از فشارهای زندگی شاید چندتاییش هم لذت‌بخش باشد که یکی‌ش برای من فشار به مغزم برای نوشتن یادداشتی تازه است.
امشب بین دو-سه جین ایده که در حال پختن‌اند هیچکدام چنگی به دلم نزد برای انتشار. در نتیجه، فشار آوردم به ذهنم و نتیجه شد اینکه بروم سراغ روزنوشته‌های شخصی‌ام در سالیان قبل و قرعه به نام تابستان ۹۶ افتاد.
مرور یادداشتهای گذشته گاه دردناک است و استرس‌زا، از سویی می‌ترسم نکند متوجه شوم رشد چندانی نکرده‌ام و گرفتارهایم همان گرفتاری‌های دیروز است، از طرفی یادآور برخی آدم‌هاست که مرور خاطره‌‌هاشان جز به حسرت و اندوه نمی‌انجامد.
اما مرور ارتکابات گذشته لذت‌بخش و مفید هم هست، چه چیزی بهتر از دیدن تغییر واضحی در کیفیت فکر و نثر، یا یادآوری هدف‌هایی که از یاد رفته‌اند و ارزش پیگیری دوباره دارند.
اول می‌خواستم پاره‌هایی از یادداشتهای ۹۶ را اینجا به‌اشتراک بگذارم، اما دیدم نه، آنقدر راحت و بی‌پروا نوشته‌ام و چنان سطربه‌سطر مطالب به هم وصل است که نقل آن هیچ لطفی ندارد.
و چیزی دستگیرم شد: خواندن این یادداشت‌ها از هر داستانی برایم هیجان‌انگیزتر بود، نه به خاطر جنبه‌های ادبی و خلاقانه یا پرماجرا بودن، تنها به دلیل لحن اعتراف‌گونه‌شان.
جالب‌ترین نوشته‌ها رنگی از اعتراف به خود دارند.
5 پاسخ
برای من هم این ترس وجود داره، اما این ترس منو هل می ده که کمی فرق کنم! به نظرم از اون دسته ترس های مفیده! حداقل نوعش از نوع ترس دیدن فیلم آنابل مفید تره!
چقدر دقیق نوشتید. مرور یادداشتهای گذشته واقعا استرس زا یا حتی ترسناک است. ترس اینکه بفهم رشدی نکرده ام یا دغدغه ها و گرفتاری هایم تغییری نکرده اند.
درود بر تو میثم عزیز
سلام به روی ماه شما استاد جان
بیشتر از یه هفته‌ست که دوباره شروع کردم به نوشتن یادداشت برای سایتم. و واقعن این فشار به مغزم رو حس می‌کنم. با خودم میگم خب این محتوا چه فایده‌ای داره که تو سایتت بذاری. اما برای اینکه دچار کمالگرایی نشم می‌نویسم و منتشر می‌کنم. از بین نوشته‌هام یه چندتایی نوشته خوب پیدا می‌شه و اونم بخاطر اینه که روزایی که حس کردم یادداشتم چنگی به دل نمی‌زنه ادامه دادم و بیشتر نوشتم و منتشر کردم. ممنونم از شما که خیلی از این نکات برای نوشتن رو ازتون یاد گرفتم و یاد می‌گیرم.