دسته‌بندی: یادداشت روز

دستمایه قرار دادن ماجراهای شخصی برای نوشتن داستان وسوسۀ بسیاری از آدم‌هاست. نمونه‌های موفق هم کم نیستند، یکی از چهره‌های شاخص این نوع نوشتار هنری

از نوشتن. از کلمات قصار محبوبم. از پیاده‌روی‌های طولانی. از پرسه در کتابفروشی. از مجله چاپ کردن. از آموختن و آموزاندن. از تمایز. از فیلم

اگر نتوانستید دربارۀ چیزی بنویسید، دربارۀ ناتوانی‌تان در نوشتن از آن چیز بنویسید. در چنین مواقعی به این دو سوال پاسخ نوشتاری بدهید و دست

بله دیگر، من هم به سیاق سایر نیاکان و معاصران چون به خلوت می‌روم آن کار دیگر می‌کنم! ترجیح می‌دهم در خلوتم از موضوعاتی بنویسم

«من کجا و نوشتن کجا؟» من با نوشتن غریبه بودم. در نوجوانی و اول جوانی طراحی و تصویرسازی را به هر هنری ترجیح می‌دادم. حتی

سقراط می‌گوید «خودت را بشناس.» این وبلاگ‌صاحاب هم می‌گوید: «پدر و مادرت را هم بشناس (ناپدری و نامادری هم قبول است)». نه، گمان نکنید که

از فقر و بحران‌های مالی و اقتصادی چندان نمی‌ترسم (شاید بهتر است بگویم که می‌ترسم، اما این ترس متوقفم نمی‌کند). از کودکی‌ آموخته‌ام که در

من به کلمۀ باور خیلی فکر می‌کنم. باور دارم که باور مهم است. (جملۀ باسمه‌ای!) امروز رفته بودم لب دریاچۀ چیتگر. جلسه داشتیم. اما دو