نویسنده: شاهین کلانتری

از مرتضا کربلایی‌لو چند رمان خوانده‌ام و او را یکی از نویسندگان شاخص این سال‌ها می‌دانم. پرکاری و تمرکز کربلایی‌لو در داستان‌نویسی شایسته‌ی تخسین است.

مقایسه‌‌ی خود با دیگران دردی‌ست که انگار درمانی هم برای آن وجود ندارد. اما چرا دست از مقایسه نمی‌کشیم؟ شاید برای آنکه از جنبه‌ی لذت‌بخش

چند روز است که یکی از سرگرمی‌های اصلی‌ام را کنار گذاشته‌ام. نتیجه: ملال. چرا چنین حسی را به خودم تحمیل می‌کنم؟ می‌خواهم راه تازه‌ای برای

کاش می‌شد به تو می‌گفتم که بیشتر خودت را نشان بدهی. کاش می‌شد به تو می‌گفتم منظورم خودنمایی و شهرت‌طلبی نیست. حرفم ساختن خود از

«اگر در طول سفر طولانی زندگی‌ام چیزی یاد گرفته باشم، این است که شما واقعاً قدر یک چیز را تا زمانی که با موقعیتی بسیار

گاه تغییر کوچکی در بیان یک حرف نحو‌ه‌ی رفتار ما را دگرگون می‌کند. به فرق «دلم می‌خواهد» و «می‌خواهم» توجه کنید. پنداری دومی ما را

حاج خانم رفیق مادرم بود (در اصل زنی بود که مادرم برایش کار می‌کرد). بی‌نوا در سی چهل سالگی سکته کرده بود و برای همیشه

گاهی ایده‌های بسیار ساده نتایجی بسیار فوق‌العاده دارند. اول این هفته در لایو صبحگاهی با دوستانم قرار گذاشتم در طول روز حواسمان به یک جدول