اول بار هم دو سه سال پیش با ماهان آزمودش. آن بار هم در پیاده‌روی. قرار گذاشتیم کتابی حرفی بزنیم و کلمات را نشکنیم. اولش مضحک بود. مثل لباسی که اندازه‌ات نیست و بدجور به تنت زار می‌زند. شبیه شخصیت‌های سریال‌هایِ تاریخی تلویزیون شده بودیم، بدترین نمونه‌هاش. بی‌دلیل از صرف و نحوِ کهن استفاده می‌کردیم، در صورتی که سخن‌گفتن با شکل و شیوه‌ی مکتوبِ زبان لزومن بنا نیست آرکائیک‌طور باشد. گذشت. چند شب پیش باز هم هوس رطب کردیم. اینبار اما نتیجه متفاوت بود. لابد چون بیشتر به اهمیت و ظرافت‌های لفظِ قلم پی برده‌ایم، یا حرف‌هایی بینمان شکل گرفته که اینطوری بهتر به زبان میایند. القصه، چهار پنج کیلومتری گامیدیم و حاصل اینکه:
-انگار صلابت و فرّ فارسی در این حالت بیشتر عیان می‌شود و چنان بر تن اثر می‌گذارد که راست می‌ایستی، سینه جلو می‌دهی و احساس می‌کنی شجاع‌تر و نیرومندتری.
-سالم‌گویی* برخلاف شکسته‌گویی امکانات صرفی و نحوی بیشتری برای بیان افکار پیچیده و دقیق فراهم می‌کند، چون قوتش را وامدار فرهنگ مکتوب است.
-بریده‌گویی در سخن کمتر می‌شود و انسجام گفتار به‌نحو قابل‌توجهی افزایش می‌یابد.
-به درک بهتری درباره‌ی مزایا و معایب هر دو گونه‌ی زبان پی می‌بری.
تا‌به‌حال چنین کاری را آزموده‌اید؟
*«سالم» در اینجا بار ارزشی ندارد. فقط برای توصیف و دسته‌بندی کلمات در برابر «شکسته» قرار می‌گیرد. بسیاری واژه‌ها را به دو شیوه‌ی سالم و شکسته می‌توان گفت و نوشت. برای مثال «می‌شه» شکل شکسته‌ی «می‌شود» است، یا «نان» شکل سالم «نون» است.
یک پاسخ
بله ولی توی گفتار کمتر از نوشتار بهره گرفتم که البته مورد الطاف بعضی دوستانم هم قرار گرفتم و طنزهای هم از میان این صحبتهایم شکل گرفت برایمان که در محافل دیگر ازشان یاد و با هم بخندیدیم.