دیدم یکی از دلایلم برای رفتن سراغ برخی کتاب‌ها فقط «فواید لغوی» است. این عبارت را اول بار در برخی تحصیح‌های ایرج افشار از متون کهن دیدم؛ بخشی برای برشمردن کلمات خاص و متفاوت کتاب.
برای مثال، نثر مهرداد اوستا را به همین هدف می‌خانم. این واژه‌ها از کتاب «تیرانا»ی اوست:
آرامش‌خیز
اشک‌بار
آرزوسوز
ریحانگی
دست‌فرسود
درنگ‌فرسا
دیرانگاری
شرم‌افروز
افسون‌آمیز
آرمان‌سوز
خواب‌سوز
انتظارافروز
کژنیوش
سفرساز
مسافرسوز
طراوتبار
تشنه‌کام
رمزآسا
هنگامه‌جو
پای‌فرسا
