چرا آفوریسم‌نگاری؟

«آفوریسم*» که برابرنهادِ فارسی آن «گزین‌گویه» است، در مثل به چنین جمله‌هایی گفته می‌شود:

«اگر می‌توانستیم خود را از چشم دیگران ببینیم، همان دم جان می‌سپردیم.»

-امیل سیوران، از مجموعه آفوریسم «قطعات تفکر»

«عشق و دوستی فرشتگان محافظ دائمی انسان‌اند.»

-رامین جهانبگلو، از مجموعه آفوریسم «ذهن زمستانی»

«از شمار انبوه آثار صرفاً نقل‌قول‌ها باقی می‌ماند. پس آیا بهتر نیست از همان آغاز فقط نقل‌قول‌ها را بنویسیم؟»

-استانیسلاو یرژی لتس، از مجموعه آفوریسم «فکرهای اصلاح‌نشده»

«هوشمند کسی است که باهوش‌تر از خود را، فوری به جا آورد.»

-هرمز انصاری، از مجموعه آفوریسم «کوتاه‌نویسی‌ها»

«هر نوشتنی به خلق اثر منتهی نمی‌شود همان‌گونه که با هر خوابی، رویا نمی‌بینیم.»

-حسین رسول‌زاده، از مجموعه آفوریسم «یادداشت‌های بی‌سرانجام»

 اما اگر بخاهم تنها به یک مزیت شگفت‌آور گزین‌گویه‌نویسی اشاره کنم،‌ جز این نباید گفت:

آفوریسم‌نگاری وادارت می‌کند جمله‌هایت را بهتر صیقل بزنی.

پی‌نوشت:

در کارگاه کتابچه‌ی این هفته روی نگارش مجموعه آفوریسم تمرکز می‌کنیم. شما هم می‌توانید با کلیک روی این لینک به ما بپیوندید.

شاهین کلانتری

*Aphorism

به همسفران مدرسه نویسندگی بپیوندید:

پیشنهاد مطالعه:

25 مرداد 1403

25 مرداد 1403

16 دی 1402

16 دی 1402

2 پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *