نویسنده: شاهین کلانتری

  کار نو کلمه‌‌ی نو می‌خاهد. کلماتی برای برانگیختنِ تو به حرکت.   به رابطه‌ی نامیدن و انگیختن اندیشیده‌‌یی هیچ؟ مثلن الان برای اتاق خابت

  بگو چه می‌خاهی بسازی، به خودت، به دیگری نه، که زوال ایده در نقل زودهنگام آن با دیگران‌ست. برای خودت بگو، شفاف بگو، هزارباره

  در خاب‌وبیدارِ دمِ‌صبح به ایده‌یی رسیدم درباره‌ی نحوِ جمله، نه مضمون جمله، و خشنودم که توی خاب هم «نحو» است مسئله‌ام نه موضوع. ذهنم

  گاه ایده با ترسیم هزارباره‌ی واژه به چنگ میاید. چند ده بار با قلم فلزی نوشتم «جُستارگاه» تا به خط مطلبوم برای پوستر این

  و به آن دوستانم که از غم‌آلود‌گیِ‌ نوشته‌هاشان بیزارند و شگردِ شادانه‌نگاری می‌طلبند، جز این نمی‌گویم: عزیزم، هرچه هست از ناخودآگاه تو می‌جوشد و

لبالب از شوق تأسیسم. مجنونِ راه‌اندازی و مجبورِ جااندازی.   دیروز با همسفران فعال مدرسه نویسندگی، گروه «کتابنوک»‌ را پایه گذاشتیم. در این گروه به

با لبخندی روی لب بنویس، حتا شده با تبسمی مصنوعی. این شاید عصاره‌ی آن چیزی باشد که می‌توانم درباره‌ی نوشتار الهام‌بخش بگویم، الهام‌بخش برای خودت،

چاه ذهن هم تلمبه می‌طلبد گاه‌گاه. سطر که پیش نمی‌رود، دست نمی‌کشم، ‌تکرار می‌کنم، تلمبه می‌زنم تا دستم سرد نشود. دیروز برای شکل‌دادن به استدلالی،

اگر نوشته‌هایمان بچه‌های ما هستند، دست شستن از بازنویسی و ویرایش آن‌ها، به معنی توقف پرورش فرزندانمان نیست؟   پی‌نوشت: نوشته به مثابه‌ی فرزند. استعاره

و توسعه‌‌ی فردی را زمانی می‌آغازی که برای پرسش‌های شفاف، پاسخ‌های دقیق و روشن بنویسی:   چرا می‌نویسم؟ محتاج یادآوری چیستم؟ چگونه برای دیگران سودمند

اما این اتفاقی است که نام داستان‌های محبوبم به شب آمیخته: «شب هول»، «شب یک شب دو»، «سفر شب»، «شب طولانی تیزدندان»، «شب ملخ»، «شب

«آفوریسم*» که برابرنهادِ فارسی آن «گزین‌گویه» است، در مثل به چنین جمله‌هایی گفته می‌شود: «اگر می‌توانستیم خود را از چشم دیگران ببینیم، همان دم جان

گاهی می‌روم سراغ یادداشت‌های شخصی‌ام در سال‌های گذشته تا ببینم چطور آدمی بوده‌ام، و اصلن همین است که بهم انگیزه می‌دهد برای مداومت در روزانه‌نویسی.

واژه‌ها همیشه حاضر به یراقند و روزها را می‌توان با آن‌ها ساخت،‌ همواره.  می‌روم سراغ متنی خاص، متنی که در آن امیدی به یافتن واژه‌یی

و نوشتن تجربه‌ی دوباره‌ی کودکی‌ست، چرا که وامی‌داردت به بازی و بچگی یعنی بازی و بازی یعنی زندگی.  امروز توی دوره‌ی نوجوان با بچه‌ها نوشتن

شوق نوشتن اگر داری باید ببینی چه کارهایی‌ست که فقط با نوشتن می‌توانی انجام بدهی و جز با نوشتن اصلن امکان انجام آن‌ها نیست (دست‌ِکم

ولگردی با واژه‌ها اینطور‌ی‌ست که دست یک کلمه را بگیری و بیفتی توی کوچه‌ی کاغذ، ولی تا یک واژه‌‌ی دیگر به چشمت خورد، این یکی

یادگیری درست نوشتن همان‌قدر مهم است که آموختن غلط‌نویسی. یعنی چی؟ اول اینکه منظورمان غلط املایی نیست و بیشتر درباره‌ی نحو زبان سخن می‌گوییم.  برای

هر چه نداری کلمه‌اش را داری.  آنچه نداری واژه‌اش را که داری. چیزهایی هستند که آن‌ها را نداری، اما کلماتشان را داری. خودش را نداری،