نویسنده: شاهین کلانتری

دل‌انگیزترین موضوعِ نوشتن حکایت دوست داشتن است؛ اینکه چرا چیزی را دوست داریم. دوست داشتن آدم‌ها البته حکایت دیگری است و  اصلن خوشا بی‌دلیل دوست

«پاد» البته از آن پیشوندهایی نیست که در واژه‌سازی طرفدارش باشم. به معنی «ضد» است اما به گوش فارسی‌زبان‌ها چندان آشنا نیست و چه‌بهتر که

اگر هر روز بتوانم گام کوچکی در انجام این ۷ کار بردارم، پیروزِ‌ روزم خواهم بود: ۱. کاری که کسی را به درک شگفتی و

بازی‌ام این بود که هر روز بعدازظهر بروم توی حیاط درندشت خانه و زمین را بکنم. دنبال گنج می‌گشتم. در صحبت‌های پدرم شنیده بودم که

شب است. نه. خود «شب» کافی‌ست. پس از نو می‌آغازم: شب. مرتضا نشسته آن‌سو. خوب است. کوتاه در سه کلمه. اما نه. حس می‌کنم تصویر

نثر داستان هم می‌تواند شاعرانه باشد، به شرط آن‌که شعر را بشناسی و شاعرانگی‌ات با فضای داستان سازگار باشد. یکی از راه‌های رسیدن به لحن

پیش‌تر این‌‌گونه نبودم، اما حالا کم‌تر چیزی به‌اندازه‌ی یافتن واژه‌یی تازه خرسندم می‌کند.  عصری که به کتابفروشی سر زدم، چندان امیدی به یافتن کتاب تازه

وقتی ته می‌کشید، تنها استعاره می‌‌توانست ذهنش را گرم نوشتن کند و از هراس و آسیمه‌گیِ کمبود ایده برهاندش.  سطری از شعری افتاده بود سر

نوشته‌ی خوب در مرحله‌ی «وانویس»‌یا «بازنویسی» شکل می‌گیرد.  بازنویسی فقط جابجا کردن نقطه و ویرگول است. گاه‌گاه در این مرحله بیش از نیمی از متن

بپنداریم که رسانه‌‌یی داریم که هر روز می‌خواهیم در آن یادداشتی سودمند منتشر کنیم.  انتشار روزانه اما دشوار است، اگر نوشتن را مستقیم به زندگی

در یادداشت‌گاهِ گوشی فهرستی دارم از هزارها واژه که از این‌سو و آن‌سو گرد آورده‌ام.  هر هنگام که بتوانم می‌نشینم و تنها به این کلمات

امروز نسیم رفت. تنها خواهرم. کانادا. پی درس و کار و زندگی. همه گریستند. من نَگریستم. تنها ‌نِگریستم. چرا ناراحت نبودم؟ یک دلیل دارد: او

برخی جمله‌ها چنان در ذهن نقش می‌بندند که می‌شوند یکی از معیارهای آدم در سنجش احوالش.  برای من، این حرف اریک واینر، یکی از همین

رمان پلیسیِ خوب شاید بیش از هر نوع دیگری از داستان بتواند آدم‌ها را به قصه خواندن علاقه‌مند سازد. کتاب‌های جنایی-معمایی ممکن است آثاری بازاری

از دیدن برخی عاد‌ت‌های نویسندگان بزرگ به وجد می‌آیی و شوق بیشتری برای خواندن و نوشتن می‌یابی. برای مثال، این حرف خورخه لوئیس بورخس شما

حسین رحمت نوشته بود: «نمی‌خواستم این‌ها را بنویسم. دریا می‌داند. سال‌هاست که می‌داند.» نوشتنی همان‌هاست که نمی‌خواهی بنویسی، همان‌ها که می‌دانی دریا می‌داند، اما باید

بی استعاره دست‌های زبان چه خالی‌تر بود، استخوان جمله‌ها به تنشان می‌چسبید و شوق سخن‌ گفتن یکسره از میان می‌رفت. به زور استعاره است که

«رنگ همکار ما هر روز زردتر می‌شد، رنگ همه‌ی همکاران ما هر روز زردتر می‌شد. سر همکار ما هر روز سفیدتر می‌شد، سر همه‌ی همکاران

اگر ایده‌یی در کار نیست یعنی رابطه‌یی در کار نیست.  حرف تازه نتیجه‌ی رابطه‌ی تازه است. هم رابطه با آدم‌ها هم چیزها.  رابطه دشوار است.

جمله قرار نیست همیشه کوتاه باشد. جمله‌ی بلند هم کارکردهای خاص خودش را دارد.  ربطی به نویسندگی داستانی یا غیرداستانی هم ندارد. گاه در بیان