در گریه مکوش

 

من یکی که از نصیحت‌شدن خوشم می‌آید. شیفته‌ی آنم که سراپا گوش شوم و یکی با جدیت و حلاوت نصیحت‌بارانم کند.

 

و گاه کتاب می‌گشایم برای یافتن نصیحتی و رزق‌ روحی.

 

امشب سنجر کاشانی اینگونه پندم داد:

 

«در گریه مکوش کاین کهن‌سقف

بیش از دل ما شکست دارد»

 

بده شش.

به همسفران مدرسه نویسندگی بپیوندید:

پیشنهاد مطالعه:

3 اسفند 1401

3 اسفند 1401

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *