نویسنده: شاهین کلانتری

می‌گوید زن و مردی با پوشش و رفتاری عجیب‌و‌غریب را هر روز پشت پنجره می‌بینید اما در توصیف آن‌ها ناتوان است.  می‌گویم اینطوری که نمی‌شود،‌

نشسته بنویسد. ذهنش به هزار جا سرک می‌کشد. حس می‌کند باید کتابی ورق بزند یا نگاهی به یادداشت‌های پیشینش بیندازد تا ایده‌یی برای نوشتن بیاید؛

انتخاب کلمات مناسب مهم است، اما برگزیدن جای درست کلمات در جمله نیز به همان اندازه‌ یا گاه بیشتر اهمیت دارد. ساده‌ترین گام برای آغاز

نقشه‌ی ‌راه تبدیل علایق به کسب‌وکار اینترنتی از طریق تولید محتوا در این وبینار رایگان ۶۰ دقیقه‌ای با الگویی ۱+۷ مرحله‌ای آشنا می‌شوید که به

عده‌یی نوشتن در وبلاگ را نفی می‌کنند به این دلیل که «کی دیگه وبلاگ می‌خونه؟ همه تو شبکه‌های اجتماعی‌ان.». در حالی که جذابیت و اهمیت

سلسله‌ نوشته‌های «از کتاب‌های نویسندگی»‌ برای معرفی کتاب‌های این حوزه و نیم‌نگاهی به آن‌هاست. جملاتی که با رنگ آبی آمده‌اند از من هستند. نام کامل

۱. برای هر روز روی کاغذ نردبانی شبیه جدولی با ۵ خانه‌ی مربعی بکشید. از پایین به بالا ۱ تا ۵ عدد بزنید. دانلود PDF

بخش اول: بیا فکر کنیم هر روزمان یک داستان است. گاه داستانی کوتاه و گاه داستانی بلند. ما شخصیت اصلی داستان هر روز از زندگی‌‌مان

این ۵۰ نفر از دوستان و همراهان خوش‌ذوق و سختکوش من و مدرسه نویسندگی هستند. برای انتخاب افراد چند معیار دارم: ۱. داشتن وبگاه فعال

نمایشنامه‌خوانی را دوست دارم و در این فایل صوتی از دلایل مهمی برای خواندن منظن نمایشنامه گفته‌ام: https://file.shahinkalantari.com/fm/data/User/admin/home/nazmeneveshtan/01-radio-nevisandegi-jadid-shahinkalantari.mp3 لینک دانلود فایل صوتی در این صفحه

یادداشت‌های روزانه‌ و شخصی‌ترم را می‌توانید در وبگاه زیر بخوانید: ShahinKalantari.ir

امروز از این‌ها می‌نویسم: رمق نوشتن ✱ دم سحر با یک ایده بیدار شدم. ایده‌ی نمایشنامه. نمایشنامه‌یی با دو شخصیت. ذوق‌زده بودم. جایی ننوشتمش. گفتم

لابلای کارها نشستم فهرستی از کلمات دلگشا نوشتم، گفتم بگذار ببینم نوشتن این فهرست تغییری در حس‌وحالم ایجاد می‌کند؟ شادی. آرامش. آینده. خوشی. حال خوب.

گاهی گمان می‌کنم هیچ چیز به‌اندازه‌ی اتفاقی بد حالم را خوب نمی‌کند. نه، این گرایشی خودآزارانه نیست. اتفاقات ناخوشایند محرک‌اند، هُلم می‌دهند. وادارم می‌کنند سریع‌تر

فرشته مولوی در آغاز نخستین داستان کتاب «زرد خاکستری»‌می‌نویسد:‌ «آن روزها به روزها بی اعتنا بودم.» اما چطور می‌شود به روزها بی‌ اعتنا نبود؟ یا