گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟

119 پاسخ

1. گزارش‌نیک به تاریخ 12 آبان 1405
   صبح را با شروع اعمال روزمره آغازیدم. به خودم قول داده بودم که امروز متمم‌خوانی کنم و تکالیفی که باید را انجام بدهم و موفق شدم بعد از مطالعه دو درس تکالیف‌شان را ثبت کنم. ظهر جلسه آنلاینی با تیم‌مان داشتیم جلسه برگزار شد. پس از اتمام جلسه یکی از دروس MBA را مرور کردم.
   امروز روز ورزشم بود انجامش حدود یک ساعت و نیم طول کشید و به محض اتمامش جلسه آنلاین دیگری داشتم. بعد از جلسه دوشکی گرفتم ، ناهاری خوردم و کاری که خواهرزاده‌ام ازم خواسته بود را انجام دادم. تماس گرفت و بعد از مدتی کلی با هم گپ زدیم و خندیدیم.
   به خاطر آوردم در کلاس خرده خاطره‌نویسی شرکت کرده‌ام. دو ساعت هم در کارگاه حضور داشتم و چقدر مطالب خوب یاد گرفتم. بعد از کلاس زمانم به مطالعه‌ای اندک و بعد به صرف شام گذشت. می‌خواستم لپ‌تاپ را خاموش کنم اما یادم افتاد باید گزارش بنویسم و این شوق نوشتن مرا دوباره به این صفحه آورد.
   اغلب اوقات کانال تلگرامی نویسندگی را چک می‌کنم. قبلا در مورد گزارش نیک خوانده بودم و حتی به این جا سرزده بودم اما تا امروز مطلبی ننوشته بودم از آن جایی که به نوشتن علاقه‌مندم تصمیم گرفتم من‌بعد در این فعالیت شرکت کنم.
   بسته به اوضاع روحی‌ام اول روز سعی می‌کنم روزانه‌نویسی داشته باشم، البته برای آرام کردن ذهن بازیگوش طول روز هم می‌نویسم تا حواسم را جمع کنم و کارهایم را پیش ببرم، گه گاهی هم در ویرگول می‌نویسم.

   پاسخ

2. سلام بر سرو
   سلام بر مهدیه
   این پنجمین گزارش نیکم را در سی مهر ماه می‌نویسم .
   میخوام امروز فقط خوبی ها را ببینم و بنویسیم . خوبی صغری جان و خاله آمنه ، خوبی عمو ذبیح و زینب خانم و مهربانی دو قلو های ناتوان ولی مهربان .
   رفتم خانه عمو ذبیح .
   با زینب خانم کلی کاشت ناخن دیدیم .
   با چه گشاده روی از من استقبال کردن و شام فسنجون با غاز خوردم .بعد از صحبت و گفت و گو رفتیم چند تا خروس بگیریم ‌ تجربه خیلی خیلی خوبی بود چون اولین بار خروس گرفتم چه از بال و چه از پا .
   بعدش رفتیم خونه منتظر پارسا ولی آقا با امیرحسین بود و مستقیم رفته بودن خونه مادر جون و ما رو کاشته بودند و حتی به مرحله بار رسیده بودیم .
   وقتی رسیدیم تازه سر اینکه هفته بعد جلسه خانوادگی کجا باشه تو گروه دعوا شد و بالاخره ۲ شب خوابیدیم .

   پاسخ

3. امشب براي اولين بار مي‌خواهم «گزارش نیک» بنويسم و مثل هر باري كه مي‌خواستم بنويسم، براي نوشتنش يا تنبل بودم يا مي ترسيدم، براي همين به خودم جرات دادم تا در مورد ترس نوشتن و ارسال براي يك صفحه ي پرمخاطب «گزارش نیک» چیزکی بنویسم.
   از ديروز شروع به خواندن كتاب تذكرالاوليا كردم تا امروز كه جسته گريخته مي‌خواندمش بايد خدمتتان عرض كنم كه از هر ۳۰ جمله فقط يك جمله‌ي آن را مي‌فهميدم ولي نمي‌دانم چرا از خواندنش كيف مي‌کردم و باز هم نمی‌فهمیدم.
   عصری که در وبینار ، صاحب وبینار در پاسخ به سوال فریده خانم فرمودند برای خوب نوشتن باید زیاد خواند و بعد هم تاکید داشتن به نوشتن «گزارش نیک»، بنابراین علرغم اینکه کتابی را که می‌خوانم را متوجه نمی‌شویم و در نوشتن هم هیچگونه خلاقیتی نمی‌داریم و گاه در وبینار شرکت می‌کنیم و دست به قلم نمی‌شویم و تقریبا تمامی کتاب‌هایی که استاد ذکر می‌کنیند را تا کنون نخواندیم و باز اصرار می‌دارم به نوشتن، یا از اعتماد به نفس بالایم می‌باشید و یا دارم پشتکار داشتن را در می‌نوردیم و روحم از آن بی‌خبر است.
   هر چه که هست حسش شبیه به راه افتادن یک بچه ی یک ساله است. هم کند است و هم سخت و هم افتان و خیزان دارد.

   خدا را شاکرم برای این گزارش نیک

   پاسخ

4. گزارش نیک
   به تاریخ 29 مهر 1405
   چرا سیاه پوشیدی؟

   طبق معمول. قرولند های توی سرم بازمیدارد من را از زندگی کردن. آهنگ پس‌زمینه در طول روزم حس و حال یک فیلم سینمایی رو داره که قهرمان اعتیاد به هرچیز مضری رو داره، خودش رو به در و دیوار میزنه و دیوانه‌وار از این مبهوته که چرا هیچی سرجاش نیست توی زندگی‌ فلاکت‌بارش.
   دیروز (28 مهر پادگان شیفت بودم و نتونستم گزارش نیکم رو باهات به اشتراک بذارم) باز هم احساس این رو داشتم که حضور من یا عدم حضور من در گروه های حیوان‌های انسانی عملا غیر ممکنه. همیشه این فکر هست تا زمانی که خلاف اون رو رقم میزنم و میبینم که شاید خیلی هم درست نبوده.
   دیروز بالای برجک بازهم به خیلی چیزهای بی‌خود فکر کردم به اینکه چرا اون اتفاق خوبه نمیوفته؟ چرا همیشه احساس عدم تعلق داره خفم میکنه؟ بعد از خورد و خوراک مسموم ذهنم رفتم قرارگاه. کمی حرف زدیم، بیشتر بخاطر گرفتگی صدام که خیلی وقته دچارش هستم سعی میکنم بیشتر بشنوم و کمی گل یا پوچ بازی کردیم. بعدش یکی از فرمانده‌های قرارگاه به یکی از سربازا گفته بود: توی بی‌عرضه نمیتونی دو تا لامپ تو سطح پادگان بزنی (زدن به چه معناهایی که ترجمه نمیشود) و اینجارو برای من نورانیش کنی؟” این ایده بعد از گل یا پوچ تو ذهن یکی از سربازا رفته بود. بعدش بچه ها برای پست بعدی میخواستن برن بخوابن تا من به روزبه گفتم: واقعا میخوای بخوابی؟” روزبه گفت: چیکار داری مگه؟ و من نگاهش کردم! اونهم بدون لحظه ای درنگ فهمید منظورم چیه. روزبه و من به علی نگاه کردیم. علی راننده قرارگاهه و ماشین دست اونه. عللی گفت : “فکرشم نکنید! من با شما ***لا وارد این بازی نمیشم” و راست هم میگفت!
   بیا عقب، عقب تر دیگه، نترس نمیخوره به دیوار!””
   علی و روزبه تو ماشین نشسته‌بودند. من و آرمان داشتیم به علی فرمون میدادیم که بیاد عقب تا بتونیم روی سقف ماشین بریم و لامپ گردان اول رو بزنیم (معذورم از نام بردن و دادن اطلاعات بیشتر چون امکانش تقریبا صفر است فرمانده‌های بی‌سواد و بی‌اعصابمان بیایند در این محفل ادبی و پر از انسان‌های فرهیخته. با تمام این تفاسیر بازهم نمیگویم.) اولین دشت با موفقیت صورت گرفت. کل پادگان رو دور زدیم تا ببینیم کجا سوسوی امیدی رو میبینیم. سوسوی دوم هم به چشممان خورد. دستشویی!
   نامردی نکردیم و سوراخ‌های سقف ها که مزین به لامپ های پرنوری بودند را لخت کردیم. دومین دشت! من که نمیخواستم سرم بی‌کلاه بماند شرط گذاشتم که ماموریت سوم با من به شرط آنکه لامپ هایشان را ببرم برای بخش خودمان. (تشویقی شاید گرفتم؟ گمان نکنم!)
   لامپ ها در جیبمان. مثل شکارچی‌هایی که سه گراز روسی را شکار کرده‌اند و حالا برای آبااجدادشان میخواهند آذوقه ببرند، ذوق‌زده بودیم. کی میتواسنت شب را به این زیبایی در پادگانی در برهوتی بی‌کران به اتمام برساند؟ قطعا ما.

   فردا صبح شد. (یعنی امروز)
   طبق معمول درگیر کارهای روزمره روزم شدم. خسته‌کننده است ولی بهتر از حمالی های دیگری است که درجاهای دیگر پادگان وجود دارد، پس با فکر کردن به آن خدارا شکر میکنم و کمی هم دارودسته نظام را فحش‌کش میکنم.
   و بخش عجیب روز. حرامزادگانی شکم‌ران وارد صحنه شدند. دوباره اتفاقات عجیببی دارد میوفتد. گزاره‌ام اطلاعات محور نیست، صرفا در عجب ماندن از وضعیت عقل‌های پوسیده‌ کاگلی‌ای است که نتوان آن را وصف کرد. مانور. مانور برای اینکه جلوی مردم بایستند. ایستادگی برای چه؟ مگر کار اشتباهی در حال انجام است؟ مگر مردم دروغ میگویند؟ مگر شما حرامزادگان به کار اشتباه خود اعتراف میکنید؟ مانور. مانور برای ایستادگی؟ یا مانور برای پافشاری بر عقاید پوسیده؟ برادر بزرگ آنها را آماده میکند. پیروی از او شکم ها را سیر میکند. نه تنها شکم های خودشان بلکه شکم های خانواده‌هایشان را. پدری دلسوز برای تامین آذوقه خانواده‌اش دست به هرکاری میزند. دختر یا پسرش (اگر وجود داشته باشند.) او را دوست دارند، حتی وقتی جلوی همسایه‌شان می‌ایستد!
   باید بیشتر در پادگان میماندم و این سیرک را تماشا میکردم. اجیر شدگان میدویدند تا مانور را بهتر و واقع‌گرایانه‌تر اجرا کنند. صحنه تئاتری مضحک. نا‌بازیگرانی که در دویدن هم مشکل دارند. سن هایشان از 15 سال بود تا 60 سال. حماقت سن نمی‌شناسد. یا شاید آنها من را احمق خطاب میکنند؟ جالب است.
   ساعت 4 از پادگان زدم بیرون. ساعت 5 جلسه مشاوره داشتم. بعد از چندماه متوالی‌ای که حس مکیردم دیگر به من کمکی نمیکند. باید زودتر خودم را به خانه میرساندم تا جلسه برقرار شود.
   سلام آقای دکتر
   – چطوری؟ خوشحالم میبینمت.
   (گمان نکنم ولی میگویم) ممنونم از شما
   – چرا سیاه پوشیدی؟
   گفتم: نه کسی نمرده است، نگران نباشید و در ضمن هاشم هم زنده‌است!
   شوخیم کمی دیر به وضعیت اتصال دو‌طرفه رسید ولی رسید.
   حرف زدیم و من از این روزهایم گفتم. سوال هایی از من پرسید برای اینکه ببیند در مرحله پیش یا پس هستم در گزاره رفتن.
   وقتی همه‌چیز را مرور کردیم دیدم این نمود خود پسرفت است. چیزی تغییر نکرده بود و همه‌چیز را بخاطر سربازی در فریزر احساسات و تجربیاتم گذاشته‌بودم و بهانه سربازی، بهانه‌ایست بسی جذاب که همه آدمهارا میتواند ساکت کند.
   در انتهای جلسه دکتر پیشنهادی داد و گفت: ادای آن کارهایی که دوست داری انجام بدهی را دربیار. خراب کن ولی ادایش را دربیار.
   چه توصیه دم‌دستی خوبی!
   کی میخواهی این بازی در گوشه‌کناری نگاه کردن دیگران را کنار بگذاری؟

   بعد جلسه از خانه زدم بیرون. سعی کردم کمی ادا دربیارم. آرتیستیک رانندگی کنم و به‌صورتی جنون‌آمیز صدای ضبط را زیاد کنم. پدرم زنگ زد و آرتیست درونم را کمی زدود. گفت ماشین را نیاز دارد و نیاز است برگردم خانه. میدانستم و زودتر پیش‌دستی هم کرده بودم و نزدیک خانه بودم ولی گفتم در حال حرکتم. کوچه بغل خانه‌مان بودم. کوچه کمی تنگ بود و هست و ماشین ها دولاین را پر کرده‌بودند، مجبور شدم دنده عقب بگیرم تا گوشه ماشین به در ماشین پپارک شده در آن یه‌ذره جا را مماس به ضربه نکنم. سریع دنده عقب گرفتم و پاااف!
   در چند لحظه دنیا آرتیستیک بودن خودش را به زهرمار تبدیل کرد! سکوت شد. آدمها تمام تمرکزشان بر گند بزرگ من بود. کثافت بزند بر این سربازی که کل ذهن ادم را دربرمیگیرد!!!!!
   پیاده شدم، هنوز نمیدانم چقدر خسارت وارد شده ولی کارت ملیم گرو ماند و با عجله به خانه برگشتم. اگر مسئله مالی و ماشین پدرم نبود، شاید امروز را میتوانستم روز تحقق یکی از ارزوهایم بدانم: اینکه بدون دغدغه ماشین را مثل اسبی سرکش برانم و مثل گاو به ماشین های دییگر برخورد کنم.
   برگشتم. تمام ذهنم درگیر بوده و است. دگیر همان خسارت وارده. به کسی چیزی نمیگویم و میخواهم خودم این گند را جمع کنم حتی اگر کل حقوق یک‌ماهم را در حلقوم ان موتور بریزم.

   پاسخ

5. پنج‌شنبه‌ها همیشه روز شلوغی‌ست. روز سر زدن به مامان. ساعت چهار و چهل و پنج دقیقه‌ی صبح از خواب بیدار می‌شوم و هرچه تلاش می‌کنم دیگر خوابم نمی‌رود. یک ساعتی زیر پتو غلت می‌زنم بعد تصمیم می‌گیرم دیگر با خودم نجنگم. گوشی‌ام را برمی‌دارم و می‌روم سراغ شبکه‌های مجازی. اینترنت مدتی‌ست فقط این وقت صبح کار می‌کند. من هم تا می‌توانم به بطالت در دنیای مجازی می‌چرخم. ساعت شش و سی و پنج دقیقه ساعت همسرم زنگ می‌خورد و من یادم می‌افتد برایش صبحانه آماده نکردم. بلند می‌شوم و چند تخم‌مرغ توی قابلمه می‌اندازم و می‌گذارم آب‌پز شود. دارم سعی می‌کنم عادات غذایی‌اش را تغییر دهم. می‌گویم ما چهل را رد کرده‌ایم باید حواسمان به خودمان باشد. من یک عمر است که حواسم به غذا خوردنم هست. همیشه سعی می‌کنم سالم‌ترین را انتخاب کنم، ولی به قول پدرم خدا بیامرز آدم نباید تن سالم را به گورد ببرد. چه کنم این هم وسواس من است. از مریض شدن می‌ترسم. همسرم می‌رود سر کار. من امروز تعطیلم. یک ساعت دیگر را هم به بطالت می‌گذارم. بعد بلند می‌شوم و کارهای خانه را می‌کنم. ظرفشویی پر از ظرف است و میزها پر از خاک و سبد لباس‌های کثیف لبریز. همه را پشت سر هم انجام می‌دهم. خیالم راحت می‌شود. بعد لمون(گربه‌ام) را برمی‌دارم و می‌روم خانه‌ی مامان. رفتن به خانه‌ی مامان شبیه یک‌ مسافرت است. کلی وسیله باید بریزم پشت ماشین. از وقتی لمون آمده انگار بچه‌ی کوچکی در خانه داریم. سی‌ام مهر است و هوا مثل وسط تابستان. کولر ماشین را روشن می‌کنم. برای لمون آواز می‌خوانم تا سرش گرم شود. از سر و کول من بالا می‌رود تا به مقصد برسیم. صدای زودپز مامان تمام محوطه‌ی مجتمع را پر کرده. مثلا دکتر به خاطر کمرش به او استراحت داده اما کدام مادری را می‌شناسید که استراحت کند؟ غذایی که می‌پزد مزه بهشت می‌دهد. همسرم ظهر از سرکارش بر‌می‌گردد. ناهار می‌خوریم و ولو می‌شویم. مادر و همسرم می‌خوابند و من کتاب می‌خوانم. اول داستان کوتاه با مادرم همراه و بعد ادامه‌ی کتاب انسان در جست و جوی معنا. عصر می‌رویم و برای لمون غذا می‌خریم و برای من هدیه تولد. ۱۸ روز دیگر تولدم است. در میانه آبان. ماهی که دوستش دارم. فصلی که عاشقش هستم. تا ساعت یازده خانه‌ی مامان می‌مانیم و بعد همه وسیله‌ها را می‌ریزیم توی ماشین و برمی‌گردیم خانه. صبح باید زود بیدار شویم. قرار است بر‌ویم خارج شهر. وسایل سفر یک روزه‌ی خانه‌ی مامان را جابه‌جا می‌کنیم و من می‌روم که بخوابم. یادم می‌افتد گزارش نیکم را ننوشته‌ام. می‌گذارمش برای فردا صبح.

   پاسخ

   1. نوشته ات آرام و روان بود من که دوست دارم اینطور یادداشتها را.
      پیشاپیش تولدت مبارک❤️
      آرزو میکنم خیلی زود نوشتنهایت همه جا بدرخشند❤️

      پاسخ

6. گزارش نیک .
   سی ام /مهر /هزار چهارصدوپنج.
   به میدان شهر نزدیک میشد از دور صدای بلند گو و هیاهو به گوش میرسید چند ماهی بود که بعد ازتاریک شدن هوا عده ای در خیابان و میدان ها جمع میشدند و تا دیر وقت مشغول پرچم گردانی وشعار دادن بودند دیگر برنامه تفریحی شده بود افر ادی اععم از زنان یائسه و غیر یائسه مردانی از نوجوانان تا پیر مردانی که برای اینکه در خانه حوصله شان سر نرود و احیانن کارشان به جر و بحث نکشد بعد از تاریکی هوا و صرف شام و برای تحلیل رفتن شام به میدان میایند و پرچمی میچرخانند و از صدای شعارها و موزیک انقلابی که از بلند گوها پخش میشد لذت وافر میبردن.
   پرچم گردان ها باعث ترافیک سنگین شده بودند و سر و ته ترافیک مشخص نبود , مسعود غرق در افکار خود و بدون توجه هیاهو هابه طرف منزل در حرکت بود در فکر بود که چند وقتی است که این پرچم گردا نها هم باعث ترفیک میشدند و هم اینکه چون منزلش در نزدیک میدان بود و هر شب از سر و صدای آنان به نوعی باعث صلب اسایشش شده بودند با خود فکر میکرد که تا کی این کارناوال پا بر جاست و طبق قولی که دولت داده بود قرار بود یک ماه پیش این داستان ها جمع شود و اسایش به خانه ها برگردد .
   از سمت بلوار خیابان به سمت دیگر حرکت کرد و از لابلای ماشین ها که متوقف بودند پیچ و تابی میخورد که یک ماشین شیک و لوکس که جلویش بود شیشه های دودی خود را پایین کشید و خانمی که داخل ماشین بود پرسید : آقا ببخشید میشه ازیکی از این خیابان ها راهی پیدا کرد که بشود مسیرمان را عوض کنیم و از ترافیک خلاص شویم .
   شیشه ماشین که پایین رفت بوی ادوکلن دل انگیز آن خانم در هوا پیچید وشامه اش را نوازش داد دلا شد که شد جواب سئوال خانم را بدهد که چه دید دو خانم زیبا با موهای مش کرده و بلوند با لباس های زیبا , لحضه ای با خود اندیشید که چند صباعی است که چنین بوی عطری به شامه اش نخورده و چنین لباس های رنگی و زیبایی را در اطرافش ندیده هر چه دیده آدم هایی با لباس های تیره سر در گریبان غرق در افکارشان که غم نان دارند و آخرین باری که از ته دل خند یده اند را شاید به خاطر ندارند و شاید دیگر نه تنها به بوی عطر بلکه به نحوه لباس پوشیدن شان هم توجه ندارند غرق در افکار خود شد که آن خانم با صدای بلند تر پرسید آقا من چطور از این ترافیک فرار کنم .
   به خود آمد و ادرسی به آن خانم زیبا و شیک پوش داد و سپس به طرف منزلش که همچنان صدای پرچم گردانها و بلند گوها تا خانه اش بگوش میرسید حرکت کرد .

   پاسخ

7. صبیحه باوی. ۱۳۰۵/۷/۳۰ ظ ۱۳:۱۵
   امروز صبح عمیق به معنای وجود انسان فکر کردم امروز سعی کردم مهربان فکر کنم. امروز طبق معمول صبحانه و قهوه نوش جان کردم
   امروز به خواسته هام و آرزوها با امید بیشتری فکر کردم و با دخترم در مورد حضور در فضای مجازی صحبت کردم اینکه حضور بهتر است مفید باشد امروز یکی از کارهایی که چندین ماه موفق نمیشدم انجام دهم را انجام دادم و خدا رو شکر می‌کنم به بهترین شکل موفق شدم امروز ویژگی های مثبت خودم را نوشتم به خودم یادمیدهم خوبی‌ها را ببینم امروز کارهای روز مزه مثل غذا و بقیه کارها انجام دادم با اینکه درد داشتم اما دلم راضی بود و این رضایت درد کمرم را گم می‌کرد در ناخوداگاهی که ترمیم شده زخمه‌ای روح ما دردها را زیاد می‌کند اما ترمیم از درد ما میکاهد ترمیم روح در دستان ذهن خوشبین است نترسیم از خوب دیدن

   پاسخ

   1. تبریک می‌گویم صبیحه جان ❤️
      رضایت خاطر حتما التیامیست بر بسیاری از زخم ها

      پاسخ

8. گزارش نیک
   خیلی زود برای پیاده‌روی رفتم. حدود یک‌ساعت آرام در محله قدم برداشتم. امروز با درختان محشور بودم و ازشون به یادگار این صبح دل‌انگیز عکس گرفتم.
   بعضی مثل خانواده بودند تنه‌های سه یا چهارتایی در هم پیچیده، یا پشت به پشت هم یا شانه به شانه هم دلچسب بودند.
   آمدم قدری با وی پی ان گرفتار بودم تا بالاخره توانستم به فایل‌ها ی در مسیر نوشتن دسترسی یابم.
   اول ویدئوی امیرحسن چهلتن و سپس سارا سالار را دیدم. سارا سالار پیشنهاد کرد برای فهمیدن پست مدرن از روی تجربه شخصی اش با خواندن سلاخ خانه شماره 5 اقدام کنیم.
   و بعد در خصوص این رمان و دیدگاه‌های نویسنده گفت.
   برای خرید مداد رنگی و دفتر به لوازم تحریری رفتم ذوق زده برای خودم مداد رنگی و چند دفتر رنگی خریدم.
   ناهار را آماده کردم. و بعد مجددا به دیدن ویدئوهای کلاس مشغول شدم.
   خواندم، بیست و چند صفحه از « خدیش » را. نثرش دلنشین آمد برایم . و بحثی که خانم‌ها در باب حجاب می‌کردند. نکته‌های شنیدنی داشت. با واژگان تازه‌ای آشنا شدم:
   شمارگذشتِ زندگی، پادبو، گمانه و پادگمانه مثل نظریه و ضد نظریه- از این رو _یاداشت‌هایم گمانه و پادگمانه همراه یکدیگر آمده‌اند.
   موومان یک سمفونی پنجم بتهوون را شنیدم . جنگ بود و گاهی آرامش می‌گرفت. نمی فهممش ولی دوستش دارم.
   مجموعه شعر خواب لیلی بتول عزیزپور را مرور کردم_
   و پنجره غمگین است
   از کوچ هیاهو
   من ایستاده ام
   و به آن پرنده
   که فکر سفر
   در بال‌های خسته‌اش
   جان می‌گیرد
   سلام می‌گویم
   ادرس کانال تلگرامم:
   https://t.me/Mitra_Nevis39
   میترا رستگاران
   گزارش نیک ۱۶۲

   پاسخ

9. گزارش نیک ۱۶۲
   سا‌ل‌واژه: فاصله

   — نقره خانم
   یادداشتم در «گفتگر» را دوست داشتم در گزارش نیک هم بیاورم:
   گاهی باید قرار بگذاریم. با چه کسی؟ با خودمان. مثل یک قمارباز واقعی قرار بگذاریم. قمارباز واقعی، دقیقن همان لحظه‌ای که به اندازه کافی برده است، بازی را ترک می‌کند؛ چون از قبل با خودش قرار گذاشته‌ است. او اجازه نمی‌دهد طمع، عقلش را به بازی بگیرد.
   همین قاعده در زندگی ما نیز صادق است. گاهی هنرِ زندگی در به دست آوردن چیزهای بیشتر نیست، بلکه در دانستن زمانِ از دست کشیدن است. باید بدانیم کجا بایستیم از چه چیزی باید بگذریم و چه زمانی باید با همان داشته‌ها راضی باشیم.
   بسیاری از ما نه از نداشتن، بلکه از زیاده خواستن آسیب می‌بینیم. قرارها یادمان می‌رود. آن‌قدر به دنبال پیروزی‌های بزرگ‌تر می‌دویم که فرصت لذت بردن از پیروزی‌های کوچک را از دست می‌دهیم.
   انسان‌ها گاهی برای به دست آوردن چیزی که هنوز ندارند، آن چه را سال‌ها برای ساختنش زحمت کشیده‌اند، به خطر می‌اندازند.
   به گمانم زندگی همان میز قماری است که همیشه قرار نیست برنده آن باشیم. گاهی باید باختی کوچک را پپذیریم تا تمام دارایی‌مان را نبازیم. گاهی باید از رابطه‌ای، آرزویی، رقابتی یا حتی راهی که روزگاری با اشتیاق آغاز کرده‌ایم، کنار کشید.
   اما دشوارترین بخش ماجرا این است که تشخیص دهیم چه زمانی قرار است از  ادامه دادن دست بکشیم. چرا که بیشتر اوقات از سر لجاجت و ترس از شکست، پیش می‌رویم.
   یکی از بزرگ‌ترین پیروزی‌های انسان همین است که بداند چه چیزی ارزش جنگیدن دارد و چه چیزی ارزش رها کردن. گاهی آن‌کس که زودتر از پشت میز بلند می‌شود، نه بازنده است و نه ترسو؛ فقط می‌داند که قرار نیست برای اثبات برنده بودنش، همه‌چیز را ببازد.
   با زندگی قرار به «اندازه خواستن و به‌ موقع رفتن» بگذاریم.
   — الهه علیزاده بحث در باره‌ی پرسش‌های ترجیحی (بی‌نظام) یا سلیقه‌ی شخصی را به یک گفتگوی به‌دل‌نشستنی تبدیل کرد. راستی من از چه مدل مویی خوشم می‌آید؟ از چه آرایشی از چه غذایی؟ به این‌ها فکر کرده‌ام؟ چقدر به خودم اهمیت داده‌ام؟ باید فکر کنم و بنویسم.‌
   — وبینار نویسنده‌ساز را با بیست و پنج‌ دقیقه آزادنویسی شروع کردیم. دل تنگم هر چه خواست، نوشت. چه بهتر از این؟
   راه‌رَوی غروبانه حالم را خوب‌تر می‌کند.
   کلوچه‌هایی که خورده‌ام شامم می‌شود.
   — آخر شب برگزیده‌ی حدیقه‌ی سنایی را می‌خوانم. چند بیت از باب ششم را رونویسی می‌کنم:
   «آن شنیدی که درگه عیسی
   خواست باران به حاجت از مولی
   رفت با قوم خود به استسقا
   کرد هر کس ز عجز خویش دعا
   به اجابت دعا نشد مقرون
   گشت عیسی از آن سبب محزون
   ناگه آمد ندا که مجرم را
   از میان کن برون که مکرم را»
   به امید خواب راحت مسواکی می‌زنم. دوست دارم دعاهای هر شب قبل از خوابم را زمزمه کنم.

   https://t.me/nahid40rasti02

   پاسخ

10. این نکات را مرور کنیم

    افشین عزیز
    امروز بیا «نکات نویسنده‌ساز» را تکرار کنیم. این جمله‌ها فشرده‌ای‌ست از اصول و مسائل بنیادی ما وبینارهای نویسنده‌ساز. مرورش یاری‌ام می‌کند تا عملکردم را بسنجم و بیشتر بکوشم:
    ۱. پرورش مهارت نویسندگی‌مان را مانند پرورش نوزاد ببینیم. با توقعات نابهنگام به ذوق خودمان لطمه نزنیم.
    ۲. یادداشت‌ روزانه، زمینِ بازی نویسنده است، بهترین جا برای آزمودن شیوه‌های گوناگون نوشتن و رسیدن به ایده‌های نو برای همه‌جور نوشتار.
    ۳. با هویت رسمی خودمان کانالی تلگرامی بسازیم و هر روز پاره‌ای برگزیده از یادداشت‌های روزانه‌مان را ویرایش و در آن منتشر کنیم.
    ۴. انتقال آموخته‌های جدیدمان را در اولویت موضوعاتِ رسانه‌ی شخصی‌مان بگذاریم.
    ۵. پیش از انتشار متن بکوشیم هر جمله‌ی آن را به چند شکل دیگر هم بنویسیم تا به روان‌ترین و مناسب‌ترین شکل جمله برسیم.
    ۶. فراموش نکنیم که ایده‌ اغلب در هنگام نوشتن شکل می‌گیرد. پس بی‌درنگ بیاغازیم و نگران کمبود سوژه نباشیم.
    ۷. تا می‌توانیم همه چیز را فهرست کنیم. حتا فهرست‌های عجیب‌وغریب و به‌ظاهر غیرکاربردی بنویسیم. فهرست‌نگاری ایده‌پردازی را سهل‌تر می‌کند.
    ۸. زیستی پرسش‌گوهر بسازیم و در سه مرحله درباره‌ی مسائل گوناگون پرسش طرح کنیم. نخست با «چرا…؟» بی‌شمار سؤال بنویسیم و بنیادها را بسنجیم، سپس گزینه‌های بسیاری را با طرح «چه می‌شود اگر…؟» بیافرینیم، و در نهایت گزینه‌یی را انتخاب و برای اجرای آن تمرکز کنیم روی: «چگونه…؟».
    ۹. سبدی متنوع از آثار داستانی و غیرداستانی برای مطالعه فراهم کنیم؛ رمان‌های خوب را در اولویت بگذاریم.
    ۱۰. در کنار مطالب تازه، مطالعه‌ی مکرر یک یا دو متن کلیدی را در برنامه‌ی روزانه‌مان بگنجانیم.
    ۱۱. انس با شعر به افزایش سلیقه‌ی کلامی می‌انجامد. پیوندمان با شعر کهن و نو را همواره محکم‌تر کنیم.
    ۱۲. هر روز دستِ‌کم یک واژه‌ی تازه به دایره‌ی‌ واژگانمان بیفزاییم.
    ۱۳. برای ارزیابی کیفیت روزهایمان سنجه‌های مشخصی در نظر بگیریم و در میانه‌ی روز و پایان آن،‌ به عملکردمان نمره بدهیم و سپس از خود بپرسیم: چگونه می‌توانم در ادامه‌ی روز یا فردا بر نمره‌ام بیفزایم؟
    ۱۴. چالش «گزارش نیک» را فراموش نکنیم. نوشتن سطری نیمه‌کاره هم بهتر از ننوشتن است.
    ◻︎
    ضمیمه کنم فهرستی از ارتکابات امروزم را:
    مطالعه و تحقیق و جلسه‌ی «تمرینجا» و دو جلسه کلاس خصوصی و وبینار «نویسنده‌ساز» و توسعه‌ی محتوای دو تا از دوره‌ها و پیاده‌روی شبانه‌ و…
    ما آیندگانیم.

    پاسخ

    1. 🌿🌿🌿استادست دیگر

       پاسخ

11. وقتی بیست و پنج دقیقه به صدا درمی‌آید نوشتن را رها نمی‌کنم. وقتی نمی‌توانی کاری را انجام ندهی جالب است. این روزها به چرخ به کارهایی که نمی‌توانی انجام ندهی و تکرار فکر می‌کنم. هربار که به چیزی کلید می‌کنم قفل‌ها را تکانی می‌دهم. باید سیستم را مرتب می‌کردم که خیلی بهم ریخته بود. می‌دونم برای اینکه بخای راحت دسترسی داشته باشی نظم تبدیل به همه چیز میشه. دست آخر هم به سرم زد فهرستی از شروع‌هایی که می‌توانم انجام دهم جمع کنم. و بعد غزلی خاندم از عبید زاکانی که راست کارم بود :
    «دلم زین بیش غوغا برنتابد
    سرم زین بیش سودا برنتابد
    غمت را گو بدار از جان ما دست
    که آن دیوانه یغما برنتابد
    ز شوقت بر دل دیوانهٔ ماست
    غمی کان سنگ خارا برنتابد
    ز چشمم هر شبی مژگان براند
    چنان سیلی که دریا برنتابد
    بیا امشب مگو فردا که این کار
    دگر امروز و فردا برنتابد
    سر اندر پایت اندازیم چون زلف
    اگر زلفت سر از ما برنتابد
    عبید از درد کی یابد رهائی
    چو درد دل مداوا برنتابد»
    شکارچی کرم ابریشم را نمی‌توانم زمین بگذارم. راوی اول شخص هذیان‌گویی که برای نوشتن رمانش دنبال ایده می‌گردد. در وبینار امروز هم بعد از مدت‌ها می‌نویسیم. به بی‌سانسوری رسیدم که مایه‌ی کنجکاوی امروز را فراهم کرده بود.
    فرهنگواره را ورق می‌زنم و پسوند پیشوندهای پر بسامد را می‌نویسم.
    موزیک Liebesträume از Franz Liszt پخش و خسته و له می‌خابم بی آنکه امروز چیزکی کانال کرده باشم. خوشحالم چون یادم میفتدروز کلی تمرین وزن و ضرب و لحن کردم و
    شب بخیر.
    https://t.me/dreamdrawgrow

    پاسخ

    1. 🌿🌿

       پاسخ

12. تجربه سوم شخص در مورد اقدامات صورت گرفته از جانب هدیه به خودش

    نگارش صفحات صبحگاهی بیش از دوماه موجب نشده مشکلات کمتر شود اما در مواجهه با مشکلات تصمیم گیری بهتر انجام می دهد، اشتباه کمتر شده، صبورتر شده، ابتدا فکر کرده بعد پاسخ می دهد، چون بسیاری از گفته هایی را که نباید بر زبان بیاورد بر کاغذ رهاسازی می کند.

    داشتن برنامه روزانه از هدر رفت وقت جلوگیری می شود.

    پروژه‌ی در دست انجام وقت زیاد می برد، اما این هم قسمتی از زندگی است.

    شیخ بهایی سرود، درشعور سوم شخص
    ثبت شد و در اقدامش آشکار شده است.

    «همه روز روزه بودن، همه شب نماز كردن،
    همه ساله حج نمودن، سفر حجاز كردن،»

    «زمدینه تا به كعبه، سر و پا برهنه رفتن،
    دو لب از برای لبیك به وظیفه باز كردن،»

    «به مساجد و معابد، همه اعتكاف کردن،
    ز ملاهی و مناهی، همه احتراز كردن»

    «شب جمعه ها نخفتن به خدای راز گفتن،
    ز وجود بی نیازش، طلب نیاز كردن،»

    « به خدا كه هیچ کس را ثمر آنقدر نباشد
    كه به روی نا امیدی در بسته باز كردن»

    و گزارش نیک ۱۶۲ با امید به بهبودی زری عزیز خوابید.

    پاسخ

    1. 🌿🌿

       پاسخ

13. گزارش نیک | برگ ۰۹
    روزواژه: خود گذشته

    امروز کمی ترسیدم. از اینکه تصمیمی بگیرم که اشتباه باشد، اینکه دوباره گرفتار تله‌ی کمالگرایی شده باشم. نزدیک بود دوباره خودم را در باتلاقِ دیدنِ دوره آموزشی فرو ببرم. دوران تحصیلی را که فاکتور بگیرم، نزدیک به ۵ سال است که دارم دوره می‌گذرانم. دور باطلی که فقط می‌گذرانی تا به خودت تلقین کنی که داری کاری انجام می‌دهی، که به سوی فتح قله‌های موفقیت هستی. در بطن این چشم‌انداز خوش بر و رو، شوره‌زاری بیش نیست.
    تصمیم‌گیری همیشه برایم طاقت‌فرسا بوده، اما وقتی مچ خودم را می‌گیرم که انتخابم ممکن است اشتباه باشد با خودِ گذشته‌ام دست به گریبان می‌شوم. گویی دو طیف از منِ حالا و منِ گذشته از موضعشان دفاع می‌کنند. یکی می‌گوید برو شرکت کن، پیشرفت در انتظار توست، دیگری می‌گوید اگر مثل دوره‌های قبلی ادامه‌اش ندهی چه؟! یک آن به خود آمدم و دیدم همه‌ی دلایلی که از شرکت در دوره دفاع می‌کند از کمالگرایی می‌آید. ای پدرسوخته! آنقدر مرا از این دوره به آن دوره می‌کشاند که حتی وقتی زیر سوال می‌برمش با این حرف که “این یکی دیگه آخرین دوره‌‌ست” دهانم را می‌بندد. گاهی نمی‌دانم از کمالگرایی به کجا پناه ببرم. از وقتی او را شناختم سعی کردم مانند یکی دیگر از بعدهای شخصیتم با او دوست باشم، همراهی‌اش کنم، حتی گولش بزنم تا در جهت منافع درست از آن سود ببرم. گاهی هم مثل حالا، عاجزم می‌کند. دلم می‌خواهد گلویش را بگیرم و با هرچه در توانم دارم فشار دستانم را دور گلویش تنگ کنم تا صدایش ببُرد. در آخر توانستم تصمیم سخت اما درستم را بگیرم. این تصمیم هرچند کوچک اما یک پیروزی بزرگ برایم به ارمغان آورد.

    پاسخ

    1. 🌿🌿

       پاسخ

14. عزیزکم چرا عادت به غم؟ عادت به پشیمانی؟ عادت به ساز‌دهنیِ ای‌کاش‌ها. من که جانم تمام شد در این مویه‌کردن‌ها و گریدن‌ها. شاید بشود تصور کنم که غصه نباشد. درد نباشد. شاید بشود ببینم عشق می‌دود در چشم‌هایی که من را می‌بینند. و شاید عزیزکم بشود فرار کرد داستان‌وار از واقعیت‌های تلخ اطرافم. شاید بشود رد شوم با صبوری از همه‌ی مشاهده‌ها.
    با همه‌ی این‌ها من بودم و خواندم و نوشتم.
    کتاب مسئله‌ی رنج. کتاب گفتمان نوین رنج. مرداب روح.
    تمرینجا و وبیکار.
    وبینار نبودم.
    و همچنان غوطه‌ور در کش‌مکشی که من را می‌ترساند از زندگی.
    https://t.me/manesehchtgrh

    پاسخ

15. ٢٩ مهر

    ١.بیدار شدن دیر اما خواب خوب
    ٢. رفتن به دانشگاه سر کلاسی که کنسل شد.
    ٣.صحبت کردن با زهرا
    ۴.کمی انگلیسی خوندن
    ۵. خسرو خوبان
    ۶. توبا
    ٧. یادگیری کنوا
    ٨.زود خوابیدن

    پاسخ

    1. 🌿🌿

       پاسخ

16. گزارش میگ میگ
    صبح سر کار بودم. بخشی از کتاب «محاکمه» را خواندم.
    نودلی پختم محشر. تمرین‌جا را نصفه بودم و بعد خوابیدم. وبینار الهه علیزاده را بودم.
    به فرشته و ندا پیوستم و کتاب خوندم. نگاه به کل کتاب «بازی گونه‌سازی» انداختم.
    با ندا نقاشی کشیدم و شعر نوشتم.
    روزنویسی سایت نوشتم و منتشر کردم.
    انیمه «صدای خاموش» رو دیدم.

    پاسخ

    1. 🌿🌿

       پاسخ

17. سال واژه: خودیابی 🌷

    — بهانه بازی
    روزم با بهانه شروع شد. بدنم در می‌کند امروز ورزش را بیخیال. دیشب دیر خوابیدم امروز ورزش را بیخیال.
    دیروز خیلی خانه‌داری کردیم امروز ورزش را بیخیال.
    اما من گولش می‌زنم. دوباره همان شیطان خوبی می‌شوم که دیروز بودم.
    به مغزم می‌گویم اشکال ندارد، پیلاتس کار می‌کنیم.
    مگر تو پیلاتس دوست نداشتی؟ فقط چند حرکت، تا هرجا توانستی. می‌پذیرد و بیخیال بهانه می‌شود.
    ورزش می‌کنیم و بعدش حالمان خیلی خوب می‌شود.
    مربی مجازی را دوست داریم، خوش انرژی‌ست.

    —چای با بنفشه
    می‌خواهم خواندن زبان را شروع کنم، کتاب و دفتر را آماده روی میز گذاشته‌ام. قبلش کمی در یوتویوب ول‌‌چرخی می‌کنم و دیدن ویدئوی کتلت باعث می‌شود به هوس بیوفتم تا ناهار‌مان باشد و هر بار به خودم می‌گفتم: سیب‌زمینی پوست بگیرم می‌رم زبان می‌خونم و به همین منوال تا سرخ کردن کتلت‌ها پیش رفتم و زبان روی میز منتظر ماند.
    حین پختن ترجیح دادم موسیقی گوش کنم. بعد از یکی دو تا، ترجیحم را به فایل صوتی تغییر کرد. خیلی وقت بود به داستان خسرو و شیرین از زبان بنفشه گوش نداده بودم. در اپ کَست‌باکس چای با بنفشه را باز کردم و فایل چهل و یک را شروع کردم. تکراری بود اما برای یادآوری آن هم بعد از یکسال و نیم خیلی خوب بود.
    خسرو آدم نگیری‌ست، شیرین را می‌خواهد اما خواستگاری‌‌اش نمی‌کند. در این قسمت خسرو خیلی فَک می‌ترکاند، حوصله‌ام را سر می‌برد، مرد هم اینقدر پُر چانه می‌شود مگر؟ بلاخره شیرین لب می‌گشاید و خوب جوابش را می‌دهد. دلم خنک می‌شود. آخر یکی باید به خسرو بفهماند خودش را با فرهاد طاق نزند.
    به تمرین‌جا می‌روم و خوش است یاد گرفتن اینکه چطور ننویسم و چگونه بنویسم.

    — مار کاغذی
    اینبار حتما زبان می‌خوانم. باور کن. تو فقط اجازه بده ظرفها را بشویم. گاز را تمیز کنم. دستمال را بیرون پهن کنم سریع برمی‌گردم.
    اما من برنگشتم. نه آنچنان سریع که به خودم قولش را داده بودم. ماری روی گل کاغذی در راهروی ورودی خانه توجهم را خورد. کوچک و زیبا بود.
    اویِ همسر را صدا زدم. بیرون آمد و مشغول مار شدیم.
    پرسید چطور دیدی‌اش؟ گفتم: بنّای خانه گفته بود گل کاغذی گیاه مناسبی برای کنار در نیست، چون از زمین کشاورزی مار رویش می‌نشیند. من هم هربار حواسم را جمعَش می‌کردم.
    او که ول کن مار نیست، می‌گوید تنهایش نگذارم. من هم می‌گویم مار رفته و دیگر پیدایش نمی‌کنیم. مار بازی را کنار بگذارد . می‌خواهم درس بخوانم.

    — لاک بازی
    امروز وقت مشاوره‌ی آنلاین دارم. دلم می‌خواهد به ناخن‌هایم برسم. ساعت چهار است. می‌توانم لاک بزنم بعدش زبان بخوانم.
    بین آن همه لاک رنگ فیروزه‌ای را انتخاب کردم. درش را که باز کردم دیدم من دیگر ته آن را درآوردم و چیزی برای روز مبادا نگذاشته‌ام. اما بی‌خیالش نشدم و هرچه داشت را استفاده کردم.
    نگاهی به ناخن‌هایم انداختم. چه قشنگ شده‌اند. این لاک را دو سال پیش از شیراز خریده‌ام به همراه دو رنگ دیگر یکی سبز و آن یکی قهوه‌ای موکا.
    از انتخابم راضی‌ام. رنگش شادم می‌کند. از لاک زدنم هم راضی‌ام. دیگر آماده‌ام برای خواندن زبان.

    — مسخره‌ام کرده‌ای
    من با چه کسی در درونم حرف می‌زنم؟ می‌گوید مسخره‌ام کرده‌ای؟ از صبح کتاب گشوده‌ای و ما را کاشته‌ای که زبان بخوانیم.
    خب اگر ذهنم گولم می‌زند که زبان نخوانم، آن کس که منتظر است کیست؟
    آیا هردو ذهن است و مرا به بازی گرفته؟
    چای دم می‌کنم. چای عصر می‌چسبد.
    وبینار شروع می‌شود. من اما مضطربم. یکساعت به شروع مکالمه‌ام با درمانگر مانده.
    آیا لباسم خوب است؟ لاکم قشنگ شده؟ نور کم نباشد؟
    کجا بنشینم؟
    همه در نویسنده‌ساز مشغول نوشتنند و من مشغول زاویه دوربین و پهن کردن بساطی که برایم استرس را کم کند و خوب بنطر بیایم.
    چرا دوربین انقدر چاق و بد شکل نشانم می‌دهد؟
    اویِ همسر می‌گوید: «اینهمه به خودت گیر نده، راحت باش.» اگر می‌توانستم که خوب بود.
    بلاخره قرار گرفتم. کمی آرایش کردم و چای ریختم. عسل فاطمی هم صحبت می‌کند و من خیلی متوجه حرفهایش نمی‌شوم چون در رفت و آمدم.

    — او چقدر شعر است
    بلاخره بعد از کلی قطع و وصلی اینترنت، قرار گرفتیم.
    او همسن خودم است. اینطور حدس می‌زنم. آرام است ولی من ناآرام. این را می‌فهمد. در تمام جلسه او کمتر حرف می‌زند و من بیشتر.
    درباره‌ی بدنم حرف می‌زنیم. قلبم، پوستم، دردهایم، حس اکنونم.
    چه کنیم تا ساره آرام باشد؟
    از او خوشم می‌آید. با او ارتباط می‌گیرم و این شروع خوبی‌ست.
    می‌گوید بعد از این، در تمام جلسات، من آینه‌ی تو هستم و می‌خواهم خودت را به تو نشان دهم.
    او لطیف و روان و آرامش بخش است.

    چیز زیادی بر دفترم ننوشته‌ام، برخلاف جلساتم با درمانگر قبلی که چون معلمی، او می‌گفت و من می‌نوشتم و نمی‌دانستم که معلمی می‌کند نه درمانگری.
    حسم را به در مانگر جدید می‌گویم، اینکه جلسه را دوست داشتم.
    سنگین نیستم.
    او تشویقم می‌کند و می‌گوید صدایم را دوست دارد و من روایتگر خوبی هستم. این اولین بار نیست که این تعریف‌ها را می‌شنوم اما شنیدن دوبارهاش برایم خوش است.

    — کودکم خوشحال است
    تجربه‌ام با درمانگر جدید را دوست داشتم. نکند هیجانی شده‌ام؟ من همیشه زیادی هیجانی می‌شوم و این هم بعداً مشخص می‌شود.
    از اویِ درمانگر برای همسرم می‌گویم. تاییدش می‌کند و حسم همینطور خوب و خوبتر می‌شود.
    آش ماسووای بروجردی گرم می‌کنم با پیاز داغ فراوان.
    فیلمی که لیلی معرفی کرده را در تلویزیون اجرا می‌کنیم. (Love of your life)خوب است و غم دارد. باعث می‌شود تا باب گفتگو با همسرم باز شود. از سفر، فرزند، رهایی.

    بعد از خوردن شام و دیدن فیلم. رختخواب پهن می‌کنیم تا بخوابیم. هردو خوابمان می‌آید. گزارشم نصفه مانده، بقیه‌اش را صبح می‌چسبانم.
    ۱۴۰۵/۰۷/۲۹
    https://t.me/pichesabz

    پاسخ

    1. 🌿🌿

       پاسخ

18. سال‌واژه‌ام: زن.
    دیشب حدود ساعت دو رفتم بخابم. تا ساعت ۴ کلنجار رفتم با خاب. آخرش چند قطعه پیانو پلی کردم و صدایش را از صداهای توی مغزم بلندتر کردم تا بگذارند بخابم. ساعت ۵ و چهل دقیقه بیدار شدم. پرده را کشیدم و منتظر شدم طلوع آفتاب را ببینم. سرم درد می‌کرد و نخاستم درس بخانم. آنقدر نوشتم تا راننده رسید.
    توی درمانگاه دلم میخاست بکوبم توی سر خودم. هم از کندی سیستم هم از دست بقیه کلافه بودم. واکسن آنفولانزا زدم. ظهر دیر برگشتم. خوشحال بودم که از دیروز الویه اضافه مانده. سریع شروع کردم به بسته‌بندی و جمع‌کردن لوازم. مامان و بابا که رسیدند همه‌چیز را بار کردیم و رفتیم جای جدید. قرار شد مامان شب پیشم بماند و کمک کند خانه را تمیز کنم و بچینم. بابا برگشت. تا پاسی از شب با مامان مشغول بودیم. شام برایش پاستای محبوبش را پختم. آخر شب که دراز کشیدیم کلی حرف زدیم و یادم نیست کی به خاب رفتم.

    پاسخ

    1. 🌿🌿جای جدید مبارکه

       پاسخ

19. برسد نزدِ نیک‌ترینم.

    حالا نامه نوشتن برایم دلنشین‌تر از همیشه است. نامه‌ای که مخاطبی زنده دارد و کسی که به تو امیدی برای زنده‌بودن می‌دهد.
    اتفاقی نیست، برخوردها. آمدن‌ها و ماندن‌ها. هر کسی نمی‌تواند بماند. اما تو ماندی. با تغییر شرایط، هرگز رنگ عوض نکردی. رهایم نکردی. ماندی. ماندگارترین شخصِ زندگی من شدی و تکرارنشدنی‌ترینش.
    می‌گویند: آدمِ قدردان حضورِ همیشگی‌‌ها نیست. اما من قدردانِ توام. تمام قد می‌ایستم و تو را در آغوشم می‌فشارم چنانچه یک روح و دوقلب شویم در دو جسم. زندگی پرفراز و نشیب، از ما آدمِ بدی نساخت، حداقل برای هم. و این شایستهٔ توجه و تحسین است.
    باری دوست من، هیچ‌گاه رفاقت‌های واقعی پیچیده نیستند، پر از معانی ساده و به دور از تجملات‌اند.
    برایت می‌نویسم از نیک‌اعمالم با مهمان افتخاریِ بی‌حوصلگی.
    آنقدر کارها را کش‌دار انجام دادم که گویی پنیری بود که هر چه می‌کشیدم بیشتر کش می‌آمد. مقصر من نیستم، بی‌حوصلگی بود:

    – حضور در وبینار و ‌هم‌نویسی با دوستان در بیست و پنج دقیقه. و گوش سپردن به سخنان خانم فاطمی نازنین در رابطه با مقاله‌های نیویورکر.
    – ملحق شدن به دنیای شعرِ « یدالله رویایی» و «بهمن فرسی». از رویایی: زندگی، حتای مرگ است.
    ــ فصل دوم و سوم از کتاب« ملکوت» صادقی را خواندم. هیجانی که بالا رفته و هویتِ شخصی دیگر آشکار شده، گذشته و اکنونش را می‌نویسد برایمان.
    ــ متن کانالم به معرفی سریال«silo» اختصاص یافت که جز موردعلاقه‌ترین سریال‌های من است.
    ــ‌ چند یادداشت از کتاب« با شما نبودم» فرسی خواندم. حتی در قلم‌اندازهایش هم نثری آهنگین و صیقلی دارد. لذت‌بخش است خواندنِ آثارش.

    https://t.me/zahraballampour

    پاسخ

20. چند ماه اخیر سخت بوده خیلی سخت اونقدر سخت که اگه قبلا یکی واسم تعریف میکرد میگفتم احتمالا یه کابوس وحشتناکه تا چیزی شبیه به اتفاقی که واقعیت زندگیم یا زندگیمون شده . چون یه اتفاقایی هم تو زندگی های هر کدوم از ما هست که واقعا دردناکه و سخت،برای منم همزمان شد با همین چند ماه اخیر؛ داشتم فکر میکردم رنج گاهی این حس رو داره که فکر میکنی دیگه به صبح نمیرسی یا درد رو در تمام سلول هات حس میکنی یا از شدت شوک یه حادثه انگار یخ میزنی و دیگه نه خوشحالی حس میکنی و نه ناراحتی رو یا ممکنه یهو چنان به فروپاشی برسی که فکر کنی دیگه همه چیز برات تموم شده، شایدم واقعا دیگه به این فکر کنی که باید تسلیم بشی و بخوای همه چیز رو رها کنی.
    اگه این حس درست باشه چی؟ یعنی به این فکر میکردم و فهمیدم میشه گاهی رها کرد و تسلیم شد، نه از روی ضعف یا ناامیدی اتفاقاً با امید و اطمینان به نیرویی برتر. یعنی دیگه نخوای همه چیز رو پیش‌بینی یا کنترل کنی. صبر و تسلیم شدن رو انتخاب کنی و خودتو بسپاری به جریان زندگی.
    این روزا در مبهم ترین حالت خودمم یعنی گذشته ای بوده که با تمام اتفاق هاش تموم شده ولی آینده هم نامعلومه انگار توی خلأ زندگی میکنم و میخوام این خلأ رو با چیزایی پر کنم که منو برای آینده نامعلومم آماده کنه،شاید واضح نمیبینمش ولی میتونم اینبار مطمعن باشم که اگه صبر کنم و با وجود ابهام ادامه بدم میتونم داستانی رو خلق کنم که متفاوته چون فکر میکنم ما فقط یه داستان نداریم ولی اینکه بخواییم کدوم داستان رو خلق کنیم بستگی به کاری داره که امروز انجام میدیم.
    امروز هم توی آزاد نویسی از تکنیک نوشتار درمانی استفاده کردم و انگار دوستم یا مشاور و کسی که من بهش اطمینان دارم باهام صحبت میکرد، واقعا تجربه خوبی بود خیلی گریه کردم اما حالم خوب شد.
    یکی از چیزایی که این روزا دارم روش کار میکنم دیدن بخش هایی از خودمه که دوسشون ندارم و حتی قبلا نمیدیدم و سعی میکنم باهاشون مواجه بشم و ببینم خودمو با همه اون بخش ها یا ویژگی ها چطور میبینم و چه حسی نسبت به خودم دارم.
    امروز با توجه به اینکه سرم شلوغ بود و در حالت عادی ممکن بهونه بیارم و وبینار ها رو شرکت نکنم اما توی جاده هم وبینار تمرینجا رو شرکت کردم هم بعدش وبینار نویسنده ساز که البته تمرکزم زیاد نبود و مجدد مرور میکنم.
    آزاد نویسی هم انجام دادم با اینکه آخر شب بود.نوشتن، موزیک بی کلام و به خصوص هنگدرام تبدیل شده به لحظاتی که فقط برای خودم زمان میزارم و آرامش وصف نشدنی رو تجربه میکنم.
    الان که داشتم گزارش نیک امروز مینوشتم این متن رو هم دیدم و میزارمش اینجا.
    اگر میتونی امروز برای نجات زندگیت یه کاری بکنی حتما همین امروز انجامش بده، اگر قراره از کسی طلب بخشش کنی امروز انجام بده، اگر قراره یک رابطه نا سالم و تموم کنی نگذار با تاخیر تو زخمت رو عمیق تر کنه اگر برای کارت برنامه داری همین الان انجامش بده حتی اگر شده فقط یک گام کوچک برداری امروز حرکت کن
    اگه این فرمول هر روزت باشه پیشرفت تو به عنوان یک انسان در همه زمینه ها عالی خواهد بود.

    پاسخ

21. درست بعد از چرت ظهرگاهی بود که فهمیدم، سرم عجیب سبک شده است.
    چشم که باز کردم، همه‌چیز در اطرافم می‌چرخید.
    ساعتی پا در هوا بودم و نگاهم خیره به سقف، از ترس اینکه مبادا چشم بچرخانم و دوباره چیزها به دوران بیفتند.

    امروز ورزش را سبک‌تر شروع کردم. در همان حال که عرق از گردنم به پایین می‌سرید و شقیقه‌هایم می‌زدند، حس و حالم بهتر شده بود.

    نیاز مبرمی داشتم به این ۲۵ دقیقه‌های ابتدای وبینار که الزامی برای نوشتن هستند.
    أن‌هم وقتی طول روز بارها از زیر آن در رفته‌ام و یا به نوشتن چند جمله بسنده کرده‌ام.
    حالا مصیبت دمخور شدن با واژه‌ها را به جان می‌خرم.

    لارس در کتاب فلسفه‌ی ملال می‌گوید: «تنها چیزهایی جالبند که کامل نباشند.»

    و شاید بشود ملال را این‌گونه تاب آورد، که هیچ‌چیز را به غایتی نهایی گره نزنیم.

    پاسخ

22. گزارش نیک 162

    بهترین خبر امروز اینکه رفتم سراغ صندوق نوشته ها. سالهاست که آنچه مینویسم را در آن چال میکنم. و صد البته که فراموش میکنم چه در آن نهاده و یا تپانده ام. در این کندو کاو هم خس و خاشاک یافتم هم حدود سی و یک گوهر والای نتراشیده نخراشیده. قصه های کوتاه و پر معنی. بعضی ها تازه به تنور چسبانده و بعضی را بیست و اندی سال پیش نوشته بودم. همه رو خوندم. اوقات صبح را گرفت. خیلی کیف کردم. مثل آشپزی که شام عروسی پخته، بعد از شام میبینه همه راضی و خندانند . خیلی ها مشغول ماساژ آرام پوسته شکم. و یا شکایت از خوردن زیاد.
    راه پیمایی و نرمش طبق برنامه پیش رفت.

    پاسخ

23. استاد جان چرا حلزونتون رفته؟ کجا رفته؟
    گزارش نیک ۱۲۱ چهارشنبه من/ ۲۹ مهر ۱۴۰۵
    _باز با صدای نخراشیده‌ی موذن بی‌ملاحظه از خاب می‌پرم اما دیگه فحشش نمی‌دم مدنیه که بجای روال همیشگی پنج بیدار شدنم تنبل شدم و شش بیدار می‌شدم و حالا او سر همون ساعت بیدارم کرده پس صفحات صبحگاهی‌مو می‌نویسم. و خواب‌آلودگی هم ندارم گویا چند روز پریدنم عادتمندم کرده.
    _ بیزنس کوچ بی‌پایان با استاد علوی است و اصول تبلیغ‌نویسی
    _ یک مقاله در سایتم رو سروسامان میدم اما هنوز آماده انتشار نیس و چون جلسه سوم کوچینگ روایی با استاد منتورمه می‌ذارم واسه فردا.
    _بعد از جلسه با منتورم جلسه‌ی چهارم کوچینگم با میترا جانه
    _ بعد از جلسه اولین فایل کانال خودشفقت‌ورزیمو براش ارسال می‌کنم تا روی خودش کار کنه چون جلسه‌ی قبل که قرار شد این کارو بکنه یادش رفته بود و بهش نیاز داره. برای خودم هم خوبه که لازم‌ش دارم . فکر می‌کنم تنها موردیه که باید همیشه یادآوری بشه اگر دنبال موفقیتی و نمیخای ازت سواستفاده بشه، مخصوصن که با یک قلب بیش از اندازه مهربونم در دامن پدر و مادری با همین خصوصیت متولد شدی. و گاه فکر می‌کنی رسالتت مهرورزیه. اما بعد به مرور متوجه شدی همه آدما ظرفیت مهرورزی بیش از اندازه رو ندارن و مجبورت می‌کنند و می‌دونی ماهی رو هر وقت از آب بگیری تازه‌اس.
    _ گذاشتن صبحانه با شعر سعید عقیقی از دفتر شعر«از سر بی حواسی» در هر دو کانالم.. بدلیل افتضاحی نت بخش ۲۳ چهار میثاق دانلود نمیشه و تصمیم دارم بعد گزارش نیکت حالا که نت خوبه بارسالی. و این اندر مزایای بدموقع خوابیدن و بد موقع بیدار شدنه.
    _ تمرینجا و در پایانش دوستی برای مشاوره و انرژی درمانی میزنگه و ۴۰ دقیقه ادامه پیدا می‌کنه. و بعد از تلفنش سریع کار انرژی درمانی رو انجام میدم که یادم نره.
    _ مشاوره محصولی و خریدش تا قبل از جلسه الهه جان علیزاده طول می‌کشه. و جلسه جذاب الهه نازنین با موضوع پرسش‌های ترجیحی یا سلیقه‌ای از کتاب هنر پرسشگری طاقچه‌ای بسیار جذاب تر از هر روز می‌شه. وقتی پای خودابرازگری در میونه همیشه زندگی شیرین ‌تره. اینو سال‌هاست که دریافتم و تلخ و شیرینش رو با تمام وجودم حس کردم اما نتیجه‌ی خودابرازگری همیشه برام در نهایت شیرین بوده خداروشکر. چون راه درست همیشه نتیجه‌ی درست داره.
    _ نویسنده ساز محبوبم و عسل فاطمی نازنین عسلی و مقاله قفل و قفل گشایی با بیان دوست‌داشتنیش. گاهی فکر می‌کنم ما آدم‌ها تجسم اسم‌هامونیم. اگر قبولش ندارین به آدم‌ها و خصوصیات‌شون بر اساس اسم‌شون توجه کنید.
    _ از دست دادن وبینار شیما صادقی بخاطر وبینار دو ساعته میتاپ و کوچینگ زنده با موضوع: درمان متمرکز بر هیجان با کوچ دکتر سمیه دینی و منتورینگ دکتر آریادخت قیومی را که خیلی جذابه و برای بهره بیشتر فقط با دقت می‌شنوم و از خستگی و شام نخورده و گرسنه ساعت ۲۱ و در پایان جلسه و قبل از پرسش و پاسخ که بخش مورد علاقه‌ام است خابم می‌بره تا ۱۲:۳۰. که الان در حال نوشتنم که ۲:۰۵ شده و خابم نمیره و می‌دونم تا صبح بیدار موندنم خسته و کسلم می‌کنه در طی روز فردا که پنجشنبه‌اس و باید برای اسباب‌کشی جمعه وسایلم را جمع کنم. اما من را چه چاره که خاب بی‌موقع به چنین حال بدون چاره‌ای مبتلایم نموده.
    _از دست دادن وبینار متین چپانی بدلیل خاب رفتن بدموقع.
    ـ دولینگوی عربی را از صبح به بعد انداختن و انجام نشدنش و تریپل ندادن فردام بدلیل استریک روزانه نزدنم.
    ـ ادامه کتاب کتابخانه‌ی عجیب هاروکی موراکامی
    _ ادامه اثر انتظار با یادآوری استاد کلانتری جان در بخش پرسش و پاسخ نویسنده ساز
    _ ادامه چند صفحه‌ای رازهای سرزمین من و ادامه ندادنم بدلیل تلفن‌مشاوره محصولی دوستم.

    https://t.me/mahro1402

    پاسخ

24. صبحم را با نوشتن صفحات صبحگاهی شروع می‌کنم. دفترم را باز می‌کنم و می‌نویسم. بی‌آنکه نگران درست و غلط بودن کلمه‌ها باشم، بی‌آنکه بخواهم نوشته‌هایم زیبا یا معنادار باشند. از اتفاق‌های روز گذشته می‌نویسم، از نگرانی‌ها و دل‌مشغولی‌هایم . از چیزهای کوچکی که شاید در شلوغی روزمره به چشمم نیایند. امروز  این نوشتن برایم مثل مرتب کردن اتاقی است که مدت‌ها پنجره‌هایش بسته بوده، پنجره‌ها را باز می‌کنم تا هوای تازه به درون بیاید و ذهنم نفسی تازه کند. بعد از این نوشتن‌ این صفحات احساس سبکی خاصی می‌کنم.
    امروز صبحانه را در کنار پسرم خوردم پسرم در کنار درس خواندن در دانشگاه، یکسالی است که طلاسازی را هم یاد می‌گیرد و حالا قرار است هفته‌ی آینده کارگاه خودش را افتتاح کند. برایم لذت‌بخش است که می‌بینم پسرم با تلاش و پشتکار، قدم‌به‌قدم برای آینده‌اش برنامه‌ریزی می‌کند. صبحانه‌ی امروز برایم شیرین‌تر از همیشه بود. به خاطر همین خبر خوب و شوق دیدن شروعی تازه در زندگی پسرم.
    پیاده‌روی یک ساعته هم فرصتی شد برای بیرون آمدن از فضای خانه ودیدن اطرافم با نگاهی تازه. قدم می‌زنم و در مسیر، خانه‌هایی را می‌بینم که به‌تازگی ساخته شدند. با دیدنشان به این فکر می‌کنم که روزی اینجا زمین خالی یا ساختمانی قدیمی بوده و حالا جایش را بنایی تازه گرفته است. تصور می‌کنم چه کسانی قرار است در این خانه‌ها زندگی کنند، چه خاطراتی در آن‌ها شکل خواهد گرفت، چه خنده‌هایی در اتاق‌هایشان خواهد پیچید و چه روزهای معمولی و خاصی را در کنار هم خواهند گذراند. هنوز کسی در این خانه‌ها ساکن نشده، اما به‌زودی زندگی در آن‌ها جریان پیدا می‌کند. پرده‌هایی پشت پنجره‌ها آویخته می‌شود، گلدان‌هایی روی بالکن‌ها قرار می‌گیرد و چراغ‌هایی در شب روشن می‌شود. همین فکرهای ساده، پیاده‌روی را برایم به تجربه‌ای فراتر از قدم زدن تبدیل می‌کند. من  راه می‌روم، اما ذهنم  به زندگی‌های نادیده‌ای سرک می‌کشد که قرار است در گوشه‌وکنار این محله آغاز شوند.
    وقتی به خانه برمی‌گردم، به سراغ شمعدانی‌های پرگل روی تراس می‌‌روم. دیدنشان همیشه برایم لذت‌بخش است. آبیاری‌شان می‌کنم. بعضی از شمعدانی‌ها چنان پرگل شده‌اند که گل‌هایشان از میان برگ‌ها بیرون زده و جلوه‌ای رنگارنگ به تراس می‌دهند. در میان تمام کارهایی که در طول روز انجام می‌دهم، رسیدگی به گل‌ها برایم از دوست‌داشتنی‌ترین کارهاست. با خودم فکر می‌کنم که گل دادن شمعدانی‌ها چقدر شبیه لحظه‌هایی است که در زندگی ما به بار می‌نشینند. ما به چیزهایی که دوست داریم رسیدگی می‌کنیم، برایشان وقت می‌گذاریم و شاید مدت‌ها منتظر نتیجه می‌مانیم. بعد یک روز، بی‌آنکه اتفاق بزرگی افتاده باشد، می‌بینیم که گل داده‌اند. نه با سروصدا، بلکه آرام و طبیعی. شاید لذت زندگی هم همین باشد دیدن نتیجه مراقبت‌های کوچک و پیوسته‌ای که در طول زمان انجام داده‌ایم.
    لابه‌لای کارهای خانه، به کتاب صوتی «بیچارگان» گوش می‌دهم. برای من، شنیدن کتاب صوتی نوعی همراهی با کلمه‌هاست. همراهی‌ای که می‌تواند حتی در میان کارهای معمولی روزانه، لحظه‌ای از تأمل و خیال به وجود بیاورد.
    یکی از کارهای امروزم، رفتن به باغ تقریبا بزرگ برادرم است. هوای آزاد، بوی خاک و سبزی گیاهان، حس‌وحالی دارد که در فضای خانه نمی‌توان تجربه کرد. بیشتر متوجه می‌شوم که طبیعت چقدر بی‌ادعا و سخاوتمند است.  گاهی به این فکر می‌کنم که ما هم شبیه گیاهانیم. برای رشد کردن به زمان نیاز داریم. هیچ گیاهی را نمی‌توان با عجله وادار به شکوفایی کرد. بعضی چیزها باید در زمان خودشان اتفاق بیفتند.
    امروز در وبینارنویسنده‌ساز آزاد نویسی با دوستان را نوشتم. قرار نیست  نویسنده‌ای حرفه‌ای باشیم یا نوشته‌ای بی‌نقص خلق کنیم. مهم این است که بنویسیم، خودمان را سانسور نکنیم و اجازه بدهیم آنچه در درونمان می‌گذرد، راهی به بیرون پیدا کند. گاهی نوشته‌هایمان ما را به خنده می‌اندازند، گاهی غافلگیرمان می‌کنند و گاهی دریچه‌ای به احساسات پنهانمان می‌گشایند. کنار دوستانی که می‌توانیم با آن‌ها بی‌تکلف بنویسیم و بخشی از جهان درونی‌مان را به اشتراک بگذاریم، تجربه‌ای دلنشین است. در چنین لحظه‌هایی، می‌فهمم که نوشتن، با وجود تمام خلوت و تنهایی‌اش، می‌تواند ما را به یکدیگر نزدیک‌تر کند.انگار کلمه‌ها پلی می‌شوند میان جهان‌ جداگانه ما.همچنان با دوستانم رمان مادران ودختران را می‌خوانم.فصل پنجم از جلد سوم.
    وقتی به روزم نگاه می‌کنم، می‌بینم که  شادی من در همین کارهای ساده است نوشتن صفحات صبحگاهی، خواندن رمان، آزاد‌نویسی در کنار دوستان، گوش دادن به کتاب صوتی ، رفتن به باغ ، پیاده‌روی در کوچه‌ها  رسیدگی به شمعدانی‌های پرگل روی تراس. من دوست دارم روزهایم را این‌گونه زندگی کنم. دوست دارم به‌جای آنکه همیشه منتظر اتفاقی بزرگ برای شاد شدن باشم، شادی را در همین لحظه‌های کوچک پیدا کنم.

    پاسخ

25. گزارش نیک

    امروز یارا خانه‌ نیامد‌. قلمم را خرج صفحات صبح‌گاهی کردم و نون‌پنیرگردو سهم شکم عزیزم.
    وبینار دیروز کلونتری را ازنو گوشیدم و معنای متفاوتی از صحبت‌هایِ استادِ نویسنده‌آموز دریافتم. ان تمرین‌نیکو را نوشتم. ده‌کلمه از سی‌کلمه‌ی برگزیده‌ی هم‌سفران نویسنده‌ساز برگزیدم. روبروی هر‌واژه جمله‌ای درباب آن سرودیم.

    لمس: به‌نماز می‌ماند، ادای هرروز ان از واجبات است و سعی می‌کنم قضا نشود.

    نوشتن: بیش‌از نویسنده‌آموز برایم ناجی انسان‌ساز و محبوب است.

    تغییر: با خود پیشینم چه تغییراتی کرده‌ام؟ وزن، سایز، هنراشپزی، خانه‌دار، سوادعاطفی، قلمی جسور و روان.

    اینده: به‌دیده‌ام مبهم و مه‌الود است.

    خط‌خطی: این‌کار از اشفتگی روانم می‌کاهد، قبل‌ترها بیش‌تر در آزادنویسی خط‌خطی می‌کردم.

    احساس: همواره ذوق‌مندم که از یارا بپرسم: الان چه احساسی داری؟ یا درباره‌ی احساس‌مان در شرایط مختلف صحبت کنیم.

    تحرک: در‌طول روز هرچه تحرک بیش‌تر، رضایت درونی فزون‌تر.

    مزه: باقالی‌پلوهای مادرشوور مزه بهشت می‌دهد.

    طبیعت: مثل قمیشی دلم می‌خواهد چند روزی از همه چیز فاصله بگیرم توی طبیعت زیست کنم، دلم کمی پنجره می‌خواهد.

    پرهیز: تنها پرهیزکاری واجب زندگی‌ام خواب لعنتی‌ست.

    تلفنم زنگ می‌خورد.مادرم پشت‌خط است. نوبت آرایشگاه داشتم.با آن دخترک دلبر آمد. چقدر بوسیدنی‌ست. کمی چیتان‌پیتان کردم و رفتم یک‌سر پیش ان زن‌خیاط. ساعت ۵ عصر شده‌بود. تا من به خانه رسیدم یارا آمده بود. ازنو رفتیم پیش آن زن‌خیاط و یک‌سر پیش خیاط‌دیگری. هنر دوخته‌شده را تحویل گرفتم و رفتیم خانه‌ی مادر. شام مرغ‌ شکم‌پر زدیم. عجب چسبید. از دیشب ویار بلال کبابی داشتم.امشب یارا باوجود خستگی، بساط شب‌نشینی و منقل را به‌راه انداخت. فرصت را غنیمت شمردم و این گزارش نیکو را نگاشتم.

    فاطمه بهزادی‌مقدم
    چهارشنبه
    ۲۹ مهر ۰۵

    پاسخ

26. چهارشنبه ۲۹ مهر ۱۴۰۵
    گزارش نیک 🌱
    سال‌واژه‌ام: آفرینش

    حس غریبی دارم. دل‌شوره‌ای غیرقابل‌کنترل. نفسی عمیق می‌کشم. کمردردی آرام. بی‌قراری. کودکی که زیر نافم مدام تکان می‌خورد. فکر و فکر. هرچه بیشتر فکر می‌کنم، بیشتر می‌ترسم. دردی سخت در انتظارم است. مثل شکستن چندین استخوان با هم. انتظار درد، از خودش سخت‌تر است. این‌که نمی‌دانی کی؟ چگونه؟ ولی در هر حال قرار است اتفاق بیفتد.

    کاش نمی‌دانستم. کاش مادرشوهرم بودم که ۲۰ ساله بود. بچه‌ی اولش. گفته بود که آن روزها آژیر خطر می‌زدند و به زیرزمین پناه می‌بردند. ۷ شبانه‌روز درد کشیده بود. با آمبولانس برده بودندش بیمارستان. بچه نمی‌آمد. با دستگاهی که مکش داشت، مثل جاروبرقی، بچه را بیرون کشیدند. تا مدت‌ها جای دستگاه روی سر نوزاد مانده بود.

    چه ترسناک. چه قوی. آن‌ها هیچ نمی‌دانستند. نه کلاس بارداری بود، نه سونوگرافی، نه هیچ اطلاعاتی از زایمان. آن‌ها حتی از سلامت جنین خبر نداشتند. هیچ نبود. ولی زن‌ها بچه می‌آوردند. نه یکی، نه دوتا. حداقل ۵-۶ تا.

    مامان که می‌گفت: «به ما می‌گفتند تو که قرار نیست بچه بیاوری، زن همسایه می‌آورد.»

    کاش من هم فکر می‌کردم قرار است بچه را زن همسایه بیاورد. کاش لک‌لک‌ها می‌آوردند.

    انگشت‌هایم را کنار هم قرار می‌دهم؛ ۱۰ سانت. خیلی زیاد است. پارگی کیسه‌ی آب، خون‌ریزی، دردهای طاقت‌فرسا، احساس مرگ، زور زدن‌ها، ترس از اتفاقی ناشناخته، بخیه و از دست دادن جفت. خالی شدن. اشک. لبخند. شروعی جدید.

    وقتی می‌ترسم، شرمنده می‌شوم. خودم را سرزنش می‌کنم. این‌همه آدم بچه آوردند، تو هم می‌توانی.

    ولی دست من نیست. روزهای آخر، وقتی دردهای خفیف پشت سر هم می‌آیند، می‌ترسی. ترس هم نوعی احساس است. اگر بنشینی و به آینده فکر کنی، همه‌چیز ترسناک است.

    در مطب دکتر بودم. چشم‌هایم خواب می‌رفت. لبخندی کم‌رنگ. چراغ‌های سقفی زرد و سفید. شب‌هول می‌خواندم. چند بار پلک‌هایم سنگین شد.

    گفته بود حداقل یک ساعت و نیم طول می‌کشد.

    یک ساعت بعد صدایم کرد. خواب و بیدار بلند شدم.

    به دکتر گفتم دیروز هم توسط ماما معاینه شده‌ام.

    وزن و فشارم را گرفت. صدای قلب دخترم را شنیدم.

    گفت اشکالی ندارد، دوباره باید معاینه شوی.

    روی تخت زایمان دراز کشیدم. تختی ترسناک. یادآور خاطرات تلخ. سقط جنین. تخت را که می‌بینی، ناخودآگاه دلت می‌ریزد. دست و پاهایت سست می‌شود. برگه‌ای سفید زیرت. لخت. پاها بالا، در دو طرف. دکتر با دست معاینه می‌کند. خیلی دردناک. ترس که داشته باشی، دردناک‌تر می‌شود. سعی کردم خونسرد باشم، ولی درد کرد، صدایم درآمد.

    گفت بچه‌ات هنوز توی لگن نیامده. باید این روزها بیشتر پیاده‌روی کنی و کنار دیوار اسکات بزنی. ولی ریزه‌میزه است. اندازه‌اش برای زایمان خیلی خوب است. وارد لگن که بشود، از پسش برمی‌آیی.

    گفتم: «خانم دکتر، وزنش که خوب بود.»

    گفت: «نه، بحث وزن نیست. بچه که خوب و نرمال است. فقط جثه‌اش ریزنقش است. شرایط زایمان طبیعی را داری.»

    فقط برو توی اتاق سونو، ببینم سرش کجاست. راستی گل مغربی می‌ذاری؟

    * نه، هنوز.
    * خب، بذار، از حالا شروع کن. پیاده‌روی و اسکات یادت نره.

    از درد پاهایم می‌لرزید. ترشحی قرمزرنگ داشتم. خون‌آبه. گفته بود بعد از معاینه، یکی دو روز ممکن است خون‌آبه خارج شود. نگران نباش. فقط خون‌ریزی زیاد را باید خبر بدهی.

    به اتاق سونوگرافی رفتم. دراز کشیدم. این تخت ترسناک نبود. سونو از روی شکم. مایعی لزج روی شکمم ریخت و دستگاه را فشار داد.

    * سرش پایینه، آب دورش هم خوبه، حرکتش هم خوبه. تا ۱۴ آبان بهت وقت می‌دم. اگه درد نیومد سراغت، مجبوریم بستریت کنیم.
    * یعنی سزارین می‌شم؟
    * نه، سزارین چرا؟ با آمپول فشار، بچه رو به دنیا میاریم. وضعیتت واسه زایمان طبیعی خیلی خوبه.

    واسه ۱۳ آبان برات سونو می‌نویسم. ایشالا که نمی‌رسه به این تاریخ و زودتر بچه میاد.

    به طرف داروخانه می‌روم. کمرم درد می‌کند. احساس گیجی و سردرگمی. از داروخانه ویتامین D و قرص رئول می‌گیرم. گل مغربی و چند وسیله‌ی دیگر که برای روز زایمان نیاز دارم.

    روی صندلی بیمارستان، به پله‌های روبه‌رو چشم دوخته‌ام. در انتظار اسنپ. روی در شیشه‌ای نوشته شده: «ترخیص».

    یکی از همین روزها، از همین در عبور می‌کنم.

    از سر کنجکاوی پله‌ها را بالا می‌روم. هزینه‌ی زایمان را می‌پرسم. طرحی تشویقی‌ست، فقط ۳۰ میلیون. البته هزینه‌ی اتاق VIP پانزده تومن است.

    به خانه که می‌رسم، همه دور میز غذا نشسته‌اند. به‌موقع آمدم. لباس عوض می‌کنم و به آن‌ها ملحق می‌شوم. حرف‌های دکتر را تکرار می‌کنم. تا ۱۴ آبان وقت دارم. مامان می‌گوید: «انقدر طول نمی‌کشد، مطمئنم.»

    بعد از غذا، به‌خاطر کمردرد و بی‌حالی دراز می‌کشم. دوست دارم بخوابم. درد معاینه و خون‌آبه‌های پشت سرش، تمام انرژی‌ام را گرفته.

    لیلیا تکان می‌خورد. دکتر گفته بود: «حرکاتش را بلدی بشماری که؟ بعد از غذا ۵ بار.»

    نمی‌داند دخترک من آن‌قدر پرجنب‌وجوش است که نیازی به شمردن ندارد. با این حال، این بار می‌شمارم.

    او هم مثل مامانی خسته است، ولی ۵ بار تکان می‌خورد. دخترک ریزه‌میزه‌ی شیطون من.

    غروب بالاخره اتاق را ترک می‌کنم. مامان صدایم می‌زند.

    * شب خوابت نمی‌ره‌ها.
    * آخه درد دارم، بی‌حالم.
    * خدا رو چه دیدی، شاید امشب وقتش بود.
    * مامان، بچه هنوز تو لگن نیومده، امکان نداره.
    * من سر بارداری تو، همین که معاینه شدم، شبش دردم شروع شد. انگار کاری داره اومدن سر بچه تو لگن.

    آهی عمیق می‌کشم. امشب نه. خسته‌تر از آنم که زایمان کنم.

    * پاشو بریم شام درست کنیم.

    از لبخندش می‌فهمم سر به سرم می‌گذارد. خودش چیزی درست کرده. در حالت خواب و بیدار که بودم، بوی غذا به بینی‌ام می‌خورد.

    * حتماً درست کردی.
    * آره، آماده‌ست. سمبوسه درست کردم برات.

    ذوق می‌کنم. چند سال است که نخورده‌ام. واقعاً دلم برای سمبوسه‌های مامان تنگ شده بود.

    از اتاق خارج می‌شوم. کمی خرما و ماست می‌خورم. روی صندلی برعکس می‌نشینم. از حرکاتی‌ست که به باز شدن لگن کمک می‌کند.

    سپس روی توپ می‌نشینم و حرکات چرخش لگن و لانچ می‌زنم. از فردا باید جدی‌جدی تمرین کنم. دکتر گفت کافی‌ست بچه وارد لگن شود؛ چون درشت نیست، زایمان خوبی خواهی داشت.

    چند ورزش دیگر که به پایین آمدن بچه کمک می‌کند، انجام می‌دهم.

    شب دور هم سمبوسه می‌خوریم، شهرزاد می‌بینیم و قبل از خواب، مامان تأکید می‌کند که اگر درد داشتم، بیدارش کنم.

    می‌خواهم گل مغربی را شروع کنم، ولی چون کمی لکه‌بینی و درد دارم، ترجیح می‌دهم از فردا شروع کنم.

    مثل همیشه قبل از خواب در آغوشم می‌گیرد. دخترش را لمس می‌کند و هر دو سکوت می‌کنیم.

    بعد سکوت شکسته می‌شود. از ترس‌هایم می‌گویم و او دلداری‌ام می‌دهد. و من آرام می‌شوم. و لیلیا تکان می‌خورد و سکسکه می‌کند.

    امشب می‌گذارم زودتر بخوابد.

    همستر زیاده‌گو می‌گوید:

    روز دردناکی داشتی، خسته و بی‌انرژی بودی. ترسیدی. همه‌ی این‌ها طبیعی‌ست. خودت را سرزنش نکن.

    به‌زودی این انتظار به پایان می‌رسد و تو قدم‌به‌قدم از پس اتفاقی که پیش رویت است برمی‌آیی.

    مطمئنم فردا که خستگی و درد از تنت بیرون رفت، دوباره شجاعتت را به دست خواهی آورد.

    فقط به خودت سخت نگیر و به خدا اعتماد کن.

    ⸻

    🌿 نمره‌ی امروز

    🚶🏻‍♀️ حرکت و ورزش: ۵
    🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۱۰
    🤰🏻 مراقبت‌های آمادگی زایمان: ۳
    🥗 تغذیه و آب: ۹
    ✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
    📖 خواندن و شنیدن: ۱۰
    📱 تولید محتوا و آفرینش: ۰
    💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
    ❤️ روابط و محبت: ۱۰
    😴 استراحت و خواب: ۱۰

    امتیاز امروز: ۷۷ از ۱۰۰
    https://t.me/zahraghasemi_channel

    پاسخ

27. سال‌واژه: ثمربخشی
    کلاف بهم ریخته‌ی روزمرگی را دادم دست پیاده‌روی تا برایم ببافد.
    شعر خاندم.
    به ادامه دادن ادامه میدم اما نمی‌خام به ادامه دادن عادت کنم.
    https://t.me/sohahashayeb

    پاسخ

28. سال‌واژه‌ام: ارتباط
    روزم را با اندیشیدن به تفاوت میان افسانه و اسطوره آغازیدم.
    اندیشه‌هایی آن میان، بازی معمول را بهم ریخته‌اند. اصلن شاید ظهور همین اندیشه‌ها نشان‌دهنده‌ی این باشد که هیچ بازی معمولی وجود نداشته است.
    دریابندری می‌نویسد که اسطوره‌شناس‌های غربی سر معنای اسطوره اختلاف نظر دارند و با واژه‌ی (myth) مسئله‌ای ندارند.
    عسکر بهرامی در ترجمه‌ی «اسطوره‌های یونان و روم» افسانه‌ را یکی از انواع اسطوره می‌داند. مگر تفاوت میان افسانه و اسطوره برای دان ناردو مطرح بوده است؟ در نسخه‌ی اصلی کتاب، چه معادلی برای افسانه به‌کار رفته است؟
    شاید تفاوت میان (myth) و (legend) یکی از موضوعات بحث‌های اسطوره‌شناس‌های خارجی باشد؟
    اصلن چرا اسطوره‌شناس‌های ایرانی، اسطوره را گنده‌تر از افسانه می‌پندارند؟ به‌دلیل انتشار همان فرهنگ‌نامه‌ای که دریابندری از آن نام برده است؟
    دریابندری این را هم می‌نویسد که این تفکر که اسطوره، گسترده‌تر و ژرف‌تر از افسانه است، خود به نوعی افسانه است و…
    دریابندری یک طرف و آن‌ها همه؟ در اسطوره‌کاوی روزم، تیز شدم. ستاری در جایی نوشته بود که اسطوره «یا» افسانه. او این‌ها را یکی می‌دیده؟
    دیوانه شدم. اما دوست دارم این دیوانگی را. انگار که از دریچه‌ی چاهی به درون آن بنگرم و برای رسیدن به انتهایش مشتاق باشم، بی‌آن‌که بدانم انتهایش کجاست.
    حالا این‌که در نویسنده‌ساز، شالاپی ناله‌ی دیوانگی سر دادم را نمی‌دانم اما. شاید می‌خاستم اندکی از آن بیرون بچکد. باز هم نمی‌دانم اما. استاد هم گفتند که اگر می‌دیدمت فلان کتاب را و..‌. همان‌جا ذهنم رفت روی این‌ که اگر تهران بودم و در کلاس‌های حضوری شرکت می‌کردم، چه کیف‌ها که نمی‌بردم. آن فضای توی عکس‌ها و جنب‌‌وجوش و سبز بودن همه‌ی چیزها را چقدر دوست داشتم.
    تمرین‌جا را بودم و آن وسط‌ها برفکی شد اینترنتم. فکر می‌کنم که استاد گفتند که «برای» هم از ترجمه به ما رسیده است. تمرین کردم و زبان خاندم.
    فکر می‌کردم که خیلی از کدها را فراموش کرده‌ام اما نکرده بودم.
    چند قالب جدید برای شمع‌هایم سفارش دادم.
    پیاده‌روی را با ارشین رفتم. آن وسط‌ها هرچه سلامتی خریده بودیم را با خوردن شیرینی جبران کردیم.

    پاسخ

29. گزارش نیک | زن مستقل، این کلاهبرداری تاریخی

    سال واژه: بازگشت
    روز واژه: خودکُشون ( کسی که برای انجام کارهای احمقانه خودش را به آب و آتش می‌زند. برای مثال جهت شرکت در یک مراسم ساده، شبیه سلبریتی‌های فرش قرمز استایل می‌کند)
    این اصطلاح از گویش پهلوی کویر آمده.

    صبحم با یک لیتر قهوه و نوشتن صفحات صبحگاهی شروع شد. از خستگی‌هایم نوشتم. از اینکه چقدر خسته‌ام از اینکه یک مرد مثل سابق کنارم نیست که سه‌چهار تا مرد زیرمجموعه‌اش باشند و کارهایم را راه بیندازند. حالا خودم باید بفروشم، بخرم، برای سفرهایم برنامه‌ریزی کنم و توی جاده رانندگی کنم. اصلاً کدام الاغی زن مستقل را مد کرد و ما را بدبخت ؟!

    بعد از کمی غر زدن، لپ‌تاپ را باز کردم و در تخت افتادم به جان ویراستاری‌های کتابم. بل‌اخره تمام شد. البته «تمام شد» از آن عبارت‌هایی است که آدم برای دلخوشی خودش به کار می‌برد. می‌دانم دست‌کم ده بار دیگر باید ویراستاری شود. فعلاً که جان سالم به در بردم، تا مرحله بعدی شکنجه.

    ایمیل‌هایم را چک کردم و دیدم شماره جدید نیویورکر رسیده. مقاله «چطور قفل‌بازکن شدم» را خواندم و حسابی به دلم نشست.

    مقاله درباره زنی است که برای یادگرفتن یک مهارت عملی وارد دنیای قفل‌ها می‌شود، اما کم‌کم متوجه می‌شود ماجرا فقط بازکردن قفل نیست. یادگرفتن یک مهارت تازه، او را با دنیای ملموس اطرافش آشتی می‌دهد، با چیزهایی که تا پیش از آن شاید حتی درست به آن‌ها نگاه نکرده بود.

    سه نکته از مقاله برایم جالب بود: لذت یادگرفتن چیزی که لزوماً قرار نیست به درد شغل و موفقیت بخورد، آشتی با دنیای واقعی در روزگاری که بیشتر وقتمان در فضای دیجیتال می‌گذرد و اینکه گاهی خودِ یک چیز، فارغ از کاربردش، می‌تواند موضوع علاقه‌مان باشد.

    مثلاً شاید ما قفل را فقط به خاطر چیزی که درون صندوق نگه می‌دارد بخواهیم، اما یک قفل‌دوست ممکن است ساعت‌ها محو خود قفل شود.

    اینکه لازم نیست از هر تجربه‌ای یک دستاورد بیرونی استخراج کنیم، برای من نکته مهمی بود. گاهی خودِ یادگرفتن کافی است. البته اگر کسی راهی هم بلد باشد که بشود از یادگرفتن پول درآورد، ما گوشمان شنواست!

    تصمیم گرفتم اگر قسمت شد، در وبینار نویسنده‌ساز درباره مقاله حرف بزنم. حرف هم زدم. فقط نمی‌دانم بقیه هم به اندازه من از آن لذت بردند یا نه. از آن سؤال‌هایی است که آدم بهتر است زیاد پی‌اش را نگیرد؛ چون ممکن است جوابش به اندازه کافی خوشایند نباشد.
    اما من حسابی از گپ زدن با استاد عزیزم شاهین کلانتری لذت بردم. لذت‌هایم کوچک شده اما عمیق، برعکس گذشته که مثل اقیانوس زیاد بود و کم عمق.

    در فاصله آماده‌کردن محتوا درباره هتل نادری، کمی هم با «سام گیوراد» در اینستاگرام چت کردم. از من دلخور است که چرا به شب‌نشینی‌هایش نمی‌روم. مستقیم نمی‌گوید، ولی از لابه‌لای حرف‌هایش می‌شود فهمید.

    به سام گفتم: «سام جان، من جان مادرم در تهران هیچ‌جا نمی‌روم! تو فقط بیا شمال و هزار تا ایونت شاعرانه و عاشقانه برگزار کن، من می‌آیم!»

    خلاصه که ظاهراً برای بیرون کشیدن من از خانه، یک شب‌نشینی ساده کافی نیست و باید پای دریا و جنگل و برنامه‌های عاشقانه در میان باشد. آدم هرچه مستقل‌تر می‌شود، برای خوشحال‌کردنش باید تشریفات بیشتری در نظر گرفت!

    آخرین کار امروز هم تهیه و انتشار یک رشته استوری درباره حال‌وهوای کافه و هتل نادری بود که با کمک سام گیوراد آماده کردم.

    هتل نادری از آن جاهایی است که آدم با دیدن عکس‌های قدیمی‌اش دلش می‌خواهد کمی در گذشته پرسه بزند؛ دورانی که کافه‌اش پاتوق روشنفکران، نویسنده‌ها و هنرمندان بود و آدم‌هایی مثل نادر نادرپور به آن رفت‌وآمد می‌کردند.

    راستی، می‌دانستید صادق هدایت داستان «سگ ولگرد» را پشت همان میز همیشگی‌اش در نادری نوشته؟

    امروز هم مثل خیلی از روزهای دیگر، بین کار و نوشتن و فکرکردن گذشت. کتابم یک قدم جلو رفت، مقاله‌ای خواندم که دوستش داشتم و چند استوری هم منتشر کردم. از بیرون شاید روز پرباری به نظر برسد، اما بعضی روزها آدم با وجود تمام کارهایی که انجام داده، باز هم احساس می‌کند یک جای کار می‌لنگد.

    شاید هم فقط خسته است و دلش می‌خواهد برای یک روز هم که شده، یکی دیگر مسئول فروش و خرید و برنامه‌ریزی و رانندگی باشد.

    زن مستقل بودن خوب است؛ فقط کاش گاهی یکی هم پیدا می‌شد که می‌گفت: تو بشین، امروز همه‌چیز با من.

    در آخر هم گزارش نیک که خودش نیک‌ترین کارهاست انجام شد.

    آی دی اینستاگرامم: Asalfatemiii
    آی دی تلگرامم:
    نویسندگی https://t.me/asa_fatemi
    مجلات https://t.me/asalfatemi

    پاسخ

30. ۲۳:۱۱
    رها کردن عادتم شده است.
    سیستم‌دفاعی بدنم در زمان ترس رها میکند، ولی اینبار در چشم‌ ترس‌هایم خیره بودم، بی‌پلک.
    ندانستن، مهم‌ترین دانسته‌ام است.
    به نظرم هیچ‌کس، هیچ‌چیز نمیداند.
    آنهایی هم که میدانند، اتفاقا بیشتر نمیدانند.
    من نمیدانم رابطه‌ام، خانواده‌ام، شغلم، درآمدم چه قرار است بشود.
    همه‌چیز نه خوب است نه بد و این فوق‌العاده است.
    این هفته نه کتاب خوانده‌ام نه فیلم دیده‌ام نه راه رفتم.
    ولی چند زندگی را نجات دادم، آنقدر کار خیر در حق خودِ بندخدا ام کرده‌ام که گناهانه بعدی‌ام حلال است.
    اولین‌بار است که زندگی را به تخم‌شانه‌های بی‌خیالی انداخته‌ام.(جایی شبیه به تخم‌چشم)
    گور‌بابای آینده و دَهانه‌لَقِ گذشته، نفس‌کشیدن را تمرین میکنم و با صدای قلبم میرقصم عجب ریتمی دارد، ضرب‌آهنگ‌های تندش آرامم نمیگذارد.
    در خاک‌غم پابرهنه میرقصانم افکارمثبتم را، ولی این‌بار وحشیانه، عریانِ عریان میپلاکانم افکار منفی‌ام را، مغز خودم است میخواهم منفی بی‌اندیشم، میخوام هیچ‌چیز مثبتی پیش نیاید، نیلوفرم لابه‌لای لجن‌های مرداب‌‌‌زندگانی درحال خندیدن‌ام.

    پاسخ

31. خوب روز از نو روزی از نو
    البته شب هسته حال نویس‌داری کنم ساعت بیست‌وسه وُ یازده دقیقه‌ی، امروز کارهاای جالب رخ داد بیا مثلِ تمرینِ ۳۰ جمله عمل کنم داستان ره بگم ای‌جوری قشنگ‌تره یا مقبول‌تره یعنی بهتره بیا به آغازِم

    ۱ : هر روز در برِ موسیقی بیدار شوم از بست دوست دارم مثلِ واژه‌ای سرور
    ۲ : — اگر ایجازه بدید می‌خام مادر ام بی‌آد خدمت‌کار شما کنم یعنی عروسِ زیری پا شما کنم
    — یعنی چه
    — مادرم بی‌آد پسر شما جمع کنه
    — برو ببین سرِ خیابون‌ها پولیس‌ها ایستاده اند مجرد اند مادر شما شاید بخاند
    — یعنی چه
    — احمقی
    — عکسِ مادر ام رو فرستادم دیدید ۴۴ ساله هسته جوونه
    — برو بازار بفروش پنج دقیقه وقت می‌دم یا که خوده معرفی می‌کنی یا که مسدود کنم
    — مسدود کن اول مادر مه خدمت‌کار پا راه‌ای خود قبول کن
    — مسدود کردم
    — مادر مه چه
    — از اول هم می‌خاستم مسدود کنم شما اما واسطِ پیامِ اول شما چو کنج‌گاپ شدم صبر کردم مسدود شدی
    خلاصه مسدود کردم احمق می‌خاست موخ مه بزنه. تا به آخر نه گفت کی هستم جالب اینه پروفایل خود یک P بود حتی عکس ام نداشت یعنی درخت‌وگل‌و گیاه بود، کار دخترا

    ۳ : پیاده‌روی داخلِ راه دیدم یکی داره از وسطِ در حیاط مثلِ کلاغ‌پر وری پا خود بالا پائین می‌کنه نزدیک که شدم در به او سرا نگاه کردم دیدم پیر مردی داره ورزش می‌کنه.

    ۴ : با خود با آهنگ می‌گفتم می‌رقصیدم حال می‌کردم گاهی گفتگو چنین کنم

    ۵ : از داستان دگه نگو همی‌نه که رازه نمی‌شه گفت اما دلم می‌خاد داستانِ در دل شبِ کوتاه بازی کنم
    ۶ :
    کلمه گردون در شبِ‌ کوتاه چوب‌خار را
    بی‌بهانه یاد کن تدائم قانونِ تسلم را

    ۷ : متنفرم از کسی‌ که دانه ولی انجام می‌ده همو غلتِ بقیه مه زیاد کوشش کنم آشفته کنم از او نا به پرهیزم

    ۸ : انتظار لبِ دریا بعد از جداای می‌رویاند رویاای تازه
    ۹ : رفتم اشتباه دی‌شب که کردم مرور کردم باز جبران نمی‌فهمم خوبه یا بعد فرستادم اما گازخورد نداره حدعقل تمرینِ بمه شد
    ۱۰ : کتاب دختران و مادران ۱۳ صفحه خوندم امروز آغاز کردم‌.
    — آزاد نویس‌داری داشتم
    — هزار کلمه ناگهان نامه‌ای شد که می‌خاستم به فردِ که داخلِ داستان هسته نامه بدم ولی کسی مورد اعتماد پیدا نکرده بودم
    — یکم تمرین دیالوگ و شعرِ سه خط کردم
    ۱۱ : تا توانیستم دخترم رو با پسرم قلقلک دادم.
    از چش‌هام اشک می‌ریزه از بس که خاب دارم
    امیدوارم دگه کسی مزاحم ام نشه، خدانگهدار تا فردا

    https://t.me/sadegaalezadai

    پاسخ

32. بنام خدا
    گزارش نیک ۱۶۲:
    همیشه رفیق عزیزم
    برایت بگویم از گزارش نیک دیروز که یادم رفته بود نام زیبایت را اول نامه بنویسم و همچنین فراموش کردم از سومین جلسه‌ی کارگاه شعر محبوبم بنویسم. و نمی‌دونم چرا کلمه‌هایی که در گیومه بودند غیب شده بودند و گیومه‌ها خالی بودند.
    اما بگذریم از دیروز و بپردازیم به امروز، امروز زیاد خابیدم با اینکه نزدیکی‌های ظهر از خاب بیدار شدم، اما باز هم خاب‌آلود بودم. فکر کنم عوارض داروهایی است که مصرف می‌کنم.
    چند صفحه‌ای نوشتم بیشتر شکرگزاری بود. امروز دلم برای نقاشی تنگ شده بود دلم می‌خاست نقاشی کنم ا ما وسایل نقاشی‌ام از من دور بودند. به آبرنگ بیشتر از رنگ‌‌‌‌ و روغن و سیاه‌قلم علاقه دارم شاید باز نقاشی را آغاز کنم آن هم فقط با آبرنگ.
    امروز دوباره وویس جلسه‌ی سوم شعر محبوبم را گوش دادم. قبلن برایت گفته‌ام که چقدر کارگاه شعر محبوبم را دوست دارم و چقدر می‌آموزم از استادم و همچنین می‌آموزم وقتی استاد به دوستان بازخورد می‌دهند، و چقدر دوستانم باسلیقه و خلاق هستند و خوشحالم که نام من هم کنار نام این عزیزان قرار می‌گیرد. راستی تمرینم آن‌قدرها هم که فکر می‌کردم بد نبود فقط کمی اشتباه انجامش داده‌ بودم. امیدوارم حواسم را جمع کنم و دیگر اشتباه نکنم.
    می‌بینی دارم به این هزار کلمه تایپ کردن‌ها عادت می‌کنم و چه خوب که عادت می‌کنم هزار کلمه‌ آزاد‌نویسی خیلی دلچسب بود.
    می‌دانی کتاب کاغذی خیلی بهتر از نسخه‌ی الکترونیکی آن است می‌توان کنار صفحه‌‌های کتاب حاشیه‌نویسی کرد. اما برای کتاب‌های الکترونیکی باید دفتری داشته باشی و در آن بنویسی که صفای نوشتن در کتاب را ندارد.
    از کتاب «نویسنده ساز» جمله‌ی جدیدی نخاندم ترجیح دادم آن سی جمله‌ای را که خاندم،
    بازخانی کنم.
    رمان «شب‌یک شب‌دو» را تمام کردم و خیلی این کتاب را دوست دارم و هر بار می‌خانمش کشفی تازه در آن می‌یابم.
    داستان «پدر جان» از چخوف هم واقعن خاندنی بود.
    وبینار شرکت کردم بیست و پنج دقیقه آزاد‌نویسی با آن موزیک بسیار دلنشین بهترین اوقات امروزم بودند. متأسفانه بقیه‌ی وبینار را از دست دادم.
    می‌بینی دوباره گذرم به آن مطب شلوغ و آن کافه‌ی دنجش افتاد. با خودم گفتم معطلی ندارد، فقط می‌خاهم دارو‌هایم را نشان بدهم که خیلی خاب‌آلودم می‌کنند شاید دکتر برخی از آن‌ها را تغییر دهد اما منشی گفت چون دوهفته از آخرین ویزیتت گذشته است باید دوباره ویزیت بشوی و مثل بقیه‌ی بیماران منتظر بمانی. چهل نفر جلوی من بودم دیدم اصلن حوصله ندارم. برای شنبه وقت گرفتم. باید تا شنبه این خاب‌آلودگی را تحمل کنم.
    آخر شب هم روزنویسی کردم و یک نامه‌ی مفصل برایت نوشتم که بخشی از آن شد گزارش نیک.
    محبوب امروز:
    محبوبم! تنها تو نشانی زخم‌های من را می‌دانی، نشانی مرهم را. تنها تو با دل من رفت‌وآمد داشته‌ای.
    _ محمدصالح اعلا، کتاب «دست بردن زیر لباس سیب»
    دوست‌دار تو مرضیه

    پاسخ

33. او امروز چه کرد؟
    ‌
    بیدار شد صبح را به ساعت نُه‌و‌نیم. نشست به نوشتن. همان صفحه‌های صبحگاهی. خیلی ذهنش می‌پرید امروز. اما ادامه داد و نوشت. تمام که شد، رفت به خوردن صبحانه. چند لقمه بیشتر نخورد و بلند شد. اصلاحکی کرد و شست صورت را و ایستاد به آماده شدن. تمام که شد، اسنپ گرفت و رفت تا فلکه. از آنجا با دختری هماهنگ کرده بود تا باهم بروند دانشگاه. دختر، با مادرش بود. مادرش راننده بود. در مسیر به کلاس «دانش‌خانواده» گوش کرد. عصبی شد و حرص خورد. حالش بهم خورد از این دین و آیین. برای بار هزارم. چه کثافطی را به خوردشان می‌دهند سال‌ها است. سعی کرد نشنود زیاد. رسیدند دانشگاه. هرچه کرد، کرایه نگرفتند ازش. تشکر کرد و پیاده شد. رسید به کلاس. هنوز استاد نیامده بود. اتود دو جلسه پیش را سعی کرد اجرا کند. موفق نبود. نشست به اتود زدن برای موضوع بعدی. استاد آمد. به کارهای بچه‌ها نگاه کرد. نقد کردند کار همدیگر را. کارش را نشان داد به استاد. همان اتود را. تایید گرفت برای اجرا. خودش هنوز اتود را دوست ندارد کامل. باید بیشتر کار کند روی آن. رفت به تمرینجا. شیطنت کردند کمی با بچه‌ها. خوش گذشت. یاد گرفت. دوستی می‌خاست برگردد. به او پیام داد که اگر می‌شود باهم برگردند. استاد حضورش را ثبت نمی‌کرد تا برود. بلخره ثبت کرد. ماشین را پیدا کرد. راه افتادند. ماشین صداهای عجیب غریب می‌داد. زدند کنار. زنگ زد به پدرش آن دختر. حرف زدند. کمی چک کرد زیر و بالا و داخل ماشین را. نفهمیدند صدا از چیست. آرام‌تر آمدند. صدا اما بود هنوز. سالم رسیدند خانه. باید بگیرد فردا سراغی از دوستش. ناهار خورد. زیاد نه. هنوزهم اشتها ندارد. هیچ‌چیز دلش نمی‌خاهد. دراز کشید. گیج خاب شد دوباره. گفت نباید بخابم. دیشب زیاد خابیده‌ام. رفت وبینار. نوشت بیست‌و‌پنج دقیقه. آزاد نوشت. کیفور شد. اول دائم ساعت را چک می‌کرد. بعد غرق نوشتن شد. پارسا زنگ زد. حرف زدند. قرار گذاشتند برای دیدار. اگر شود و باشند هردو. رفت نشست پای تمرین. یکی دوماه است دارد سعی می‌کند زبان یاد بگیرد. یکی دو هفته‌ای است اما درست تمرین نمی‌کند. استاد دائم پیام می‌دهد که بفرست تمرین‌هایت را و او از سر خجالت حتا نمی‌بیند پیام‌هایش را. شرم بر او. ناراحت است خودش بابت این پشت گوش انداختن‌ها. می‌گوید باید جدی‌تر شوم. باید بیشتر وقت بگذارم. یکی دوساعتی تمرین می‌کند. بعد می‌رود سر کلاس. یک ساعتی کلاس است. بین کلاس برادر بزرگه خداحافظی می‌کند که برود. برایش از اتاق دست تکان می‌دهد. نمی‌بیند. بعد از کلاس زنگ می‌زند به او. جواب نمی‌دهد. شام می‌خورد. کمی اشتهایش برگشته. بعد می‌نشینند با آبجی بزرگه به بازی. بازی جدیدی است. از این‌ها که کلمه‌ای را می‌گویید و برنامه برعکس می‌کند. باید آن صدای نامعلوم برعکس شده را درست تلفظ کنند تا دوباره کلمه‌ی درست شنیده شود. آبجی بزرگه قرار است امشب اینجا بخابد. خوشحال است. می‌توانند باهم فیلم ببینند. ماوس‌اش خراب شده. از بابتش برای تدوین دارد به مشکل می‌خورد. یادش می‌آید مدت زیادی است کار زیادی ندارد برای تدوین. چقدر دور افتاده از آن. این را دوست ندارد. باید برگردد به مسیر. می‌نویسد گزارش نیک را. حالا بخابد یا ببینند فیلم یا بخاند کتاب و یا بکند تدوین؟
    ‌
    https://t.me/maryam_ebrahiimi

    پاسخ

34. دیوید جان، جانم برایت بگوید امروز مشکلی برایم پیش آمده بود در کار، یعنی برای من نه، برای کار.
    افتادم سر لج که باید این را حل کنم. به این بگو به آن بگو، خلاصه سرانجام یکی از دوستانم حلش کرد.
    درخلال جستجو برای کسی که رابطه‌ای برای آن کار داشته باشد، به تعدادی از دوستان زنگ زدم یا پیام دادم؛ که بهانه‌ی احوال‌پرسی هم شد.
    اما عصر داشتم به این فکر می‌کردم که چه سعادتمندم که اینهمه آدمِ خوب در شبکه‌ی ارتباطاتم دارم که بدون چشم‌داشت و از روی مرام، یا پِی رفع مشکلم بودند و یا اگر نمی‌توانستند، می‌گشتند در ارتباطاتشان دنبال کسی که بتواند به من کمک کند.
    مهم نیست آن کار چه بود، مهم این است که یک مشکل باعث شد بفهمم چه آدمهای خوبی را دارم در دایره‌ام که دوستم دارند و با معرفتند.
    در یکی از همین صحبت‌ها، رفیقی پیشنهاد دیدار و نوشیدن قهوه داد. بعد از کار، رفتیم و محل بیزنس جدیدش را هم نشانم داد. چرخش بچرخد به امید خدا. در کافه که نشسته بودیم، دوستِ دوستم هم به ما ملحق شد. با سگش آمد. اسمش «تیلدا» بود. بابا عینِ شب سیاه است و چنان عاشقانه سرپرستش را نگاه می‌کند همیشه، که آدم بغضی می‌شود. عمرش طولانی.
    کمی گپ زدیم و از جامعه و روابط گفتیم و کمی غیبت آنها که نبودند را کردیم و خلاصه خوش گذشت.
    بابا امروز در نویسنده‌ساز «ساجده حق‌پرست» نیامد از شعر بگوید. دیروزش از بی‌حالی و ضعف نوشته بود در کانالش. نگرانش شدم. امیدوارم خوب باشد. دختر دوست‌داشتنی است.
    ساجده نیامد اما «عسل فاطمی» آمد صحبت کرد. نمی‌دانم چکار کرده که در دوران غیبت، خوشگلتر شده است.
    خلاصه که امروزم اینطور گذشت. حسم به امروز خیلی خوب است و دلیلش خوب بودن آدمهاست. وقتی بد می‌شوند غمم می‌گیرد. و وقتی خودشانند و خوب، دلم قرص می‌شود که ما آیندگانیم و آیندگان هنوز در سینه قلب، و در دل محبت دارند.
    همین و
    ایتز تایم آو لالا.

    کانال تلگرامم:
    https://t.me/ghazalehfaegh
    کانال گزارش نیک‌هایم:
    https://t.me/rooodnameh

    پاسخ

35. سال‌واژه: رشد پله‌ای

    امروز مدام در دیروز پرسه می‌زدم؛ دیروزی که ننوشتم. حالا که دارم ظرف‌ها را می‌شویم و به Shadow of Mine از Alec Benjamin گوش می‌دهم، می‌نویسم.

    دیروز به محفل شعر تهران رفتم؛ غرق برق نگاه‌ها و درخشش خوانش شعرها.

    پرسشی نظرم را جلب کرد و سریع یادداشتش کردم:
    «شعرا عاشق می‌شن یا عاشقِ عاشقی کردن؟»
    نمی‌شود سرسری به این سؤال پاسخ داد؛ به فلسفه‌ورزی احتیاج دارد.

    راستی، فلسفه‌ورزی یا فلسفه‌بافی؟
    این سؤال را در وبینار نویسنده‌ساز از استاد کلانتری پرسیدم. گفت سؤال خوبی مطرح کرده‌ام و قرار شد بعدتر مفصل درباره‌اش توضیح بدهد.

    بعد از روزها، دوباره آزاد‌نویسی کردم. در بیست‌وپنج دقیقه، هم گریه کردم و هم خندیدم.
    واقعاً برای شعر به محفل شعر می‌روم یا از احساس خلأ و نیاز به دیده‌شدن؟

    در وبینار «خیره به خورشید» متین چپانی هم برای اولین بار شرکت کردم؛ با موضوع جالب مرزبندی یا کنترل‌گری؟

    کنجکاو بودم بدانم اسم کانال و وبینارش به کتاب خیره به خورشید اروین یالوم ارتباطی دارد یا نه. مرا به پیامی در کانالش ارجاع داد:
    «حقیقتی ژرف و معنابخش وجود دارد که تاب خیره‌شدنِ مستقیم به آن را نداریم و همانند خورشید، تنها در لحظات غروب (یعنی اواخر عمر) می‌توان به آن خیره نگریست. از این رو، پیروزی از آن کسی‌ست که پیش از فرارسیدن غروب، به آن خیره شود.»
    و بعد این نکته:
    «اولین‌بار این استعاره را در رمان وقتی نیچه گریست اثر اروین یالوم خواندم. آن‌قدر برایم گیرا بود که یادداشتش کردم. بعدها فهمیدم یالوم کتابی هم با همین عنوان دارد (که نخوانده‌ام).»

    برایم خیلی جذاب بود. من هم رفتم سراغ وقتی نیچه گریست و کتاب را ورق زدم.
    تصادفی، چشمم به این جمله افتاد؛ جایی که نیچه به یوزف می‌گوید:
    «ما بیشتر دلباختهٔ اشتیاقیم تا دلباختهٔ آنچه اشتیاقمان را برانگیخته است.»

    به دیوار خیره می‌مانم. به پرسش ها برمیگردم.
    فلسفه‌ها را می‌بافم یا می‌ورزم؟

    روبروی آینه می‌ایستم و شعری عاشقانه را با صدای بلند برای خودم می‌خوانم تا حفظ شوم.
    فقط حفظ می‌کنم یا زندگی؟
    https://t.me/WaterLilyEcho

    پاسخ

36. گزارش نیک

    امروز شبحی آمده بود دست‌هایش را به دور گردنم گذاشته بود و فشار می‌داد و فشار می‌داد. به‌تنگی نفس می‌کشیدم و دست‌وپا می‌زدم. از تقلاهایم لذت می‌برد. آنقدر فشار داد که گلویم زخم برداشت. خسته که شد، دست‌هایش را برداشت و رفت. مزه خون زیر زبانم آمد اما هر چه تف می‌کردم، خونی نمی‌آمد. جای انگشتانش روی گردنم کبود مانده بود. از میزان زیاد خون‌ریزی بی‌حال افتادم. این خون‌ها کجا رفتند؟ در جانم دوباره نفوذ کردند؟ ته گلویم، دسته‌ای یونجه می‌سوزانند. هی گُر می‌گیرد و هی گُر می‌گیرد. با هیچ آبی خاموش نمی‌شود. آنقدر سرفه می‌کنم که کم‌مانده خاطرات معده‌ام را مرور کنم. آتش از رگ‌هایم به سرم، از سرم به چشم‌هایم و از چشم‌هایم به گوش‌هایم نفوذ می‌کند. همه بدنم می‌سوزد. یک لحظه زمستانم، یک لحظه تابستان. فصل به فصل می‌شوم. دیگر رها می‌کنم. یا آتش خاموش می‌شود یا ذره‌ذره من را هم به درون خود می‌کشاند و خاکسترم می‌کند. دیگر دست‌وپا نمی‌زنم و می‌گذارم به حال خودم بسوزم.

    یا به عبارتی سرما خوردم.

    مشخص است خواندن دوباره بوف‌کور جوگیرم کرده؟ بعد از ۱۳ سال دوباره سراغش می‌روم. آن‌روزها که تازه کتابخوان شده بودم خریدمش. برای دختری ۱۸ ساله متنی سنگین و آزاردهنده بود و طبیعتاً هیچی نفهمیدم. حتا یادم هست مادرم نگران شد که چه دارم می‌خانم برای همین خودش هم خاندش. روی هم رفته دو نفرمان نفهمیدیم چی شد. حالا امیدوارم بعد از ۱۳ سال، بتوانم در حد فهم امروزم، بهتر بفهممش و در این ۴۰ صفحه‌ای که خاندم حس می‌کنم دارد خوب پیش می‌رود. آنقدرها پرت نیستم. اما دوباره و دوباره بهش برمی‌گردم. این لالوها هم چیزی نفهمیدم اگر، از کلمات و توصیفاتش لذت می‌برم.

    فاطمه شَبِّه
    ۲۹ مهر

    پاسخ

37. دوهزار و پانصد و چندیم آقای مدرس؟ هنوز هم ایرانی ایرانی است؟ اصفهان و تهران، رشت و تبریز ندارد؟ یونانی‌ها، ترکَها، مغول‌ها ایرانی شدند. این یعنی پیروزی. از ایران امروز چه خبر؟ تصورش را داشتی؟ آقای مدرس چند سال طول می‌کشد آمریکایی‌ها ایرانی شوند؟ چند سال طول می‌کشد بگویی این یعنی پیروزی؟

    کش می‌آید. پوستم. خمیازه پشت خمیازه. پس از نودوبوقی بدون قسم و آیه خوابید مغزم که به زور همان بیدار نگهش داشته‌ام. ریشه‌ی تناقض چیست؟ خوابم نیک‌تر از گزارش نیک نیست؟ هعی تو سلطان نظم‌های نامنظمی. عاشق ابوعطا. مست قور‌قور قورباغه‌. بنویس از صبح و بدن خشک شده‌ات. از هوای کودکی و خزیدن وسط مامان‌بابا نیمه‌شب. جای تنگ ولی آرام. خواب رفتی و به غلط کردن افتادی صبح که چرا جای گرم و نرمت را ول کردی و جای آن‌ها را تنگ.
    کودک شدی. تمام مدتی که دستت حلقه بود بر گردن پدر به وای کنایه‌‌آمیز می‌اندیشدی. چه رخ‌داد خوابیدن در آغوش پدر ناشایست شد؟ آغوشش امن است و صدای نفس‌هایش لالایی. فرقی نمی‌کند پنج‌ ساله باشی و او چهل ساله یا بیست‌ و پنج ساله باشی و او شصت ساله. والد هم شده باشی باز بچه‌ای برای پدر و مادرت. کنایه‌اش بر حلقه‌ی دستم بود؟ مادر هم شوم روزی با بچه‌ام در آغوش پدر می‌آرامم.

    در صفحات صبحگاهی چه نوشتم؟ کلمه بود و جمله و بی‌ربطی. نوشتم برای نویسایی. بیشتر این روزها می‌نویسم یادم نرود آبی بیک را چطور دست بگیرم. از اینستا هم بگویم که آرشام تهرانی را دیدم بل‌اخره. آرشام استاد دانشگاه بود؟ فعک نکنم. آرمین بود ولی. ماشالا برادر عجب استادی بود فقط فیضی بود و علی. نیم‌ساعتی سر کلاس استاد بودم و بعد از آن ناهار بود و کتلت بود و کلی ظرف و چهارساعت پر.

    بعد از حمام سلیقه‌ام را بردم وبیکار سرزبان. پرسش‌های بی‌نظام و کلی چیزهای دوست‌داشتنی و اندک‌های سطل اشغالی. کنار هم کیف کردیم. شبیه زنگ آخر مدرسه بود. بی‌معلم. حلقه زده وسط حیاط. نکته‌ی ویژه‌اش هدایت به ماتحت خر بود در قبال توهین به سلقیه‌ات. اما سوالی دارم. شنبه باید بپرسم. معیار داشتن برای سلیقه جا دارد میان این بی‌نظمی‌ها؟ رابط سلیقه و معیار چیست؟
    در نویسنده‌ساز به اصل بازگشتیم. آزادنویسی. صفحه‌ی پنجم آزادنویسی جرقه‌ای خورد که جای پرداخت دارد. عسل فاطمی از مجله‌ی نیویورکر گفت و یادم آمد دوسه ماهی‌ست دانلود شده. این چه عادت بدی‌ست که فقط جمع می‌کنی بدون استفاده؟ مشابه‌ش را در جاهای دیگر دارم؟ لباس‌های تن‌ نزده‌ی خاک‌ خورده. دیار پر بیراه نمی‌گوید همه چیز یک است.

    https://t.me/sarazolfaghary

    پاسخ

38. 📝 #گزارش_نیک ۱۶۲

    👥مشاوره درسی و روان به کلاس هفتم و هشتم که معلم نداشتند؛ دادم.
    🍮درست کردن پک حلوا، رنگینک و… در خانه مرحوم پدربزرگم برای مراسم چهلم فردا برای کمک به بقیه داستان های طنز زیاد و جالبی هم اتفاق افتاده که بخاطر خستگی زیاد با جشمانی خوب آلود تایپ را متوقف و در گزارش بعدی ذکر می کنم.
    @Maryamwriter_2 چنل تلگرام

    پاسخ

39. رفتم دانشگاه. درس فارماکولوژی داشتیم. سخت بود.
    امتحان‌هایمان دارد نزدیک می‌شود. کمی برایان مضطربم. باید بیشتر درس بخانم.
    توی راه به دانشگاه زبان خاندم و کمی از مقاله‌ی رقص را.
    ناهار خورشت آلواسفناج خوردم. غذای موردعلاقه‌ی استاد کلانتری. جایشان خالی خیلی خوشمزه بود.
    کمی میان درس‌ خاندن‌هایم رقصیدم.
    شب با خاهرم در خانه تنها بودیم. پس شام نودل خوردیم و انیمشن مربی اژدها را دیدیم.
    دوستش داشتم.

    پاسخ

40. ساعت قبلی‌ام

    سال‌واژه‌ام: نظم

    سلام ساعت تولد قبلی‌ام. امروز به تو نامه می‌نویسم چون جزو اشیای مورد علاقه‌م هستی. تو می‌بینی که دارم نگاهت می‌کنم. اما هیچوقت نمی‌پرسی چرا. برای همین مورد‌علاقه‌ای.

    صبح فصل دوازده برتری خفیف را تمام کردم. نکته‌ی جالبش: بیشتر مواقع ما به‌دنبال اصلاح مسیر هستیم تااینکه تو مسیر درست باشیم. همین برتری خفیف است. فقط گاهی تو مسیر درست بودن و اصلاح مداوم.

    درس هم خواندم. مباحث هورمون‌های تیروئیدی را دارم مرور می‌کنم.

    سعی کردم ملودی را حفظش کنم. خواهرم و بابام و مامانم همه خواندند. جز کسی که باید. یعنی خودم. من فقط گفتم می می می می می ر دو… حتی آهنگ را حفظ نیستم.

    راستی می‌دانی چند روز است سه تا چیزی که برایشان ممنونم را می‌نویسم؟ و این باعث شده عادت کنم که نیمه‌ی پر لیوان را ببینم. حداقل بهتر شدم.

    یک قسمت هم از The Owl House دیدم. شخصیت لوز را دوست دارم و تضادش با شخصیت ادا را.
    بعدش باز هم درس خواندم و خلاصه نوشتم و نقشه‌ی ذهنی کشیدم. چون رنگ‌ها را دوست دارم. دو جلسه‌ای عقبم از برنامه.

    وبینار نویسنده‌ساز را بودم. آزادنویسی کردیم و برای من بخشی‌اش گذشت به واژه‌سازی. دارم فکر می‌کنم اگر بخواهی جهان فانتزی خودت را بسازی هم این‌کار اهمیت دارد. مثلا ماگل تو هری‌پاتر.
    فکر کنم عادت کردم قشنگی‌ت رو نادیده بگیرم. ابزار شدی برام.

    بعدش آهنگ‌های جالبی گوش دادم. آره جزو آن‌هایی هستم که تو ذهنشان خود را جای خواننده می‌گذارند. می‌دانم که آدم‌های دیگری هم جز من هستند. تازه این‌کار با معنی آهنگ Fake It هم‌خوانی داشت.

    پاسخ

41. گزارش نیک | بیست‌ونهم مهرماه ۱۴۰۵
    سال‌واژه‌ام: جسارت

    امروز هم کار نیکم تکراری بود. بالاخره بعد از یک ماه گشتن، قرارداد خانه را بستیم. یک ماه است که هر بار می‌خواهم از این ماجرا بنویسم، کلمه‌ها را پس می‌زنم. خجالت می‌کشم بگویم پیدا کردن یک خانه این‌قدر طول کشیده، انگار باید بابتش عذرخواهی کنم.

    ما از یک خانه‌ی صدوسی‌متری، سه‌خوابه و فول‌امکانات، می‌رویم به خانه‌ای هفتادوپنج‌متری و معمولی. آن هم با مبلغی دو یا سه برابر پارسال.

    گاهی فکر می‌کنم اسباب‌کشی فقط جابه‌جایی مبل‌ها و کارتن‌ها نیست. باید برای خیلی چیزها دوباره جا باز کنی. برای میز کوچکی که دیگر گوشه‌ی اتاق جا نمی‌شود، برای وسایلی که باید از خودت بپرسی واقعاً به همه‌شان احتیاج داری یا نه، و برای دلخوشی‌هایی که تا دیروز بدیهی به نظر می‌رسیدند.

    نمی‌دانم چند نفر از اطرافیانمان واقعاً می‌فهمند یک ماه دنبال خانه گشتن، با این قیمت‌ها و این حساب‌وکتاب‌ها، یعنی چه. شاید هم بفهمند و من بی‌دلیل از گفتنش خجالت می‌کشم.

    ناشکر نیستم. همین که بالاخره خانه‌ای پیدا کردیم و قرار است از این بلاتکلیفی بیرون بیاییم، جای شکر دارد. فقط دلم می‌خواست برای رسیدن به همین نقطه، این‌همه چیز را با هم سبک‌وسنگین نمی‌کردم.

    حالا باید یاد بگیریم در هفتادوپنج متر، زندگی صدوسی‌متری‌مان را از نو بچینیم. شاید بعضی چیزها در کارتن بمانند، شاید بعضی عادت‌ها جا نشوند. اما فعلاً همین‌قدر می‌دانم که بعد از یک ماه باز کردن درِ خانه‌های غریبه، بالاخره دری هست که قرار است کلیدش در جیب من باشد.

    امشب همین برایم کافی است.
    https://t.me/MashgheBodan

    پاسخ

42. خسته شوم، تیتر می‌شوی؟
    زود بیدار بودن و بیمارستان رفتن و استاد نبودن و توی حیاط نشستن و تمام کردن کتاب “زندگی خصوصی درختان” و دو پومودورو درس خواندن و خوابگاه برگشتن.
    اینستا گشتن و لباس شستن و وبینار بودن و آزادنوشتن و گره باز کردن و ارتباط‌ کاویدن و رابطه نگاشتن.
    کلنجار رفتن با “حرف و سکوت” محمود کیانوش و مقداری نفهمیدن. کیک خرمالو پختن و شکم باد کردن و باز درس خواندن و هم‌اتاقی‌ نوازیدن و حالا، خوابیدن.

    پاسخ

43. سال‌واژه/ فصل‌واژه: حرکت

    فردا شب خانه‌ام. دنیا دنیا خوشحالم. امروز صبح از خواب بیدار شدم و یادم آمد گزارش دیشبم نصفه مانده. رفتم کلاس و استراحت بین کلاس‌هام را با گزارشم نیک کردم. کلاس‌هام همینجوری ادامه داشتند تا ۹شب. آخرین کلاسم را هم مجازی رد کردم و شام پختم و خودم را انداختم توی حمام و بعد تا همین الان وسیله جمع می‌کردم. تصمیم دارم این سه روز پیش رو را با خودم مهربان‌تر باشم. مثلا اجازه دارم کمتر درس بخوانم و بیشتر هیچ‌کاری نکنم. همیشه که حرکت نباید در جهت کاری کردن باشد، این‌بار می‌خواهم به سمت هیچ‌کار نکردن حرکت کنم.
    امروز روز عجیبی بود. هر چه بلا بود بر سرمان ریخت. تشخیص دادیم که بچه‌های ترم پنج تغذیه چشممان زدند. دقیقا با همان نگاه خیره‌ی صبحشان روی پله‌های دانشکده. از بلاها بگویم. اولین کلاسمان بارداری بود و مبحث مول‌ها. روی صندلی از کنار دوستانم جابه‌جا شدم و یک ردیف جلوتر نشستم تا استاد را از پشت ستون کلاس بهتر ببینم. غرق توضیحات استاد بودم که ناگهان مریم از کنارم رد شد و توی گوشم پچ زد: «طهورا گفت حالش بده می‌بریمش فشارشو بگیریم »
    بعد سه‌تایی از کلاس بیرون زدند. دیگر نفهمیدم کلاس چگونه گذشت. تا وقتی بچه‌ها برگردند مدام سناریو‌های مختلف را توی ذهنم بالا و پایین می‌کردم.
    وقتی برگشتند طبق معمول فشارش بالا بود‌. چرا باید یک دختر ۲۰ ساله دوبار در یک هفته فشارش برود روی ۱۴؟
    بعدِ کلاس دست طهورا را گرفتیم و بردیم پیش استاد‌. با یک شرح‌حال حرفه‌ای فهمیدیم احتمالا علت، قرص‌های هورمونی‌ست که جدیدا شروع کرده به خوردن. قرار شد مصرف را قطع کند تا باز ببینیم چه می‌شود.
    کلاس دوم بهداشت داشتیم. سر کلاس چُرت می‌زدم و مطالب تکراری استاد را کم و بیش گوش می‌دادم که مریم بلند شد و برای سرویس از کلاس رفت بیرون‌. بعد حدود یک ربع سراسیمه داخل شد و روی صندلی نشست. پاهاش را تکان می‌داد و مدام روی صندلی جابه‌جا می‌شد. برگشتم سمتش و چشمم را کج و راستی کردم یعنی که چه شده؟
    با کف دست به پیشانیش کوبید و لب زد: «ایرپادم افتاد تو چاه دسشویی»
    همزمان با طهورا و الهه هینی کشیدیم و استاد را اخمو کردیم. ایرپادش را یکسال هم نمی‌شد خریده بود. ایرپاد توی دسشویی آخه؟ خنده‌ام گرفته بود. طهورا و مریم بعد پچ‌پچ کوتاهی توی گوش هم برخاستند تا از کلاس خارج شوند که استاد بالاخره خروشید: « کجا خانوما؟»
    «استاد ایرپادم افتاد تو‌ چاه دسشویی »
    لب‌های استاد تندی جمع شد تا نخندد. صدای پاق خنده از بیرون می‌آمد. من هم در تلاش بودم خندم را جمع کنم تا مبادا مریم جرَم دهد. خود مریم بدتر بود. لبهاش می‌خندید ولی چشمش پر بود از غر و حرص و چیز توی این زندگی.
    استاد برگشت سر درس و مریم و طهورا هم بعدِ بررسی چندباره‌یِ چاه برگشتند به کلاس و دومین کلاسمان هم اینجوری سر شد. بعدها مریم گفت صدای خنده‌هایی که از بیرون می‌آمد بچه‌های ترم پنج تغذیه بودند. ظاهرا توضیح مریم به استاد را از دَم کلاسشان شنیده‌اند.
    از نظر من که چشمِ خودشان بود.
    ادامه‌ی روز چند باری دست و پا سرمان به در و دیوار خورد تا اینکه طهورا با اسپند چشم تغذیه‌ای ها را کور کرد و من با زمزمه‌ی وان یکاد‌ها پشت هم. ولی انگاری اثر نداشت چون همین الان یک گوش هندزفریم از کار افتاد. همین را کم داشتم. از ذهنم گذشت به مریم پیشنهاد دهم با هم ایرپاد بخریم. حالا با کدام پول خدا داند.
    https://t.me/ravaanehh

    پاسخ

44. رنج‌ها در حال کاهش سایز

    قلبم درد می‌کند. غم می‌شویند تویش؟

    می‌گوید رفتیم خانه‌ای برای تحویل کفش‌های کتانی. می‌گوید گفتم نمی‌خاهم بیایم همراهتان اما خاستند که باشم. بچه‌ی یکی از خانواده‌ها رفته بود توی اتاق. پدرش گفت خجالت می‌کشد. می‌گوید اعصابم خرد شد.

    می‌گوید دفعه‌ی اولی بود که رفتم و خیلی به شرایط آگاه نیستم. اینکه این خیّر خودجوش به دیگران کمک می‌کند یا با خیریه‌ای همکاری دارد. جوانی سی، سی‌و‌خرده‌اس ساله و در حال شیمی‌درمانی. باز هم می‌گوید اعصابم خرد شد.

    می‌گوید کسی که دردمندتر است بیشتر سعی می‌کند از رنج دیگران بکاهد. قلب من هم می‌شکند از شنیدنش.

    با درد باید چه کرد؟
    چقدر بریزیم توی شعر؟ شعر دوا نمی‌کند که. اصلن خودش نفسش بند نمی‌آید؟ شاید هم دوا بکند. چه بدانم؟

    امروز شنیدم و شنیدم‌. از دردها شنیدم. صبح هم گفتم. با دوستم حرف می‌زدم و غر. گفت زمانی اوضاع برایش سخت شده بود و خیلی ناراحت بود. اما بعد مشکل جدیدی پیش آمد که باعث شد قبلی‌ سایز کم کند. امروز در مقایسه رنج‌هایم لاغر شدند.

    می‌گویند انکارِ رنج دیگری جنایت است. کوچک شمردنش چه؟ بافت. این بافت لعنتی را چقدر باید سنجید؟ که دید سایز رنج نسبت به بافت چطور. رنج آن بچه‌ای که خجالت می‌کشد از دریافت صدقه. قلبم. قلبم. حالم بد است.

    متین چپانی در وبینارش می‌گفت بهتر است به جای اینکه به یک نفر اجازه‌ دهیم چند بار حریم‌مان را زیر پا بگذارد تا که دفعه‌ی سوم چهارم با طاقت‌ طاق‌شده منفجر شویم، همان ابتدا برایش مرز مشخص کنیم و تا آن حد جلو نرویم.

    سوال.
    مرزِ درد با چه زبانی مشخص می‌شود؟ چطور؟

    روز شستن لباس‌ها هم بود. دو دفعه حلق ماشین را پر و خالی کردم. یاد شعر ملیکا می‌افتم:
    «ترسیده بودند رنگ‌ها
    وایتکس در گلویش بود
    لباسشویی»

    امروز دلم خاست پس از مدت‌ها یک پارچه برش بزنم. رفتم سراغ الگوهایی که از قبل کشیده بودم. گذاشتم روی پارچه و برش زدم. هنوز خطاهایی دارم. با تکرار و تکرارست که درست می‌شوم. آن هم شاید یک روزی. فعلن که به خاطر شرایط کار کلاس خیاطی‌ام مالیده به کاکتوس. چه کار کنم؟ به درک.

    وبینار مدار را هم شرکت کردم. با دوست صمیمی‌ام صحبت کردم و هفته‌ای که گذشت را به‌هم گزارش دادیم. گفتم اگر جمعه نروم رشت می‌روم خانه‌اش. خیلی وقت است نرفته‌ام خانه‌شان.

    در راستای کلمه‌هایی که برای روزاندیشی انتخاب کردیم، احساس می‌کنم که امروز توی پی‌گیری کمی بهتر بودم. برای بهبود روابط هم تا حدی تلاش کردم.

    چالشعر روزانه را هم انجام دادم.

    پاسخ

45. خاب دیدم که با آقایی ناشناس می‌خاهیم نفر‌بری سبز را از طبقه‌ی دوم یک ساختمان به زمین بیاوریم. در اتاقی بود و یک نگهبان داشت. به دنبال کلید می‌گشتیم.
    پس از خاب‌نگاری، صفحه‌ی صبحگاهی را نوشتم و یوگا کار کردم.
    تار نواختم.
    روزواژه‌ام گُل‌شِکَر بود، از این شعر حافظ که منبعِ رونویسی هم بود، برداشتم.
    بدان هر دو لبِ چون شکر و گل
    تو را گر گلشکر گفتیم، گفتیم
    با فونت مثنوی آزادنویسی کردم. با پسامد تغییر مواجه شده‌بودم ولی فکر نمی‌کردم تغییر روزانه‌ی فونت این همه سطح نوشتن را بالا بِبَرد. فقط از خودم نوشتم و پندنامه‌ای سودنی از آب درآمد:
    -امروز در بیست و پنج‌دقیقه‌هایت غرقه‌گی را بیازمای.
    -تا می‌توانی خودت و آدمها را ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش.
    – ببین که با نوشتن و نواختن و یوگا، چه خیری به ديگران می‌رسانی؟
    – در لغت‌نامه‌ها پرسه بزن.
    -شعر را به رسمیت بشمار.
    – تا جایی که می‌توانی سخن‌گفتن در مورد دیگران را به تاخیر بینداز.

    در تمرین‌جای امروز، به اهمیت دیگرنویسی پی بردم. از تکرارِ فعل جلوگیری می‌کند. نسبت به زمانِ فعل هم حساس‌تر شدم.
    بعد از ظهر به پیاده‌روی رفتم. هیچ‌کس در خیابان نبود. افتادنِ گروهی از برگ‌ها در یک زمان، توجهم را جلب کرد.
    آتش خوش‌شگون، حلقه‌ی هر دم افرون شونده‌ی تماشاگران
    و بی‌آبان را به‌گاهِ مطالعه‌یِ خسرو‌خوبان و شب‌هول، برگزیدم.
    در نویسنده‌ساز آزادنویسی کردیم. تازه آموخته‌ام از خودم بنویسم. از معجزه نوشتم‌. بانو فاطمی از مجله‌ها گفت.
    هملت و تسلی‌بخشی‌های فلسفی را پیش بردم.
    برای کتاب الگوی ساخت واژه در زبان فارسی، وقت گذاشتم.
    یوگا تمرین کردم.
    با خاهرزاده‌هایم هم‌نوازی کردیم. صدایِ تار بر سه‌تار و کمانچه غلبه می‌کند. امیدوارم که هم‌تمرینی برای نوشتن بیابم.
    کانالِ بانو زهرا بلام‌پور را را دیدم. نوشته‌هایش قوام‌یافته‌اند. زهراجان کلمات را رام می‌‌کند و به خدمتِ معنا درمی‌آورد.
    معرفی فیلم و سریال هم دارد.
    قصد دارم هر روز به کانالِ یکی از همسفرانم سری بزنم. راه‌حلی بود که در روزنویسی به ذهنم رسید.
    برای رونقِ کانالم، ضرورت دارد.
    در سایت مدرسه پرسه زدم. کارگاه کلمات، از تانی تا تشتت را خاندم.

    پاسخ

46. گزارش نیک امروز
    امروز صبح بعد نوشتن شکرگزاری مشغول کار شدم. غذا درست کردم و بعد موقع ناهار قسمت ۶ east of eden رو دیدم. بعد ناهار کار بود. امروز بعد ۵ روز رفتم از خونه بیرون اونم تازه خرید داشتم وگرنه نمی‌رفتم. بیرون مثل فیلما جلوی مغازه‌ای که کار داشتم جای پارک گیرم اومد. عجله داشتم و همه‌جا معطل شدم. مخصوصا صف نونوایی. بعد اومدم خونه و در حالی‌که تو وبینلر بودم، غذا درست کردم و ظرف شستم. و بعدش دوباره مشغول کار شدم و هنوزم تموم نشده.

    پاسخ

47. روز باطلی داشتم. و البته پُر از درد. با این‌حال آزاد نوشتم. چند کتاب به دوستم معرفی کردم. نوک ناخن درس خواندم. یادداشتی از فهیم عطار خواندم و کیفور شدم. کاش بتوانم در رخدادک‌نویسی آن‌قدر ماهر باشم. چای دم کردم و با مامان نوشیدیم. معاشرت با او ناب‌ترین لحظه‌های زندگی‌ام را رقم می‌زند. خدا سایه‌اش را بر سرم هزارساله کند. مقاله‌ای در مورد ویتامین سی و مربوطاتش خواندم و دیگر هیچ. می‌شد بهتر گذراندش حتی با وجود درد. اما به قول محمود دولت‌آبادی:
    «راهِ آمده را باز نتوان گشت.
    راهی اگر هست در پیش است.
    دیروز برگذشت. اکنون، فردا را سینه سپر کن.»
    راستی، روزی کلیدر را کامل خواهم خواند. مثلاً شاید از تابستان سال بعد. اما خواننده‌ی عزیز، اگر با خود می‌گویی چه دیوانه‌ایست که در این جغرافیا و احتمال آنیِ شروع جنگ و هزار بلا و مصیبت، برای هشت‌ ماه آینده‌اش برنامه‌ می‌ریزد، بدان که دیوانه نیستم، امیدوارم، امیدوار.

    ۲۹ مهر| شماره‌ی بیست و ششم

    پاسخ

48. امروز شیفت صبح رفتم سر کار تا بتوانم بعد از ظهر پیش روانپزشکم بروم. بعد از دوماه امروز نوبت مراجعه‌ام بود. از حالم پرسید و گفتم در دو ماه اخیر با وجود سختی‌ها و مشکلاتی که داشتم بر خودم مسلط بودم و احساس بدی نداشتم. دکتر هم گفت داروی آریپیپرازول را نصف مقدار قبلی مصرف کنم. چند ماهی است که دوز داروهایم کم می‌شوند که نشانه بهبودی است.
    از مطب بیرون آمدم و به وبینار پیوستم. دخل اسنپ و توی داروخانه وبینار را گوش دادم.سر راهم 3 تا خودکار آبی و سبز خریدم. ساعت 7 به خانه رسیدم، کمی استراحت کردم و ساعت 9و نیم تا 11 شب سر کار حاضر شدم. به خانه برگشتم و موزیک گوش دادم و این هم از نوشتن گزارش نیک. خسته و خواب‌آلود ولی خوشحال از نتیجه روانپزشکی امروز.

    پاسخ

49. در ساعت صفر بیدار بودم و برنامه روزم را می‌نوشتم. روز بدی هم نشد، نه در برنامه و در عمل. نوشتم. خاندم. استراحت کردم. به امور روزمره خانه و بیرون از خانه رسیدم. اما باز هم حس می‌کنم مغبونم و چه عذابی سنگین‌تر از راضی نبودن از خود؟ کاش می‌دانستم از خودم چه می‌خواهم.

    پاسخ

50. من بد‌‌سلیقه در گزارش نیک

    شاهین عزیز. گفتم برایت نامه بنویسم. شاید کرختی نوشتن را بگیرد. نوشتن. گزارش نیک. کپک می‌زنم. در یک فرم نوشتنی گیرمی‌افتم. کرخت می‌شوم. نوشتن از دهن می‌افتد انگار. اما باید کاری برای دایره‌واژه‌گانم کنم. حس می‌کنم فکرهایم، تداعی‌هایم بوی کهنگی می‌دهد. و نیاز به کلمه دارمو برای بیان متفاوت… امروز در سرزبان بحث پرسش‌های سلیقه‌ای بود. مثلن سلیقه در پوشش، سلیقه در غذا و… من فهمیدم زیاد به سلیقه‌ها یا به عبارت دیگرش می‌شود. به سیلقه‌ام در زمینه‌های مختلف کم‌دقتم. شاید سلیقه‌ام مایه‌ی آبروریزی است و تهوع‌آور. از خودم توقع بیش‌از این‌ها را دارم. البته شاید این دیدگاه عجولانه و ناشیانه باشد چرا که من سنم کم است و این انتظار غیر‌واقعی روند که شود. جان کلام این است که بخشی از خودم را سانسور میکنم تا از سرزنش درامان مانم. بخش «دارَک» ماجرا کجاست می‌دانی کجاست؟اگر سلقیه‌هایمان از همه پنهان کنیم. حتا از خودمان. فرصت بهبود هم از دست دادیم.

    از کارهای امروز مطالعه «رود‌راوی» که علاوه‌بر زبان درخشانش مسئله‌ی تن و بیماری پیش‌می‌کشد. اینکه بیماری‌ها وتن چه رابطه‌‌یی دارد؟
    در ادامه بوطیقا را خواندم و دیشب دلت نخواهد. پدر خوانده برای نخست‌بار. که توانستم گره‌افکنی و گره‌گشایی را واقعا فهمیدم. خلاصه افتادم به جون سینمای جدی.
    راستی گرافیک دوباره پی‌اش را گرفتم.امروز اولین جلسه یادگیری فتوشاپ هم دیدم. که به قول خودت امیدوارم با گرافیک و نرم‌افزار فتوشاپ درگیر شوم البته خراب‌کاری کنم. خراب‌کاری هم شجاعت می‌خاهد. می‌خواهم کتاب درباره‌ی هنرمند جنجالی هم بخرم. دوباره برایت می‌نویسم.

    علی آراسته
    #نیک‌روز
    @aliarastehfard

    پاسخ

51. چند صفحه آزادانه نوشتم، و بعدش ویدئو گرفتم برای استوری.
    پست گذاشتم و کتاب «چگونه با نوشتن بهبود یابیم» را معرفی کردم.
    تمرین خود‌واژه را ثبت کردم.
    رفتم پینگ‌پونگ، سایه وسط بازی ادامه نداد. اخم و بغض داشت، وقتی می‌رفت گفت: «از ابوطالبی ناراحتم»، نفهمیدم چرا.
    رفتم باشگاه عصری، خیلی سنگین‌تر از هفته‌ی پیش کار کردم.
    ساعت نه شب رسیدم خانه‌ی مامان. نازنین روی مبل لم داده بود. عموی بی‌عرضه‌م نمی‌دانم وقتی قدرت این را ندارد که از او در خانه‌ش مراقبت کند، چرا از کرج آورده نازنین را همدان.
    برگشتیم خانه، کیانا فردا صبح زود پینگ‌پونگ دارد و از خانه‌ی مامان اسنپ به سختی می‌افتد.
    کتاب «ایران و نهاییش» برنامه بعد از گزارش نیک است.

    پاسخ

52. دقایق پایانی ۲۹ مهر شروع میکنم به نوشتن این گزارش. امروز من چگونه بود؟ امروز قدری سخت شروع شد. با کاهلی من همراه شد و البته چندی موارد دردسر ساز دیگر. این شد که صبح در دلم رخت میشستند و فکر میکردم آخرین بار است و خواهم مرد. دیگر از این وضع رها نخواهم شد… ۵۰ دقیقه ای طول کشید ولی بالاخره کمی بهتر شد و آرام گرفتم. توانستم نفسی تازه کنم و روز را بیاغازم. امروز نتوانستم حرکات صبحگاهی و مدیتیشن و صفحات صبحگاهی را داشته باشم. اما یم مطلب مفید را دوباره مرور کردم. امروز پیاده روی هم نرفتم. حالم خوش نبود. به خودم مرخصی دادم. فردا شاید بتوانم جبرانش کنم. شاید هم نه!
    در وبینار شرکت کردم. با عسل آشنا شدیم.

    پاسخ

53. بعد از عبادت صبحگاهی آزادنویسی کردم برای انجام تمرین دوره‌ی رنج من گنج من. کمی از کتاب هنر پرسشگری خواندم.
    در دانشکده مشغول داوری بودم. داوری پروپزالی که هفته‌ی پیش رسیده بود را انجام دادم. داوری مقاله‌ی رسیده را شروع کردم. اگر توی مود خوبی باشم، از داوری خوشم می‌آید، خودم هم یاد می‌گیرم.
    داورهای پروپزالم مشخص شد. توانستم با دو نفر از اساتید داور برای ارسال پروپزالم هماهنگ بشوم. دو نفر جواب ندادند شنبه مجدد تلاش خواهم کرد.
    عصر خوابیدم و وبیکار معماری تفکر و وبینار نویسنده‌ساز را از دست دادم. الان دارم به پادکست وبیکار معماری تفکر گوش می‌دهم. تمرینش را دوست دارم یک پرسش ترجیحی بپرسیم و پاسخ بدنمند بدهیم. فردا هم وبینار نویسنده‌ساز را گوش خواهم داد.
    جلسه درمان داشتم. هم درمان است و هم یادگیری. همین حس خوبم را دوبرابر می‌کند.
    برای آقا محمدحسن از داستان «موهایم را شانه نمی‌کنم» خواندم. این جا را داشتم می‌خواندم «آن‌ها سعی می‌کنند شانه را از لابه‌لای موهایش رد کنند تا از شر کمی از گره‌ها خلاص شوند. اما کم شدن چند تا گره، دردی را دوا نمی‌کند. موهای تانیا خیلی ژولیده است.»، که محمدحسن پرسید: «می‌ترسیددردش بگیره؟» به خاطر پرسش قشنگش تشویق کردم. ذهنم درگیر کلمه‌ی ژولیده در داستان بود. کوثربانو سر رسید و محمدحسن ترجیح داد ادامه‌ی داستان را از کوثر بشنود.
    فیلم «درخشش ابدی یک ذهن پاک» را دیدم. نام فیلم از شعر «الویسا به آبلارد» از الکساندر پوپ گرفته شده است : «چه سرنوشت خوشی دارند راهبه‌های پاکدامن/ دنیا را فراموش کرده و توسط دنیا به فراموشی سپرده شده/ درخشش ابدی ذهن فراموش شده، دعاها پذیرفته شده و آرزوها رها کرده.» یک جمله هم در فیلم از نیچه گفته شد: «خوشا به حال فراموشکاران، زیرا آنان از پسِ حماقت‌های خویش نیز بر‌می‌آیند؟» موضوع فیلم رابطه و فراموشی بود. من فکر کردم اگر برخی خاطراتمان و برخی رابطه‌هامان را فراموش نمی‌کردیم چه بلایی سرمان می‌آمد؟
    کمی آزادنویسی می‌کنم بعد برم لالا

    1405.7.29
    قهرمانی

    پاسخ

54. گزارش نیک امروز

    صبح نشستم به نوشتن لیست کارهای ضروری امروز. و خدا را شکر الان که پایان روز است، بیشتر کارها را انجام دادم.
    عصر نشد وبینار نویسنده‌ساز را ببینم.
    کمی از کتاب تسلی‌بخش‌های فلسفه را خواندم از آلن دوباتن.
    حسابی خسته‌ام. از همان شش صبح بیدارم. الان فقط دلم یک خواب راحت می‌خواهد. ولی باز توی خبرها دیدم که نوشته بود:«شنیده شدن صدای چند انفجار در کرپان سیریک».

    https://t.me/mahnaz_roointan

    پاسخ

55. چهارشنبه ۲۹ مهر
    امروز داستانی که خاندم، «داستان میز میز است» بود. قشنگ بود. اهمیتی از متفاوت دیدن و عمل کردن را می‌رساند.
    کارم طبق معمول زیاد و مشاوره‌های تلفنی پشت سر هم اما همین وسط‌مسطا کلی آزادنویسی کردم. حس و حالم به تنهایی نزدیک بود. نمیدانم تنهایی‌ام حس تنها‌بودن است یا بی‌کسی بودن.
    از حافظ نوشیدم. با تمرین دوره شعر ور رفتم و مشق کردم.
    حافظ:
    ز رقیبِ دیوسیرت، به خدای خود پناهم
    مَگَر آن شهابِ ثاقِب مددی دهد، خدا را!
    همه‌شب در این اُمیدم که نسیمِ صبحگاهی
    به پیام آشنایان، بنوازد آشنا را

    پاسخ

56. سال‌واژه‌ام: ریل‌گذاری
    با صدای زنگ موبایلم بیدار می‌شوم. باز یک صبح دیگر آغاز شده است. اول از همه کتری را روی گاز می‌کذارم.
    هنوز چند خطی بیشتر ننوشته‌ام که دفتر را کنار می‌گذارم تا برای دخترم ناهار آماده کنم. امروز فوق برنامه دارد و ناهار به مدرسه می‌برد. صفحات صبحگاهی دود می‌شود و به هوا می‌رود. اسنک‌ها را توی دستگاه می‌گذارم. دستگاه بازی درمی‌آورد و اسنک‌ها به سینی می‌چسبند. با زحمت زیاد آنها را جدا می‌کنم، ولی از ریخت افتاده‌اند.
    دخترم که می‌رود، همسرم هنوز خواب است. من هم می‌خوابم. احساس می‌کنم کمبود خواب دارم.
    بیدار که می‌شوم سریال «صد» را می‌بینم و دو صفحه از «ملکوت» را می‌خوانم.
    برای همسرم صبحانه آماده می‌کنم. می‌خورد و می‌رود. شعر «در آب‌های سبز تابستان» فروغ را زیر لب زمزمه می‌کنم.
    خانه که خالی می‌شود، شروع به جمع‌وجور‌کردن می‌کنم. آهنگ «شب» از آرمان گرشاسبی در سرم تکرار می‌شود، پس آهنگ را می‌گذارم و دوبار گوش می‌دهم و خانه را هم مرتب می‌کنم.
    با جاری جان تماس تلفنی می‌گیرم و احوالش را می‌پرسم. مدتی است درگیر نوعی از بیماری است که دکترها هم نمی‌دانند کرونا، آنفولانزا و یا یک ویروس جدید است.
    در قفس عروس هلندی‌ها را باز می‌کنم تا بتوانند هر جا می‌خواهند بروند.
    دخترم که از مدرسه برمی‌گردد، برایش سیب‌زمینی سرخ‌کرده و پنیر درست می‌کنم.
    در کارگاه خودواژه ثبت‌نام می‌کنم.
    مراقبه می‌کنم.
    از خانه بیرون می‌روم و پیاده‌روی می‌کنم. از صبح احساس غریبی دارم. در پیاده‌روی آن حس غریب بیشتر خودش را نشان می‌دهد. با دقت به آدم‌ها، خیابان‌ها و مغازه‌ها نگاه می‌کنم و حس می‌کنم در این دنیا جایی ندارم. انگار موجودی نامرئی‌ام که از ناکجاآباد به اینجا تبعید شده‌ام و در دلم می‌دانم که کسی حرفم را نمی‌فهمد.
    غروب با همسر و دخترم بیرون می‌رویم تا برای خانه خرید کنیم. پیش از این وقتی خرید می‌رفتیم خوشحال می‌شدم، اما حالا دلشوره می‌گیرم.
    به محض رسیدن به خانه، به آشپزخانه می‌روم و سریع ماکارونی درست می‌کنم.
    شعری می‌نویسم و در کانالم می‌گذارم. شعر را دوباره می‌خوانم و از واژهٔ جدیدی که در سطر اول استفاده کرده‌ام، خوشم می‌آید.
    کمی زبان اسپانیایی می‌خوانم.
    شعر «ققنوس» نیما را می‌خوانم.
    به سایت https://shahinkalantari.com/ سر می‌زنم.
    فیلم tenet را می‌بینم.
    https://t.me/bargmoments

    پاسخ

57. چهارشنبه ۲۹ مهر
    گزارش نیک ۱۶۲
    سال واژه ام تغییر

    نامه ای به ملا
    ملا رباب عزیزم سلام
    خودت می دانی که از راهی خیلی دور این نامه را برایت می نویسم، چهره ی نورانی و زیبایت از یادم رفته است فقط چشمانت که به رنگ عسل بود در خاطرم مانده است.ملا رباب عزیزم مرا ببخش من در حق تو بد کردم، نه که فکر کنی مقصر بودم نه،بچه بودم و نمی فهمیدم.
    خانه مان رو به روی هم سر یک کوچه بود.مدارس تعطیل شده بود و بچه های دبستانی که از درس فارغ شده بودند و کوچکترها مثل من برای یادگیری قرآن به خانه ات می آمدند به ما می گفتند شاگرد ملایی

    خانه ات کوچک و نقلی بود ولی صفای خاصی داشت.حوض کوچکی وسط حیاط نشسته بود حوضی به رنگ آبی با فواره ای میانش
    در دو ردیف بچه ها را نشانده بودی یک ردیف پسرها و ردیف مقابل دخترها، روز اول مرا کنار دختری نشاندی که هم قد و قواره ام بود.جلو هر کدام از بچه ها چه پسر و چه دختر عمّ جزء قرار داشت که جزء سی ام قرآن در آن جزوه نوشته شده بود.بچه ها مرتب به جلو و عقب متمایل می شدند و کلمات را هجّی می کردند: الف و لام سَر اَل، لام و میم سَر لَم اَلَم،ح و ط بَر حُط ط و ی زیر طی حُطّی و…و صدا در صدا می پیچید.

    من آن روز با کمک تو اولین صفحه را هجی و روخوانی کردم و یادم می آید که خیلی سخت بود و کلمات را به راحتی نمی توانستم هجّی کنم.
    فردای آن روز چند نفر از بچه ها را که زودتر از من برای آموزش قرآن آمده بودند نقلشان کردی( نقل کردن یعنی این که بچه ای که توانسته بود پیشرفت کند و به سوره حمد برسد را روی سجاده می نشاندند چادر سفید روی سرش می انداختند همانند یک عروس، سپس روی سرش نقل می ریختند و صلوات می فرستادند، خانواده ی بچه هم حضور داشتند و نقل و نخودچی کشمش تعارف می کردند.
    به عنوان دست گرمی و پیشکشی کله قند، نبات یا پارچه ای به ملا هدیه می دادند از دادن پول به عنوان دستمزد خبری نبود.)

    چند روز گذشت و تا سوره ی حمد را کامل فرا بگیرم زمان زیادی می برد.از همان بچگی عجول بودم از چادر سفید، از نقل ریزان روی سر و فرستادن صلوات خوشم می آمد و دلم می خواست هر چه زودتر این مراسم را برای من هم انجام دهی

    زن خوبی بودی ملا ولی در ذهن کوچک من ترسناک به نظر می رسیدی به خصوص هنگامی که سرمشق می دادی و ما دیر متوجه می شدیم فوری با ترکه ی اناری که همیشه کنار دستت بود ما را تهدید می کردی
    زیرزمین خانه ات هم که دیوارهایش کاهگلی بود همه وقتی تاریک بود ظلمات، خطایی که از ما سر می زد تهدیدمان می کردی که وای به حالتان اگر نافرمانی کنید خوراک مار و موش هایم خواهید شد و ما باور کرده بودیم و مگر در سیاهی قیر مانند زیرزمین جز تاریکی چیز دیگری دیده می شد نه، نمی شد اما ما بچه بودیم و زود باور، قیافه وحشتناک مار و موش هایت را هر روز و شب مقابل خود می دیدیم و از ترس تنبیه شدن و خورده شدن توسط مارهایت جیکمان در نمی آمد.

    ملا رباب عزیزم روزی از روزها بچه ها را به حال خود واگذاشته بودی تا سوره های کوچک قرآن را روخوانی کنند روی سکوی حوض خانه ات نشسته بودی و لباس هایت را آب می کشیدی در این میان یک آن شیطان رجیم زیر پوستم را قلقلک داد و مرا بر آن داشت که تو را هل بدهم که در حوض بیفتی و خفه شوی از بس هوس نقل کردن کرده بودم و تو زنی دل سنگین بودی و صبر ایوب داشتی و وعده ی سر خرمن می دادی
    ولی به خیر گذشت و تو از نیت شیطانی من جان سالم به در بردی
    آن روز که به خانه رفتم از تو پیش پدر و مادرم شکایت کردم و به آنها گفتم که قصد شومی در سرم می پروراندم.به محض گفتن حرف هایم آنها خندیدند،خندیدند و باز هم خندیدند و من هاج و واج مانده بودم مگر حرف خنده داری زده بودم من، از قتل حرف زده بودم و مگر خندیدن داشت اینکه کودک پنج ساله ی قاتل ملایش باشد.
    فردا و فرداها هم سوره ی حمد را حفظ نکردم اما دو روز بعد مراسم نقل ریزان من انجام شد.
    مرا وسط اتاق نشاندی، چادر سفیدی با گل های ریز صورتی روی سرم انداختی و مشت مشت نقل بیدمشک روی سرم ریختی و با گرداندن ظرف پایه داری پر از نخودچی و کشمش بچه ها را به خوردن تنقلات دعوت کردی.
    بعد از نقل ریزان جلو آمدی روبه رویم نشستی و بوسه ای از گونه ام ربودی و درگوشی به من گفتی اگر خفه ام کرده بودی چه کسی تو را نقل می کرد هان و آهسته خندیدی و رفتی تا کنار مادرم بنشینی و من صورتم مثل هلو سرخ شده بود از خجالت

    مادرم بقچه ی ترمه ی خوش نقش و نگاری را که یک قواره پارچه چادرنمازی و یک کله قند زرورق پیچیده شده به رنگ های زرد طلایی و سبز داخلش بود به تو پیشکش کرد،دستمزدت بود.
    بعدها که بزرگتر شدم و ذهن گنجشک وارم به اندازه ی کبوتری شد دریافتم که چقدر کودک احمقی بودم فکر می کردم تو در حوض کوچک خانه ات خفه خواهی شد و شرمندگی من به خاطر همین است ملا رباب عزیزم مرا ببخش، اگر تو مرا ببخشی خدا هم خواهد بخشید مبادا دیدارمان که به قیامت می افتد آن دنیا جبران کنی و مرا در حوضی، استخری یا دریایی خفه کنی! ملا رباب باز هم شرمنده
    راستی ملا یادت می آید من در خانه ی تو سوره های کوچک را حفظ نکردم که هیچ،سوره ی حمد را هم حفظ نشدم و قرآن را بعدها در مدرسه فراگرفتم ولی همین هجی کردن ها در یادگیری ام موثر بود ولی مفت و مجانی دو بار دیگر هم نقل بارانم کردی.

    این خاطره واقعی ست و نویسنده از نوشتنش شرمنده است ولی خیلی دلش می خواست با دیگران به اشتراک بگذارد و گذاشت.

    پاسخ

58. با محدثه برنامه صبح را پی می‌گیریم.
    شکرگزاری و روزنویسی، آزاد نویسی و تمرین نویسندگی را انجام می‌دهم بعد از برنامه با محدثه گپ می‌زنیم در مورد کارهایی که باید بکنم برایش حرف می‌زنم و مثل همیشه حمایت می‌کند و تشویق.

    چند ساعتی به کارهای اداری و بانکی می‌گذرد بعد از انجام کارها می‌رویم سیاسرد منطقه تفریحی مورد علاقه‌مان. قدم می‌زنیم خلوت است می‌نشینیم و نسیم سحر همایون شجریان را گوش می‌دهیم. سروکله چند بچه گربه بامزه پیدا می‌شود ازشان عکس می‌گیرم و عکس‌ها می‌رود در پوشه‌ی گالری مخصوص پیشی‌ها، پیشی‌های خودمان چندین پوشه و پیشه‌های کوچه و خیابان هم پوشه‌هایی در گالری ام دارند.

    نزدیک یک ساعت وقت می‌گذاریم برای خرید کردن و بعد به خانه برمی‌گردیم.

    برنامه معنوی‌ام را پی می‌گیرم قرآن و نهج البلاغه می‌خوانم و این حکمت جرس کاروان است برایم:
    «انسان با نفسی که می‌کشد قدمی به سوی مرگ می‌رود.»

    وبینار را شرکت می‌کنم، از ابتدا تا انتها هستم. ۲۵ دقیقه آزادنویسی جمعی می‌کنیم و چند صفحه می‌نویسم به آرامش می‌رسم و ابدا متوجه گذر زمان نمی‌شوم .

    بعد به ادامه کارها می‌رسم متن امشب کانال سیاه مشق را آماده می‌کنم ویرایشش می‌کنم و چراغ انتشار راس ساعت ۸ روشن می‌ماند.

    با زیتون وقت می‌گذرانم چند دقیقه‌ای به چشمانش خیره می‌شوم و حظ می‌برم از این خلقت زیبا و مثل همیشه برای طبیعت و مخصوصاً برای وجود گربه‌ها خالق بی‌نظیر را شکرگزارم.

    از ابوالقاسم لاهوتی بیتی می‌خوانم و مشعوف می‌شوم:

    نشد یک لحظه از یادت جدا دل
    زهی دل، آفرین دل، مرحبا دل

    برای عرض ادب ارادت خدمت حضرت حافظ می‌رسم و بعد از خواندن فاتحه دیوان را می‌گشایم، چه غزلی را عنایت می‌کند:

    «دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند
    گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

    آسمان بار امانت نتوانست کشید
    قرعه کار به نام من دیوانه زدند

    جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه
    چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند

    شکر ایزد که میان من و او صلح افتاد
    صوفیان رقص کنان ساغر شکرانه زدند»

    گپ می‌زنیم بعد از شام سریال می‌بینیم
    بازی رئال مادرید رو می‌بینم امشب در چمپیونزلیگ بازی داریم.

    شب می‌رود تا آن‌جا که خورشید در کاسه صبح بیفتد.

    پاسخ

59. امروز صبح خواب‌آلود بودم و بلاخره شروع کردم.
    کارهای مختلفی مدنظر داشتم اما انگار امروز فقط روی مبل ولو بودم. مادام بوواری را در گوشی روزی سی چهل صفحه که می‌خوانم، سردرد می‌شوم. میخواهم ببینم آخر کار این زن چه میشود.
    امروز صبح استارتِ داستان انتزاعیم را زدم. بد نشد. البته شاید دچار گازخورد هم شود.
    نگاهی به فایل« لحظه‌ی زوال» هم کردم.
    بی‌حال و کسل بودم که این غزل کمی حالم را بهترکرد:
    تاب بنفشه می‌دهد، طُره‌ی مشک‌سای تو
    پرده‌ی غنچه می‌درد، خنده‌ای دلگشای تو
    کمی آزادنویسی کردم.

    پاسخ

60. – امروز فکر می‌کردم که باید در دل اضطراب‌ها و غم‌ها به خودمان اجازه‌ی شاد بودن بدهیم. در این لحظه می‌توانیم شاد باشیم حتی اگر در پس‌زمینه‌ی زندگی‌مان نگرانی یا غمی بزرگ در جریان است. ما اغلب خودمان را مجاز به شاد‌بودن نمی‌دانیم وقتی که زندگی‌مان زیر سایه‌ی غم و نگرانی قرار دارد، با اینکه می‌توانیم زمان مشخصی را به آن احساسات اختصاص دهیم و از سایر حس‌ها و لحظات هم غافل نشویم. ما که تمام روز به تماشای یک فیلم ثابت نمی‌نشینیم، پس چرا تمامِ روز را صرف یک حس مشخص می‌کنیم و اجازه نمی‌دهیم حس‌های دیگر هم در جریان باشند؟

    – می‌شود فقط یک قهوه مهمانت کنم؟ صبح بیایی، به قدر نوشیدن یک قهوه هم‌نشینی کنیم و بعد بروی. اگر قبول کنی من می‌توانم هر روز مهمان بپذیرم، وگرنه لطفن دیر به دیر بیا.

    – ورم چشمم کمتر شده اما هنوز می‌خارد.

    – پروردگارا، دست ما از همه چیز کوتاه است به جز دست بلند شما و همین برایمان کافی‌ست.

    – الهی شکرت…

    پاسخ

61. مسواک که هیچ، حتا داروهایم را نخوردم. از کارگاه شعر یک‌راست رفتم توی تخت اما خواب نیامد. یعنی دیرتر از آن آمد که باید. بعد از دو ساعت و اندی نشستن سر کلاس شاهین‌خان تا صبح در رویاهایم هم صدایش را شنیدم. راویِ خوابم بود. البته دیر نپایید چرا که چهار صبح بیدارباش مغزم نواخته شد. موضوع خوابم تکراری‌ست: برای رفتن به یک مهمانی دنبال لباسی می‌گردم. تمام کمد را زیرورو می‌کنم. لباسی که دنبالشم نیست که نیست. در عوض لباس‌هایی پیدا می‌کنم که روحم هم ازشان خبر ندارد. دیر شده، همه آماده شده‌اند، و من هم‌چنان به دنبال لباس می‌گردم.
    در دانشکده نت هنوز قطع است و ظاهرن سرِ وصل شدن هم ندارد. فهرست کارهایم محدود می‌شود به چند تماس و آماده کردن سوالات امتحان. اما بدم هم نمی‌آید انگار. از فرصت استفاده می‌کنم و می‌نویسم. آزادنویسی و نوشتن فهرست آرزوها. آرزوهای این ماهم همگی به کارم ختم می‌شوند. بگذار آبان، ماه تغییر باشد. تحولی اساسی. بیا خوش‌بینانه بنشینیم به انتظار اتفاقات آبان‌.
    همکاری آمد به دیدنم و خوشحالم کرد. حالش خوب بود. هم او که دو هفته پیش جراحی داشت و برایش دعا کرده بودم.
    ایده‌ی پروژه‌ی مریم را با گوشی موبایل تکمیل می‌کنیم.
    ناهار آبگوشت می‌گذارم که زیاد پای اجاق نمانم. سعی می‌کنم بیشتر استراحت کنم. سراغ لپ‌تاپ هم نمی‌روم. عوضش با دفترم خلوت می‌کنم و می‌نویسم. ورزش اصلاحی زانو انجام می‌دهم. مراقبه می‌کنم. اما تمام مدت ذهنم درگیر کارهای نکرده است و لپ‌تاپم.
    «تقویم بی‌هدفی» را شروع می‌کنم ولی حالم را بدتر می‌کند چون نه به اختیار خود که به جبر حرفه دورم از فراغت. بسیار دور. و حالیا راهیم نیست برای جستنش.

    «نمی‌خاهم پرمشغله باشم. پرمشغله بودن هدر دادن زندگی‌ست.»
    – برف در تابستان، سایاداو جوتیکا

    پاسخ

62. امروز به اندازه‌ی استفراغ شاگردم وسط امتحان نگارش، کمی بعد از ساعت هشت و نیم صبح، نفرت‌انگیز بود. 
    روزی که گند است از صبحِ استفراغی‌اش پیداست. 
    دلم می‌خواست فرار کنم از کلاس‌. بچه‌ها پیف پیف‌کنان. بچه‌ی بیمار گریه‌کنان دوان دوان تا پایین. من با دست کثیف شده دادزنان برای برگرداندن کلاس به وضعیت امتحان. 
    مستخدم مدرسه آمد که مثلا جمع کند اوضاع را. نگویم بهتر است. به جای تمیز کردن ماست‌مالی کرد و رفت. بیچاره بچه‌های ته کلاس. از بو خفه شدند تمام امتحان. 
    زنگ خورد و بچه‌ها رفتند و من ماندم و چند شاگرد کند که مانده بود هنوز امتحانشان. دق دادند و نوشتند و رفتند. 
    کارد می‌زدی خونم در نمی‌آمد. مادری که بچه‌ی بیمارش را فرستاده مدرسه، مستخدم ماست‌مال و شاگردان کند. ترکیبی که دلم می‌خواست در چرخ گوشت حلشان کنم آن لحظه. 
    غرغر کنان رفتم پایین و مدیر را دیدم و اوضاع را گفتم که کلاس هنوز کثیف است و بوی افتضاحی می‌دهد. او هم رفت سراغ خانم مستخدم و خوشبختانه زنگ بعد کلاس تمیز بود. 
    چنان ترش‌رو بودم امروز که اکثر اوقات بچه‌ها جیک‌شان در نمی‌آمد. خوبشان شد ولی. گاهی لازم است نشانشان دهم که می‌توانم چقدر بداخلاق باشم. بهشان هم گفتم.
    شورای معلمان داشتیم. الهه می‌گفت از بچگی تا الان شورای معلمان خوشحالم می‌کرد. راست می‌گفت. بچه بودیم زود تعطیل می‌شدیم و حالا هم بچه‌ها زود می‌رفتند و نفس راحت می‌کشیدیم. 
    وقتی آمدم خانه همچنان سگی در درونم می‌زیست. کمی کارهای مدرسه را انجام دادم. ناهار نخورده خوابیدم. بیدار شدم و غر زدم و چیزی خوردم. رفتم بیرون مدارک را برای فردا پرینت گرفتم. بانک مسخره. کی حوصله دارد فردا کله‌ی صبح برود بانک؟
    آشپزی هم به زور. 
    حتی همین حالا که دارم می‌نویسم به زورم. می‌خواهم بخوابم تا این روز استفراغی تمام شود.

    پاسخ

63. سرکار رفتن در هوای خنک‌ و آسمان نیمه‌ابری.
    نصفی از کلاس‌ها اردو بودند. سکوت از در و دیوار مدرسه می‌بارید.
    درباره‌ی طبیعت پاک حرف زدیم. گفتیم علاوه‌بر طبیعت، مدرسه هم خانه‌ی دوم ماست. چهار ساعت از روزمان را در آن می‌گذرانیم. مسئولیم پاکیزه نگه‌ش داریم.
    زمان در خانه چشم‌ برهم‌زدنی گذشت. ورود به شبکه‌های اجتماعی دست توست و خروجش با خدا. بدم آمد از این زمان تلف‌شده.
    دیدن خاله رفتم. با دخترخاله گپ زدیم. طراحی لباسش را دیدم. چه رنگ‌هایی کنار هم نشسته بودند. چه دقت و حوصله‌ای به خرج داده بود. کیف کردم.
    پیاده‌روی کردیم تا خانه.
    می‌دانم کم‌کم خواب، پشت پلک‌هایم می‌رسد.

    پاسخ

64. سلام.
    من به امروز خودم نمره ۷ می‌دهم، چون کارهایی که برنامه داشتم را تقریباً انجام دادم. از ساعت ۵ عصر به بعد مثل تراکتور کار کردم تا الان که ساعت ۱۱ شب است. پیاده‌روی انجام ندادم، ولی اگر تعداد قدم‌هایم را شمرده بودم، رکوردی بود برای خودش. وبینار «نویسنده‌ساز» را هم دست‌وپاشکسته شرکت کردم.

    پاسخ

65. یک سریال کره‌ای شروع کردم. حجم بسیار زیادی از سریال‌های کره‌ای، مغازه‌ی رویافروشی‌اند. و من به رویا محتاج بودم. اسم سریال، صدای جادوست. دیدم و رفتم سراغ اسپرسو و صدای سخن عشق. و بعد… نه؛ هنوز هم سنگین است جسم و روحم. وُرد کارساز شاید شد. لب‌تاب را روشن کردم. می‌خواستم شعر بگویم، یک داستان جادویی. نیامد. عصبی‌تر شدم. عصبی نوشتم. کیبورد، تحت شکنجه‌ی من شد. جوری رویش کوبیدم که انگار تمام بدبختی‌هایم تقصیر اوست. جلوتر رفتم، عصبی تر شدم. نوشتم، دیدید استاد شاهین؟ نوشتن آرام نمی‌کند. باز نوشتم و گریه کردم. رسید به هزار و نود کلمه، متوقف شدم. چند دقیقه طول کشید و بعد، من آرام بودم.
    آمدم تالار هنر؛ برای همان بردن و آوردن نور. خانم معقولی، خیلی خوشگل شده بود. لاک قرمز و کیف و کفش ست قرمز‌رنگ پاییزه داشت. بهش گفتم. خندید. تشکر کرد. خندیدم، خوشحال شدم. گفت، راستی زنگ بزنم مامانت؟ شماره را گرفتم و دادم دستش. به مامانم گفت که فردا تا ساعت دوازده شب می‌خواهند بروند باغ؛ می‌گذارند من هم باهاشان بروم یا نه. و جواب مامانم یک نه قطعی بود و صمیمانه. خانم معقولی و پریا از خاطرات خودشان گفتند؛ از اینکه تا چه سنی هرجا می‌رفتند مامانشان دنبالشان بود. خیلی خوشحال شدم. از این حقیقت که دارند این‌ها را می‌گویند تا من را تسکین دهند. بعدش، سجاد آمد، آقای ضیغمی. فاطمه گفته بود بهش سلام کنم تا حس معذب بودن برود. سلام کردم. جواب سرسری داد. خب، ناراحت شدم اما نه آنقدر. از اورثینک‌هایم بهتر که بود.
    و الان کجایم؟ اتاق فرمان. سجاد و نازنین دارند گرم می‌کنند با همان آهنگ همیشگی که اسمش را نمی‌دانم.
    چند ساعتی است از اجرا می‌گذارد. هفت تمام شد و از الان یازده و سی و شش دقیقه است.
    تا یک ساعت پیش، دوبله می‌کردم؛ بد نشد اما کمی سینکش می‌لنگد هنوز. خانم گربه‌هه در گربه‌ی چکمه‌‌پوش را دوبله کردم.
    چند تا شعر هم از اسماعیل خویی خواندم امروز.
    بیست دقیقه‌ی دیگر، این تاریخ می‌رود و تکرار نمی‌شود.

    پاسخ

66. امروز از آن روز‌ها بود که دلم می‌خواست با اخم زل بزنم به آسمان و چون می‌دانستم زبان ندارد بگویم مگه با‌ تو نیستم؟
    و چون می‌دانستم گوش ندارد فریاد بزنم مگه کری و از آنجایی که می‌دانستم دستم چقدر کوتاه است. شروع می‌کردم به کتک زدنش.

    امروز از آن روزهایی بود که دلم می‌خواست هرچی که می‌خورم کالری‌اش صفر باشد.

    امروز از آن روزهایی بود که نوشتن شفایم داد. وقتی سرگردان بودم و حرف‌های نگفته در دلم باد کرده بود آزاد‌نویسی دستم را گرفت. به حرف‌هایم گوش کرد.  وقتی که غصه می‌خواست چنگال کند توی چشمم واژه‌ها آمدند و فراریشان دادند.

    امروز از آن روزهایی بود هیچ معلوم نشد چی خواندم و چطور خواندم. از بام این کتاب به بام آن کتاب پریدم و هیچ کدام خانه‌ام نبود.

    امروز از آن روزهایی بود که چشم‌هایم ذوق‌زده شدند و از من تشکر کردند. به تماشای مستندی نشستم که درباره‌ی قارچ‌ها بود. انواع اشکال، رنگ‌ها، بافت‌ها، اندازه‌ها و کارکردها. بعضی‌ها موقع رشد می‌چرخند. بعضی‌ها انگار برایمان دست تکان می‌دهند. بعضی‌ها قدرت زنده شدن دوباره دارند. بعضی‌های دیگر مثل آدم‌ها رشد می‌کنند، مثل بچه‌‌ای که تبدیل به یک بزرگسال می‌شود. بعضی از قارچ‌ها تغییر شکل می‌دهند و بعضی‌ها هم مثل قارچ‌های شبح شب‌ها می‌درخشند.
    این موجودات شگفت‌انگیز، قارچ‌های کوچکی که سرنوشت جنگل به آنها بستگی دارد و درخت‌ها بدون آنها نمی‌توانند زندگی کنند. در میان جانوران و گیاهان، قارچ‌ها، هستند که همه‌ را به هم متصل می‌کنند و حیات تمامی جانداران به آنها بستگی دارد.

    امروز از آن روز‌ها بود که دلم خواست در گزارش نیکم شعر بیاوردم.

    بودحی

    آنی بود، درها وا شده بود.
    برگی نه، شاخی نه، باغ فنا پیدا شده بود.
    مرغان مکان خاموش، این خاموش، آن خاموش. خاموشی گویا شده بود.
    آن پهنه چه بود: با میشی گرگی همپا شده بود.
    نقش صدا کمرنگ، نقش ندا کمرنگ. پرده مگر تا شده بود؟
    من رفته، او رفته، ما بی‌ما شده بود. زیبایی تنها شده بود.
    هر رودی، دریا،
    هر بودی، بودا شده بود.

    سهراب سپهری_هشت کتاب

    ۱۴۰۵/۷/۲۹

    #روز_مرور

    https://t.me/maryamebrahimi21

    پاسخ

67. 1. سال‌واژه‌ام: استمرار
    2. کمک کردن در کارهای خانه
    3.پیاده روی و دویدن به مدت 15 دقیقه
    4. آبیاری فلفل‌های باغچه و نگریستن به پر کبوترهایی که گربه‌هایم پر پرشان کردند.

    پاسخ

68. حلزون پر.
    نیل تا به حال شده است تعجب کنی از خودت؟ زیاد می‌شود برایم. وقت ناراحتی، وقت خشم، وقت خوشحالی، وقت نقاشی، وقت نوشتن.
    از زیاد هم زیادتر شد که. جنس تعجب‌ها فرق می‌کند. تعجبی که شگفت‌زده‌ات می‌کند و کنجکاو، تعجبی که غمگینت می‌کند و سنگین، تعجبی که شادت می‌کند حتی.
    گاهی می‌اندیشم این بخش‌ها کجای منند که فقط وقت خاصی می‌زنند بیرون؟
    نیل
    این روزها ذوقم کور است. می‌نویسم اما خلاقیتی چاشنی‌ش نیست به گمان خودم. به زور می‌نویسم که نیفتم از نوشتن. می‌دانم همیشه تمام می‌شود و البته بعدا باز شروع می‌شود اما همین که مدتی تمام شود که نفسی تازه کنیم بدک نیست. بله خوب هم نیست. گاهی از این سرازیری و سراشیبی‌های دنبالِ هم‌، خسته می‌شود آدم. می‌بُرَد آدم. ولی چاره چیست؟
    هست. نیل فهمیده‌ام باید تغییرات خیلی خیلی کوچک ایجاد کرد تا توی حال آدم تغییرات کوچک و بزرگ رخ دهد.
    امروز برای بچه‌ها توضیحاتی دادم سر حوصله. تا زنگ آخر، هم من صبورتر بودم و هم آنان حواس‌جمع‌تر.
    نیل دلخوری داشتم از آدمی. برایش نوشتم. حرف زدیم و به نتیجه ‌ی نصفه‌نیمه‌ای رسیدیم.
    چقدر تازگی‌ها دلخور می‌شوم. من دل‌نازکم یا حق دارم؟ نیل اولی هست اما بیشترش دومی‌ست. نیل گاهی طرف خودت باش. فکر کن، بسنج، اگر دیدی حق داری، پس طرف خودت را بگیر. تو گاهی اشتباه می‌کنی اما بقیه هم اشتباه می‌کنند گاهی‌.
    کتاب «شکارچی کرم ابریشم» را تمام کردم چند ساعت پیش. دلم برای فرفار می‌سوزد نیل. ولش کن. بزرگ که شدی خودت بخوانش.
    نیل توی «باسلام» پی سطل زباله می‌گشتم برای کلاس. می‌خواهم تفکیک زباله را به بچه‌ها بیاموزم. قیمت‌ها!
    سطل‌ زباله دیگر اسمش «طلای بوگندو» باید باشد.
    آه…
    نیل همیشه کوچک من دوستت دارم.
    شب بخیر.

    پاسخ

69. حاج حسن عزیزم
    دلتنگتم. انتظارت را می‌کشم، در خواب.
    انتظار را دوست ندارم. دلم می‌خواهد کار را همان آن انجام دهم.
    از این‌که هر لحظه ممکن است جنگ شود، حالم خراب است. دلم می‌خواهد اگر قرار است بشود همین حالا بشود.
    اخبار را دنبال نمی‌کنم. دو سه روزیست نمی‌دانم چه شده پیگیر شده‌ام.
    امروز خریدکی کردم. برای خودم و بچه‌ها. از آن خریدهای با حال خوب،نه.
    مقنعه‌ی گل بهاری لعنتی و نحس، هنگام فیکس کردن سیاه شد. چند دست رنگ رویش گذاشتم. کلا سایه پردازی‌هایش به هم خورد.
    دلم می‌خواهد برود از این خانه و از شرش رها شوم.
    حالم خراب است.
    افسرده‌ام.
    هر کاری برای خودم دست و پا می‌کنم بهتر نمی‌شوم.
    قفلی زده‌ام روی این آهنگ
    اسکله‌ی ناز چشات
    حریم امن قایقم
    تو ساعت یه رب به عشق
    عقربه‌ی دقایقم
    گرمی دستای تو رو
    به صد تا دنیا نمی‌دم
    هر وقت کنارم تو بودی
    بی کسی رو نفهمیدم
    و….
    راستی حاجی عاشق بودی؟

    پاسخ

70. _افزودن بازی داستان‌سرایی به فهرست بازی‌های کلاسی.
    _غش رفتن از میزان تخیل مسموم دخترها از دانشگاه.
    _دریافت خاهشات موشکیوم*
    _گوش دادن به صوت جلسه‌ی شعر و لذت بردن.
    _فکر کردن به دخترهایی که دم‌اسبی می‌بندند و اسب برشان می‌دارد.
    _ربع ساعت پیاده‌روی که باعث‌وبانی‌اش مطب شلوغ دکتر بود.
    _عشق‌بازی با ویترین‌ مغازه‌ها.
    _اجازه گرفتن از باسن دوستی برای بیرون آمدن با من.
    _گفت‌وگو با گلو برای نخاریدن.
    _تمرین با گفتم و گفتی:
    «گفتم خار
    گفتی بوسه
    کاکتوس داماد شد»
    https://t.me/NarjesAzimii

    پاسخ

71. تمرینجا بود. چه خوب است این تمرینجا و این بودنش.
    نویسنده‌ساز بود و آزادنویسی. بعد مدت‌ها آزادنویسی. کلی نوشتم و نوشتم از موضوعی که آزارم می‌دهد و هر بار نوشتنش کمی سبکم می‌کند. نثری جنون‌وارانه و زبان‌گوهر دلم می‌خاست بخانم که استاد «شهریار مندنی‌پور »را پیشنهاد داد. رفتم و داندولیدم شرق بنفشه را.
    بعد نویسنده‌ساز با فرشته نوشتم. فائزه هم آمد. نوشتیم و خاندیم. اولین داستان «شرق بنفشه» را خاندم که اسمش همین شرق بنفشه بود. همان چیزی بود که می‌خاستم. همه‌اش را یک نفس و یک نشست خاندم. چقدرخوب بود. مرا وارد دنیای دیگری کرد انگار. بعد دوباره نوشتم.
    تا هشت و نیم خاندیم و نوشتیم. بعد بای بای تا بروم شام بخورم.
    وبینار «خیره به خورشید نگریستن» متین چپانی را بودم. موضوعش مرزگذاری. این هفته شروع مرزگذاری بود. چقدر خوب و جذاب. وبینارها آرامش خاصی دارند که دوستش دارم. مرزگذاری چیزی است که همیشه مشکل داشتم و همیشه همین موضوع برایم دردسر درست می‌کرد.
    با فائزه نقاشی کشیدیم و بعد با هم شعر نوشتیم.

    پاسخ

72. «اگر چرخ وجود من از این گردون فرو ماند
    بگرداند مرا آن‌ کس که گردون را بگرداند.»
    این بیت از مولانا را امروز در فضای مجازی دیدم و به دلم نشست.
    یک جور اعتماد کردن به خدا در سخت‌ترین شرایط را می‌رساند انگار.
    امروز به محض بیداری خوابی که دیده بودم را نوشتم، فقط نمیدانم چرا در خواب دکمه‌ی شلوارم در رفته بود و شلوار تا وسط ران‌هایم پایین آمده بود؟
    امروز هم طبق روزهایی که از خانه بیرون نمیروم در حیاط پیاده‌روی را به سرانجام رساندم.
    کانالم را هر روز به روز میکنم حتی شده با یک جمله.
    مثلا دیشب تمام کفش‌های مسجدی که در چند قدمی خانه‌مان هست را انداخته بودند روی پشت‌بام خانه‌ی کناری ما که تقریبا متروکه است . بازسازی آن به آینده‌ای نامعلوم موکول شده.
    و من راستش از مانیتور آیفون قیافه‌ی پابرهنه‌ی امام جماعت و بقیه را دید میزدم که با استفاده از دیوار حیاط ما کفش‌هایشان را پایین می‌آوردند لنگه به لنگه.
    مثال بارز این جمله بودند «نقل به مضمون»: در حال نماز به کفش‌هایشان فکر می‌کنند.
    من هم جمله‌ای در این مورد نوشتم.

    آدرس کانال من در تلگرام
    https://t.me/tarqim1

    پاسخ

73. “زن اگر کودک‌وار رفتار کند در جذب مردان باجذبه توفیق بالایی دارد، چنانجه مادرانه پیش رود، مردی کودک‌صفت جذبش می‌شود و اگر شبیه مردان رفتار کند، بازنده واقعیست.”
    توصیه مادربزرگی اونورآبی بود. البته منظورش ار رفتار کودکانه به گمونم رفتار نابالغانه نبود و اشاره داشت به سرزندگی، بازیگوشی، کنجکاوی، اهل بازی بودن و ایتها بود.
    همان ویژگی‌هایی که پایه و اساس خلاقیت ، آفرینش و حیات هستند و در وجود زن به وفور هست اگر زن بماند و زنانه زیست کند.
    ” تقدیر هرکس به اندازه استقامت اوست.”
    من اینطور خواندمش؛ قدر و قیمت تو وابسته است به اقتدارت در برابر قضاوت‌های درونی و ییرونی
    بعد از مدتها، دست به وزنه شدم و پس از نود دقیقه وزنه‌زنی به خودم نیم ساعت رقصیدن هم هدیه دادم.
    در روز بیست و جهارم از جالش یوگا و پیلاتس باز حیرت می‌کنم از خلاقیت کاساتدرا در ساخت واژگان و عبارات حرکتی و درگیر کردن عضلاتی با چینش و پیچش متمایز.
    راستی نیجه سالهای دور گفته” از آنها متنفر است که چیزهای کوچک را ناچیز می‌شمردند. چه جیزهایی؟
    رژیم خوراکی، مخل زتدکی، آب‌و‌هوا، تفریح”
    اولی تقریبا تحت کنترله و مهمه برام.
    دومی و سومی توان و زمان و کسانی مانعند.
    چهارمی هم هست اما کم است.
    صبحی کتاب ” استفراغ” مهشید امیر‌شاهی” هم خواندم و حالب‌تر اینکه شب ویدئویی در مورد مرگ‌مغزی و کما دیدم.
    مراقبه و شکرگژاری و یوگا هم داشتم همراه قدری پیاده‌روی
    تهیه شام و ناهاز هم گفتنیست؟

    پاسخ

74. گزارش پنجاه و پنج
    سال واژه: تبدیل
    روال نیک بودن روزهایم را آغاز کردم.
    پیاده‌روی امروز عجله‌ای بود ولی انجام شد.
    رزیدنت ایول را هم کمی پیش بردم‌.
    کمی در مورد رژیمم احساس ناامیدی می‌کنم.
    به هر حال ادامه می‌دهم.
    حالا هم کمی نویسنده‌ساز گوش دادم.
    تبلت را شارژ کردم تا آخر شب شب‌هول بخوانم و صبح هم گزارش‌خوانی کنم.
    سه کلمه‌ی کارگاه خودواژه را برگزیدم و فرستادم در بخش تمرینش‌.
    نمی‌دانم تا چه حد تازه و نو محسوب می‌شوند اما این واژه‌ها را از بین حدود ۷۰ واژه برگزیدم‌‌، از میان آن همه خوبان.
    حالا هم قسمت دوم مترسک را می‌بینم.
    تکه‌های امروز:
    فکر کنم امروز فقط بیست دقیقه اینستاگردی کردم.
    لباس‌هایم را بیرون ریختم و با هم امتحانشان کردم تا اگر عروسی رفتیم از قبل آماده باشم.
    باید یک هندزفری سیمی بخرم. حوصله‌ی شارژ کردن این‌ها را ندارم.
    آنچنان شروع خوبی نبود. امیدوارم ادامه‌ی خوبی باشد‌.

    پاسخ

75. گزارش نیک چهارشنبه ۲۹ مهر پاییز ۰۵

    ✓🟥 گزارش نیک | میان شرکت و خانه
    امروز هم صبح، در ساعتی که هنوز بخشی از وجودم در گرمای خواب شبانه جا مانده بود، از خانه بیرون زدم و راه شرکت را در پیش گرفتم. مسیر آشنا بود، با همان خیابان‌ها و منظره‌هایی که هر روز از کنارشان می‌گذرم، بی‌آنکه همیشه فرصت کنم آن‌ها را واقعاً ببینم. گاهی فکر می‌کنم تکرار، چگونه چشم آدم را به جهان عادت می‌دهد و در عین حال، بی‌آنکه متوجه باشیم، بخشی از عمرمان را در خودش پنهان می‌کند.
    ساعت‌های کار گذشتند و عصر، هنگام بازگشت، شهر چهره دیگری داشت. خستگی روز روی شانه‌هایم نشسته بود و ذهنم، میان اتفاقات پراکنده و فکرهایی که فرصت نکرده بودم به آن‌ها برسم، راه خانه را طی می‌کرد. در مسیر بازگشت، بیش از هر چیز به لحظه رسیدن فکر می‌کردم، به آن آسودگی کوچکی که در پایان یک روز معمولی، با عبور از آستانه خانه به آدم بازمی‌گردد.
    وقتی به خانه رسیدم، احساس کردم روز سرانجام مرا به جایی بازگردانده است که می‌توانم در آن از شتاب بیرون فاصله بگیرم. بیرون، ساعت‌ها مرا با خود برده بودند، اما اینجا زمان آهسته‌تر می‌گذشت و چیزهای آشنا دوباره سر جای خودشان بودند.
    شاید رفت‌وآمدهای هرروزه، با همه سادگی‌شان، چیزی از معنای زندگی را در خود پنهان کرده باشند. ما صبح از خانه دور می‌شویم تا کارهای جهان را انجام دهیم و عصر بازمی‌گردیم تا دوباره به خودمان نزدیک شویم. و در فاصله میان این دو، روزها بی‌صدا روی هم انباشته می‌شوند، تا روزی که به گذشته نگاه کنیم و ببینیم بخش بزرگی از زندگی‌مان در همین مسیرهای آشنا، میان رفتن و بازگشتن، سپری شده است.
    #رویانگاری

    ✓ 🟥گزارش نیک | خون مقدس
    یادداشتی شخصی پس از تماشای فیلمی از آلخاندرو خودوروفسکی
    امشب، پس از تماشای خون مقدس، احساس کردم فیلم با تمام‌شدنش مرا به حال خودم رها نکرد. چیزی از آن در من باقی ماند، چیزی شبیه خاطره‌ای که مطمئن نیستم واقعاً به یاد آورده‌ام یا تازه در من شکل گرفته است. از آن تصاویر غریب، از آن بدن‌های زخمی و از آن فضای آمیخته به مذهب و جنون، ذهنم بیش از همه به رابطه مادر و پسر بازگشت، به آن نیروی نامرئی که می‌تواند در نزدیک‌ترین پیوندهای انسانی خانه کند و آرام‌آرام مرز میان عشق و سلطه را از میان بردارد.
    اگر بخواهم صادقانه بگویم، نخستین مفهومی که پس از تماشای فیلم در ذهنم شکل گرفت، مادرسالاری بود. نه به معنای جامعه‌ای که در آن زنان بر مردان حکومت می‌کنند، بلکه به معنای جهانی که مادر در آن چنان حضوری مطلق دارد که پسر برای مستقل‌شدن از او، ناچار است با تمام جهانی که در وجودش ساخته شده است روبه‌رو شود. چیزی در این رابطه برایم هولناک‌تر از خشونت آشکار فیلم بود. اینکه انسان ممکن است آن‌قدر به اراده دیگری خو بگیرد که دیگر نتواند میان خواسته خودش و خواسته او تمایزی روشن قائل شود.
    هنگام تماشای فینیکس، بارها به این فکر کردم که وابستگی چگونه می‌تواند از یک نیاز طبیعی به نوعی اسارت تبدیل شود. کودک در آغاز زندگی به دیگری نیاز دارد. بدون مراقبت و محبت او نمی‌تواند رشد کند. اما قرار است روزی از آن آغوش فاصله بگیرد، جهان را با چشم‌های خودش ببیند و به اراده‌ای مستقل تبدیل شود. در جهان این فیلم، گویی این جدایی هرگز به‌تمامی اتفاق نیفتاده است. مادر همچنان در پسر حضور دارد، نه فقط در خاطراتش، بلکه در حرکت بدنش، در رفتارهایش و در شیوه‌ای که واقعیت را تجربه می‌کند.
    اینجا بود که تصویر دست‌های مادر برایم معنایی فراتر از یک ایده سینمایی پیدا کرد. دست‌هایی که دیگر وجود ندارند، اما همچنان از طریق بدن پسر عمل می‌کنند. من این تصویر را استعاره‌ای از فقدان اختیار دیدم، از انسانی که می‌تواند حرکت کند، اما معلوم نیست تصمیم حرکت از کجا آغاز می‌شود. گاهی تصور می‌کنم ترسناک‌ترین شکل سلطه، آن نیست که دیگری دست‌های ما را ببندد، بلکه آن است که روزی بفهمیم دیگر برای هدایت ما نیازی به حضورش نیست. او درون ما ادامه یافته است.
    این تصویر مرا به پرسشی شخصی‌تر رساند. چه مقدار از آنچه اراده خود می‌نامیم، واقعاً از خود ما سرچشمه می‌گیرد؟ تا چه اندازه انتخاب‌هایمان محصول خواسته‌ها و ترس‌هایی است که پیش از آنکه توانایی انتخاب داشته باشیم، در ما شکل گرفته‌اند؟ نمی‌خواهم از یک فیلم نتیجه‌ای قطعی درباره زندگی انسان بگیرم، اما خون مقدس مرا واداشت به این فاصله مبهم میان اختیار و عادت فکر کنم، به اینکه گاهی آنچه طبیعی و بدیهی به نظر می‌رسد، شاید تنها چیزی باشد که از کودکی به آن خو گرفته‌ایم.
    شمایل مقدس زن بی‌دست نیز از تصاویری بود که ذهنم را رها نکرد. برای من، این پیکره به نقطه‌ای می‌رسد که در آن رنج و تقدس به یکدیگر گره می‌خورند. انگار زخم، به‌جای آنکه صرفاً نشانه آسیب باشد، به چیزی تبدیل می‌شود که باید در برابرش سر فرود آورد. همیشه این تناقض برایم تأمل‌برانگیز بوده است. اینکه انسان چگونه می‌تواند به چیزی که او را رنج داده است، وفادار بماند. چگونه ممکن است برای حفظ معنای زندگی‌اش، سرچشمه درد خود را مقدس بداند.
    در این لحظه، برای من شمایل مقدس دیگر فقط یک عنصر مذهبی در داستان نبود. به نمادی از اقتداری تبدیل شد که از طریق تقدیس، امکان پرسش‌گری را محدود می‌کند. وقتی چیزی مقدس می‌شود، شاید دیگر نتوان به‌آسانی درباره آن تردید کرد. مخالفت با آن ممکن است به احساس گناه بینجامد، حتی اگر همان چیز سرچشمه رنج باشد. اینجا مرز میان ایمان و اطاعت، میان عشق و وابستگی، و میان احترام و تسلیم، به شکلی نگران‌کننده مبهم می‌شود.
    من در این فیلم، مذهب را نه صرفاً به‌عنوان مجموعه‌ای از باورها، بلکه به‌عنوان زبانی دیدم که می‌تواند به رنج معنا بدهد و گاهی همان رنج را استمرار بخشد. آیین‌ها، پیکره‌های مقدس و فضاهای نمایشی، همه به جهانی تعلق دارند که در آن بدن انسان حامل معناهایی فراتر از خودش می‌شود. بدن زخمی دیگر فقط بدن زخمی نیست. به نماد، قربانی یا موضوع پرستش تبدیل می‌شود. این دگرگونی برایم هم جذاب بود و هم هراس‌آور، زیرا نشان می‌دهد انسان تا چه اندازه نیاز دارد برای دردهایش معنایی پیدا کند، حتی اگر آن معنا او را از رهایی دورتر سازد.
    از سوی دیگر، فضای سیرک مرا به رابطه انسان با نگاه دیگران فکر انداخت. در سیرک، بدن‌ها دیده می‌شوند، تفاوت‌ها به نمایش درمی‌آیند و رنج می‌تواند به منظره‌ای برای تماشاگر تبدیل شود. من این فضا را فقط بخشی از کابوس شخصی فینیکس ندیدم. آن را تصویری از جامعه نیز یافتم. جامعه‌ای که گاهی از رنج دیگری شگفت‌زده می‌شود، آن را تماشا می‌کند و حتی به آن معنایی نمایشی می‌بخشد، بی‌آنکه لزوماً به شرایطی بیندیشد که چنین رنجی را ممکن کرده‌اند.
    از این منظر، فیلم برایم به پرسشی درباره قدرت در جامعه تبدیل شد. قدرتی که همیشه با زور آشکار عمل نمی‌کند. گاهی در خانواده شکل می‌گیرد، گاهی در قالب تقدس مشروعیت پیدا می‌کند و گاهی از طریق نمایش و نگاه جمعی استمرار می‌یابد. آنچه این عرصه‌ها را به هم پیوند می‌دهد، توانایی آن‌ها برای تعریف‌کردن جایگاه انسان است. اینکه چه کسی حق فرمان‌دادن دارد، چه کسی باید اطاعت کند و چه کسی می‌تواند رنج دیگری را تماشا کند، بی‌آنکه مسئولیتی در برابر آن احساس کند.
    بااین‌حال، آنچه مرا بیش از همه به فینیکس نزدیک کرد، مسئله گذشته بود. در طول فیلم، این احساس را داشتم که گذشته برای او چیزی پایان‌یافته نیست، چیزی است که در زمان حال به حیات خود ادامه می‌دهد. شاید به همین دلیل است که تصاویر فیلم، با وجود غرابتشان، گاهی به رؤیاهای آشنایی شباهت دارند، به آن خواب‌هایی که در آن‌ها از جایی دور می‌گریزیم، اما ناگهان می‌فهمیم آنچه تعقیبمان می‌کند نه پشت سر ما، بلکه درون ماست.
    من این وضعیت را از منظر روان‌شناختی، بازگشت تروما و دشواری رهایی از گذشته می‌خوانم. تجربه‌های آسیب‌زا ممکن است در ذهن و رفتار انسان باقی بمانند و بر روابط بعدی او اثر بگذارند. در جهان فینیکس، آنچه در کودکی رخ داده، از زندگی بزرگ‌سالی او جدا نشده است. گذشته همچنان در اکنون دخالت می‌کند، گویی زمان، به‌جای آنکه زخم را دورتر ببرد، راهی برای بازگشت مداوم آن پیدا کرده است.
    این بخش از فیلم مرا به معنای رهایی فکر انداخت. آیا رهایی به معنای فراموش‌کردن است؟ آیا می‌توان گذشته را کنار گذاشت و وانمود کرد که هرگز وجود نداشته است؟ به نظرم نه. شاید رهایی بیشتر به معنای تغییر رابطه ما با گذشته باشد، اینکه آنچه بر ما گذشته، همچنان بخشی از داستانمان بماند، اما دیگر به‌تنهایی نویسنده ادامه آن نباشد.
    هرچه بیشتر به فیلم فکر می‌کنم، بیشتر به این نتیجه می‌رسم که مسئله اصلی فینیکس فقط جداشدن از مادر نیست. او باید بتواند خود را بیرون از نقشی که برایش تعیین شده است تصور کند. باید به جایی برسد که میان آنچه از او انتظار می‌رود و آنچه خودش می‌خواهد، فاصله‌ای ایجاد کند. این فاصله شاید کوچک باشد، اما همان جایی است که امکان انتخاب متولد می‌شود.
    از خودوروفسکی خوشم می‌آید که این مفاهیم را در قالب یک روایت عادی و توضیح‌محور عرضه نمی‌کند. او به‌جای آنکه به من بگوید چه باید فکر کنم، تصاویری در ذهنم می‌گذارد که معنایشان به‌سادگی بسته نمی‌شود. بدن، خون، دست‌های غایب، شمایل مقدس و صحنه‌های آیینی، هرکدام چیزی را پیش چشمم می‌گذارند و سپس مرا با پرسش‌های خودم تنها می‌گذارند. شاید به همین دلیل است که پس از پایان فیلم، بیشتر از آنکه بخواهم درباره اتفاقات داستان حرف بزنم، میل دارم درباره آنچه در من بیدار کرده است بنویسم.
    اکنون که از تماشای فیلم فاصله گرفته‌ام، می‌بینم که ذهنم همچنان به همان پرسش نخست بازمی‌گردد. سلطه از کجا آغاز می‌شود؟ آیا همیشه از جایی آغاز می‌شود که فردی می‌خواهد دیگری را کنترل کند، یا گاهی از جایی که دیگری دیگر نمی‌تواند خودش را مستقل از آن رابطه تصور کند؟
    برای من، تلخی خون مقدس در همین نقطه است. در این احتمال که انسان، برای حفظ پیوندی که به آن نیاز داشته، بخشی از آزادی خود را واگذار کند و بعدها حتی نتواند به‌آسانی تشخیص دهد چه چیزی را از دست داده است. شاید بعضی زنجیرها را نمی‌توان دید، چون از همان رشته‌هایی ساخته شده‌اند که زمانی ما را به زندگی پیوند داده‌اند.
    فیلم که تمام شد، من با تصویری از دست‌ها تنها ماندم، دست‌هایی که نبودند و بااین‌حال حضور داشتند. شاید این تصویر، برای من، خلاصه تمام فیلم باشد. چیزی که دیگر نباید قدرتی داشته باشد، اما همچنان حرکت می‌کند. گذشته‌ای که گذشته است، اما هنوز فرمان می‌دهد. رابطه‌ای که باید به پایان رسیده باشد، اما در بدن و روان انسان ادامه دارد.
    و شاید مهم‌ترین پرسشی که از این تماشا با خودم می‌برم، همین باشد: چگونه می‌توان به کسی تعلق داشت، بی‌آنکه اختیار خود را به او واگذار کرد؟ چگونه می‌توان گذشته را دوست داشت، از آن آموخت و درعین‌حال اجازه نداد که تا پایان عمر، دست‌های ما را به حرکت درآورد؟
    نمی‌دانم پاسخ روشنی برای این پرسش‌ها وجود دارد یا نه. اما شاید ارزش بعضی فیلم‌ها در همین باشد که به‌جای آنکه پاسخی قطعی به ما بدهند، پرسشی را در ذهنمان زنده می‌کنند که پس از خاموش‌شدن پرده نیز ادامه می‌یابد.

    مشخصات فیلم
    نام فیلم: Santa Sangre — خون مقدس
    کارگردان: آلخاندرو خودوروفسکی (Alejandro Jodorowsky)
    نویسندگان: آلخاندرو خودوروفسکی و روبرتو لئونی (Roberto Leoni)
    مضمون اصلی: سلطه
    سه مضمون فرعی: تروما، وابستگی، تقدیس رنج
    #رویانگاری

    آدرس کانال تلگرام من: 🧿

    https://t.me/draliandishmandir

    آدرس پروفایل اینستاگرام من: 🪬

    https://www.instagram.com/draliandishmand.ir?stkn=MTAxcWNzY3RvNGJ6ZA==

    پاسخ

76. گزارش‌نیک‌”1405/7/29″ مهر. روز چهارشنبه.

    دعا خاندم. سپاسگزاری بعد از غذا را انجام دادم.

    کتاب”فیل‌ در تاریکی‌” از قاسم‌ هاشمی‌نژاد را خاندم.

    ظهر خابیدم تا نویسنده‌ساز.

    زمانی موسیقی‌ گوش کردم.

    نویسنده‌‌ساز شرکت کردم.
    کلمه از کلماتی‌ست که در نویسنده‌ساز انتخاب کردیم.

    کلمه از همان لحظه‌ی آغازین آغاز شد.
    از لحظه‌ی گفتن‌ اُم.
    از لحظه‌ی نبودن ما و بودن او.
    از لحظه‌ی دمیدن روح.

    همان لحظه‌ای که فقط کلمه بود و او بود و دیگر هیچ نبود.
    به جز او و کلمه که خودش کلمه بود و کلمه کلمه شد در کل کلمه که کل خودش‌ست در جز کلمه که جز کلمه خودش‌ست.

    در من که خودش‌ست.
    در تو که خودش‌ست.
    در ما که خودش‌ست.
    در همگان که خودش‌ست.
    ذره‌ذره کلمه در ما از او ذره‌ذره‌ کلمه از ما در او.

    کلمه خود جانی دارد و انرژی‌.
    کلمه تا نیامده‌ست از کلام‌ بیرون و در نهان جان ماست جان ماست.
    آن آنی که آن کلمه از جان ما می‌تراود با جان کل یکی می‌شود.
    با جان گل‌ها و پرنده‌ها و طبیعت و دریا و آب‌‌ها و کوه‌ها.
    با تمام اجرام آسمانی و زمینی.

    کلمه حرکت می‌کند در زمان و در مکان.
    آن هنگام که ناخوب کلمه‌ی توست‌، ناخوب‌ را بر کل گسترش می‌دهی.
    آن هنگام که خوب کلمه‌ی توست، خوب را بر کل گسترش می‌دهی.

    دیده‌ای درخت فسرد‌ از کلمه‌ی تو‌ست.
    دیده‌ای گل نالید از کلمه‌ی توست.
    دیده‌ای آب نازُلال‌ شد از کلمه‌ی‌ توست.

    دیده‌ای دیده‌ای هر چه خم شد و
    سرد شد و
    گرم شد و
    روشن شد و
    خاموش شد و
    تلخ شد و
    شیرین شد و
    رقص شد و
    سکوت شد و
    سکون شد و
    نور شد و
    حس شد و
    احساس شد و
    فرود شد و
    صعود شد همه از همان کلمه‌ی توست.

    در آن لحظه‌ که شد و شد و شد و شد بگویی چه شد و چرا شد و چگونه‌ شد.
    چه شد کلمه‌ی‌ تو چه شد؟
    چرا شد کلمه‌ی تو چرا شد؟
    چگونه شد کلمه‌ی تو چگونه شد؟

    کلمه نور دارد.
    کلمه روشنایی دارد.
    کلمه تاریکی دارد.
    کلمه رقص دارد.
    کلمه سکون دارد.
    کلمه سکوت دارد.
    کلمه صعود دارد.
    کلمه فرود دارد.
    کلمه زمان دارد.
    کلمه مکان دارد.
    کلمه حس دارد.
    کلمه احساس‌ دارد.
    کلمه انرژی دارد.
    کلمه شیرینی دارد.
    کلمه تلخی دارد.

    همه‌ی اینان را تو به کلمه‌‌ی که می‌گویی می‌دهی به تمام اجرام زمینی و آسمانی.
    آن هنگام در لحظه‌ی گفتن کلمه بدان و آگاه باش چه کلمه‌ای در کلمه می‌گویی.
    تو کلمه را بر‌می‌گزینی‌ یا کلمه تو را برمی‌گزیند‌.
    آن هنگام که برگزیدی‌ چه بود؟

    نور برگزیدی؟
    سکوت برگزیدی؟
    تاریکی بر‌گزیدی؟
    روشنایی برگزیدی؟
    صعود برگزیدی؟
    فرود برگزیدی؟
    رقص برگزیدی؟
    سکون برگزیدی؟
    سکوت برگزیدی؟
    حس برگزیدی؟
    احساس برگزیدی؟
    انرژی برگزیدی؟
    زمان برگزیدی؟
    مکان برگزیدی؟
    تلخ برگزیدی؟
    شیرین برگزیدی؟

    تو برگزیدی کلمه را.
    تو کلمه‌ای.
    هر نوع کلمه‌ای که بگویی همان کلمه‌ای.
    آن هنگام کلمه تو می‌شود و تو کلمه.

    کلمه‌ هست تا پایان.
    تا لحظه‌ی نه‌ دمیدن ما.
    تا لحظه‌ی تمام شدن اُم.
    تا همان دم که فقط کلمه بماند و او.

    اینم از نیک‌نیک امروز.

    https://t.me/speechoff

    پاسخ

77. سال‌واژه: شوق زندگی
    نشانه

    صبح‌ها من چند تکه می‌شوم. یکی بالای سرم می‌گوید بلند شوم و حالا هم به اندازه‌ی کافی دیر شده. یکی می‌گوید باید بیشتر بخابم و حق دارم. یکی می‌گوید راحتم بگذارند و خودم می‌دانم چه تصمیمی بگیرم. پتو را کنار می‌زنم تا فقط خفه شوند. چطور ناشتا این‌همه درِ گوشم زر می‌زنند؟ مدیتیشن را با یک موزیک بی‌کلام انجام می‌دهم. تصمیمی ذهنم را مشغول کرده و نمی‌دانم الان وقتش هست یا نه. در مدیتیشن آن را از خودم می‌پرسم. قرار است طی روز بیشتر حواسم به بدنم و به نشانه‌ها باشد تا کمی مسیر برایم روشن شود. بعد از مدیتیشن دفتر را باز می‌کنم و می‌نویسم. از هر چیزی که به ذهنم می‌رسد می‌نویسم. کمی بعد ساک به دست توی اتاق هستم و با خودم می‌گویم: «فراموش نکنم امروز حواسم به نشانه‌ها باشد.» تمرین‌های بالا‌تنه داشتم. بدترینش بارفیکس بود. باید آویزان می‌شدم و پاهایم را توی شکمم جمع می‌کردم. حس خرد‌شدن استخان‌هایم را داشتم. نمی‌دانم چرا یاد به صلیب کشیده‌شدن عیسی افتادم. شاید چون هر دو آویزان بودیم.
    بعدازظهر خاهرزاده‌هایم را بردم پارک. خیلی ذوق‌زده می‌شوند. با همان پارک تکراری و خوراکی‌های تکراری شادند. مثل خودم. در پارک کلی جفتک می‌اندازند و بازی می‌کنند. قبل از برگشتن به خانه، ریتا می‌خاهد روی نیمکتی بنشینیم و بنویسیم. واقعن نوشتن من رویش تاثیر گذاشته و خوشحالم. نشست و با جدیت نوشت. تا وقتی صفحه‌ی دفترش را پر نکرد، از پارک نرفتیم.
    به خانه رسیدم با کلی خستگی. خاستم رخدادک ننویسم و حتا گزارش نیک را هم بی‌خیال شوم. دیدم نمی‌شود. کونم را تنگ کردم و نشستم به نوشتن. ولی قضیه تنگی و گشادی نبود. هنوز چیز دیگری در زندگی نیست که انجامش برایم این اندازه لذت‌بخش باشد.
    امروز بارها و بارها عصبی و کلافه شدم. خاستم شروع گزارشم با همین کلمات باشد ولی این کار را نکردم و گفتم ببینم تا آخر گزارش حالم چطور می‌شود. دیدم فرقی نکرد. خسته‌ی راهم. پاهایم تاول زده. چند باری کفشم را عوض کردم. کمی بهتر شد. حالا می‌گویم بهتر است نقشه را بار دیگر چک کنم. شاید مسیر هموارتری پیدا کنم؟ یا یاد بگیرم چطور با تاول‌هایم زندگی کنم؟
    راستی نشانه ندیدم.

    پاسخ

78. شاید گزارش نیک

    حق با توست، ونگوگ؛ هیچ‌چیز هنرمندانه‌تر از دوست‌داشتن آدم‌ها نیست. ولی هنر دردناک است. و سخت‌پسند.

    دلکم پر است و خالی؛ هر لحظه شک گریبانم را می‌گیرد. مثل رخت‌شورخانه‌ها می‌شود. لغات سهمگینی از بددلی و بددهانی را حواله‌ی خویش می‌کنم؛ زمان را روبه‌روی خود بسته می‌بینم. با تمام آنچه که نیازی به قلاب و ماهیگیری نمی‌دانم، روزم را درگیر ماجراهایی می‌یابم که انگار بایدهایی از این جنس شاید سرلوحه می‌کردم. نمی‌دانم.

    جای‌جای این رگبارها را گشتم؛ پشت این دوربین یک درخواست کمک بزرگ پنهان بود؛ راست می‌گفتید. تردیدها دارم؛ تفاوت‌هایمان بسیار است. شما تک‌تک رج‌های مرا زیر سؤال می‌برید. در خواب‌هایی که دیدم، شوالیه‌ی سفیدپوشم بودید؛ هیچ نمی‌پنداشتم سیخ‌به‌دست بیایید و به جانم بیفتید که این کن، آن بشود. چشمم را تر کنید و زنانگی‌ام را زیر سؤال ببرید؛ جهان‌بینی نازک‌نارنجی‌ام را به سخره بگیرید و گوشه‌ی رینگ مرا بکشانید.

    من بی‌دفاع هستم! و در عین صداقت، نمی‌پنداشتم کنار شما این‌طور باشد. تکراری از فلاکت‌ها، کش‌وقوس‌نده‌ها نبودید برایم. این یک پناه واقعی بود، یک توهم صورتی.

    امان می‌خواهم برای فکر کردن. شاید سال‌ها. دلم به چیزهایی خوش است، ولی از طرفی از موج‌های سیاه و کدری شرمگین و خشمگین شده. علاقه دارد در حد وسع حرف بزند، بلکه خالی شود؛ در نهایت اما جایی می‌داند با چهره‌ی خشمگین شما روبه‌رو خواهد شد.

    حق با شماست؛ ما شما را از دست دادیم. در واقع، شاید آنجا که در همان توهم صورتی‌مان گشت زدیم و دهانمان را بی‌فکر گشودیم.

    https://t.me/Comodila

    پاسخ

79. درست در میانه‌های داستان «مومو» از ایوان تورگنیف، انگار مخاطب این جمله خودم بودم. زمان برای لحظاتی، همان‌جا، روی همان صفحه متوقف شد:
    «راستی، مسائلی که گاهی اوقات ما را ناراحت می‌کنند، چقدر پیش‌پاافتاده‌اند.»

    امروز دوباره حال جسمی خوبی نداشتم و بیشتر روز را در خواب گذراندم. از اینکه بدنم همراهی‌ام نمی‌کرد و از برنامه‌ها و درس‌هایم عقب مانده بودم، ناراحت بودم.
    و حالا خودم را می‌دیدم که درست مثل ارباب عمارت، آن بیوه‌ی پیر و زودرنج، به‌خاطر چنین مسئله‌ی به‌ظاهر بی‌اهمیتی برای خودم غم می‌تراشم.
    حتی رسیدن به قسمت سوم پادکست «زن بودن» هم نشانه‌ی دیگری بود؛ تلنگری که می‌خواست میخ را محکم‌تر بر جای خود بکوبد. قسمتی با عنوان «این تن من».
    و واقعاً، این تن من!
    این تن مهجور که مدام از سوی صاحب عزیزش مورد بی‌مهری قرار می‌گیرد؛ درحالی‌که تنها چیزی که پس از این همه مدت همراهی از من می‌خواهد، چند روز مرخصی است. اما من، درست مثل کارفرمایی بدعنق و عصاقورت‌داده، به‌جای آنکه مرخصی‌اش را بپذیرم، توبیخش می‌کنم.
    حتی همین حالا هم دارم از او اضافه‌کاری می‌کشم؛ مجبورش کرده‌ام انگشتانش را از زیر پتو بیرون بیاورد و تپ‌تپ واژه‌ها را تایپ کند.
    فعلاً قرار است به او احترام بگذارم و آخر هفته را تمام‌وکمال در اختیارش قرار دهم. امیدوارم بالاخره سر عقل بیایم، دست از سرش بردارم و بگذارم به روزهای خوش سابق برگردد.

    ۲۹مهر۱۴۰۵/خوابگاه،تهران
    #گزارش_نیک

    پاسخ

80. ۵/۷/۲۹
    چهارشنبه

    چه حال؟ چه احوال؟ چطور بود امروز؟
    برایتان چه بگویم؟، شهریار بهتر گفته:

    خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیست

    به زندگانی من فرصت جوانی نیست

    من از دو روزهٔ هستی به جان شدم بیزار

    خدای شکر که این عمر جاودانی نیست

    همه به گریهٔ ابر سیه گشودم چشم

    در این افق که فروغی ز شادمانی نیست

    به غصه بلکه به تدریج انتحار کنم

    دریغ و درد که این انتحار آنی نیست

    نه من به سیلی خود سرخ میکنم رخ و بس

    به بزم ما رخی از باده ارغوانی نیست

    پاسخ

81. امشب هم ونسان‌ونگوک‌ و حلزون غوغا کردند.
    و البته همه‌اش کار شاهین جان است که مستمر و بی‌تکرار ایده می‌پردازد.
    گزارش امروزم از کارهای روزانه در قالب نامه‌ای‌ست به خواهرم.
    شیدا جانم، سلام
    اینجا هنوز هوا گرم است، اما پاییز خوب خودش را نشان داده.
    هوای پاییز تو این روزها چه شکلی‌ست؟
    نمی‌دانم چه شده که این روزها این‌قدر خاطره‌‌‌پرداز شده‌ام.
    وقتی ویدئو‌کال می‌کنیم، هیچ‌کدام از این حرف‌ها توی سرم نمی‌چرخند.
    اما هر وقت دیگر که یادت می‌افتم، چرا.
    هر شب که برای کانالم می‌نویسم، ته دلم ذوق دارم، زیرا می‌دانم وسط همه‌ی مشغله‌هایت، سری هم به نوشته‌های من می‌زنی.
    اصلاً همین توجهت مرا به نامه‌نگاری واداشت.
    شیدا جان، یادت هست هر دو با یک مربی در دو رده‌بندی یوگا می‌رفتیم؟
    آنجا، بنا بر موضوعی، ترغیب شدیم به نوشتن.
    کار مربی فرهیخته‌مان بود.
    او قبل از شروع یوگا، مطلبی که نوشته بودی را برای کلاس ما هم خواند.
    خودت یادت هست؟
    من این روزها سخت مشغولم به:
    خواندن و نوشتن، البته بیشتر دیجیتال.
    و سر و سامان دادن به ماهنامه‌ی چهارگوشه.
    شیدا، قبلاً گفته بودم با دوتا از دوستانم یک ماهنامه‌ی دیجیتال منتشر می‌کنیم؟
    خبر نو این‌که، تازگی به آموختنِ شعر و شاعری مشتاقم.
    نیما می‌خوانم و حافظ و سعدی.
    یک کلاس شعر هم ثبت‌نام کرده‌ام.
    بعد از تحقیقاتم درباره‌ی جستارنویسی و آموختن فوت‌وفن‌هایش، اینک شکوه شاعر می‌شود. 😁
    شیدا، در باره نویسنده‌ساز و شاهین کلانتری و آزادنویسی حتمن باید باهم صحبت کنیم.
    برای تو که به نوشتن علاقه‌مندی به نظرم جذاب باشد.
    راستی، امروز پیاده‌روی کردم مبسوط.
    احوال مامان را تلفنی پرسیدم.
    دیدی، توی تماس‌ها این‌ها را این‌طور هیچ‌گاه نمی‌گفتم.
    راستی چرا؟؟
    باقی حرف‌ها اما بماند برای بعد.
    خسته‌ات نمی‌کنم.
    خدافظ. 🤗😘

    پاسخ

82. 🍀چهارشنبه ۱۴۰۵/۷/۲۹
    برگ‌های خزان‌زده آرام‌آرام از درختان می‌ریزند. بارش برگ‌های پاییزی تماشایی است. هوا خنک و دلپذیر است. چشمم خیره به طبیعت زیبای پارک، گوشم به آواز پرندگان، گل‌های مخملی را لمس می‌کنم. رزهای سفیدصورتی و قرمز را می‌بویم. پیاده‌روی روزانه‌ را می‌آغازم.
    با عمیق‌شدن در حواس، احساس سرزندگی می‌کنم و قدری دور می‌شوم از نگرانی‌هایم.
    پس از یک پیاده‌روی طولانی، می‌نشینم روی نیمکت آلاچیق و تمام احساساتم را جاری می‌کنم روی کاغذ.
    بعدازظهر از زور خستگی بیهوش می‌شوم. بیدار که شدم ساعت ۱۷:۷ دقیقه بود. پریدم توی وبینار. آزادنویسی تازه شروع شده. کاغذ و قلم برداشتم. شروع کردم به نوشتن.

    اما امروز چه‌ها خواندم:
    هنر دقیق‌خواندن را آغازیدم.
    از یادداشت‌های جلال آل‌احمد خواندم.
    زندگی از دریچه‌ی حواس پنجگانه را پی گرفتم.
    در آداب روزانه‌ی میسن کاری از ساموئل جانسون خواندم. جانسون، عمده‌ی آثارش را زیر نور شمع می‌نوشت، هدردادن وقت و کاهلی را گناه اصلی خود می‌دانست و بر این باور بود که تنبلی مرضی است که باید به نبردش رفت.
    کلمه‌برداری هم کردم از هرآنچه خواندم.
    دیگر مجالی نماند برای تکرارآموزی. امید که فردا جبران مافات کنم.
    شب خوش🌱

    پاسخ

83. سنگر و قمقمه‌های خالی، بهرامِ صادقی.
    اوریگامی.
    زندگی بدون‌ اینترنت.

    پاسخ

84. امروز بازم ساعت 5 بیدارشدم. ساعت 8 باید دوباره برم دکتر برای تنظیم داروهام. صورتم و چشمام چند روزه ورم کرده و چون خوب نمیشه باید برم دوز دارومو تنظیم کنم. می‌دونم که پاهام باهام راه نمیان. ولی میرم.
    کاش دوسال پیش ویلچر خریده بودم. انتخابم کرده بودم‌. ولی دست دست کردم و نخریدم. الان دیگه اینقدر گرون شده که نمیتونم بخرم. شاید ویلچر دست دوم بشه. من دلم از اون خوباش میخواد که اذیتم نکنه.
    امروز بالاخره تونستم چندخطی بنویسم ولی هنوز یاد نگرفتم توی wordبنویسم که بشمره.
    آرزوم اینه که هر روز این کار رو تکرار کنم. جمله‌ی کانال مدرسه هنوز ته دلم جاخوش کرده: ونسان ونگوگ گفته هیچ‌چیز هنرمندانه‌تر از دوست داشتن دیگران نیست.

    پاسخ

85. – ادر لارا در رها و ناهشیار می‌نویسم واژهٔ کتاب‌پزشک را به جای ویراستار به کار برده است. تعبیر جالبی‌ست و جنبه‌های دیگر کار ویراستار را می‌نمایاند.

    – باید در نوع آزادنویسی‌ام تفاوتی ایجاد کنم که محرکی شود برای ادامه‌دادن.

    – وقتی از فصل سوم رئالیتی شو به یکباره می‌روم سراغ فصل یک، معلوم است که نقص‌ها و کاستی‌ها بیشتر به چشمم می‌آید.‌

    – خواندن شب هول آن هم با گوشی، واقعا چشم‌هایم را اذیت می‌کند.

    – سه کتاب سفارش دادم: شازده احتجاب و چپ داروینی و به زبان مادری گریه می‌کنیم. برای خواندن سومی خیلی ذوق دارم.

    – ساعت بدی را برای قدم‌زدن انتخاب کردم و نور خورشید در تمام مسیر آزاردهنده بود.

    – نویسنده‌ساز و مهمانش شوق‌برانگیز بودند.

    – خلاصه کتاب بامداد خمار را خواندم. سطحی و عامه‌پسند است، به دلم ننشست. البته میزان سطحی‌بودنش را می‌شود با کمی اینستاگردی دریافت.

    – سرم درد می‌کند، البته نه از بی‌خوابی. از کتابخوانی با گوشی.

    https://t.me/zahrahabibi9626

    پاسخ

86. قدرت‌نمایی یا تُف‌مالی؟
    از دو روز پیش که دست مامان سوخت، ظرف شستن را گردن گرفتم. با زور و تهدید. قبول نمی‌کرد که.
    همیشه با کم‌ترین میزان آب و مایع، ظرف‌ها را می‌شستم. در حداقلِ زمان.
    مامان می‌گفت: «گربه‌شور می‌کنی.»
    آبجی بزرگه می‌گفت: «با تُف می‌شوری تو.»
    ولی من همیشه معتقد بودم ظرف باید چرب نباشد و بو ندهد. همین دو ویژگی بر تمیز بودنش مهر تایید می‌زند.
    حالا دیروز بعد از شستن تابه، تازه فهمیدم مایع نزده‌ام به اسکاچ.
    واقعن چه‌جوری شسته شد؟ چرا چرب نبود؟ تو رودروایسی گیر کرد؟ یا یک نمونه از قدرت‌هایم بود؟
    هر چی بود، دوباره شستمش.
    امروز حسابی حساس شدم روی ظرف‌ها. خصوصن تابه و قابلمه. هر کدام را چند بار شستم. طوری که گریه می‌کردند زیر دستم.
    |زهرا کردوالی|
    https://t.me/ZahraKordevaly

    پاسخ

87. امروز زودتر از همیشه از خواب برخاستم.  کمی نوشتم. کمی بیشتر و کمی فکر کردن. برنامه ریختم برای کلِ روز. می‌دانستم که نمی‌توانم تمام برنامه را مو به مو اجرا کنم. پس خودم را مجبور به کمال‌گرایی نکردم. اگر پنجاه درصد هم تحقق پیدا کند، حس روزِ خوب را پیدا می‌کنم. رفتن به داروخانه. گرفتن چند قرص و دو قوطی شیرخشک، جایگزین شیرِ خشک‌شده. مردم در رفت و آمد. در پیِ دارو. معطلم سیستم وصل شود. سیم‌ِ تخیّلم وصل می‌شود. اگر مردم به جای داروها بودند چه می‌شد؟ داروها می‌آمدند برای گرفتن انسان‌ها. انسان‌ها با خواص مختلف توی قفسه‌ها منتظرند تا به خوردِ داروها بروند…  پشت شیشه پر از قرص جوشان است با مزه‌های متفاوت. قرص جوشانِ پرتقالی حاوی ویتامین سی، جوشانِ توت‌فرنگی حاوی منیزیم، جوشان گیلاس.  لاس با قرص‌ها. جوش با مزه‌ها.. پرداخت قبض. صندوق‌دارِ همیشگی. تشکر همیشگی. قیافه‌ام  آخرِ شب همان همیشگی نیست. یک غریبه در آینه نگاه می‌کند. تحمل ندارم. نگاهش نمی‌کنم. می‌ترسم از نگاه خودم.
    تا بعد

    پاسخ

88. بیست و نه هفت، سال پنج

    به وبینار می‌رسم. بیست و پنج دقیقه می‌نویسم. از مردی که بین مرگ و برگشت معلق است.

    صدای آلارم. پنج و پنجاه و پنج. زنگ بزنم؟

    صدای استاد قطع شد. لپ‌تاپ را می‌بندم.

    دراز می‌کشم و تایپ می‌کنم. پشتم درد می‌گیرد. بالش را برمی‌گردانم. سرد است. به صورت می‌خابم. لوچ می‌شود.

    شش و نیم زنگ می‌زنم. اشغال. خودش زنگ می‌زند.

    بیتا خوبی؟

    منو به یاد می‌آره؟

    حرف می‌زنیم. یک ساعت. می‌گوید نیاز به دارو داری. از نظر ژنتیکی. استقلال برای تو شکلات است. بخشی از درمانت، بازگشت استقلال است. می‌گوید بهت اعتماد نمی‌کنم. دو هفته بعد منشی تماس می‌گیرد.

    نکن.

    از داروخانه برگشتم. کلید و کارت. شکلات و دارو روی میز. ده عدد بوسپیرون ده. صد عدد سرترالین. بوسپیرون ده بیشتر نداشت. گفت پخش نکردن. گفت نسخه رو نگه دار. شاید بعدن.

    چای می‌ریزم. غلیظ. نمی‌خورم. دور می‌ریزم. شکلات را تند تند می‌جوم.

    دندانم درد می‌کند.

    قرص‌ها را الان بخورم؟ نوشته در نود درصد افراد بی‌خوابی می‌آورد. نمی‌خورم.

    مسواک بزنم؟

    مریم زنگ می‌زند. جواب نمی‌دهم. حرفی ندارم.

    دراز می‌کشم و تایپ می‌کنم. دستم خسته شده. گوشی را می‌گذارم روی سینه‌ام. یک دقیقه. برمی‌دارم.

    شکلات. اسید معده. یک تکه‌ی دیگر. تمام شد.

    آینه دستشویی. دندان سیاه. مسواک می‌زنم.

    کتاب بخانم؟

    چراغ را خاموش می‌کنم. دراز می‌کشم و غلت می‌زنم. صدای بلندگو دور است. کلمه‌ها نمی‌رسند.

    شارژ دوازده درصد. کابل را می‌زنم. صفحه روشن می‌ماند.

    نور از زیر در دستشویی درز می‌کند.

    بوف کور می‌خانم.

    پاسخ

89. بابالنگ‌دراز عزیزم، سلام.
    خوابم می‌آید‌.‌ سرم درد می‌‌کند. کم‌خوابیدن بد است بابا. امروز با کلاس‌هایم فرسوده شدم. سبک‌‌شناسی داشتیم و حافظ و روش تحقیق. تمرین‌جا را کمی بودم. نویسنده‌ساز و سرزبان هم طبق معمول بودم. یادداشتی نوشتم برای کانالم. نمی‌خواهم پیوستگی‌ام از بین رود‌. حالا واقعا باید بخوابم.

    پاسخ

90. تهیه‌ی فهرست ساده‌ای از کارهایی باید در طول روز انجام شوند، راهی‌ست تا با آرامش به همه‌شان برسم.

    نبات، ترشی ملایم لیمو را از دمنوش می‌گیرد. دوست دارم باور کنم این دمنوش، آرامشی اندک برایم فراهم کرده است و با این باور، لیوان داغ را بین دست‌هایم جا می‌دهم و هورتی مراقب می‌‌کشم تا زبانم نسوزد.

    این روزها بیشتر از همیشه به نوشتن و بودن در جمع مدرسه نویسندگی نیازمندم و نمی‌خواهم چیزی باعث شود خود را از آن محروم کنم.

    این مهرماه، زخم‌هایی برداشتم که نمی‌دانم از کجا آمده‌اند و چگونه روی تنم ردی گذاشته‌اند.

    با دردهای خفیف نمی‌دانم چه کنم. تحمل کنم یا قرصی بخورم و با خواب، راه خروجی بیابم.

    بعضی روزها دلم برای خانه بیشتر از حد معمول تنگ می‌شود و این موضوع تقریبن از کنترل من خارج است. نمی‌دانم که این حس دلتنگی را کجای دلم می‌توانم قایم کنم. شاید این حس را نمی‌توان جایی قایم کرد و از آن حس‌هایی‌ست که به هر راهی شده خودشان را نمایان می‌کنند.

    امروز دفتر شعر قرمزتر از سفید را ورق زدم‌. پاره‌ی کوتاهی از شعر شعرهای رنگی تقدیم شما:
    یک روز بازمی‌گردم
    یک روز بازمی‌گردم
    با زنبیلی از «شعرهای رنگی»
    (شعرهای زرد، آبی، بنفش
    سبز، قرمز، زنگاری)

    پاسخ

91. سال واژه: پذیرش
    کله ی سحر بیدار شدم، برای نهار خودم و بیژن مرغ گذاشتم جداگانه بپزد. پیشرفت کردم، قبل تر توان دل کندن از خواب نداشتم.
    در این فاصله دوش گرفتم.
    وسایل سرکار را آماده کردم.
    طلوع آفتاب را از میان ساختمان های کج و معوج نگاه کردم.
    به گربه هایم رسیدگی کردم.
    گربه های پارکینگ را غذا دادم.
    خرید جزئی از سوپر باعث شد به دو گربه ی گرسنه غذا بدهم.
    دو گربه ی منتظر در پاکنژاد را نیز غذا دادم.
    کار و داستان های همیشگی.
    ادامه ی کتاب”اثر انتظار” را خواندم.
    در ترافیک به وبینار نویسنده ساز پیوستم.
    خرید تخم مرغ تازه، عضو همیشه حاضر در یخچال.
    به توله های جلو تره بار اکباتان غذا دادم، قدری غذا ریختم بلکه بی خیال جگر خام شوند.( از سر مِهر، کسی برایشان جگر خام گذاشته بود).
    گربه های نزدیک خانه را غذا دادم.
    ادامه ی وبینار اینک در خانه، به آزادنویسی نرسیدم.
    قسمت ششم از سریال brothers را دیدم.
    دیداری کوتاه با همسایه و خرید جزئی از پروتئینی محل.
    با برنامه ی پومودورو، بیست و پنج دقیقه آرادنویسی کردم. از هر دری نوشتم، از مسائل صبح تا اکنون. از آشتی نبودن با جسم خود و … قدر زیادی سبک شدم.
    قبل از خواب، گزارش نیک را نوشتم.

    پاسخ

92. سال‌واژه: تغییر

    صبح که از خواب بیدار شدم، صفحات صبحگاهی‌ام را نوشتم؛ اما بعد از تمام‌شدن نوشتن، همچنان در تخت ماندم. کمی وب‌گردی کردم و بعد طاقچه را باز کردم و به خواندن رمانی که دیروز شروع کرده بودم، ادامه دادم. بالاخره حوالی ساعت یازده، با صدای مامان از تخت دل کندم و به هال آمدم.

    توی تخت یادم افتاده بود که با مامان هماهنگ کرده‌ام پتو را بشوییم. برای همین، دو تا بیسکویت خوردم و گلدان قشنگم را به سمت آفتاب چرخاندم. مامان هم پتو را برداشت و برد توی حمام تا خیسش کند. وقتی بیرون آمد، نوبت من شد. رفتم داخل حمام و به جان پتو افتادم؛ حسابی لگدمالش کردم و در آخر آب کشیدمش و از حمام بیرون آمدم. خلاصه، سهم امروز من از کارهای خانه، یک نبرد تمام‌عیار با پتو بود.

    برای ناهار کتلت‌های شقایق‌پز داشتیم؛ ترد و خوشمزه. از خوردنشان حسابی کیف کردم.

    بعد از ناهار، حدود یک ساعت با محوریت سال‌واژه‌ام آزادنویسی کردم. افکارم را تخلیه کردم، برای هرکدام از خودم پرسیدم چرا و تلاش کردم پاسخی مناسب پیدا کنم.

    عصر به پیاده‌روی رفتم. دیدن سرزندگی شهر، حال‌وهوایم را عوض کرد و من هم احساس سرزندگی بیشتری کردم.

    امروز به این فکر می‌کردم که ای‌کاش بعضی آدم‌ها به دکمهٔ «لال‌شو» مجهز بودند؛ همین که زبانشان برای زخم‌زدن به کار می‌افتاد، به اذن این دکمه و حق تعالی، لال می‌شدند. آن‌وقت شاید آرامش آدم‌ها بیشتر بود. به نظرم، وقتی همدلی در کار نیست، گاهی سکوت بهترین واکنش است.

    امروز با شقایق حرف می‌زدم که جمله‌ای گفت و به دلم نشست: «جایی که بود و نبودت مهم نیست، نبودنت رو انتخاب کن.»

    امروز هم نمرهٔ ۷ را گرفت. با اینکه چک‌لیستم تیک خورده بود و کارهایم را انجام داده بودم، روزم یکنواخت گذشت. انگار همه‌چیز سر جای خودش بود، اما چیزی کم بود؛ چیزی که هنوز نمی‌دانم چه بود. نتوانستم از این یکنواختی بیرون بیایم و روزم را به تجربه‌ای متفاوت تبدیل کنم.

    پاسخ

93. صبح زود بیدار شدم. فیلم و گشت در گوشی. مطلب کانال را منتشر کردم و به دو فایل از مجموعه فایل‌های گفت‌و‌جو از شاهین کلانتری و ماهان ابوترابی گوش دادم.

    ۲۹-۷-۱۴۰۵
    #گزارش‌نیک
    #مهلا‌طهماسبی‌زاوه
    https://t.me/ma0hlq

    پاسخ

94. گزارش نیک ۱۶۲ فرح
    سال واژه‌ام گفتگو است. پس سعی میکنم هر جا میرم سر صبحت را با افراد باز کنم.
    این هفته راننده اسنپ خانم بود. کمی که حرکت کرد سکوت بدجوری منو اذیت می‌کردم کفتم عجب شنبه خلوتی تهران دارد. خانم راننده اسنپ گفت آره منم دو سرویس رفت و برگشت داشتم از شرق به غرب تهران ، برای منم خیلی جالب بود که مسیر یاب می‌گفت یکربع یا نهایتن۲۰ دقیقه تا پایان مسیر.
    از همین جا حرف منو او شروع شد.
    داستان چند دقیقه مردنش در یک ایست قلبی در شب تولد سی سالگی‌اش و موردهای جالبی که گفت بماند تا در متن ‌های دیگر.
    بخاطرکمک به مادرم در هفته دوسه روز با اسنپ از غرب به شرق می‌روم. راننده‌های جالبی که اهل حرف و گفتگو هستند در این مسیر همراه و همسفر من می‌شوند وقتی روزانه نویسی میکنم از داستان زندگی آنها هم می‌نویسم. و در کانال فرحنامه گاهی از این راننده های خوش‌گفتار هم می‌نویسم.

    https://t.me/Farah_Sedaghat
    اینم آدرس کانال فرحنامه
    من این کانال را در سال ۲۰۱۶ بخاطر همکلاسی نیمه شنوا، نقاشی و طراحی‌ام در پردیس هنرهای زیبا در دانشگاه تهران ایجاد کردم. ناشنوایان در نوشتن خصوصن نحو بعلت کم شنیدن مشکل دارند. او از من خواست برای کانال نقاشی‌های آبرنگ متن های سه چهار خطی، کوتاه و احساسی و عاشقانه بنویسم. چون ارتباط تلفنی نداشتیم من در کانالم با دیدن نقاشی‌هایش می‌نوشتم.‌
    این کار نیک من به او بود، که منجر به کانال شد و با پیشنهاد استاد شاهین همان کانال را ۵ سال پیش با وبینارهای زبان‌آور استاد، هر روز فعال کردم تا الان.
    کار نیک دیگرم بنظرم اینست که دوستان خارج از کشور را که با فارسی بیگانه شده‌اند را دعوت به کانال کردم. اگر دو روز کانال به روز نشه سریع پیام میدن چه خبره؟ حالت خوبه؟ جنگ شده ، اینترنت قطع شده و یا چه؟
    خدا را بابت وبینارهای نویسنده ساز و استاد شاکرم.
    امروز هم طبق هر روز در وبینار نویسنده‌ساز شرکت کردم. و ۲۵ دقیقه رها و آزاد و بداهه بدون سانسور نوشتم.
    ✔️سریال کره‌ای دیدم ، که دیگه امیدوارم زودتر تمام بشه رقابت دانش آموزی و والدین آنها به جنایت ختم شد و حالا قتل پشت قتل …
    ✔️کاریکاتور حلزون هنوز خودنمایی نکرده
    ✔️ هیچ‌چیز هنرمندانه‌تر از دوست‌داشتن آدم‌ها نیست.»
(ونسان ون گوگ)

    ديده‌ای بايد سبب سوراخ كن
    تا ‌حُجُب را بركند از بيخ و بُن
    تا مسبب بيند اندر لامكان
    هرزه بيند جهد و اسباب و دكان
    ديده‌ای از شاه خواهم شه‌شناس
    تا شناسد شاه را در هر لباس (مولانا)

    پاسخ

95. این‌روزها بیشتر از قبل آزادانه می‌نویسم. هر چه زمان می‌گذرد ترس و حساسیتم به انتشار نوشته در کانال بیشتر می‌شود.
    باز هم اشعاری از پروین اعتصامی را می‌خوانم. «کام‌‌ها تلخ شد از تلخی این حلوا
    عهدها سست شد از سستی این پیمان»
    چند صفحه از سکوی سرخ درباره‌ی شعر یدالله رویایی می‌خوانم.
    دوش گرم می‌گیرم و تا قبل از جلسه‌ی تمرینجا موهایم را سشوار می‌کشم. وسوسه شدم موهایم را کوتاه کنم.
    یک فصل از سرگذشت کندوها می‌خوانم.
    وبینار امروز بیست‌وپنج دقیقه آزاد و رها نوشتم. هم‌زمان با صدای موسیقی رفتم تو کودکی. به یاد روزهای اول مدرسه و تنبیه معلمم.
    به پیاده‌روی امروز نمی‌رسم. ولی چند صفحه‌ای «چنین گفت زرتشت» را ورق می‌زنم.

    پاسخ

96. «امروز صبح، در خواب کسی مرده بودم. انگاری خودم را از طبقه‌ی ششم به قصد شنا در لگن آب به پایین پرت کرده بودم! یعنی از پنجره شیرجه زده بودم. لگن آب؟ زن‌برادرم تعریف می‌کرد؛ یا همان زن‌داداشم. نزدیک ظهر با من تماس گرفته بود، با لحن گریان و صدای ترسیده. قلبم ایستاد. آخر از این مدل حرف زدن‌ها خاطره خوشی ندارم. یاد زمانی می‌افتم که برادرم خبر رفتن پدرم را داد. یا حتی یاد خبر رفتن خواهرم از زبان خواهر دیگرم. یا باز هم یاد خبر مریضی مادرم را از زبان همان خواهرم در شهریور ماه پارسال. با اینکه لحن صبور و آرامی دارد اما برای من چون طوفان بود. چه کنم؟ بند دلم آویزان است خب! ولی حالا خدا رو شکر حال مادرم خوب است.
    آهان داشتم می‌گفتم. زنداداشم می‌گفت که همسایه‌ها همگی در کوچه جمع شده بودند و صدای یا حسین یا حسین گفتن او هم کل کوچه را برداشته بود. مرا در آغوش کشیده و به جان آقاجانم قسمم می‌داده که بلند شوم. مثل اینکه از سرم هم کمی خون آمده بود. ما سوار ماشین بودیم. یعنی تازه داشتیم از کوچه وارد خیابان اصلی می‌شدیم. مقصد، بازار طلافروش‌ها بود. می‌خواستیم چند تکه طلا بفروشیم برای خرید خانه‌ای که بالاخره جور شده بود. هنوز داخل خیابان نشده که زنداداشم زنگ زده و این‌ها را تعریف کرده بود. گفت فقط زنگ زده‌ تا صدایم را بشنود و خدا را عمیقا شکر می‌کرد. گفت بدترین خواب عمرش بوده. ناراحت شده بودم و برای همین گفتم طلا بنداز در آب و بخور. ساعت ده و خرده‌ای بود که رفتیم و ساعت دو بعدازظهر به خانه برگشتیم. البته در مسیر برگشت از یک جایی به بعد برای تمرین رانندگی من پشت فرمان نشستم. بماند که در دقایق آخر مثل همیشه تصمیم گرفتم دیگر فکر راننده شدن را برای مدتی بگذارم کنار و فراموشش کنم. البته این‌بار جدی‌ست! تصمیم قطعی است. دیگر پی‌اش را نمی‌گیرم. می‌پرسید چرا؟ می‌گویم بماند! راستی این را هم بگویم که قبلترش یک عروس و داماد دیدیم در خیابان سپه! اولین خیابان ایران. که از این سمت به سمت دیگرش می‌رفتند. اما هیچ ماشینی برایشان بوق نزد. به جز ما! آن هم با اصرار من. مثل اینکه دیگر دیدن عروس و داماد کسی را به وجد نمی‌آورد. اوضاع خراب‌تر از این حرفاست. البته که چند دختر دبیرستانی با دست زدن‌ها و هوهو کردنشان تا حدودی این بی‌توجهی را جبران کردند. بگذریم.
    به خانه که آمدیم، با زنداداشم تماس گرفتم. می‌گفت برای مادرش خواب را تعریف کرده و او گفته خون در خواب دیدن، یعنی خواب باطل است. همان تحلیلی که من کردم و به او گفتم. گرچه خودش هم می‌دانست. همان تحلیل قدیمی که از قدیمی ها آموخته‌ایم و دقیقا نمی‌دانم بر چه مبنایی‌ست. وقتی که برایم آنچه که در خواب دیده بود را می‌گفت دلم بیشتر سوخت و حتی گرفت؛ گرچه از همان اول برایم تاثر برانگیز بود. فکر کنین. من صبح زنده بودم اما، در خواب کسی مرده بودم!»

    پاسخ

97. یه حلزون دارم شاه ندارم، صورتی داره ماه نداره. بیست روز است که مادرحلزون‌شدم. لای بادمجان از یک روستا آمد خانه‌ی ما. فکر کنم استاد باعث شده که من به حلزون‌ها علاقه پیدا کنم. حیفم آمد بندازمش دور. گذاشتم توی شیشه و شد پسرم، شاید هم دخترم. باور می‌کنید نوازشش می‌کنم تنش را کش می‌دهد و شاخکش را بیرون می‌آورد، او هم می‌داند لمس چیست و دست عاشق چگونه است. بیچاره ونگوک او هم کسی نداشت که لمسش کند. او هم می‌دانست بهترین چیز دوست داشتن آدم‌هاست، به خاطر همین خودش را در نقاشی‌هایش غرق کرد تا ما عاشقش شویم. من حلزونم را دوست دارم. حلزون استاد شاهین را هم دوست دارم. از کوه‌ها گذشته این حلزون، تن نرمش کوهی شده. بعد یک عالمه بچه‌کوهی زاییده. استاد شاهین حلزون خنده‌رو هم بکش. می‌خاهم از خنده و شادی بگویم.

    تو خودت قند و نباتی، شکلاتی شکلاتی

    از هر چیزی کلیپی می‌سازد یک ایرانی، تا بخندد و بخنداند. گرانی می‌شود، می‌خنداند. جنگ می‌شود، می‌خنداند. سیل می‌آید می‌خنداند. دزد می‌آید می‌خنداند.

    خلاصه فهمیده که تنها خنده است که تاب‌آوری‌ش را نسبت به سختی‌ها بالا می‌برد.

    آیا خنده بر هر درد بی‌درمان دواست؟
    آیا بخند تا دنیا به رویت بخندد حقیقت دارد؟
    آیا به این جمله‌ها که به عنوان ضرب‌المثل سال‌هاست ورد زبان ماست باور دارید؟

    دیشب به جشنی که دعوت شده بودم، رفتم. می‌دانستم‌ که در آن‌جا هم مراقبه هست و هم خنده‌درمانی و هم رقص‌درمانی. مهمان‌های زیادی داشت.

    ابتدا همهمه خابید و مراقبه‌یی آغازید که ما را به اصل وجودی‌مان وصل کرد. کمی بعد رقص‌درمانی شروع شد و نرمانرم صورت همگان درخشید.

    وقتی‌که می‌نویسی، انگار تعداد چشم‌هایت بیشتر می‌شوند. دوست داری خودت را در همه بیابی. به تک‌تک چهره‌ها می‌نگریستم. هر کدام‌شان تابلوی زندگی بودند، بی‌تکرار و خاص. جمعی زنانه که در میان‌شان کودک و جوان و میان‌سال و سال‌دار حضور داشتند. چه چیزی همه‌ی ما را در آن ساعت با تمام نقاط متفاوت زندگی یک‌جا جمع کرده بود؟

    بله، درست است، شادی. شادی نقطه‌ی مشترک همه‌ی ما در آن‌جا بود. هر کسی رنجی داشت که می‌خاست با آن شادی معنایش دهد.

    این باور را دارم که غم مسری‌‌ست و شادی هم توان آن را دارد که چند برابر به همه سرایت کند و حال و احوال را خوش کند. دیشب شادی را چون موج دریایی می‌دیدم که پشتاپشت هم می‌آمد و ساحل وجودمان را در آغوش می‌گرفت.

    همیشه از ساختار مغز حیرانم. چه تلاش‌هایی نمی‌کند که حال‌مان را عوض کند تا انسانی بشویم که حق‌مان است. آستین را بالا می‌زند و کارهای جورواجور می‌کند. مثلن ترشح این هورمون‌ها:

    «۱. اندورفین (Endorphin)
    مسکن طبیعی بدن است و می‌تواند احساس خوشی را افزایش دهد و در کاهش درد نقش داشته باشد. خنده و فعالیت بدنی ممکن است در آزادشدن آن نقش داشته باشند.

    ۲. دوپامین (Dopamine)
    بیشتر یک پیام‌رسان عصبی است تا هورمون. در انگیزه، یادگیری، انتظار پاداش و تجربه‌ی لذت نقش دارد. اتفاق‌های خوشایند می‌توانند فعالیت سامانه‌های دوپامینی را تغییر دهند.

    ۳. اکسی‌توسین (Oxytocin)
    با پیوند اجتماعی و اعتماد در برخی موقعیت‌ها ارتباط دارد. خندیدن مشترک با دیگران می‌تواند احساس نزدیکی ایجاد کند، اما این به معنای افزایش قطعی اکسی‌توسین در هر بار خندیدن نیست.

    ۴. سروتونین (Serotonin)
    پیام‌رسان عصبی مهمی است که در تنظیم خلق‌وخو، خواب و اشتها نقش دارد. بااین‌حال، نباید تصور کنیم هر بار که می‌خندیم، سروتونین حتماً افزایش پیدا می‌کند.»*

    بدن همیشه راهی برای سلامت بودن اندام‌هایش دارد. دیگر برمی‌گردد به ما که چقدر صدایش را بشنویم.

    باورکنید، خندیدن، رقصیدن، شادی وجدان‌درد ندارد. ما سوگ‌های بزرگی را گذراندیم. دردهایی که تا ابد در درون‌مان تازه است. مگر می‌شود، عشقی برود و او را فراموش کرد، اما ما محکوم به زنده بودن هستیم. من در آن سمای تن با تمام آن عزیزان می‌رقصیدم. نوری بودند که با من همراه بودند.

    شاید تنها لبخندی، رقصی و شادی‌یی هر چند کوچک به ما بگوید این نیز می‌گذرد و دوباره با همه‌ی غم‌ها زندگی تازه‌یی می‌آغازد.

    در اولین روزهایی که ماه به دنیا می‌آید هم لاغر است و هم ضعیف، اما لبخندش آسمانی را زیبا می‌کند. می‌دانی چرا؟ چون می‌داند در چهاردهمین روز زندگی‌ش چون قرصی کامل و زیبا می‌درخشد.
    *قسمتی از گوگل
    https://t.me/golnesasher

    پاسخ

98. سلام
    یکی از کارهای روزانه ،خواندن گزارش نیک دوستان است .
    از صبح تا ظهر فقط در اغما هستم .باید داروها رو عوض کنم.عصرها کمی هوشیار هستم .شرکت در وبینار خیلی کم نصیبم می‌شود
    کتاب در جستجوی معنا از دکتر ویکتور فرانکل را می‌خوانم .نمیدانم چرا نویسنده ها شرایط را بخوبی وبا جزییات توضیح میدهند ،ولی در قسمت راه کار در حد چند صفحه یا پاراگراف ما را در نقطه شروع قرار می‌دهند .وتو در مانده که من پول وقتم را گذاشتم ! پس راه کار کجاست؟
    به هرحال این سوال که معنای زندگی چیست ؟ باید کتابهای بیشتری خوانده شود .

    پاسخ

99. کارهای هفته را در شرکت جمع و جور کردم. از شنیدن دوباره‌ی صدای کارگاه شعر روده‌کن شدم. اسباب سفر را مهیا کردم. داستان کوتاهم را به انجام رساندم. به تمرین «خودواژه» برگشتم. سپاسگزار بودنم.

    پاسخ

100. غمی من را گرفته بود که فهمیدم گرسنه‌ام، و بعد اندیشیدم به ترشی سیری که توی تراس است و به لوبیاپلویی که قرار است جمعه بپزم و حالا فرشته‌ای خوشحالم.

     امروز خیلی‌خیلی پنجشنبه بود. مدام فکر می‌کنم فردا جمعه است و استرس می‌گیرم چون از شنبه‌ی این هفته بدم می‌آید.

     صبح کار بود.

     بعد تمرین‌مکان بود. جایی که تمرینات لخت می‌شوند و مورد گازش و گایش قرار می‌گیرند. استاد چون باادب است اسمش را گذاشته تمرینجا.

     بعد هم نوشتن بود و نویسنده‌ساز بود و باز نوشتن بود و ای بب. ای زندگی ما هم شده همین‌ها، دلم ترومای جدید می‌خاهد. قدیمی‌ها دارند دلمه می‌بندند. البته عفونت می‌کنند گاهی.
     عسل آمد و فهمیدم او لَ‌لَ، بلوگر است و باس پیجش را ببینم که دست راستش روی سر ما. والا اینقدر دوست دارم کلیپ‌ و محتوای تصویری و ویدئویی بسازم اما نمی‌دانم، یک‌طوری‌ام. از ترس اینکه نصفه‌کاره بماند سراغش نمی‌روم.

     بعد با ندایا شروع کردیم به نوشتن. نوشتم و نقاشی کشیدم و خاندم «هیچ بخشی از ما بد نیست» را. تمریناتش نیاز به حالتی از آرامش دارند که باید توی موقعیت قرار بدهی خودت را، از آن کتاب‌هایی نیست که هرجایی بشود خاند. فائزو هم اضافه شد و خاندیم باز.

     بعد رفتم شام و بعد وبینار متین چپانی را بودم با موضوع ژذاب مرزگذاری. ععی روزگار. چه رنج‌هایی که نکشیده‌ام و چه زجرهایی که نداده‌ام عزیزانم را بابت این موضوع. شاید عجیب به نظر برسد ولی یکی از مهم‌ترین علت‌هایی که پیش تراپ‌علی می‌روم و می‌خاهم یاد بگیرم توی روابطم چگونه باشم عزیزانم هستند. همان جلسه‌ی اول به تراپ گفتم که نمی‌خاهم او را زجر بدهم، می‌توانی کمکم کنی؟ خب آدم به خاطر خودش می‌رو که خودش کمتر عذاب بکشد ولی این هم حس مسئولیت است که بدانی حال بد تو، حال نزدیکانت را هم به هم می‌ریزد و بهتر نیست که برای سلامتی همدیگر هم که شده خودمان را جدی بگیریم؟ نمی‌دانم. به هر حال آن‌قدرها موفق نبودم و هنوز دارم کار می‌کنم و شاید روزی شد.

     و خاب می‌برد مرا.

     پاسخ

101. مهمترین کار امروزم پیاده‌روی بود.

     پاسخ

102. رنج من، رنج است؟

     ــ چرا نوشته‌هایم اینقدر غم باردارند؟ نکند خو کرده‌ام به غم؟ به زنجموره؟ نکند تقصیر خودم باشد و الکی هی گنده‌ می‌کنم‌شان؟ نکند همه چیز تقصیر من باشد؟ نکند به قول آن روانشناس دارم گدایی لایک و توجه می‌کنم؟ نکند این سوال‌ها همه مهمل باشند و من باز به بهانه‌ای پتک شوم و آوار سر خودم؟ نکند از بس رنج‌هایم را نادیده گرفته‌اند خودم هم بلد شدم؟ باورشان کردم؟ نکند نیازمند شنیده شدنم؟ نیازمند خانده شدن؟ نیازمند فهمیده شدنم شاید. نکند رنج من براستی رنج باشد؟ نکند زخمی باشم؟ نکند زندگانی‌ام زنده‌مانی‌ باشد فقط؟

     ✍ فاطمه محمدی

     #گزارش_نیک

     پاسخ

103. ساعت که بیدارم نکرد. تا که صدای دیگری از گوشی آمد که فرق داشت. ذهن نصفه‌هوشیارم فهمید فرق دارد و بعد فهمید که یکی دارد زنگ می‌زند. چون صدایم خواب بود برنداشتم. بلند شدم.
     نیم ساعت بعد زنگ زدم به زنگ‌زننده و برنداشت.

     رفتم دانشگاه. لیست خرید نوشتیم برای انبار و وسایلمان را مرتب کردیم. خیلی وقت بود می‌خواستم لوله‌ها را جمع کنیم و مرتب کنیم. جمع کردیم و مرتب کردیم.

     سلول‌ها را نگاه کردم زیر میکروسکوپ. امروز باید محیطشان را عوض می‌کردم. نکردم. گذاشتمشان تا بمیرند. حالشان خیلی خوب نیست و می‌خواهم از یک جای دیگر سلول بگیرم. این یکی‌ها را که بالاخره می‌خواهم بریزم دور. چرا محیط کشت خرجشان کنم الکی؟
     ولی فعلاً نریختمشان دور. زیر میکروسکوپ دیدمشان. به تماشای مرگ.

     ناهار ماهی بود و مگر می‌شود ماهی را در دانشگاه خورد؟ یک عالمه تیغ دارد و تازه اصلاً میل هم نداشتم و حال و حوصله‌ی ور رفتن با تیغ‌ها را. گرفتم و آوردم خانه.
     خانه یک تکه‌ی کوچک ازش خوردم و یک چیز دیگر خوردم و گذاشتمش برای شام.

     در راه تا خانه کلی نوشتم و به خودم گفتم دختر خوب این آخر هفته هم مثل هفته‌ی قبل خوب کار کن. فقط باید ساعت خوابت بهتر شود. تو که این همه خوب داری به روتین‌هایت می‌رسی، کارهایت را می‌کنی، اینستاگرام نمی‌روی، حیف نیست خوابت به‌هم‌ریخته باشد؟

     تا شب خوب بود. هم روتین‌ها، هم کار کردنم. طراحی پرایمر یکی از ژن‌هایم هم تمام شد. پرایمر یک چیزی است برای تکثیر ژن. خیلی خوشحالم. بیشتر از خود ژن برای این که این مهارت را یاد گرفتم خوشحالم.

     حواسم باشد زود بخوابم امشب.

     https://t.me/f_mahmudpur

     پاسخ

104. هشدار را جدی بگیرید. چند روز است، ستاد بحران استانداری تهران، خبر از وقوع ال‌نینو در روزهای آینده داده. احتمال سیل وجود دارد، از مسیر رودخانه‌ها دور بمانید.
     ون‌گوگ، نقاش دیوانه، سال گذشته تاترش را با دوستان طبیعت‌گرد رفتم. فرهاد آئیش بازی می‌کرد. شقایق فراهانی، و حمید گودرزی. چقدر راه داشت به مال و منال و ثروت. ولی در سطح مردم فقیر زندگی کرد. کتاب‌های مقدس را آتش زد تا فقرا را از سرما نجات دهد.
     صبح‌ها چقدر ناامید می‌شوم، از فرهنگ ایرانی. فرهنگ موتورسواری. موتورسواران انواع و اقسام مسیرهای منحنی و هذلولی، در مسیر برعکس اتوبوس، در جهت خط عابر، پیاده‌رو و انواع و اقسام نمایش‌های دیوانه‌وار. بدتر از فرهنگ رانندگی و موتورسواری، مشاهده والدینی که بچه‌هایشان را به مدرسه می‌برند. بدون توجه به رنگ چراغ راهنمایی، بعضی‌ها هم پشت موتور، و … . چه فرهنگی نسل جدید دبستانی می‌‌آموزد.
     بعد از مدت‌ها امروز مأموریت رفتم، بررسی شکایت فاضلاب و تصفیه‌خانه. و دو سه مأموریت جانبی دیگر.
     امروز هم صفحات صبحگاهی را نوشتم. به عنوان پیاده‌روی صبحگاهی تا ایستگاه اتوبوس پیاده رفتم. در اتوبوس، شروع کردم کلمه‌سازی برای خودواژه و در نوت گوشی یادداشت کردم. در وبینار امروز، بیست و پنج دقیقه با انرژی خوب جمع نوشتم. از افکار و رفتارهایم نوشتم. خودم را تحلیل کردم. مثل پیام‌هایی که خانده شد. من هم گریه کردم. و بعد از وبینار سبک‌تر بودم.
     بعد از مدت‌ها خانم فاطمی را دیدم. از شوق‌شان برای خاندن مجله‌ی نیویورکر گفتند.
     سخنان یک روانشناس را شنیدم. از کلمه می‌گفت و مقدس بودنش. این که کلمات انرژی دارند. حواس‌مان باشد چه کلماتی به کار می‌بریم. کلمات مثبت به کار ببریم. مثل این، آخ جون صبح شده بریم پول دربیاوریم. بریم پاییز و رقص برگ‌‌ها را تماشا کنیم.

     پاسخ

105. روز سختی داشتم و گزارش مفصلی از آن نوشتم. اما موفق نشدم ویرایشش کنم. کانالم را به‌روز کردم. صفحات صبحگاهی نوشتم. خسته‌ام و بی‌حوصله. دیگر توان هیچ کاری را ندارم.

     پاسخ

106. گزارش نیک شصت و دوم را می آغازم.
     آغازیدن. وقتی این کلمه را می گویم یا می شنوم یاد غازهای سفید می افتم که از سفیدی و تمیزی پوستشان برق می زند و لک ندارند.
     غازهایی که صدا در می آورند و تلو تلو خوران در حیاط قدم می زنند.
     بگذریم امروز چه اتفاقی افتاد؟
     امروز از صبح درگیر کارهای اداری استخدامی بودم و رفتم که مدارک را شرکت تحویل بدم.
     و بالاخره از شنبه شروع به کار می کنم.
     حدودا چهار ساعت جلسه داشتیم.
     کارشناسان هر بخش آمدند و توضیحات لازمه را ارائه دادند.
     اتفاقا از ما هم پذیرایی کردند.چای، نسکافه، شکلات باراکا، کوکی.
     خلاصه همه چیز بود.
     من که یک لیوان آب جوش خوردم یا یک شکلات باراکا‌.
     خب نمی خواستم ندید بدید بازی دربیاورم.
     بعد از جلسه هم پدر به دنبالم آمد و رفتیم خانه.
     به خانه که رسیدم مادر تمام کارها را کرده بود و در حال رنگ آمیزی موهایش بود.
     نهار آماده و خانه تمیز و جارو شده.
     چون امروز قرار بود برویم به سمت دیار همیشه سرسبز گیلان.
     امسال تابستان به خاطر کار و مشغله های زیادی که داشتیم قسمت نشد به آنجا سفر کنیم.
     برای همین تصمیم گرفتیم قبل از شروع کار من از این دو روز استفاده کنیم و برویم به گیلان عزیز.
     البته خواهرم فردا را مرخصی گرفته است.
     من هم دوشی گرفتم و خودم را خوشکل موشکل کردم و خانواده هم رفتند دکتر که خواهرم سرم بزند،چون او دچار این ویروس منحوس جدید شده است.
     بعد از آمدن آن ها همگی آماده شدیم و عزم سفر کردیم.
     تقریبا ساعت ۱۷ به دل جاده زدیم.
     من هم غافل از ساعت و حال و هوای سفر ، به کلی یادم رفت که وبینار در حال شروع شدن است.
     ناگهان برق از چشمانم پرید و هشیار شدم. نگاهی به ساعت انداختم. وای خدای من ساعت ۱۷:۲۰ بود. سریعا وارد تلگرام شدم و روی لینک زدم و به وبینار و دوستان سلام کردم.
     وقتی وارد وبینار شدم، خانم عسل در حال سخنرانی بود.
     نمی دانم از چه حرف می زد ولی اندکی بعد که بیشتر گوش سپردم راجب مجله یا کتابی صحبت می کرد که خیلی جالب بود.
     هر چه جلوتر می رفت بحث جالب ترم می شد.
     استاد هم که تیپ زده بود.
     پیراهن مشکی با کراوات زرد و مشکی.
     هر روز با کارهای استاد سوپرایز می شویم.
     آن جا خنده دار بود که می گفت من نمی دانم به درگاه خدا چه کردم که این مداحی پور با دو نقطه سر راهم سبز شد.
     یکی از بچه ها را می گفت.
     همه هم به او حمله کردند که کارما کارما.
     به او گفتند که درگیر ‌کارما شده.
     آنجا بود که ناگهان دلم برای استاد سوخت.
     دلتان می آید او را مورد هجوم حرف های خود قرار دهید؟
     او که این جمع دوست داشتنی و کتاب خوان را ساخته و به واسطه ی او ما کنار هم جمع می شویم و یاد میگیریم.
     به واسطه ی او به نوشتن روی آوردیم و آگاه تر و آرام تر شدیم.
     بعد از تمام شدن وبینار هم با خودم عشق و حال کردم و با آهنگ های در حال پخش انرژی پنهان شده را تخلیه کردم.
     نمی دانم چرا نمی توانم بر این کمالگرایی یا تنبلی خود غلبه کنم و کتاب استاد که برای افزایش دایره واژگان هست را بخوانم.
     بنده خدا در هر وبینار به آن اشاره می کند و اسمش را یادآوری می کند و من هر بار از یک گوش می شنوم و از دیگری در می کنم.
     انرژی ام که تخلیه شد و حال دلم عالی، کم کم داشت خوابم می برد. چشمانم را بستم.
     صدای آهنگ را می شنیدم، اما در سکوت خودم غرق شدم و حرکت دیگری نمی کردم.
     به سکوت و زیبایی شب خیره شدم.
     همه چیز آرام و دلربا بود.
     فقط ساکت شدم و به درون خودم سفر کردم.
     گوش به صدای درونم کردم و از حس سرشار سکوت لذت بردم.
     با خود گفتم که دست به کار بشم و گزارش نیکم را بنویسم و از این فرصت استفاده کنم.
     چون ممکن است وقتی می رسیم خسته باشم و درگیر احوال پرسی شوم و زمان از دستم در برود.
     هنوز در راهیم و از مسیر لذت می بریم.
     ساعت نزدیک ۲۱ است دقیقا ۲۰:۴۷

     پاسخ

107. سال‌واژه‌ام تعهد ورزی‌ست و به آن وفادارم. از خواندن گزارش نیک دوستان لذت می‌برم. هر روز اگر فرصتی دست دهد گزارش سه الی چهار نفر را می‌خوانم و با خواندن آنها مطالب جدیدی یاد می‌گیرم. امروز مثل دیروز نبود اما شباهت عجیبی با دیروز داشت. کتاب بیگانه از آلبر کامو را شروع به خواندن کردم. و نوکی به کتابهای دیگر زدم. صبحدم به پیاده روی رفتم. و برای اینکه هنگام خواندن و نوشتن چرت نزنم یک قهوه تلخ خوردم. و لذت بردم. از اخبار و جنگ بدم می‌آید. دوستانم تماس گرفتند برای فردا با دوستان جانی قرار در کافه‌ای گذاشتیم. و رویای دیرینه‌ام داستان پردازی‌ست. واژه‌ی نامانوس بلاگر را امروز زیاد شنیدم و سعی می‌کنم از ذهنم دورش کنم. داستان بلند و یا رمان نویسی کار هوشمندانه‌ای‌ست که به مرور باید شخصت‌های آن را شناخت و در جای درست گذاشت. خاطرات خوب همیشه مرا خوشحال می‌کنند اما خاطره‌ی بد هم کم ندارم حتی بیشتر از خوب. فیلم نمی‌بینم برایم مثل قرص خواب است مگر اینکه با یک یا چند نفر در فضایی خارج از خانه باشد. نمره‌ی امروزم را هفت می‌دهم و در کانال تلگرامم یادداشت‌های روزانه را منتشر می‌کنم. آدرس👇
     https://t.me/notetoday1

     پاسخ

108. گزارش نیک ۵۸

     به سلامتی و میمنت حساب تلگرامم خراب شده بود و خودش از کانال‌ها و گروه‌ها بیرون می‌جهید. گویا چاره‌ای جز پاک کردن نبود. اطلاعاتم را به حساب دیگری منتقل کرده و فاتحه‌ی حساب مرحوم را خواندم.
     «پشتیبانی مدرسه‌ی نویسندگی» برای انتقال کانال‌های دوره‌ها به حساب جدید، بسیار کمک کرد. دوست داشتم این‌جا تشکر کنم.
     خلاصه صبح جالبی برای شروع نبود.
     نوشتم و کانالم را به‌روز کردم. از خواب دیشب و تخیل خودم برای متن کانال استفاده کردم.
     آزادنویسی کردم.
     «میگرن» توانایی انجام اکثر کارها را ازم گرفت.
     بیشتر روز را با نیم‌چشم نگریستم.
     شب هم زود می‌خوابم تا شاید فردا «میگرن» بیخیال شده باشد.

     پاسخ

109. نشسته‌ام و… چرا من همیشه نشسته‌ام؟ چرا هیچ‌وقت در حال دویدن نیستم؟ نمی‌نویسم ایستاده‌ام؟ خب معلوم است، آدم در حال حرکت که نمی‌نویسد، می‌نشیند، بعد می‌نویسد. خب اگر نشستن بدیهی است، چرا اصلاً می‌نویسی؟

     خب پس از این به بعد ننشسته‌ام؛ یعنی نشسته‌ام، اما نمی‌گویم که نشسته‌ام.

     پشت میز کارم، روبه‌روی لپ‌تاپ مغازه نشسته‌ام. حساب تمام حساب‌ها را رسیده‌ام. حالا گوشی دست گرفته‌ام تا چند خطی بنویسم.

     امروز به‌جز ظرف شستن و جاروی خانه، ادامه در همین نزدیکی را خواندم، کاغذنویسی کردم و به کانال سید سر زدم. بعد هم نشستم و غصه خوردم. همان‌طور که غصه می‌خوردم و می‌خوردم، خوابم برد. می‌خواستم زودتر بیدار شوم تا روی سایتم کار کنم. زودتر بیدار شدم، اما یادم آمد یک ساعت طول می‌کشد که سیستمم بالا بیاید، پس بی‌خیالش شدم و به شب انداختم. یک فیلترشکن خوب باید پیدا کنم برای سیستمم؛ این‌طوری نمی‌شود.

     زودتر از خانه بیرون زدم و با خیال آسوده قدم‌قدم‌قدم زدم. کمی فکر کردم، راه رفتم، به آگهی دیواری‌ای که باید همین روزها می‌گذاشتم فکر کردم. در مسجد پشت ساختمان محل کارم، نمازم را خواندم و قدم‌قدم‌قدم رسیدم به محل کار.

     و حالا بعد از انجام کارهایم نشسته‌ام. یکی از صاحب‌کارهایم بیرون مغازه، پشت ویترین گوشی‌ها، قدم می‌زند. دو نفر دیگر با مشتری حرف می‌زنند و برای خرید گوشی مشورت می‌دهند.

     من اینجا نشسته‌ام.

     پشت لپ‌تاپ محل کارم.
     https://t.me/meslenafas

     پاسخ