نویسنده: شاهین کلانتری

بین این پاره‌ها ارتباط و اتصالی وجود ندارد. از تکان‌دهنده‌ترین جمله‌ها: «برای آنکه پدیده‌ها همان که هســتند بمانند می‌باید آنها را تغییر داد. اگر آنها

گاهی وقت داری اما حس و حال انجام کاری را نداری. اغلب همینطور است، فرصت بسیار است و انرژی اندک. پس چرا به جای مدیریت

از مرتضا کربلایی‌لو چند رمان خوانده‌ام و او را یکی از نویسندگان شاخص این سال‌ها می‌دانم. پرکاری و تمرکز کربلایی‌لو در داستان‌نویسی شایسته‌ی تخسین است.

مقایسه‌‌ی خود با دیگران دردی‌ست که انگار درمانی هم برای آن وجود ندارد. اما چرا دست از مقایسه نمی‌کشیم؟ شاید برای آنکه از جنبه‌ی لذت‌بخش

چند روز است که یکی از سرگرمی‌های اصلی‌ام را کنار گذاشته‌ام. نتیجه: ملال. چرا چنین حسی را به خودم تحمیل می‌کنم؟ می‌خواهم راه تازه‌ای برای

کاش می‌شد به تو می‌گفتم که بیشتر خودت را نشان بدهی. کاش می‌شد به تو می‌گفتم منظورم خودنمایی و شهرت‌طلبی نیست. حرفم ساختن خود از

«اگر در طول سفر طولانی زندگی‌ام چیزی یاد گرفته باشم، این است که شما واقعاً قدر یک چیز را تا زمانی که با موقعیتی بسیار

گاه تغییر کوچکی در بیان یک حرف نحو‌ه‌ی رفتار ما را دگرگون می‌کند. به فرق «دلم می‌خواهد» و «می‌خواهم» توجه کنید. پنداری دومی ما را