی‌نت. وبینار شیما را بودم و حالا هم می‌روم برسم به ادامه‌ی شب.

    پاسخ

30. کتاب «خبر» تمام شد. حالا باید بروم سراغ کتاب بعدی.
    هزار‌‌ و پانصد کلمه آزادانه نوشتم و‌‌ کوشیدم یک رخدادک از تویش دربیاورم اما نشد. تا آخر شب باز هم می‌کوشم تا بالاخره یک چیزی بنویسم.
    کارفرمای پروژهٔ سابق دوباره زنگ زد و اصرار کرد جلسه بگذاریم. چرا دست از سرم برنمی‌دارد؟ حس می‌کنم باز هم می‌خواهد کنترلم کند و حق تصمیم‌گیری را از من بگیرد.
    چند ویدئو دربارهٔ آزمون آیلتس دیدم و یکی‌شان را خلاصه کردم.
    در وبینار نویسنده‌سازم. بعد از چند روز غیبت دوباره بازگشته‌ام. به امید این که بتوانم چیزی بنویسم. چیزی که راضی‌ام کند.
    کانال همسفران نویسندگی را دیدم. فکر می‌کنم این چند وقت خیلی کم‌کاری کرده‌ام.
    یک رخدادک نوشتم که هنوز ویراسته نیست. فردا درستش می‌کنم و می‌فرستمش.
    از کلینیک تماس گرفتند و گفتند فردا مامانم برود MRI. حقیقتش اصلا آمادگی‌اش را نداشتم که فردا از خانه بروم بیرون.
    امروز پیاده‌روی نکردم و دلتنگشم.

    https://t.me/zahrahabibi9626

    پاسخ

31. نوشتن
    گزارش نیک ۱۹ آبان ۱۴۰۵
    سال‌واژه: پیوستگی
    دیشب برای اینکه اشلی تنها نماند، به اتاق پسرم رفتم. از میومیو و رفت‌وآمدش تقریباً بیشتر شب بیدار بودم. نبودن احسان کلافه‌اش کرده بود. هوا که روشن شد، دیگر از خواب خبری نبود. صفحات صبحگاهی‌ام را نوشتم.
    روز نظافت خانه بود و کارگرم مشغول تمیزکاری بود. من هم به گلدان‌هایم رسیدگی کردم؛ به آن‌ها کود دادم، برگ‌های زرد را چیدم، شمعدانی‌هایم را از تراس به داخل آوردم و از گل‌های بزرگ‌تر قلمه گرفتم.
    دوش گرفتم و نشستم به خواندن «مادران و دختران». هنوز ده صفحه هم نخوانده بودم که کار آشپزخانه صدایم زد.
    در ویبینار الهه علیزاده با عنوان «منطقی باش، منطق چطور عمل می‌کند؟» شرکت کردم. پرسش و پاسخ خوبی با دوستان و الهه جان داشتیم. ذهنم به چالش کشیده شد.
    ویبینار نویسنده‌ساز با آزادنویسی شروع شد. البته من دیر رسیدم و وقتی وارد شدم، استاد پرسیده بود: چگونه آزادنویسی کنیم تا لذت‌بخش‌تر باشد؟
    برای من، راحت بودن وضعیت نشستن اهمیت دارد؛ صندلی مناسب و ارتفاع میز باید متناسب باشند. ترجیح می‌دهم محیط ساکت باشد. بیشتر در اتاق خودم و با در بسته می‌نویسم، چون در جمع تمرکز ندارم. حتماً باید یک فنجان چای یا قهوه کنار دستم باشد. دوست دارم در آزادنویسی بیشتر از حس‌وحال همان لحظه بنویسم.
    یادداشتی را که دیشب در جلسه کتاب‌خوانی هجا درباره بیدل نوشته بودم، ویرایش کردم و همراه با شعری از او در کانالم منتشر کردم.
    از دیوان شهریار شعری خواندم و واژه‌برداری کردم.
    به قسمت‌های آینده داستانم فکر می‌کنم و برای یکی از شخصیت‌ها گره تازه‌ای می‌آفرینم.
    گزارش نیک آماده است؛ صبحانه‌ای بر تنور استاد کلانتری.
    #گزارش نیک
    زری قوام

    پاسخ

32. 1. سال‌واژه‌ام: استمرار
    2. شرکت در وبینار شعر که خیلی خندیدم و شنیدن حرف‌های 18+ از زبان استاد.
    3. کمی دوچرخه‌سواری کردن در هوای بسیار خوش امروز
    4. پیاده‌روی کردن و نگاه کردن به ابرهای پر مانند آسمان و بالا آمدن اون حس عجیب

    پاسخ

33. ☘️سه‌شنبه ۱۴۰۵/۸/۱۹
    خواب می‌دیدم در جایی ایستاده‌ام که تا چشم کار می‌کند برهوت است. یکدفعه کتاب‌فروشیِ بزرگی جلوی پایم سبز می‌شود. آنقدر بزرگ که سر و تهش ناپیداست. بهت‌زده اما با شور و اشتیاق پا می‌گذارم توی کتاب‌فروشی که…
    یهو با صدای بالا‌رفتن کرکره‌ی پارکینگ از خواب پریدم.
    صبح تا ظهر خاندم و نوشتم.
    جستاری از کتاب فقط روزهایی که می‌نویسم.
    ادامه‌ی تا می‌توانی بنویس.
    چند نوبت آزادنویسی.
    یادداشت‌های روزانه‌ی جلال آل‌احمد.
    در وبینار نویسنده‌ساز استاد خواست از کارهایی که آزادنویسی را برایمان لذت‌بخش‌تر می‌کند بنویسم.
    موقع‌هایی که پشت میز می‌نشینم نوشتن برایم لذت‌بخش‌تر است.
    در محیط خلوت و بدون حواس‌پرتی عمیق‌تر می‌شوم در درونم و لذت بیشتری می‌برم.
    نوشتن روی کاغذ با خودکار روان حس بهتری برایم می‌سازد. البته منکر لذت‌بخش‌بودن ضرباهنگ انگشتان روی صفحه‌کلید هم نمی‌شوم؛ اما میانه‌ام با کاغذ جورتر است.
    خب این از منظر محیط و ابزار نوشتن.
    اما مهم‌تر از ابزار و محیط، نوع نوشتن است.
    طرفدار تنوع‌بخشی‌ام.
    وقتی از قالب همیشگی بیرون می‌روم و متفاوت‌تر می‌نویسم لذتم افزون می‌شود.
    وقتی از دید دوم شخص یا سوم شخص می‌نویسم حس بهتری دارم.
    زمانی‌که جزئیات را موبه‌مو در متن می‌آورم یا
    وقتی طنزی را چاشنی متنم می‌کنم حظ وافری می‌برم.
    وقتی هر بار یک گونه‌‌ی نوشتاریِ متفاوت را تجربه می‌کنم بیشتر غرق لذت می‌شوم.
    به‌طور کلی تنوع‌بخشی به ابزار، محیط و نوع نوشتن آزادنویسی را برایم جذاب‌تر و دوست‌داشتنی‌تر می‌سازد.
    ساعتی پس از وبینار در گنجور چرخیدم. از غزلیات سعدی خاندم.
    واژه‌های تازه را به پوشه‌ی کلمه‌برداری افزودم.
    گزارش نیک نوشتم.
    خیلی خسته‌ام. می‌روم لالا.
    شب‌به‌خیر🌿

    پاسخ

34. برای نیل
    نیل امروز برای هزارمین بار، دورویی و بدجنسی آدم‌ها را فهمیدم و مثل بار اول خشکم زد. چرا عادی نمی‌شود نیل؟ «همه‌ی آدم‌ها» اما اگر بگویم، بی‌انصافی‌ کرده‌ام.
    تنها شانسی که آوردم این است که زود غم و حیرتم می‌پرد. این شانس است نیل؟ عادت کردن به ضربه زدن‌ها، شانس است؟ به گمانم نیست. فقط مجبوری. چاره‌ای نداری. برای زنده ماندن و توی غم درجا نزدن، فقط کمی بماند و بعد شوتش کنی که مثلا برود.
    اما نیل،
    او هیچ‌جا نمی‌رود. جایی از تو سوراخی می‌سازد. سوراخی کوچک یا بزرگ.
    نیل یادت نرود، سوراخ‌های کوچک هم درد دارند. بعد همین کوجک‌ها دست هم را می‌گیرند و بزرگ و بزرگ تر می‌شود. آنقدر بزرگ که خودت هم میفتی توش.
    شعرماهی و گازخورد و هزارتا خندیدیم و گپ هم زدیم و شعر هم خواندیم.
    شب بخیر

    پاسخ

35. سال واژه: تداوم.
    – خواندن داستان اول از کتاب خسرو‌خوبان. در لیست کتابهای مورد علاقه من در سایت شاهین کلانتری. خیلی دوست داشتم و فردا داستان دومش رو می‌خونم.
    – آزاد‌نویسی کردم.
    – تلفنی با خواهرم حرف زدم و حرف از گرانی وحشتناک اخیر و …
    – شرکت در وبینار نویسنده‌ساز ساعت17 با شاهین کلانتری.
    دست نویسنده ساز.
    – 15 دقیقه آزاد‌نویسی.
    چطور می‌توانم در آزاد‌نویسی بیشتر به ما خوش بگذرد.
    برای من شنیدن یک موزیک ملایم و حس رهایی و برون‌ریزی ذهنی که در خود آزاد‌نویسی این موضوع وجود دارد.
    نوشتن پیام بچه‌ها و خوندن آنها جالب بود.
    در ضمن وبینار با صدای سگ بیرون از پنجره هم خالی از لطف نبود. ولی تسلط استاد واقعا عالی بود. و رشته کلام از دستش در نرفت. 😊
    – کلمه‌برداری.
    طغیان. چلغوز. چمبه. احترام. شیرجوش. کف‌گیر. ترازو. شکم‌خواره. ترنج. چرک. کراتین. نازک‌‌دل. خمپاره. ابد. داداش‌مشتی. خزینه. خاشاک. شوکه. شوم. شرارت. شوریده. کنون. جنون. طفل. مقبول. حافظه. پارگی. طاس.
    – پیاده‌ روی یا همان آزاد‌نویسی با پا.
    راه رفتن‌اطراف منزل و خرید.
    – گزارش نیک که در حال نوشتن آن هستم و استاد مثل بیشتر وقتها در وبینار اسم کسانی که گزارش نیک دیشب رو نوشته بودن و اسم خودم رو خوند. 😊‌
    – نوشتن فرصت هفتگی کلمات و مقایسه آن با هفته گذشته.
    کلمات جالبی به ذهنم رسید که برآمده از کارهای این هفته بود.
    استاد شارژ گوشیش تمام شد و کلاس به پایان رسید.
    تا گزارش نیک بعدی بای💕

    پاسخ

36. انتشار روزانه
    روزگفتار
    شعر
    مقاله از مولفه‌های ذهن‌کرایی بوف کور
    بوف کور
    روزنویسی
    آزادنویسی

    پاسخ

37. صبح و دانشگاه.
    نصب نرم‌افزار و رفتن به انبار دانشگاه و خرید وسایل و جا دادن در کمدها و ناهار و بعد کار و بار آزمایشگاه و بعد خانه.
    در راه: زبان.
    خانه: اولِ کار خواندن و خط و بعد کار.
    خوابم می‌آمد عصر ولی نخوابیدم.
    کارهایم را کردم.
    شام و یک قسمت سریال و بعد کم‌کم خواب.

    https://t.me/f_mahmudpur

    پاسخ

38. خدای زیبای بی‌همتایم

    سپاسگزارم بابت فرصت زیبای زندگی با همه پستی، بلندی‌ها و همه زشت و زیباهاش.
    سپاسگزار وجود همه آنچه در اطرافم هست و حتی عدم هر آنچه نیست.

    از سعدی برای امروزم:

    غمی کز پی‌ش شادمانی بری
    به از شادی کز پس‌ش غم خوری.

    و از حافظ غزل ۷۳ با این مطلع:

    روشن از پرتوِ رویت نظری نیست که نیست
    مِنَّت خاکِ درت بر بصری نیست که نیست

    و شاه بیتش:

    غیر از این نکته که حافظ ز تو ناخشنود است
    در سراپای وجودت هنری نیست که نیست

    و بازی قشنگ جناب حافظ با کلمه و مفهوم دو پهلوی نیست.

    از پرنده به پرنده، کلمه برداری کردم. ترجمه خوب کتاب، پیش‌برنده مطالعه است.

    گاهی آدمها در هرچه هستند راحتند و به هرچه دارند دلخوشند. منم همینم. اصراری به تغییر ندارم. گمانم تو هم اصراری نداری کسی را تغییر دهی حتی تو که توانش را داری.

    دو دوست مادینه جدید دارم. دوست از دور. دوستانی که می‌نویسند. آدمی که می‌نویسد زنده است. دو دوست مادینه زنده دارم.

    پاسخ

39. سال‌واژه‌ام: ریل‌گذاری
    صفحات صبحگاهی نوشتم.
    سریال «صد» را دیدم.
    کمی راه رفتم و نان خریدم. در صف نانوایی پیرمردی بود که از اینکه پشت به من ایستاده است، عذرخواهی کرد. پیرمرد کت پشمی با شلوار چهارخانه پوشیده بود. کفش‌های چرمی‌اش تمیز و واکس‌زده بود. با خودم فکر کردم: «نسل این‌گونه افراد تمام شده است؟».
    در جلسهٔ هدایت تحصیلی مدرسهٔ دخترم شرکت کردم.
    دخترم از صبح باشگاه بود. تیم مدرسه‌شان مسابقه داشتند. پیش دخترم رفتم.
    بعد از باشگاه، دخترم را کلاس بردم.
    تمرین روز اولم را برای کارگاه خرده‌خاطره نوشتم. تصمیم دارم هر روز تمرین کنم.
    لباس‌های دخترم را شستم.
    خانه را جارو زدم و تی کشیدم.
    یک جملهٔ دیگر را به تمرینم اضافه کردم.
    ۱۰ صفحه از «رود راوی» را خواندم.
    شام درست کردم.
    فهرست کلمات امروزم را نوشتم.
    ۵ صفحه از «اثر مرکب» را خواندم.
    ۳ صفحه از «حق نوشتن» را خواندم که دقیقاً انگار جواب سوالی صبح درگیرش بودم، در آن صفحات بود‌. پس رونویسی کردم که در همان هنگام یک جمله تأکیدی در ذهنم شکل گرفت. آن را در سایت خودگویی ثبت کردم.
    https://t.me/bargmoments

    پاسخ

40. گزارش نیک ۷۸

    ساعت خواب نامناسب همچنان ادامه دارد. روز را از دست می‌دهم و بی‌حوصله به کارهایم می‌رسم.
    صفحات صبحگاهی، البته ظهرگاهی، را سیاه کردم.
    مطالعه کردم.
    شعر خواندم.
    گامیدم و ورزش کردم. نکته‌ی مثبت امروز نسبت به روزهای دیگر، همین بود.
    آزادنویسی کردم.
    کمی با دوستانم حرف زدم.
    در کانال «استاد» چرخیدم.
    «گزارش نیک» را ثبت می‌کنم و سعی می‌کنم بخوابم که فردا زودتر بیدار شوم.

    کانال تلگرامم:
    https://t.me/saaye_zaad
    نمره‌ی امروز: ۷ از ۱۰

    پاسخ

41. گزارش نیک ۱۸۲فرح
    بیدار باش خواب صبحگاهی. حس تکرر ادرار. حس ناخوشایند مریضی. خوردن مسکن آرامدهنده درد
    خوردن صبحانه جانانه.پختن ته‌چین مرغ،پختن سوپ کدو حلوایی. سوپ سیب‌زمینی و کدو حلوایی ، فلفل دلمه‌ای، هویچ، پیاز. سرو کردن سوپ با پنیرخامه‌ای. شستن میوه و سبزیجات همسر‌خریده. بسته‌بندی سبزیجات. گذاشتن میوه یخچال.
    خواندن گزارش نیک دوستان. خواندن متن‌های دوستان در تلگرام.
    خواندن کتاب های نصفه‌و‌نیمه. خواندن بخش هایی از کتاب سوره‌الغراب.
    پیاده‌روی در حوضچه اب‌گرم. شنای کرال پشت. شنای قورباغه. شنا خود‌ساخته. شنا دست‌قورباغه پای شنا کرال.‌نیمساعت شنا. دوتا نیمساعت پیاده‌روی.
    شرکت کردن دروبینار نویسنده‌ساز هر‌روزه. پلاستیک فروشی. گلفروشی. فروش وسایل تتو. تمرین‌های دوستان. تمارین‌های کلاسی. آزاد نویسی‌های من. ۱۵ دقیقه رها نوشتن. بداهه نوشتن سریع.
    چک کردن تلگرام دوستان نویسنده ساز.
    «تلگرام “قاب | زهرا قاسم‌ی‌زادگان” را خواندم و بهش از اینجا تهران تبریک می‌گویم. آنقدر عالی نوشته بود که منو برد به روز زایمان خودم.آفرین بهت زهرا جان تو نویسنده بسیار عالی هستی و امیدوارم ازت بیشتر بخونم. قدم دخترت لیلیا پرخیر و برکت باد.»
    کلاس بازخورد شعر. خصوصی های خیلی شخصی. که از ۸:۳۰ شروع شده و هنوز تمام نشده. ساعت ۱۱:۱۸ فرستادن گزارش نیک.
    🐌؟
    ✍️
    گفتم آن زن در باران آمد
    گفتی آن زن در باران رفت
    سیل شهر را برد

    پاسخ

42. روزِ به زور. تمام روز همه چیز به زور بود. بیداری. مدرسه. حتی خانه.
    تنها خواب بود که خودش می‌آمد. آمده بود و تلفن دهانش را صاف کرده بود. تا ساعت ۴ و ۴۵ دقیقه.
    بعد هم نوشتن بود و کتاب.
    روز تمام کردن هم بود. بوف کور و سریال کری. تمام.
    کوکوسبزی زوری هم بود و خوشمزه شد. البته آشپزی اولش زوری بود ولی بعد مثل خواب شد. خودش می‌آمد.
    کری را دیدیم و او هم زوری نبود. و در نهایت حمامی به زور. روز زوری‌ام را تمام کرد.

    پاسخ

43. به نام خدا
    گزارش نیک ۱۸۲
    سلام همیشه رفیق عزیز
    بگویم برایت از امروزم که با نوشتن آغاز شد، نوشتن صفحات صبحگاهی که بیشتر شکرگزاری و کمتر آزادنویسی بود.
    امروز در بازخانی کتاب «نویسنده‌ساز» خاندم:
    ۱- هر روز دست‌کم هزار کلمه (در ورد) یا سه صفحه (روی کاغذ) بنویس.
    ۲- بسیارنویسی مقدمه‌ی به‌نویسی است.
    ۳- محیطی بساز مشوق نوشتن. گرداگرت که پر شد از قلم و کاغذ و کتاب، ناگزیری از نوشتن.
    ۴- تأثیر ابزار را دست‌کم نگیر. هم با قلم و کاغذ بنویس، هم با رایانه و گوشی. نتیجه‌ی کار با هر وسیله‌ای متفاوت است.
    ۵- بخشی از خلاقیتت را صرف یافتن راه‌هایی برای بیشتر نوشتن کن.
    ۶- به خودت تلقین نکن. قلم نویسنده هیچ‌گاه نمی‌خشکد. مادامی که ذهنت کار می‌کند، قلمت هم کار می‌کند.
    ۷- وقتی فاصله‌ی مغز و دستت کم می‌شود که هر چیزی را نوشتنی بدانی، یعنی حتی بی‌ارزش‌ترین نشخوار ذهنی‌ات را هم بنویسی.
    ۸- از چیزی بنویس که برایت هیجان‌انگیز است، طوری‌که گاهی هنگام نوشتن بترسی و ضربان قلبت تندتر شود.
    ۹- در آزادنویسی با جریان تداعی‌ها پیش برو؛ اگر موضوع تازه‌ای به ذهنت رسید، موضوع قبلی را به‌سرعت رها کن.
    ۱۰- اگر نمی‌دانی چگونه بیاغازی، سؤال بنویس؛ سؤال‌های منطقی و فرامنطقی.
    این جملات انگیزه‌ای می‌شوند برای بیشتر نوشتن. هزار کلمه تایپ کردم که آزادنویسی بود.
    امروز هم ادامه‌ی «رود راوی» را خاندم، هر چه بیشتر این کتاب را می‌خانم، بیشتر مجذوبش می‌شوم.
    وبینار «نویسنده‌ساز» شرکت کردم، پانزده دقیقه آزادنویسی کردم با موضوع اینکه چه کار کنیم که از آزادنویسی لذت ببریم. من بیشتر دوست دارم در تنهایی آزادنویسی کنم، البته گاهی شنیدن موسیقی هم برایم خوش‌آیند است. یک صفحه‌ی سفید کاغذ با خودکاری که روان می‌نویسد، یا یک صفحه‌ی سفید ورد و تایپ کردن، گاهی معجزه می‌کند. بیشتر در آزادنویسی‌هایم رهایی را تجربه می‌کنم، بدون سانسور می‌نویسم و خودم را مخاطب قرار می‌دهم، گاهی هم با تخیلم می‌نویسم. امروز فهرست کلمات را نوشتم و با هفته‌ی قبل مقایسه کردم اوضاع کلمات این هفته خیلی بهتر بود. وبینارها اوقات خوشی هستند.
    شب مهمان آمد و تدارک شام دیدم.
    آخر شب هم روزنویسی کردم که بخشی از آن شد نامه‌ای برای تو، همیشه رفیق نازنینم.
    محبوب امروز:
    من دوست دارم از تو بگویم را
    ای جلوه‌ای از به‌ آرامی
    من دوست دارم از تو شنیدن را
    تو لذت نادر شنیدن باش.
    تو از به شباهت، از به زیبایی
    بر دیدهٔ تشنه‌ام تو دیدن باش!
    — یدالله رویایی

    پاسخ

44. بالاخره یه پلی لیستِ جمع و جور برای خودم ساختم. ساعتها زمان برد.
    کلاس امروزم بعلت مشکل فنی برگزار نشد.
    قسمت پنج سریال یل رو با مامان دیدم. حرصِ مضاعف.
    چند صفحه از کتاب “و خدایان دوشنبه‌ها می‌خندند”
    همین.

    پاسخ

45. گزارش‌نیک‌”1405/8/19″ آبان. روز سه‌شنبه.

    دعا خاندم. سپاسگزاری‌ بعد از غذا را انجام دادم.

    کتاب‌”یک‌ لیوان شطح داغ” از احمد عزیزی‌ را خاندم.
    کلمه‌برداری‌ هم از همین کتاب انجام دادم.

    کتاب”نوشی‌ و جوجه‌هایش” از فرنوش‌ مهر‌افروزانی‌ را خاندم.

    شعری در کانالم هوا کردم.

    نویسنده‌ساز‌ شرکت کردم.

    وبینار خانم موعودی بزرگوار شرکت کردم.
    دوره‌ی شعر شرکت کردم.

    اینم از نیک‌نیک‌ امروز.

    https://t.me/speechoff

    پاسخ

46. بعد از شرکت، بالاخره قفل بخت رزاسه‌ام باز شد و برای پیگیری و درمان رفتم مطب دکتر گلشنی.
    چند کار دیگر هم مانده که سال‌هاست برای انجام‌ دادنشان منتظرم دست از روی دست بردارم. مثل گرفتن گواهی‌نامه‌ی رانندگی بعد از حدود ۲۰ سال و گرفتن مدرک ارشدم از دانشگاه بعد از حدود ۸ سال و خریدن پرده برای پنجره‌ی اتاق دیگر خانه بعد از گذشتن حدود ۴ سال (گرچه سال بعد، نقل مکان به نزدیکی محل کارم قطعی‌ست و باید دید زمان مناسب برای نصب پرده‌ی اتاق خانه‌ی جدید کی می‌رسد) و چند کار خرده‌ ریز دیگر از این قبیل، که تا امروز هنوز اراده‌ام بر تعللم برای انجام دادنشان چیره نشده.
    در کارگاه خودواژه، سوین درخشانی نوشته سیندرلاب، کسی که ناگهان سیندرلا از آب در می‌آید و کار را نیمه رها می‌کند. پانوشتش می‌تواند بنویسد مثلا همین الهام جامعی! که با استفاده‌ی درست از هزار جمله‌ی تاکیدی هم احتمالا نمی‌شود این ویژگی را از من زدود. برای اصلاح هر رفتاری، دلیل قانع کننده می‌خواهم. من که نه. در واقع جعبه فرمانم. مثلا همان نظریه‌ی انتظار، تنها وقتی برایم عمیقا انگیزه‌بخش است که اولا بدانم نتیجه‌ی مورد انتظار برایم قابل دسترسی‌ست و دوما مطلوب. مهم‌ترین دلیلم هم برای مطلوبیت نداشتن تمام‌ کارهای نیمه تمام، این است که انجام‌ شدن‌شان زمانی بیشتر از آنچه در اختیار دارم می‌طلبد. مثلا همین رفتن به مطب دکتر گلشنی و درمان رزاسه. با یک حساب سرانگشتی از مجموع زمان لازم برای نشستن در مطب و زمان رفت و برگشت به مطب (که از محل شرکت هم به خانه دورترم کرده) و ترافیک بازگشت که آخرین ته مانده‌های روزم را هم بلعیده، می‌شود تا چندین سال قانع بود که پوست سرخ هم زیبایی خاص خود را دارد. ایده‌ی زمان دزدی را هم‌ در مطب که نشسته بودم آزمودم. هرچند تمام زمان حاصل از دزدی، مصادره شد به نفع انجام کارهای شرکت که وبال امروزم شدند تا شب. کلاس زبان کوردی این هفته هم به پیشنهاد استادم و با استقبال من آفلاین برگزار شد.
    به خانه رسیده‌ام و تا خوابیدن کمتر از دو ساعت مانده. ناگزیرم‌ به انتخاب از لیست کارهای امروز. تمرین Core قطعی‌ست. انعطاف‌پذیری می‌تواند یک امشب را انعطاف به خرج بدهد و بماند برای فردا. کلمه برداری و خواندن را یکی می‌کنم. آزادنویسی بماند برای فردا بعد از شنیدن نویسنده ساز ۶۰۵. و گزارش نیک و چند کار شخصی ضروری دیگر هم برای امشب.

    پاسخ

47. سال واژه: پذیرش
    کلمه برداری: دست ناسوده( حسرت های دست ناسوده) را از یادداشت روزانه ی استاد برداشتم.
    از کار، بیژن تراپی و غذا رسانی بگذریم؛ کار هر روزه ی من است.
    به وبینار پیوستم، گرچه بعد از آزادنویسی طنین صدای استاد، همچون لالایی شیرین برایم موثر بود.
    تعویض و شستشوی باکس خاک گربه هایم، همچنان کار چندان راحتی نیست.
    عصرانه _شام را یکجا تناول کردم‌.
    پادکست وبینار دیروز را راجع به جملات تاکیدی دوباره گوش دادم،بسیار مفید بود.
    ظرف هایم را شستم.
    غذای بیژن و غذای گربه های بیرون را تدارک دیده تا صبح بپزند.
    به نیک گزارشی ساده، بسنده کردم.

    پاسخ

48. نوزدهم آبان‌ماه صفر پنج

    دکتر نرگس عزیزم کجایی؟ امیدوارم حالت خوب باشد
    ممنون که حواست بهم هست و حالم را جویا می‌شوی.
    اما امروزم مرخصی گرفته بودم مقاله‌ای که دستم هست را بنویسم و زود تمامش کنم. دوست ندارم در محل کارم کارهای شخصی‌ام را انجام دهم. اما تا ساعت 10 صبح خواب بودم. فصل هشتم اصل‌گرایی با عنوان «حفاظت از دارایی‌ها» را خواندم و حس پشیمانی خودم را کنار زدم. خواب خوب و کافی یکی از ارزشمندترین دارایی‌هایمان است و منشأ خلاقیت و هوش و ایده.
    با مادر رفتیم خرید کند. مدت‌ها بود قول داده بودم که برایش یک وقتی می‌گذارم. روزگفتارم را ظهر گرفتم و کمی هم از کتابهای هنر پرسشگری و پرسشگری سقراطی خواندم.
    در جلسه درمانم با پرسشگری دکتر طاهری رسیدم به اینکه باید‌های خودم را به بهتر دیگری تبدیل کنم نه به بایدش. مصالحه‌ام را بیشتر کنم. حواسم باشد توی گروه‌درمانی من هم عضوم شاید کمی نقشم فرق می‌کند. خیلی توی بحر تفکر غرق بودم که دکتر را نگران کردم. نگران اینکه ناامید شوم از اصلاح رویه‌هایم. اما نه شاید اگر جایمان برعکس بود با روش‌های خشانت‌بار من او را کلافه و ناامید می‌کردم ولی من فقط غرق در تفکر شده بودم. پس از درمان دوباره کتاب خواندم. در «راهنمای کمبریج برای طرح‌واره‌درمانی» از زبان دن سیگل اجزای هیجانی موضع درمانی COAL (توی تلفظ سوال در نگر من) بیان شده بود اول کلمه‌های انگلیسی کنجکاوی، باز بودن به تجربه، پذیرش و عشق. حضور هیجانی و هم تنظیمی، ارتباط گذشته و حال، بررسی خزانۀ مقابله‌ای مراجع و شناخت و درک تجربه‌ی بدنی هم کارهایی است که یک طرح‌واره‌درمانگر در جلسه اول می‌تواند انجام دهد برای مهندسی درست فضای درمان.
    کمی روی مقاله که بهانه‌ی مرخصی امروزم بود کار کردم.
    حالا دارم به پادکست وبیکار سرزبان گوش می‌دهم. الهه علیزاده دارد معیار منطقی بودن تفکر را توضیح می‌دهد. از این بخش صحبت‌هایش خیلی خوشم می‌آید: « ما می‌تونیم بگیم من با منطق حرکت کردم آنچه در مذهب دیدم برای من منطقی به نظر نیامد و یکی دیگه می‌گه در سیستم دین و مذهب حرکت کردم با منطق من جور دراومد.»
    می‌روم فیلم وریتی را ببینم. بعد بخوابم. ان‌شاالله فردا بتوانم مقاله را تمام کنم.

    قهرمانی
    #گزارش_نیک

    پاسخ

49. امروز قسمت نشد که پیش از حالا متن بلندی بنویسم. چند ویرایش اثر داشتم و چند نوت‌برداری. ترافیک تهران عذاب‌آور شده. زودتر از همیشه راه میفتم، دیرتر می‌رسم. رنگ قرمز اتوبان‌ها روی مپ، وقتم را قورت می‌دهد. عوضش نوشته‌های همسفران در کانال‌های‌شان را دنبال کردم و آموختم ازشان. تمرین کارگاه شعر هم بود که سراسر لطف و خنده بود. کامنت گذاشتم که «کجای دنیا می‌توان این حال را تجربه کرد؟» به‌راستی که شاید در دنیا نتوان جمعی از فارسی‌زبانان را پیدا کرد که با این کیفیت و کمیت، اشعار و متونی بیارند که پر از طنز بدیع و شعروارگی باشد و روح را صیقل بکشد.
    سپاسگزار بودنم.

    پاسخ

50. شده یهو بی‌دلیل دماغتان باز شود و خیلی راحتِ راحت نفس بکشید؟ جوری که مغزتان خنک شود؟ خدا شاهد است الان آن‌طوری شدم.
    خیلی مهم بود که بدانید، بله.

    می‌گویند «با خدا باش و پادشاهی کن». از نمی‌دانم چیه این جمله خوشم میاید و مدام عوضش می‌کنم. نحو می‌شود یا فرم می‌شود نمی‌دانم. امروز به سارا گفتم «کسخل باش و پادشاهی کن». جمله‌ی خوبی‌ست. البته بعد اندیشیدم کسخل چیست؟ بعد گفتم خب اگر بنشینی و به این هم فکر کنی که از کسخلیت دور می‌شوی، و می‌دانید چه شد؟ آره، فکر نکردم، هولولولو.

    امروز کلاس گسترش بود. کلاسی که در آن گسترده‌یمان کردند. واحدی داریم به اسم گسترش که امروز درباره‌ی شاخص‌ها با ما حرف زد. گاهی کلاس‌ها شبیه تهدید می‌شوند و خب آن‌قدر از تو انرژی روانی می‌برند که باید حتمن با زینب و فاطمه بروید کازامیا و پاستا آلفردو و سالاد سزار و سیب‌زمینی بزنید بر بدن.
    ولی کلاس‌ها باعث می‌شوند بفهمم داریم چه کار می‌کنیم. راست می‌گفت که به آموزش بهداشت اشاره می‌کرد که واقعن واحد مهمی است ولی سخت است و زمان‌بر و نیاز به همت بزرگی دارد. با ساده انگاشتن و دیگر کارت است و وظیفه‌ات است و اگر نکنی کونت را پاره می‌کنیم هم چیزی حل نمی‌شود. با گفتن حقوقم کم است و کارم زیاد است و امکانات نداریم و مردم دوست ندارند هم مسئله جلو نمی‌رود. چه می‌ماند؟ نمی‌دانم. می‌ماند کار. کار می‌ماند. کار.
    از این جهت دلم می‌خاهد «من و سلامتی» را جدی‌تر بگیرم. این اندیشه‌ای بود که وقتی پاستا را می‌جویدم به ذهنم رسید.
    فاطمه گوجه‌گیلاسی دوست نداشت و گفت «گوجه‌گیلاسی‌های منو بخورید» من هم این را نوشتم که بگویم بسیار نویسنده‌ی هوشیار و اهل نوشتن و آماده‌ی نوشتنی هستم. خوب بید؟

    دروغ چرا، چراغ‌ها خاموش است و به دیوار زل زده بودم و به سناریوی غم‌انگیزی فکر می‌کردم و دلم چیلیک‌چیلیک می‌شکست و گفتم گزارش نمنه، نمی‌خاهد حالا خیلی روز گوه‌هرباری داشتی که می‌نویسی‌اش؟ اما دیدم ننویسم امروز هم فراموش می‌شود، مثل خیلی روزهای دیگر. و فاطمه‌ی گوجه‌گیلاسی یکبار هم گفته بود «خاطره‌‌س که باعث می‌شه زمان رو حس کنی». من می‌خاهم زمان را حس کنم استاد. اَخی، استاد.
    بقیه‌اش نامه‌ای باشد به تو استاد، که پرسیده بودی چگونه از آزادنویسی تجربه‌ی لذت‌بخش‌تری بسازیم؟
    ابتدا نیت می‌کنیم استاد، بعد وضو می‌گیریم و بعد نیت می‌کنم آزادنویسی کنم به قصد لذت، واجب قربة الی العاح، یامته کوداسای.
    بعد هم می‌نویسی. اولِ آزادنویسی‌هایم جملات تکرارشونده هم دارم که رویم نشد توی وبینار بگویم و اینجا می‌گویم، مثلن می‌نویسم عرضم به طولم که… یا دیدی چی شد؟ برگشته به من می‌گه… (الگوی غیبت)، یا جملات احساسی مثل عن‌گینم، آه…
    گاهی حس می‌کنم بی‌تربیتم اما خاهش می‌کنم، اختیار دارید، بی‌تربیتی از خودتان است، چشم‌هایتان بی‌تربیت می‌بیند، این‌ها خلاقیت است که با نظریات فروید قاطی شده وگرنه من یک نئاندرتال غریبم بین آدم‌هایی که خود را از گونه‌ی انسان هوشمند می‌دانند و خب، گاهی دلم می‌خاهد توی خیابان خود را بخارانم و بگویم عو عو عا عو. بی‌دلیل. شاید هم خسته شده‌ام از چیزی که نمی‌دانم چیست. به خدا بگویی برگی رد داده است می‌گویم آره شاید اما نه آنقدر که باید. کاش آنقدر که باید استاد، کاش آنقدر که باید.

    استاد شهین؛
    اما لذت. مثلن کیبورد که خریدم خیلی خوب بود. جایتان خالی لذت پدرانه دارم وقتی با آن می‌نویسم، دقیقن بوقت پدریدن. حال کردی؟ دارم ادبیات خرج می‌کنم و بریز و بپاش.

    دیگر چه شد در روز. تمرینجا بودم و شما داشتید تمرین می‌جاجیدین. من هنوز تمرینی برای جاجیدن یا جاییدن نفرستاده‌ام و آه بله، امروز به این می‌اندیشیدم که… یادم رفت. بگو دیگر، اَه، به چی فکر می‌کردم؟ اصلن شما چی کار دارید من به چه فکر می‌کردم؟ خودم گفتم؟ عه؟ جواب‌های تیز هم می‌دهید، بله. (نوعی آزادنویسی لذت‌بخش که در آن توهم توطئه و فرم دیالوگ تک‌نفره که ابداع خودم بید، در هم می‌آمیزند. خوب بید؟)

    بعد هم چه شد؟ نویسنده‌ساز و یاز و یاز. پیاده‌روی؟ رفت و برگشت. کلمه‌برداری؟ از «سفر سیگار». مرور؟ رمان «در همسایگی گودزیلا». نه بابا. گزارشم که عا بیا.

    کیک پختم. رویش گاناش شکلاتی ریختم که اولین‌بار بود درست می‌کردم. توی وبینار خانم موعودی، خانم حیدری آمدند و از دستور پخت یک غذا گفتند.
    یاد چایوت افتادم. نه جان من این را سرچ کن. شبیه چیز نیست؟ مامانم این را توی باغ کاشته و حالا توی هر غذایی می‌ریزد و اصلن برایم مهم نیست که خیلی خاصیت دارد، می‌بینمش می‌گویم عه باز هم کون. او هم می‌گوید زشت است نگو ولی می‌خندد و چون خنده‌اش‌ را دوست دارم باز می‌گویم ولی این‌دفعه می‌گوید نگو و جدی می‌شود و می‌دانم اگر یکبار دیگر بگویم کون گسترشم می‌دهد، به این می‌گویند آستانه‌ی تحمل کون.‌ فکر کنم خاصیتش افزایش قوای جنسی باشد مثل این جینسینگ‌مینسینگ‌ها، البته از روی ظاهرش می‌گویم وگرنه مثکه نه واقعن خوب است.

    هی استاد، نخابی، آخراش است.

    این ندا رفته خانه‌ی دوستش، بقیه‌ی بچه‌ها هم کار دارند، حوصله‌ام سر رفته بود. نوشتن اینجور مواقع لذت‌بخش است.

    بعد هم چه شد؟ نوشتم و نوشتم. حال ندارم. چراغ‌ها را خاموش کرده بودم و گوگوش بود و عروسک و دیوار. دیوار چیز خوبی است، باعث می‌شود حوصله‌ات از خودت و دنیا جوری سر برود که بعد آن‌وقت می‌زند به سرت که کاری کنی، مثلن بروی توی خیابان و خودت را بخارانی و بگویی عا عا عو عو عا.

    پاسخ

51. گزارش نیک امروز
    سال‌واژه «پستاندار درون»

    به شدت خسته‌ام. از صبح درگیر باغچه بودم. هر چه شاخ و برگ‌های گلِ کاغذی و سپستان را جمع می‌کنیم تمام نمی‌شود. اندازه‌ی یک کامیون دیگر شاخ و برگ باید ببریم بیرون.
    حیاط خیلی دلبازتر شده و احساس می‌کنی در نفس کشیدنت سهولتی‌ست که قبل‌تر نبوده.

    طبق معمول به درس و مشق بچه‌ها رسیدم.
    کلی کفش و دمپایی ناپوشیدنی دور ریختم.
    ظهر کمی فیلم دیدم.
    عصر به وبینار نویسنده‌ساز نرسیدم.
    شب کتابِ : سال‌های سگی ماریو بارگاس یوسا را خواندم. و کتاب: «جیمز هیولای غول‌پیکر» برای فرداد خواندم که حسابی خوشش آمد.
    چند صفحه شعر از منوچهر آتشی خواندم.

    https://t.me/mahnaz_roointan

    پاسخ

52. خبرها در به درسازند.
    صبحی با پیامی روانم رید و فکرم گوزید. شبیه پیتوکیو با دست و پای چوبی؛ خالی از حس و حال و توان راه افتادم برای دفتر.
    در تمام مسیر دلم می‌خواست کف خیابان دراز شوم و نقشی باشم روی زمین و تنم ورز بیاد زیر قدمهای رهگذرها.
    اما پس از پرداخت هزینه اشتراک ماهانه دفتر، خودم را جمع‌و‌جور کردم و پای کار نشستم. چند عبارت از شکرگزاری صبح را مرور کردم تاب بیاورم.
    با مرور خبر تحریم دامنه‌های کام ورزش سه و ویرگول به سرم زد به دنس‌بیست هم سر بزنم و دیدم آنچه برایش آماده نبودم. سایت بالا نبود البته به دلیل تداخل کدهای php و دهها دلیل دیگر که رفعشان حداقل سی ساعتی زمان می‌برد و سهم امروز سه ساعت بود.
    پس از آن هم درگیر سایتی دیگر و بهبود صفحاتش بودم.
    بزرگترین انتخاب اشتباهم خوردن چای ماسالا بود و دل‌پیچه‌های بعدش.
    برای اولین بار در پائیز امسال سردم شد و آرزو داشتم زیر پتو باشم و ساعتها بخوابم.
    چلو ماهیچه مامان برای شام شبیه آغوشی دلگرم‌کننده بود و حس امنیت میداد. چای هل و دارچینش هم.
    کمی تابلوی نقاشی سقوط ایکاروس را دیدم.
    و غمگین‌تر شدم.
    داستان «درناها» اثر پیتر ماینکی هم خواندم؛ داستان کوتاهی درباره عشق، پیری، خاطره، مرگ و حق انتخاب در پایان زندگی است.
    دلم میخواد فردا را آرام ، پرقدرت و باراده بیشتری بگذرونم. فهرست محصولات و طراحی دو صفحه نیمه‌کاره را هم تمام کنم. جلسه دهم ورزشم را انجام دهم و برای چنین روزی باید خوب و عمیق بخوابم( امیدوارم)

    پاسخ

53. سلام
    سه شنبه ۱۹ آبان هم آمد ،پاییز هرروز قلمرو خودش را وسعت میدهد.
    امروز هم به سختی روز را به انتها رساندم.وبینار کنار استاد ودوستان از آزاد نویس نوشتم واینکه چگونه در آزاد نویسی موفق تر باشیم ،به نظرمن که ۶ ماه هرروز نوشتم .اما با یک بیماری وفاصله از کلاس دوماه است ننوشتم .حضور در وبینار وحتی کلاس می‌تواند فاصله دست وذهن مرا کم کند .والبته که دوستان خوب هم نقش مهمی در آزادانه نوشتن دارد.وتجربه من دفتر کاهی حس نوستالژیک خوبی دارد.

    پاسخ

54. با بدن‌درد از خواب بیدار شدم. با هر سختی تنها توانستم دو صفحه بنویسم.
    یک صفحه «چنین گفت زرتشت» خواندم.
    جلسه تمرینجا شرکت کردم.
    دو صفحه از سکوی سرخ خواندم. رویایی درباره‌ی ابهام در شعر می‌گوید: «اصولا شاعر نباید برای عوام بگوید و سطح آن را تا این حد پایین بیاورد. حرف‌های تکراری هیچ‌گاه ما را به هیجان و پرش وا نمی‌دارد. مقصود آن‌که شاعر باید شعر بیافریند اما آن‌که میان شاعر و عامه پلی می‌بندد روشنفکر است، اینان باید شعر را برای دیگران تفسیر نمایند. حرف‌های حافظ را هم همگان و مردم علمی نمی‌دانستند، این شعرشناسان آن روزگار بودند که تحفه سخن حافظ را دست به دست می‌بردند، نه مردم عادی.
    وبینار نویسنده‌ساز امروز یک ربع آزادانه نوشتیم. استاد پرسید: «چطور می‌توانیم از آزادنویسی بیشتر لذت ببریم؟» گرچه هر کسی به تناسب ذوق و سلیقه شخصی می‌تواند لذت ببرد، اما من در خلوت و تنهایی احساس بهتری دارم. در سکوت بیشتر متمرکز می‌شوم. خودکار پررنگ و کاغذ سفید اشتهای نوشتنم را زیاد می‌کند. در کل من هیچ‌گاه جمله کم نمی‌آوردم، هر چقدر می‌نویسیم بیشتر عطش نوشتن دارم. مدام در ذهنم فکر تولید می‌شود و افکارم را به نوشتن تبدیل می‌کنم. در نتیجه ذهنم پاک و پاکیزه‌تر می‌شود.
    برنامه‌ریزی فردا را یادداشت می‌کنم.

    https://t.me/sorayaahmadiani

    پاسخ

55. سال‌واژه‌ام:صبر
    با درد کلیه از خواب بیدار می‌شوم. از قرار معلوم، اوضاع بی‌ریخت شده. از سونوگرافی رفتن بیزارم. هر بار یک کیست و دو تا سنگ به فهرست بلندبالایم اضافه می‌شود.

    از رختخواب بلند می‌شوم و با یک کیسه‌ی آب‌گرم و یک لیوان قهوه راهی مغازه می‌شوم. فهرست کارهای روزانه‌ام را می‌نویسم و همین باعث می‌شود چند کار عقب‌افتاده را به سرانجام برسانم.

    برای ناهار به خانه می‌روم. مامان دلمه پخته. از شدت گرسنگی لقمه‌هایم را نجویده و نشمرده قورت می‌دهم.

    بعد از ناهار از یکی از قصه‌های کتاب «یوزپلنگانی که با من دویده‌اند» مشق می‌نویسم. بعد نوبت شعر «زمستان» است:

    «تگرگی نیست، مرگی نیست، صدایی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان است.»

    این بند را چند بار تکرار می‌کنم.

    ساعت پنج می‌روم کلاس یوگا. امروز یک ماه می‌شود که به این کلاس می‌روم. مربی‌مان را دوست دارم. مثل نیلوفر خوش‌انرژی است، ولی به اندازه‌ی او کاربلد نیست.

    بعد از ورزش می‌روم سراغ «سه قطره خون» هدایت. امروز به قصه‌ی «مردی که نفسش را کشت» رسیده‌ام. چند کلمه هم از توی داستان برمی‌دارم و در دفتر کلمه‌برداری‌ام یادداشت می‌کنم.

    شب در جلسه‌ی اشانتیون شعر حاضر می‌شوم. استاد بازخورد می‌دهد و پلک‌هایم سنگین می‌شود.

    پاسخ

56. یک روزِ خیلی مخملی
    امروز لوازمی که از تهران سفارش داده بودم، رسید. همه‌چی به رنگِ نارنجی و با طرح و بوی پرتقال. الان بوی پرتقال می‌دهم. امروز هدیه‌ی خواهرم از آسانسور، دستم رسید. حالا فکر می‌کنید خواهرم کجاست؟ همین آپارتمان. خواهرم وقتی چهار ساله بود یک شب وقتی از تنهایی گریه می‌کرد، آرزو می‌کند که خدا خواهری به او بدهد تا از تنهایی دربیاید. و خدا هم دعایش را برآورده می‌کند، اما یک خواهرِ درونگرا. من خیلی کم حرف می‌زنم، دستِ خودم نیست، ولی شب یلدای پارسال وقت گذاشتم و کلی با هم درباره‌ی نوشتاردرمانی حرف زدیم. نظرش را به عنوان متخصص و نوروتراپیست پرسیدم. بعد هم درباره‌ی چند رستورانِ ساحلی حرف زدیم. عاشق این است که از سفر و گردش با او حرف بزنم. از اول امسال تا به حال چندبار قرارِ سفرهای شهری را کنسل کردم. آخرین بار مهرماه، که قرار بود برویم رامسر، زمینِ روباز، تنیسِ خاکی بازی کنیم. دو تا از دوستانِ روانشناسش هم بودند. آخرین بار هم قول دادم که بروم آپارتمانش تا با هم پیانو تمرین کنیم که نرفتم. راستش را بگویم، از دستش ناراحت بودم. چندبار هم گفته بودم که این رفتار را نمی‌پسندم. این بانکه‌های شیشه‌ای هم حکمِ منت‌کشی دارد، می‌دانم، اما اشکالی ندارد. باز هم بخشیدمش. می‌داند من ژله‌ی خانگی خیلی دوست دارم، برایم بانکه‌‌های شیشه‌ای مخصوصِ ژله، هدیه فرستاده. بخشیدمش. تلاشِ یک آدم برای بخشیدنِ خطایش، قابلِ ستایش است.
    امروز انگار فصل جدیدی از زندگیم شروع شد. همان فصلی که منتظرش بودم. امروز از دیروز هم خوشحال‌ترم. امروز بیشتر روی کاغذ نوشتم، با روان‌نویس‌های صورتی‌رنگ و آبی‌رنگ. من از این‌که فقط یک جمله بنویسم روی کاغذ و نوشتن را رها کنم، هیچ ترسی ندارم. گاهی هم چند صفحه‌ی متوالی و بی‌وقفه می‌نویسم. در هر دو حالتِ کم‌نویسی و بیش‌نویسی، خودم را قضاوت نمی‌کنم. من آزادیِ نوشتن را از همه‌ی هُنرهای دیگر بیشتر دوست دارم.

    پاسخ

57. سال‌واژه: ثمربخشی
    چطور از آزادنویسی لذت بیشتری ببرم؟
    آزادنویسی را یک‌ یا دو نوبت در روز انجام می‌دهم سوال این نیست که چطور آن را بهتر انجام دهم چون برای انجامش قانونی وضع نکردم بیشتر وقت‌ها بی‌هدف و بدون موضوع از پیش‌تعیین‌شده شروع به نوشتن می‌کنم.
    اما چطور این اقدام کوچک روزانه می‌تواند به صورت تاثیرگذارتری سبب حال خوب شود؟
    در آزادنویسی سعی می‌کنم از ریز و درشت اتفاقات روز، احساسات غالب و افکارم بنویسم.
    آزادنویسی زمانی برایم لذت‌بخش‌تر است که بتوانم به جزئیات روز بپردازم یا وقتی که مشغول نوشتن آن هستم گذر زمان را حس نکنم و در آن غرق شوم.
    آزادنویسی برایم لذت‌بخش‌تر است اگر بتوانم به خودسانسوری یا نوشتن جمله‌های قلمبه سلمبه غلبه کنم.
    و یکی از کارهای نیک امروزم این است که می‌خاهم زود بخابم و جمله انگیزشی امروز من این میشه: من تونستم انجامش بدم!

    پاسخ

58. از شرکت اومدم بیرون. راه افتادم سمت خونه. برخلاف عادت هفتگی. امروز کلاس کنسل بود. تازه فهمیدم این کلاس چقدر برام مهم بوده. از صبح بیحال بودم. همش می‌گفتم خب که چی؟ اینم یه روز مثل بقیه‌ی روزها. سلانه سلانه در پیاده‌رو به همه راه دادم. برای ماشین‌ها وایسادم. برای رسیدن به مترو ندویدم. مثل حال و هوای سرمای سوزناک رمان‌های روسی، دست به جیب کف زمین رو نگاه می‌کردم و به جلو می‌رفتم. نه کاری داشتم نه کسی منتظرم بود نه هیچی. وقتی یه چیزی نیست تازه می‌فهمم چقدر بهش وابسته بودم.

    معناهای کوچولو موچولو می‌سازیم برای زندگی. اصلا آیا زندگی معناپذیره؟ در این هیاهوی ناعادلانه و بی‌نظم، چه معنایی می‌تونه وجود داشته باشه؟ چه معنایی وقتی در آنی چیزی که بهش وابسته شدی می‌تونه نباشه؟ کاش این سه‌شنبه‌ی گَس زودتر تموم بشه و سه‌شنبه‌های شیرین زودتر بیان.

    پاسخ

59. امروز، صبح سردی بود. صبحی با سرمای سوزناک.
    امروزم سحرخیزی نصیبم شد. بعد از انجام کارهای روتین، کتابِ تربیت بدون فریاد را برداشتم و مشغول شدم.‌ خواندن این کتاب با این عنوان در سکوتِ صبح را به فال نیک می‌گیرم. بعد خواندن پانزده صفحه از آن به سراغِ دیوان اشعار فروغ رفتم. تقریباً بیش‌تر اشعارِ وزن‌دارش را خواندم و ماند اشعار نیماگونه‌اش. با آن‌ها ارتباط نگرفتم. بعد اینکه یاسمین به مدرسه رفت، کتابِ فروغ را به کتابخانه‌ام برگرداندم. فکر کردم شاید وقت آن است که کتاب شعری دیگر را بردارم. اخوان ثالث و فاضل را با خود به میز کارم آوردم تا یکی دو ماهی با آن‌ها مشغول شوم. البته در کنار حافظ جان. حافظ جایش ثابت است. هر روز هم نشد، روز درمیان به سراغش باید بروم.

    کتاب اخوان را باز می‌کنم:

    اگر رها کند ایام ازین قفس ما را
    سبوی باده و گلبانگ چنگ، بس ما را
    شکوفه‌ها بشکفتند و باغ پرگل شد
    ولی به برگ گلی نیست دسترس ما را

    یا این دیگری:
    پریان دوش، پرِ بسته گشودند مرا
    بوسه و باده ز غمخانه ربودند مرا
    پسِ آن پرده، که تا دوش مرا بار نبود
    بودم و روی بسی راز نمودند مرا

    کیف کردم و سراغ ِ« قمار باز» رفتم. داستانش کش‌دار شده. ایده‌اش بد نیست. به نظرم باید پایان‌بندی قوی داشته باشد تا بتوانم آن را تأثیرگذار بنامم.
    از فاضل هم خواندم.

    پاسخ

60. 1. نوشتن
    2. نامه نگاری
    ۳. انتشار
    ۴. پیاده روی
    ۵. تکرار آموزی
    ۶. نمره روز ده
    همه‌ی اینها انجام شد و در گزارش نیک نوشته.

    پاسخ

61. دارد می‌گذرد

    صبح. از آن صبح‌های خاص. قرار سه‌شنبه‌ها. با دوستان، خواندیم و نوشتیم.

    دم‌دمای ظهر. قرار تمام. اسنپ می‌گیرم. سوار می‌شوم. پیاده می‌شوم. کلید می‌اندازم به خانه‌ی خالی از همه. ناهار را می‌پیچانم. هر چه از شب مانده همان است. شعر می‌گشایم. شمس لنگرودی. «و پرندگان در جانم غرقه‌اند»

    خودِ ظهر. ناهار را گرم می‌کنم. هر دوشان لب و لوچه آویزان می‌کنند. به من نه، به غذای تکراری. نه، اصلا به خودِ من. خورده و نخورده سفره را برمی‌‌دارم.

    هنوز ظهر است. کتاب می‌خوانم. واژه بر‌می‌دارم. «آزرمگین، زورق، دلمَرگی، دلمُرده، شب‌خیز»

    عصر. دخترک با تلی از مشق می‌آید سر وقتم. درست موقع نویسنده‌ساز. با غرولند دارد می‌نویسد.

    می‌روم آزاد‌نویسی با استاد. باید با این سؤال بنویسم:
    «چه جوری بنویسیم که بیشتر لذت ببریم؟»

    دقیقا با موسیقی بنویسم که غرولند دخترک دیوانه‌ام نکند و واژه‌هایم را به ناکجا نبرد. خوب شد، پی بردم، وقت‌هایی که خانه درگیر آشوب کودکانه است، آزادنویسی را به موسیقی بسپارم. باز هم استاد گره‌ای از مشکلم گشود. یک جمله‌ی عجیب هم در آزادنویسی‌‌ام پیدا شد که ذهنم را درگیر کرده. این جمله: «کاش می‌شد موقع آزادنویسی برای چند دقیقه از تمام مسئولیت‌هایم استعفا بدهم و فقط برای چند دقیقه مادر، همسر و دختر کسی نباشم.» ای بابا، این دیگر از کجایم در آمد؟ آزادنویسی دارد مرا به من می‌شناسد. اصلا خوب شد درآمد. حالا از هر کجا.

    شب. هنوز مشق داریم. از غرولند دخترک کمی کاسته شده. کنارش گزارش نیک می‌نویسم. قرار است هوا شود.

    امروز روز خیلی خوب بود. به دیدن دوستان، نوشتن، خواندن، واژه‌برداری و کمی پیاده‌روی دارد می‌گذرد.

    #گزارش‌نیک
    حدیث کاشانی‌زاده

    پاسخ

62. امروز نه پیاده‌روی رفتم نه برای کاری بیرون. بنابراین دستم خالی است. مگر جستجو کنم بین امورات منزل. بالای کابینت، توی سینک، روی گاز، زیر فرش برای موضوع رخدادک.
    ناهار از دیروز آماده دارم. نظافت هفتگی منزل که دستمال کشی آشپزخانه بوده، انجام ندادم. مراسم ختم یکی از فامیل‌ها، همراه خواهر نشدم. نمی‌شناختم دختران مرحوم، عذر آوردم، نرفتم. البته ساعتی بود که جناب همسر برمی‌گردد. تا جای ممکن آن ساعت جایی نمی‌روم.
    اگر می‌رفتم ولی، بهانه‌ای برای نگاشتن با خود می‌آوردم.
    در آزادیِ آزادنویسی افراط کردم.‌ اینقدر شاخه به شاخه پریدم که از درخت نوشتن پرت شدم پایین.
    به جاش در خواندن «مادران و دختران» از حد تعیین شده گروه خارج شدم. گرم خواندن شدم نفهمیدم تا آخر رفتم.
    آخر سر رفتن سراغ شرح بارانی که پریروز آمد. نوشته‌هایی که نشسته پشت پنجره نوشته‌بودم. مثل سبزی پر از گِل روز بارانی بود که باید کلی وقت گذاشت تا تمیزش کرد. ولی نشستم راس و ریسش کردم تا شد:
    چمدان سنگین پاییزجان

    ساعت هشت صبح، هوا گرگ و میشِ مغرب رو به تاریکی است، اما برق آسمان دمادم فضا را روشن می‌کند. برق شبکه رفته.‌ چند دقیقه قبل متوجه تعطیلی دانشگاه‌ها شدیم. وقتی پسر آماده رفتن شده‌بود.‌ دختر خونه که زودتر رفت، پیام داده تعطیل شدیم.
    بابای خونه از محل کار زنگ زد جویای اوضاع شد. گویا سنگینی ابر، تاریکی هوا و شدت باران آن سمت شهر بیشتر است. پیام دختر را گفتم. گفت همانجا بماند تو این هوا، بیرون نیاید.
    پشت شیشه نشسته‌ام خانه تاریک است. باد شاخه‌های درختان روبرو را دیوانه‌وار می‌چرخاند و آب سرازیر از سقف ایرانتی پارکینگ را کله پا می‌برد. صدای نیٖوْ بند نمی‌شود. رعد‌های پشت سر هم حس روزهای جنگ، بمباران و ضد هوایی دارد.
    تصمیمی بر‌ای ناهار ندارم نمی‌توانم تمرکز کنم . امروز باید آش رشته پخت، دال‌عدس و یا حلیم ماهی. غذاهای خاص روز بارانی. آش رشته تازه درست کردم. مواد آن دوتای دیگر هم کامل ندارم.
    روی آسمان یک دست خاکستری، لایه‌های نازک ابر به رنگ دودی کم رنگ از آتشی نزدیک می‌ماند، در ارتفاع پایین و فاصله‌ای نزدیک ورق ورق روی هم می‌لغزند و می‌روند. پاییزجان امسال دست‌ پر آمده، چمدان سوغاتش سنگین است.

    پاسخ

63. گزارش نیک سه‌شنبه ــ ۱۴۰۵/۸/۱۹

    امروز سرم شلوغ شد. نه برای خودم، برای کمک به دیگری.
    وقت‌دزدی و وبیکار ضبط شده‌‌ی سرزبان(  منطقی باش۱ ، منطق چگونه عمل می‌کند؟)
    و
    شب هول خواندم:
    وحشت همیشه با ماست. مثل خدا که همیشه با ماست. باورمان نمی‌شود که می‌شود نترسید.همان‌طور که باورمان نمی‌شود که می‌شود خدایی نباشد. حتی تصورش برایمان مشکل است.
    لاک‌پشت بدون لاک تاب هوا را هم ندارد. و ترس ما لاک ماست. پوسته‌ای سخت است که از فضای بیرون، از هوای بیرون و نفس آدم‌های بیرون جدایمان می‌کند. همیشه محتاطیم. به کوچک‌ترین حرکت ناآشنایی سرمان را می‌دزدیم و در درون پوسته‌ی ترس پنهان می‌شویم. نفوذناپذیر و جامد. در درون این قشر ضخیم است که کابوس‌هایمان عذابمان می‌دهد. در درون این قشر ضخیم است که بیداریم. می‌بینیم، می‌شنویم، و همه گمان می‌کنند که سنگیم، نمی‌بینیم، نمی‌شنویم، خوابیم. و یا، اگر خیلی هشدارمان بپندارند، فکر می‌کنند پذیرفته‌ایم. خدایمان هم همین‌جاست‌. زیر لاک ماست. بند نافی است که ما را به دنیای بیرونی پیوند می‌دهد. اگر او نباشد چه کسی بازگویی رنج‌هایمان را بشنود؟ باور نمی‌کنیم که حیات همین است. همین که بر ما گذشته است. بر ما که قهرمان نیستیم. لاک‌پشت هم نیستیم.

    پاسخ

64. لعیای دوست‌داشتنی
    خاب دیدم ملاحت همان دوست قدیمی، نانوایی دارد. انواع نان‌ها، تافتون، نان‌شیرمال و بربری می‌فروشد. از پنجره خانه‌ام او را می‌دیدم. اشاره کردم برایم نان بیاورد. حالا چرا خودم قدم‌رنجه نکردم تا نانوایی بماند. ملاحت هم با اشاره گفت ندارد. اما ویترین مغازه پر از نان بود. در حیرت بودم که پیک یک تافتون و چند نان شیرمال آورد. توی خاب از بزرگی نان در عجب بودم.
    راستی شما نان بربری و سنگک را چند می‌خری؟ کیفیت و اندازه‌ی نان‌ها در تهران چطور است؟
    اینجا نان‌ها با یارانه دولتی است، از اندازه و کیفیت، چه بگویم. یک لقمه‌ی آدم شکم‌دار. برای ما کم‌خوراک‌ها، چند لقمه.
    کوهیار چه نانی می‌خورد؟ هضم نان‌ها برای بچه حتمن مشکل است.
    تمام صبح مشغول تهیه و پخت سمبوسه بودم. ویس کارگاه «ترجمه به زبان پدری»، را شنیدم. اصطلاح «فارسی‌اندیشی» که مبینا از نیما سرلک در کتاب «ترجمه به زبان پدری» برداشته، برایم جالب است.
    «فارسی‌اندیشی» یعنی امکانات زبان فارسی را برای انتقال اندیشه بشناسیم. مبینا دختری با استعداد و پر تلاش است. مثل خودت.
    ظهر فرصت کردم چند دقیقه کوتاه بنویسم. چند صفحه از «حیوان قصه‌گو» بخانم. رسیدم به این نکته که:
    «نیمکره‌ی چپ وظایفی از قبیل حرف زدن، فکر کردن، و فرضیه تولید کردن را بر عهده دارد.»
    به نظرت چون کوهیار چپ‌دست است آنقدر خوب و بزرگانه حرف می‌زند؟ جمله‌ی تازه چه گفته؟ هر بار به جمله‌ی «آب اشتباه است» او فکر می‌کنم، می‌خندم.
    تو ایده‌ای داری که چطور بتوانیم از آزاد‌نویسی لذت بیشتری ببریم؟
    برای من نوشتن از رویاها و رخدادهای روز با جزئیات، لذت بسیاری دارد.
    گاهی نوشتن پرسش مرا به ذوق می‌آورد.
    نوشتن در پارک با صدای کلاغ‌ها حسی متفاوت دارد.
    امروز بحث شیرین «منطقی باش» در سرزبان مرا به فکر انداخت که چقدر منطقی هستم؟
    دچار تناقضات فکری می‌شوم یا نه؟
    اگر دچار تناقص باشم، نمی‌توانم منطقی باشم. برای منطقی بودن باید توان تشخیص انواع واقعیت (واقیعت خود‌ساخته، واقعیتِ‌مستقل) را داشته باشم.
    اما یکی از ویژگی‌های آدم‌های منطقی را دارم، یعنی صادق هستم و همیشه از دورویی گریزان.

    پاسخ

65. ✓🟥سه پرده از یک شب

    گزارشی نیک از بایگانی رؤیاها

    شب گذشته، ذهنم مرا به سه مکان و سه وضعیت متفاوت برد، چنان‌که گویی در تالالی تاریک، سه پرده از نمایشی بی‌نام یکی پس از دیگری بر صحنه می‌آمدند و پیش از آنکه فرصت کنم معنایشان را دریابم، جای خود را به پرده بعدی می‌سپردند.

    در رؤیای نخست، با دکتر مهدی‌پور روبه‌رو شدم، همان کسی که در واقعیت طرف شکایت من است. مرا به دیوار فشرد. دیوار پشت سرم بود و فشار او پیش رویم. در آن لحظه، چیزی جز احساس درماندگی در من باقی نمانده بود. گویی فاصله میان بدن من و دیوار، به اندازه تمام ناتوانی‌هایی بود که در برابر یک موقعیت دشوار تجربه کرده بودم. نه راه گریزی به یاد دارم و نه مقاومتی. فقط آن احساس سنگین که انسان گاهی در برابر دیگری، حتی پیش از آنکه سخنی گفته شود، خود را از پیش شکست‌خورده می‌یابد.

    اما رؤیا به همان دیوار ختم نشد.

    در پرده دوم، خود را میان سه دختر ناشناس یافتم. یکی از آن‌ها به من نزدیک شد یا شاید من به سوی او رفتم. جزئیات آغاز آن لحظه در خاطرم نمانده است، اما بوسه را به یاد دارم. بوسه‌ای جانانه، آمیخته به کشش جسمانی و لذت لحظه‌ای. نه نامی در میان بود، نه گذشته‌ای و نه وعده‌ای برای آینده. تنها شور کوتاهی که در همان لحظه وجود داشت و از من نمی‌خواست چیزی جز حضور در آن را به عهده بگیرم. برای چند لحظه، جهان از محاسبات و نگرانی‌های روزمره فاصله گرفت و بدن، بی‌نیاز از توضیح، زبان خودش را پیدا کرد.

    در رؤیای سوم، به خانه خاله‌ام رفتم. خانه‌ای معمولی، از همان خانه‌هایی که در نقشه خاطرات خانوادگی جای دارند، بی‌آنکه الزاماً حادثه‌ای بزرگ در آن‌ها رخ داده باشد. نمی‌دانستم آنجا چه می‌کردم. نه گفت‌وگویی به یادم مانده بود و نه اتفاق مشخصی. فقط حضور خودم را در آن خانه به خاطر داشتم. انگار ذهنم پس از آن دو صحنه پرتنش و پرشور، مرا به مکانی آشنا برده بود تا در سکوتی بی‌حادثه، اندکی مکث کنم.

    اکنون که بیدار شده‌ام، این سه رؤیا را مانند سه تصویر جداگانه در برابر خود می‌بینم: مردی که مرا به دیوار می‌فشارد، دختری ناشناس که با او بوسه‌ای از سر میل و لذت مبادله می‌کنم، و خانه‌ای خانوادگی که در آن بی‌آنکه بدانم برای چه آمده‌ام، حضور دارم.

    شاید رؤیاها هیچ داستان واحدی نداشته باشند. شاید ذهن در طول شب، تکه‌هایی از اضطراب، میل و خاطره را از انبار پنهان حافظه بیرون می‌آورد و بی‌آنکه به ترتیب زمان وفادار بماند، آن‌ها را کنار هم می‌نشاند.

    بااین‌حال، در کنار هم قرار گرفتن این سه تصویر برایم تأمل‌برانگیز است: دیوار، بوسه و خانه.

    سه مکان برای سه تجربه انسانی، جایی که احساس می‌کنم اختیارم از من گرفته شده، جایی که میل خود را آزادانه تجربه می‌کنم و جایی که فقط هستم، بی‌آنکه لازم باشد کاری انجام دهم.

    و شاید عجیب‌ترین بخش رؤیاها همین باشد: آدمی که در یک شب، هم درماندگی را تجربه می‌کند، هم لذت را و هم حضور خاموش در خانه‌ای آشنا را، صبح هنگام با همان بدن و همان حافظه از خواب برمی‌خیزد، اما اندکی غنی‌تر از تصاویر فراموش‌شده‌ای که شب برایش به یادگار گذاشته است.

    علیرضا اندیشمند
    #رویانگاری

    🟥✓ ضیافت سپید و سرخ

    امشب، در آن ساعت که روز آرام‌آرام از حافظه بیرون می‌رود و شب پرده مخملی خود را بر پنجره‌ها می‌کشد، تصمیم گرفتم شام را به ضیافتی کوچک از دو رنگ تبدیل کنم. بستنی سفید و آب انار سفارش دادم. دو مهمان از دو اقلیم متفاوت، یکی سرد و خاموش، دیگری سرخ و پرهیاهو.

    وقتی بستنی به دستم رسید، سفیدی‌اش مرا به یاد برف‌هایی انداخت که در کودکی، پیش از آنکه جهان معنای فقدان را به من بیاموزد، تنها برای تماشایشان از پشت پنجره لذت می‌بردم. قاشق نخست را که در دهان گذاشتم، سرمای لطیفش همچون خاطره‌ای بی‌نام از گذشته در من آب شد.

    آب انار اما حکایت دیگری داشت. سرخی‌اش به خون انارهای شکافته می‌مانست و ترشی شیرینش، گویی چیزی از تابستان‌های ازدست‌رفته را به کامم بازمی‌گرداند. میان سپیدی بستنی و سرخی انار، لحظه‌ای احساس کردم زندگی هنوز می‌تواند از ساده‌ترین چیزها ضیافتی بسازد.

    شاید خوشبختی همیشه اتفاق بزرگی نباشد. گاهی در سفارشی کوچک خلاصه می‌شود که در شبی معمولی به خانه می‌رسد و آدم را برای چند دقیقه با جهان آشتی می‌دهد.

    امشب، من بستنی خوردم و آب انار نوشیدم و به یاد آوردم که هنوز می‌توان از طعم زندگی لذت برد.

    علیرضا اندیشمند / اهواز /سه‌شنبه ۱۹ آبان پاییز ۰۵

    آدرس کانال تلگرام من: 🧿

    https://t.me/draliandishmandir

    آدرس پروفایل اینستاگرام من: 🪬

    https://www.instagram.com/draliandishmand.ir?stkn=MTAxcWNzY3RvNGJ6ZA==

    پاسخ

66. گزارش نیک سه‌شنبه ــ ۱۴۰۵/۸/۱۹
    امروز سرم شلوغ شد. نه برای خودم، برای کمک به دیگری.
    وقت‌دزدی و وبیکار ضبط شده‌‌ی سرزبان(  منطقی باش۱ ، منطق، چگونه عمل می‌کند؟)
    و
    شب هول خواندم:
    وحشت همیشه با ماست. مثل خدا که همیشه با ماست. باورمان نمی‌شود که می‌شود نترسید.همان‌طور که باورمان نمی‌شود که می‌شود خدایی نباشد. حتی تصورش برایمان مشکل است.
    لاک‌پشت بدون لاک تاب هوا را هم ندارد. و ترس ما لاک ماست. پوسته‌ای سخت است که از فضای بیرون، از هوای بیرون و نفس آدم‌های بیرون جدایمان می‌کند. همیشه محتاطیم. به کوچک‌ترین حرکت ناآشنایی سرمان را می‌دزدیم و در درون پوسته‌ی ترس پنهان می‌شویم. نفوذناپذیر و جامد. در درون این قشر ضخیم است که کابوس‌هایمان عذابمان می‌دهد. در درون این قشر ضخیم است که بیداریم. می‌بینیم، می‌شنویم، و همه گمان می‌کنند که سنگیم، نمی‌بینیم، نمی‌شنویم، خوابیم. و یا، اگر خیلی هشدارمان بپندارند، فکر می‌کنند پذیرفته‌ایم. خدایمان هم همین‌جاست‌. زیر لاک ماست. بند نافی است که ما را به دنیای بیرونی پیوند می‌دهد. اگر او نباشد چه کسی بازگویی رنج‌هایمان را بشنود؟ باور نمی‌کنیم که حیات همین است. همین که بر ما گذشته است. بر ما که قهرمان نیستیم. لاک‌پشت هم نیستیم.

    پاسخ

67. هوا سردتر شده و تمرین تای‌چی در کوچه‌باغ کمی سخت‌تر. آن هم قبل از طلوع خورشید. عوضش آفتاب می‌چسبد. بعد از تمرین، نان سنگک کنجدی گرفتیم و آش، و با دوستان صبحانه خوردیم.
    ساعت ۱۱ جلسه‌ی مرکز است. نمی‌دانم پس از جلسه‌ی پیشین دیگر قرار است چه بگوییم. احتمالن باید بنشینیم و همدیگر را بنگریم.
    ولی اشتباه می‌کردم. یادم نبود که دکتر … همیشه موضوع برای صحبت در آستین دارد. و می‌تواند آنقدر کشش بدهد که راننده برود و مجبور شوم اسنپ بگیرم و بفهمم صندلی عقب تیبا اصلن راحت نیست.
    نویسنده ساز دیروز را می‌شنوم. موضوع جملات تاکیدی مرا به یاد فهرست آرزوها می‌اندازد. دوست دارم بدانم آرزوهایم در گذر زمان چقدر تغییر کرده‌اند و می‌کنند.
    عصر وقت می‌کُشم. کار زیاد دارم و باید قبل از شروع جلسه‌ی شعر تمام کنم اما عامدانه نشسته‌ام به خاندن کانال‌های دوستان. البته که شاید اسمش وقت‌کشی نباشد ولی کارکشی چرا. چیزی در من مرا به نشستن می‌خاند.
    بلاخره لپ‌تاپ را می‌گشایم. وسط کار ناگهان به دلم می‌افتد مشق شعرم را بگذارم در گروه. نمی‌دانم چرا نمی‌خاستم. آخر هم از چهار تمرین دوتایش را می‌گذارم برای بازخورد. و این‌بار می‌دانم چرا. بعد به خودم می‌گویم چرا مدت‌هاست سه‌جمله ننوشته‌ام. پس آن‌جا هم چیزی می‌نویسم که دیگر ذاتن سه‌جمله نیست. کمی دست‌دست می‌کنم. کمی این‌پا و آن‌پا می‌کنم. می‌آیم. می‌روم. و بعد بدون فکر کردن دو تمرین دیگرم را هم ارسال می‌کنم در گروه بازخورد.
    ساعت ۷:۵۵ وارد جلسه‌ی شعر می‌شوم و در حالی‌که بشقاب غذا روی پایم است مدام بین دو تب اسکای‌روم و word در رفت‌وآمدم تا شروع جلسه را از دست ندهم. به خودم می‌آیم و از خاندن هم‌زمان پیام‌ها و نوشتن مقاله دست برمی‌دارم تا مثل آدمی‌زاد شامم را بخورم.
    ساعت ۹:۵۵ با گوشی به تخت می‌روم برای شنیدن ادامه‌ی بازخوردها. قبل از آن باید گزارشم را بفرستم.
    دقیق نمی‌دانم چه و چگونه، اما حس می‌کنم چیزی در من دگرگون می‌شود.

    پاسخ

68. امروز روز شلوغی داشتم اول صبح که بیدار شدم بسته‌ی کارهایم را باز کردم و سرلوحه‌اش تعهدورزی بود در داخل بسته به ترتیب اولویت پاکت کارها ردیف شده بود. بسته‌ از دستم افتاد و پاکتها بهم ریخت برای همین امروزم شلوع شد. سعی کردم از ذهنم استفاده کنم و ترتیبی به کارها بدهم. با آب زلال آب‌تنی کردم و نوشتن را شروع کردم و بعد پیاده روی بود که انرژی و نیرویم را دوچندان کرد و شوق کارها در سرم بود. صبحانه را با همراهان همیشه منتظر و گرسنه خوردیم. و نخودنخود کردیم هر کس را کاری در سر و پیشه‌ای پیش رو بود. تنها که شدم بیشتر فکر کردم و نوشتم. امروز برای کاری با همسر جان به دفتر اسناد رفتیم در آنجا برای درخواست رضایت نامه برای دخترم کاری انجام ندادند ولی در یک دفتر خانه دیگر با کمال میل و احترام کارمان انجام شد و عجب شهر بی در و پیکری قانون برای همه باید یکسان باشد نه اینکه تا سر وضع انسان را ببینند ورانداز کنند و بگویند نه. در یادداشت روزانه نوشتم که اشتهایی پیدا کردم و کتاب خوردم و تا هضم شود طول دارد و جمله‌ی جالبی که موراکامی در کتاب داستان نویسی به مثابه شغل گفته داستان نویسی کاری‌ست پرمشقت و عذاب‌آور اما از نطر من چنین نیست و برعکس خیلی هم لذت‌بخش است مثل حل کردن یک مسئله ریاضی است هنگامی که حل شد بسیار کیف می‌کنم. در وبینار نویسنده ساز شرکت کردم. و نوشتیم و واژه پراکندیم وبه وبینار نوتنی رفتم خانم گلی موعودی بود و خیلی یاد گرفتم. به نمره امروزم هشت می‌دهم. به کانال تلگرام مهرابی در تلگرام بیایید و متنوع بخوانید هر روز یادداشتی متفاوت و شیرین منتشر می‌کنم. آدرس کانال تلگرام اینجاست. 👇💛💚💙💝
    https://t.me/notetoday1

    پاسخ

69. گزارش نیک ۱۸۲
    ۱۹ آبان‌ماه ۱۴۰۵
    دقّت در کارها
    بیداری ۶:۱۶
    امروز هم جوّ صبحگاهی آرام است. رییس که آرام باشد، من هم در آرامش هستم و برعکس.
    چند شعر از سیمین می‌خوانم. این بیت هم تقدیم گزارش نیک:
    «  نازک‌تر از خیال منی ای نگاه لیک
    با سینه کار دشنه‌ی پولاد می‌کنی »
    دوست داشتم،غیر از «حاجی آقا» که با گروه می‌خوانم،   «شب هول» را هم بخوانم، ولی خیلی وقت است که «مادام مائو» نوشته‌ی آنچی مین در صف انتظار خوانش است.
    صبح خانم برادرم را پیش رییس می‌گذارم و به آزمایشگاه می‌روم.
    ساعت ۱۴ نمی‌توانم در جلسه‌ی تمرینجا شرکت کنم
    ساعت ۱۴ استوری از کتاب«تفکر نقادانه برای کودکان »   نوشته‌ی مل لیستر و دنیس تیلور:
    «ما به تدریج متفکرانی نقاد می‌شویم.
    کودکان در فرایندی که مستلزم تمرین برای ارتقای عادات و ابزار تفکر نقادانه است یاد می‌گیرند هر چه بیشتر نقاد شوند. یکی از اصلی‌ترین این عادات پرسش کردن است.»
    بعدازظهر روی تمرین دوره‌ی خود‌واژه کار می‌کنم. ابتدا برای نوشتن واژه‌های مناسب برای هر یک از حالت‌های داده‌شده، تعریف هر ده‌تا‌ی آنها را پیدا می‌کنم و بعد آنها را روی کاغذی به صورت خوانا می‌نویسم و با صدای بلند می‌خوانم. فردا حتما روی واژه‌ها جدی‌تر کار خواهم کرد.

    پاسخ

70. دومین بار بود که برای خریدن ابزار به مغازه آقای انصاری میرفتم،این بار خودش را نه،بلکه اعلامیه اش را دیدم.از آن روز که دیگر نمیتوانم با آقای انصاری در مغازه اش میان آن همه ابزار برای دقایقی معاشرت کنم و او با سن بالا و موهای سفیدش به من بگوید((آبجی))در شوک و ناراحتی هستم و روزمرگی هایم را ننوشتم.کاش بودی و هنوز یکی از دلگرمی هایم همصحبتی با تو بود.

    پاسخ