یادگیری درست نوشتن همانقدر مهم است که آموختن غلطنویسی.
یعنی چی؟
اول اینکه منظورمان غلط املایی نیست و بیشتر دربارهی نحو زبان سخن میگوییم.
برای مثال یکی از نگرانیهای همیشه دربارهی زمان افعال است.
صدالبته که زمان فعلها باید درست و هماهنگ باشند، اما آیا نمیتوان در مواقعی قواعد را شکست؟
حتمن میشود، اگر پویایی زبان را باور داشته باشیم و این حق را به گویشوران آن بدهیم که مجاز به نوآوریاند.
ونداد جلیلی در مقدمهی رمان درخشان «وقتِ سکوت*» میگوید شناور بودن زمان افعال یکی از دستآوردهای مهم نویسندهی این شاهکار است. به جملههای آغازین داستان بنگرید:
«تلفن زنگ میزد و صدایش را شنیدهام. گوشی را برداشتهام. صدای واضحی از گوشی نشدهایم…»
باری، غلط نوشتن هم بخشی از نوشتار خلاقانه است، اگر درست صورت بگیرد.
*نوشتهی لوییس مارتین سانتوس، نشر چشمه، ۱۳۹۶
