گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟

109 پاسخ

1. گزارش نیک امروز
   یا چکمه‌های تاریخ، یا کفش‌های پاشنه‌بلند!

   صبح آلاگارسون کنان، پالتویی رو که از یک هفته قبل به عشق مراسم خریده بودم، پوشیدم و راه افتادم سمت هتل استقلال. با علیرضا شفیعی‌تبار، معمار نامدار و صاحب چندین جایزه معتبر بین‌المللی، قرار گذاشته بودم که با هم بریم مراسم دومین حراج راوی.

   ۱۱:۳۰ رسیدم. اما نگو سیستم پیامک‌شون اختلال داشته و اس‌ام‌اس تغییر ساعت به دست من نرسیده. مراسم ساعت سه شروع می‌شد. یعنی من سه ساعت و نیم زودتر از تاریخ رسیده بودم!

   البته بد هم نشد. اجازه دادن من و علیرضا بدون مزاحم بین اشیا بچرخیم. نیم ساعتی محو آثار قاجاری و صفوی شدیم؛ از تابلو و فرش تا آفتابه‌لگن و جواهرات. بعضی اشیا فقط قدیمی نیستن؛ حافظه‌های خاموش یک ملتن. چیزهایی که از عمر صاحب‌هاشون بیشتر عمر کردن و احتمالاً بیشتر از ما هم حرف برای گفتن دارن.

   بعدش نشستیم تو کافه حیاط هتل هیلتون و قهوه‌ای زدیم و گپی دو نفره.

   علیرضا از اون آدم‌هاست که نشستن باهاش حکم کلاس درس رو داره؛ البته کلاسی که شهریه نداره ولی ممکنه آخرش با چند تا اصطلاح معماری و جایزه بین‌المللی ازش بیرون بیای.

   از پروژه معماری وسیعی گفت که برای شیخ دبی فرستاده. پروژه‌ای هفت‌طبقه با الهام از معماری زیگورات. (خب تا همین‌جاش هم زیادی لو دادم. علیرضا روی محرمانه موندن این پروژه حساسه. بنابراین من هم به احترام حساسیت ایشون، از این به بعد فقط درباره پروژه‌ای که نباید درباره‌ش حرف بزنم حرف می‌زنم!)

   بعد رسیدیم به جوایز بین‌المللی. از نظر علیرضا، بعضی جایزه‌ها رو مثل پشکل به همه می‌دن و آدیزاین هم از همون دسته‌ست. خودش هشت، نه تا از این پشکل‌های طلایی داره! بعد از جشنواره‌های معتبرتر گفت که محفل اصلی‌شون آلمانه.

   از هیتلر هم گفت. از علاقه‌اش به طرز فکر هیتلر قبل از دیوانه‌شدنش. (این قسمت رو فعلاً می‌ذارم برای یک گزارش نیک مستقل. ظاهراً امروز قرار بود با آثار تاریخی ملاقات کنم، نه فقط با صاحبان تاریخ!)

   من موندم و علیرضا رفت. تا ساعت سه در لابی هتل قدم زدم و طبق معمول از فرصت استفاده کردم و کمی محتوا تولید کردم.

   سه تا چهار هم با دوستانی که برای مراسم اومده بودن، چاق‌سلامتی کردیم. عالی بود. هر چی بگم کم گفتم.

   سروناز یه جمله داره که می‌گه پولدارترها لزوماً فرهیخته‌تر نیستن. این در حالیه که خودش دختر یکی از پولدارترین آدم‌های این مملکته. تناقض جالبیه. البته من با این حکم کلی موافق نیستم. بین آدم‌هایی که امروز دیدم، هم وضع مالی خوب بود، هم ذهن هنردوست. ظاهراً می‌شه هم پول داشت، هم سلیقه؛ این دو تا همیشه با هم قهر نیستن.

   وقتی رسیدم خونه، کف پاهام از شدت شکنجه کفش‌های پاشنه‌بلند داشت فریاد استقلال سر می‌داد. ولو شدم روی تخت.

   وبینار نویسنده‌ساز هم بود با موضوع نظم و هدف در روز. همون دو موجود افسانه‌ای که هر چی دنبالشون می‌دوم، بیشتر ازم فاصله می‌گیرن. احتمالاً اونا هم من رو آدم منظمی نمی‌دونن.

   خرده‌خاطره نوشتم و منتشر کردم. کمی کانال ادبیات دیگر رو بالا و پایین کردم و چند مقاله خوندم.

   راستی، بالاخره دون‌کیشوت تموم شد. تقریباً دو ماه طول کشید. ولی تموم‌کردن رمان‌های کلاسیک و سنگین یه لذت عجیبی داره. انگار یه کوه رو با قاشق چای‌خوری کنده باشی و آخرش به جای معدن طلا، به یک شاهکار ادبی رسیده باشی.

   حس بدیه وقتی می‌دونی یه رمان مهم توی تاریخ ادبیات وجود داره و تو هنوز نخوندیش. انگار توی یک مهمونی فرهنگی دعوتی، ولی با میزبان آشنایی نداری.

   فهرست کلاسیک‌خوانی امسالم تا اینجا:
   آناکارنینا، شوهر آهوخانم، دون‌کیشوت و چند رمان کوتاه کلاسیک، از جمله نازنین داستایوفسکی.

   حالا موندم کلاسیک بعدی چی باشه. فعلاً در مرحله انتخابم؛ مرحله‌ای که گاهی از خود کتاب خوندن بیشتر طول می‌کشه.

   برای کلاس قصه‌گویی هم ثبت‌نام کردم. این بار سریع اقدام کردم که یادم نره. بالاخره باید یه جایی ترمز این اهمال‌کاری احمقانه رو کشید. قبل از اینکه اهمال‌کاری برای خودش کلاس قصه‌گویی ثبت‌نام کنه و داستان زندگی من رو بنویسه.

   شب هم یک دنیا کار داشتم. از خردکردن لوبیا تا شستن کوهی از ظرف‌ها. آخه منِ چهل‌وپنج‌کیلویی مگه چقدر توان دارم؟ اون هم با این حجم کم‌خوابی. به نظرم باید برای کارهای خونه هم جایزه بین‌المللی در نظر بگیرن. مثلاً جایزه شست‌وشوی خلاقانه ظروف در شرایط بحرانی.

   پست حراجی رو هم وسط این همه کار آماده کردم و در اینستاگرام هوا کردم.

   از اون طرف، سر صد کلمه خرده‌خاطره، یک جمله از ذهنم عبور کرد:
   «نویسنده‌ها سر کلمه چونه می‌زنن.»

   دیدم حیفه این جمله همین‌طوری از ذهنم رد بشه و بره. گذاشتمش تو کانال. بالاخره بعضی جمله‌ها هم باید جایی اسکان داده بشن.

   اما ماجرای هیتلر هنوز تموم نشده.

   علیرضا مستند آدولف هیتلر رو برام فرستاده که ببینم. احتمالاً امشب هم مثل دیشب با هیتلر می‌گذره. عجیب نیست؟ خود این یک رخدادک محسوب نمی‌شه؟ دو شب متوالی با هیتلر! آن هم هیتلرِ کثافتِ خوش‌بیان!

   آدم گاهی نمی‌دونه باید از تاریخ درس بگیره یا از اینکه چرا بعضی آدم‌های خطرناک این‌قدر خوب حرف می‌زنن بترسه.

   خلاصه، امروز هم از قاجار به هیتلر رسیدیم. از آفتابه‌لگن به معماری زیگورات. از دون‌کیشوت به کلاس قصه‌گویی. از چکش حراج به چکش ظرف‌شویی.

   روز پرباری بود. فقط پاهام هنوز با من حرف نمی‌زنن.

   راستی، یک سؤال ادبی:

   به نظرتون کلاسیک بعدی چی بخونم؟ ترجیحاً چیزی که ارزش دو ماه زندگی مشترک باهاش رو داشته باشه.

   شب اونایی که نور کسی هستن، میون این همه سایه، بخیر. ❤️

   چطور من ساعت ۱۶:۳۰ یادم افتاد آپلود کنم 🤦🏼‍♀️

   پاسخ

2. گزارش نیک
   برای تاریخ 23 آبان 1405
   /امپراتور لخت است!/
   ———–
   یک. گزارشی نیک:

   امروز متوجه شدم که چقدر حس بدی دارم نسبت به اینکه زندگیم را در جریانی سیال از بگایی و نفهمیدن و خود را گاو متصور کردن-(ویرگول) بگذرانم. امروز بیش از پیش متوجه شدم که اصالتم در گرو اصیل زیستن در مسیر استادی و خلق ارزش است. به راستی که چه کسی را گول خواهم زد با نیمچه حرفه‌ای بودن یا نیمچه اصیل زندگی کردن؟ چه کسی به راستی از این نحوه زیست افراد می‌تواند لطمه ببیند جز آن فرد حاضر در کالبد و وجود خویش؟ چه کسی به تخم چپش می‌گیرد اتمام زمانم و نزیستن اصیل‌وارم را؟ و جواب همانقدر هولناک و آرامش‌بخش است. خود(ویرگول) جواب را در ذهنت بخوان بدور از نوشتن آن میخواهم متن را ادامه دهم.

   در پادگانمان بر اساس مهارت هایی که بلدی حمالی ها و کارهای متنوع روزت چیده می‌شود. القاب و صفت‌هایی به تو داده می‌شود. شاید در زندگی و نظم ساختاریش هم همین اتفاق میوفتد. تصمیم گیری هایت در طولانی مدت است که تو را به جهتی وا میدارد. بعضی وقت ها از فکر کردن به کشسانی زمان حالم بهم میخورد(ویرگول) شاید به این دلیل که نمیتوانم مفهوم و اثر شعبده‌وار‌ زمان را هنوز که هنوزه به خود تفهیم کنم. شاید به دنبال توضیحی آکادمیک هستم و همین انتظار مفهوم تجربه‌ام را مخدوش می‌کند. راه دور نرویم و برگردیم به همان اتمسفر کوچک پادگان که به نوعی تداعی کننده کل نظام سازمان‌یافته کشور است. من هم به واسطه نیمچه تسلط – چه در کامپیوتر و برنامه های مختلف چه در رشته‌تحصیلیم یعنی گرافیک مسیولیت روابط عمومی را برعهده دارم.(مسیر استادی بزرگتر از آن است که خود را حرفه‌ای بنامم – به نوعی مسیر یادگیری روزمره ادمها را حرفه‌ای میکند نه صرف دانشی که بروزرسانی نشده و میتوانی از آن همچنان پس از سال ها بهره‌برداری کنی. از همان ابتدا تلاشم بر این بود که خود را وارد این بازی مضحکانه /من فلان چیز را بلدم/ در سربازی نکنم. این را از همان دوران آموزشیم آویزه گوش خود کرده بودم اما فشار خرحمالی ها بعد از پنج ماه امانم را برید و خود را دانای کامپیوتر معرفی کردم.

   کاری به این ندارم که چقدر از حرف‌هایم را برای راحتیم زدم یا خیر (ویرگول) بحثم سر این است که چقدر مسیر استادی در تمام زندگی افراد میتواند سایه بیاندازد بدون اینکه متوجه آن باشیم. چندوقتی است که به پاس حضور سربازی جدید در گردانمان‌(ویرگول) که کارهای سیستمی را چندان بلد نیست و پشت ظاهر مدرک کامپیوترش مخفی می‌شود (ویرگول) کارهایی که مربوط به امور روزمره فرماندهان و سربازان است – که در آن ظرف شستن/ توالت شستن/ جابجایی وسایل/ ماشین بردن/ کتاب جابجا کردن (اگر بشود کتاب هایی با جهت گیری های نظام را کتاب تلقی کرد (ویرگول) چرا که بنظرم کتاب شاید یکی از ابتدایی ترین و مهمترین نوع انتخاب افراد و بیان آزادی باشد و دیدن انتخاب و گزیدن کتاب هایی با مضامین همسو با طرز فکر نظامی چون ج.ا به شدت حال‌بهم‌زن و کریه (املا چک شود) است – کمتر شده است. تمرکز اصلی کار من می‌رود بر روی تولید محتوا بدون حضور هرگونه اینترنت یا ابزارهای مربوطه. این را به نوعی همیشه چالشی جذاب برای خودم معرفی میکنم (ویرگول) چرا که بنظرم /آدم تو محدودیت ها ستاره میشه!/

   از شدت و حدت تلاش مذبوحانه سرباز جدید که اسمش را به اختصار /احتشامی/ می‌نامم تا بتواند عطش سیرناپذیر و شهوتناک دیده‌شدنش را به هر نحوی ارضا کند(ویرگول) در ابتدا دیوانه میشدم. حس میکردم این دست از آدمها و نحوه رفتارشان را دیده‌ام و چقدر با آنها مشکل دارم. اینکه تمام تلاشش را فردی به کار گیرد تا تلاش تو دیده نشود یا تلاش تو را به نوعی تلاش خود تلقی کند (ویرگول) چقدر پست‌فطرتانه است؟ کصشر تر از آن مگر داریم؟ گمان نکنم! در هر صورت پس از مدت زمانی – که به راستی زمان* ادویه‌ای ترسناک و بی‌طعم با خود دارد که میتوانی به هرچیزی عادت کنی! – دیگر برایم مهم نبود. اتفاقا این روزها میگذارم شهوتش را بر روی صورت فرمانده‌ام بپاشد و من از این معاقشه‌ی کثیف درسهایی میگیرم -و بگذار دروغ نگویم- و لذت هم میبرم.
   چند روز پیش پیشنهادی از طرف فرمانده‌ام مبنی بر ساخت یک لوگو جدید با هویتی جدید برای گردان شکل گرفت. در حال گپ و گفت بودیم که گوشهای شهوتی احتشامی راست شد! سریع به داخل گود آمد و گفت: اصلا اگر میخواهید فرمانده من خودم برایتان لوگویی تهیه میکنم…
   اگر این بحث را دوماه پیش میشنیدم قطعا هم اعصابم خورد میشد و هم تلاش می‌کردم تا حریف ضعیف‌النفس خودم رو از میدون بیرون کنم ولی اینبار گذاشتم تا صرفا تماشا کنم نتیجه غایی و نهایی را. اینکه ببینی فردی به دست خودش و با پلیدی خودت* خودش را به‌گا می‌دهد لذت بخش است.

   منتظر ماندم. شنیده‌ها از خودش و فرمانده‌ام به واسطه ارتباط نزدیکشان خبر از اعجازی در تولید لوگو با استفاده از هوش مصنوعی میدهد. هر روز به نوعی خبری به من میرسید از سمت احتشامی / که یک چیزی درست کردم خارق‌العاده!/ حقیقتش منتظر بودم ببینم چه کرده این هوش مصنوعی احتشامی.

   امروز نتیجه را دیدم. همانقدر توضیح کافی و بس است که در لوگوی پیش رویم دیگر جای نفس کشیدنی نبود. مثل مغز این افراد خرمغز خورده* لوگویشان (اگر بشود همین کار رو هم اصلا به نام انها گذاشت!) هم پر از خالی بود و پر از پهن! لوگو همه‌چیز دارد: دوربین عکاسی/خودکار و خودنویس/ میکروفون خبرنگاری/ مناره/ ناقوس/ متن/ گلو بلبل برای تزیین کار و از همه مهمتر رنگ‌های زرد طلایی جیغی که فقط از هوش مصنوعی برمی‌آید.
   فقط احتشامی کم مانده بود عکس پرسنلی خودش را هم وسط لوگو بگذارد و چی می‌شد عنوان را به پوستر حداقل تغییر میداد. نمیدانم کجای کارم را اشتباه رفتم که این شبه‌دلقک به من می‌گوید: نظرت چیه در مورد کارم؟ و من می‌مانم و نگاهی با لبخندی مرموزانه از سر اشباع بودن از کصشرات.

   دیدن این لحظات باعث نمی‌شود که آرزو کنم مثل این دلقک‌ها سطح انتظارم پایین بیاید اتفاقا بیشتر اذیت می‌شم که چرا به اینجا رسیدم که خودم را انقدر در سطح پایینی تنزل داده‌ام. شاید اینروزها و سر و کله زدن با این قوم غارنشین و عشاق سینه‌ را چاک دادن برای ارزش‌های به ظاهر ملی* باعث شده از خودم بیشتر بدم بیاید. از اینکه دایره ارتباطیم حتی بیرون از پادگان هم به شدت بفنا رفته و نیاز دارم تا افراد جدیدی را ملاقات کنم و از این احساس عقب‌ماندگی دربیایم. این سیرک چیزی جز عقب‌ماندن ذهن و روح و جسمت چیزی ندارد و بگذار راستش را بگویم* سربازی هیچوقت تو را مرد نمی‌کند و اگر خودت به فکر مسیرت نباشی نه تنها شیره‌ات را می‌کشد* چیز دیگری هم برایت نمی‌گذارد.

   امروز کتاب قدرت بی‌قدرتان اثر واتسلاف هاول را از ویترین کتاب های ماهم برداشتم (یک ویترینی در کف زمین برای خودم در اتاق درست کردم که تنوع باعث شود اشتیاقم برای خواندن بیشتر شود وقتی صرفا قفل میشوم روی یک موضوع یا یک کتاب به شدت مغزم قفل میکند و کارایی‌ام کم می‌شود.) و در شیفت امروز خواندم. کتاب به شدت ترجمه روان و همینطور پر مغزی دارد. مترجم احسان کیانی‌خواه است و شجاعانه ترجمه شده کتاب. اگر بخواهم منظور انتزاعیم را شفاف تر توضیح بدم (تمرین جلسه صفر بی نتیجه نبوده!) میتوانم بگویم مترجم میتوانست با واژه های ساده‌تری منظور خود را برساند ولی ترجیح میدهد همگام با نویسنده پیش رود در انتخاب کلمه‌هایش و بیش از حد ساده‌سازی نکند. پر مغز بودنی که در موردش صحبت میکنم مربوط به انتخاب کلمات است و خوانش کتاب انتخاب کلمه هارا نیز برای بخش کلمه برداری روزم نیز هموار کرد. یک روز سعید قطبی‌زاده ورکشاپی در دانشگاهمان برگزار کرده بود و حرف جالبی زده بود و میگفت: من هیجان زدم از شدت کتاب های خوبی که هنوز نخوندم و چقدر این جمله درست است. من هم هیجان زده‌ام برای چیزهایی که نمیدانم و این شاید بهترین حس باشد وقتی همگام با یادگیری و پیشروی باشد.

   نقطه اشتراک کتاب و این اتفاقات اینروزهای پادگان چه می‌تواند باشد؟
   شاید مهمترین نقطه اشتراک این باشد که من هم در اجتماع نسبتا کوچک پادگان به این عادت کرده‌ام که در پوسته ظاهری دروغ پنهان شوم. پوسته دروغ همان پوسته غیراصیل زیست کردن است: خودم را گول بزنم که شاه شاهانم و در فلان زمینه دانای کل* شاید بتوانم این جماعت خرفت بی‌سواد را گول بزنم ولی بهتر است این رویه را برای خودم پیش نگیرم. می‌دانم که نیاز نیست برای این جماعت دم از زیبایی‌شناسی بزنم و درک بصری برایشان تدریس کنم تا متوجه شوند این لوگوی هوش مصنوعی صرفا توهینی است به قدرت انسان و نیروی ماورایی‌اش.
   بنظرم در مسیر استادی زیست نکردن ناشی از باور نداشتن به قدرت انسان و ذهن‌مان است. این می‌تواند ریشه در پول/مهارت/روابط/و هرچیز دیگیری داشته باشد.

   جورج لیونارد در کتاب کم‌حجمش همان کاری را می‌کند و یاد می‌دهد که سیستم فچل و بگا‌رفته سربازی می‌خواهد در طی دو سال یا هرچند وقت یاد بدهد اما صرفا از کف میدهیم مردانگی و صفتش را مگر به دوش کشیدن ظاهری آن را غنیمت بدانیم. شاید سوال این‌روزهایم این است که چطور می‌توانم حتی با وجود اینهمه مشکلات در کشورم و جامعه و فرهنگ و اقتصاد* همچنان در مسیر اصیل استادی قدم بردارم؟

   ————–
   دو. چه فیلم و سریالی دیدی؟

   میراث ساخته شبکه اچ‌بی‌او دیگر دارد روی مخم می‌رود و واقعا بیشتر به این نتیجه می‌رسم سریال به شدت کند و خسته‌کننده پیش می‌رود. در فصل چهارم جوری در مورد تصمیم کندال سریال دچار سکته و ایست میشود که انگار نه انگار که ما سه فصل تمام این شخصیت هارا دیدیم و میتوانیم نتیجه را برای خودمان به صورت منطقی بررسی کنیم. دیگر دارد مسخره می‌شود. کاراکتر شیو هنوز که هنوزه بعد از این همه مدت و این همه رودست خوردن تنها زمانیکه میفهمد بازهم برای صدمین بار رکب خورده است صرفا بادی از دماغ بیرون می‌دهد و از پله های میوفتد. همین. سریال روی پسر دیگر یعنی روملوس هم تمرکز دارد* داستان های سکسی‌اش را باز می‌کند ولی فایده‌اش؟ این ایده‌های درخشان انگار با پایان فصل ها در ذهن نویسندگان هم به اتمام می‌رسد. نمیدانم هنوز چطور می‌شود این باگ را حل کرد اگر مثلا من سازنده این سریال بودم ولی در هر صورت سریال آنچنان که درموردش صحبت می‌شود خارق‌العاده نیست.

   ————–
   سه. جمله‌قصار امروز:

   /تا وقتی کل جامعه را در فضایی کاملا سربسته و بی‌روزنه در چنبره داشته باشد* انگار که جنسش از سنگ است. اما همین که کسی روزنه‌ای در یک نقطه آن بگشاید و فریاد بزند: امپراتور لخت است! – وقتی فقط یک نفر قواعد بازی را زیرپا بگذارد و به این ترتیب نشان دهد این بازی همش فقط یک بازی است – ناگهان همه‌چیز رنگ دیگری به خودش می‌گیرد و به نظر می‌آید کل آن پوسته از جنس پارچه‌ای پوسیده و در حال وا رفتن از هم است* طوری که دیگر حتی قابل رفو هم نیست./
   -قدرت بی‌قدرتان
   نوشته واتسلاف هاول*ترجمه احسان کیانی‌خواه* صفحه59

   ————–
   کانالم را نمی‌دانم در چه جهتی باید پیش ببرم. نمیدانم صرف روزمره باید باشد یا روی نقطه ضعفم مثل داستان گویی باید کار کنم یا نوشته های متنوع را پیش ببرم. نمیدانم ولی فعلا با اسم (چه می‌شود اگر؟) دارم پیشش میبرم و در گزارش نیک بعدی اولین نوشته را منتشر میکنم در آن.
   گزارش نیک نوشته شده در تاریخ 23 آبان/ بدون تاخیر نوشته شده اما به دلیل حضور در پادگان با تاخیر صرفا منتشر می‌شود. از این نظم چیزهای زیادی دارم دشت میکنم و حس خوبی دارم. شاهین خان کلانتری یدونه باشه و دردونه باشه…

   پاسخ

3. سال‌واژه: حواس‌پرتی
   رفتم پیاده روی با آکام کوچولو
   رسیدم مغازه عطاری میخواستم برای سس مایونز که خودم درست کرده بودم پودر خردل بخرم. موقع حساب کردن اومدم کارتم رو از کیفم در بیارم دیدم نیست. تو خونه چک کرده بودم که برداشتم اما نبود. گوشی‌ام را خونه جا گذاشته بودم حتی نمیتونستم کارت به کارت کنم. گفتم: عذرخواهی میکنم میرم خونه کارتم را بردارم دوباره بر میگردم.
   اومدم بیرون و اینبار جلوی کیف را گشتم و آن را یافتم.
   برگشتم مغازه و گفتم: بفرمایید پیدا کردم.
   مشتری جلوی من که یه خانم چادری بود گفت: ببخشید تو رو خدا ما پشت سرت غیبت کردیم گفتیم: وقت مردم رو می‌گیرن.
   گفتم: عیبی نداره غیبت و قضاوت جز لاینفک زندگی ما ایرانی‌هاست.
   گفت: نه آخه…
   دیگر حرف‌های او را نشنیدم.
   از خانم مغازه دار تشکر کردم و اومدم بیرون.
   با خودم فکر کردم: آیا اون خانوم با سران اجلاس داشت که وقتشو گرفتم؟!
   اصلا بگو فرد مهمی و کار مهمی داشت هیچ کس حق قضاوت دیگران را ندارد به هر دلیلی.
   شب که شد مبانی داستان داشتیم. تمرین تکنیک دیالوگ خبری+ کنایه بود.
   گفتم: اما من نمیخوام با کنایه صحبت کنم و یا حتی در داستان‌هام از دروغ و نیش زدن بگم به خاطر جذابیت داستان. اسمشو بزاریم تخیل نویسنده بتونم راحت‌تر کنار بیام.
   آیا این گول زدن خودم هست؟
   من باید خودم رو غرق در تخیل کنم و تبدیل یشم به آدمی که در نقش فرو می‌رود تا داستان بگوید، قطعا تحت تاثیر قرار میگیرم.
   خانوم کرنی استاد خوش خنده و مهربان: خندید و گفت: آتنا جان تو به هر سبکب دوست داری بنویسم مثل داستان آقای چیپس.

   پاسخ

4. گزارش نیک ۱۴۴ من/ شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵
   ساعت ۵ که آلارمم به صدا در آمد خیلی خابم می‌آید خاموش می‌کنم و می‌خوابم ساعت ۶ مجدد ز می‌خورد این بار به دلیل بهتر شدن حالم بیدار می‌شوم و آبی به صورتم می‌زنم و وارد وبینار استاد اعظم رمضانی با ادامه موضوع جذاب هفته پیش آزار روانی می‌شوم . عاشق کوچینگ عمیقم و نکات مخفی در لایه لایه هایش.
   _ بعد از پایان وبینار صفحات صبحگاهی دیرگاهی‌ام را می‌نویسم از روز دوشنبه هفته گذشته تصمیم دارم حتی اگر خاب ماندم باز هم هر روز بنویسم تا از اثراتش محروم نمانم.
   ـ تمرینجا موقع ناهار خوردن
   دولینگوی ترکی استانبولی تا دوم شدنم
   _وبینار الهه علیزاده نازنین و با پرده نصب کردن بدلیل بی صبری مریم و کامل همراه نبودنم و حرص خوردنم و از ناچاری دم نزدنم.
   _ نویسنده ساز محبوبم و تمرینات محبوبم و لذت بردن از آن
   _تست پلن شرکت جدیدم و با امتیاز بالا قبول شدنم.
   _شرکت در دو جلسه معرفی محصولی شرکت
   _شرکت در وبینار شکیبا اسکاف نازنین، ساجده حق‌پرست، زری قوام
   _یوپریم محبوبم و افشین محمد با موضوع: «حد رضایت تا حد لیاقت» و هدیه گرفتن یک وبینار گران بخاطر تا آخر وبینار ماندن.
   _ شروع کتاب «طفل صد ساله‌ای بنام شعر نو»که مصاحبه صدرالدین الهی با نادر نادرپور است در جستجوی کتابی از نادر نادرپور یافته‌اند.
   _ خاندن کتاب‌های تمرینات دوره خرده‌خاطره و نوشتن تمرین آن.
   _گذاشتن صبحانه با شعری از پابلو نرودا در هر دو کانالم.
   _ گذاشتن بخشی از وبینار میتاپ روز چهارشنبه دکتر ناهید کریمیان در مورد این که «آیا اشک اجداد ما بر زندگی ما یا «ژنوم» ما اثر دارد؟»
   _انجام تمرین روز جمعه وبینار نویسنده ساز مدیریت آموخته‌های روزانه و درج هفتگی آن در فایل‌های مجزا و انتقال از نوت گوشی به فایلی در لپتاپم.
   _نصب پرده‌های هال را که از صبح آغازیده‌ایم، تا شب ادامه می‌یابد.
   https://t.me/mahro1402

   پاسخ

5. دارم ووس قبلی خیال‌خونه ره گوش می‌دم که جا مونده بودم درگیر کارهاای خونه بودم که یادم رفته بود.
   اَی داره از سه‌شنبه دوره‌ای شعر استاد ره توصیف می‌کنه. ازی که نیمه‌ای اول تمرین دارم و نیمه دوم گازخورد و خیال‌خونه هم چنین مثلِ دوره‌‌ای شعر باشه!
   وقتی‌که شعر می‌خونم یک حالتِ فراغت بمه می‌ده، چه‌خوبه خیال‌خونه یک حالتِ محفل شعری داشته باشه که هم بمه جذاب باشه و هم به شما راحت باشید. مه همیشه به خیال ترکیب بودم هرچه جلوتر رفتم شعره هم درک‌وفهم کردم همیشه خیال بمه پررنگ بوده و دیدم شعر هم به خیال ترکیبه چو هنرهم می‌خوندم بمه ای خیال‌خونه پُررنگ‌وپررنگ شد.
   ساختار خیال خونه دو بخش داره
   بخش‌اول: مه از شما میزبانی می‌کنم شعر می‌آرم . قصه می‌آرم و چیزهاای‌که به خیال مربوط باشه
   بخش دوم مهمون‌خونه است:
   که اوجا شعرهاای خوده می‌فرستید یا که مه می‌خونم یا برای شما دسترسی می‌دم که بخونید!

   خلاصه موجِ‌مجنونی خاهم داشت هر هفته یکبار
   ای‌ها کلامِ ساجده‌خانوم بود
   و در آخر قولِ شاعرانه که می‌خاد مجله بسازه واسطِ شعرها که مه نخاهد بودم و ساجده‌خانوم هم خاد گفت مه نمی‌فهمم!

   ما گنجینه‌ای از درون ما دارِم که می‌توانِم در بی‌آرِم و به خیال‌خونه‌ای شعری تبدیل و تقبل کنِم
   ای‌داره ساجده‌خانوم می‌گه: تصور کنید یکی می‌آد در ره باز می‌کنه می‌آد او اتاقِ که خیال‌خونه‌ای خود تشکیل دادید چه می‌گه:
   هیچی عزیزم وقتی مادرم دره باز‌کنه می‌گه :
   ها دیگه درِ بهشته باز کردند گفتند صدیقه وارد می‌شه ای‌قدر دختر نمازخونِ بودم یک وقتِ نگونپرس مادرم یک‌ سره ای‌تیکه بمه می‌انداخت!

   وبینار استاد هم خیلی خوب بود ای‌قدر خوب بود فقط در فکرِ دیروزهم همچنان باید دوباره گوش بدم:
   استاد می‌گه اخیرند روزی داشتید نو یا ده بدید نه نبود متاسفانه!
   مه یک چیزی خیلی مره شوکه می‌کنه ای‌که از چیزهاای‌که خیلی بی‌معنی است و نادیده گرفته می‌شه از خیلی‌ها استاد از او نکات استفاده می‌کنه و می‌ره آخر که موضوع چیست یک‌جوری می‌چینه که هرگز عقلِ هیچ‌کس نمی‌رسه داخلِ اتاق که می‌خاد جمع کنه واقعن چندین دفعه بَرِم سوال شد از کتاب‌ها یاد گرفته، نه کتاب‌ها فقط مسیر نشون می‌ده نه مقصد. از زیستِ خود یاد گرفته؟
   تقریبیست یکم می‌آد!.
   اما مه فک می‌کنم از مسیری‌که بچه‌گی آغاز شد تا فعلن چه شده جمع آوری می‌کنه و به ای نتیجه‌ها می‌رسه از نظرِ خود هم و ای سوال ره خودِ استاد می‌تونه جواب بده و مه در مورد اش نویس‌داری کنم!
   در چنین روز به خود نمره خوب می‌دید؟
   جواب:
   روزی‌که بمیرم و آرام گیرم در قبر پیشِ (خدا )‌
   او روز نمره زیست هم ده هسته!
   در چنین روزی خوده نزدیک می‌بینید یا دوره؟
   جواب:
   معلومه نا معلوم
   اما حس می‌کنم یک وظیفه دارم او ره انجام بدم بعد اتفاق می‌افته او وظیفه چیست خود هم نمی‌فهمم حی دنبالِ او می‌گردم!
   حفظِ توجه‌ای روزانه است می‌شه که به هدف رسید؟
   جواب:
   باید هدف ره بگیرم تا به او جاای‌که می‌خاد برسِم باید هدف ره به نزاکت جدی بگیرید در خیال‌خونه‌ای زیستِ اتاقِ خود.
   — هدف چه‌جوری باید در روز جاری بشه یعنی چند ساعت؟
   جواب:
   می‌خام روزی یک ساعت بازرسی کنم به هدف هم چو استراحت هم می‌خام وظیفه مادری و همسری. خونه‌وزیست پاک‌کاری رسیدن به عمقِ خاب‌و‌خیال در مکرر روز هم حتی در پنج دقیقه نویس‌داری یا تحقیق انجام بدم او یک ساعت ره اما همو هم تحقق اش سخته!

   فرض کنید که می‌خواهید از روز خود یک فلمِ دو ساعته در بی‌آریید آیا می‌شه از نظرِ شما؟
   جواب:
   از نظرِ مه بلی اما باید از داخلِ تارِ مو خالی‌گاه در بی‌آییم که روشناای داشته باشه
   مثلن:
   بروِم از شعرِ حافظ نقطه ضعف اش رو در بی‌آری کجا کار اشتباه کرده که ما گذر کنِم
   چیزی نا ممکن اما ممکن باید عاقل باشی حتی از چای آبی که می‌ذاری در سنگِ اوپینِ خونه داستان جور کنی!
   ای‌هاره به خودهم دارم یاد آوری کنم تا بینم کجا کارهم درسته و کجا اشتباه‌!
   ای‌قدر دوست‌دارم حال نویسنده‌ساز ره چو نگو واقعن فک کنم تو دوره‌ای شعر هستم خیلی دوست دارم جدی‌یت استاد ره واقعن ای‌روز‌ها کیف کنم از تک تک واژه‌ای یا کلام‌و‌کلمه‌ای که استاد داره می‌گه هرکدوم یک مقصد داره یعنی فرصت ندارم اما هر کلمه‌ای ای‌روزها یک بررسی کامل می‌خاد تا منظورِ استاد ره فهمید بخاطرِ ای هسته هرچه استاد می‌گه مه جواب ندارم چو جواب‌ها کم می‌آرند او واژه‌ای‌که هم خودهم و هم استاد قانع کنه ندارم به فک‌‌رم نمی‌رسه فقط می‌خام بررسی کنم.
   با عاطفه اسلام زاده حسودی کردم کانالِ او هم باید پیدا کنم جز لیست‌هام شد باید بررسی کنم از چه جهت نویس‌داری کنه!
   اما خلاصه از هدف هم بگم‌ ای‌ره که یک هدف بزرگ دارم ولی باید روزی یک ساعت اوره بررسی کنم حتی نتیجه‌ او چه می‌شه نمی‌فهمم اما نمی‌خام بی‌کارهم باشم نمی‌گم چی‌هسته از او هدف‌ها استاده که می‌خاد سوپرایز کنه!
   حال رسیدم‌ به ضرب‌المثل که می‌گه:
   ( چه کنم نه گوزم به آب یا گوزید به آب )
   / یک نقاشی کشیدم چو نگو نپرس اگه در آینده نقاش شدم تا ابد یادِ ندا احمدی می‌مونه چنان خوب بود یادِگاری گذاشتم تو کانالم باورتون می‌شه دخترم بهتر از خود هم نقاشی کشه
   / دیشب منتظیری ووسِ ساجده خانوم بودم سبط کرده و بزاره که بررسی کنم. موضوعاتِ مهمه چندین دفعه گوش می‌دم
   سوپرایز ما کرد ووس به ویدا رفته بود سبط نشده بود متاسفانه حال دوباره خلاصه سبط کرده گذاشته ووس ره،
   نویسنده‌ساز تموم بشه می‌رم گوش می‌دم ببینم همیشه خلاصه‌ها هم گاهی خوبه چو جمع‌بندی می‌شه!

   / استاد داشت می‌گفت: هرکس بخود یک وبینار تشکیل داده است و گروه تشکیل کرده بخود که ناسند به ای فک افتادم مه همیشه جز اعظا گروه هم نه وبینار تشکیل دهم و از خود بروز دهم چیزهاای‌که یاد گرفتم نمی‌فهم به نفع‌ هم است یا نقص هم ولی خوبه که هستم!
   / خلاصه از صبح مه بودم و استاد و ساجده خانوم بدونِ نهاروشام پذیرائی کردم!
   / چو داشتم بررسی می‌کردم گذارش‌نیک هم دیر شد
   https://t.me/sadegaalezadai

   پاسخ

6. هدف. در آزادنویسی وبینار به دنبالش می‌روم. دریغ می‌کند خود را از من. فرار می‌کند. می‌ترسد. چون همیشه رهایش کردم. ترک شده. از شدتِ رهایی تَرَک برداشته. من اما به دنبال معنای دقیقی برای آنم. هدف چیست و چرا گاهی فراموش می‌شود؟ استاد پیشنهاد می‌دهد هر روز را یک داستان ببینیم در قالب فیلمی دوساعته. هدفمان چیست؟ چیست آنچه زنجیروار رخدادها و حادثه‌ها را بهم پیوند می‌دهد تا به آن دست یابیم. نمودار دقیقی از هدف تا نتایج را ارائه می‌دهد. نیازمند پرداختن بیشتر و مکمل است.
   امروز پُروبینار بود. وبینار نویسنده‌ساز. خیال‌خانه و راوی. سعی کردم برسانم خود را و گوش بسپارم. تا چه اندازه موفق شدم؟ نمی‌دانم. ولی رفتن به وبینار دوستان شوق و ذوق دیگری به‌همراه دارد.
   دوباره آزادنویسی می‌کنم و جریان تداعی‌ها را دنبال می‌کنم. به یکی دو نکته مهم برخورد می‌کنم و این تلاطم برخاسته از اضطراب پس از نوشتن، آرام می‌گیرد.
   متن کانالم پس چندبار نوشتن جمله اول و نپسندیدنش، تبدیل به نامه‌ای جان‌گداز برای مادرم می‌شود. این روزها بیش از پیش فکر می‌کنم که خوب نمی‌نویسم. ساده و تکراری و یک‌نواخت.
   شعر می‌خوانم از دو شاعر: شهریار و احمدرضا احمدی. و بیتی از شاعر احمدی:
   بیگانه کند بر غم ما خنده ولی ما
   با چشم خودی در غم بیگانه بگرییم
   رمانِ« مادران و دختران» جلد دوم به پایان می‌رسد و دایه‌ ماه‌منیر از جهانِ زنده‌گان به دنیای ابدی می‌پیوندد. چه داستان‌هایی شکل گرفت. اعتراف کرده و می‌کنم هرگز تاریخ برایم جذاب نبوده. اما حالا احساس نیاز شدیدی دارم به اینکه باید دریابمش. بخوانم و بدانم از آن.
   از نمایشنامهٔ« اتاقی در هتل پلازا» نیل سایمون پرده دوم را به اتمام می‌رسانم. بین نخستین پرده و این، شاهدِ زندگی برفنا رفتهٔ زوجی هستیم که در اتاقی مشترک در زمان‌های نامشترک هستند.
   چند یادداشت از« با شما نبودم» فرسی می‌خوانم و هربار ذوق افزون‌تری دارم برای همراهی با قلم فرسی حتا در همین قلم‌اندازها.

   پاسخ

7. تازه‌ترین آموخته‌های من

   افشین عزیز
   جمعه با همسفران نویسنده‌ساز قرار تازه‌ای گذاشتیم و بناست سرسختانه به آن پایبند باشیم. اینکه جدیدترین آموخته‌هایمان را در فهرستی ثبت کنیم. چگونه؟ گام‌ به گام برایت می‌گویم تا تو هم همراهمان شوی:
   یک.
   در بستری دیجیتال فهرستی می‌سازیم با این عنوان:
   «تازه‌ترین آموخته‌های من»
   دو.
   با بررسی دقیق حوزه‌هایی که مشتاقیم در آن‌ها «دائم‌التحصیل» باشیم، دستِ کم ۳ و دستِ بالا ۷ شاخه‌ی اصلیِ را برمی‌گزینیم.
   مثال:
   تازه‌ترین آموخته‌های من در زمینه‌ی فیلم‌نامه‌نویسی
   تازه‌ترین آموخته‌های من در زمینه‌ی نظریه‌ی پیچیدگی
   تازه‌ترین آموخته‌های من در زمینه‌ی شعر
   تازه‌ترین آموخته‌های من در زمینه‌ی تندرستی
   تازه‌ترین آموخته‌های من درباره‌ی فرزندپروری
   سه.
   کار اصلی از این مرحله آغاز می‌شود. می‌کوشیم آموخته‌های جدید خود در هر زمینه را در اسرع وقت به فهرست بیفزایم، اما به شیوه‌ای خاص:
   در قالب جمله‌ای بسیار فشرده و در عین حال دقیق.
   طوری که با بعدها با مرور جملات، جانِ کلامِ هر آموزه یادآوری شود.
   چهار.
   هر هفته یک روز (بنا به قرار نویسنده‌ساز، جمعه‌ها) فهرستمان را بازبینی می‌کنیم، و منابعی برای یادگیری در طول هفته در نظر می‌گیریم.

   مزایای پیوسته‌کاری به این شیوه بسیار است، از جمله:
   مرور آموخته‌ها سهل‌تر می‌نماید.
   اشتهایمان برای یادگیری تیزتر می‌شود.
   می‌توانیم بین زمینه‌های گوناگون پیوندهای خلاقانه‌ای ایجاد کنیم.

   ━━━━━━━━━━━━━━━━
   بیفزایم فهرستی از ارتکابات شنبه را:
   نوشت‌ونویس و کتاب‌غرقگی. جلسه‌ی «تمرینجا» و نقد و بررسی ۵ نوشته. ۲ نوبت پیاده‌روی. وبینار «نویسنده‌ساز» و ایده‌ی «هدف روز»: تبدیل روز به داستانی کامل. طراحی پوستر کارگاه «قصه‌گری». تماشای فیلم « Barreda». یک خروار کار خرده‌ریز و مطالعه‌ی شبانگاهی.
   ━━━━━━━━━━━━━━━━
   یادآوری کنم:
   ثبت‌نام ۷۸دوره‌ی نویسندگی خلاق و ۱۵‌مین کارگاه‌ شعر در جریان است.
   تازه: اطلاعیه‌ی کارگاه «قصه‌گری» هوا شد.
   ━━━━━━━━━━━━━━━━
   ما آیندگانیم.

8. گزارش ‌نیک ۱۸۶

   شاهین کلانتری در وبینار نویسنده‌ساز خواست از هدف روز خودمان بنویسیم. نقشه، موانع، پشتیبان و … ارتباط داشته باشد یا نه، خواستم در باره‌ی «انصاف و عدالت» بنویسم‌. الهه علیزاده در سرزبان گفت.
   گفت که از کجا شاهد گیر بیاوریم برای اثبات منصفانه بودن یک رخداد یک ماجرا یا یک اتفاق؟
   یعنی خیلی سخت است. می‌پرسم. از خودم. پدیده‌ای داریم به نام فراموشی. آخَر این پدیده فقط از ناتوانی حافظه نمی‌آید. با عمدی‌اش چه کنیم؟ آن‌جا که راهی برای گریز از مسئولیت باشد.
   فکرم فکرم را مشغول کرده. آزارم می‌دهد این عذابفکر.
   می‌دانی این مایه‌ی عذاب کیست؟
   فرض بر نه‌محال خانم ایکسی یا آقای ایگرگی دوست‌نمای چندین ساله باشد. فرض بر نه‌محال هم‌سایه‌ی سمت چپی خانه باشد یا سمت راستی، بالاخانه باشد با پایین‌خانه، چه فرقی می‌کند نیش‌ تَرهای عذابش؟ چرا خوشم نمی‌شود از تَرهای نیش؟
   از کجا بدانم افکارم درست است یا غلط؟ موهوم است یا روشن؟ چگونه حالی‌ام بشود دارد درست فکر می‌کند؟ با همان افکارم هستم.
   اما یک چیز. همیشه آزارهای درونی چه خودمان مسبب شویم و چه دیگران نمی‌تواند بد باشد. چرا؟ آزار، نیشتری است که به ضعف درون ما می‌زند. هشیار می‌کند ضعف‌مان را، نیرومند می‌کند.
   دوباره ناقض حرفم می‌شوم: حال اگر نیش‌ها خشک باشند نه تر، آتشِ خرمن زمینِ درون تا کی خاموش می‌شود؟ آن‌‌وقت نیرومندی را کجای دلم بگذارم؟
   عدالت را چطوری کمی پهن کنیم؟ جاری‌اش که پیشکش‌مان.
   چراغ انصاف را چه کنیم وقتی برای گوشه‌های تاریک یک رخداد باید روشنش کنیم؟ و آن‌وقتی که کسی تاریکش را مایل باشد.
   وقتی شاهدها رفته‌اند و حافظه‌ها به فراموشی عمدی پناه برده‌اند؟
   باز هم نتیجه‌ای بر فرض نه‌محال می‌گیرم:
   به گمانم انصاف همین باشد: نه برای اثبات حقانیت خودمان حقیقت را خم کنیم و نه برای حفظ آرامش دیگران آن را انکار کنیم.

   در خیال‌خانه بودم با ساجده. از شعر و تخیل و تجربه‌ی شعری گفت. از منصور برمکی خواند.
   سارا چگنی را بودم. وبینار راوی را.
   ندا را از دست دادم. خط‌خطی را. اما چه شد؟ تکلیفش را انجام دادم.

   با فرزندانم حرف می‌‌زنم. دیوانه‌ام اگر غصه بخورم، حرفی بیازارتَم. دنیا مال من است وقتی این عزیزکان را دارم.

   امیدوارم هم‌چنان.

   https://t.me/nahid40rasti0د

   پاسخ

9. مامانم جلد اول آثار چخوف را با ترجمه‌ی سروژ استپانیان از کتابخانه برایم آورده. سه داستان اولش، «یک دست و دو هندوانه»، «پیش از ازدواج» و «پدرجان» را خواندم.
   لوح تقدیر پانزدهمین دوره‌ی کتاب سال هم در صفحه‌ی اول کتاب بود که آن را هم با جدیت بی‌دلیلی خواندم. پای برگه، امضای سیدمحمد خاتمی بود. با ChatGPT کمی غیبت خاتمی را کردیم و نمی‌دانم چطور شد که صحبت به پرستوهای نظام رسید. حاصل این گفت‌وگو هم طبعاً هیچ بود.
   اسم دستیار هوش مصنوعی‌ام آذر است؛ موجود کوتوله‌ای که فکر می‌کنم جن باشد.

   پاسخ

10. صبح با عجله اسپرسو دوبل را به چشم و مغز خسته‌ام تزریق کردم. اسپرسو دوبل؟ چه غلطا. معادل فارسی‌ هم دارد؟
    بله. اسپرسو دوگانه.
    بوم کسب‌و‌کار را باید می‌رساندم. تا قبل از ظهر تکمیل شد، فرستادم. خیالم راحت شد. این را در مورد خودم فهمیده‌ام که وقتی کارها را به موقع انجام می‌دهم خوشحال‌ترم.
    بعد با خانم ز جلسه داشتم، درباره‌ی ارائه‌ی مشترکمان. قرار است با الهام از یک فیلم که درباره‌ی دختری تنهاست، سه‌شنبه اجرا داشته‌باشیم.
    یک گردو روی اوپن آشپزخانه بود. به طرفة‌العینی شکستم و خوردمش. از صبح با همان اسپرسو دوگانه سرپا مانده بودم.
    ناهار خوردم، چرت زدم، نویسنده‌ساز رفتم، نوشتم، بازی کردم. ساعت ۸ وبینار افشین محمد بود. نوع بودن این انسان برایم جذاب است، یادگیری دارد. تا آخرین لحظه آن‌جا بودم.
    شام، چای و تمام.

    پاسخ

11. چرا بعضی حرف‌ها را باید به خرگوش‌ها گفت؟

    جوزف بویس، هنرمندی آلمانی بود که یکی از عجیب‌وغریب‌ترین اجراها را سال ۱۹۶۵ م. در دوسلدورف به نمایش گذاشت؛ با عنوان: «چگونه می‌توان نقاشی را به یک خرگوش مرده توضیح داد؟» (اسامی مذکور صرفن جنبه‌ی تزئینی و پرستیژی دارند.😁)

    بگویم برایتان که این حرکت همین حالا هم ممکن است برای ما قفل باشد، چه برسد به شصت سال پیش. چرا؟ چون او در نمایشگاهش تماشاگرها را پشت پنجره‌ی گالری نگه داشت و سه ساعت تمام نقاشی‌ها را به یک خرگوش مرده نشان داد. هنرمند هم این‌قدر یزید؟ تازه فقط این نبود. جوزف در این نمایش که به نوعی هنر اجرا محسوب می‌شود، صورتش را با عسل و ورقه‌های طلا پوشاند، در فضای گالری یک درخت صنوبر مرده گذاشت و به پاها یک کفش آهنی و یک کفش نمدی بست.

    تا همین‌جا همه‌چیز مضحک نیست؟ فکر می‌کنید چرا؟ چرا ترجیح داد خرگوشی مرده را در آغوش بگیرد، پنجه‌ی حیوان را به تصاویر بکشد و در گوشش زمزمه کند؟ چرا خرگوش مرده؟ وقتی حتی زنده‌اش هم امکان پاسخگویی و فهم ندارد!

    بویس کلافگی‌اش را در قالب این پرسش بیان می‌کند: واقعن می‌توان هنر را با توضیح و استدلال به دیگری منتقل کرد؟ اگر قرار باشد هنر را فقط برای کسانی توضیح بدهیم که از پیش قواعد فهم آن را می‌دانند، اصلن چه چیزی از تجربه‌ی هنر باقی می‌ماند؟

    دلم برایت کباب شد مرد! این‌قدر دل پری داشتی؟ خلاصه، او به عقلانیت صرف انتقاد داشت و به نظرش شهود، تخیل و تجربه‌ی حسی راه‌های دیگری برای فهم جهان بودند. انگار می‌خاست بگوید یک خرگوش بیشتر از انسانی که در عقلانیت خشک خودش گرفتار شده، ظرفیت دریافت دارد. (حالا تو نفهم! کی ضرر می‌کنه؟ من یا تو؟)

    بگذریم از معنای نمادین عسل و طلا، اما پوشیدن آن کفش‌ها شاید جذاب‌ترین قسمت ماجرا برای خودم بود. نمد عایق و گرم است و آهن سنگین و سرد. گام آهنی او صدا تولید می‌کند و گام نمدی صدا را می‌گیرد. بعضی معتقدند بویس می‌خاسته هنر را این‌گونه نشان دهد: یک قدم خاموش و یک قدم پرصدا. من اما معتقدم قضیه اغراق‌آمیزتر است؛ شاید صد قدم خاموش و یک قدم پرصدا.

    به هر حال، چرا این‌ها را نوشتم؟ وقتی هم‌کلاسی‌ام در نوبت هنر اجرا از بویس می‌گفت، دلم برایش کمی سوخت. احساسش را می‌فهمم؛ حتی شاید تجربه کرده‌ام. دلم می‌خاست بویس را بیاورم مدرسه‌ی نویسندگی. با بچه‌ها آشنا کنم. بگویم: «بویس، به جز خرگوش مرده با ما هم می‌توانی صحبت کنی.» لذت بودن در این جمع ارزشمند را با او تقسیم می‌کردم؛ بودن کنار انسان‌های دوست‌داشتنی و هم‌دغدغه. مثل شنبه‌ها در خیال‌خانه.

    وقتی دور هم جمع می‌شویم و با ذوق شعری را می‌خانم یا از شعریجات می‌گویم، بی‌نهایت شوق‌انگیز است که آن‌ها این ارتباط را برقرار می‌کنند و با من هم‌حس می‌شوند. ساده نیست؛ شصت سال پیش هنرمندی از درد شنیده‌نشدن، گالری‌ای با یک خرگوش مرده برگزار می‌کند؛ اما امروز من در اتاقم با جمعی بی‌نظیر و بالنده همراهم. یکی از یکی بوسیدنی‌تر.

    دانشگاه و خانه و پایان‌نامه، از همیشه شلوغ‌ترم کرده، اما گاهی واقعن بی‌تابم برای شرکت کردن در وبینار دوستانم. اگر زورم نرسد، حسابی غصه می‌خورم؛ مثل وقتی که از وبینارهای الهتین (علیزاده و نصیری)، نگار و سحر و ندا و آقای چپانی و شیما و فاطمه و… جا می‌مانم. مثل همین دیشب که یک‌چهارم پایانی وبینار راوی، افتادم به معده‌درد و از ماتریکس خارج شدم.

    دراز کشیده بودم و آرام مالشش می‌دادم. این تکه گوشت کوچک گوارشی که موظف است به من آلارم بدهد؛ که رحم کن به ما، که نکش خودت را. چطور می‌توانم از او هم سپاسگزار باشم؟

    صبح که بیدار شدم، دستپاچه غذایی ترتیب دادم. کلاس کتابت را خابم برده بود. (حذف نکند، صلوات!) بعد هم عجله‌ای آماده شدم و رفتم دانشگاه. هم‌زمان در گروه پرورش خلاقیت برای بچه‌ها صدا می‌گذاشتم که برای کمپین چه کنیم و چه نکنیم. طبق قانون ضمیمه‌ای بر امکان‌ها، همان روز میان آن‌همه جمعیت ساغر پیدایش شد. چه خوشحال شدیم هر دو! ارائه داشتیم و تمام مسیر را با هم بودیم. کیف داد.

    در کلاس، ارائه‌ی اول درباره‌ی هنر اجرا بود. به جز جوزف بویس، مهم‌ترین هنرمندش مارینا آبراموویچ است. بعدتر از او و آثار حیرت‌انگیزش خاهم نوشت. این‌قدر ارائه‌اش طول کشید که ما مجبور شدیم نفس‌بُر و ضرب‌الاجلی کار را دربیاوریم. خیلی خوب نشد. انگار مونتاژی فشرده از چند ویدئو بود. ولی راحت شدم.

    نمی‌دانم چرا دانشگاه غلغله بود. شاید ثبت‌نامی چیزی انجام می‌دادند. چون این وسط‌ها یکی شیرینی پخش کرد. برگشتنی از میدان انقلاب مقوا و مرکب خریدم. اصلن نگویم از قیمت‌ها که هیییع…

    یک ساعت تمام در مترو سرپا بودم. مترو هم غلغله بود و دعا می‌کردم مقوا کج‌وکوله نشود. خیلی خسته شدم. حتی فرصت نکردم بیسکوئیتی چیزی بخورم؛ فقط یک قرص مسکن.

    همچنان در گروه پرورش خلاقیت بحث و صحبت بود. به خانه رسیدم و زیر غذا را روشن کردم. گرفتم دور فایل قرار و مدار. هم‌زمان وبینار نویسنده‌ساز را بودم که از کارگردانی روزهایمان گفته شد. چقدر این اصطلاح را دوست داشتم!

    دوباره فراموش کردم که هیچ نخورده‌ام. در این هیری‌ویری، وای‌فای لپ‌تاپ هم پرید؛ دقیقن نیم‌ساعت قبل از وبینار. کلافه و کفری شده بودم. بالاخره به لطف چندتا کُد و گزینه‌ی شانسی درستش کردم و به خیر گذشت.

    این جلسه برایم خیلی مهم بود و بیشتر هم طول کشید. اما متأسفانه دکمه‌ی ضبط صدا را نزده بودم و تنها ویدئویی باقی ماند از تصویر و اجرا. 🫠

    رفتم به وبینار راوی. هم‌زمان سفره انداختیم برای شام. اولین قاشق را که بالا بردم، غرغرات معده‌ام شروع شد: «همیشه باید اولویت آخرت باشم؟ نمیگی منم معده‌‌م. مثل همه‌ی معده‌ها. آستانه‌ی تحملم حدی داره! چرا نمی‌بینی‌ منو؟» قهر کرد. من هم مابقی شب را افتادم به دلجویی و منت‌کشی که: «حالا تو کوتاه بیا تصدقت بشم. از درد دارم می‌میرم.»

    راستی، حین ارائه بود که پست بسته‌ی مامان را آورد. از جنگ که برگشته بودیم، لباس‌های زمستانم را نیاورده بودم. قرار شد پستش کنند. لباس‌ها رسیدند با کلی خوردنی. مامان هنوز می‌داند چه شکمویی‌ام. یک بطری کندوی عسل با چند مشت انجیر و خرما و لیمو.

    زنگ زدم تشکر کردم. گفت بیشتر از این‌ها برایت کنار گذاشته‌ام. زودتر این دو ماهت را تمام کن و برگرد. این‌طوری که گفت، دلم تنگ شد. خیلی تنگ. اینقدر تنگ: 🤏

    پاسخ

12. با صادگ هدایت

    من هم مثل رفخا خیال می‌کردم بوف کور را می‌خانیم و دو گولوپ نَگد هم رویش و پرونده مختومه. اما زکّی. دیدیم این گِصه سر درازی دارد. گفتیم پس تا آستین‌مان پایین نیامده برویم تا فیها خالدونش. تا نشود گوزی بر آب. مو به تنم سیخ شد که چرا ملت اینگدر چیز نوشته‌اند درباره‌ی این مردک افیونی و کتابش(بوگودا گودش گوفتی): با صادگ هدایت آشنا شویم. چرا هدایت خودکشی کرد؟ بحث درباره‌ی صادگ هدایت. نگد آثار هدایت. نابِگه یا دیوانه؟ و، و، و… راستی این وسط‌مسط‌ها چندتا لُگت‌مُگت ارشمیدس‌وار یافتم یافتم: گصه‌های بی‌بی‌گوزک. ادبیات عنگَلابی. فحش‌مند. لیچاربافی. به گوش گرفتن. خلأبان. خلأدانی. افیونی. تمهید. مسامحه. اذعان. آتیه‌دار. تراخم. راستی یک لگت هم گوردون رمزی‌وار پخیدم خودم: دوست‌اندازی. نوعی پوست‌اندازی‌ست دیگر.

    اضافک: با لحن و صوت خانده شود ترجیحن.

    https://t.me/Mohammadfaty2

    پاسخ

13. #از_من_چه_چیزی_در_تو_باقی_می‌ماند؟
    #سال واژه: صبر
    امروز تمام ذهنم درگیر اثر آدم‌ها بر زندگی و نگرش آدم‌های دیگر بود. به این فکر می‌کردم که وقتی کسی از این دنیا می‌رود یا رابطه‌ای را ترک می‌کند، دقیقاً چه چیزی از او در زندگی دیگران باقی می‌ماند؟ آیا آن‌قدر خوب بوده که خاطره‌اش به این آسانی‌ها از ذهن نرود؟ آیا حضورش چنان دلنشین بوده که بعد از رفتنش، آدم‌ها هنوز هم با یادآوری او لبخند بزنند؟ یا برعکس، آن‌قدر تلخ و آسیب‌زننده بوده که با رفتنش، چیزی در نگاه دیگران به دوست داشتن تغییر کرده باشد؟ شاید حتی کسی را به جایی رسانده باشد که دیگر نتواند با همان اطمینان سابق به آدم دیگری دل ببندد.
    این چالش همیشه با من همراه است. هر جا که قدم می‌گذارم، هر رابطه‌ای که شکل می‌دهم و هر کاری که انجام می‌دهم، گوشه‌ای از ذهنم مشغول این پرسش است که سهم من در تجربه زیسته آدم‌ها چیست؟ من از کنار زندگی دیگران چگونه عبور می‌کنم؟ آیا چیزی به آن اضافه می‌کنم یا باری بر دوش آن می‌گذارم؟ گاهی فکر می‌کنم آدم‌ها فقط با حضورشان در زندگی یکدیگر اثر نمی‌گذارند؛ گاهی حتی غیبتشان هم تا سال‌ها در تصمیم‌ها، انتخاب‌ها و احساسات دیگران حضور دارد.
    امروز تصمیم گرفتم مثل بسیاری از خانم‌های خانه‌دار، تا لنگ ظهر بخوابم. ظاهراً قرار بود یک روز تعطیل واقعی برای خودم بسازم؛ بدون عجله، بدون برنامه و بدون آن فهرست بی‌پایانی که همیشه در سرم در حال اجراست. اما مگر می‌شود به ذهنی که هزار راه نرفته و هزار فکر نیمه‌تمام دارد، دستور سکوت داد؟ ذهن آشفته‌ام اجازه نداد خواب به چشمم بیاید. بعد هم مادر تماس گرفت و همان اندک امیدی که به خوابیدن تا لنگ ظهر داشتم، باطل شد.
    مدتی است هوس خورشت آلو بخارا کرده‌ام. امروز بالاخره بساطش را به راه انداختم. می‌دانستم به‌جز دیانا که ظاهراً با هیچ غذایی مسئله‌ای ندارد، مهدی و دیاکو احتمالاً با دیدن خورشت شروع به اه و اوه کردن می‌کنند، اما تصمیمم را گرفته بودم. بعضی هوس‌ها را نمی‌شود به رأی‌گیری خانوادگی گذاشت! پختم و اتفاقاً عجب طعمی داشت. حالا که دارم می‌نویسم، با یادآوری مزه‌اش دهانم آب افتاده است. من عاشق طعم ملس آلو هستم؛ همان مزه‌ای که نمی‌توانی به‌سادگی بگویی شیرین است یا ترش. یک لحظه شیرینی خودش را نشان می‌دهد و لحظه‌ای بعد ترشی‌اش غافلگیرت می‌کند. انگار هر دو تصمیم گرفته‌اند در یک قاب زندگی کنند.
    ظهر حمیده تماس گرفت و خواب نیمروز هم به سرنوشت خواب صبحگاهی دچار شد. بعد نوبت تمرین ساز و رسیدگی به تکالیف بچه‌ها بود. ساعت چهار هم جلسه داشتم. با ظاهری کاملاً شبیه اسکیموها در جلسه آنلاین حاضر شدم. از آنجا که نظر سایر شرکت‌کنندگان درباره ظاهر من چندان اهمیتی برایم ندارد، با همان استایل قطبی و دوربین روشن در جلسه شرکت کردم. گاهی آدم به نقطه‌ای از زندگی می‌رسد که دیگر انرژی‌اش را صرف مدیریت برداشت دیگران از خودش نمی‌کند. البته این را نمی‌دانم باید نشانه بلوغ دانست یا صرفه‌جویی در انرژی!
    در همان حوالی مطلع شدم دوستی به کمک نیاز دارد. دلم می‌خواست همان لحظه به او زنگ بزنم، اما کمی مکث کردم. ادب حکم می‌کرد پیش از هر اقدامی، موضوع را از زبان خودش بشنوم؛ هرچند در همان فاصله، کارهایی را که از دستم برمی‌آمد شروع کرده بودم. کمی بعد خودش برایم پیام داد.
    دیاکو را به کلاس سنتور بردم. هنوز صابون یک کودک بیش‌فعال به تن آن خانم معلم نخورده بود! وقتی کلاس تمام شد، خانم معلم درست شبیه کسانی که از یک نبرد نابرابر جان سالم به در برده‌اند، از اتاق بیرون آمد. شَل و پَل شده بود؛ درست نقطه مقابل دیاکو که سرحال و خندان از کلاس خارج شد. ظاهراً انرژی‌ای که دیاکو به کلاس برده بود، با همان شدت از خانم معلم خارج شده بود!
    در خلال کلاس، به دوستم زنگ زدم. صدای گریه‌اش را که شنیدم، دلم فرو ریخت. نه به خاطر خودم و نه حتی به خاطر اینکه نمی‌دانستم چه باید بگویم؛ بیشتر از این جهت که احساس می‌کردم در آن لحظه، دوستم چیزی را فراموش کرده است: اینکه انسان، با تمام قدرت و اراده‌ای که دارد، در برابر خواست خدا همیشه اختیار همه‌چیز را در دست ندارد.
    اولین جمله‌ای که به او گفتم این بود: «خودتو جمع کن، این چه وضعیه؟»
    می‌دانم، کمی بی‌رحمانه بود. شاید حتی در شرایط دیگری نمی‌توانستم چنین جمله‌ای را به زبان بیاورم. اما گاهی آدم‌ها به جای شنیدن جملات تسلی‌بخش، به کسی نیاز دارند که آن‌ها را از میان آشفتگی بیرون بکشد و دوباره روبه‌روی خودشان قرار دهد. این تکنیک را از دایی افشین یاد گرفته‌ام؛ همان شیوه‌ای که پشت حرف‌های ظاهراً بی‌رحمانه‌اش، مهری پنهان شده که دیر یا زود خودش را به دل آدم می‌رساند.
    من هم بی‌رحمانه با دوستم حرف زدم، اما تمام آن لحظات، درونم عطوفتی به گرمای خورشید جریان داشت. دلم می‌خواست بداند که هنوز هم می‌تواند بایستد، هنوز هم می‌تواند تصمیم بگیرد و هنوز هم درون خودش نیرویی دارد که شاید در هیاهوی اتفاقات فراموشش کرده باشد.
    من واقعاً باور دارم انسان موجود قدرتمندی است؛ البته نه به این معنا که بتواند بر همه اتفاقات مسلط باشد یا هرچه را خواست به دست بیاورد. قدرت انسان گاهی در پذیرفتن چیزهایی است که توان تغییرشان را ندارد و در عین حال، از دست ندادن توان ادامه دادن. باید بخواهد. باید دوباره خودش را پیدا کند. من فقط می‌خواستم این خواستن را به یاد دوستم بیاورم.
    شاید همین‌جا بود که دوباره به پرسش ابتدای روزم برگشتم. ما از آدم‌ها چه چیزی در خودمان باقی می‌گذاریم؟ شاید همیشه قرار نیست کسی را با جملات آرام و نوازشگرانه از سقوط نجات بدهیم. گاهی یک جمله تند، اگر از جای درستی برخاسته باشد، می‌تواند دستی باشد که آدم را از لبه پرتگاه عقب می‌کشد. البته مرز میان محبت و تحمیل، و میان تلنگر و زخم زدن، باریک‌تر از آن است که بتوان همیشه با اطمینان از آن عبور کرد.
    شب، مامی کسالت داشت. شام هم با پلو و نیمرو گذشت. بابا نیمرو را هم مثل مامی درست نمی‌کند و بچه‌ها به جان بابا غر می‌زدند! ظاهراً بعضی مهارت‌ها هم مثل بعضی آدم‌ها جایگزین ندارند. حتی اگر کسی همان غذا را با همان مواد اولیه درست کند، باز هم چیزی از طعم اصلی کم است؛ شاید دست‌های آدمی که سال‌ها آن غذا را پخته، شاید خاطره‌ای که همراه هر لقمه به سفره می‌آید.
    حالا که به روزم نگاه می‌کنم، می‌بینم از فکر کردن به ماندگاری آدم‌ها شروع شد و به خورشت آلو، جلسه اسکیمویی، کلاس سنتور، گریه یک دوست و نیمروی بابا رسید. یک روز کاملاً معمولی، با اتفاقاتی که شاید هیچ‌کدام به‌تنهایی اهمیت چندانی نداشته باشند، اما کنار هم تصویری از زندگی می‌سازند.
    هنوز هم نمی‌دانم وقتی روزی از این دنیا یا از زندگی کسی بیرون می‌روم، دقیقاً چه چیزی از من باقی خواهد ماند. شاید خاطره یک گفت‌وگو، شاید طعم یک غذا، شاید جمله‌ای که روزی در لحظه‌ای دشوار به زبان آورده‌ام، شاید هم فقط احساس مبهمی که کسی از بودن در کنارم به یاد می‌آورد.
    اما یک چیز را امروز بیشتر از قبل می‌دانم: دلم نمی‌خواهد رفتن من، دوست داشتن را برای کسی دشوارتر کند. نمی‌خواهم کسی بعد از تجربه حضورم، از اعتماد کردن بترسد یا تصور کند که نزدیک شدن به آدم‌ها الزاماً به رنج ختم می‌شود.
    اگر قرار است چیزی از من در زندگی دیگران باقی بماند، دوست دارم آن چیز، اندکی شهامت برای ادامه دادن، کمی امید به زندگی و میل بیشتری برای دوست داشتن باشد.
    شاید ماندگاری واقعی همین باشد؛ اینکه بعد از عبور تو، آدم‌ها هنوز بتوانند به زندگی دل ببندند، به آدم‌ها اعتماد کنند و بدون ترس، دوباره دوست داشته باشند.
    #۲۳آبان۰۵
    #سوگندستاره
    #شبانه‌ها
    https://t.me/SougandSetareh

    پاسخ

14. صبح بیمارستان بودم. همه‌ی ساعت‌ها خوابم می‌آمد. پیاده برگشتم خوابگاه. تمرینجا را بودم و بعد فیلم خاک‌آشنا را دیدم. سرعت را گذاشتم رو ۱.۲۵x و باز هم بیشتر از هر فیلمی حوصله‌ام را سر برد. بعد وبیکار سرزبان الهه علیزاده را بودم و آخرهاش خوابم برد. تا بیدار شدم اتاق را ساکت یافتم و شروع کردم به درس خواندن. بقیه‌اش غذا پختن بود و تحمل سروصدای آدم‌های خوابگاه.

    پاسخ

15. خوابم را تا جایی که یادم می‌آمد نوشتم. این مدت به قدری عمیق می‌خوابم که یادآوری خواب سختم شده.
    آزادنویسی کردم و به ارزش و اهمیت گفتگو فکریدم.
    به یادداشت دوستانم فکر کردم.
    به مهارت جدیدی که چقدر سخت است برایم.
    سرانجام پوستر کارگاه جدید را طراحی کردم.
    کارگاه خودگفت. قرار است کنار هم بکوشیم برای آموختن مهارت پایه‌ی گفتگو یعنی گفتگو با خود و حسابی ذوق دارم.
    منبعی را نسخه‌ی کاغذیش را تهیه کردم. حالا اگر فروشگاه فراخش سریع بفرستد.
    صبحانه و این صوبتا.
    موسیخی خوب و این صوبتا.
    بازاندیشی در منابع و محتوای کارگاه خودگفت.
    کار پایه‌ام را به روز کردم و رفتم توی کانال کارگاه پایه‌کار از کار پایه‌ی بچه‌ها پرسیدم تا چهارستون بدن‌شان را بلرزانم که یادشان نرود من در کمینم و پیگیر کارشان.
    با نقشه‌های بهتر و برنامه‌های بهترترتر ور رفتم.
    صوت نویسندگی خلاق را مرور کردم. چه افسوس که به زودی به جلسه‌ی هفت رسیدیم. وقتی ثبت نام کردم آن یک‌ماهی که دوره شروع شود مثل قرن گذشت. حالا که توی کارگاهم نمی‌فهمم چطور به جلسه‌ی هفت رسیدیم. دوره‌ی شعر اینطوری نبود ها. خیلی طولانی می‌گذشت. ولی نویسندگی خلاق زود گذشت. با اختلاف بهترین دوره‌ای که شرکت کردم و کاش تمام نشود. هعی.
    کوشش برای بازگشت به واقعیت.
    تماشای بخشی از خاک‌آشنا.

    مطالعه‌ی چس‌مثقال نماز میت.
    جلوس با شیم‌سار. اسپویل صحنه‌ام.
    تمرین‌جا. پشت سر خاک‌آشنا غیبت کردن.
    بازنویسی تمرین و نوشتن دیالوگ و فرستادن و آمادگی جهت دریافت گازخورد.
    ریدم. دوباره نوشتم و فرستادم.
    ناهار و کتاب و وبیکار.
    توی وبیکار کلی مسیری که از اول آمدیم را مرور کردیم وقتی اسم دوستی قدیمی را دیدم که بازگشته بود. از این‌که ثمره و جاافتادگی و برگ‌دهی نیم‌چه نهال‌های آن وقت را دیدم شوق‌زده شدم و چه نیکودوستانی دارم. دم‌شان گرم.
    نویسنده‌ساز و بحث شیرین بهره‌وری و خود را شخصیتِ رمان دیدن. جمعه پستش را نوشته بودم و نفرستاده بودم. امروز واجب شد بازنویسی کنمو بریا یادداشت بفرستم.
    وبینار شکیبا و فلسفه‌ورزی.
    وبینار ساژده و طلاهایی که در دامان‌مان گذاشت.
    وبینار سارا و عیش‌و‌عشرت روایی و مواجهه با ادراک پفیوز روایی.
    فرستادن فراخوان کارگاه.
    فرستادن پست.
    سریال دیدن و مایّییییییی.

    پاسخ

16. ### گزارش نیک | خاطره نویسنده شدنم

    سال‌واژه‌ام «خاطره‌نویسی» است. ۲۵ دقیقه فرصت دارم؛ پس حاشیه‌ها را کنار می‌زنم و می‌روم سراغ خاطره نویسنده شدنم. اینکه چرا و چگونه نویسنده شدم؟ نویسنده‌ای که روزی حداقل هزار کلمه می‌نویسد. فعلاً تعریف دیگری ندارم، تا بعد…

    از پله‌های نردبان سیزدهمین کارگاه تمرین نوشتن پریدم به دوره وبلاگ‌نویسی؛ چون به پیشنهاد استاد کلانتری، علاوه بر کانال تلگرام و صفحه اینستاگرام، نیاز به جایی برای آرام گرفتن در گوشه‌ای دنج داشتم و آنجا می‌توانست وبلاگ شخصی‌ام باشد.

    پس ابتدا برای طراحی سایت به آقایی سفارش دادم و دو سه هفته بعد تحویل گرفتم. حالا باید بین این سه مکان می‌دویدم تا جا نمانم. اما مشکلی این بود؛ دیدم ایده ندارم، پریدم توی «حوض ایده‌پزی» که دوره جدید مدرسه نویسندگی بود. هر دوره چندین جلسه بود و هفته‌ها زمان می‌برد.

    بعد برای ساخت‌وپرداخت تصاویر و ویدئو در اینستاگرام و سایت، نیاز داشتم فتوشاپ یاد بگیرم. پس یکی دو دوره فتوشاپ را نزد دوستی از مدرسه نویسندگی گذراندم.

    کمی اوضاع نوشتنم بهتر شد، اما شاخ‌وبالم هم بیشتر شده بود. به خاطر فشار حجم مطالب نظم فکری نداشتم و نمی‌دانستم چه کنم.

    کمی آن‌طرف‌تر، کارگاه آنلاین «فکرآرا»ی ناهید عبدی به راه بود. به آن کارگاه پیوستم و متوجه شدم که به نظم شخصی نیاز دارم و این بی‌نظمی است که مرا از پای درآورده است. با دوره‌های نظم شخصی ایشان ادامه دادم.

    کمی روبه‌راه شدم و فهمیدم باید از پراکندگی افکار دوری کنم، روی یک ایده و فکر تمرکز کنم و ورزیده شوم.

    آن‌قدر سرم شلوغ شده بود که درد شانه و دستم را فراموش کرده بودم. تابستان ۱۴۰۱ هیچ دردی نداشتم. برای همین ذهنم با کوچ دومین دخترم همراه شد.

    دختر دومم روز ۲۶ مرداد نزد خواهرش سفر کرد و به دنبال اهداف و رؤیاهای خودش رفت.

    من ماندم و آشیانه‌ای خالی از دختر.

    اما راه نوشتن آن‌قدر کشش داشت که توانست مدت سوگواری‌ام را کوتاه کند، تا زودتر به زندگی برگردم. همیشه از دلتنگی و درد دوری می‌نوشتم و به خودم تسلی می‌دادم. اطرافیانم تعجب می‌کردند چطور می‌توانم دوری از دخترانم را تحمل کنم! اما من می‌نوشتم. هرصبح صفحات صبحگاهی اشک می شدند و روی کاغذ می‌ریختند.

    صدای گوشی روی اعصابم است. می‌گوید زمان تمام شد، بقیه را بگذار برای گزارش نیک فردا!

    مهتاب صادقی

    پاسخ

17. به وقت تمرکز روی کارها، پانزده دقیقه‌ها کار خودشان را به درستی انجام می‌دهند، ولی نمی‌توانم بگویم فقط پانزده دقیقه وقتم را تلف می‌کنم و بعد برمی‌گردم سرکارم. گاهی طوری در تله‌ی بیهوده‌گی و پوچی می‌افتم که هیچ پانزده‌ دقیقه‌ای به یاری‌ام نمی‌آید. صبح دیروز خوب بود. با پانزده دقیقه‌ها سه‌بار زبان خواندم. دو نوبت نوشتم. سری به صفحه‌ی ژورنال نویسی استاد زدم و تشویق شدم به نوشتن بیشتر. کتاب خواندم. ناهار مورد علاقه‌ی دخترم را درست کردم. خانه را تمیز کردم و …
    بعد از ناهار اوضاع تغییر کرد. انگار خستگی روی سرم آوار شده بود همه‌اش به اتلاف وقت.
    با سین رفتیم برایش طلا بخریم. دخترم را بردم کلاس زبان. نشانگرها را بردم برای مقاوم‌سازی. همان‌جا تعدادی را خریدند.
    شام هم سبک و سرسری.
    فقط ظرف‌های شام را شستم. دو طرح تازه زدم. زود خوابیدم. یک قسمت هم سریال تماشا کردم. اگر نمره‌ای باشد شش است. آن هم مال قبل ظهر.

    پاسخ

18. زندگی خوابگاهی، سر کار رفتن ، تکالیف عقب افتاده‌ی دانشگاه و در نهایت آماده کردن کنفرانسی برای درس مبانی نظری هنرهای اسلامی که تا این وقت شب به طول انجامید، تمام زمانم را برای نوشتن گزارش نیک می‌خورد. این مشغله‌های روزمره، بلعنده‌‌ای است همچون «کورنوس» که تمام فرزندانش را پس از تولد، قلفتی قورت می‌دهد. امیدوارم بتوانم «زئوسم» را از کام این سیاه‌چاله‌ی سرد و مکنده نجات دهم و بیشتر از قبل بنویسم.
    فعلاً بروم بیهوش شوم تا بعد.

    ۲۳آبان۱۴۰۵/تهران،خوابگاه
    #گزارش_نیک

    پاسخ

19. 23 آبان
    صبح با دلتنگی تمام از پتویم شروع کردم . از چشمانش می شنيدم که دلش می‌خواست تا ابد در آغوش بگیردتم اما درد فراغ پا درمیانی می کرد که دانشگاه نروم. با هر ضرب و زوری بود و با گریه رهایش کردم.
    شنبه دانشگاه را به خاطر اساتید با سوادش دوست دارم و الا دوست باستانی مورد علاقه ام رو روز سه شنبه می بینم.
    امروز کمی درس خواندم.کمی شب هول و کمی کار کردم. باید وقت دزدی را یاد بگیرم تا بتوانم بهروری از روز و هایم را بیشتر کنم.

    پاسخ

20. حق با شماست
    خواهرم داشت تعریف میکرد که اخیرا از یک آنلاین شاپی بارانی خریده و قرار بود بعد چهار روزکاری برسد اما نرسیده بود، خواهرم پیگیری کرده بود و آنها این موضوع را به خواهرم یادآوری کرده بودند که پنجشنبه و جمعه جز روز کاری حساب نمیشود و خواهرم به من گفت که 2راه داشتم برای انتخاب جواب: سین بزنم و چیزی نگویم، یا مِن مِن کنم و بگویم که یادم نبوده ، خواهرم گفت که به آنها گفتم حق با شماست، همین.
    او گفت گاهی نیازمند همین جمله بودم از سوی اطرافیانم بدون خشم و تعصّب و میگفت که چه جمله خوبیست که بگویی حق با توست و از آنور نیز اجازه ندهی حقت خورده شود.

    ✍23آبان 1405
    #گزارش_نیک

    پاسخ

21. با نصف بدنم دارم گزارش می‌نویسم، نیم‌ دیگرم خوابیده. صبح درس خواندم. ظهر کتاب خواندم و فیلم دیدم -خاک‌آشنا- و بعد رفتم تمرین‌جا. خاک‌‌آشنا مزخرف بود. کاش حوصله داشتم توضیح می‌دادم چقدر. اما نه جانش را دارم و نه ارزشش را دارد. غروب عزم رفتن به خانه‌ی خاله کردم. فردا مراسم دارد. سفره‌ی حضرت عباس.‌ عاشق تدارک دیدن برای مراسماتم. تا همین حالا که از نیمه‌شب حدودا سه ساعتی گذشته درگیر کارها بوده‌ایم. خسته‌ام، نای ادامه دادن ندارم -نامجو‌وار- و در همین راستا هیچ غصه‌ای برای این‌که بدون قصه و بوسه‌ام، نمی‌خورم. شما هم نخورید، اگر بیدارید البته.

    ۲۳ آبان| شماره‌ی پنجاهم

    پاسخ

22. حساب و کتا ب روزها از دستم در رفته. نمی‌دانم چه‌گونه و چرا. امروز هم معمولی گذشت. بالاخره تمرکزم را جمع کردم و چیزی خواندم. داستان کوتاه «طلب آمرزش» از صادق هدایت. فکر می‌کنم هدایت دیدگاه تندی نسبت به دین اسلام دارد. او بیشتر ، خرافه‌هایی که به نام دین رواج پیدا کرده را در داستان‌هایش تصویر کرده تا اصل دین. تمرین‌جا را بودم و آموختم از نوشته‌های هم‌سفران. بخشی از صوت جلسات پیش را هم گوش کردم. نتوانستم بازنویسی کنم تمرینم را. مغزم نکشید. به یک بن‌بست ذهنی رسیده‌‍‌ام. اما این فشار و وقفه را دوست دارم. فردا، پرقدرت‌تر آغاز می‌کنم. در نویسنده‌ساز ، استاد از کارگردانی روزها گفت. استعاره‌ی جالبی بود. به لطف نوشتن نگاهم به روزهایم دقیق شده. سرزبان را هم بودم. این پیوستگی حضور لازم است. سرزبان به من فکر کردن را می‌آموزد. زبان فکر را به معنای واقعی کلمه.
    شعر خواندم. از فروغ. وقت می‌دزم در بین روزمرگی‌ها برای دمی شعرخواندن. برنامه‌هایم را پیش بردم و کارهای نیمه‌تمامم را به ثمر رساندم. یادداشتی هم از پیش داشتم که در کانالم منتشر کردم. دوستانم، تولدم را جشن گرفتند. هدیه‌هایشان هم زیبا بود. دوست خوب داشتن هم نعمت است.

    پاسخ

23. گزارش نیک
    ۲۳ مهر

    ۱۰:۵۷
    صبح را با ورزش آغازید. با تنی که فریاد می‌زد «بسه دیگه». حین انجام حرکات، به این می‌اندیشید که با این وضعیت، امروز را باید تعطیل کند. حرکات جدید و سنگین‌تر شده‌اند و لرزش پاهایش هنگام ددلیفت، حد و مرز توانش را مشخص می‌کند. آرام است و ساکت شاید چون یا ذهنش پر از فکر است یا خالی از فکر. بهرحال بعد از اتمام ورزش، آرام کنار بخاری جنینی می‌خوابد تا بدنش دوباره توان بلند شدن پیدا کند. شاید هم تا شب در همین گرما اسیر شود. به فستینگ فکر می‌کند. فستینگ ۴۸ ساعته برای بازیابی بدنش. به این فکر می‌کند که آیا می‌تواند از پسش بربیاید؟ از دیشب ساعت ۱۰ چیزی نخورده. تا الان که این گزارش نوشته می‌شود، ۱۲ ساعتی می‌شود. دوست دارد تنها باشد و به هیچی فکر نکند و هیچکسی هم به او کاری نداشته باشد. باید دید در ادامه روز چه تصمیم‌هایی خواهد گرفت.

    ۱۷:۰۲
    سین‌شین به او پیام می‌دهد و با حرف‌هایش، دلش را گرم می‌کند: مهم اینه که از مسیر لذت ببری.تصور کن وارد یه جنگل قشنگ شدی، انقدر از همه مسیر و اطرافت لذت ببر که ته جنگل حتی اگه بیابون هم بود، تو سهمت رو از همه قشنگی‌ها برده باشی و روحت سیراب شده باشه🫂🫂🫂.
    چه یادآوریِ به موقعی. زندگی لذت بردن از مسیر رسیدن به خاسته‌هاست حتا اگر به آن نرسد. باید لذت ببرد، از تمام تلاش‌ها و دستاوردها و تشویق‌ها.
    استادش به او زنگ زد که مقاله را باید اصلاح کنی دوباره برایم بفرستی. نشست پای مقاله‌ای که اصلاحاتش تا قیامت دارد طول می‌کشد. بعد هم ناهارکی برای همسر درست کرد و رفت آرایشگاه. در سالن انتظار چند صفحه‌ای «شب‌های روشن» خواند و بعد به صورتش صفا داد و پیاده‌روی‌ای هم کرد. هنوز توان دارد و خیلی گرسنه نیست. تا الان ۱۹ ساعتی هست که چیزی نخورده.

    ۲:۱۰
    از آرایشگاه که برمی‌گردد، چایی می‌نوشد سبز. کتاب را برمی‌دارد تا ادامه‌اش را بخواند که ن زنگ می‌زند و پیگیر پیگیری‌ها می‌شود و بعد هم شیر را می‌جوشد تا پنیر و ماست بگیرد اما باید به کلاس رانندگی برسد پس همانطور جوشیده رهایش می‌کند. با ح می‌روند آن‌ور شهر جهت رانندگی. پیچ دو فرمانه می‌زند مامان. پارک دوبل می‌کند بابا. مربی راضی و خشنود است. کلاس که تمام می‌شود، احساس گرسنگی شدیدی می‌کند. انگار تمام انرژی‌اش رفته باشد. در راه خانه، به خیال‌خانه می‌رود و شعر خیال می‌کند. می‌بیند نمی‌تواند بیشتر از این، یعنی شاید بتواند اما تا همینجا هم رکورد خود را زده پس مشغول درست کردن شامی پر پروتئین و فیبر می‌شود. محصولات لبنی‌اش را هم آماده می‌کند. ساعت ۲۱ که می‌شود، فست ۲۳ ساعته خود را به اتمام می‌رساند. و لش می‌کند پای سریال کره‌ای جدیدش تا خوابش ببرد.

    پاسخ

24. شنبه که ذاتا فحش‌خور است. حالا فکر کن شنبه باشد، پاییز هم باشد و بخواهی وبینار برگزار کنی. از صبح به خودت و پاییز و شنبه فحش می‌دهی. هزاربار مرور می‌کنی محتوای وبینارت را و هربار احساس می‌کنی آماده نیستی و استرست بیشتر می‌شود.

    فریدون فرخزاد پخش می‌کنی اول وبینار، تا با آرامش بیاغازی. استرست را پشت لبخندت پنهان می‌کنی. تا می‌خواهی شروع کنی اسکای‌روم بازی درمی‌آورد و صدا و تصویرت را به همه نشان نمی‌دهد.

    با رفقایت نقاشی می‌کاوی و از ادراک روایی می‌گویی. بعد هم به وجه تاریک روایت می‌پردازی. اسم بهنام را که می‌بینی یاد نامه‌ای می‌افتی که پارسال برایت نوشت. اما ایمیلت به فنا رفته است و دیگر به آن نامه دسترسی نداری. از پازان می‌خواهی دوباره برایت ارسالش کند.

    خوشحالی. راوی بهت مزه داده است. یاد حرف الهه می‌افتی. که وبینار برگزار کردن اولش سخت است دو جلسه تحمل کنی دیگر رهایش نمی‌کنی.

    بهنام نامه را برایت می‌فرستد. دوباره می‌خوانی‌اش. کیف می‌کنی از خواندنش. قرار بود جواب نامه‌ی بهنام را بدهی. پانزده‌ماه گذشته است و هنوز چیزی برایش ننوشته‌ای. خجالت بکش.

    سرت درد می‌کند. نمی‌توانی یادداشت بنویسی. کاریکلماتوری پرت می‌کنی توی کانال و استراحت می‌کنی.

    پاسخ

25. شبنم جان

    می دانی، گاهی آدم فقط نیاز دارد کسی حرف‌هایش را خام و پخته، سنجیده و نسنجیده، بامنطق و بی‌منطق، فقط گوش کند. بی‌آنکه حوصله‌اش ته بکشد.

    شاید همین سببی شد که امروز با تو تماس بگیرم.
    گفته بودم مابین آشفتگی خانه و کلی کار نکرده نشسته‌ام، ساکت و منفعل. مضطرب و کلافه، گاهی جوش‌های زیر پوستم را انگولک می‌کنم. گاهی زخم سرم را که تازه جوش خورده از نو می‌کنم و این کار دردآور عجیب آرامم می‌کند.

    و تو باز می‌گویی: «ای‌وااااای مگه مرض داری؟»

    راستش این‌بار حرف زدن با تو هم نتوانست حالم را جا بیاورد. ساعت‌هاست کلمات، بی‌جا و مکان در سرم می‌چرخند. خاستم بنویسم، به دو صفحه هم نرسید.

    حالا وسط این روز به فنا رفته، برای فردا برنامه می‌‌چینم. برای خاندن دو فصل از کتاب «آناتومی داستان»

    و اما نقشه‌ی راه هدفم این‌گونه پیش می‌رود:

    اغلب کارهایم را سر صبح انجام دهم، تا در ادامه‌ی روز زمان کافی داشته باشم.

    از حجم کارهای همیشگی خانه کم کنم، بسنده کنم به ضرورت‌ها.

    این‌روزها که صفحه‌ی سفید می‌آزارتم و چشم‌هایم نور را پس می‌زنند، زمینه‌ی گوشی را سیاه کنم و فونت را هم اندکی درشت‌تر تا خاندن مشکل‌ساز نشود.

    شاید بپرسی حالا چه اصراری‌ست به خاندن دو فصل کتاب؟

    خب برای اینکه بعدش احساس کنم کار شاقی کرده‌ام.

    نه، راستش وقت‌دزدی برای مطالعه چندان جواب‌گوی من نیست. جای یک ساعت نشستن و پیوسته خاندن را نمی‌گیرد. جنس لذتش هم متفاوت است.

    پاسخ

26. تمرینجا بود.
    نقاشی بود. تمام کردنش بود. فرستادنش توی کانال بود.
    گوش دادن به نویسنده‌ساز دیروز بود.
    نویسنده‌ساز امروز بود. استاد از هدفی برای فردا گفت. آزادنویسی بود و نوشتن از هدف. نوشتن بود و مراحلی که باید انجام شود تا به هدف رسید. ذوق بود و قیلی ویلی رفتن دل با فکر کردن به تانستن و رسیدن به هدف بود.
    وبینار ساجده حق‌پرست بود. وبینار زری عارضی بود. زری برایمان شعر خاند و گفت شعر بنویسیم از زبان یک کودک برای یک شی.
    صحبت با بچز بود. اینقدر این بچز نوشتن بچز که منم نوشتم بچز . و بعد هم نوشتن بود. نوشتن خوب و دوست داشتنی بود و غمگینم نکرد امروز.
    خط‌خطی بود و ذوق و شوق بود. سوالی کوچکی می‌پرسیم هر بار. اینبار سوال این بود. «اگر دیواری برای نقاشی داشتید دوست داشتید دیوار ِکجا بود و روی دیوار چی می‌کشیدید؟» همین‌قدر کوشولو موشولو. چیزهایی که بچه‌ها می‌گفتند خیلی خوب و قشنگ بود. یکی گفت دلش می‌خاهد دیوارهای زندان را نقاشی کند. یکی کافه. یکی خیابان.یکی مهدکودک. یکی مدرسه. چیزهایی که می‌خاستند بکشند هم نازی بودند زیادی. بعد خط‌خطی کردیم همان مست‌کشی. دیدن نقاشی‌های بچه‌ها زیادی لذت دارد. به بخش قشنگ روزهای زوجم تبدیل شده. خوش می‌گذرد خط‌خطی توی خط‌خطی. ایح ایح ایح.
    با فائزه شعر نوشتیم. یعنی تلاش کردم که شعر بنویسم. یکی از همان ها را پست کردم.
    بعدش با بچه‌ها صحبت کردیم و از کتاب‌هایی که می‌خاندیم گفتیم. منم گفتم غمم‌گینه. غمم گین شده. غمم را چه کسی گین کرده؟ اصن غم برای این است که گین باشد نه. غمم‌گینه. گینم غمه. هن. چی شد؟ نمی‌دانم. همین دیگه غمم گینه و می‌خاهم که نباشد اما هست. چاره‌ای هست؟ ناچ. پس سر می‌کنیم با همین غمی که گین شده. ایح ایح ایح.

    پاسخ

27. سال‌واژه: ثمربخشی
    امروز در نویسنده‌ساز به این نکته بیشتر پی بردم که پیش‌زمینه‌های یک بحث برای همراهی با آن و سودبردن از آن چقدر مهم‌است.
    امروز را در چندکارگی گذراندم و زیاد تمرکز نکردم.
    بیشتر از حد کافی پیاده‌روی کرده‌ام. آیا حد کافی برای پیاده‌روی وجود دارد؟
    الان هم انبوهی از خستگی و خاب‌آلودگی را به خاب مبارکم می‌سپارم باشد که بشورد و ببرد.

    پاسخ

28. سال‌واژه: رشد پله‌ای

    امروز از آن روزهای پرکار بود.
    وقتی برای تکمیل فرمی به شرکت رفتم، کمی معطل شدم؛ اما توانستم از لحظات پوچ و پِرت استفاده کنم و مطالعه کنم.

    در کلاس آیین‌نامه شرکت کردم و انگیزه خاصی برای ادامه مسیر گرفتم.

    خسته و خواب‌آلود بودم، اما وبینار نویسنده‌ساز را هم از دست ندادم. در قالب نوشتن سناریویی برای هدف روز آینده، رهانویسی کردم. البته حاصل کار چندان چشمگیر و شوق‌آور از آب درنیامد.

    در وبینار خیال خانه ساجده حق‌پرست هم شرکت کردم و رقیق‌القلب شدم.
    کلیدی‌ترین نکته وبینار برای من:
    «شعر عصاره روح شاعر است. گوهر شعری در این است که لایه‌لایه آن را تجربه و تخیل کنیم. قرار است به عمق تداعی‌ها و جهان شعری برویم، نه منظور.»

    فردا یکی از دوستانم مهمان من است. در ساعات پایانی روز به جان خانه افتادم و مشغول تمیزکاری شدم.

    پاسخ

29. این را فقط به این دلیل می‌نویسم که نمی‌خواهم از لیست همراهان همیشگی حذف شوم. دلم براتان تنگ شده. روزهای زیادی است که نیامده‌ام سرکلاس نویسندگی. دوشنبه می‌آیم. قول می‌دهم.
    اگر اجازه بدهید بگویم امروز ساید تخمی آدم‌ها را دیدم. خوشم نمی‌آید ازشان. چرا اینقدر اصرار دارند که ساید بدشان را نشان دهند؟ شاید هم عادت به دیدن چنین بدی ندارم و نازک نارنجی‌تر از این حرف‌هایم. به هر حال، گوه توی تمام آدم‌های بی‌تربیت. امروز و بددهنی‌ام را ببخشید، به قول صادق هدایت نمیتوانم برای آدم‌هایی که امروز را به گوه کشیده‌اند، شعر بسرایم‌. تیر آخر را ایمان زد. کسی که امروز فکر می‌کردم بلاخره حناق دهانش وا شده و به هر روی، آدم شده، یک لحظه به کل رید. موقع تعریف کردن اینکه سر کلاس استاد بی‌شرف چطور به لبخندمان گیر داد و خط به خط لیچار‌ بارمان کرد، برای مامان، اشکم درآمد. دقیقه‌ای قبل بی‌تربیتی ایمان را دیده بودم. دهان دریده و بی‌ادب. حیف تعریفی که استاد رضایی از تو کرد. شاید در کار خوب باشی، در شعور کم هستی. اه. بس است صحبت کردن درمورد اینها. خداحافظ.

    پاسخ

30. زکیه جان عزیزم

    امروز را اگر بخواهم به شکل یک خط روی کاغذ بکشم، احتمالن خط صاف و بی‌حادثه‌ای می‌شود؛ نه قله‌ای داشت، نه دره‌ای، نه پیچ خطرناکی. صبح از راه رسید، روز خودش را کش داد و شب آرام‌آرام روی شانه‌هایش نشست. همه‌چیز معمولی بود. حتی شاید بیش از حد معمولی. اما من امروز تصمیم گرفتم در این معمولی‌بودن، تماشاگر صرف نباشم. خواستم کمی در تار و پود روز دست ببرم و چیزی به آن اضافه کنم؛ چیزی شبیه کاشتن چند دانه‌ی کوچک در باغچه‌ای که قرار است ماه‌ها بعد به بار بنشیند.

    صبح، پیش از آن‌که روز مرا با خودش ببرد، چند صفحه از «مادران و دختران» خواندم. بعد راهی سرکار شدم. در فاصله‌ای از روز، مهمان یک ویدئو از حسین آرا در یوتیوب بودم. بعد هم خودم را به وبینار نویسنده‌ساز رساندم و همراه دوستان، دقایقی را به آزادنویسی گذراندم. انگار هرکدام از این کارها، تکه‌ای کوچک به پازل نامرئی امروز اضافه می‌کردند.

    اما اتفاق اصلی امروز در سرزمین فردا رخ داد.

    مدت‌ها بود نوشتن یک داستان کوتاه را مثل مهمانی ناخوانده پشتِ در ذهنم نگه داشته بودم؛ می‌دانستم آنجاست، صدای نفس‌کشیدنش را می‌شنیدم اما هر بار به بهانه‌ای در را به رویش باز نمی‌کردم. امروز بالاخره تصمیم گرفتم دعوتش کنم داخل. بعد از وبینار، برایش نقشه کشیدم، طرح نوشتم، پلات چیدم و کمی با شخصیت‌هایش سروکله زدم. هنوز داستانی متولد نشده اما دست‌کم حالا شناسنامه‌ای دارد و جایی در برنامه‌ی فردایم برایش کنار گذاشته‌ام. فردا قرار است تمام‌قد بنشینم پای نوشتنش. امیدوارم این مهمان تازه‌وارد، چندان هم بدقلق نباشد.

    بعد از آن، زندگی دوباره مرا به قلمروی آشنای قابلمه‌ها و بشقاب‌ها فراخواند. شام درست کردم، پیام‌های اینستاگرام و سروش را جواب دادم و با مادرم تماس گرفتم. کمی حرف زدیم و سهمی از روز را به همان گفت‌وگوی ساده و دوست‌داشتنی دادم که گاهی بیشتر از هر تفریحی آدم را سر حال می‌آورد.

    حالا هم نشسته‌ام به نوشتن گزارش نیکم. قرار است پیش از خواب چند داستان کوتاه بخوانم؛ شاید یکی‌شان کبریتی به ذهنم بکشد و چراغ داستان فردا را روشن کند. بعد، وقتی خانواده از راه برسند، بساط تماشای یک فیلم را پهن می‌کنیم.

    می‌دانی زکیه؟ استاد حرف قشنگی زد. گفت زندگی همیشه با اتفاق‌های بزرگ تغییر مسیر نمی‌دهد. گاهی تغییر، از همین کارهای کوچک و بی‌سروصدا شروع می‌شود؛ از خواندن چند صفحه کتاب، چند خط آزادنویسی، یک تصمیم درست.
    من امروز سعی کردم در یک روز معمولی، کمی خارق‌العاده‌تر زندگی کنم و کارهای امروزم را بکارم تا در آینده جوانه بزند.

    پاسخ

31. سال‌واژه/فصل‌واژه: حرکت

    دیشبم را تا آخرین لحظه منتظر تسکین درد بودم که گزارش بنویسم ولی خواب رفتم.

    دل‌درد امانم نمی‌داد. با مسکن سرکوب شد ولی سردرد گرفتم پشت سرش.

    این وسط نکته‌ی درسی آموختم. ضد التهاب‌های غیر استروئیدی سردرد درمان نمی‌کنند. تا ظهر با سردردم زندگی کردم. جزوه نوشتم و کتاب خواندم و طاقتم که طاق شد ناچارا پناه بردم به کدئین.

    نویسنده‌ساز را گیج بودم. قرص اثر گذاشته بود. در حدی که الان دقیق جزییات حرف‌ها را خاطرم نیست. استاد خواست برای فردا یک هدف انتخاب کنیم. من نوشتن چیزی را انتخاب کردم. نوشتن چیزی که بعد احساس نیکی کنم. نمی‌دانم دقیقا چی اما نقشه‌ی کوچک راهی براش ریختم تا ببنیم چه پیش می‌رود. از این بیشتر وارد جزییات نمی‌شوم. اگر جزییات شرح کنم و به نتیجه‌ی دلخواه نرسم حس شکستم خیلی واقعی‌تر است. آزاردهنده‌تر.

    خلاصه که بعد نویسنده‌‌ساز بالاخره سردردم فروکش کرد.
    شاید هم به جهت آزادنویسی؟

    آزادنویسی‌های نویسنده‌ساز جور دیگری دلچسبند. آزادنویسی برای خودم تنها، گاهی می‌کنم. هر وقت که هوس کنم و اطرافم سکوت باشد و ذهنم نیازمند به حرف زدن. ولی آزادنویسیِ همگانی با بچه‌های نویسنده‌ساز و موسیقیِ استاد حس و حال دیگری دارد. حسی توأم از صمیمت و قرار.

    پاییز امسال زیادی پاییزم. خزان، درونم به پاست و توی سرم بوی سرما و بارانِ عصرگاهی پیچیده. گمانم به همین جهت آنقدر هوس کتابِ چاپی به سرم زده.

    امروز دوباره سایه‌ی باد را ورق زدم. داستان موردعلاقه‌ی همیشگیم. برخلاف همیشه که از قفسه بیرونش می‌کشیدم، چند صفحه‌ای می‌خواندم و دوباره سرجاش می‌گذاشتم، این‌بار تا به خود آمدم چهل پنجاه صفحه‌ای گم شدم در داستان. در بی‌معناترین حالت از زمان، غرق بودم در کوچه پس کوچه‌های بارسلونا. انگار که در آنجا زیسته‌ باشم… تعلق خاطرم به داستان فرای همه‌ی این توصیفات است.

    خواندن چندباره‌ی این کتاب هر بار آیینه‌ی رشدم شده. در حین پرسه‌هام بین جملات هر بار خود را کمی بالغ‌تر از قبل می‌یابم. بالغ‌تر اما با همان شورِ گذشته.

    شاید هم اشتیاق اصلی از سایه‌ی باد نیست. شاید اشتیاق از سایه‌ی خودم است.

    شاید فقط در جست‌جوی مائده‌ام. در آیینه‌ی داستان.
    https://t.me/ravaanehh

    پاسخ

32. نقشه می‌کشم

    شاهین عزیز
    نویسنده‌ساز جمع می‌شویم. بهینه می‌شویم. به تخصیص بهینه منابع می‌اندیشیم. امروز جمع شدیم با انها با توجه به «چرخه‌ی زندگی» به بخش‌هایی مختلفی از زندگی را ریختیم وسط برای هرکدام از بخش‌های زندگی که عبارت بود از سلامتی و خانواده معنویت عشق و ازدواج و رشد‌ و یادگیری و… نمره‌ دادیم. نمره‌ها را دیدم .وا رفتم. دیدن علی‌ی قصه‌ی ما بسیار با آنچه طلب می‌کند فاصله دارد. تا آمدم نویسنده‌ساز و دل‌گرم شدم. با پیشنهادت. کور‌‌سوی امید بازگشت که ببین هنوز همه‌چیز تمام نشده من با تداعی این جمله که همه چیز تمام شده. غم را تجربه می‌کنم. اینکه بدانم هنوز «امکانی» وجود دارد آرامم می‌کند. شاید اگر بکوشم به الگویی هر دفعه روز دست کم یک روز در هفته متعهد بمانم. بتوانم امکان‌‌های بسازم. مثلن یکی از اهداف فردایم ضبط صدا برای خودم است. که احتمالن نقشه می‌شود کوک کردن ساعت با عنوان صدایت را ضبط کن. موانع احتمالن برایم سخت باشد حرف زدن همین‌جوری. یک‌دفعه. یکهویی. من می توانم خیلی ساده به تداعی کلمه‌ها را بگویم. پیشان برم دم پنجره آسمان را نگاه کنم و صدایم را ضبط کنم. نتیجه‌ ایده‌آل ضبط‌کردن است. در صورت نتیجه نامطلوب باید بشینم ببینم کجای کار ایراد دارد.
    …………………………………………
    از شنبه‌ی روز
    شرکت در تمرینجا و صحبت درباره‌ی فیلم «خاک‌آشنا» که بیاموزیم لقمان‌‌وار
    خواندن رود‌راوی
    پرسه در طاقچه
    در نویسده‌ساز بودن

    علی آراسته
    #نیک‌روز

    پاسخ

33. وبینار امروز را که درباره برنامه‌ریزی برای هدف بود باید دوباره بشنوم. سرکار جسته و گریخته با موضوع آشنا شدم و لذت بردم. به ویژه اشاره استاد به مطلب «کارگردانی یک روز» باعث شد این جستار را بخانم. در ادامه چند جمله از آن را می‌نویسم:
    «بی‌مایگی فیلم‌های ایرانی به خاطر گسست سازندگان آن‌ها از ادبیات است.»
    «هر روز خوب از زندگی، نیاز به یک کارگردان خوب دارد. کارگردانی که نوشتن سناریو به عهده خود اوست.»
    «افسانه است. نمی‌توان تمام روزهای هفته را طبق برنامه پیش برد و نتیجه گرفت.»
    «هر آدمی باید مترسک خودش را به دوش بکشد!»
    شنبه‌ام در قالب دست نویسنده‌ساز
    -آزادنویسی به مدت بیست دقیقه
    -پیاده‌روی مسیر خانه تا محل کار
    -کلمه‌برداری از «باغ آیینه» و «دن کیشوت»
    -تکرارخوانی از غزل‌های حافظ:
    بنفشه طره‌ی مفتول خود گره می‌زد
    صبا حکایت زلف تو در میان انداخت

    پاسخ

34. گزارش نیک | شنبه بیست‌وسوم آبان‌ماه ۱۴۰۵

    سال‌واژه‌ام: جسارت

    امروز در وبینار نویسنده‌ساز، شاهین کلانتری از ما خواست برای فردا یک هدف انتخاب کنیم و آن را در مرکز روزمان قرار بدهیم.

    وقتی نوبت به من رسید، گفتم می‌خواهم بیشتر بنویسم یا مادر بهتری باشم. گفت باید دقیق‌ترش کنید.

    بعد از وبینار، این دو عبارت مدام در ذهنم می‌چرخیدند. بیشتر نوشتن یعنی چه؟ مادر بهتر بودن را از کجا باید شروع کرد؟ اگر قرار باشد فردا در این دو زمینه تغییری ایجاد کنم، چه چیزی در رفتارم باید عوض شود؟

    ذهنم رفت سراغ آروین. به یاد آوردم چند بار در طول روز به او گفته‌ام بیا درست را بخوان، مشقت را بنویس، فلان کار را انجام بده. گاهی آن‌قدر درگیر انجام شدن کارهایش می‌شوم که فرصتی برای تصمیم گرفتن به خودش نمی‌دهم. انگار اگر من مراقب نباشم، همه‌چیز از دست می‌رود.

    با خودم فکر کردم فردا برنامه کارهایش را به خودش بسپارم. بگویم این‌ها کارهای امروز توست، خودت تصمیم بگیر از کجا شروع کنی و چطور پیش بروی. آخر شب هم اگر از پنج کار، فقط دو تا را انجام داده بود، پیش از دیدن سه کار باقی‌مانده، همان دو کار را ببینم. شاید بد نباشد یک بار هم به جای شمردن کوتاهی‌هایش، درباره انتخاب‌ها و برنامه‌ریزی‌اش با او حرف بزنم.

    البته نمی‌دانم فردا چقدر در اجرای این تصمیم موفق خواهم بود. عادت به تذکر دادن، با یک تصمیم شبانه از بین نمی‌رود. احتمالاً چند بار خودم را در حال گفتن «آروین، پاشو درست رو بخون» خواهم گرفت.

    برای نوشتن هم تصمیم مشخص‌تری دارم. فردا علاوه بر پانزده دقیقه آزاد‌نویسی، یادداشت صبحگاهی‌ام را بنویسم و برنامه روزانه‌ام را تنظیم کنم. اگر فرصتی باقی ماند، ده تا بیست صفحه کتاب بخوانم.

    شاید اشکال بعضی از برنامه‌های من همین باشد که عنوان‌های بزرگی برایشان انتخاب می‌کنم، بی‌آنکه بدانم قرار است در عمل چه اتفاقی بیفتد. «مادر بهتر»، «نویسنده جدی‌تر»، «آدم مستقل‌تر». این عبارت‌ها روی کاغذ خوب به نظر می‌رسند، اما وقتی صبح از خواب بیدار می‌شوم، نمی‌دانم دقیقاً باید با آن‌ها چه کار کنم.

    امروز شاهین کلانتری با یک تمرین ساده وادارم کرد از این عبارت‌ها پایین بیایم و به رفتارهای روزمره‌ام نگاه کنم. جایی که احتمالاً تغییر کردن، از همان‌جا شروع می‌شود.
    https://t.me/MashgheBodan

    پاسخ

35. آرزو جان عزیز و هم داستان سلام

    امروز صبح را طبق روال با محدثه جان همزمان شروع کردیم و من شکرگزاری آزادنویسی و تمرین نویسندگی و روزنویسی را جلو بردم.

    به کارهای خانه رسیدم، انجام کارها تا قبل از وبینار زمان برد. در وبینار مشخص کردیم که برای فردایمان می‌خواهیم چه کنیم در قالب دوم شخص فردا را قدم به قدم برای خودم نوشتم که می‌خواهم چه کنم و چطور سامانش بدهم. می‌دانی آرزو، من همیشه به اینکه روزهایم را خوب و درست بگذرانم فکر می‌کردم و هر بار که به مرگ فکر می‌کنم این تصمیم برایم جدی‌تر می‌شود که هر روز را برای همان روز و به بهترین شکلش برای خودم زیست کنم. از فروردین امسال با محدثه برنامه‌ای ریختیم که روزهایمان را درست سپری کنیم. روزها را زندگی کنیم روزهایی با کیفیت، روزهایی که معنا از آنها بسازیم و کشف کنیم. ما در اوضاعی که نابسامان بود تصمیم گرفتیم تلاش کنیم برای روزهایمان. در زمان جنگ شب‌هایی که جنگنده از بالای اتاق رد می‌شد و من با دلی مچاله می‌دانستم که این جنگنده می‌رود که نقطه‌ای در اصفهان در شهری که محدثه در آن ساکن است را بکوبد و بمباران کند. ما در دل استرس و ترس با هم شروع کردیم و کارهایمان را هر کدام در حوزهٔ مخصوص به خود ادامه دادیم و جلو بردیم تلاش کردیم هر روز یک قدم برداریم هر روز رشد کنیم حتی به قدر سر یک سوزن به وزن یک ارزن.

    بعد از وبینار متنم را نوشتم آماده کردم بعد به وبینار ساجد حق پرست رسیدم در مورد شعر و نیما و اشعاری که به نثر بودند حرف زدیم بعد از آن خودم را به وبینار زری جان عارضی رساندم وبیناری سراسر از حس خوب و صداقت و سادگی که از نگاه پر از حس کودکانه نسبت به اشیا صحبت شد به اینکه شعر سراسر احساس است و اگر با آن نگاه کودکانه به اشیا جان داده شود ماحصل چه خواهد بود.

    بعد از آن به انجام کارهای خانه رسیدم کنار هم شام خوردیم حرف زدیم. فلسفه پیاده‌روی و آداب دنیا را ادامه دادم.

    گزارش امشب را با چند بیت از غزل شمارهٔ ۳۷۶ حافظ برچینیم:

    دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم
    سخن اهل دل است این و به جان بنیوشیم

    ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است
    چون از این غصه ننالیم و چرا نخروشیم

    می‌کشیم از قدح لاله شرابی موهوم
    چشم بد دور که بی مطرب و می مدهوشیم

    حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما
    بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم

    https://t.me/zakiyehsepehrnia

    پاسخ

36. گزارش هفتاد و نه
    سال‌واژه: تبدیل
    خستم. چشم‌هام می‌سوزند و پاهام گزگز می‌کنند.
    از نه صبح سالن بودم و ساعت شش یا هفت برگشتم.
    من که از نتیجه راضی بودم. انشاالله که طرف هم راضی باشه.
    مادر عروسه و اداهای قشنگ قبل عروسی.
    خوشحالم که رد هنرم تو جشنای شادی زنا و دخترای قشنگمون می‌درخشه.
    خداروشکر.
    دیگه اینکه اومدم خونه و فیلم other mommy رو دیدم‌‌. خزعبل. کم پیش میاد راجع به یه فیلم اینطوری نظر بدم. اما فقط همین‌.
    به‌شدت خوابم میاد. به‌شدت دلم می‌خواد فردا بنویسم.
    امروز تو سالن داشتم فکر می‌کردم که چطور مدت‌ها نوشتن باعث شده بهتر حرف بزنم و ارتباط برقرار کنم. واقعا چطور.
    فردا آخرین روز مهلت ثبت نام دانشگاهه. نمی‌دونم و چون‌ نمی‌دونم نباید انتخابش کنم درسته؟
    شرط انتخاب، اطمینان نیست؟

    پاسخ

37. امروزتان را با چه مراقبه‌های ناشناخته‌ای هدر دادید؟
    ۱) مراقبه‌ی ناشناخته‌ی «نیم ساعت به صفحه‌ی خاموش گوشی خیره شدن»
    ۲) مراقبه‌ی ناشناخته‌ی «خیالیدن نقاشی روی سقف اتاق»
    ۳) مراقبه‌ی ناشناخته‌ی «بیخود و بی‌جهت از این سر اتاق تا آن سر اتاق تردد کردن»
    ۴) مراقبه‌ی ناشناخته‌ی «محاکمه‌ی خود در دادگاه‌اتاق»
    این وسط کمی هم کار نیک کردم.
    ۱) شرکت در کلاس خلاقیت تصویری
    ۲) حضور در تمرین‌جای عزیز جان
    ۳) شرکت در وبینار ندای ناناز و خط‌خطی کردن
    ۴) اندازه‌ی یک بندانگشت درس خواندن

    پاسخ

38. شب حلزونی

    امشب شب پیاده‌روی حلزون‌ها بود. باید حواسمان به قدم‌هایمان می‌بود. بوی خاک باران‌خورده می‌آمد. رقصیدیم.
    نگران کلیه‌هایم هستم. نمی‌دانم چرا خودشان را می‌گیرند. بیمارستان بودم. دکتر اورژانس ریجکتم کرد. برگشت‌خوردم.
    آزادنویسی کردم. برای بهبود سلامتی‌ام برنامه ریختم.
    کتاب شب یک شب دو را می‌خاهیم بخانیم.
    فعلن زنده‌ام. زندگی می‌کنم.

    ✍ساحل خسروی
    🌼@sahelshkh
    #گزارش_نیک

    پاسخ

39. گزارش نیک.

    روز قشنگی بود.

    پر از خستگی شروع شد، پر از احساس چسبیدن به تخت.
    پر از احساس «من نیاز دارم چند روز خودم را در خانه به شارژ بزنم».

    اما انگیزه‌ی بیرون رفتنم از خستگی‌ام قوی‌تر بود.

    هوای طوفانی بود و باد زیاد.
    هشدار داده بودند افراد زیر شصت کیلو از خانه خارج نشوند، انقدر شدید.
    ما که غیر از افتادن یک موتورسیکلت و کنده شدن تابلوی راهنمایی‌و‌رانندگی چیز خاصی ندیدیم.

    با ساحل رفتیم کافه و با بزرگ‌ترین ورق‌های بازی ممکن بازی کردیم. نقاشی کشیدیم.
    رفتیم چی‌کوفته خوردیم.
    رفتیم جای دیگری چای خوردیم و پانزده دقیقه آزاد‌نویسی کردیم.
    من ناخودآگاه درباره‌ی محتوایی که دوست دارم نوشتم و درباره‌ی ذوق‌های کوچک زندگی.

    پیاده برگشتیم و پیاده‌روی کردیم.

    جلسه‌ای یک‌ساعته با ماهان داشتم.

    پاسخ

40. گزارش‌نیک۴۰۵/۸/۲۳
    بعد از چهار شب غیبت در نیک نویسی روزانه نیک‌گزارش امروز را به گونه‌ای دیگر می‌نویسم برای تو .
    چند روزی برای زیارت امام رضا (ع) و دیدار مزار پدر ومادر، مشهد بودم به همراهی و همسفری یکی از دوستان نازنین، از شهرم تهران تا وطنم مشهد . هفتمین سالگرد مادر را با همراهی دوستان عزیزم برگزار کردیم . دوستان جانی که همیشه حضورشان در غم‌ها و رنج‌ها، درناملایمات و کج‌خلقی‌های روزگار مایه‌ی دلگرمی‌ام بوده و بودنشان برایم ارزشمند.
    واما شهرم مشهد:
    با طبیعت جغرافیایی سرد. از آن سرماهای مغزاستخوان آشنا. سرمای پاییز و زمستان و سوز ناجوانمردانه‌اش همیشه زبانزد بوده‌است و هوای معتدل تابستان و بهارش روح افزا و مطلوب. دشتی وسیع، بین دو کوه بینالود و هزار‌مسجد، با یک سر‌‌و‌گردن بالاتر از سطح دریا. گوهر‌سنگْ شهری که آوازه‌اش با آبیِ زلال فيروزه جهانيست. طعم بهشتی و رنگ آتشین زعفرانش دل می‌برد از هر ذائقه و سلیقه‌ای. ایستگاهی کهن از راه بزرگ ابریشم. وطن ‌پاره‌ای که در برابر تهاجم مغولان ایستادگی کرد و فرهنگ فردوسی را محافظت نمود.با عشق خیام و منطق عطار در اعتلای فرهنگ و ادبیات این مرز‌وبوم خوش درخشید. شهری با تلألوئه زمردگونه‌ی بارگاه امام هشتم، آخرین جان‌پناه بی‌پناهان. آرامگاه عزیزان عزیزتر از جانم که در دل خاک این شهر آرمیده‌‌اند.
    شهرم، وطنم همیشه نیک‌نام و آباد .

    پاسخ

41. نصف یادداشت روزنامه را نوشتم و به احتمال زیاد نصف دیگرش می‌ماند برای فردا.
    آزادنویسی‌ام فعلا ۶۰۰ کلمه شده. شاید تا آخر شب بیشتر نوشتم.
    دو اسکریپت یوتوب را ویراستاری کردم. فردا بازنگری‌شان می‌کنم.
    با دوستم تلفنی حرف زدم. سرما خورده و در وضعیت خوبی نیست. گفت هنوز در تلاش است تا کاری برایم پیدا کند.‌
    به‌ طور کلی از عملکرد امروزم راضی‌ام.
    بحثی پیش آمد بین من و برادرم. خسته‌ام از حرف‌های بچگانه‌اش. اصلا چرا وقت می‌گذارم تا کمی دنیا را به او بفهمانم؟ از سرشت معلمانه‌ام نشئت می‌گیرد، با وجود اینکه هیچوقت معلم نبودم. همیشه دوست داشتم معلم شوم. اما وقتی حرف انتخاب وسط آمد، رفتن به دانشگاه خوب را ترجیح دادم به معلمی. حالا نه دانشگاه خوب برایم مانده و نه شغلی که دوست داشتم. این احتمال هم وجود دارد که معلمی هم راضی‌ام نمی‌کرد. بشر همیشه از یک چیزی ناراضی است.
    فیلم American fiction را دیدم. مانک نویسندهٔ زبردستی است که هیچ ناشری کتاب‌ جدیدش را چاپ نمی‌کند. چون نوشته‌اش دور از توقعات و نیازهای بازار است. او یک روز از روی سرگرمی تصمیم می‌گیرد کتابی شبیه به کتاب‌های بازار بنویسد و با اسم مستعار برای ناشران بفرستد… تا همین‌جا کافی‌ست، ادامه‌اش را وامی‌گذارم به خودتان.
    حدود نیم ساعت پیاده‌روی کردم، بدون هدف.

    https://t.me/zahrahabibi9626

    پاسخ

42. بودم زنده و زندگی در من بود. درد امروز نیم‌درد بود و درد نبود.
    رُفتن و رُبودن گاهی می‌چربد به دلواپسی. به غم. و پختن هم شوقت را بیشتر می‌کند برای ماندن و زیستن. عقربه‌ها غریبه‌اند. می‌بینم‌شان به شیوه‌ی ندیدن. انگارنه‌انگار که می‌دوند. من می‌مانم و می‌خواهم عقب بماند دلم از خیالِ شورزدن‌ها و دیرشدن‌ها. با سر صبر می‌رسم به خانه‌داری‌های دلپذیر.

    حالا می‌نشینم. چای خرماپهلو. و می‌خوانم. می‌خوانم باز. باز می‌خوانم خوش‌قدوبالا کتاب‌ها را.
    هرچه وبینار و وبیکار هست را هم می‌حضورم. کارد به شکمم بخورد یا نه؟ نمی‌دانم. طمع دارم و تا آنجا که ممکنم باشد به همه‌شان سر می‌زنم و سر در می‌آورم. خودم اما از قافله وامانده و جاافتاده‌ام. در وبیکار الهه از انصاف می‌گوییم. با شیما از چگونگی رفتار. شکیبا از شوق. سارا از درک نقاشی‌ها و قضاوت کردن روایت‌شان. و با ندا نقاشی می‌کشیم.
    و دیگر خواب‌ست سهم انتظارم. انتظاری زیاده از خود. در وبینار نویسنده‌ساز می‌نویسیم از آن‌چه فردامان را می‌سازد. چه می‌کنیم و چگونه می‌رسیم به آن‌چه می‌خواهیم. و من لیستی می‌نویسم آماده برای تیک‌خوردن. باشد که رستگار شوم.

    https://t.me/manesehchtgrh

    پاسخ

43. گزارش‌نیک

    از گزارش نیکوی امروز دلم می‌خواهد به‌قول شاهرخ مسکوب فقط شمّه‌ای از حسیات خودم نقل کنم. دم‌سحر بعد عزیمت یارا، افکار پریشان و خشم‌های فروخورده چشمانم را اشکی کردند. نفهمیدم کی با دل پربغض خوابم برد. سعی کردم خانه‌ را از اشفته‌حالی دراورم. حس تسلط به امور ارامم می‌کند. وقتی غمگینم گفتنم نمی‌اید. ساکتم. خواب عصرگاهی‌ام با چندشاخگی افکارم شروع شد تا چشمانم گرم شدند و خوابیدم. بیست‌دقیقه.

    غروبی توی بالکن از تماشاخانه‌ی واژگان شاهرخ مسکوب، کلمه برداشتم. کمی از هجمه‌ی خاطرات بد، ادم‌های بدِ توی سرم فاصله گرفتم.

    وبینار اقای نویسنده‌ساز، موضوع این روزهای من بود. روزخوب چه روزیه؟ توازن بین نویسندگی و خانه عشّاق و معنویات و مطالعه و درامد.

    سه‌ساعت نویسندگی: سه‌نمره
    یک‌ساعت مطالعه:یک‌نمره
    سه‌ساعت کار خانه‌ی عشاق: سه‌نمره
    پانزده‌دقیقه نماز قضا و قران: یک‌نمره
    صبح زود بیدارشدن:یک‌نمره
    نیم‌ساعت کسب‌درامد: یک‌نمره
    جمع روز: ده‌نمره

    چه‌قدر به روز ایده‌ال نزدیک تری؟ پنج از ده.
    موانع؟خواب، ادم‌های دست‌وپاگیرِ تومخی. تنبلی در‌راه عمل‌گرایی.

    اگر دراین‌راه شکست خوردی چه احساسی پیدا می‌کنی؟سرخوردگی، ناامیدیِ فزون‌تر.

    معرفی کتاب: مثبت فکر نکنیم.

    به این فکر کن اگه این‌کارو انجام ندم چی میشه‌؟ بهتر از خیال‌پردازی در مورد نتیجه‌اس.

    امروز بیست‌وسوم ابان روزی که منو و یارا اول‌بار همدیگر را دیدیم. احساس ان روز همیشه در خاطرم می‌ماند. بوی خوش عطرِنشسته‌ِتویِ اتاق، بعد رفتن او تا صبح مهمان مشامم بود.

    دخترکِ دلبر، امروز چادرنماز سرکرده. چقدر خواستنی‌تر شده. نازکردن و دلبری را خوب می‌داند. بوسیدمش به‌فراوانی. ازش عکس گرفتم. تا سیر حظ ببرم از دیدمش. با چشمانم ببوسمش. چه دلی می‌برد.

    این گزارش نیکو را می‌نویسم تا از خودم راضی باشم.
    نمره‌ی روز شش از ده.

    اشپزخانه را نیمه‌شلوغ به فردا می‌سپارم.

    به‌قول کلونتری، ما ایندگانیم.

    فاطمه بهزادی‌مقدم
    ۲۳ ابان ۰۵
    شنبه

    @fatemehbehzadimoghadam

    پاسخ

44. – عکس قشنگت را کنار شعرها گذاشته‌ام که تو خودت شعرِ زندگی‌ام بودی.

    – دشوارترین بخش‌های کار تقریبن انجام شده‌اند و قدری خیالم راحت‌‌تر شده است. از این رو با تنبان خرسی نشسته‌ام و می‌نویسم به این امید که قبل از دوازده ثبت کنم که البته بعید می‌دانم.

    – حیرت‌زده‌ام از توانایی ذهن انسان در بازبینی مسائل و مسیرهای طی‌شده و نگریستن به موضوع از منظری کاملن تازه و رسیدن به راه‌حل‌های نو. ذهن انسان قابلیت تغییر مسیر و یافتن زوایای تازه‌ای از موضوعات را دارد و این چیزی‌ست که همواره شگفت‌زده‌ام می‌کند.

    – نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌مان را برای بی‌اهمیت‌ترین چیزها می‌آزاریم.

    – پروردگارا، ذهن ما را با نور هدایت الهی خود روشن نما تا از طریق مناسب‌ترین ایده‌ها در مقتضی‌ترین زمان‌ها مسیر زندگی را برایمان سهل‌تر نماید و یاری کن تا قدردان این نعمت بی‌بدیل باشیم.

    – الهی شکرت…

    پاسخ

45. سال‌واژه‌ات: ارتباط
    می‌نویسی. بخشی از «افسانه اسطوره» را می‌خانی.
    کاسیرر از وجوه مشترک میان افسانه و زبان می‌گوید. یکی از آن وجوه، تفاوت آن دو با اندیشه منطقی است.
    می‌خانی که افسانه در آغاز کلی بوده است و با گذر زمان به بخش‌هایی تقسیم شده. برای مثال، در ابتدا روشنایی به عنوان یک کل، مقدس بوده اما بعدها به اجزایی چون ماه و خورشید و ستاره تقسیم شده. این نظریه در نظرت جالب می‌آید. چرا که چند نظریه‌ی مهم دیگر را به چالش می‌کشد. زبان می‌خانی و بعد تمرینجایی به موقع. در تمرینجا به‌واسطه‌ی بازخورد به تمرین خودت گره‌های ذهنی زیادی گشوده می‌شوند. سوالی خام تو ذهنت شکل می‌گیرد. می‌گذاری که بپزد تا فردا.
    تمرین می‌کنی و بعد می‌کوبی بر پیوند وبیکار الهه و بعدش نویسنده‌ساز. پیاده‌روی می‌روی و به صحنه و گفته‌های استاد در تمرینجا می‌اندیشی. تمرین می‌کنی. جیغ و داد هر روزه. رو کاغذی بزرگ می‌نویسی که: «نوشتن خانواده‌ی من است.»
    باز تمرین می‌کنی. حلزون و قلمی می‌کشی و می‌چپانی تو خط‌خطی ندا.

    پاسخ

46. در آستانه‌ی انفجار

    #روزنگار
    _______________

    حافظه را پرانده بودم. جز نامم و پیراهن بنفشی (که تن شخصیت بازی‌ کرده بودم)، هیچْ یادم نمی‌آمد. حس می‌کردم سرم لای حباب بنفشی گیر کرده است.
    بیست‌ثانیه درد کشیدم تا یادم آمد چهل‌و‌پنج دقیقه پیش، هشدار گوشی را تنظیم کرده بودم.
    ربع‌ساعت بیشتر خابیدم. بعد بلند شدم و جنگی آماده شدم. منشی دکتر گفته بود ساعت ۵ بیایم. ساعت ۶ کلاس داشتم. دکتر معطل کرد و ۵:۳۷ آمد. تا ۵:۴۵ بخیه‌ی دندانم را درآورد. من سرِ سرِ ساعت ۶ به کلاس رسیدم (خدا را شکر فاصله‌ی زیادی با هم نداشتند).

    بیست‌روزی با بخیه‌ی لثه‌ام بازی‌بازی کردم. بیست‌و‌یک روز برای خلق عادت کافی است، نه؟
    سر کلاسْ زبانم را به گوشه‌ی لپم می‌زدم و جای خالی‌اش توی ذوقم می‌زد.
    چه کلاسی می‌روم؟ «شیوه‌ی تربیت نوجوان»
    همه بزرگند. نوجوان دارند. عمه و مادرم هم هستند. فقط من یکی به سن‌وسالم نمی‌خورد. پیشنهاد استاد بود. گفته بود برای ارتباط با نوجوان‌های مدرسه، بهتر است شرکت کنم و یادشان بگیرم.

    جلسه‌ی دوم بود امروز. بیشتر از اینکه لِم بچه‌ها دستم بیاید، غرق نوجوانی‌ خودم شده‌ام. هی از خودم می‌پرسم تو کدام را داشتی، کدام را نه؟ و با خودم می‌گویم واقعن در نوجوانی (با همه‌ی حق‌به‌جانبی‌ها و نوجوان‌بازی‌هایم) سر و گردنی بالاتر بودم. این را لطف خدا می‌دانم که در تربیت و شکل‌گیری ناخودآگاهم همیشه حرکتی زده است (و می‌زند).
    باری، وسط‌های کلاس بود که حرفِ مثبت‌گرایی پیش آمد و من هم تزم را دادم… و دچار تروما شدم. بازش نمی‌کنم برایتان. چون تروما و چاله‌چوله‌ام است، به روضه تبدیل می‌شود. همین را بگویم که به روابطم باز می‌گردد.

    روابط، روابط، روابط. مثل شیشه‌ی پنجره‌ای‌ست که دلم می‌خاهد خرد و خاکشیرش کنم.
    حالم از روابط به هم می‌خورد. دلیلش را می‌دانم. چاره‌اش را، هنوز نه.
    از صبحی که مدرسه بودم تا عصری که کلاس رفتم، همه‌ش با این تروما بودم. حافظه‌ام را همین مختل کرده است. عزت نفسم را همین خراب کرده است. تپش قلب و دودویی چشمانم را همین بهم تقدیم کرده است.
    خلاصه که دلم می‌خاهد گم شوم و بمیرم، و درگیر هیچ رابطه‌ی پرچالشی نشوم. دقیقن مثل نوجوانی‌ها. در نوجوانی سنگ‌های بیشتری برای شکستن این شیشه در دست داشتم.

    باید روی کاغذ بنویسمشان. باید برون بریزم تا به انفجار نرسم.
    شاید در ادامه‌ی این یادداشت نتیجه‌اش را بهتان گفتم. شاید هم نه.

    اما این باشد، روزنگار من تا همین‌جا.
    تا همین‌جایی که یک‌ساعت است با چادر و روسری کنج اتاقم نشسته‌ام و دارم به این فکر می‌کنم پس کِی می‌خاهم تصویری نوشتن را بیاغازم؟

    ۴۰۵/۸/۲۳

    – کوثر محمودآبادی

    پاسخ

47. شنبه ۲۳ آبان
    گزارشِ نیک ۱۸۶
    سال‌واژه‌ام تغییر

    به استقبالِ یک روز
    زود بخواب، سعی کن آرام باشی. فکر کن کنار ساحل قدم می‌زنی، آواز قوها را بشنو، قایق‌ها را ببین بر روی امواج سوارند. نسیم دریا که در آغوشت می‌گیرد چه حسی داری؟ لمسش کن.
    باغی پر گل‌و‌گیاه را تصور کن. درختان را نگاه کن چه سبزند و پربار! از درختِ سیب سیبی بچین و ببویش، بویش را به خاطر بسپار.
    به آرامش رسیدی؟ حالا زود بخواب تا صبح، زودتر از خورشید بیدار شوی.
    نماز و قرآنت را که خواندی روزانه‌ات را بنویس آن را به تأخیر نینداز.
    فهرست کارهایت را بنویس.
    سعی کن گزارشِ نیکت را خُرده خُرده در چندین مرحله بنویسی و نوشتنش را به پایانِ شب موکول نکنی.

    می بینم که در چالش کتابخوانی گند زده‌ای، دیروز همراهانت فصل دده قدم خیر از کتابِ مادران و دختران را تمام کرده‌اند.
    باز می‌بینم کتابِ خشم‌و‌هیاهو را هنوز تمام نکرده‌ای. برایت جذاب است و نیست. از زیادی دیالوگ‌ها خوشت نمی‌آید یا از تعداد زیاد شخصیت‌ها بیزاری؟ به نظر من داستان کمی گنگ است یا باید حواست را جمع کنی یا چندین بار کتاب را بخوانی.

    بهتر است شب قبل از خواب مقدمات صبحانه و ناهار فردا را آماده کنی وگرنه تا صبح فکر و ذکرت در آشپزخانه خواهدبود و خوابِ مفیدی نخواهی داشت.

    در کارگاهِ خرده‌خاطره شرکت کردی و خاطره‌ای نوشتی که گُنده‌خاطره بود نه خرده‌خاطره، مجبور شدی شاخ و برگ‌هایش را هرس کنی ولی باز هراس داری که نکند باب طبع استاد نباشد و بازخورد بگیری خب شاید عجله کردی اما مشکلی نیست شکست پلی ست به سوی پیروزی.
    وبینار نویسنده‌ساز را شرکت کن، هر روز مطلب تازه‌ای خواهی‌آموخت.
    در آزادنویسی همراه با دیگران لذت ببر و قلمت را روانتر کن.
    از پیاده‌روی غافل نشو، با دقت به پیرامونت نگاه کن و سرسری نگذر.

    پاسخ

48. سال واژه: ساده
    صبح شد. بیدار شد، کلاس داشت، می‌خاست برود دانشگاه، اما به هفته‌های قبل فکر کرد که کسی به کلاس نیامده بود و استاد به اجبار کلاس را کشش داده بود. پس امروز هم اگر می‌رفت، آشی توی کاسه‌اش نمی‌ریخت. پس به جای پوشیدن مانتو و مقنعه، هودی پوشید و کلاهی بر سر گذاشت. خاهرش را رساندند و همراه پدرش رفت به تعمیرگاهشان. سرگرم نیش‌کوب زدن به فرورفتگی دری بود که خانمی برای تعمیر ماشینش آمد و از دیدن او توی این محیط ذوق کرد. درباره‌ی علاقه‌اش به کار پرسید وگفت: «نمی‌دونستم آدمی که پسر نداشته باشه، زندگی‌اش چطور می‌گذره، اما امروز به چشم خودم دیدم که دختر هم از پس کار میاد.» نمی‌دانست به طرز فکرش ایراد بگیرد یا از تعریفش خوش‌حال شود، پس دل به کارش داد.
    گوشی‌اش را با خود نبرده بود. خوب بود، مدتی فقط روی کاری مشخص تمرکز کرد. خستگی روزش با شنیدن صدای محبت‌آمیز و مهربان مینا و ساره شسته شد و رفت پی کارش. استراحتی کرد و به نویسنده‌ساز رفت. از ذوق و تشویق استاد برای اینکه به تعمیر ماشین علاقه دارد، بال درآورد. بعد از آن هم رفت حمام. شیر آب حمام بازیگوشی‌اش گرفته بود و بسته نمی‌شد، پس حمامی که برای ریلکس کردن و آرامش رفته بود، شد فیلم اکشن. با دردسر شیر را درست کردند وگرنه خانه را آب برده بود. حالا اینکه دارد پیاز داغش را زیاد می‌کند، بماند.
    توی کتاب‌های روی میز هم گشتی زد و کمی روی نوشتن خاطره‌اش کار کرد. کم دست‌گل توی بچگی آب نداده بود، پس سوژه‌های خوبی برای خاطره‌نویسی داشت. شنبه‌جان هم رفت خانه‌اش.

    پاسخ

49. موقع خریدن بلیتِ کنسرت حسابی خیط شدم و به جای سه‌تا، پنج‌تا بلیت خریدم و حال نمی‌دانم با آن دوتایی که روی دستم باد کرده‌اند چه کنم.
    باقی روز به خواندن و نوشتن گذشت. با واژه‌هایی که از «تفسیر عتیق» یافته بودم، پاره‌متنی نوشتم و حکایتی خواندم.
    در یکی از جست‌وجوهایم در کتابفروشی کتابی یافتم به راستی هیجان‌انگیز، «فرنگیس» از سعید نفیسی. فارسی این داستان بسیار شیرین و نازنازی‌ست و دست‌کم برای ۱۰۰ سال پیش است. و اینک چند پاره‌ از آن:
    «فرنگیس عزیزم،
    باز دیشب بر من ناگوار بود.
    دو روزست که از دیدار روی مهوش تو دور مانده‌ام. دیشب باد بهاری جانفزای بود، در نیمهٔ شب نسیم سبکی می‌وزید. ماه از میان آسمان پرتو سفید خویش را بر جهان می‌تافت و از فروغ آن گویی که سطح زمین جامهٔ سیمین در بر کرده بود.»
    وبینار نویسنده‌ساز تلنگری برایم شد تا برای روزهای خود هدفی برگزینم. از دل آزادنویسی هدف خود را یافتم و طبق فرمولی که استاد نگاشته بودند، هدف فردایم را نوشتم.
    پاره‌ترانه امروز از شهیار قنبری:
    «چک‌چک نورو
    از سقف بازار
    دیروز دورو
    به خاطر بسپار»

    پاسخ

50. سال‌واژه: شوق زندگی

    دیشب خوب نخابیدم. از شدت حالت تهوع بیدار شدم و خرغلت زدم. دیدم نمی‌شود و حالم خوش نیست. رفتم توی گوشی و آن‌جا هم خرچرخ زدم. باز هم نشد. ایرپاد گذاشتم و مدیتیشن کردم. مدیتیشن با حالت تهوع و شکم پرباد. تجربه‌ی عجیبی بود. تکرارش نمی‌کنم. دوباره خابیدم تا صبح. اصلن نای بیدار شدن نداشتم. هنوز حالم ساز نبود. ولی خب خودم را قانع کردم و رفتم باشگاه. روز پا بود. حین تمرین مربی‌ام را گیر آوردم و ماهیچه‌ی دستم را نشانش دادم که تازه متوجهش شدم. هم من فیگور گرفتم و هم او. هر دو از ماهیچه‌ی دست‌های همدیگر تعریف کردیم. مربی‌ام بغلم کرد و گفت بسیار خوشحالش کردم. گفتم به‌خاطر اوست که من هم توجهم به قسمت‌های مختلف بدنم زیاد شده. وگرنه مرا چه به فیگور گرفتن. فکر می‌کردم کاری مردانه است. حالا می‌بینم که نه. می‌توانی بدنی عضلانی بسازی و هم‌چنان اندامت زنانه باشد. می‌دانی از همه مهم‌تر برایم سلامتی است. بعد قدرت بدنم. مخصوصن در میانسالی و پیری. ترجیح می‌دهم به‌جای این‌که یک پیرزن گوزو باشم، پیرزنی باشم که بتوانم تا دستشویی دوام بیاورم و آن‌جا بادم را خالی کنم. حتا شاید از چهارچوب درِ دستشویی بگیرم و مثل مرد عنکبوتی بروم بالا. خاهرزاده‌هایم تشویقم کنند و بگویند: «خاله قهرمانه.» آن‌جا اگر بادی در برود قابل چشم‌پوشی‌ست. اولن صدای تشویق‌ها می‌آید و شاید به گوش کسی نرسد. دومن فشار زیادی رویم بوده و حق دارم. می‌خاهم با بدن پرچروک و لکه‌ام برایشان فیگور بگیرم. بتوانم بروم کوه و از جوان‌ها جلو بیفتم و بگویم شما جوان‌های روغن نباتی هستید و من جوان روغن زردی. با این‌که خودم می‌دانم تک‌تک سلول‌هایم با روغن نباتی آغشته شده و جزئی از دی‌ان‌ای من است. اگر کسی کیف خاهرزاده‌ام را در خیابان قاپید، مثل یوزپلنگ بدوم و کیفش را پس بگیرم. وای خدای من. چه پیریِ خفنی می‌توانم داشته باشم البته اگر کونم را تنگ کنم و مطابق برنامه پیش بروم. راستی این اصطلاح از کجا آمده؟ راستی کی قرار است کلامم زیباتر شود؟ بشوم مینا زیباکلام. نمی‌دانم. یک بلوغی می‌خاهد که نرسیده‌ام. امیدوارم این‌گونه نوشتنم کسی را نرنجاند.
    آمدم خانه و با بچه‌ها بودم. لیلای عزیز ویسی برایم فرستاد و مورد ارزشمندی را به من یادآوری کرد. لیلا بسیار نکته‌سنج است. در کانال ساره جان هم واژه‌سازی‌اش را دیدم و لذت بردم از این همه خلاقیتش. به تمرینجا رفتم. استراحت نشد داشته باشم چون لنا آمد و کنارم خابید. نمی‌توانستم جنب بخورم. غروب هم به جبران نهار امروز که چیز ناجوری بود، ماکارونی پختم چون طرفدارش زیاد است. لنا مدام دوروبرم می‌پلکید و حرف می‌زد. گزارش را به اتمام رساندم تا بیشتر از این اراجیف نبافم.

    پاسخ

51. گزارش‌نیک”1405/8/23″ آبان. روز شنبه.

    دعا خاندم. سپاسگزاری‌ بعد از غذا را انجام‌ دادم.

    کتاب”یک لیوان‌ شطح‌ داغ” از احمد عزیزی‌ را خاندم.
    کلمه‌برداری هم از همین کتاب انجام دادم.

    کتاب”تئوری‌ی‌ شعر” از اسماعیل نور‌ی‌علا‌ را شروع‌ کردم.

    کتاب”کاربرد تداعی آزاد در روانکاوی کلاسیک” از زیگموند فروید شروع کردم.

    نویسنده‌ساز شرکت کردم.
    وبینار خانم حق‌پرست بزرگوار شرکت کردم.
    وبینار خانم چگینی بزرگوار شرکت کردم.

    مراحل سوگ‌ مطالعه‌ کردم.
    بعضی ۵ مرحله و بعضی ۷ مرحله را بیان کرده بودند.

    البته من چون سوگ تجربه کردم انگار بعضی مراحل این‌قدر با من اجین‌ شده بود در تجربه سوگ که شاید بتوانم چند کتاب در موردش بنویسم.
    البته با گذشت چندین سال مراحل سوگ در خودم هنوزم می‌بینم.
    هنوزم در من تاب‌بازی می‌کنند.

    کاش موقعی که در سوگ بودم یکی بهم می‌گفت تو در مراحل سوگ قرار داری.
    من یادمه‌ تا ۲‌سال روزی ۵‌ساعت بی‌وقفه گریه می‌کردم با صدای بلند.
    نصف‌شب‌ها بلند می‌شدم تو خونه دنبال مامانم می‌گشتم و خاهرم بیدار می‌کردم می‌گفتم پاشو مامان نیست‌.
    هنوزم دلم تنگ می‌شود گریه می‌کنم.

    تمام آن چند سال اول امروز با مطالعه‌ی مراحل سوگ دوباره بالا آمد.
    حتا موقع نوشتن گریه کردم.

    اینم‌ از نیک‌نیک‌ امروز.

    https://t.me/speechoff

    پاسخ

52. گزارش نیک – شنبه ۱۴۰۵/۸/۲۳
    وقت دزدیدم و بوف کور خواندم و بخشی از آن را رونویسی کردم:
    « نگاه می‌کرد، بی آنکه نگاه کرده باشد؛ لبخند مدهوشانه و بی‌اراده‌ای کنار لبش خشکیده شده بود، مثل اینکه بفکر شخص غایبی بوده باشد – از آنجا بود که چشمهای مهیب افسونگر، چشم‌هایی که مثل این بود که به انسان سرزنش تلخی می‌زند، چشم‌های مضطرب، متعجب، تهدیدکننده و وعده‌دهنده‌ی اورا دیدم و پرتو زندگی من روی این گوی‌های براق پر‌معنی ممزوج و در ته آن جذب شد …»

    پاسخ

53. ☘️شنبه ۱۴۰۵/۸/۲۳
    امروز تا می‌توانستم نوشتم.
    سَر صبحی خیالم هوای دوران کودکی به سرش زده بود. دستم را گرفت و با خودش برد به بچگی‌هایم.
    دوتایی بازی کردیم.
    خندیدیم.
    دلتنگ شدیم.
    گریه کردیم.
    پفک نمکی خوردیم.
    بستنی کیمی دوقلو لیس زدیم. یه قل من یه قل خیالم.
    آدامس خرسی خریدیم. به عشق عکس برگردونش!
    درس و مشقامونو که نوشتیم رفتیم توی کوچه گرگم‌به‌هوا و هفت‌سنگ بازی کردیم.
    زمستون تا کمر توی برف رفتیم مدرسه.
    چکمه پوشیدیم. صورتی و آبی.
    آدم برفی درست کردیم.
    گلوله برف پرت کردیم تو سر و کله‌ی هم.
    کلی خندیدیم. مسخره‌بازی درآوردیم.
    فرفره درست کردیم.
    بادبادک هوا کردیم.
    سوار الاکلنگ شدیم. بالا و پایین رفتیم.
    تاب بازی کردیم. من هی گفتم محکم‌تر هُل بده. محکم‌تر.
    توی مدرسه یواشکی دوربین عکاسی بردیم عکس یادگاری بگیریم. یهو خانم ناظم مثل اجل معلق سررسید. با توپ و تشر دوربین رو گرفت: فردا با والدینتون بیاید مدرسه😡
    صفحه به صفحه خاطره‌بازی کردیم من و خیالم. خیلی خوش گذشت.
    نیم ساعت پیاده‌روی کردم. در هوای آزاد. بعدش فهمیدم هوا ناسالم بوده🙄
    تک‌نگاری خیال را از کتاب لذتی که حرفش بود خاندم.
    استاد در وبینار نویسنده‌ساز ایده‌ی جدیدی رو کرد.
    یک هدف چالش‌برانگیز برای فردا انتخاب کردیم و برایش سناریویی نوشتیم. قرار شد از فردایمان داستانی بسازیم در جهت هدفِ از پیش‌تعیین‌شده.
    ساعتی پس از وبینار نویسنده‌ساز، مهمان خیال‌خانه شدم. وبینار ساجده جان. حظ وافری بردم.
    دیدم به شعر وسیع‌تر شد.
    تصمیم گرفتم قبل از شرکت در کارگاه شعر، کمی بیشتر با شعر رفاقت کنم و انس بگیرم. آخه بچه‌ها همه یه‌پا شاعرن ماشالا! می‌ترسم کم بیارم توی کارگاه.

    خیال دلکش پرواز در طراوت ابر
    به خواب می‌ماند.
    پرنده در قفس خویش
    خواب می‌بیند.
    هوشنگ ابتهاج🌱

    راستی! اگه خیال‌ها ردیف شدن پشت هم اتفاقی بود. ها! مدیونید اگر فکر کنید عمدی توی کار بوده. والا😊

    پاسخ

54. قرار فردا با یک طرح داستان

    صبح کل راه را خوابیدم. و اصلا نفهمیدم کی رسیدم. کلاس‌ها لغو شد و همانی که رفتم هم نشنیدم.
    عوضش کتاب این راهش نیست را ادامه دادم. صدسال پیش شروع کرده بودمش. فقط فصل آخر مانده بود که احتمالا چند روزه می‌خوانمش.

    بعد ترجیح املت دانشکده به ناهار سلف و برگشتن.
    درس خواندم.

    وبینار نویسنده‌ساز را هم بودم. هدفی برای فردا تعیین کردیم. هدف من آخرش شد خواندن اولین پیرنگ از کتاب ۲۰ کهن‌الگو‌ی پیرنگ. و اینکه طرحی طبق آن بسازم. اینجا می‌گویم که مثلا تعهد اجتماعی ایجاد کنم. فردا خواهیم دید چه می‌شود.

    بعدش انیمه‌ی جدیدی را شروع کردم. Orange. درام و علمی‌تخیلی باهم‌. اینجور انیمه‌ها را معمولا دوست دارم.
    حالا می‌روم دوباره درس بخوانم.
    خواندم. هپاتیت‌ها و کبدچرب غیر الکلی.
    شب‌بخیر.

    امتیاز امروز: ۷

    پاسخ

55. چند خط بنویسم از پومودوهای ۱۵ دقیقه‌ای که بهترین کشف امروزم بوده. اپلیکیشن Pomodoro از Indie Apps Lab را دانلود کرده‌ام که هیچ مزاحمت تبلیغاتی ندارد. تایمرش را تنظیم کرده‌ام روی ۱۵ دقیقه کار با تمرکز و ده دقیقه تنفس. برای ۲۴۰ دقیقه در طول روز. هم برای زمان حضورم در شرکت و هم باقی روز. و کشف غیرمنتظره‌ام درست این‌جا بوده. هربار تایمر شروع به شمردن ۱۵ دقیقه‌ام کرده، قبل از رسیدن به دقیقه‌ی چهارم مچ ذهن خود را در حال پرواز به موضوعی دیگر گرفته‌ام و خرکش کرده‌ام سر موضوع قبلی. و چون قرار به تنها ۱۵ دقیقه تمرکز بوده، قانع شده‌ام از خیر فکر جدید بگذرم و به یادداشت موضوع اکتفا کنم تا شروع ۱۵ دقیقه‌ی بعدی‌. و به همین روال ۱۸۰ دقیقه با تمرکز به کارهای شرکت پرداختم. نتیجه خارق‌العاده بوده. از ۱۲۰ دقیقه‌ی مانده برای باقی روز، تنها دوتا ۱۵ دقیقه را استفاده کردم. یکی برای آزادنویسی و دیگری خواندن “شب ممکن” محمد شهسواری که چه زود گذشت و ویبره‌ی گوشی درآمد که ۱۵ دقیقه تمام شده. و چون امشب، نوبت تمرین سرینی و پشت پای دوست داشتنی‌ام بوده، قید دو تا ۱۵ دقیقه‌ی آخر را زدم.

    پاسخ

56. #گزارش_نیک۱۸۶
    سال واژه: خودیابی 🌷

    — می‌بینم چه می‌کنی 
    از بالا نگاهت می‌کنم. تلاش می‌کنی زود بیدار شوی. سخت است در هوای سرد خانه از گرمای پتو بیرون آمدن. اما بیرون می‌آیی. می‌خواهی ورزش به عادت روزانه‌ات تبدیل شود. می‌خواهی خواندن زبان انگلیسی را هم به عادت‌هایت اضافه کنی.
    انجامشان می‌دهی، اما زبان را خیلی کمتر از چیزی که برنامه‌ریزی کرده‌ای می‌خوانی.
    صبحانه‌ی دلچسبی حاضر می‌کنی. چند روزی است از چای‌ساز استفاده نمی‌کنی. کتری کوچکی را برای دم کردن چای انتخاب کرده‌ای. گرمای شعله‌های گاز هم می‌تواند خانه را کمی گرم‌تر کند.
    کم‌کم آفتاب می‌زند. بخاری را خاموش می‌کنی.
    برای ناهار تصمیم گرفته‌ای عدس‌پلو درست کنی و دستی هم به خانه بکشی. نه اینکه کثیف باشد، فقط به گردگیری هفتگی نیاز دارد. هندزفری را در گوش‌هایت می‌گذاری و با موسیقی کارها را شروع می‌کنی. جاروبرقی کشیدن، تمیز کردن سرامیک‌ها، گردگیری، آماده کردن مواد لای پلو، پختن عدس‌ها و آبکشی برنج. خانه به‌هم‌ریخته است، اما تو از دل این شلوغی نظم را بیرون می‌کشی.
    در نهایت همه‌جا تمیز و مرتب شده است. به تمرین‌جا می‌روی و برنج را دم می‌گذاری.
    بعد از خوردن ناهار، کوهی از ظرف در سینک جمع شده است. همسرت جلسه‌ی مشاوره دارد. برای حفظ آرامش ذهنی‌اش دوباره هندزفری را در گوش می‌گذاری و شروع به شستن ظرف‌ها می‌کنی.
    بیست دقیقه از نویسنده‌ساز گذشته که جلسه‌ی همسرت تمام می‌شود، از اتاق بیرون می‌آید و می‌خواهد تجربه‌اش را برایت تعریف کند. به همین دلیل از نویسنده‌ساز بیرون می‌آیی و به همسرت گوش می‌دهی، با دو فنجان چای داغ و چند بیسکویت در کنارش.
    برای شام دلت می‌خواهد کله‌جوش درست کنی. غذای خاطره‌انگیزی است. به یاد مادرت می‌افتی.
    بعد از خوردن شام، فیلم «ستاره‌های سگی» را می‌بینید. اثری سرگرم‌کننده درباره‌ی آینده‌ی جهان. چرا آینده این‌همه تاریک و زامبی‌طور است؟ یا بیماری‌ای شیوع پیدا می‌کند، یا آدم‌فضایی‌ها حمله می‌کنند، یا قحطی همه‌جا را می‌گیرد و یا هوش مصنوعی فراگیر می‌شود و در دنیای رباتیک گیر می‌افتیم.
    خدا به دادمان برسد.

    ۱۴۰۵/۰۸/۲۳

    پاسخ

57. سال‌واژه: تغییر

    صبح که بیدار شدم، مثل هر روز چشمم به نوشته روی جعبه عروسک خواهرم افتاد؛ همان جعبه‌ای که مامان بالای کمد چپانده است: «وقتی می‌خندی من خوشحالم.» همین جمله اولین لبخند روزم را می‌سازد.

    صفحات صبحگاهی‌ام را نوشتم. برای صبحانه دو عدد ساقه‌طلایی سق زدم و بعد سراغ رمان «دیوار آتش» نوشته هنینگ مانکل رفتم. لامصب، همیشه همان اول داستان یک بمب می‌اندازد و بعد با کلی سؤال آدم را با خودش همراه می‌کند.

    سبزی قرمه‌سبزی‌ام را خرد کردم و نمکش را اندازه گرفتم. بعد از ناهار و خوردن ته‌دیگ با قرمه‌سبزی محبوبم، مایلو را ناز دادم و باهاش بازی کردم. امروز رکورد تازه‌ای در خوردن آب ثبت کردم که در این فصل از سال بی‌سابقه بود.

    در وبینار نویسنده‌ساز، استاد با مبحث «هدف روز» چالش تازه‌ای پیش رویم گذاشت. اول استرس گرفتم. هدف؟ فردا؟ با خودم فکر کردم چه کارهای مفیدی می‌توانم انجام بدهم که آخر روز بتوانم با اطمینان بیشتری درباره کارهایی که در این راستا انجام داده‌ام حرف بزنم. آزادنویسی درباره این موضوع تا حد زیادی ذهنم را باز کرد و آرامش گرفتم.

    پاسخ

58. گزارش نیک امروز
    سال‌واژه «پستاندار درون»

    بالاخره حیاط سروسامان گرفت. هیچ وقت فکر نمی‌کردم از یک حیاطِ خلوت خوشم بیاید. ده روزی می‌شود که دیگر صدای گنجشک‌ها از حیاط نمی‌آید. ناراحت‌کننده است، اما لازم بود. یک جایی باید بین بودن‌ها و نبودن‌ها یکی را انتخاب کنی.

    صبح نوشتم. به باغچه رسیدم و بعدش خوابم برد. این خواب‌های نیم‌روزی ول کن نیستند.‌

    عصر وبینار نویسنده‌ساز را دیدم.‌ در مورد اهدافی که داشتیم یک سناریو و پیش‌داستان نوشتم. البته برای من بیشتر لیست اهداف بود تا پیش‌داستان.
    یکی از اهداف فردا، همین امشب تیک خورد. شور خاصی دارم برای فردا و کارهایی که قرار است به سرانجام برسانم.
    فکر کن طوری زندگی کنی که داستانش را خودت نوشته‌ای. بازیگر و کارگردان اهداف و آرزوهای خودت.

    امشب ادامه‌ی داستان «هلوی غول‌پیکر » را برای فرداد خواندم. هنوز صدو‌خورده‌ای مانده تا تمام شود. این اولین داستان بلند و اولین کتاب با تصویر سیاه‌و‌سفیدی است که برایش می‌خوانم و دوستش دارد. تا قبل از این، بیشتر سراغ کتاب‌هایی می‌رفت با تصویرهای رنگی و امروزی.

    امروز کتاب «پدران و پسران»‌ خواندم و شعر از: سیدعلی میرافضلی.

    https://t.me/mahnaz_roointan

    پاسخ

59. شنبه ۲۳ آبان ۰۵
    صبح بعد از بیدار شدن، چند حرکت کششی جون‌دار انجام دادم تا بدنم سرحال شود و خون در رگ‌هایم جهش پیدا کند. بعد سراغ آزادنویسی صبحگاهی رفتم. فهرستی از کارهای روز، جلسات و برنامه‌هایی که باید انجام می‌دادم نوشتم.
    چند جلسه مشاوره‌ی آنلاین داشتم.
    ظهر فرصت کردم کمی پیاده‌روی کنم و از فضای کار فاصله بگیرم.
    وبینار شکیباجان شرکت کردم و بعد برای برگزاری وبینار «ذهن‌ تاب‌آور» آماده شدم.
    موضوع وبینار، ارتباط و گفت‌وگو به‌عنوان یکی از مؤلفه‌های مهم پرورش و شکوفایی تاب‌آوری بود. درباره‌ی این صحبت کردیم که شبکه‌های ارتباطی و انواع رابطه‌هایی که در زندگی می‌سازیم، چقدر می‌توانند در تاب‌آوری ما نقش داشته باشند. در این مجموعه وبینارها می‌خاهم به این نکته بپردازم که تاب‌آوری یک مهارت منفرد نیست، بلکه مجموعه‌ای از مهارت‌ها و توانمندی‌های مختلف را در بر می‌گیرد و ارتباط یکی از آن‌هاست. منظورم از ارتباط فقط گفت‌وگو کردن و خوب گوش دادن نیست. روابطی که می‌سازیم، حمایت اجتماعی که دریافت می‌کنیم و حمایتی که به دیگران می‌دهیم هم بخش مهمی از این موضوع‌اند. اینکه چقدر می‌توانیم حمایت بگیریم و چقدر توانایی حمایت کردن از دیگران را داریم، چقدر مهربانی می‌دهیم و مهربانی دریافت می‌کنیم حتی فکر کردن به دایره‌ی روابطمان و کیفیت ارتباط‌هایی که با دیگران داریم، می‌تواند دریچه‌ی تازه‌ای برای فهم نقش روابط در تاب‌آوری باز کند.
    بعد از وبینار به کلاس فن بیان رفتم. یکی از بازخوردهایی که در کلاس گرفتم، برایم جالب و در عین حال چالش‌برانگیز بود. استاد به قدرت صدا و بیان کلماتم بازخورد مثبتی داد، اما به نبودِ بیان احساسی در صحبت‌هایم اشاره کرد. انگار در صحبت کردنم نوعی یکنواختی وجود دارد و آنچه از نظر احساسی می‌توانم به کلمات اضافه کنم، چندان پررنگ نیست. این بازخورد ذهنم را درگیر کرد. نمی‌خاهم صرفاً به چشم یک نقص به آن نگاه کنم، بلکه برایم تبدیل به یک چالش شده است. حالا برایم سؤال شده که این بیان احساسی چطور در گفتار شکل می‌گیرد و چطور می‌توانم آن را تقویت کنم. دلم می‌خاهد بیشتر دنبالش کنم و ببینم پشت این یکنواختی چه چیزی قرار دارد. و مهمتر از آن چه باید بکنم.😍
    داستان کوتاه «تبعیدی» از چخوف را هم خاندم. داستان برایم جالب بود.
    امروز عصر بعد از مدت‌ها به‌خاطر اینکه خاهرم خانه بود، فرصت کردیم زمان بیشتری را کنار هم بگذرانیم. حسابی گپ زدیم، با هم فیلم دیدیم، آشپزی کردیم و غذا خوردیم. از این کنار هم بودن و وقت گذراندن با او لذت بردم.

    پاسخ

60. دیشب تا صبح تب و لرز داشتم. کاری هم از کسی ساخته نبود. همسرم می‌گفت برویم دکتر، ولی من حتی نمی‌خواستم از جایم تکان بخورم.
    صبح که از جایم بلند شدم، از تمام‌شدن کابوس دیشب خوشحال بودم. به خاطر داروها تا ظهر حالم بهتر شد.
    سریال «صد» را دیدم.
    ظرف‌های تمام‌نشدنی را شستم.
    لباس‌ها را در ماشین لباسشویی ریختم.
    خانه را مرتب کردم و دوباره ضعف سراپایم را گرفت.
    پادکست وبینار نویسنده‌ساز را گوش دادم‌.
    به دخترم در درس‌هایش کمک کردم.
    شام پختم.
    دوباره تب و لرز به سراغم آمد. قرص خوردم و دخترم را به کلاس بسکتبال بردم. آنجا دیدم که حالم خوب نیست‌. با همسرم تماس گرفتم، قرار شد او برود دنبال دخترمان. رفتم خانه.
    سرانجام رفتم دکتر. سرم نوشت. همسرم کنارم ماند تا سرم تمام شود. کلافه بودم. یک چشمم به سرم و چشم دیگرم به ساعت روی دیوار بود.
    به خانه که آمدیم، دخترم هنوز بیدار بود و درس می‌خواند. به سوالاتش جواب دادم و مشکلات درسی‌‌اش را حل کردم.
    باز تب کردم. پاهایم را توی آب گذاشته بودم که خبر رسید، زن‌دایی‌ام فوت کرده است. گرچه درگیر بیماری بود و زجر بسیاری می‌کشید، ولی مرگش برایم دردناک بود.

    پاسخ

61. گزارش میگ میگ
    امروز شبیه روزهای دیگر بود. در واقع زیادی معمولی بود. اتفاق چشم‌گیری نیفتاد.
    اتفاق ساده‌ای هم نیفتاد. اتفاق باورنکردنی هم نیفتاد. اتفاق تعریف کردنی هم نیفتاد.
    چیزی که روزم را ساخت.
    وبینار خط خطی بود. نقاشی کشیدن با صدای طبیعتی که ندا گذاشت.
    آسمان کشیدم با مداد شمعی. بیشتر آسمانی بود که جای خیال داشت. تصور داشت.
    یاد بچگی می‌افتادم. فکر می‌کردم آسمان دفترنقاشیمه با این تفاوت که قبلن کشیدم حالا باید چیزی که کشیدم رو کشفش کنم.

    پاسخ

62. مدرسه بودم صبح. تا ظهر. مثل همیشه. و بچه‌ها به هیچ صراطی مستقیم نبودند و من آن لالوها درس می‌دادم. کسر و فلان. چه می‌شد کرد؟
    برگشتم خانه. خسته بودم. کلاس خصوصی نداشتم چون اسباب‌کشی داشتند. دلم هم می‌خواست بیایم خانه. مانتو و شلوار و من سه‌تایی رو مبل پهن شدیم. آن‌ها روی دسته، من کنارشان. تکالیف را که فرستادم با فائزه حرف می‌زدیم. معمولا دلم نمی‌خواهد مدرسه مجازی شود ولی حالا دلم چند روزی مجازی شدن می‌خواهد تا سرم کمی آرام شود از صدا.
    جمع و جور کردم و ناهار خوردم. زیاد خوردم و شکمم زد بیرون و عذاب وجدان گرفتم که دارم چاق می‌شوم. در شیش و بش شام بودم. چون قیمه مانده بود ولی دیشب که مهمانی بودیم هم از شانس قیمه خورده بودیم. قیمه در قیمه. هی گفتم بگذارم فریزر؟ نگذارم فریزر؟ ولی نگذاشتم. گفتم بگذار حالا تا شب.
    رفتم اتاق نشستم. برخلاف همیشه. آفتاب چنان خوش‌رنگ کرده بود فضایش را که نتواستم بگذرم. شعر خواندم و شب هول. گفته بودم دوباره‌خوانی‌اش را بیشتر دوست دارم؟
    تجربه نابی‌ست. موقع نوشتن آمدم بیرون و نشستم روی مبل. نوشتم و نوشتم و از کلمه‌هایی که برداشته بودم شعری درآمد. نه کوتاه نه بلند. ولی قشنگ. خیلی دوستش داشتم. خلاصه حال کردم باهاش. چون فکر نمی‌کردم با دیدن و حس کردن کلماتی که برداشتم بتوانم شعر خوبی بنویسم. شعری که نوشتم:

    یقین مرگ‌آلود

    پنجره
    در تسخیر کبودی
    می‌کشت خورشید را

    و آبی و بنفش‌ها
    معلق بودند
    در غلیظی بهت‌زده

    سکوت می‌جوشید
    از هوایی که جامد می‌شد
    و نارنجی ممتد
    روی دیوار
    می‌زایید گرما را

    شب از آخرین نفس‌های آفتاب
    می‌گریخت

    کسی داشت
    یقین را با مرگ
    می‌آلود

    وبینار نویسنده‌ساز و بعد هم وبینار خیال‌خانه را بودم. هر دو جذاب بودند و یادگیری همیشه جذاب است نه؟
    غذایی سرهم‌بندی کردم. قیمه را برای ناهار فردای سهیل برداشتم و بقیه‌اش را فریز کردم. کوه قابلمه‌ها را شستم. و با مهسا چت کوتاهی داشتم.
    سهیل دیگر آمده بود. شام خوردیم و سریال دیدیم. کمتر از یک قسمت. حرف زدیم از روزمان. از همه‌جا. و خواب فکر می‌کنم دیگر باید بیاید. همین دور و اطراف می‌پلکد و با من زیر لاحاف می‌خزد.

    پاسخ

63. – رفتم مدرسه. بچه‌های هر سه کلاسم امتحان داشتند. پرینتر خراب بود. برگه آچار حرام شد. یک کلاس به زور و زحمت با سوال‌های پرینت‌شده امتحان دادند. توی یک کلاس سوال‌ها روی تابلو نوشتم و بچه‌ها توی برگه‌ی دفتر وارد کردند و کلاس آخر موفق شدند امتحان را لغو کنند. به درک. هر کس هر غلطی می‌کند بکند.

    – یک عالمه وبینار را بودم جای خاب. وبیکار الهه و وبینار شکیبا و خیال‌خانه‌ی ساجده و راوی سارا. به لحاظ وبیناری از امروز راضی بودم.

    – نوشتم و چالشعر روزانه را انجام دادم. یک عالمه بستنی پروتئنی خوردم. برگه صحیح کردم و لباس اتو کردم. یادداشت و روزگفتار گذاشتم برای کانالم و حالا وقت لالاست.

    پاسخ

64. گزارش نیک هشتاد و ششم.
    دیشب می خواستم گزارش نیک بنویسم در رختخواب بودم و در حال خوابیدن، که ناگهان به یاد آوردم خدای من گزارش نیکم را ننوشتم و باور کنید برایم دشوار بود که از جا بلند شوم و بروم گوشی را بردارم و بنویسم.
    خیلی سخت است. برای همین این یک حرکت من را منصرف کرد. آن موقع گزارش نیک برایم مانند مهمان ناخوانده بود که حوصله اش را نداشتم. نه که نخواهمش فقط حوصله ی پذیرایی از او را نداشتم.
    شیطان گولم زد.
    می خواستم در مورد حلزون که تصویر گزارش نیک بود بنویسم ، اما انگار حلزون هم با ما یار نبود.
    اشکالی ندارد از حلزون امشب می نویسم. بدبخت چپ کرده.
    او هم مثل من از خستگی مثل جنازه افتاده و ریلکس کرده.
    چشمانش از حدقه بیرون زده یعنی او هم از پرکاری اینطور شده؟
    نمی دانم شاید.
    امروز در وبینار نویسنده ساز شرکت کردم.
    چه قدر در مورد زندگی صحبت کردیم.
    هدفمند زندگی کردن. به روز خودمان نمره دادیم.
    من نمره ی شش را دادم.
    احساس می کنم خیلی نمره ی خوش باورانه ای هم دادم.
    ولی اشکالی ندارد این روزها هم می گذرد و برایم خاطره می سازند.
    خاطراتی که از فشار آن ها له می شدم.
    مثل نیمرویی که پخش ماهیتابه می شود و در روغن جلز و ولز می کند.
    یک ربع در مورد هدف آزادنویسی کردند.
    من در راه بودم و برایم مقدور نبود که بنویسم.
    آهنگ بی کلام در حال پخش شدن بود و من غرق در افکارم شدم.
    این زندگی چیست و از جان ما چه می خواهد؟
    قرار است به کجا برویم؟
    حلزون جان من هم همینطور کاملا درکت می کنم و می فهم تو را.
    زندگی هست دیگر گاهی تو را خسته و گاهی غرق در شادی و خوشحالی می کند.
    زندگی جریانی سینوسی است و بالا و پایین دارد باید همه اش را همان جوری که هست پذیرفت.
    به زودی زود به آنچه که می خواهم می رسم.
    برنامه ام با یاری خدا به روال قبل برمی گردد و من دوباره شاداب خواهم شد.

    پاسخ

65. صبح، خواب‌آلود راهی شرکت شدم. درِ شرکت باز بود. منشی همین که مرا دید، مچ دستم را گرفت. دست‌هایش یخ کرده بود و رنگ به صورت نداشت. به دستشویی اشاره کرد و گفت مردی اول صبح به او حمله کرده، هلش داده و با تهدید خودش را به دستشویی رسانده است.

    به مدیر زنگ زدم. خونسرد گفت: «چیزی نیست، الان بقیه بچه‌ها میان، شلوغ می‌شه. به پلیس زنگ نزن، خودم میام.»

    قانع‌کننده نبود. مردی آشفته و خارج از حالت طبیعی، آن‌وقت تو باید برای حفظ آبروی شرکت سکوت کنی؟

    سریع به بابک زنگ زدم. تا رسیدنش، یک دستم منگنه بود برای کوبیدن بر سر آن بنده‌خدا و دست دیگرم گوشی، با تماس ساختگی با پلیس.

    بابک خودش را رساند. محکم به درِ دستشویی کوبید و مرد فوراً بیرون آمد. معتاد بود، لاغراندام، با صورتی آفتاب‌سوخته و لباس‌هایی کهنه و رنگ‌ورورفته. جا خورد. انتظار دیدن بابک را نداشت. ترسناک نبود. البته شاید پیش از کشیدن مواد می‌شد از او ترسید.
    طرف یکی از پیمانکاران پروژه‌ی قبلی بود و ادعای حق و طلبی را داشت که نفهمیدم، چرا اینجا هوار ما شده بود.

    تحویلش دادیم. نگهبانی گفت: «دستم را شل کردم تا فرار کند.
    دلم برایش سوخت.
    کتابی نخواندم.
    آزادنویسی.
    نویسنده‌ساز.
    پیاده‌روی.

    پاسخ

66. احتمالا بابک حمیدیان تا مدت‌ها از آدم‌های موردعلاقه‌م باقی بمونه. امروز سکانسش توی سریال یل بهم یادآوری کرد.
    شازده احتجاب را شروع کردم حالا چند صفحۀ پایانی‌ام.
    خسته و کوفته منتظر اعلام نتایج کنکورم.
    فکر نمی‌کردم روزی برسد که پدرم برایم حرکات درمان سیاتیک بفرستد.
    یاهو.

    پاسخ

67. ساعت بالا اومدن هوشیاریم با بیدار‌شدن جسم چند ساعتی اختلاف زمانی داره.
    توی این چند ساعت تن با من می‌جنگه برای موندن در سنگر خواب. فکر با احساس گلاویزه و فضای ذهن مثل حموم زنونه است از هر ورش صدا میاد، یکی غر میزنه، اون یکی ناله می‌کنه، یه کسایی پچ‌پچ و ناکس‌هایی فتنه با مکر و حیله.
    من چه کار می‌کنم؟
    دست پاهامو می‌گیرم بلندشون می‌کنم بعد تاتی تاتی کنان راهشون میاندازم . هر جا کند میشه بهش وعده خوشی و خواب میدم اونم به قرار هر روز این روزها باهام راه میاد.
    وفتی هوشم سر جاش میاد و تنم خودشو می‌رسونه بهش. تازه از هم‌آغوشی این دو یار نافرمان می‌رسیم به آغاز فصلی نو از روزی کلافه‌کننده
    چرا کلاف رورها به هم پیچیده؟
    پای شیطنت ک وم گربه ناقلا وسطه؟
    جونم برات بگه، اگه گربه بود و بازیگوشی دلم خوش بود و خنک اما نیست یه آدمیزاد دوپا و پرادفاست که آب به آسیاب غصه می‌ریزه و نون غم می‌پزه و تنور بلا رو گرم نگه میداره.
    با بی‌فکری‌ها، دل‌سپردن‌ها، جون‌کندن‌های الکی و بال‌بال‌زدن‌های هول هولکی.
    از این آشیون به آشیون کناری، چند تا شاخه خشک بی‌بار و برگ رو مدام جابجا می‌کنه.
    هیچگ باکش نیست از زمستون بی‌کسی و رفتن جون‌پرکاری
    تو همه اینها رو می‌دونی و باز می‌دویی؟
    ندونم چه کنم؟
    بذارم پاهام جا بمونه توی شهر ا رواح فکر و اجنه حس
    خدا رو خوش نمیاد .
    آدم بایدخَش‌کاسه‌(خوش‌مشرب) باشه تا جفتش جور بشه .
    با سه هزار گام گام زدن و هیچ ننوشتن و نخوندن اما نمیشه.
    نمیشه همش نخ کار باشی و کلاف زندگیت نپیچه به هم و دنبال گربه‌ای معصوم بگردی و بنداری گردنش این گمگشتگی و بی‌سرو‌سامونی رو

    پاسخ

68. برای سنجش روزهایم، معیارهای چک‌لیست را به روز می‌کنم.
    آزادنویسی، بازخانی، پیاده‌روی، مطالعه آزاد، مطالعه تخصصی، تغذیه سالم، مراقبه، گفتگو، دیدن فیلم، حضور در وبینار.
    به هر کدام یک امتیاز می‌دهم.
    در آزاد‌نویسی برای فردا هدفی مشخص می‌کنم. نوشتن نسخه اولیه جستار. نقشه جستار را با روش خوشه‌سازی، می‌کشم. موانع احتمالی را می‌نویسم. مثل، نبود ذوق، امروز و فردا کردن، اهمال‌کاری، وسوسه‌ی خاندن کتاب‌های تازه.
    پشتیبان دارم؟ حامی و ابزاری که مشوق و حامی باشد دارم؟
    از نتیجه‌ی ایده‌آل و نامطلوب آگاهم؟
    دانستن این موردها کمک می‌کند پروژه‌های نیمه‌تمام و ایده‌های خاک خورده را سر و سامان بدهم.
    صبح پیاده‌روی اساسی کردم. دیدار با دوست عزیزم خوشحالم کرد. گفتگوی حال خوب‌کن داشتم. مسیر برگشت را بیشتر کش دادم و حسابی خسته شدم. از خرید لباس و کیف ذوق اندکی دارم چون بسیار گران است.
    در وبینار و وبیکار با اشتیاق حاضر بودم. نکات بسیاری آموختم.
    الهه‌جان از منصف بودن و پرسش‌های مربوط به معیار انصاف گفت. دو کلید‌واژه شواهد و موجه‌بودن، اهمیت دارد.
    استاد با ایده‌ی تازه برای هدف روز، نقشه‌ی راه دیگری داد. لذت بردم از تمرین و آزادنویسی.
    مهمان سر‌زده و عزیزی آمد. خوش گذشت.

    پاسخ

69. _ حدود یک ماه از عمل جراحی‌ام می‌گذرد. سه هفته اول حس می‌کردم زمان کش می‌آید. روز اولی که پس از دو هفته استراحت می‌خواستم به محل کار بروم اشکم در آمد. انگار در طی چند روز ده سال از عمرم رفته‌است. حال که می توانم در خانه با سرعت قبل راه بروم، با گوشت و پوستم دریافتم منابع انرژی انسان تا چه اندازه محدود است. این روزها وقتی با کوچکترین تلاطم ذهنی بدنم ضعف می‌کند، به خودم تشر می‌زنم که چقدر سهل‌انگارانه از ذهن و بدنم کار می‌کشیدم. گویی توان بدنی‌ام پایانی نداشت. این روزها بیشتر از قبل به خودم می‌گویم:«فرزانه مراقب سلامتی ات باش»
    _ یک صفحه از دیوان فروغ را مزه مزه کردم.
    ـ چقدر دلم هوای نوشته‌های شاهرخ مسکوب را کرده‌است.
    _ حیف است اگر نگویم دیروز فیلم « verity» را دیدم.
    _ یک کامنت بلند و بالا زیر آخرین پست «روستار» گذاشتم و در تمام مدت تایپ، این جمله‌ی استاد کلانتری در گوشم بود که فقط نگویید خوب بود یا حال نکردم، بلکه علت نظر خود را بیان کنید.
    ـ از داروخانه امگا۳ خریدم.
    _ شام مقوی و سالم خوردم.
    ــ به قدر کافی آب نوشیدم.

    پاسخ

70. حلزون تخم‌چشم‌هاش را ول داده‌است توی مارپیچ صدف. شده است شبیه همان باز‌ی‌ها که اسمشان را لابلدم.
    خوب است که حالا وبینار بچه‌ها را دارم. هر روز کلی چیز جدید می‌آموزم و اصلا خوش می‌گذرد. دلتون نخعاااد…
    با بچه‌های کلاس کلی حرف زدم که فلا رفتار دلیلش این بود و فلان کار را اگر کنم برای آن است و… حالا که کامل می‌دانند و پیش‌بینی‌پذیر شده‌ است که چه موقع کدام رفتار و روشن و واضح که چرا و چجور کارم خیلی راحت‌تر می‌شود. همین امروز بهتر از همیشه‌ بودیم باهم چون فهمیدند معلم، دور از دسترس و غریب و عجیب و یهویی و مبهم نیست. یکی‌شان بعدش آمد گفت: «خانم یه بغل می‌دی؟»
    برای بچه‌ها مطمئنم مهربانی تاثیرش بیش از هر چیزی‌ست.
    گفتم کلمه‌ای بگویید که صدای«م» داشته باشد. گفت: «مرگ.»
    هنوز به مرگی که گفت میندیشم. این بخش احساسی است. به معنای «بمیر بابا» نبودها.
    امروز به برنامه‌ی غذایی‌ام توجه لازم را مبذول نکردم. آآآآآه… نمی‌دانم مبذول است اصلا یا چی!
    نقاشی کشیدیم با ندا و خط‌خطی.
    زری عالی بود و عشق کردم و وبینار سارا هم حسابی چسبید.
    خوب است که شنبه‌ها خوب است.
    سوس‌مااااز
    شب‌بخیر.

    پاسخ

71. امروز صبح رفتم دم پنجره و پرده‌ را کنار زدم. دیدم دریا به آسمان آمده و بالای سرم پر از ابرماهی شده است. ابرماهی‌های ریز و درشتی که می‌پریدند و می‌خندیدند.

    امروز کلاس داشتم. بیشتر وقتم را در تاکسی‌ها و توی جاده گذراندم.

    اتوبوسی قدیمی را دیدم. روی خودش خالکوبی کرده بود:«کهنه بیار نو ببر.»
    به نظرتان چه اقداماتی توی آن اتوبوس صورت می‌گیرد؟

    توی تاکسی صبح، آقای راننده یک جعبه دستمال کاغذی داشت. روی جعبه پسرکی با پنج شاخه‌مو از دخترکی با ده شاخه‌مو خواستگاری می‌کرد.

    پراید سرخ رنگی را دیدم. کاهوها را توی صندوق عقب و بروکلی‌ها را روی صندلی عقب تپانده بود. بیچاره‌ها از هم دور مانده بودند. این غم‌انگیز بود. شاید در خفا یک آقای بروکلی عاشق یک خانم کاهو بود. حالا با این طرز چیدمان دست‌هایشان از هم دور بود.

    توی تاکسی دوم، دست‌هایم را مثل کاسه گرد کردم و روی زانوهایم گذاشتم. کاسه‌ها پر شدند از دی‌های کوچک (vitamin D) و من همه‌شان را خوردم. فکر نکنید بهشان حمله کردم، نه. از قبل به آنها گفته بودم هر کدام که دوست داشتید خورده‌ شوید بپرید توی دستم.

    توی وبینار امروز با هدف‌روز آشنا شدم. برای روزمان هدفی انتخاب کنیم. نباید آن را با لیست‌ کارهای روزانه اشتباه بگیریم. بحث جذابی بود. دلم می‌خواهد آن را به کار بگیرم. قرار شده استاد بیشتر درباره‌اش صحبت کنند.

    امروز سه تا هاپو دیدم. اولی زیر درخت لمیده‌ بود و چرت می‌زد. دومی زخمی و لاغر بود. به جایی خیره شده بود. آخری هم درشت و عضلانی بود، با زبان درازی که از دهانش بیرون افتاده بود.

    چند برگ از هملت را خواندم. رسیده‌ام به آن بخشی که هملت خود را به دیوانگی می‌زند.

    ۱۴۰۵/۸/۲۳

    #روز_مرور

    https://t.me/maryamebrahimi21

    پاسخ

72. چند روزی‌ست که کارهای تلنبار شده‌ام زیاد است و فرصت فکر و نوشتن کم.
    امروز تا ساعت ۱۱بانک بودم و دو کارتم را از دو بانک متفاوت از مسدودی و منقضی شدن درآوردم.
    ناهار داشتیم.
    سری به بازار زدم.
    به دوستم سر زدم.
    کارهای عقب‌افتاده را سامان دادم.
    به پدر و مادر و مادربزرگ زنگ زدم و احوال پرسیدم.
    یاسی را دکتر بردم و آمپول زدیم.
    شب چای خوردم و کمی اخوان ثالث خواندم.
    چند شعر از فاضل خواندم.
    یک فصل از قمارباز خواندم.
    و خواب…

    پاسخ

73. گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۲۳
    یکی از جریان‌های مثبت این روزهایم که پیوسته هم ادامه دارد، پیاده‌روی است. به لطف استاد، این کار به عادتی تبدیل شده که علاوه بر سلامت بدنم، به سلامت ذهنم هم کمک می‌کند. مطالعهٔ روزانهٔ کتاب «فلسفهٔ پیاده‌روی» هم به این استمرار کمک می‌کند. گاهی تنها می‌روم و گاهی با دوستانم، اما امروز با مامانم رفتم.
    امروز بعد از چندین روز حس کردم منفعل نیستم. این روزها را دوست دارم. روزهایی را که یک کمال‌گرای عمل‌گرا هستم. سوالی که امروز در کلاس مطرح شد و موضوع آزاد نویسی بود این بود که اهداف فردایم چیست؟ بازنویسی متن کلاس نویسندگی خلاق و دوباره خواندن گاوخونی. نمی‌دانم چرا، اما دلم خواست دوباره بخوانمش. و در پایان، نگارش تمرین خرده‌خاطره و ثبت آن. خب، هنوز از متنم مطمئن نبودم، اما چند روز بود که برایش وقت گذاشته بودم. حس کردم باید ارسالش کنم.

    پاسخ

74. جمله‌ی صبحم به خودم این بود که «من مراقبتم». عجیب تسکین‌دهنده بود.

    خاب‌هایم را نمی‌نویسم و یادم نمی‌آیند. هق.

    کار بود.

    تمرینجا بود و تمرین می‌جاییدند استاد. با این که هستم و سعی می‌کنم تمرکزم را بدهم به تمرینات ولی خسته می‌شوم. شده ذوق زیاد داشته باشید اما خسته باشید و هستید ولی آنجور که دلتان می‌خاهد و ذوقتان ارضا می‌شود نه؟ به نظرم نسبت به خیلی از کارگاه‌ها و دوره‌های مدرسه نویسندگی این حرکت ساده‌تری است. از ساده‌ترین نکات که شاید جاهای دیگر کمتر ببینم تا نکات و پیشنهادات تازه.‌ تمرینجا ساده و پرمایه است.

    وبینار دیروز را دوباره گوش کردم و یکسری چیزها را یادداشت کردم. دلم می‌خاهد «من و سلامتی» هم مثل «دوک نثرریسی» خانه باشد و محلی برای بازی، نه تکلیف و رفع تکلیف. برای همین یواش‌یواش دارم فلسفه‌ی آن را شکل می‌دهم برای خودم.

    نوشتیم با بچز و گفت‌و‌گو کردیم.

    نویسنده‌ساز امروز هم بوس‌داشتنی بود. هدف روز. البته که احساس می‌کنم توان انجام چالش را ندارم حتا اگر کوچک باشد اما هدف کوچکی که می‌توانم داشته باشم. هممم، می‌دانی؟ از اینکه در این حالت منگی سر کنم متنفرم. بیداری اما خابی‌ و سرت خالی.

    نوشتم باز.

    با بچز دوباره نوشتم. بعدش خودواژه را شنیدم.

    وبینار ساجده حق‌پرست‌ و زری عارضی را بودم و بعد با ندا دیواری که دلم می‌خاهد را کشیدم. سوال‌ ندا: اگر می‌توانستی دیواری را رنگ کنی دیوار کجا بود؟ چه می‌کشیدی؟

    با گلی خانم موعودی گفت‌و‌گویی داشتیم درباره‌ی سلامتی.

    اکسپلور امروزم هم به نظرم زیاد بود. چرا می‌گویم زیاد؟ چون عوقم می‌گرفت اما بیرون نمی‌آمدم. هر وقت می‌خاهم به احساس قشنگم برگردم شیطانی درونم ظاهر می‌شود و می‌گوید می‌خاهی آن تصویر را دوباره نشانت بدهم تا حالت بهم بخورد؟ و بعد ریزریز می‌خندد.‌

    زین پس؟ بخانم از «فلسفه‌ی پیاده‌روی» و لالا.

    پاسخ

75. بیست و سوم آبان‌ماه صفرپنج

    الهه‌ی امینی عزیز تولدت مبارک باشد برایت سالهای شادی در کنار عزیزانت آرزومندم/

    اما امروزم:
    مطالعه اصل‌گرایی وپاراگرافی از آن: «خلق نیت اصلی دشوار است. دیدن اینکه کدام فعالیت‌ها و تلاش‌ها به بالاترین سطح اثربخشی منجر خواهد شد مستلزم جسارت، بینش و آینده‌نگری است. حذف اولویت‌های متناقضی که از نیت اصلی دورمان می‌کنند، مستلزم پرسیدن سؤالات سخت، انجام موازنه‌های واقعی و اعمال انضباط جدی است. با این حال، ارزش تلاش کردن را دارد، زیرا فقط با شفافیت واقعی هدف می‌توانیم افراد، تیم‌ها و سازمان‌ها را کاملاً بسیج کنیم و به هدفی واقعاً سرآمد دست یابیم.»

    کارگاه شناخت‌درمانی با دانشجویان ارشدم. این سری از کتاب «از حال بد به حال خوب» بهره بردم.
    عصر انگشت شست پایم را بریدم، عضلات کنار ستون‌فقراتم هم اسپاسم دارند.
    رفتم کارگاه تخصصی روان‌درمانی وجودی، استاد بهمنی تو جلسه راه می‌رفت و صدا کم و زیاد می‌شد، خوابم هم می‌آمد چون ضبط آفلاین هم دارد آمدم بیرون و تا اذان مغرب خوابیدم.
    از کتاب‌های طرح‌واره‌درمانی و تفکر انتقادی خواندم.
    به پادکست وبینار نویسنده‌ساز گوش دادم.
    حالا هم دارم به پادکست کارگاه فکریشه 5 گوش می‌دهم.
    در کارگاه خودگفت الهه علیزاده شرکت کردم.
    فیلم «ناگهان (All of a Sudden) | دوست من باش» را به پیشنهاد مرتضی مهراد دانلود کردم. دیدنش را به زودی شروع می‌کنم.
    رونویسی از «یک لیوان شطح داغ» احمدعزیزی: «من در خلوت اعتماد شما اولین گل‌های آرامش را بوییدم و شناسنامۀ آیینۀ من صادره از حوزۀ تماشای شماست.» و شعر «گهواره» از مجموعه شعر مادرد عبدالرضایی.
    از فیلم ناگهان خواهم دید و کمی کتاب خواهم خواند.

    قهرمانی
    #گزارش_نیک
    @bidemajnoon9

    پاسخ

76. برای کانالم متنی نوشتم. البته چند روز پیش نوشتم و به قول استاد گذاشتم خیس بخورد.
    از سکوی سرخ خواندم. رویایی از «وزن» در شعر می‌گوید: «وزن چیزی است که از تکرار و توالی معین هجاها به دست آید و مبنای عروض داشته باشد یا تکرار و توالی تازه داشته باشد که در دو اثر عروضی نیست ولی ایجاد وزن می‌کند. گاهی یک دستی صفت خوبی برای یک شعر نیست.»
    جلسه‌ی تمرینجا شرکت کردم.
    با خیاطم تماس گرفتم و جویای احوال پیراهنم شدم، قرار شد فردا یا پس فردا خبرم کند.
    به وبینار امروز نرسبدم. تولد خواهرم بود. با کیک و کادو به دیدارش رفتم.
    برنامه‌ریزی فردا را می‌نویسم.
    با اشعاری از پروین روزم را به پایان می‌رسانم: «ز چنار آموز، ای دوست گرانسنگی
    چه شوی بر صفت بید ز بادی خم
    خویش و پیوند هنر باش که تا روزی
    نروی از پی نان بر در خال و عم»

    پاسخ

77. گزارش نیک

    امروز پرمطالعه بودم. زیاد خاندم. باز هم اگر می‌شد می‌خاندمش. داستان‌های مندنیپور را اگر یک‌دم زمین بگذاری بیتاب می‌شوی که ادامه‌اش چه می‌شود.

    سرزبان بود و ما؛ و «منصفانه‌بودن» به عنوان یکی دیگر از معیار‌های جهانشمولِ فکری. من زیاد از کلمه‌ی «منصفانه» استفاده کرده‌ام؛ زیاد؛ زیاد گفته‌ام که «فلان چیز منصفانه نیست» ولی تا این حد به عمیق‌بودنش نیندیشیده‌بودم.

    توی نویسنده‌ساز از سناریویی گفتیم که برای فردا داریم و یک هدف که چگونه باید بهش برسیم هدفی که رسیدن بهش چالشبر‌انگیز باشد و برای من شد انجامِ کاری که از انجامش تفره می‌روم یا می‌ترسم یا فکر می‌کنم که سخت است. نوشتم که چرا فکر می‌کنم که سخت است و چرا از انجامش می‌ترسم و هدفم از انجامش رسیدن به شجاعت بود که درواقع همان سالواژه‌ام است.

    بعدش هم نوشتم و نوشتم و باز هم خاندم و نوشتم و به دوستی قدیمی پیام دادم و حالش را پرسیدم. چند روز پیش که داشتم دفتر خاطرات سال‌های دبیرستانم را ورق می‌زدم دیدم که دوستم چقدر آن روز‌ها در زندگی‌ام پررنگ بوده و حالا مدت‌هاست که بی‌خبریم از هم.

    آن روز وقتی داشتم خاطراتم را مرور می‌کردم، گاهی به خودم می‌خندیدم. به سادگی‌ام و به این که چه دنیای کوچکی داشتم. و چقدر هم غلط املایی داشتم توی نوشته‌هام. مثلن به تکرار کلمه‌ی «ابد» را «عبد» نوشته‌بودم منِ پر از ادعای سواد و مثلن دانشآموزِ رشته‌ی ادبیاتِ آن روز‌ها. و خیلی چیز‌ها هم برایم با گذشت زمان مبهم بود چون با جزئیات ننوشته‌بودم. خاندنِ نوشته‌های قدیمی برایم یک نوع سرگرمی است و مرا با خودم و تغییراتی که در طول زمان داشته‌ام روبه‌رو می‌کند.

    حالا هم بعد نوشتن گزارشم می‌خاهم بروم کمی زبان بخانم و زندگی را در خاب ادامه بدهم.
    23/8/1405

    پاسخ

78. نیکان شنبه‌زاد

    آن بیرون ساز و دهل به راه است. پدربزرگ و نوه کیف می‌کنند با هم. این تو منم و تلاش برای گزارش‌نویسی. دارد دیر می‌شود خوابم. دختر احمدآباد نمی‌گذارد فکر کنم. احمدآباد کجا می‌شود؟ مهم این است عروس بندر است دختر احمدآباد. کنسرت‌های بی‌برنامه لذت‌بخش‌تر از کنسرت‌های ادایی‌ست. چه می‌گویم دوساعته؟ امروز چه کردم؟ همین را نباید بگویم؟ آگاهید دیگر؟ بیدار شدم. از سر گرفتم معاشقه‌هایم با سحر را. سه و چهل هشت دقیقه. نماز و نفس و دوباره لالا تا ده. شستن حیاط و پختن ناهار. آزادنویسی و شعر. تلاش برای نرفتن توی حیاط. سرزبان و خاطره‌بازی سفر یکساله. نویسنده‌ساز و تعیین هدف روز. فردا روی نامه کار می‌کنم. نامه‌ای که فرصت پستش تا آخر هفته‌ است. نویسنده‌ساز تمام شد شیرجه زدم اسکای شی‌رود. نفس کشیدیم. رقصیدیم و گریستم. احتمالن دوستان دیگر هم. زندگی‌ام را دیدم. سبک شدم. نکته‌ای دریافتم که باز کرد رگ‌های گرفته‌ی قلبم را. زدود ابهام نامه‌ام را. حالا می‌دانم فقط نباید گلایه کنم. اوه خوابم دیر شد. شب بخیر.

    سارا ذوالفقاری
    #از_زندگی
    https://t.me/sarazolfaghary

    پاسخ

79. امروز سر جنگ داشتم با همه چیز. افکارم، تراپی، یار، خانه، لباس، کاغذ، کتاب، خودم…بیشتر خودم. راه می‌رفتم فحش ذکر لبم بود تا وقتی که بنشینم. اعصابم به کل ساییده شده. نمی‌دانم تاثیر قرص و سرماخوردگی است یا ارث اجدادی. البته اعصاب اگر فرسوده نشود باید بهش شک کرد، اما خب اجدادم هم بی‌تأثیر نیستن. با این حال کشان کشان خودم را به خط پایان امروز رساندم و کاری را نیمه تمام نگذاشتم. دو داستان کوتاه خواندم از کافکا و ورکور، کمی پادکست گوش کردم و زبان خواندم، کارهای شخصی عقب مانده را تیک زدم، آخرین سِرم هم زدم، و ایده‌یی هم برای داستان کوتاه جدیدم پیدا کردم که امیدوارم خوب از آب در بیاید. فنجانی قهوه و تیرامیسو هم که تیر خلاص بود.

    کانال من:
    @daryagholami11

    پاسخ

80. صبح چند دقیقه بود ساعت زنگ زده بود و خواب و بیدار بودم هنوز که صدای هواپیما آمد.

    ترس جنگ برم داشت ولی خبری نبود. آمد و رفت. من هم بلند شدم. گفتم اگر می‌خواهد جنگ شود زودتر بگویند لباس نپوشم.

    یک بار دیگر هم چند دقیقه‌ی بعدش صدای هلی‌کوپتر آمد دوباره و باز خبری نبود.

    رفتم دانشگاه و نشستم پای لپتاپ و بعد بچه‌های دیگر آمدند و با هم نشستیم پای کارها تا ظهر.

    بعد از ناهار رفتیم آزمایشگاه و بعد هم همه رفتیم کافه و بعد آمدم خانه.

    می‌خواستم بنشینم پای کارهایم که خیلی خوابم می‌آمد و چشم‌هایم می‌سوزید و خوابم برد تا یک ساعت بعدش.

    بعدتر هم که یک مقدارکی نشستم پای کارهایم که خب خیلی نرسیدم و باید فردا بیشتر بخوانم.

    https://t.me/f_mahmudpur

    پاسخ

81. خستگیِ شیرین
    روز نقاشی بود امروز. آتلیه‌ی نقاشی، سه ساعت نقاشی کشیدم. استاد، آقای راسخ بهم می‌گفت «تو باید حداقل چهار ساعت بی‌وقفه نقاشی بکشی تا به درکی از نقاشی برسی» و می‌کشیدم. بی‌وقفه. چهارساعت. امروز باز هم احساساتی شدم و گریه کردم، وسطِ نقاشی کشیدن. نقاشی همراه با موسیقیِ خوب. وقتی با استاد راسخ کلاس داشتم، نگران بودم که ببیند، اشک‌هایم را پنهان می‌کردم. اما فکر می‌کنم، او هم دیده بود. باری گفت: «می‌دونی چرا تابلوهات اینقد فروش می‌ره، چون خیلی با احساس نقاشی می‌کشی و این احساس منتقل می‌شه.» این عادت از بچگی با من است. موقعِ نقاشی، موقعِ موسیقی، و موقعِ نوشتن وقتی حسِ خوبی دارم، یا وقتی احساساتم دارند حرف می‌زنند، با رنگ، با نُت، با کلمه، چندبرابر احساساتی می‌شوم و گریه می‌کنم. امروز احساس راحتیِ بیشتری داشتم، چون همه خانم هستیم. قرار بود فقط دو ساعت بمانم. گفتند بیشتر بمان. ماندم. گفتند تا ساعت 20 بمان. ماندم. ماندم تا 19:30 چون باید زود برمی‌گشتم خانه. وبینار ساعت 17 را هم‌زمان با نقاشی و آتلیه شنیدم. دوستانم دیگر عادت کردند به حضورِ هم‌زمانم، می‌دانند نوشتن برایم مهم است. یکی از دوستانم آمد و گفت چه رنگ‌های نازی و سؤال پرسید. همان رنگ‌های رؤیایی را می‌گفت. این سبک خیلی برای آن‌ها آشنا نیست. چشم‌هایش زیبا می‌بیند، چون هنوز تابلو شروع نشده و این فقط رنگِ زمینه‌ست.
    برای نقاشی، خبرهای خوب در راه است. من همیشه همین اندازه خوش‌سعادت بودم که به محضِ ورودم، دوستانم دعوتم می‌کنند به کارِ حرفه‌ای‌تر. حالا قطعی که شد خبرش را می‌گویم. احساسم از خوشحالی، ملودی‌های عجیب زیرِ لب می‌خواند. فردا بیشتر می‌گویم از نقاشی و شعر. الان فقط باید بخوابم. خواب بعد از نقاشی. خستگیِ شیرینِ نقاشی.

    پاسخ

82. تو پایان چرخه‌‌های معیوبی؛ هضم می‌کنی، دفع می‌کنی، پاک می‌کنی.

    دل می‌سوزاند برای خودش با کتاب
    دلسوزی: از سرزنش کردن خود دست بردارید و به خود اعتماد کنید که کریستین نف
    نوشته است. قابل ترحمی؟ خیر. خودش برای خودش کافی‌است؟ بلی.

    ۵:۴۵ بیدار شدم، صبحانه. میان وعده. نهار بچه‌ها. نماز. کمی مرتب‌سازی. چند پند اخلاقی به بچه‌ها و چند کلامی با همسر. مقدمات نهار و لایه‌لایه افکار پریشان و منسجم. ساعت شد ۶:۴۵

    گرگ و گوسفند و علف را با قایق بردم آن طرف رودخانه؛ هر سه سالم. تا جردن خوابیدم، آرامش کنار همسر بودن. سرد هم بود و بخاری‌گیر شدم. گفت برگشتنی نخابی. نخابیدم با هایده سوغاتی خاندیم، بلندبلند.

    رسیدم به پارکینگ قمیشی میخاند عسل بانو عسل گیسو عسل چشم، ساعت ۹.

    در خانه: مرتب کردن اتاق خاب‌ها. جارو. یوگا. پیاز خرد کردن و کتاب صوتی هنر خوب زندگی کردن. عادل فردوسی‌پور. نهار. لباس شستن. حمام، ساعت ۱۲:۳۵.

    بقیه روزم گم شد لابلای چند ۱۰ کار معلوم نیست چی چون ننوشتم. ساعت شد ۲۱:۱۵ و بعدش نشستم به نوشتن و خواندن، خودم برای خودم.

    کنار مدرسه شازده پسر دارند نانوایی می‌سازند. نمی‌دانم به ژن زنجانی‌م مربوط است یا چی که همیشه ویار نان دارم. سرمایه‌گذری روی یک مجمتع تخصصی نان، فانتزی قشنگی نیست؟ هست گمانم. مثلن همه نانهای محلی را بپزیم.

    زن خانه‌ام. دوبار مادرم. هر کاری جز خانه‌داری و بچه‌داری، اضافه‌کاری‌ست، کار فرعی و من زنده به تیک زدن کنار فهرست کارهای فرعی عزیزم هستم.

    او با ماساژ دست و پا در چربی روغن درخت چای و گل رز به خودش احترام گذاشت و سپس خسبید.

    پاسخ

83. امروز تمام تمرکز مطالعه روی «سنگ صبور» بود. دوست دارم حالا که داستان را آغازیده‌ام، بیشتر حواسم سمت قلم آقای چوبک باش. اولین بار است که از ایشان می‌خانم. کاراکتر «بلقیس» در «سنگ صبور» مرا یاد «علویه خانم» بی‌اعصاب از صادق هدایت می‌اندازد. اصلن دیالوگ یا مونولوگ هر دو شخصیت را با یک لحن می‌خانم. یک زن دهه سی-چهلی که کمابیش جاهل و فوق‌العاده بی‌اعصاب است. مریم جلالی‌طور حرف می‌زند. اگر به اندازه‌ی درک خودم بگویم، فکر می‌کنم زبان این داستان قدیمی شده، ولی اصطلاحات عامیانه، استفاده از زبان و گویشِ کمابیش محلی -طوری که خاننده‌ی فارسی‌زبان مطلب را بگیرد- و فضاسازی کار را بسیار دوست دارم. برای دهه‌ی چهل، آن هم بعد از انتشار کتاب‌های هدایت، کار خلاقانه و بکری بوده.
    یک پاره متن هم آزادنویسی شد و تکه‌هایی از آن در دفتر پربرگم نشست. خدا را شکر می‌کنم که بعد از چند روز سخت، دوباره مجال نوشتن متنی بلند یافتم. همواره می‌نویسم.
    سپاسگزار بودنم.

    پاسخ

84. گزارش نیک ۸۲

    صفحات صبحگاهی سیاه شد.
    بیشتر روز را با خانواده و دوستانم گذراندم. برای نوشتن و مطالعه وقت نگذاشتم. فردا جبران می‌کنم.
    آزادنویسی کردم.
    ورزش نکردم ولی گامیدم.
    کانال تلگرامم را با خاطره‌ای قدیمی از دوستی که دیگر نیست، به‌شب کردم.
    «کارگاه قصه‌گری» ثبت‌نام کردم.
    شب زود می‌خوابم.
    من و امروز با هم کنار آمدیم.

    کانال تلگرامم:
    https://t.me/saaye_zaad
    نمره‌ی امروز: ۸/۵ از ۱۰

    پاسخ

85. سال‌واژه‌ام:صبر
    ۱. شعر «سگ‌ها و گرگ‌ها» از اخوان ثالث را خواندم:
    «بنوش ای برف! گل‌گون شو، برافروز
    که این خون، خونِ ما بی‌خانمان‌هاست
    که این خون، خونِ گرگانِ گرسنه‌ست
    که این خون، خونِ فرزندانِ صحراست
    درین سرما، گرسنه، زخم‌خورده
    دویم آسیمه‌سر بر برف، چون باد
    ولیکن عزتِ آزادگی را
    نگهبانیم، آزادیم، آزاد»
    ۲-کلمه‌برداری کردم: تن‌خفتگان، نوشگاه، فوج، آکنده، حایل.
    ۳. پیاده‌روی کردم.
    ۴. «سقوط» به صفحهٔ هفتاد رسید: «من زندگی را دوست دارم و این نقطه‌ضعف بزرگ من است.»
    ۵. در تمرین‌جا حضور به هم رساندیم.
    ۶. در وبینار «راوی» سارا چگنی شرکت کردم و مدام به این فکر کردم که آیا من به‌عنوان یک نویسنده، ذهنِ روایتگری دارم یا نه.
    ۷. از «شب هول» مشق نوشتم

    پاسخ

86. سال واژه: پذیرش
    وبینار امروز را نصفه نیمه شنیدم.
    روز خوب برای من؛ روزی است در جهت رسیدگی به اهداف شخصی.
    خوشحال می شوم کسی رو مغز من راه نرود.
    در خانه باشم، بدور از هر گونه عجله با آرامش از خواب بیدار شوم. زبان بخوانم، پادکست گوش دهم، به گربه هایم رسیدگی کنم، کتاب بخوانم…
    (حال آنکه برای ساده ترین کارها در شلوغی روز وقت می دزدم).
    گزارش نیک من را منظم تر کرده است.
    چند ماهی است از شبکه های اجتماعی دور هستم، هر چقدر از آرامش خود بگویم کم گفتم.
    خواب دارد می آید، به استقبالش می روم‌.

    پاسخ

87. نوشتن
    گزارش نیک ۲۳ آبان ۱۴۰۵
    سال‌واژه: پیوستگی
    صفحات صبحگاهی‌ام را با محاکمه خودم آغاز کردم! در پایان جلسه، حکم صادر شد: محکوم به کم‌خودبینی و کمال‌گرایی منفی!
    برای پیاده‌روی بیرون رفتم. خیابان‌ها و شهر هیچ نشانی از پاییزی که من دوست دارم نداشتند؛ نه نم بارانی، نه برگ‌های خیسی که زیر پای عابران فرش شده باشند و نه آن لطافت و خنکی دلپذیر پس از باران. انگار آب‌وهوای کویری را تجربه می‌کنیم؛ شب‌ها سرد و روزها گرم.
    مرغ را با ادویه، نمک و فلفل در ماهیتابه گذاشتم و نشستم به خواندن. هنوز کتاب دوم «مادران و دختران» مهشید امیرشاهی، «دده‌قدم»، روی دستم مانده و از دوستانم عقب هستم.
    یکی از خواب‌های خام دفتر خواب‌نگاری‌ام را برداشتم و برای شخصیت خوابم نامی از اسطوره‌های یونان انتخاب کردم. اسم‌ها در خواب به یادم نمی‌مانند؛ ترجیح می‌دهم نام‌هایی آشنا داشته باشند.
    ویبینارهای عصر را به دلیل کار بیرون از خانه از دست دادم.
    در ویبینار «خیال‌خانه» ساجده حق‌پرست شرکت کردم. ایشان گریزی به سال ۱۳۴۲ و تحولات شعر پس از ظهور شعر نیمایی داشتند. جلسه مفید و پرباری بود.
    در ویبینار «راوی» سارا چگنی با موضوع «تصمیمات ما چگونه کنترل می‌شوند؟» هم حضور داشتم. سارا جان چهار نقاشی نشان داد و از ما خواست نظرمان را درباره آن‌ها بنویسیم. دیدگاه‌ها و کامنت‌های دوستان جالب و دیدنی بود.
    گزارش نیکم هنوز کامل نشده بود که ویبینار «خط‌خطی» ندا احمدی شروع شد. این بار ندا ازمون خواست: که دوست داریم کدام دیوار را برای نقاشی انتخاب کنیم و روی آن چه چیزی بکشیم؟ خوش گذاشت با ازادکشی.
    پیش از خواب می‌خواهم کمی هم روی یکی از قسمت‌های داستانم کار کنم.
    گزارش نیک زری قوام
    #گزارش_نیک

    پاسخ

88. دو روز است که خواب راحتی ندارم. تا کمی پشت چشم‌هایم گرم می‌شود، سرفه‌ام می‌گیرد.
    تا کمی گیج می‌شوم، مادربزرگ سراغ ساعت و دستشویی و نماز را می‌گیرد.
    تا پلک روی هم می‌گذارم، کوثر انگشت اشاره‌اش را در چشمم فرو می‌کند.

    بعدازظهر بود که دیگر قید خواب را زدم.
    پنجاه صفحه از کتاب «حکایت راوی…» غوغا بیات را خواندم. پنج صفحه از «زیباشناسی» کزازی.
    کاغذنویسی کردم و با دیدن پیامِ «اگه زنده‌ای بیا وبینار»ِ ندا ، وارد کلاس شدم.
    روی سایتم کار کردم.
    به هدفِ فردا فکر کردم.
    و نامه‌ای برای یاسر نوشتم.

    کانال من https://t.me/meslenafas

    پاسخ

89. سلام
    صبحانه وداروها را خوردم
    ناهار آماده کردم
    ظرفها رابه ظرفشویی دادم
    لباسهاراهم لباسشویی شست
    ورزش یوگا رفتم
    ناهار دونفره صرف شد
    خوابم نیامد
    دم نوش،چای به ،همراه دانه های غنچه گل سرخ نوشیدم
    گفتگوی یک ساعته تلفنی با دخترم ،حرف زدیم
    وبینار را همراه دوستان شنودم
    هرروز تکار است ،اما سعی می‌کنم این تکرار لذت را بچشم ودر لحظه حضور داشته باشم .
    کلمه جدید ،چاپول،به معنای دست زدن وکف زدن،

    پاسخ

90. بنام خدا
    گزارش نیک ۱۸۶:
    همیشه‌رفیق عزیز
    جانم برایت بگوید که امروزم را با نوشتن صفحات صبحگاهی آغاز کردم که بیشتر شکرگزاری بود.
    در بازخانی کتاب «نویسنده‌ساز» خاندم:
    ۱- نویسنده‌های خوب به واژه‌ها ژرفا و معنای تازه می‌بخشند. لغت‌نامهٔ اختصاصی خودت را تألیف کن. معنایی که از هر واژه در سر داری در فرهنگ لغت خودت بیاور، با جزئیات کامل. نیاز به نظم و ترتیب خاصی برای انجام این کار نیست.
    ۲- برای نوشتن کتاب هیچ محدودیت زمانی وجود ندارد؛ شاید نوشتن اثری بیش از یک دهه زمان ببرد. پیش از آن روی ساخت رسانهٔ شخصی تمرکز کن.
    ۳- هر روز یادداشت کوتاهی منتشر کن، حتی جمله‌ای کوتاه در رسانه‌ای با دو عضو.
    ۴- مشخصات مخاطبت را بدان. دانستن اینکه برای چه کسی می‌نویسی به کارت نظم و جهت می‌دهد.
    ۵- به بازخورد مخاطبانی که مطالعهٔ جدی نداشته‌اند توجه چندانی نکن.
    ۶- از تورق کتاب‌های ناشناخته و کم‌تر مشهور استقبال کن.
    ۷- یک یا دو کتاب را همین امسال حداقل سه بار پشت‌سرهم بخان.
    هزار کلمه تایپ کردم که بیشتر آزاد‌نویسی بود.
    خاندن داستان‌های «آگافیا» و «شوخی کوچک» از چخوف.
    در وبینار نویسنده‌ساز استاد کلانتری درباره‌ی سنجش روزانه صحبت کردند و اینکه چه نمره‌ای به روزهایمان می‌دهیم و معیار این نمره‌ها چیست؟ و روز خوب و ایده‌آل چه روزی است؟ و چطور می‌توانیم از وقت‌هایمان بهره‌وری کنیم. و ایشان استعاره‌ی داستان را به کار بردند برای روزهایمان، که چطور می‌توان این داستان یا قصه را جذاب‌تر کرد؟ ایشان همچنین دربارهٔ اینکه مهم‌ترین نکتهٔ روزمان یا همان هدف روزمان چه می‌تواند باشد صحبت کردند. و در برنامه‌ریزی برای هدف روزمان به این چند مورد اشاره کردند: هدف، نقشه، موانع، پشتیبان، نتیجهٔ ایده‌آل و نتیجهٔ نامطلوب. و برای هر مورد توضیح دادند و کتاب «مثبت فکر نکنید» را معرفی کردند و پانزده دقیقه هم دربارهٔ هدف روزمان با هم نویسی کردیم. وبینارها اوقات خوشی هستند.
    بعد از وبینار کتاب «رود راوی» را خاندم.
    آزادنویسی کردم و دوباره درباره‌ی هدف روزم فکر کردم، چقدر روزهایم هدفمندند؟ و روز ایده‌آل من چه روزی است؟ روزی که در وبینار نویسنده‌ساز شرکت کنم و گزارش نیک بنویسم. روزی که زیاد بنویسم و خوب بخانم.
    آخر شب روزنویسی کردم ، که بخشی از آن نامه‌ای شد برای تو، همیشه رفیق نازنینم.
    محبوب امروز :
    «و
    شعر گل خداوندی‌ست
    هوش از واژگان می‌گیرد»
    -هرمز علی‌پور

    پاسخ

91. با دخول معلم عربی به لطف سرماخوردگی حالتی رفتم که محراب به فریاد آمد و سرم به زق زق افتاد. با خروج معلم و دخول خود به خانه نیت کردیم یَک فصل بخابیم که ناگهان همه‌ی خستگی‌ها و مرض‌ها از بدنمان جست جز سردرد. هر روز همین وضع است. از صبح خروس‌خان تا بعد از ظهر کلاغ‌‌خان منتظریم برویم خانه و بکپیم اما مگر خابمان می‌برد؟
    آن‌چنان به دامن خدا افتادیم که دامن از پایش بلغزید و سر خورد روی عرش الهی. البته عفت خدا بر باد نرفت زیرا محض احتیاط جوراب شلواری سفید پوشیده بود. از همان‌هایی که خود بنده در دوران طفولیت تو مهمانی‌ها بر تن می‌کردم. حالا دست به دامن خدا شدیم که چی؟ که مبادا به خاطر آلودگی فردا تعطیل شود و فستیوال عکاسی هم لغو.
    دیروز که تو وب ول می‌چرخیدیم دنبال آق‌پسری به نام صادق هدایت چشمان افتاد به نقدی بی‌ریخت و بد. با همه‌ی بدیش یک خوبی داشت و آن هم ما را عاشق خیام کرد. به درست یا غلط بهمان گفت که خیام پدر سوخته یَک روحیه‌ی عصیانگری دارد که بیا و ببین‌. پس نسخه‌ای را از توی همان وب ریختیم و نوکی بهش زدیم. باید بگویم عقاید خیام برایمان از حافظ هم جذاب‌تر است.
    سپس پشت میز مبارکمان و جلوی پشتی بد رنگ و لعابمان نشستیم و خرحمالی‌های امروزمان را نوشتیم. یعد نیت کردیم امروز پس از سالیان دراز یَک گوزارش مفصل و در عین حال نه چندان آدمیزادی تحویل سایت همایونی شاهین کنیم. هر چه می‌گذرد بیشتر ملتفت می‌‌شوم به حرفی از خاهر گلِ گلابم لنا امیری. اینکه فرم تو نوشتن می‌آید. این‌بار همین‌طور بود. تا دست بردیم به قلم اول شخص جمع و جملات نسبتن بلند پرید بیرون.
    مقاله‌ای خاندیم ترگل ورگل که دخلش با بوف کور تابو بود و نقد فرویدی. بیش از همه انگشت کرده بود تو تابوی عقده‌ی ادیپ و زن. عنایت فرمودیمش به فاطمه و زهرا و الباقی اعضا.
    دو شعری نوش جان کردیم از اسماعیل نوری علا. دنبال معنای مهمیز گشتم. دیکشنری آبادیس گقت فخیز و آخر زهر مار این هم شد جواب؟ دهخدا هم که مثل همیشه مترداف‌های طولانیش نیاز به ترجمه داشت. آخر سر هم معلوم شد یَک چیز فلزی است برای چکمه. تازه آن را هم به مرحمت عکس حالیمان شد.
    بعد از یَک هفته دخول کردیم به نویسنده‌ساز و شاهین گقت پارسال دوست امسال آشنا. صحبت‌هایی شد از سنجه یونجه‌های روز. آزادنویسی کردیم از هدف فردایمان. با لحن تحکمی خودمان را خطاب کردیم. نتیجه اینکه ان روز حتا آب هم نخوریم که مبادا کل فستیوال در به در مسطراب باشیم. اسم ایلاه و فریشتَه را می‌بینیم و خرمان تی‌تاپ طلایی گیرش می‌‌آید.
    بوف کور خاندیم‌. به امید حق فردا بلخره تمام می‌شود اما پرونده‌اش حالا حالاها هست. اگر شیوا می‌خاهد خودش را با حافظ بسُپوزَد ما هم با بوف کور خودمان را می‌سپوزانیم.
    تو یوتیوب چشمان همایونیمان افتاد به جمال مبارک بیضایی. سخنرانی بود از سلطان‌مار. دست‌خوش به دانش تئوریش. بیش از آنچه چیزی از سلطان‌مار گیرمان آید کیسه کیسه نکته جمع می‌کنیم از حرف‌هایش در مورد هنر و تئاتر.
    تو ایوان روزگفتار می‌گیریم و چنان باد سردی می‌خورد لا به لای زلف‌های پر پیچ و تابمان که خاب از سرمان می‌پرد. از این می‌فرماییم که تنها با نوشتن احساس می‌کنیم.
    مثل نود درصد مواقع از احساساتمان در طول روز رورنویسی می‌کنیم در ساحلک.
    یادداشت روزانه و گوزارش را با هم در بک لقمه می‌چپانیم و می‌فرستیم. اول برای سایت همایونی شاهین و بعد کانال مبارک شخص شخیص خودمان.

    پاسخ

92. گزارش نیک ۱۸۶ فرح
    خواب‌نگاری ننوشتم.
    نرمش و ورزش صبحگاهی برای روغنکاری مفاصلم انجام دادم.
    روزانه نویسی سهم صبح را نوشتم.
    خواندن تلگرام و گزارش نیک دوستان.
    آشپزی: سبزی پلو با ته دیگ ماهی، کوکو سبزی با زرشک و گردو.
    رفتن به شرق تهران با اسنپ.( راننده تا خود مقصد با تلفن حرف زد)
    نماز و ناهار با مادرم
    کمک به حمام گرفتن مادرم.( کار نیک در درگاه الهی )
    دادن آش به همسایه مادرم( کار نیک امروز)
    آمدن با اسنپ از شرق به غرب تهران در ترافیک شدید. دادن تحلیل های سیاسی راننده اسنپ. (با پیش‌بینی او جنگ سختی در راه است.)
    شرکت در وبینار نویسنده ساز عصر در راه خانه. ، و رسیدن به مرحله نوشتن در خانه.
    دیدن سریال کره‌ای.
    دیدن اخبار تکرار بی‌بی‌سی. و تحلیل‌ های آب‌دوغ دوغ خیاری آن.
    شستن لباس‌های مادر با ماشین لباس‌شویی.
    اب‌پز کردن بلال‌هایی که محمد خریده.
    مرتب کردن اشپزخونه، شستن میوه‌ها و جادارن آنها در کشو یخچال.
    🐌
    حلزون مدرسه رفت روی تخته سیاه برای سواد‌آموزی موفق باشی حلزون جان
    ✍️
    «و
شعر گل خداوندی‌ست
هوش از واژگان می‌گیرد»
(هرمز علی‌پور)

    پاسخ

93. سلام.

    امروز زودتر از هر روز از خواب بیدار شدم. دخترم را راهی مدرسه کردم. صفحات صبحگاهی‌ام را نوشتم. با خواهرم مفصل تلفنی صحبت کردم. بعد از ۱۰ روز، در وبینار تمرین‌جا شرکت کردم؛ استاد با گرمی از من استقبال کرد و کلی انرژی گرفتم. عصر پیاده‌روی رفتم و در وبینار نویسنده‌ساز شرکت کردم. چند روزی است مجله عروسک سخنگو را می‌خوانم. این یک مجله مستقل است. در شماره‌ای که خریدم، در بخش پرونده‌ی یک نویسنده و شاعر، به معرفی و مصاحبه‌ها و سخنرانی‌های هاینز یانیش، نویسنده کودک اتریشی، پرداخته شده است.

    قسمت پایانی سخنرانی هاینز یانیش، برنده‌ی جایزه‌ی هانس کریستین آندرسن ۲۰۲۴.

    در پایان می‌خواهم اشعاری را که سال‌هاست همدم من هستند، با شما در میان بگذارم. شعری از شاعر اهل ولز، دیلن توماس، با این جمله‌ی بینظیر:
    《توپ‌هایی که هنگام بازی در پارک پرتاب کردم
    هنوز به زمین نرسیده است.》
    توپ هنوز به پایان مسیر خود نرسیده است، هنوز در هواست.شگفتی،ادامه دارد.

    پاسخ

94. سه‌صفحه‌ی صبحگاهی، خودگویی و فهرست‌‌بندی کارها، هیچ‌روزی تکراری نمی‌شوند.
    بیست و پنج دقیقه با یوگا بودم و پشت‌بندش آزادنویسی کردم.
    خودگویی را در طول روز هم نوشتم.
    حافظ شعری با این مطلع را پیشنهاد داد:
    شاهِ شمشاد‌قدان، خسروِ شیرین‌دهنان
    که به مژگان شکند قلب همه صف‌شکنان
    در تمرین‌جا، افزون بر آموختن نکته‌های ویرایشی و ادبی، از فیلم خاک‌آشنا هم یاد گرفتم که به سراغ چه‌چیزهایی نروم هنگامِ نوشتن.
    خاک‌آشنا نام رمانی از اسماعیل فصیح است.
    تار نواختم، در هوایت بی‌قرارم از شهرام‌ناظری و بدون نت. تپق نزدم.
    یک کلاس حضوری یوگا داشتم‌. طراحیِ تمرینم سیکلیک بود. دیروز از خانم آقایی آموختم.
    زورِ شوفاژهای باشگاه نمی‌رسید به سرما. جوراب یوگا هم نجاتم نداد از سردیِ زمین.
    استاد در نویسنده‌ساز از معیارهای سنجش روز گفتند.
    در آزادنویسی برنامه‌ی فردا را نوشتم.
    از چه زمانی به فکر تغییر زندگی‌ افتادم؟ سوالی بود که استاد پرسیدند. از ده‌سال پیش که استعفا دادم به تغییر می‌اندیشیدم، اما در اصل از تیرماه ۴۰۵ آغاز شد، از وقتی‌که به نویسنده‌ساز آمدم. یوگا و تارنوازی با نوشتن، تغییر کردند. پیش‌‌تر برای هر کدام وقت می‌گذاشتم و تمرین می‌کردم ولی تلاشم میوه نمی‌داد. تا جایی‌که یک جلسه استاد تارم، آمپر چسباند و هرچه خاست گفت، شاکی بود که چرا نفهمیده از کلاس می‌روم. می‌فهمیدم ولی نمی‌توانستم اجرا کنم. شیفته‌ی تار بودم. ولی از وقتی که گزارش‌نیک‌نویس شدم، اوضاع فرق کرد. ضعف‌هایم را زیر ذره بین بردم و کوشیدم برای رفع‌کردنشان، این روزها دستم روان شده روی ساز و بچه‌ها برای کلاسهای یوگایم سر و دست می‌شکنند.
    کتاب مثبت فکر نکنید، معرفی شد.
    دل‌دادگی، چخوف و شب‌هول، واژگان و عبارت‌های جل و پلاس، جلو‌افتادن از سیرِ حوادث، ناخاسته قُلُپی می‌نوشد، بدن خاسته‌های خود را زور می‌کند، تهمت‌خورده، تف‌پراکَنان، بادی که تیزی‌های جهان را بتراشد، ماهیِ به خشکی افتاده را به فهرست کلمه‌برداری افزودند.
    فلسفه‌ی پیاده‌روی معتقد بود که زائر، اهل جایی که در آن قدم می‌زند، نیست.
    از پرنده‌به‌پرنده آموختم که اگر می‌خاهی پیام یا شعار بدهی، نیازی به نوشتن نیست. پلاکارد بساز.
    در پیاده‌روی، سبزی‌ِ درخت‌ها در پاییز چشمم را بُراق کرد.
    نکته‌های که برای نمایشنامه‌نویسی آموختم:
    ۱. موقعیت با حرکت بسط پیدا می‌کند.
    ۲. یکی از شخصیت‌ها با قیافه‌ای مهم‌تر ظاهر می‌شود.
    ۳. هر موقعیتی دراماتیک نیست.
    چهار نمایشنامه برای تماشاگران معاصر از تیم کروچ را دست خاهم‌گرفت.
    روز را با تار نوازی و آزادنویسی به پایان خاهم‌برد.

    پاسخ

95. روز واژه امروزم خلدوش بود یعنی بهشت گون یا مانند بهشت. که خاقانی چنین سروده:
    بنگه تیر ازو شود روضه صفت بتازگی
    خرگه ماه ازو شود خلدوش از منوری.
    صبحم را با پانزده دقیقه آزادنویسی آغازیدم.
    بعد خودم را بستم به انواع دمنوش های خانگی مامانی جهت بهبود وضعیت سرماخوردگی.
    دم عصر پیاده روی کردم و به لوازم قنادی فروشی پسرخاله سرکی کشیدم.
    یک اسانس با طعم هل و قالب کیک صبحانه حاصل خریدم بود و البته اصلی‌ترینشان آرد کیک.
    حالا هم به دلیل خستگی زیاد، بعداز هوا کردن یادداشتم میروم لا‌لا.

    پاسخ

    1. خلدوش را دوست داشتم، ممنونم

       پاسخ

    2. 🌿🌿

       پاسخ

    3. اَی خِداااااا .. تصورشم نمی‌شد کرد کلمه‌ی لوسی مثل “خلدوش” که می‌تونست همون خرگوش باشه انقدر معنای سنگینی داشته باشه!

       پاسخ

96. امروز که صبح زود بیدار شدم، حال بهتری داشتم و نمازی و دعایی بجا آوردم و طلب آمرزش کردم و با خدای خودم راز ونیاز کردم و گفتم ای دادار بی همتا و ای هسته‌ی آفرینش و ای خالق هستی، آدمی و دمی و خود می‌دانی که این بنده‌ی سراپا تقصیر همیشه به فکر مرگ و روز حساب و کتاب است. اما امیدم را به تو از دست نمی‌دهم و به تو دلبسته‌ام. از بند آزادم کن.امروز حال روحی‌ام بدک نیست و سراغ نوشتن رفتم در اثر خوردن قرص ضد حساسیت بدنم خواب‌آلود و شل شده اما به نوشتن پرداختم کمی نوشتم به اندازه‌ی هر روز بلکه بیشتر هم نوشتم. به پیاده‌روی رفتم هوای صبحگاهی به سرم زد و کمی قبراق شدم. به خانه باز آمدم و صبحانه درست کردم و با خانواده صبحانه خوردیم و همه راهی شدند و من کف خانه و همیشه درصحنه مانده‌ام برای ناهار فکری دارم. و درست کردم کمی هم بی‌حوصله شدم . کتاب روزها را خواندم و حافظ را هم خواندم. واژه‌ی سیاق را یادداشت کردم و از خوردن چای و هل لذت بردم. نمره امروزم هشت است وبینار نویسنده ساز را شرکت کردم قطع و وصل شدم. و یادداشت فردایم را در کانال تلگرام مهرابی بخوانید. آدرس همین جاست👇 💌💙💚💝
    https://t.me/notetoday1

    پاسخ

    1. 🌿🌿

       پاسخ

97. نوشتن سناریونویسی برای فردا؛
    فرار از دام روزمرگی
    چه کاری یا برنامه‌ای می‌تواند هدف فردای من باشد؟
    چگونه می‌توانم برای فردا سناریو بنویسم؟ چگونه گام‌به‌گام به خودم دستور بدهم؟

    نخست باید چشم‌اندازم را مشخص کنم؛ چشم‌اندازی که کمی چالش‌برانگیز باشد، اندکی مرا به زحمت بیندازد و از محدوده آسایش همیشگی‌ام بیرون بکشد.
    امروز برنامه داشتم پس از ناهار یک پیاده‌روی درست‌وحسابی داشته باشم، اما سردرد دست از سرم برنداشت. دوش گرفتم، به سردردم اهمیت ندادم، موهایم را خشک نکردم و بدون کلاه و روسری، در این هوای سرد به بالکن رفتم و چند گلدان تازه کاشتم.
    گلکاری از آن کارهایی است که روحم را جلا می‌بخشد. چنان در آن غرق می‌شوم که از خود بی‌خود می‌شوم. درست مانند امروز که پس از گلکاری، چنان در کتاب «کافکا در ساحل» غرق شدم که همراه کافکا و اوشینو، جاده‌های طولانی سفر به سوی کوهستان را درنوردیدم. خودم را در ژاپن و در حال سفر می‌پنداشتم؛ درحالی‌که در ایران، گوشه اتاقم نشسته بودم و کتابی در دست داشتم. کتاب مرا با خودش به دنیای داستان برد و من هم از خود بی‌خود شدم.
    این دومین بار بود که چنین تجربه‌ای را از سر می‌گذراندم و اکنون سومین بار است که از خود بی‌خود شده‌ام؛ این بار در حال نوشتن سناریویی چالش‌برانگیز برای فردا، یکشنبه۲۴ آبانماه هستم.
    می‌خواهم به روزهایم معنا ببخشم، خودم را به تکاپو بیندازم و با چالش‌های تازه، زندگی‌ام را از روزمرگی و یکنواختی بیرون بکشم.
    روزمرگی حال‌وهوای زندگی را خراب می‌کند. پس باید نقشه کشید، طرح ریخت و برای روزها چالش آفرید؛ پیش از آنکه روزمرگی تو را در دام خودش گرفتار کند.
    من می‌خواهم روزمرگی را در دام برنامه‌های زندگی‌ام بیندازم و زمین‌گیرش کنم تا نتواند معنای زندگی‌ام را پوچ کند و رنگ کرختی بر روزهایم بپاشد.
    آری، سناریونویسی برای روزهای پیش رو، خود می‌تواند انگیزه‌بخش و چالش‌برانگیز باشد. اما ارزشش را دارد.
    ارزش دارد کرختی، سستی و بی‌برنامگی را از پا درآورد؛ نه اینکه روزمرگی مرا به چالش بکشد، در گوشه رینگ زندگی گیر بیندازد و وادارم کند در برابرش تسلیم شوم.
    حال بگذریم؛ چه سناریویی می‌تواند فردای مرا از این روزمرگی‌ها رها سازد؟
    پیاده‌روی و ورزش برای من معنا‌بخش هستند؛ چون هم به تنم، هم به جانم و هم به زندگی‌ام معنا می‌بخشند.
    البته یک نکته را باید در برنامه‌ریزی فردایم در نظر بگیرم: چالش‌برانگیز بودن به معنای سخت گرفتن به خود نیست. امروز سردرد داشتم؛ پس فردا باید با توجه به حال جسمی‌ام برنامه‌ریزی کنم.
    می‌توانم سناریوی یکشنبه را این‌گونه بنویسم:
    چشم‌انداز فردا: بازگشت به جنب‌وجوش و شکستن یکنواختی.
    ۱. صبح، پس از بیدار شدن، چند دقیقه حرکات کششی و نرمش انجام بدهم.
    ۲. صبحانه را با آرامش بخورم و برای پیاده‌روی آماده شوم.
    ۳. اگر سردردم برطرف شده بود، ۳۰ دقیقه در فضای باز پیاده‌روی کنم.
    ۴. پس از بازگشت، کمی به گل‌ها و گلدان‌های تازه‌ام رسیدگی کنم.
    ۵. دست‌کم ۲۰ دقیقه آزاد‌نویسی کنم و درباره تجربه امروز و برنامه فردایم بنویسم.
    ۶. بخشی از کتاب «کافکا در ساحل» را بخانم و خودم را به کشف یک جمله یا اندیشه تازه مهمان کنم.
    ۷. شب، عملکردم را بررسی کنم: چه کردم؟ چه چیزی یاد گرفتم؟ کجا برخلاف برنامه عمل کردم؟
    یک اصل برای سناریونویسی فردایم:
    «من قرار نیست تمام روز را مطابق برنامه پیش ببرم؛ قرار است برای زندگی‌ام جهت تعیین کنم و حتی با یک گام کوچک، از جای همیشگی‌ام فراتر بروم.»

    ۲۳ آبان‌ماه ۱۴۰۵

    تمام روز، سردردی از جنس سینوزیت، مهمان ناخانده‌ام بود؛ چنان سردردی که توان انجام کارهای معمول زندگی را از من گرفت.
    بااین‌حال، در برابرش تاب آوردم و مسکن نخوردم. ترجیح دادم، بدون مصرف دارو با درد کنار بیایم و به بدنم فرصت بدهم تا آرام‌آرام به روال معمول زندگی برگردد.
    شرکت در وبینار «نویسنده‌ساز» به مدت یک ساعت و آزاد‌نویسی، همچنین شرکت در وبینار «خیال‌خانه» در زمینه شعر به مدت یک ساعت، از کارهایی بود که در برنامه روزم قرار داشت.
    روزی بود که من با او خوب تا نکردم و او هم بی‌تابی‌هایش را به شکل درد روی سرم آوار کرد و رفت. من ماندم و توشه‌ای اندک از دلگیری؛ دلگیری از روزی که این‌چنین سنگدلانه خودش را به رخم کشید تا یادش همیشه در خاطرم بماند.
    البته این روز یک درس هم به من آموخت: پس از دوش گرفتن، موهایم را خشک کنم و با موی خیس و بی‌توجه به سرمای هوا، خودم را در معرض ناراحتی و بیماری قرار ندهم.
    امروز روزی بود که درسش را با دردی جانکاه به من آموخت.
    شاید آنچه در سناریوی فردایم ننوشته بودم، همین مهمان ناخانده بود؛ سردردی که برنامه‌هایم را به هم ریخت و یادآوری کرد که همیشه همه‌چیز مطابق نقشه پیش نمی‌رود.
    بااین‌حال، روز من کاملاً از دست نرفت. در میان درد و بی‌حوصلگی، دو ساعت در دو فضای یادگیری حضور داشتم، نوشتم و آموختم.
    شاید هنر زندگی همین باشد؛ اینکه حتی وقتی روز مطابق میل ما پیش نمی‌رود، بتوانیم چیزی برای آموختن و تجربه کردن از دل آن بیرون بکشیم.

    # گزارش نیک

    پاسخ

    1. خسته نباشی احترام جان. چه پرکار.

       پاسخ

    2. 🌿🌿

       پاسخ

98. گزارش نیک سوم
    بیست‌وسوم‌ابان
    صبح با خورشید نارنجی وعده دیدار دارم. هم می‌نویسم‌ و هم نگاهش می‌کنم.
    کمی‌نرمش و کمی‌بیشتر ورزش صبحگاهی را یک خط و نیم خط، انجام می دهم .
    بوی نان داغ سنگک در خانه تا شب بامن است . نان با جوی پرک را می‌پزم اما بویی ندارد.
    امروز کتاب لیتل لایت را برای بچه ها خاندم واز شهردار شدن شان شنیدم. آموختنی بودند.
    – چرا کشور ما همیشه در حال جنگ بوده ؟
    در جلسه بازخورد شرکت کردم ، با تایپ کردن متن ، همیشه به سوگ می‌نشینم.
    با قلم نوشتن را نیک می دانم و جشن می‌گیرم.
    وبینار امروز بسی اموختنی بود . وقتی از هدف،نقشه، پشتیبان‌ها، نتیجه ی‌ ایدال، نتیجه‌ی نامطلوب کمی نوشتم و ناتمام ماند.

    پاسخ

    1. 🌿🌿

       پاسخ

99. به نیکی گذشت

    سرخوشم هنوز، از دیروز، بعد از نویسنده‌ساز. با همان سؤال استاد که باعث شد چیزهایی که دوست دارم یاد بگیرم، توی مخم جشن بگیرند.

    صبح. سرخوشانه آزادنویسی کردم و دو کتاب شعر را تمام.

    ظهر. کمی تکرار دیروز بود، اما با واژه‌ها نو شد. همین «سرخوشانه» را تازگی به دایره‌ی واژگان فعالم اضاف کرده‌ام. باز هم بود: ترش‌رو، گاهوار.

    عصر. باید بروم بیرون. به نویسنده‌ساز نمی‌رسم. پیاده‌روی می‌کنم. نان تست می‌خرم. گران شده، بسته‌ای صد و هشتاد. فردا فسقلی‌ها تغذیه‌ی سالم می‌برند. در خانه‌مان سالم و ناسالم یکی در میانند.

    شب. دوباره می‌خوانم. «در باب حکمت زندگی» خواندنش خیلی طول می‌کشد. از بس دارم می‌نویسم:

    «سرچشمه‌ی اصلی سعادت انسان، در خود او نهفته است.

    هیچ لذتی بدون نیاز واقعی وجود ندارد.

    هر چه قابلیت پذیرش تأثیرات خوشایند کم‌تر باشد، قابلیت پذیرش تأثیرات ناخوشایند بیش‌تر است و برعکس.»

    مرا درگیر می‌کند. بی‌هوا و بی‌تعمق نمی‌توانم رد شوم.

    روز خوبی بود. همین که مرا به فکر واداشت و کنجکاو کرد، بیشتر ورق بزنم لذتی داشت برایم که جایی نیافته بودمش.

    #گزارش‌نیک

    پاسخ

100. کتاب نماز میت را تمام نکردم.
     شروع به خواندن،خسرو خوبان رضا دانشور،کردم.

     هر روز که بیدار میشوم.بیشتر به پوکی این زندگی پی میبرم.درد ما از جایی بیشتر میشود.که در این چرخه هرزه واره زیستن پی دلیل و معنا میگردیم.درعوض با بغل کردنه پوچی دنیا، شاید از رخوت روزانه مان کم شود.و تناوب روزمرگی برایمان تبدیل به ضرورت شود.مشغول پختن ماکارونی شدم.غذایی که هروقت حوصله پختن چیزی نیست.به سراغش میروم.وبینار نویسندگی و نکات جالب درباره مشخص کردن هدف هر روز .

     پرسه زدن در واژه دان که حالم را جا میاورد. وبعد به دل کوچه پس کوچه های تنگ و تاریک زدم‌.و مغزم را به گردش شبانه بردم.

     پاسخ

101. امروز چه روز آلوده‌ای بود. از خانه که درآمدم، آلودگی هوا در حلقم بود. جعبه ماسک را صبح پیدا نکردم. و بدون ماسک رفتم. هنوز چشمانم می‌سوزد. و سرم کمی درد می‌کند. از امشب گشت‌های شبانه‌مان آغاز می‌شود. خدا را شکر کردم، که همکار خانم دیگری، جور امشب را کشید.
     تمام روز داشتم روی یک نامه کار می‌کردم. یک نامه‌ی نسبتن مفصل برای دادسرای حقوق عامه. برای رهاندن رئیسم از مخمصه‌ای. مخصمه‌ای که در جلسه چهارشنبه گرفتارش شده بود. در آخر، خیلی از نامه راضی بود.
     تا شروع وبینار، فقط فایل صوتی گوش دادم. توان انجام کار دیگری نداشتم.
     در وبینار، آقای کلانتری از توسعه فردی، هدفگذاری و نقشه گفتند. و درباره‌‌اش آزادنویسی کردیم. یاد آمد که اول سال، سال‌واژه انتخاب کردیم. هرچند هر هفته در این جهت هستم. و برای هر روزم نقشه راهی ندارم. تا زوزم را به واسطه‌ی آن ارزیابی کنم.

     پاسخ

102. صبح گی‌ای بود. وسطش آمدم از گی بودنش بنویسم نشد. می‌خاستم همان حسی را بنویسم که داشتم. گریه می‌خاست دلم. لباس پیش نمی‌رفت. استاد همش بهم گیر می‌داد. پارچه مضخرف بود. من آسان‌طلب بودم. دیر رسیدم. نخ جا گذاشتم. از آخر هم در چهار ساعتی که آنجا بودم هیچ کاری جلو نبردم. این عصبانی‌ام می‌کند. آخرش هم فرار کردم. از اینکه پارچه و استاد آینه‌ی دقم باشند فرار کردم.

     دلم می‌خاست تمیز یا کثیف بدوزم تمام شود. وقتی می‌گویم خیاطی را می‌روم نه چون صبرم زیاد است بلکه چون می‌خاهم صبرم زیاد شود همین است. باز هم حسش می‌کردم. اینکه مقاوت باید کرد با سرعت‌خاهی. آرام و بادقت. پیَردرآر. فردا دوباره روی همان کتم. می‌خاهم انرژی داشته باشم برای یک پارگیِ شدید. زود می‌خابم و زود می‌روم. انگار با زره و برای رزم.

     فکر کردم روز تمام است و قرار نیست بهتر شود. اما بعدش رفتم چشم‌پزشکی برای گواهینامه و دوباره پلیس +۱۰ و چنان کارم سریع راه افتاد که وقت هم اضاف آوردم برای قهوه. باید می‌رفتم دانشگاه و گفتم تأخیر می‌رسم. اما زود تمام شد. داشتم می‌فکریدم وقتی می‌خاهم کاری را بکنم چنان عجله‌ای و پشت هم می‌انجامم که به هیچ کاری نمی‌پردازم قبل از تمام شدنش. راستش هم خوب است هم بد است. کارم مثل امروز راه میوفتد. اما گاهی آنقدر در سرم پررنگ می‌شود که روی کارهای دیگر و حتا خاب هم نمی‌توانم متمرکز شوم. چنان مضطرب می‌شوم که خسته توی تخت، خابم نمی‌برد.

     از کتابخانه کتاب تاریخ مشروطه‌ی کسروی را قرضیدم. خوشحالم یاد گرفته‌ام فقط کتاب نخرم و به کتابخانه‌ها هم سر بزنم. تنوع کتابی‌ای که می‌توانی بخانی بیشتر می‌شود.

     در جستجوی زمان از دست رفته خاندم اما کم‌. در حد سهم روزانه. شاید برای همین است که گزارش امروزم را ندوست. احساس می‌کنم کم دارد و حالا دیگر نمی‌توانم زیادش کنم. فردا چگونه زیادش کنم؟ به خودم قول داده‌ام میان کارها به بهانه‌ی خرید کتاب پیاده‌روی کنم‌، حتا کم‌. این را می‌گویم چون کار عقب‌اندازم است و نیازمندشم.

     پاسخ