➖فرض کنید رمان یا فیلمنامه. چطور میتوانیم هر روز قدمی برای نوشتنش برداریم؟ یک سال، دو سال، اصلن ده سال.
به گره زدن بیندیشیم.
میتوانیم یکی از ضروریات زندگی روزمره را گره بزنیم به نگارش این قصه؟
هر نوع کار ضروری؛ از دستشویی رفتن و غذا پختن تا وظایف شغلی و تحصیلی.
روشنتر:
آیا میتوانیم یک یا دو کار را طوری انجام بدهیم که پرداختن به آن نوعی کار روی داستانمان هم محسوب بشود؟
خلق چنین رابطهیی دشوار است، ولی خب، خلاقیت نویسنده باید همینجا وارد میدان شود دیگر.
➖امیرحسین چهلتن گفته بود: «تنفسگاه زبان فارسی، داستان معاصر است.»
داستان بنویسیم. هر روز بنویسیم. بنا نیست حتمن کتاب قصه چاپ کنیم. همین کانال تلگرام کافیست. لازم نیست تخیلی غریب و بارور داشته باشیم. قصهی خودمان را بنویسیم. تکاپوی روزمرهمان را داستان کنیم.
➖یادآوری: شروع شعرماهی نزدیک است.
➖کانالهای برتر همسفران مدرسه نویسندگی را اینجا ببینید.
➖ایاد مطلبی در کتاب «قصر الحمرا» مینویسد:
«آیا نوشتن کتاب نشانهی بیاعتمادی به خود یا عقل خود نیست؟»
نمینویسی چون میفهمی، مینویسی تا بفهمی.
➖مهربانی. مهربانی همهچیز است.
➖از جملههای ابراهیم الکونی در کتاب «پیشگو»:
«مرگ در مردن نیست.
مرگ در احساس مرگ است.»
➖کلاسهای امروزم:
-کلاس خصوصی تولید محتوا و نگارش کتاب غیرداستانی
-تمرینجا (جلسهی بازخورد نویسندگی خلاق)
-وبینار نویسندهساز
-حلقهی چخوف
➖امروز از یک کارگاه تازه رونمایی کردیم: کودکنویس
➖فقط همین تعریف م. اشار از «خوشبختی» را کم داشتم:
«خوشبختی میتواند مجموعهی بدبختیهایی باشد که به سرمان نیامده است.»
پس بنشینیم فهرستی از بدبختیهای ناآزموده بنویسیم.
➖در ادامهی بحث دیروز (۷ مسئلهی یک نویسنده) امروز به فهرستی از گونههای نوشتاری پرداختیم:
داستان بلند/رمان
داستان کوتاه
داستانک
زندگینامه
خودزندگینامه
خاطره
فیلمنامه
نمایشنامه
شعر/ترانه
داستان کودک و نوجوان
نثر ادبی
مقاله
جستار
یادداشت
کتاب غیرداستانی
گزینگویه
