این نسخه را برای همسفران باشگاه فیلمنامهبین پیچیدهایم؛ اما چهبهتر که نزد شما هم باشد:
۱. جرقه
با چند جرقهی کوچک بیاغازیم. هر جرقه را در یکی-دو جمله بنویسیم.
جرقه چیست؟
جرقه ماقبل ایده است. ناقص است. تصور دقیقی از شروع و میانه و پایان داستان ایجاد نمیکند.
جرقه از کجا میآید؟
به تجربههایمان بیندیشم. به موضوعات موردعلاقهمان بنگریم.
یکی از بهترین شیوهها برای خلق جرقهی داستانی، ادامهی این سطر است:
«چه میشود اگر…؟»
۲. ایدهی ۲ سطری
وقتی مطمئن میشویم که جرقه به ایده تبدیل شده که بتوانیم بیانی دقیق و مؤجز از شروع و میانه و پایان داستان را در دو سطر بنویسیم. رسیدن به این مرحله ممکن است ماهها زمان ببرد، اما میارزد و جلوی بسیاری از گرفتاریهای احتمالی را در حین نگارش متن اصلی میگیرد.
۳. طرح تکصفحهای
در این مرحله میکوشیم ایده را در یک صفحه شرح بدهیم، اما حواسمان هست که به جزییات نالازم نپردازیم و صرفن، گزارش دقیقی از پیوندِ علتومعلولیِ وقایع داستان بنویسیم.
۴. خلاصهی ۴ صفحهای
وقتی طرح تکصفحهای حسابی توی ذهنمان خیس خورد و عیبواشکالش بیرون زد، حالا میتوانیم خلاصهی مفصلتری بنویسیم.
در این مرحله شاید لازم باشد به برخی صحنهها یا دیالوگهای کلیدی هم اشاره کنیم.
۵. کارتنگاری
باز هم چهبهتر که برای نوشتن متن اصلی عجله نکنیم. کارتهای کوچکی تهیه کنیم و خلاصهیی از هر صحنه را روی کارتی مجزا بنویسیم. سپس کارتها را کنار بچینیم و به سیر وقایع داستان بنگریم.
از خود بپرسیم:
رابطهی علت و معلولی صحنهها محکم است؟
نمیتوان برخی صحنهها را با هم آمیخت؟
میتوان دربارهی زمان و مکان و سایر عناصر برخی صحنهها به گزینههای بکرتری اندیشید؟
پس از طی همهی این مراحل میتوانید متن اصلی فیلمنامه را بنویسید. آنگاه احتمالن حیرت میکنید از اینکه همه چیز چه خوب و سریع پیش میرود.
