از شور و شرارِ نوشتن

 

چرا می‌نویسم؟

چون هنگام نوشتن* احساس خوشبختی می‌کنم.

البته همیشه یک ربعِ اول با احساس بدبختی همراه است و خوشبختی پس از آن می‌آید.

 

دردا که برای فرار از بدبختی چه خوشبختی‌هایی را از کف داده‌ام.

 

*مقصودم از نوشتن بی‌وقفه نوشتن است، دستِ کم یک ساعتِ تمام: طوری که دست از روی کاغذ یا کیبورد بر نداری؛ حالتی خلسه‌آور که تنها با آزادنویسی و غوطه‌ور شدن در جریان سیل ذهن تجربه می‌شود؛ اتقاقی نادر در دوران بحران تمرکز و توجه.

به همسفران مدرسه نویسندگی بپیوندید:

پیشنهاد مطالعه:

3 خرداد 1400

3 خرداد 1400

5 پاسخ

  1. نوشتن همچو دعا کردن قلب انسان را پاک و نورانی می کند و به نیکوکاری دعوت می کند و مهربان بر همه کس می کند،
    نوشتن روح انسانی را به اهتزاز در می آورد و بال پرواز می میدهد،
    نوشتن سبب درک معنای واقعی کلمه زیستن میشود.

  2. این تمرین شگفت انگیزه
    ولی من دوست دارم با یکی که هم هدف باشیم
    همزمان انجامش بدم.

  3. من این روز ها آزاد نویسی را تجربه می کنم واقعا در آزاد نویسی جملاتی به ذهنت می رسد که اگر بنشینی و فکر کنی نمی توانی آن جمله را بنویسی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *