نویسنده: شاهین کلانتری

با لبخندی روی لب بنویس، حتا شده با تبسمی مصنوعی. این شاید عصاره‌ی آن چیزی باشد که می‌توانم درباره‌ی نوشتار الهام‌بخش بگویم، الهام‌بخش برای خودت،

چاه ذهن هم تلمبه می‌طلبد گاه‌گاه. سطر که پیش نمی‌رود، دست نمی‌کشم، ‌تکرار می‌کنم، تلمبه می‌زنم تا دستم سرد نشود. دیروز برای شکل‌دادن به استدلالی،

اگر نوشته‌هایمان بچه‌های ما هستند، دست شستن از بازنویسی و ویرایش آن‌ها، به معنی توقف پرورش فرزندانمان نیست؟   پی‌نوشت: نوشته به مثابه‌ی فرزند. استعاره

و توسعه‌‌ی فردی را زمانی می‌آغازی که برای پرسش‌های شفاف، پاسخ‌های دقیق و روشن بنویسی:   چرا می‌نویسم؟ محتاج یادآوری چیستم؟ چگونه برای دیگران سودمند

اما این اتفاقی است که نام داستان‌های محبوبم به شب آمیخته: «شب هول»، «شب یک شب دو»، «سفر شب»، «شب طولانی تیزدندان»، «شب ملخ»، «شب

«آفوریسم*» که برابرنهادِ فارسی آن «گزین‌گویه» است، در مثل به چنین جمله‌هایی گفته می‌شود: «اگر می‌توانستیم خود را از چشم دیگران ببینیم، همان دم جان

گاهی می‌روم سراغ یادداشت‌های شخصی‌ام در سال‌های گذشته تا ببینم چطور آدمی بوده‌ام، و اصلن همین است که بهم انگیزه می‌دهد برای مداومت در روزانه‌نویسی.

واژه‌ها همیشه حاضر به یراقند و روزها را می‌توان با آن‌ها ساخت،‌ همواره.  می‌روم سراغ متنی خاص، متنی که در آن امیدی به یافتن واژه‌یی

و نوشتن تجربه‌ی دوباره‌ی کودکی‌ست، چرا که وامی‌داردت به بازی و بچگی یعنی بازی و بازی یعنی زندگی.  امروز توی دوره‌ی نوجوان با بچه‌ها نوشتن

شوق نوشتن اگر داری باید ببینی چه کارهایی‌ست که فقط با نوشتن می‌توانی انجام بدهی و جز با نوشتن اصلن امکان انجام آن‌ها نیست (دست‌ِکم

ولگردی با واژه‌ها اینطور‌ی‌ست که دست یک کلمه را بگیری و بیفتی توی کوچه‌ی کاغذ، ولی تا یک واژه‌‌ی دیگر به چشمت خورد، این یکی

یادگیری درست نوشتن همان‌قدر مهم است که آموختن غلط‌نویسی. یعنی چی؟ اول اینکه منظورمان غلط املایی نیست و بیشتر درباره‌ی نحو زبان سخن می‌گوییم.  برای

هر چه نداری کلمه‌اش را داری.  آنچه نداری واژه‌اش را که داری. چیزهایی هستند که آن‌ها را نداری، اما کلماتشان را داری. خودش را نداری،

یک دقیقه پیش از جلسه بود. پریشان بودم. فرصتی نبود تا بنویسیم و غبار از ذهنم بروبم، ولی در همان ثانیه‌ها ۳ جمله نوشتم. آبی

چشمم به واژه‌نامه افتاد.  پنداشتم دل کلمات ترکیده لای صفحات. گفتم هر روز دستِ یک واژه را بگیرم و ببرم به جمله‌یی نادیده، به جمله‌یی

گفت داستانی بنویس که  تحقیق برای نگارش آن وادارت کند به انجام کاری که از آن طفره می‌روی. مثلن اگر سال‌هاست که می‌خواهی برنامه‌نویسی یاد

اما به این فکر نکرده بودم که می‌نویسم تا خوشبختی را مزه‌مزه کنم. ساعت از یازده گذشته. می‌خواهم بنویسم. بهانه چیست؟  به خوشی‌های روز فکر

تو هستی، کلمه هست، کار می‌کنیم و می‌سازیم. تو که نباشی، شاید کلمه باشد، اما کار و ساختن نه.  کلمه به اضافه‌ی تو است که

نویسنده به واژه‌ها ژرفا می‌بخشد. تو می‌نویسی تا بگویی، آی آدم‌ها، که گوشی به دست نشسته و شاد و خندانید، من این کلمه را جور

گفتی نویسنده‌ی خوشبخت کسی نیست که کتاب‌های پرفروش و خوانندگان بیشمار دارد. گفتی نویسنده‌ی خوشبخت کسی‌ست که به واسطه‌ی نوشته‌هایش دوستانی یافته بهتر از آدم‌های