نویسنده: شاهین کلانتری

خواستم درباره‌ی دوره‌ی جدید کارگاه تمرین نوشتن برایتان بنویسم، دیدم بهترین کار این است که از یکی از اعضای فعال کارگاه که در همه‌ی دوره‌های

گاهی نمی‌رسم به‌سرعت به انبوه نظرات سایت جواب بدهم و شاید دوستانی متوجه نشوند که به پیامشان پاسخ داده‌ام، از طرفی برخی دوستان زیر مطالب

چرا بگوییم «خاهر» اما بنویسیم «خواهر»؟ چرا بگوییم «قطعن» اما بنویسیم «قطعاً»؟ گفتار و نوشتار را همخان کنیم تا از گرفتاری‌های خط فارسی بکاهیم. بر

سیاوش عزیز شاید تو هم مثل برخی از دوستانم مرا به حرف‌های امیدبخش و نگاه مثبتم بشناسی اما باور کن به همان اندازه یا بیشتر

پیش‌حرف: معنای دقیق برخی واژه‌ها را -با اینکه به‌طور مکرر در جاهای مختلف و به بهانه‌های گوناگون به کار می‌بریم- چندان دقیق نمی‌دانیم. برای من

شیوه‌ی کار من در «وبلاگ‌نویسیِ آمورشی» این است که ابتدا موضوعی را طرح می‌کنم و سپس در ماه‌‌ها و سال‌های بعدی نمونه‌های متعددی را برای

بین این پاره‌ها ارتباط و اتصالی وجود ندارد.   «زندگی هیچ نیست مگر گم‌کردن خویش در میانه‌ی هجوم وهم.» از فاتا مورگانا ۲۰۰۵ پرسشی همیشگی:

آنی ارنو، برنده‌ی امسال نوبل ادبیات، می‌گوید اصولن علاقه‌اش به نوشتن ریشه در فکر کردن به خویش و خوداندیشی دارد. ارنو را خویشداستان‌نویس می‌دانند. برای

«اگر می‌خواهید بنویسید»* از آثار کلاسیک و معروف آموزش نویسندگی است. خوشبختانه کتاب به‌تازگی به فارسی ترجمه شده است اما ای کاش ترجمه‌ی روان‌تری داشت.

از تکرار نترسیم. گاهی تکرار واژه‌ای کافی‌ست تا به ریتم مناسب و محرکی برای نوشتن برسیم. مثلن می‌توانیم بیست یا سی جمله پشت سر هم

این روزها در تماس‌هایی که با شما دوستان عزیزم داشتم درخواست‌های متعددی برای برگزاری کلاس حضوری دریافت کردم. پس از بررسی درخواست‌ها و موضوعاتی که

این اولین سطر یکی از گزین‌گویه‌‌های امیل چوران است: «کنار یک گور این کلمات به ذهن می‌آیند: بازی، نفاق، شوخی و رؤیا.» این می‌تواند الهام‌بخش

امیل چوران یکی از سرشناس‌ترین قصارنویس‌های دنیای فلسفه است، تاکنون برخی از آثار او به فارسی ترجمه شده است از جمله کتاب «قطعات تفکر» که

یکی از صفت‌های محبوبم: زبان‌آور. محمود کیانوش در تعریف «زبان‌آور» می‌نویسد: «زبان‌آور کسی است که زبان را از حیث سبک و شیوه‌ی بیان و زیبایی

یا رب چقدَر فاصله‌ی دست و زبان است؟ -سایه تولستوی در یکی از آثار دوران جوانی‌اش می‌نویسد: «به این فکر کردم که چرا همه چیز

خودت را در اتاقی تصور کن، اتاقی بی هیچ پنجره‌ای، حتا هیچ دری. هیچ راه دیگری پیش رویت نیست؛ تو را در میان پاره‌ زمینی