گسترش متن از خارخارهای بنیادین نوقلمهاست. اما ابتدا باید ببینیم فرق آن با درازگویی در چیست؟
گسترش متن باید انداموار (ارگانیک)باشد،یعنی هیچ جزء آن زائدو نالازم به نگر نیاید.
به کِراشالعالمینِ باستانی بنگریم: درخت. چطور رشد میکند؟ بهکُندی و به یاریِ خاک و خورشید و آب و کود.
نوشتار هم همینها را میطلبد.
خاکش تجربهی زیستهی نویسنده است، هوایش جامعه، خورشیدش گنجینهی هنر و ادبیات است و آبش (را میدهیم آقای میثاقی) تحقیق و پژوهش. کودش هم فوتوفن نویسندگیست لابد.
یعنی که توان گسترش خلاقانهی متن قلهی نویسندگیست و هر گامِ نوشتنآموزی در جهت فتح همین قله است.
یک پاسخ
پس مینویسم مانند کوه نوردی که هرگز ازپای نمینشیند وباپاهای زخمی به راهش ادامه میدهد به امید قله های دست نیافتنی.