گزارش نیک ۱۶۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟

136 پاسخ

1. ساعت ۳۷: ۵ از خواب بیدار می‌شوم. به سمت اتاق مادرم می‌روم. در را که می‌خواهم باز کنم هزار بار با خودم و به خدا می‌گویم«خدایا به من رحم کن خدایا به من صبر بده.»   با اوضاع به هم ریخته و درب و داغانی مواجه می‌شوم. نیم ساعتی به تمیز کردن اتاق و مرتب کردن مادر می‌گذرد و بعد می‌گذارم تا بخوابد(حدود ۸ سال است که مادر خانه‌نشین است و از بهمن سال گذشته حال او بدتر شده است.)
   به اتاقم می‌روم و پشت میز می‌نشینم و شعری از سیمین بهبهانی می‌خوانم. لیست کارهای روزانه‌ام را نگاه می‌کنم و بعد شروع می‌کنم به نوشتن واژگان روزانه. عادتی که از زمان شرکت در دوره های استاد شاهین کلانتری پیدا کردم.
   سه صفحه‌ای می‌نویسم و حالا باید بروم لباسهای مادر را توی لباسشویی بریزم، و البته با مقدمات خاص. برمی‌گردم به مادر سر می‌زنم سرش را برمی‌گرداند می گوید: «خوبی؟»   می‌گویم «خوبم. شما خوبی؟ »   و بعد دوباره می‌خوابد.
   میز کوچک را توی هال می‌گذارم تخته شاسی و برگهای طراحی را هم می‌آورم تا یادم باشد که باید طراحی کنم حتی اگر شده در حد یک اسکیس. کتاب نبرد من نوشته هیتلر را روی میز می‌گذارم . این روزها غیر از ابن کتاب دو کتاب دیگر را هم در دستِ خواندن دارم سلوک و خسرو خوبان.
   ساعت ۸ است و سری به شبکه های اجتماعی می‌زنم و پیگیر خبرها در کانال روزنامه دنیای اقتصاد و اصلاحات نیوز و همینطور سری می‌زنم به گروه هوش کاربردی، گروه دو نفره‌یِ من و محبوبه دوستم که در مورد هوش مصنوعی است.
   صبحانه می‌خوریم، و تا فاصله آماده کردن ناهار فصل چهارم نبرد من را می‌خوانم. بعد از ناهار هم چهره‌ی یکی از بچه‌هایی که در پارک مدل زنده فیگور شدند را طراحی می‌کنم. امروز کسی به ما سر نزد پس با حوصله سلوک را هم تمام می‌کنم. پیاده روی می‌روم و بعد از شام خسرو خوبان را می خوانم و تا به زابل می رسم.

   پاسخ

2. امروز
   با خودم قرار گذاشتم که گزارش نیک رو قبل از هشت شب بنویسم که در مجله یا مجموعه همان روز چاپ بشود. بهترین خبر امروز اینبود که در ضمیر قلبم خودم را بعنوان یک نویسنده پذیرفتم. من الان بیشتر از بیست ساله که مینویسم ولی از آنجا که کتابی را بچاپ نرسانده ام، نویسنده بودن را حق خود نمیدانستم. نمی دونم چطوریه اگه آدم یکدفعه دزدی کنه، هم پهلوی خودش و هم دنیا دزد خوانده میشه. یا اگه ترتیب خواهر دوستش رو بده، حتی برای یکبار، در صورت لو رفتن ، بی شرف و بی ناموس ، حیوان صداش میزنند. ملا شدن چه آسون انسان شدن…

   دلیل ارتقا رتبه هم اینبود که دیروز در حین نوشتن برگهای صبح، یا سبز، از اول تا آخر یک داستان کوتاه هزار کلمه ای رو تمام کردم. و قلم از کاغذ برنداشتم. و همینکه داستان داشت تموم میشد دو داستان به دیگر به ذهنم زد که در جا نکات مهم انان و مقدمه و موخره و چند کلام از متن ، که باید موئتم، یا چیزی شبیه آن، میخوادنش، نوشتم. بعد رفتم پیاده روی. و فهمیدم که چرا استاد میگوید پیاده روی مقدم بر نویسندگی. کل داستان دومی که مصاحبه با یک نویسنده بود را در ذهن گفتم و گوشش کردم. و بعد باز به هم به تقلید از ایشان یک قهوه اعلا و شیرینی به اندرون آن چاه ویل ریختم، امان از این قیمتهای نجومی . وقتی که زیر و بم داستان مصاحبه در ذهنم شکل میگرفت، آنچنان خوش خوشانم شد، که روحم شاد و روشن شد و همانجا خودم را نویسنده دیدم و بنام خواندم. من هم چه گوارا شدم. البته بی یال و دم.

   نمیدانم چرا؟ ولی زندگی برای من اکثرا مغلته ای از شرم، ترس ، و گناه میبوده . بخصوص وقت پا گذاشتن به در موقع درس خواندن خیا لم در ساحل دریا بود و در ساحل دریا ، فکر بدبختی امتحان. یا ازچهار سالگی در فکر زنی یا زنانی بودم ، و سال ها بعد که زنی عریان آ مد پدید ، زهره ام رفت و دیوی از ترس مرد نابودن وسط جهید. شوق هم بسیار میرسید: تولد بچه اول برادرم ، یا حضور در پای مرادی، و یا دستگیری از مسکینی یا پاکیزه کردن گل آلود آبی . اما وقتی مینویسم، بخصوص اگر قابل باشد، کیفی از حمل باری که به تقدیر م نوشته اند، میکنم. و شک و درد و ترس و واهمه و هراس، لختی به سرای خود میروند.

   پاسخ

3. گزارش پادنیک ۳
   گزارش را با یک روز تاخیر می نویسم
   دیروز بلافاصله آمدم و شروع کردم فایل ارائه گروهی را ساختم در حالیکه سایرین داشتن خودشان را باد میزدند .
   البته بی انصاف نباشی؛م کلی چیز جدید یادگرفتم در حین انجام عمل شنیع حمالی مثلا :ارتباط B2B, ارتباط B2Cو نوشتن خلاصه مدیریتی و خلاصه اجرایی و قسمت باحالی ایده جالبی بود که دو هفته پیش به ذهنم آمدم و دیروز روی کاغذ کشیدم و پروراندمش و عکسش را هم گذاشتم تو فایل ارائه.
   بعدش که تموم شد رفتم سراغ فیلم و بازی همین ..
   هم دیر خوابیدم و هم دیر بیدار شدم امروز ( سه شنبه)

   پاسخ

4. گزارش نیک

   گزارش امروز را در فردایش می‌نویسم. می‌گذارم دیروز در من حل بشود و تمام آنچه در جانم ته‌نشین می‌شود را بنویسم.

   از کارهای نیکی که به جانم نشست، دیدن دوستم «ه» است. بعد از سه ماه و اندی به رنگ و تصویر و خیال برمی‌گردم. به تصویرسازی. در تمام طول مدت سه ساعتی که در کنار هم هستیم، از زندگی سپری‌شده در این سه ماه می‌گوییم. نقاشی‌ای را که نصفه‌نیمه مانده بود را درمی‌آورم تا دوباره زنده‌اش کنیم. دوباره تجربه آفریدن را زنده کنیم. خیلی چیزها را فراموش کردم. اما قلم به دست که می‌گیرم، حافظه‌ی دستم جان می‌گیرد. از احوال بعد از دفاعش می‌پرسم. می‌گوید حس بی‌هدفی و پوچی می‌کند. از میز نو و زیبایش می‌گوید. از درسِ هنر دادن در هنرستان می‌گوید. و من از اتفافات اخیرم می‌گویم. همان موقع هم نویسنده‌ساز را باز می‌کنم. از استاد می‌گویم و عشقش به کارش. از نوشتن. از معجزه‌ی نوشتن. داستان کودکم را برایش ‌می‌خوانم. از نوشتن برای غیرنویسنده‌ها می‌گویم. از تعمیم روش‌های نوشتن به هنر. از دنیای بین‌مرزی نوشتن و هنر. از کمالگرایی. از تمام کارهایی که دوست داریم انجام بدهیم، از تمام ایده‌هایی که در ذهن دارد خاک ‌می‌خورد. از زندگی‌های نزیسته. از عشق به ساز زدن، شناگر بودن و هزاران زندگی نزیسته دیگر که در ما زندگی می‌کنند بدون آنکه از آن‌ها اطلاعی داشته باشیم. از راه هنرمند گفتم. و تمرین‌هایش که روشنای نقاط کور درونمان هستند. سپس با هم ایده‌هایی جدید می‌آفرینیم، هدف‌های جدید می‌سازیم. و همزمان توکای‌ زیبایمان را رنگ می‌کنیم. با مدادرنگی جزئیاتش می‌دهیم. به طرح نصفه‌نیمه تنه درخت، برگ می‌دهیم. زندگی می‌دهیم. نقاشی کشیدن عین زندگی دادن به خیال است. خیال‌های زیادی در من خاموش وجود دارند که مجالی برای زندگی بهشان نمی‌دهم. و گاهی به قتل می‌رسانمشان. دوست دارم اول از همه تصویر او را بکشم. سانسورکننده درون. که یک عمر، خستگی‌ناپذیر، در درونم فریاد می‌زند که کافی نیستم. دوست دارم او را زنده کنم. بیاورم روی مقوا. رنگش کنم. بچسبانم به دیوارم. و چشم در چشم شوم با او. و بگویم که خفه شو!

   نقاشیِ تمام‌شده را می‌چسبانم به دیوار اتاقم تا تمام آنچه در جانم ته‌نشین شده را مزه‌مزه کنم. لبخند روی لب‌هایم، بزرگترین لبخند دنیاست.

   راستی با هم برای «ه» کانالی راه انداختیم تا با شجاعت هنرش را منتشر کند. بدون کمالگرایی.

   و فکر می‌کنم همین کاشتن بذر امید در دل آدم‌ها، رسالتم باشد.

   ما ادامه‌ی هم هستیم.

   فاطمه شَبِّه
   ۲۷ مهر

   پاسخ

   1. چه متن خوبی بود، حس مشترک داشتم به خودت و اون خفه‌شو به سانسور درون.

      پاسخ

5. دوشنبه ۲۷ مهر ۱۴۰۵
   گزارش نیک 🌱
   سال‌واژه‌ام: آفرینش

   نامه‌ای به لیلیا 💕

   دخترکم، سلام.

   دیشب آن‌قدر خسته بودم که چشم‌هایم بی‌اختیار روی هم رفت و خوابم برد. امروز هم آن‌قدر کار داشتم که حالا، ساعت سه بعدازظهر، نشسته‌ام تا گزارش نیکم را بنویسم.

   اینکه گزارش نیک را خطاب به تو می‌نویسم، دلیلش این است که تو بی‌گناه‌ترین و معصوم‌ترین انسانی هستی که می‌شناسم و البته این ‌روزها نزدیک‌ترین انسان به من.

   فرشته‌ی کوچولویم

   دوستی مهربان دارم به اسم هانیه. ❤️ تا جایی که می‌شناسمش، قلبش مثل قلب تو از کینه خالی است.

   امروز صبح، وقتی خواب بودم، زنگ زده و پیام داده بود. نگران شده بود که چرا گزارش نیکم را ننوشته‌ام.

   باورت می‌شود؟ یک نفر آن‌قدر خوش‌قلب باشد که به نوشته‌هایت اهمیت بدهد؛ آن‌قدر که وقتی نمی‌نویسی، نگران حالت شود.

   خیلی دوستش دارم. خیلی وقت‌ها رفتار آدم‌ها، بهتر از هر حرفی، شخصیت درونی‌شان را نشان می‌دهد.

   دردانه‌ی من

   دیروز خوابت را دیدم. چقدر شبیه کودکی‌های خودم بودی
   یک دختر کوچولوی سفید و تپلی با موهای مشکی.

   بغلت کرده بودم و با هم به کلاس نقاشی رفته بودیم. خیلی کوچک بودی، شاید به‌اندازه‌ی یک کودک پنج‌شش‌ماهه. اما چون با دستت به صورت یکی از آدم‌های داخل کلاس زدی، من خجالت کشیدم، عذرخواهی کردم و تصمیم گرفتم با هم به خانه برگردیم.

   خیلی شیطنت می‌کردی، عزیز مامان

   امیدوارم اخلاقت هم به بچگی‌های مامانی برود و دختری آرام و مهربان باشی.

   ⸻

   صبح بیشتر استراحت کردم. صبحانه‌ای خوردیم و مامان‌جون برای ناهار برنج و ماشک درست کرده بود. برای من هم که میگوی خشک نمی‌خورم، غذای دیروز را گرم کرده بودند.

   بعد از اذان، ناخن‌های مامان‌جون را سوهان کشیدم و با کلی اصرار، برایش لاک زدم. البته شب، برای نماز، باید دوباره لاک را پاک می‌کرد.

   ظهر بالاخره ویدیویی از اتاقت را در اینستاگرام منتشر کردم. همه استقبال کردند و کلی از اتاقت تعریف کردند. امیدوارم خودت هم خوشت بیاید،

   خوشگل من
   این روزها همه چشم‌به‌راه آمدنت هستند. مدام می‌پرسند: «نی‌نی کی می‌آد؟»

   من هم مثل آن‌ها نمی‌دانم تو چه زمانی تصمیم می‌گیری از شکم مامان دل بکنی و وارد آغوشم شوی.

   شب با مامان‌جون و عزیزجون به بازار رفتیم. چون روز بعد کلاس بارداری داشتم، فکر کردم بهترین فرصت است که حالا آن‌ها را بیرون ببرم تا حوصله‌شان سر نرود.

   عزیزجون به‌خاطر پادرد، کنار مغازه‌ی بابایی نشست. من و مامان‌جون هم پیاده به بازار رفتیم.

   برای باباجون چند دست لباس خریدیم. من هم یک ست لباس خانگی دکمه‌دار خریدم که خیلی بامزه بود. گذاشتمش برای بعد از تولد تو تا بتوانم راحت‌تر به تو شیر بدهم.

   یک تل مو هم خریدم، اما هنوز برای خاله محبوب چیز قشنگی پیدا نکرده‌ام. آخر برای تولدش کادو نگرفته بودم و حالا هر بار که به بازار می‌روم، دنبال هدیه‌ای زیبا برایش می‌گردم.

   خاله محبوبه، تنها خاله‌ی خونی توست. خیلی دوستت دارد. هر روز در اینستاگرام برایم ویدیوهایی می‌فرستد که نشان می‌دهند چقدر منتظر آمدنت است.

   قرار است بعد از به دنیا آمدنت بیاید اینجا و چند روزی پیشمان بماند.

   خیلی دلم برایش تنگ شده. خواهر خوب داشتن، از قشنگ‌ترین اتفاق‌هایی است که آدم می‌تواند در زندگی تجربه کند.

   وقتی به مغازه‌ی بابایی برگشتیم، پاهای مامان حسابی ورم کرده بود. هر وقت زیاد راه می‌روم، ورم پاهایم بیشتر می‌شود.

   توی ماشین نشستم و منتظر ماندم تا بابایی کارش تمام شود. نزدیک ساعت تعطیلی مغازه بود که دو مشتری برای خرید جهیزیه آمدند.

   پاقدم تو بود، عزیزدلم.
   وگرنه بابایی می‌گفت از صبح تا شب هیچ فروشی نداشته‌اند.

   خلاصه، با وجود اینکه حسابی خسته شده بودم و تو هم مدام در جنب‌وجوش بودی، تا نزدیک ساعت یازده منتظر ماندیم تا کار بابا تمام شود.

   تو از همین حالا برکت را وارد زندگی‌مان کرده‌ای، عزیزدلم.

   آخر شب، محبوبه، دوست خانوادگی مهربانمان، را کنار مغازه ملاقات کردیم. عمه‌خانوم هم بود؛ آقاصائم، همسر محبوبه، و ماکان کوچولو، پسرشان، هم آمده بودند.

   همه احوال مرا پرسیدند و کلی با هم حرف زدیم.

   ماکان کوچولو یکی از دوست‌داشتنی‌ترین و شیرین‌زبان‌ترین بچه‌هایی است که در زندگی شناخته‌ام. یک‌سره صدایم می‌کرد:

   «خاله زهرا، بیا موتورسواری کنیم»

   همین‌قدر شیرین و بامزه است.

   محبوبه می‌گفت: «بیا به شکم خاله زهرا دست بزن. نی‌نی داره تکون می‌خوره. وقتی هم دنیا اومد، می‌ذاره بغلش کنی و روی پاهات بذاریش.»

   ماکان هم ریزریز می‌خندید و خجالت می‌کشید.

   از او پرسیدم: «با دختر من بازی می‌کنی؟»

   گفت: «نه، پسر با پسر بازی می‌کنه، دختر با دختر.»

   محبوبه گفت: «ببین پسر من چقدر باحیاست»

   گفتم: «شاید می‌خواد خودشو باحیا نشون بده که مخمو بزنه و دامادم بشه»

   کلی خندیدیم.

   محبوبه از دو زایمان طبیعی‌اش برایم گفت.
   با وجود دردهایی که کشیده بود، هنوز هم زایمان طبیعی را به سزارین ترجیح می‌داد.

   از روحیه، قدرت و جسارتش خیلی خوشم می‌آید.

   می‌گفت بیشتر دردهایش را در خانه تحمل کرده بود و وقتی به بیمارستان رفت، همسر و خانواده‌اش را فرستاده بود تا به خانه برگردند و استراحت کنند. وقتی وقت تولد بچه‌اش رسیده بود، صدایشان کرده بود.

   حتی ساک زایمانش هم آماده نبود

   از اینکه این‌قدر ساده و بی‌دغدغه با زایمان برخورد کرده بود، حس خوبی گرفتم. شاید من هم لازم نباشد این‌همه نگران باشم و فقط باید منتظر بمانم.

   تقدیر بالاخره به شکلی که باید، رقم می‌خورد.

   به هنگام خداحافظی، چند بار تأکید کرد که وقتی دردهایم شروع شد، او را از یاد نبرم. گفت برایش خیلی دعا کنم. گفت حالا که تو را در شکمم دارم، جایگاهم در عرش الهی است و دعاهایم عجیب می‌گیرند.

   گفتم هرگز فراموشش نخواهم کرد و برایش بهترین‌ها را آرزو دارم.

   وقتی به خانه برگشتیم، برق رفته بود. در تاریکی غذا خوردیم و یک قسمت از سریال «شهرزاد» را تماشا کردیم.

   مامان آن‌قدر خسته بود که بعد از گفت‌وگویی کوتاه با بابا، به خواب رفت.

   اما دیشب یک صحنه‌ی شیرین هم داشتیم.

   تو یک گوشه از شکمم جمع شده بودی و حسابی خودت را قلمبه کرده بودی. بابایی چند بار بوسیدت و تو هم تکان خوردی؛ انگار بوسه‌های بابا را کاملاً حس کرده بودی.

   این صحنه‌ی شیرین برای همیشه در ذهنم ثبت خواهد شد.

   چقدر قشنگ است که پیش از دیدن صورتت، این‌همه خاطره با تو ساخته‌ایم.

   همستر زیاده‌گو می‌گوید:

   روزت طولانی و خسته‌کننده بود، اما در میان تمام خستگی‌ها، اتفاق‌های شیرینی تجربه کردی.

   هر شب که سرت را روی بالش می‌گذاری، روزها را می‌شماری؛ در انتظار کوچولویی که قرار است به‌زودی شیرین‌ترین بخش زندگی‌ات شود.

   حالا دیگر مثل روزهای اول نمی‌ترسی. روزبه‌روز مصمم‌تر می‌شوی که به استقبال زایمان بروی؛ با همه‌ی ناشناخته‌ها و دردهایش.

   می‌دانی که قرار نیست همه‌چیز را از پیش بدانی یا برای تمام لحظه‌ها آماده باشی. کافی است قدم‌به‌قدم پیش بروی و به بدنت، به همراهانت و به توانایی خودت اعتماد کنی.

   گاهی قشنگ‌ترین اتفاق‌های زندگی، درست پشت درِ روزهایی منتظرمان هستند که هنوز از رسیدنشان می‌ترسیم.

   و تو، عزیزم، حالا در آستانه‌ی یکی از همان روزهایی. ❤️

   ⸻

   🌿 نمره‌ی امروز

   🎨 آفرینش و هنر: ۵
   🥗 تغذیه و آب: ۸
   ✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۵
   📖 خواندن و شنیدن: ۵
   🏡 مراقبت از خانه: ۱۰
   🤰🏻 حرکت و مراقبت از بدن: ۱۰
   🧸 آمادگی برای لیلیا: ۱۰
   ❤️ روابط و محبت: ۱۰
   💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
   😴 استراحت و خواب: ۱۰

   امتیاز امروز: ۸۳ از ۱۰۰
   https://t.me/zahraghasemi_channel

   پاسخ

   1. خیلی‌خیلی به دلم نشست مامان لیلیا، به سلامتی زایمان کنی.

      پاسخ

6. گزارش نیک ۱۱۹ من/ دوشنبه ۲۷ مهر ماه ۱۴۰۵
   _ باز با صدای انکرالاصوات موذن از خواب می‌پرم و با نوشتن صفحات صبحگاهی و کمی از بی ملاحظه بودن آدمها نالیدن و کمی فحش دادن به خود بخاطر سبکی خابم حالم را بهتر می‌کنم.
   _ وبینار اصول تبلیغ‌نویسی استاد علوی
   _ ارسال گزارش نیک دیروز به سایت استاد کلانتری جان
   _ رفتن به کتابخانه و برگرداندن ۳کتاب و گرفتن سه کتاب جدید. ۱. آدمی همان است که می‌خواند ۲. کتابخانه عجیب از هاروکی موراکامی ۳. یک عاشقانه برعکس که مجموعه ۱۸ داستان از هجده نویسنده معروف است. که بلافاصله پس از برگشت بخاطر عاشق سبک موراکامی بودن کتاب «کتابخانه عجیب» را می‌آغازم.
   _بعد از چندین روز تلاش کد وزارتم را از اسارت آزاد می‌کنم و خوشحال می‌شوم.
   _ مشاوره دادن به دو دوست نازنین
   _ الهه علیزاده نازنین و ادامه مبحث و نشانه‌ها و مهمانش مبینا ملایی و به دلیل ضعف نت انجام نشد.
   ـ نویسنده ساز و فهرست‌نویسی کلمات «رگباری اکنون را در کلمات آوردن» که از تمرینات محبوبم است و بخش جذابترش مقایسه‌ی آن با هفته‌ی قبل و دیدن تغییر حالت در یک هفته در جادوی کلمات.
   – ۳۰ کلمه همسفران نویسنده ساز را خاندن و از بین آنها انتخاب نمودن. کلمات منتخبم: عشق، تحرک، داستان، کلمه، رویا، مرور، خاطره،احساس، لمس است.
   معرفی کتاب پرسشی زیباتر از وارن برگر که با نام دیگری «سوالات زیبا» هر دو در طاقچه بی‌نهایت را می‌گیرم که ترجمه‌ها را هم مقایسه کنم. عاشق مقایسه‌ی ترجمه‌هایم.
   و کتاب با سوالات زندگی کن هم نحوه‌ی استفاده را می‌گویند که کاربردی است. و مرا یاد زیاد سوال پرسیدن پسرانم می‌اندازد و بیماری لاعلاج پسرم و اشکم باز سرازیر می‌شود. خدا هیچ دختری را مادر نکند که بدترین دردهاست.
   ـ شروع دفتر شعر سید محمد امین جعفری از طاقچه بی‌نهایت با مقدمه‌ی جذاب محمد علی بهمنی
   ـ وبینار شیما صادقی و کتاب «تفکر سریع و کند» که بدلیل تماس دوستم ۸ دقیقه اولش را از دست می‌دهم.
   _ دولینگوی عربی و در سمی فاینال و در اول ماندن
   https://t.me/mahro1402

   پاسخ

7. دوباره سلام بابافرفری
   همین الان که گزارش نیک دیروزم را نوشتم و در صفحه‌ی ۱۵۹ هم‌رسان کردم، تصمیم گرفتم امروزم را خردخرد بنویسم تا عقب نمانم. قبل از ته کشیدن خون در رگ‌هایم.
   دوشنبه‌ها کلاس دارم، اما استاد بیماری ویروسی گرفته و همین الان پیام آمد که کلاس لغو شده. هم خوشحالم، چون حال‌ندار بودم و هم ناراحت؛ برای جفتمان آرزوی سلامتی می‌کنم. هرچند اصلن خوب نیست که استادِ شصت دانشجو لطمه را «لتمه» بنویسد، اما می‌گذاریم به حساب ناخوشی‌اش.
   کلن اوضاع نوشتاری چندان خوب نیست. شنبه‌ها حسابی سوژه داریم از دانشجوهایی که می‌آیند تا جزوه را روی تخته بنویسند و بین انواع ه و ح و ت و ط و س و ص و ث گیر می‌افتند. خدا به سرم نیاورد روزی را! متنفرم از اشتباه املایی.
   باید امروزم را به‌هیچ‌وجه هدر ندهم. اول صد جمله‌ام را با کلمه‌ی امید تمام می‌کنم. بعد کارهای کلاس پنجشنبه و شنبه را انجام می‌دهم. امید که برسانم همه را.
   ــــــــــ
   خیلی روز سختی بود بابافرفری.
   چهار ساعت درگیر و کلافه، با سینک شدن ابزیدین لپ‌تاپ و گوشی‌ام، در دنیای اپ‌ها و کدها کلنجار رفتم. بعد از آن‌همه زد و خورد، مشکل آن‌قدر ساده بود که عصبی‌تر شدم.
   تازه از شر این خرده‌کارها راحت شده بودم که همسایه زنگ زد و گفت کاری برایش پیش آمده؛ اگر مشکلی نیست، پسرش بیاید پیش من. نمی‌دانی چه بدوبدو خانه را جمع‌وجور و جارو کردم!
   آرش آمد و نشستیم با هم زبان کار کردیم تا مشق‌هایش را بنویسد. کمتر از یک ساعت گذشته بود. در فکر اینکه چه کنیم و چه نکنیم، پیشنهاد چند بازی دادم. اول سنگ‌کاغذقیچی. از تقلب‌های ریزریزش فهمیدم که همچین هم بچه‌ی خاموش و آرامی نیست. از عمد سعی می‌کرد دستمان شبیه به هم دربیاید و قه‌قه می‌زد زیر خنده.
   کمی که گذشت، دو دستی بازی کرد. بعدتر یک قمقمه و سطل آوردم. خودمان را کشتیم تا پرتاب قمقمه‌هایمان موفق باشد، اما ابزارهایمان بدقلق بودند. در نهایت، با نتیجه‌ی دو ـ دو بازی‌مان را عوض کردیم. توی بطری آب ریختم و قرار شد آن را بالا بیندازیم تا قمقمه صاف بایستد.
   اول خیلی سخت بود، اما بعد از تلاش‌های بسیار، قلقش دستم آمد و با نتیجه‌ی ۱۰ ـ ۶ بازی را بردم.
   برگشتیم به بازی قبل. جای سبد را عوض کردیم و یواشکی فهمیدم به‌جای زاویه‌ی قائم، اگر کج بایستیم، قمقمه بهتر توی سطل می‌افتد. آرش حسابی زیرزیرکی تقلب می‌کرد. مثلن نوبتش را گاهی حتی تا سه بار هم می‌انداخت!
   اوایلش خجالت می‌کشید شادی کند. بعد که دید می‌پرم بالا، هورا می‌کشم و دست‌هایم را می‌آورم تا به هم بزنیم، یخش آب شد. آن‌قدر این آخری‌ها خوش‌حال و خندان توی خانه دور می‌زد و بابت گل‌هایش شادی می‌کرد که انگار بچه‌ی دیگری شده بود.
   اما در نهایت، این بازی را با اختلاف ۹ ـ ۱۰ باختم.
   دو ساعت بود که بازی می‌کردیم. حسابی فشارم افتاده بود. پیشنهاد دادم انیمیشن ببینیم. البته چیزی هم نمانده بود که مادرش بیاید. در این فاصله نشستم و جمله‌های امیدم را جدا کردم.
   پنج دقیقه بعد، آرش رفت. من مانده بودم و کلی کار و پلک‌های سنگین.
   فاطمه زنگ زد؛ همسر دوست مصطفی که حالا خودمان هم رفیق فابریک شده‌ایم. یک هفته بود نمی‌توانستیم صحبت کنیم. بالاخره شد. زشت هم بود اگر نمی‌شد!
   از هر دری حرف زدیم، بیشتر هم از شیراز؛ از محله‌ها و زندگی و باشگاه، حتا. دلگرمی می‌داد که اگر برگردم، برنامه‌ها داریم با هم.
   وقتی صحبت‌مان تمام شد، مصطفی زنگ زد و گفت مهمان داریم. باز بدوبدو رسیدم به آشپزخانه. همان موقع با زری عارضی عزیزم هم درباره‌ی شب‌های شعر خیال‌خانه تلفنی صحبت کردیم و با فضای ذهنی هم آشنا شدیم.
   مصطفی رسید. مهمان‌ها زودتر از حد تصورم آمدند و من فقط فرصت کردم لباس عوض کنم.
   مهم‌ترین امداد الهی روزم این بود که شام رفتیم بیرون!
   بعد چای و زیلو بردیم کهف، سمت بام تهران، نشستیم. دلارا، دختر کوچک‌شان، کم‌کم یک‌ساله می‌شود. آن‌قدر خوش‌ذوق و خوش‌خنده بود که بیشتر شب را به بازی با او گذراندم.
   توی ماشین هم مدام در رفت‌وآمد بود؛ بین بغل مادرش، من، خاله‌اش، پدرش و مصطفی. با مداحی می‌پرید و می‌رقصید، با آهنگ می‌رقصید، با دیش‌دیری‌دیدینگ و بشکن هم می‌خندید و می‌پرید. عالی بود!
   به لطف نوشابه و چند قاشق نمکی که خورده بودم، توانستم انرژی‌ام را حفظ کنم، اما دوام چندانی نیاورد. برگشتنی کور بودم. کور و مردنی.

   پاسخ

8. این نامه را به تو مینویسم، علی. سلام. امیدوارم هفته‌ی خوبی داشته بوده باشی. می‌دانم حسابی سرت گرم تجربه‌ی جدید شغلی است و زندگی. کژ دار و مریز ورزش را از پریروز شروع کردم. امروز به محض بیداری قهوه را با دو بیسکوییت آلبالویی خوردم و بیست و پنج دقیقه بی‌وقفه نوشتم. می‌خاستم بیشتر امروز را به مرتب کردن بگذرانم که پس از جر و بحثی با دوستم از خانه بیرون زده و به بازار رفتم. حوالی ظهر بود که داستان کوتاه میز،میز است با ترجمه‌ی دکتر تورج رهنما از نشر چشمه را خاندم که اسم نویسنده ندارد. آنقدر شیرین و خلاق است که باورت نمی‌شود چنین پایانی برای آن متصور باشی. و بعدتر چند غزل از میر کرمانی خاندم:
   « ای کرده بوی زلفت مشکین مشام جان را
   وی چشم نیم‌مستت بر هم زده جهان را
   قدت به دلفریبی شمشاد را شسکته
   رویت به دلگشایی در بسته بوستان را
   در علم خرده دانی کو طبع موشکافی
   تا در عبارت آرد تنگی آن دهان را
   از جان عشق‌بازان فریادها برآید
   چون در تبسم آری لعل شکرفشان را
   گر ماه نو ببیند ابروی دل شکارت
   از روی شرمساری پنهان کند کمان را»
   ادامه هم دارد چهار پنج بیت دیگر. موزیک هم که در کانال گذاشتم. We are not what w say – Versa. عاشقش شدم.
   در وبینار از کلمه‌های محبوب مدرسه حرف زدیم و فهرست کلمات هفتگی را نوشتیم. در ستایش فرهنگ‌نامه‌ی شخصی صحبت شد و بعدتر دو نوع پرسشگری مطرح. راستی استاد گفت می‌خاهد نسخه‌‌ی جیبی‌اش را روانه‌ی بازار کند که نمی‌دانم تا کجا صحت دارد. بین خودمان باشد.
   مشتاق تمرین کردن باهم و
   روزت بخیر.
   شقاقی

   پاسخ

9. خب بگذارید من هم گزارشی نیک بنویسم.
   پیاده روی را یک ساعت انجام دادم و همزمان به نسخه صوتی تاکسی سواری با صدای سروش صحت گوش میدادم. یک ساعت آخر شب بود و اصلن گذر زمان را حس نکردم. گام زنی لذت بخشی بود. عصر، در وبینار شرکت کردم و در قسمت پرسش و پاسخ سوالم دیده شد و شاهین نکات خوبی رو در باب سوالات سلف کوچینگ و حل مسئله با داستان مطرح کرد. از کتاب پرسشی زیباتر اسم برد که هنوز فرصت نکردم بررسی اش کنم. بچه ها کتابی دربارهارتباط موثر میخواستند. کاش میشد آیین دوست یابی را که شروع کرده بودیم با تنی چند از دوستان فعال و علاقه مند اینجا ادامه دهیم. البته الان گروهمان به متمم خوانی علاقه بیشتری نشان داده و در شروع انتخاب یک سری تازه برای همخوانی هستیم.
   شب برای دوستم موضوع مهمی را توضیح دادم. خودم هم بهتر بهش پی بردم. از ترس های پوچ و توخالی که سرنوشت ساز هستند. بعد ها میفهمی هیچ نبودند. ترس نداشتند. یا آنقدری که به خاطرش تصمیمات سرنوشت سازی بگیری ترسناک نبودند. همه اش در ذهن تو بوده. در خیالاتت. به همین منظور سه پرسشی که در وبینار یادگرفته بودم را هم به دوستم گفتم شاید برایش راهگشا باشد.

   پاسخ

10. گزارش نیک ۱۶۰
    سال‌واژه: فاصله

    فامیلی داریم که سالی یک بار فوقش همدیگر را ببینیم. بزرگترها که بمیرند، فاصله‌ها بیشتر می‌شود تمایل‌ها کمتر. حالا سه هفته است که مدام به خوابم می‌آید؛ خودش و خاهرش. خودش از من بزرگتر است خاهر‌ش همسن‌ من. در بیداری مهربانند در خاب هم همین‌طور. نمی‌دانم تعبیرش چیست. نوبت من نیست که زنگ بزنم. چندین بار، صد سال پیش بهشان زنگ زده‌ام. اما جوابی دریافت نکرده‌ام. غرورم اجازه نمی‌دهد گوشی را بردارم. منطق هم سر و کارش با دو دوتا چهارتاست. پس هیچی. می‌گذارم در خاب دوباره احوال‌‌پرس هم باشیم.
    —برگری‌ها، هات‌داگی‌ها، پیتزایی‌ها بستنی‌‌‌فروشی‌ها، لاته‌‌‌ای‌ها، تمام پیاده‌روهای خیابان برج را بند آورده‌اند. ازدحام برای آن‌هاست. جوان‌ها چیزی می‌خورند یا می‌نوشند و سیگارهاست که دود می‌شود به آسمان. نگاه حسرت‌بار مانکن‌های بوتیک‌ها را می‌بینم. بیچاره‌ها هر روز قر‌ و قورشان عوض می‌شود اما بی‌توجهی سرجایش است.
    راهم را کج می‌کنم تا بتوانم راه‌رَوی راحت‌تری داشته باشم.
    — دو داستان کوتاه از «تلخون» صمد بهرنگی را می‌خوانم.
    — در وبینار نویسنده‌ساز «سی واژه‌ی توافقی» را مرور کردیم. انتخابم واژه‌های شعر بود و خط‌خطی:
    «نسخه‌ی خط‌خطی

    شعرم را آزاد می‌نویسم
    به دل شکسته‌ام
    بیمه تعلق نمی‌گیرد»
    —شام نیمرویی می‌خورم. بدون نان. ‌با کمی پنیر.
    — آیا خواب راحتی خواهم داشت؟ جوابش را صبح به نقره خانم می‌گویم.

    https://t.me/nahid40rasti02

    پاسخ

11. صبحانه با مادر/گزارش نیک امروز بیدار شدم. پاسیو را دستمال کشیدم و صبحانه را برای خودم و مامان چیدم. صدایش زدم. گفت: «سردم می‌شه.» گفتم: «گرمه، ولی گرم بپوش و بیا.» گفت: «همسایه‌ها می‌بینند.» گفتم: «با دخترت نشستی، نه دوستت.» گفت: «خجالت بکش!»
    برای او دلکش گذاشتم که «بردی از یادم» را می‌خواند. با آهنگ زمزمه کرد و لبخندی زد. گفت: ببندش ظفر بیدار می‌شه. گفتم: «براش خوبه.»
    رفتم سراغ پاک‌سازی اتاق بچه‌ها. یک گونی کاغذ دور ریختم. اتاق خوشگل و خلوت شد.
    نوبت رسید به مدرسه. دلم برای بچه ها تنگ شده بود. اینجا تعلیم و تربیت کودک خواندم تا معلم پیش‌دبستانی شوم. یادآوری آن روزها برایم خیلی شیرین است. دخترهایم گفتند رشته خودت را بخوان و با شش ماه درس خواندن گواهینامه‌ای بگیر و در دفتر مشاوره مالیاتی مشغول به کار شو. گفتم: «حساب‌وکتاب تمام شد. این بار می‌خواهم برای دلم بخوانم.»
    روز اولی که به کالج رفتم، همه‌چیز برایم عجیب و هیجان‌انگیز بود. دانشجویان اغلب می‌توانستند به سن نوه‌هایم باشند، تعدادی هم‌،سن بچه‌هایم .فقط استاد هم‌سن‌وسال من بود که تقلا می‌کرد بازنشسته نشود. زبانم خوب نبود و مدام نگران بودم چیزی را درست متوجه نشوم. از این‌وری و آن‌وری می‌پرسیدم، صدای استاد را ضبط می‌کردم .بارها سؤال می‌کردم و آخر ساعت هم می‌رفتم پیشش و می‌گفتم: «برای جلسه بعد این‌ها را می‌خواهی؟ درست متوجه شدم؟»
    با حوصله جواب می‌داد. یک بار کنار گزارشم نوشت: «تو با جدیتت به کلاس من وزن دادی.»
    به او گفتم: «شما هم با توجه‌تان باعث شدید یک بار زندگی‌ام را از طفولیت تا الان مرور کنم.»
    بالاخره، با فاصله چهل سال از دوران دانشجویی‌ام، دوباره فارغ‌التحصیل شدم. روزخوبی بود برایم شاخ غول را نشکسته بودم اما ذوق زده بودم وقتی کلاهم را بالا پرت کردم. مراسم فارغ‌التحصیلی در استادیوم دانشگاه برگزار شد و در میان همه فارغ‌التحصیلان، فقط یک نفر از من بزرگ‌تر بود.
    امسال به خاطر لنا با خودم گفتم: «اگر بیل‌زنی، باغ خودت را بیل بزن.» تصمیم گرفتم در خانه بمانم و از نوه‌ام نگهداری کنم. با این حال، سه سالی که به مدرسه می‌رفتم، برایم سراسر تجربه‌های شیرین بود. امروز فرصتی پیدا کردم، سری به مدرسه زدم و فرم داوطلب پر کردم تا هفته‌ای یک روز بروم.
    در راه برگشت، با برادرم درباره دندان‌پزشکی مامان حرف زدیم. رقم‌های ناباورانه‌ای در بخش درمان وجود دارد که آدم را مست می‌کند! سالانه که به ایران می‌رفتیم، دندان‌پزشکی هم در فهرست کارهایمان بود. سال پیش نشد..
    مامان همیشه دندان‌های خوبی داشت، اما یک‌باره دندان‌هایش علیه‌اش شورش کردند. برایش بیمه دندان‌پزشکی گرفتیم. روزی که بردمش دکتر، حساب‌وکتاب کرد و گفت هفت هزار دلار. با چشمان متعجب نگاهش کردم و گفتم: «بیمه هستند!» گفت: «بله درسته ، بدون بیمه بیست‌ودو هزار دلار.»
    دوستی پیشنهاد کرد بروید مکزیک انجام دهید. دندان خودم هم اسم سفر که آمد یک‌هو دل و دیواره‌اش ریخت- حالا شاید او را هم ببریم مکزیک!، آن هم به یک شهر مرزی با قصه‌های خودش . دکتری هست ایرانی از سن‌دیگو تور می‌برند برایش.
    تصمیم گرفتم از امروز هر روز قدری منسجم زبان بخوانم. کتاب‌های زبانم را گذاشتم جلویم و درس اول با خودم مرور کردم یک قصه کوتاه هم از کتاب کودکی مشاهیرآمریکا خواندم که برای نوجوانان نوشته شده است.
    امروز که کلمات موردعلاقه همسفران وبینار نویسنده‌ساز را در کانال شاهین کلانتری دیدم، تصمیم گرفتم روی آن‌ها مروری داشته باشم، برایشان کاری کنم و جمله‌ای بنویسم.
    اولی موسیقی بود. موسیقی برای من مثل به پشت خوابیدن روی آب استخر یا دریاست. خودم را به آن می‌سپارم- او هم مهربانانه در آغوشش می‌گیردم و با خودش می‌بردم. حس خوبی دارد. انجام بدهید- دعایم می‌کنید.
    اما با خودم گفتم دل‌پریشانم. شاید دوای دردم در موسیقی کلاسیک باشد. بله، دواست، اما من نسخه کلاسیک را نمی‌توانم بخوانم بد جوری بدخط است . با جناب چت‌جی‌پی‌تی مشورت کردم. گفت هر روز یک قطعه را چند بار بشنو و حس‌وحالت را بنویس.
    برای امروز، پرلود سوییت شماره یک باخ را سه بار شنیدم و بعد حسم را نوشتم. مزه کرد.
    حضور بی‌وقفه، اما آرامِ جریان زندگی مثل
    بیداری صبح، مثل جست و خیز کودکان در ساحل دریا و بالاخره در یک سوم پایانی‌اش مثل قدم زدن در یک عصر پاییزی،که برگها- برگ‌به‌برگ، با طمأنینه از این سو تا آن سو، آرام با باد در پرواز بودند. گردباد شد رشته‌ها احاطه‌ام کرد و بالاخره آن لحظه خوبِ فرود و تمام.
    من نمی‌دانم باخ به وقت ساختن این موسیقی چه می‌خواسته بگوید. جلوی وسوسه‌ام را هم گرفتم که درباره‌اش بخوانم ، این یکی را دیگر نمی‌خواهم فشار تکلیف روی خودم بگذارم. فقط برای دلم. اما چشم که بستم، همین‌ها بود که گفتم.
    امروز درنگِ «جای خالی سلوچ» را هم نوشتم. قلم رقصان دولت‌آبادی و جهان تلخ و زنده‌ای که آفریده، با مرگان و عباس، د رمن جاخوش کرده اند اگرچه خوانش کتاب چند روز است که تمام شده.
    چند روزی است خودم را از تیررس جناب ناصرخسرو گم‌وگور کرده‌ام بلکه اوقات‌تلخی‌اش خاتمه یابد، اما داستان شهر زیبای حماه هنوز تمام نشده است.
    آرام و بی‌صدا از عقبش راه افتادم تا حضورم سنگینی نکند.
    در صورت تمایل ادامه‌ را با عنوان «با جناب ناصر خسرو از حماه تا نرگس‌زار بهبهان» در لینک زیر مطالعه بفرمایید.
    https://t.me/Mitra_Nevis39
    میترا رستگاران
    گزارش نیک 160

    پاسخ

    1. امروز روز سوم شخص همه وقتش را برای دیگری می گذارد کلی منت شاکی را می کشد تا رضایت بگیرد، تا شاکی سری را نگشاید، تا تعفنش به مشام خانواده ها نرسد، تا متهم فراری به خانواده باز گردد، تا همسر متهم از خیانت شوهرش مطلع نشود، تا فرزندان متهم درآینده نخواهند پدر را از پشت میله ملاقات کنند، تا در آینده کارفرما به خاطر حبس او را از کارش اخراج نکند، آه از این تا ناهای بی پایان بالاخره شاکی با دریافت هشتصد میلیون رضایت لعنتی را داد.
       و گزارش نیک ۱۶۰ با تاخیر در روز بعد به پایان رسید.

       پاسخ

12. تا سه نشه
    بازی نشه
    صبحی نویسنده‌ساز دیروز رو شنیدم
    نتیجه شد این👇🏻👇🏻
    ده واژه‌ی عزیز من این‌هایند؛
    تحرک،
    حرکت کنید، بدوید پیاده بروید بدنسازی کنید شنااورید🙄
    حتا اگر نتوانستید حرفه‌ای بورزشید، روزی سه بار ده تا اسکوات که می‌توانید بزنید.💪🏻💪🏻
    گفت‌و‌گو
    اگر آدمی در زندگی دارید که با او بگویید و بشنوید که هیچ، اگر ندارید بگردید دنبالش و حتا اگر در زحل یافتیدش دست از او بر ندارید،
    داستان
    خوشحالم، جدیدن، نوشته‌هایم شبیه داستان می‌شود. داستان‌های کوچکی که شاید ادبی نباشد، اما هست، جاری‌شدن حس و حالم در کلمات است.
    پرهیز
    مادربزرگ‌های قدیم دائم‌الپرهیز بودند و در همه جا پرهیز می‌کردند و پرهیز می‌آموختند.
    من که مادربزرگ امروزم، خودم را پرهیزانه دور می‌گیرم از پرهیزکاری بی‌جا.
    کلمه
    برای عاشقی با کلمه باید اول عاشق حروف شد.
    رویا
    مثل کودکی دست به دامن دعا می‌گیرم تا رویا نبینم.
    مگر رویا پرورش را،دوست بچگی‌ها.
    پیگیری
    این خصوصیت اگر ذاتی باشد، نتیجه‌ی عالی دارد.
    گرچه، پیگیر چه باشیم هم مهم است.
    تغییر
    قبلن واژه‌ی تغییر مرا می‌ترساند.
    اینک حالم را جا می‌آورد.
    نوعی بی‌حسی در برابر دردش شامل حالم شده.
    نوشتن
    نوشتن نوشتن نوشتن
    درود بر شاهین جانم که نوشتن را در سبد کارهای روزانه‌ی من بارگذاری کرد..
    شب
    از زمانی که حافظه بارم است، از شب گریزان بودم.
    حالا شب انتقام خودش را با فراری دادن خوابم از من می‌گیرد.

    نمدونم اصلن درست انجام شد یا نه
    فقط می‌دونم
    ۱۶۰ گزارش نیک پرباری شد😁😁

    پاسخ

13. نامه‌ای به فاطمه‌ شبّه
    فاطمه‌ی عزیز، دوست گزارش نیک نویسم،

    دیروز خواستم برایت نامه‌ بنویسم. اما دست‌هام بدجور یخ زده بود. نمی‌دانم از موج سرمایی‌ست که هنوز به تهران نرسیده یا از یخبندانِ بی‌منشأیی که مدتی‌ست به جانم افتاده.

    لابد می‌پرسی چرا به تو؟

    زمانی در دوره‌های محمدرضا شعبانعلی، از تکنیک شباهت در مذاکره شنیده بودم. لابد همین است که باعث شده گمان کنم نامه‌هایم را تو بهتر می‌فهمی. حتی اگر این‌‌‌طور نباشد.

    از گزارش نیک‌هات فهمیده‌ام که تو هم، مثل بچه‌ای که خواسته‌های پیش پا افتاده‌ای از زندگی دارد، بزرگسال شده‌ای. هرچند گویا بچه‌ی دیگری هم‌ در خانه داری.

    نوشته بودی از پیدا کردن جمع نویسنده ساز چه خوشبختی و در دنیای گرافیک و عکاسی هم آرزوی جمعی هم‌جنسِ آن‌ را کرده‌ بودی. من را یاد اولین باربی‌ام انداختی که بعد از داشتنش، تمام عروسک‌های قبلی‌ام را جمع کرده بودم یک گوشه‌ی اتاق. برای دور ریختن. دیگر همه‌شان به چشمم زباله بودند، زباله! گربه و خرس باربی می‌خواستم.

    همین‌جوری‌ست دیگر. همیشه می‌شود زندگی را جور دیگری هم خواست. به‌شرطی که از آن جور دیگر خبر داشته باشی. نه که آدم همه‌ی جورهای دیگر را بخواهد. باید آن جور دیگر را بشناسی. که بدانی می‌توانی بخواهی‌اش. وگرنه خبرداشتن و نداشتنش توفیری ندارد. جورهای دیگر، تا وقتی نخواهی‌شان، زباله‌اند، زباله!

    من هم صبح‌هام را با شنیدن نویسنده‌ساز شروع می‌کنم. از وقتی که فهمیده‌ام جز روی بوق و فرمان کوبیدن و کلافه بودن از ماشین‌هایی که پیداست بدون خوردن قهوه‌ی صبح زده‌اند به خیابان، از ترافیک صبح جور دیگری هم‌ می‌توان عبور کرد.

    از تغییرات بدنت هم نوشته بودی. این‌که از دیدن خط‌های روی بدنت آن‌قدر ذوق کرده‌ای که تا مرز نیم سوز شدن عضله‌هات در باشگاه پیش رفته‌ای.

    و اما مهم‌ترین شباهتمان، به گمانم، آرزوی پریروزت است. که آن‌قدر ساده گفته بودی ای کاش این حس همیشه با تو می‌ماند. این حس را خوب می‌شناسم. اسمش شوق است. صورتِ بی‌قرارِ میل. مثلا اگر میل پنجره‌های بسته‌ی آدم باشند رو به جهان، شوق همان پنجره‌هاست که گشوده باشند. فرق بزرگی بینشان هست، قبول داری؟ بی شوق، مهم‌ نیست که چند پنجره داشته باشی. عکاسی، گرافیک، نوشتن، نقاشی، یا رقص. از پشت پنجره‌ها چیزی پیدا نیست. انگار که بین جهان و تو دیوار کشیده‌اند.

    حالا که از شباهت‌هامان دانستی، در نامه‌های بعدی برایت از روزهام می‌نویسم. از روزهایی که احتمالا انتخاب‌های متفاوتمان باعث شده، با وجود تمام هم‌تباری پنهانمان، این‌قدر با هم فرق داشته باشند.

    پاسخ

14. گزارش میگ میگ
    صبح سر کار بودم. اتفاق دندان‌گیری نیفتاد.
    ظهر بادمجان خوردم با ماست.
    عصر باشگاه بودم. بعدم خرید کیف و کفش.
    بعد دیدن اقوام. بعدم دیدن انیمه درون بیرون ۱.
    انیمه‌ای‌ست که می‌شود احساسات را دید.
    شادی که دارد جان می‌کند، احساسات را مدیریت کند. اما غم را محدود می‌کند. در آخر می‌فهمد ابراز غمی باید باشد تا همدلی باشد، تا شادی باشد.
    یاداشت کانالم در مورد همین انیمه است.
    روزنویسی سایتم هم در مورد بازی با یک پسرک شیطان نوشتم.

    پاسخ

15. خوشا حوصله‌ی بی‌حوصلگی

    افشین عزیز
    نوشته بودم: «گاه با بزرگ‌ترین تغییر زندگی‌ات تنها یک پرسش فاصله داری.»
    این پرسش گاهی چنان دمِ دست است که از فرط نزدیکی نادیده‌اش می‌گیری. اغلب ما سعی و صبری توأمان می‌طلبد یافتنش.
    تو به خودت فرصت بی‌حوصلگی می‌دهی؟ یعنی عامدانه گوشه‌ای بنشینی بیکار ؟ شرطش این است که تا ملول شدی فوری دست به گوشی‌موشی نبری.
    من صبح‌ها چنین می‌کنم، سه چهار ساعت فقط منم و کاغذ و قلم. تنها مجازم با نوشتن رفع ملال کنم. آخ چه خمیازه‌هایی می‌کشم. ولی، خوشا حوصله‌ی بی‌حوصلگی که بخشی بهترین ایده‌هایم را وامدار آنم.
    پرنده‌ی ذهن در آسمان بی‌حوصلگی بهتر پرواز می‌کند. این هم استعاره. مفت چنگت.
    ◻︎
    سیاهه‌ی مختصر ارتکابات امروز را هم ضمیمه کنم:
    طراحی نهایی کارگاه جدید، مطالعه تا خرتناق، مرور «نماز میت» رضا دانشور، برگزاری وبینار نویسنده‌ساز و گفتن از فهرست کلمات همسفران، کلاس خصوصی و پرسه‌ی شبانه در بلوار ارم شیراز و…
    باقی فدایت

    پاسخ

16. ” دیگران هم غم هست به دل، غم من لیک غمی غمناک است”
    اندیشیدم بین ” غمگین و ” غمناک” تفاوت در چیست؟
    گویا “«غمگین» بیشتر ما را متوجه کسی می‌کند که غم دارد؛ «غمناک» بیشتر ما را متوجه چیزی می‌کند که غم از آن احساس می‌شود.”
    یکی بیانگر حسی درونی و شخصیت. دیگری از فضا، کیفیت یا حال‌وهوای اندوه‌آلود خبر می‌دهد.
    در نویسنده‌ساز نبودم اما ضمیمه پراندم به سرخط اخبار این روزهایم ” واژه”
    از کرده و ناکرده‌های 27 مهر 405
    به رسم شیرین روزهای اخیر حوالی 4 و نیم بیدار شدم. البته با دلیلی متفاوت از روزهای قبل، جان عزیزم در جانگاهم ویرانی بپا کرده بود و خون و خونریزی چنان بالا گرفته بود که هیچ ملحفه‌ای بی‌نصیب نبود از مهر استاندارد سلامت.
    روندگی 27 مهر را دردناک کرد. همزمان غمگین و دلشاد بود. قدری با درد پیچ‌و‌تاب می‌خوردم، قدری با رقص.
    گاهی لبخند گوشه لبم جا خوش می‌کرد و دقایقی بعد قطرات اشک سرازیر بود.
    کار کردم به گمان سه برابر روزهای عادی. انگار آخر الزمان نزدیک باشد و جواز ورود به جهان جدید اتمام اهدافی باشد که برای روزم نوشته بودم.
    فصلی دیگر از کتاب قلاب خواندم و خلاصه کردم و یک پاراگراف و توضیح صوتی از آن برداشتم و در تلگرام هوا کردم.
    حوالی 650 قدم سریع گامیدم درست بعد از آزمایش خونی که صبحی و ناشتا دادم.
    عصر سفارش آب زرشک و آب چغندر دادم با یک پروتئین بار. بعد از ترس غش و ضعف بعدش سراغ سفارشهای تک نفره در اسنپ رفتم یک مینی چیزبرگر هم ضمیمه کردم و به خودم قول دادم قدر یک جرعه از آب زرشک و چغندر روانه رگهایم کنم و گند هوس‌بازی را درنیاورم. ناهارم را فرستادم برای برادر جان و کلی به به و چه چه کرد و نمیدانست خودم حتی نتوانسته بودم بویش را تحمل کنم به گمانم از احوال هورمونی بود وگرنه صدای او هم در می آمد که کمی بیشتر برای غذا وقت میذاشتی. اما مشتاق بود شام هم باقی غذا را بخورد. ( بیشتر خواستن جلوی اسراف را بگیرم‌ها:)
    شعر هم خواندم و قدری هم نوشتم اما چنان نشد و چنگی به دل نمی‌زند. آخر کار هم وسط مراقبه شبانگاهی، وقتی قرار بود بعدش گزارش نیک بنویسم، فرشتگان تاب نیاوردند تا من حساب روزم را جمع بزنم و یک ملاقه خواب ریختند توی حلقم و من به تلافی 4 صبح امروز دوباره کارت بیداری زدم.

    پاسخ

17. خوب بخاطرِ مهمون داشتم حال که ساعت نزدیک به شش‌ است شروع کنم گذارش نیک‌ام ره
    امروز در باره جمله بازی در وبینار نویسنده‌ساز صحبت شد او ۳۰ تا جمله مه فک کنم او وقت نبودم به نویسنده‌ساز چو که هرچه فک کردم چنین چیزی یادم نبود به ای‌که نبودم دلیل نمی‌شه از جمله ورزی فرار کنم حال که دیر ام شده گذارش نیک پس از نیک ام. بهتره که جمله‌ها بهانه کنم یک تنوع هم بشه.
    به یادِ گذشته شروع می‌کنم‌ که اولِ هر صفحه اولین خط ای‌ره نویس‌داری می‌کردم باز می‌رفتم سراغِ موضوع یادش بخیر اول صبح حتی به تنهاای ای‌ره نمی‌گفتم روز ام ره شروع نمی‌کردم

    بسم‌اللهِ‌الرحمن‌الرحیم

    بعد ضرب‌المثل ره می‌گفتم

    ( روز از نو روزی از نو )

    ۱ : موسیقی درونی ترین چیزی که به هر سو می‌برد ناخود آگاه
    ۲ : کلمه ها بند می‌آد هیچ کلمه نمی‌تونه توصیف کنه فقط دو دسته هسته عشقِ معنوی و دنیاوی می‌شه گفت چرا؟
    بخاطری تموم سیستم زندگی ما به این دو نوع بسته‌گی داره
    ۱ : کسی است از دل‌وجان آدم ره دوست داره
    ۲ : کسی است هرچه فدا اش می‌شی می‌گه بقیه بهتر از تو هسته
    مه‌ اولی معنوی می‌نامم دومی مثال ره دنیاوی
    ۳ :
    تحرکم به آشپز خونه در روز بیشتر از دیگه بقیه جا است
    ۴ : با ژاری جدیدم که تازه آماده از افغانستان گفت‌وگو داشتم خوش گذشت جاتون خالی
    ۵ : هر داستان در مه در روز یک داستان کوتاه هسته کاش یاد بگیرم داستان کوتاه که شکلِ داستان کوتاه گاهی وقت گذارش نیک ره ارائه بدم
    ۶ : کلمه واژگان ام خیلی کمه همی‌نه مه بازی با کلمات ره بلدم اگه نه بخدا یک خط نویس‌داری بمه خیلی سخته!
    ۷ : دلم می‌خاد گاهی از خونه‌ام پرهیز کنم برم خیابون‌ها یکم هوا ره استشنام کنم باز برگردم
    ۸ : رویا بافی در خیالات ام خیلی زیاده کاش بشه جلو شو بگیرم انشالله بلکم یاد بگیرم چو اشتباه‌ست
    ۹ : دلم می‌خاد در کنارِ شعر طنز ام پیگیری کنم
    اما نمی‌شه از هر دری راه بسته است
    ۱۰ : زیادی لبخندهاای که می‌زنم از جوک پروندن به همسفران مدرسه نویسنده‌ساز است معذرت می‌خام ازشون
    ۱۱ : گاهی هزاران دفعه در روز می‌رم گذارش نیک‌ام ره در سایت می‌خونم با دیگرا مقایسه می‌کنم و در ذهن خود جواب که حاصل می‌کنم مرور می‌کنم
    ۱۲ : متاسفانه خاطرات بعد ام از خاطراتِ خوب ام زیادتره
    ۱۳ : سرگون زدن در چشمه‌ای حوضِ دریا ره دوست دارم گاهی دلم می‌خاد برم اونجا خط‌خطی کنم
    ۱۴ : هرچه کار می‌کنم چرا ناخود آگاه زندگی ام نظم پیدا نمی‌کنه انشالله بتونم به ای نویس‌داری نظم‌دهی کنم
    ۱۵ : زیادتر در خلوت روز ام شب می‌شه
    ۱۶ : رنگِ بنفش ره خیلی دوست دارم با سفید و آبی و قرمز و سبزه
    ۱۷ : احساس تنهاای زیاد دارم بخاطری همی‌ از شعر هم از کس و یا کز زیادتر استفاده کنم
    ۱۸ : از لمس دگه نپرس نگو خلاصه هیچ مثال آورده نمی‌تونم ای‌قدر احتیاجِ لمس ام که در آغوش کشیده شم عینِ بچه‌ها خورد تنها کسی‌که می‌تونه لمس ام کنه آغوش ام بکشه همسرم است که او هم به یک جمله خلاصه کنه
    ( مگه تو بچه‌ای )
    ۱۹ : طعم غذا در روز زیاد مزه کنم
    ۲۰ : حتی آزاد نویس‌داری هام شعره
    ۲۱ : او کوه‌هاای که در طبیعت بود یک وقت به هرات به بچه‌گی می‌رفتم زیاد یاد کردم هر جمعه یاد ام می‌آد بخاطری که بابام جمعه‌ها ما می‌برد به کوه
    ۲۲ : هیچ صبحانه شام تمیزکاری خونه آینده مه است همچنان
    ۲۳ : بوی عطرِ مرده بعدم می‌آد
    ۲۴ : دلم می‌خاد با الهه‌علیزاده قرار داشته باشم یک سری سوالاتم ره فک کنم او بتونه جواب ده
    ۲۵ : تمرکز ندارم زیاد به تمرین‌ها خود یعنی زیاد ناخودآگاه نویس‌داری کنم از رد می‌رم ببینم چه غلطاای کردم یعنی دمِ نویس‌داری کنم خود ام هم سوپرایز می‌شم
    ۲۶ : شب یعنی گذشته برای مه
    ۲۷ : هدف‌ ام یکی‌ست اما بدبختی‌هااش زیاده
    ۲۸ : همیشه به کیسه‌ای دیگران محتاجم حتی خام جاای برم پول در بی‌آرم اولین گپ ای هسته که تو اگِه می‌خاستی کسی از خود باشی به خونه بابا خود می‌ماندی
    ۲۹ : زیاد رنگ عوض کنم تا تغییر کنم به دل کسی بشینم هرچند ام اشتباه‌ست منظورم عزیز است به دلِ عزیز
    ۳۰ : بی‌غروری که مرز نداره اگه بخاهی مرز بذاری نه نویس‌داری نکن

    شد اعتراف‌نامه

    اما حس کنم جمله‌هام خیلی ساده اند اما کوشش کنم از شب‌هاای دیگر زیادتر آماده‌گی داشته باشم
    خدانگهدار تا فردا

    https://t.me/sadegaalezadai

    پاسخ

18. گزارش نیک به تاریخ ۲۷ مهر ۱۴۰۵/
    بوی عجیبی می‌داد؛ نه اینکه غیرقابل تحمل و گند باشد نه صرفا عجیب بود! وقتی سوار شدیم داخل تاکسی زردرنگ یه جمله گفت که پدرم رو تو این چندوقته دراورده: “از این دورانتون حسابی لذت ببرید چون بعدش فقط گرفتاری و بدبختی‌یه.”
    این اولین باری نبود که افاضات دوستان راننده تاکسی و بعضا غیرتاکسی را اینطور “روی مخ” میافتم. به هرحال یعنی چه که سربازی باید بشود بهترین دوران زندگی‌ات؟ شوخی است دیگر؟ بعد اگر مثل من خیلی حس خوبی درموردش نداری و ترجیح میدادی حمال‌گیری را در جایی دیگر یاد میگرفتی و شاید حقوق و دستمزد بهتری دریافت میکردی، آنوقت چه؟
    جمله قصار امروز نداریم در انتهای گزارش نیک ولی حرف پارسا را که دوست خوبیست و موزیسین به‌شدت عالی هست رو تکرار میکنم -هرچند کمی تند است – مگیفت هیچوقت به این خزعبلات گوش نده، کسی که اینطوری نظر میده بدون خودش یه بازنده تمام عیاره!
    دیروز (دوشنبه – امروز صبح سه‌شنبه در حال نگارش هستم) صبح بیدار شدم، معده‌ام با بخش فوقانیش یه‌قول‌دو‌قول بازی می‌کرد ولی چاره‌ای جز زفتن به پادگان نبود – هرچند نرفتن و خانه ماندن بدتر بود – بعدش به کارها رسیدیم ولی هرلحظه دیروز را حسی غبارآلود من را فرا گرفته بود، نگاهم میکردی امکان داشت گازت بگیرم!! بعد به خوانش کتاب رابرت گرین نرسیدم، چون حالی نبود. این نرسیدن ها انرژیم را کمتر میکند. به خانه رسیدم، دوستم زنگ زد و گفت امشب را بریم بیرون؟ و عجیب بود که قبول کردم، اصولا در این چندوقته چیزی که زیاد دست رد به سینه آن زدم همین گشت و گذارهای دوستانه بود. از جایی آدمها حکمی سرد پیدا کردند، حس میکنم تنهاتر شدم و این تنهایی دارد روی یک‌بخش های مهمی از مغزم سورتمه می‌رود! این تنهایی را چطور باید پر کنم؟ چطور شهامت تجربه علایقم را با گروه به اشتراک بگذارم؟ چرا آدمها را که میبینم تنها چیز خوشی که به یاد دارم، لحظاتیست که لب‌هایشان تکان نمیخورد؟ تو انقدر تلخ نبودی! فکر نمیکنم دوران سربازی را بازیچه کردن، تصمیم عقلانی‌ای باشد.مشکل جای دیگری است. قول دادم به دوستم که می‌آیم ولی بعد از اینکه کلاس نویسنده‌ساز را شرکت کردم.
    سی کلمه مرور شد و من کلماتی نظیر /پرهیز، نظم‌دهی، عشق، رویا، طبیعت،خط‌خطی، داستان،هدف،لمس و موسیقی/ را انتخاب کردم. فعلا با همه اینها جمله نساختم و بنظرم ایده جالبی‌است حتی در بعضی از نوشته‌های روزانه‌ام یکی از این کلمات موضوع کوتاه نوشته‌ام باشد، حالا چه در قالب نامه، خاطره یا حتی داستان. این تجربه‌های تازه را دوست دارم در هیاهوی بزرگ شهر ِ پرآشوب مغزم!
    شاهین خان طبق همیشه آسی صد امتیازی رو میکند. درمورد حال نزار سوال کردم و در جواب /یقه‌گیری مشکلت باید شود مسئله زندگیت/ را گوشزد کرد که درست است. من در این لحظه حس موثر بودنی ندارم. حس نمیکنم دنیا بدون من یا با من چیزی را از دست میدهد. یا شاید دنیا را باید کوچکتر کنم و در همان اشل کوچک هم نه، نمیبینم!
    میدانم که این حال نزار مانندم، همیشگی نیست و میدانم برای قهرمان داستان (داستان خود یا داستان دست‌نوشته خود!) باید راه حل هارا مثل مانع روبروی آن گذاشت. پس تشکر از استاد بابت صحبت‌هاشون. این از این.
    بعد از کلاس تمام انرژی‌ام جمع شد که دور دور را کنسل کنم و در همان اتاق نمور خودم بپوسم! ولی مقاومت زیادی کردم حتی زودتر آماده شدم و از خونه زدم بیرون. چند وقتی است اساس محیط و اینکه چقدر سیستم های کاری میتوانند راندمان ما انسانها را افزایش بدهند، برایم جذاب شده است. خانه‌مان زیباست ولی راندمان مغزی و ذهنی من را به شدت دچار روغن‌سوزی میکند. حس میکنم اگر بعد از سربازی هم اینجا بمانم، رسما مرگ‌نانه خودم را با دستانم امضا کرده‌ام.
    کلا از این داستان‌هایی که مربوط به تغییر، سیستم سازی، پلات توئیست های قهرمانانه (اوج بگایی و یکهو تاداااا، حرکت غیرقابل پیش‌بینی!) خوشم می‌آید.
    مسئله فعلی‌ام شاید اگر دو ماه پیش از من میپرسیدی در این باره بود که کجا باید نقل مکان کنم بعد از دوران خدمت ولی الان بنظرم تنها مسئله‌ای که نیاز به توجه من دارد این است که وقتم، زندگیم و زمانم را صرف تنها یک‌کار کنم حداقل برای پنج سال آینده. مشکلم استمرار و هدف را سیبل قرار دادن است.انگار که هیچ‌چیز دیگری اهمیت ندارد و تمام موضوعات باید از این فیلتر رد شوند. حس میکنم اشتراک‌گذاری‌اش کمی برایم ترسناک است و معدود آدمهایی در زندگیم میدانند که آنهم دوستانی امین هستند. حس میکنم ترس از نرسیدن و شکست این اتفاق رو رقم میزنه ولی میگم! جهنم، چه میخواهد شود! “شهامتت کجا رفته سرباز؟”
    دوست دارم زندگی‌ام را وقف موسیقی کنم. در ابتدا یادگیری پیانو، گیتار را قبلا جدی گرفته بودم و الان کمی از ان فضا دور شدم. اول از همه قبل از هرچیزی مهارت‌اندوزی مسئله من است. اینکه بتوانم استمرار را حفظ کنم. دوست دارم هنر را ولی ارشد خواندن در این‌ممه‌لکت تصمیم غلطی است! حداقل الان اینگونه فکر میکنم. حس میکنم نیاز است که به قول قماربازها، آل‌این کنم. تمام انرژیم را وارد کنم. بدور از هیاهو، کمی نولان وار گوشی‌ای دکمه‌ای بگیرم، نقشه رشت را روی برگه.ای بزرگ چاپ کنم و بجای جی‌پی‌اس از آن نگاه کنم. تمرکز. مسئله این است. این چندوقت تمرکزم همه‌جا بوده الا موسیقی و نوشتن و خلق کردن و این هشدار خوبیست برای بازگشت از گور!
    دیشب با دوستم رفتیم بیرون، پیتزا خوردیم (خدایی محشر بود) درمورد زندگی کمی حرف زدیم، ایده‌های میلیون دلاری‌مان را بازگو کردیم و خندیدیم، به دختربچه روبروی میزمان برای تولدش تبریک گفتیم، در ماشین پلی لیست های سم‌مان را گوش دادیم، درمورد دخترهایی که دیدیم کمی گپ زدیم و درآخر بدون سیگار کشیدن (بلاخره سرباز باشی و سیگار نکشی، خوبیت نداره ولی کاریه که شده!) از هم خدافظی کردیم.
    بعد پروژه سام که هویت بصری و پوسترش را قرار بود دو روز قبل به دستش برسانم تا پیش‌پرداخت را واریز کند هم تمام کردم و فرایندهای کارم را همیشه در قالبی پی‌دی‌اف با سازنده به اشتراک میذارم. آب و تاب دادن را دوست دارم، حداقل برای کار خودم ارزش‌قائلم.
    هنوز سام جوابی نداده‌است. به این فکر میکنم نکند کار را دوست ندارد؟ نکند پولم را بالا بکشد؟ (باور نکردنی است!) نکند گرافیک دیزاینر دیگری را هم باهاش صحبت کرده؟ هنه اینها فکر است و شاید هیچکدام و شاید یکی از انها جواب من باشد ولی مهم است؟ نه. واقعا نه. من از فرایندش لذت بردم و در اخر پولم را هم میگیرم! پس غمی نیاز نیست.
    فیلسوف مابانه حرف زدنم میترساندم. دیگر کافیست. تا همینجا هم دیرم شده‌است و به پادگان دیر میرسم. ولی سر قولم ماندن و نوشتن گزارش نیک هرچند بلند یا کوتاه باشد، را دوست دارم.

    تا گزارش نیک (چهارشنبه)
    امیدوارم مسئله‌ات را با خودت مرور کنی.
    این جنگ اگر پیروزی نداشته باشد، نیاز به یک سلحشور دارد. پس نبرد هنرمندانه‌ات را جدی بگیر.

    پاسخ

19. خواب و بی‌خوابی و بدخوابی چنان شب و روزم را یکی کرده، که یک‌بار می‌شمرم می‌بینم دوشنبه است فردا و اصلا تکلیف زبان را یک‌روز هم زودتر نوشتم و بار دیگر که می‌شمرم می‌بینم سه‌شنبه است فردا به آن نشان که کلاس صبحِ را نرفتم و با عدالت بود و خب دوشنبه‌هاست کلاس این بشر.
    حالا هم بیست دقیقه مانده به سه صبح، منتظرم که کم‌کم بروم حمام و لباس بشورم و رخ زیبا کنم.
    حال که صبح، قرار گذاشتم که هفت و سی بیاید دنبالم حسین و با موتور ببردم با خودش دانشگاه.
    نه ک خوابم نیاید ها، می‌آید. اما چون حمام بچگی، ترجیح می‌دهم سمتش نروم تا می‌شود.
    احساس بی‌مصرفی که به روزم دارم سوق می‌دهدم به کش دادن روز. شاید عوض شود آن واپسین لحظات.
    امشب هم آن قصه تکراری‌ست باز. شب به شب می‌گذرانیم چنین.

    از روز بگویم برایت که، سرگردان بوده‌ام. می‌دانم باید درس بخوانم و بیشتر وقت و توانم به درس بگذرد. مانده‌ام اگر بخواهم کار دیگری هم پیش ببرم آن گوشه چه باشد.
    زبان خواندن یا نوشتن.
    البته که مرادم از هردو عزیز چیزی بیشتر از یوتوب‌گردی و یا نوشتن چهارصفحه آزادنویسی است که بگویی می‌توانی کنار هم پیش ببری‌شان.
    نه. مقصودم چنان جدی به یکی‌شان بپردازم که دیگر وقتی نماند برای دیگری.
    چنان که بزرگان هم همین را می‌گویند. محمدرضا شعبانعلی در نقد یک سند دولتی نوشته:
    “این سند «جمع همهٔ چیزهای خوب و جذاب بود.» استراتژی از این جنس نیست. استراتژی یعنی دست شستن از بسیاری چیزهای خوب و تعیین اولویت میان چیزهای خوب دیگر و مشخص کردن این‌که چه چیز خوبی را حاضریم پای چیز خوب دیگر قربانی کنیم”

    حالا تو اضافه کن دغدغه درآمد را، که هر لحظه می‌آید و نیش‌خندی به زبان و نوشتن می‌زند و می‌رود.
    بگذریم از اینها.
    در وبینار بنا شد که ده کلمه خودمان را برداریم از میان سی‌واژه و جمله‌ای بسازیم با کلماتی که رنگ و بوی‌مان را می‌دهند.
    مثلا نوشتم که “شب” زنده‌ترم من و “هدف” مشخصی ندارم من و “پول” علت دردهامه الان و “نوشتن” روزم رو هل میده جلو و می‌گذرونتش و من پایه “تمرین” کردن و انرژی گذاشتنم و می‌دونم “تغییر” زندگی‌ام بل تغییر سبک‌زندگی‌ام شروع میشه و فعلا، سیاهه پیش چشمم “آینده” ولی نمی‌دونم یه حس دل‌خوشی از کجا میاد و الان فقط با روشنک “گفت‌وگو” می‌کنم تقریبا. ولی هنوز لذت‌بخشه برام و هیچ چیز الان اندازه “خلوت” شاید، بهم لذت نمی‌ده و عجیب بود برام که چرا باز “گفت‌وگو” را به عنوان کلمه آخر نوشتم؟

    https://t.me/Heydarnotes

    پاسخ

20. سوسو می‌زند چراغ چشمانم اما بدقولی توی کتم نمی‌رود. البته می‌رود گاهی اوقات. اما الان گاهِ آن گاه نیست.
    واژه هایم داستان و عشق و موسیقی و خاطره و رنگ و نوشتن و کلمه و پول و لبخند و خلوت و طبیعت‌اند.
    از داستان می‌نویسم که هیچ‌چیز جز او، حس آفریننده‌بودگی به من نمی‌دهد.

    پاسخ

21. برسد به دستِ فافایِ نازم.

    شوخی شوخی جدی شد این نامه‌نگاری‌ها. اما مخاطب که تو باشی، آدم ذوق دنیا تو دلش می‌شینه و ولعِ تعریف داره و انتظارِ تمجید. می‌خوام هر روز یه نکتهٔ جدید اضافه کنم، از انباشت‌ها یا کاستن‌ها. هر کدام به نوبهٔ خود موثرند.

    ظهر را بیخیال خواب شدم. خوابِ بهم ریخته‌ام بیشتر سرگردون و حیرونِ من موند و همینطور کسل و بُدخلق به روزم ادامه دادم. البته که کارهامو پیش بردم. و بعد دیگه در حد یه استراحت به چشما بود و وقتِ رسوندن خودم به ایستگاهِ نوشتن و آموختن.

    همینکه وارد لینک شدم تعجب کردم. استاد دیروز تهران بود و امروز شیراز. بی‌خبر و ناگهانی رفته بود مجدد سفر. باید کامنت‌ها رو می‌خوندی. بعد هم فهرست هفتگی کلمات را نوشتیم. این فهرست ابتدا معنا و ساختار خاصی ندارد. رفته‌رفته به تو یک فرمولی از وضعیت ذهنی، جسمی و روند زندگی را نشان می‌دهد. به ظاهر فقط کلمات‌ند اما خطِ فکری و جریان سازنده آن هربار دگرگون می‌شود. به عبارتی هر روز آدمِ دیگری می‌شوی. انتخاب ده واژه و نوشتن ده جمله- هر واژه یکی- را انجام دادیم از لیست واژگان منتخب دوستان در سال گذشته. فرصتی نیست برای نوشتن‌شان و البته خستگی هم در بازگو کردنشان بی‌شک اثر دارد.

    یک پومودورو آزادنویسی کردم. و نیمهٔ دوم آن؛ نخست به طرح سوال چرا و بعد به چه می‌شود اگر و در آخر سامان‌د‌هی ایده‌ها در مرحله دوم برای چگونگی انجام‌شان را پیاده کردم روی نوشتنم. نمی‌گویم پاسخ دقیق و کاملی گرفتم. اما نقطه‌شروع روشنی بود که بتوانم با استمرار به کشف‌هایی ژرف برسم.

    متن کانالم را اختصاص دادم به انرژی و هدایت آن. انرژی لازمهٔ حرکت است. دریافت آن پس از تحلیل امکان‌پذیر نیست. باید در حفظ و بالانس آن کوشا بود.

    و کتاب «آناندا» از بهروز رشید را به پایان رساندم. واگویه‌های یک مرد چهل ساله برای کودک درونش، که در قالب نامه‌هایی برای مادر هم نوشته شده اما نقش گذشته و آدم‌های آن، رهایی و تحقیر چنان پررنگ است که آن کودک هنوز ضجه می‌زند برای این ترک شدن. نه خود را بخشیده نه خانواده را، خاصه مادرش را. این کتاب پر بود از معرفی کتاب‌های دیگر و جملاتی که در تشخیص و تفکیک یاری‌دهنده است. کلماتم را هم از این کتاب صید کردم و در فایل بروز کردم.

    و تو ای دوست دیرینه و خاص من، تکرار نشدنی‌ترین اتفاق زندگی من هستی. امیدوارم جریان زندگی‌ات هموار شود و به آرامش‌خیال دست یابی. ممنونم بخاطر حضورِ پرشور و مهرورز‌ت.

    https://t.me/zahraballampour

    پاسخ

22. رشد پله‌ای

    به قصد بازگشتن به استمرار در نوشتن گزارش نیک می‌نویسم.

    از امروز، پرشور و غنی.

    اشتیاقم از تمرین برای دورهٔ شعر آغاز شد؛ با وبینار نویسنده‌ساز و نوشتن فری‌رایت هفتگی یکشنبه‌ها. رگباری نوشتم و فهمیدم نسبت به هفتهٔ گذشته آرام‌تر شده‌ام و نگاهم به زندگی، نو و خلاقانه شده است.

    ده کلمهٔ منتخب من از فهرست کلمات همسفران:

    شعر، مزه، پرهیز، رنگ، تمرین، موسیقی، عشق، هدف، طبیعت، خلوت.

    با شعر شروع می‌کنم، چون با آن نفس می‌کشم.

    در حالت کلی، می‌توانم مانیفست زندگی‌ام را با همین کلمات تعریف کنم.

    امروز در وبینار فهمیدم حتی در روزهایی که فِس‌ام، می‌توانم همین حال را سوژه کنم، درباره‌اش بنویسم و از دلش فکر تولید کنم. البته چه بهتر که بگوییم: فکر بیافرینیم.

    دو مورد مهم برای حفظ استمرار:
    ۱. گسترش دایرهٔ واژگان
    ۲. ژورنالینگ

    راستی، امروز توانستم با دوستم برای کلاس زبان هماهنگ کنم. خلاصه، یک ساعت و نیم ویدیوکال داشتیم و به تمرین پرداختیم. هر دو از نظر جسمی و روحی خسته بودیم، اما دوام آوردیم.
    https://t.me/WaterLilyEcho
    دوشنبه ۲۷ مهر

    پاسخ

23. سال‌واژه: ثمربخشی
    دیر خابیدم. کم خابیدم. بیدار شدم. اندک انرژی که داشتم را صرف کارهای پوچ کردم.
    وبینار نویسنده‌ساز کار نیک امروز من بود.
    فهرست هفتگی کلمات را نوشتم. نسبت به هفته پیش سرگردان‌تر به نظر می‌رسیدیم. می‌توانیم آنچه بر ما گذشته را فقط با تک‌واژه ابراز کنیم هم با واژه‌ها بیان می‌شویم هم در واژه‌ها خلاصه می‌شویم.
    از دفترچه ادامه‌نویسی یک ایده برای نوشتن در کانال تلگرامی‌ام گرفتم برای وقت‌هایی که هیچ ایده‌ای ندارم مانند چترنجات است.
    https://t.me/sohahashayeb

    پاسخ

24. از صبح درگیر برنامه‌ی آخر هفته‌ام. کلی کار انجام نشده‌ دارم.
    برنامه‌ی روزم با صفحات صبحگاهی را نوشتم.
    کتاب شعر:«گل بر گستره‌ی ماه» از رضا براهنی خواندم
    وبینار نویسنده‌ساز را بودم.
    فرداد را بردم کلاس.
    برای مریم کاپ‌کیک پختم و کادوی تولدش را دادم.

    پاسخ

25. دال عزیز
    یک ساعتی است می‌خاهم برایت از امروز بنویسم و هی دست‌دست می‌کنم. شب آخر سفر است. هم دلم می‌خاهد بخابم و هم نه. صبح را به‌نسبت زود بیدار شدم. ساعت نُه نشده بود به‌گمانم. صبحانه را خوردیم و زدیم بیرون. رفتیم یکی از جاده‌های اطراف به‌نام اولسبلنگاه. زیادی قشنگ بود. زیادی رفتیم بالا و باران و مه دیدیم زیادی. جایی ایستادیم و آش دوغ خوردیم. عاشق آن طعم ترشی‌اش هستم. پر بود از نعناداغ. خوشمزه‌ترش کرده بود. بعدش‌هم چایی نبات را زدیم. رسیدیم به‌جایی در جاده که دیگر هیچ‌چیز نمی‌دیدیم. کمی نشستیم میان همان مه و باران. بعد برگشتیم پایین. چقدر کیف داد شنیدن آهنگ‌هایی که برای برگشت گذاشتم. خوردن دانه‌های ریز باران به صورتم را چقدر پسندیدم. ناهار را در یکی از کبابی‌های بین راهی خوردیم و عجب چسبید. صدای نم‌نم باران روی سقف کلبه‌ی چوبی. گربه‌ای بود آنجا. یکی از پاهاش کوتاه‌تر بود. فکر کردیم شاید پایش زیر چرخی رفته یا در درگیری با حیوان دیگری چنین شده. اما صاحب آنجا گفت مادرزادی است و از سه بچه‌ی خودش‌هم، یکی‌شان همینطور است پاش. یک قلب داشت روی کمرش. بامزه بود. نگاهش کردم حسابی و از غذایم به او دادم. پایین که رسیدیم، از جایی اسکمو خریدم دوباره. طعم متفاوتی انتخاب کردم امروز. خوشمزه بود. ترش بود. می‌دانی که ترجیه می‌دهم مزه‌ها به ترشی و شوری بروند همیشه.

    رفتم به وبینار. استاد دوباره شیراز است یا هوش مصنوعی است؟ احتمالن توطعه‌ای در کار است، توطعه‌ای بزرگ. باز اکنون‌مان را آوردیم در قالبی از کلمات. بعدهم داشتیم درباره‌ی کلمات همسفران نویسنده‌ساز حرف می‌زدیم که دوباره افتادیم در مسیر و اینترنم از میان رفت. خدایش بیامرزد.

    آمدیم خانه و کمی استراحت کردیم. کمی کتاب خاندم. نمایشنامه‌ی «شب به‌خیر، مادر» از مارشا نورمن. نیمی از آن را خاندم و مجبور شدم کنارش بگذارم. می‌خاستیم دوباره برویم بیرون. لباس عوض کردم و رفتیم. سگی اینجاست که هرروز موقع بیرون زدن از ویلا تا لب جاده همراهی‌مان می‌کند. جوجه‌هایی که از دیشب مانده بود را دادیم بهش. یکی دوبار جوجه‌ها را نگه‌داشتم بالا و از پریدنش سمت دستم و گرفتن غذا، کیفور شدم. خوشم می‌آید از بازیگوشی‌شان. رفتیم جایی و رشته خشکار امتحان کردیم. چسبید. آنقدر زیاد که وقتی تمام شد دوباره سفارش دادیم. می‌چسبید با چایی. در مسیر برگشت رفتیم دنبال داروخانه. نقشه جایی را زده بود و پیدا کردیم. در آن خیابان به فاصله‌ی ده قدمی از هم، چهارتا داروخانه بود. تازه عجیب‌تر اینکه نام درمانگاه شبانه‌روزی و داروخانه‌شان دقیقن با درمانگاه و داروخانه‌ی شهرک یکی بود.

    برگشتیم و رسیدیم. کمی وسایلم را جمع کردم. فردا صبح زود قرار است راه بیفتیم. احتمالن فقط بیدار شوم و بروم در ماشین ادامه‌ی خابم را. آرایشم را پاک کردم. بعدهم آمدم بالا. کمی را با زرا حرف زدم. کمی‌هم تا اینترنت بود چرخیدم در اینستاگرام. خیلی زود، ریلزها تکراری شد. دو موضوع، بیشترِ پست‌ها را اشغال کرده بود. یکی شوی ویکتوریا‌سیکرت و آن‌ یکی‌هم اتفاقات فرانسه. گاهی‌هم تو این میون، پست‌های طنزی که با ماشین جدید تسلا می‌سازند، آمد. همانی که قابلیت پرواز دارد برای دو سه ثانیه.

    شاید کتابم را بخانم کامل و بخابم. شایدهم نخانم. درست نمی‌دانم چه پیش می‌رود. اتاق دارد زیادی گرم می‌شود و کلافه‌ام می‌کند. ذوق زیادی برای برگشت به اصفهان ندارم. گذشته چنین نبودم. دویت داشتم سریع برگردم به اتاقم. حالا اما دوست دارم سفر، کش بیاید. انگار هنوز آماده نیستم برگردم به مسئولیت‌هایم.
    ‌
    https://t.me/maryam_ebrahiimi

    پاسخ

26. از کتاب فرهنگ‌واره‌ی فارسی خلاق می‌خانم:

    «زمانی می‌توانید بفهمید در کلمه‌برداری به مهارت رسیده‌اید که هر روز حداقل دو سه واژه‌ی تازه به فهرستتان اضافه شده باشد.»

    واژه‌‌های برچیده از امروز:
    بی‌پیرایه، خیره‌سرانه، نوذهنی.

    به عادت هر هفته در نویسنده‌ساز کلمه بازی کردیم. می‌بینم کلمات امروزم در قیاس با هفته‌ی پیش آرام‌ترند. دیگر ردی از آن خشم و غضب دیده نمی‌شود.
    این واژه‌ها، چه جسورانه از احساسم می‌گویند، حتا بهتر از سطرها نوشتن.

    و اما کلمات محبوب من:

    شب، تمرین، طبیعت، خاطره، عشق، پرهیز، خلوت، نوشتن، شعر، رؤیا.

    پاسخ

27. بنام خدا
    گزارش نیک ۱۶۰:
    همیشه رفیق عزیزم
    می‌بینی چقدر روزهایم تکراری شده‌اند؟ ملولم از این تکرارها. هر روز با صفحات صبحگاهی آغاز می‌شود و باز هم همان آزادنویسی. تازگیِ این روزهایم برای تو تنها مخاطبم نامه نوشتن است.
    امروز از کتاب «نویسنده‌ساز» خاندم:
    • همه‌ی انواع نوشتار را بیازما. شعر بنویس. جمله‌قصار بنویس. مقاله بنویس. جستار بنویس. داستانک بنویس. داستان کوتاه بنویس. رمان بنویس. فیلم‌نامه بنویس. نمایش‌نامه بنویس.
    • در استفاده از تشبیه زیاده‌روی نکن. تشبیه تنبلت می‌کند، تصویر بساز.
    • اگر مصمم هستی نثری درجه‌یک داشته باشی، هر جمله را به چند شکل متفاوت بنویس. این کار بهتر است موقع بازنویسی صورت بگیرد.
    • کتابی نوشتن را در اولویت قرار بده؛ یعنی به جای اینکه «نان» را بنویسی «نون» و «را» را «رو» و «می‌شود» را «می‌شه»، شکل سالم آن‌ها را به کار ببر. البته شکسته‌نویسی هم کاربردهای خاص خودش را دارد، از جمله در دیالوگ‌نویسی؛ اما تو به عنوان نویسنده باید هر دو شکل سالم و شکسته‌ی زبان را بیاموزی و درست بنویسی.
    • رسم‌الخطی حساب‌شده داشته باش. مثلاً بدان که چرا به‌جای «مثلاً» می‌نویسی «مثلن». معیار من هم‌خانی گفتار و نوشتار است، پس با دلیل محکمی
    • خواب و خواهر و خواهش را این‌طوری می‌نویسم.
    • در بازنویسی، نوشته‌هایت را با صدای بلند بخوان؛ این کار از هر روش دیگری در کشف خطاهای نوشته مؤثرتر است.
    هزار کلمه تایپ کردم و سعی کردم تمرینِ «فهرست روزانه‌ی یک موجود» را بنویسم، اما سر از یک داستانک درآوردم.
    برایت بگویم چقدر شکرگزارم به خاطر اینکه با کتاب‌هایی آشنا می‌شوم که هرکدام یک شاهکارند، مثل «سنگ صبور»، «خسرو خوبان»، و حالا «شب‌یک، شب‌دو». که خیلی از خاندنش لذت می‌برم.
    داستان «پیش از ازدواج» را از چخوف خاندم. در خلوتم سعی می‌کنم داستانی مانند داستان‌های چخوف بنویسم البته این فقط یک تمرین است.
    در وبینار «نویسنده‌ساز» شرکت کردم. فهرست هفتگی کلمات را نوشتم، در مقایسه با هفته‌ی قبل اضطرابم خیلی کمتر شده‌است. از فهرست کلماتِ همسفرانِ نویسنده‌ساز، این کلمه‌ها را انتخاب کردم: «موسیقی، عشق، گفتگو، داستان، کلمه، رویا، لبخند، مرور، نظم‌دهی، خلوت، رنگ، احساس، لمس، شعر، طبیعت، تمرین، شب، هدف، نوشتن». هرچند تمام کلمات را دوست داشتم، اما دوست دارم از این کلمات بنویسم یا جمله‌نویسی کنم. بقیه‌ی وبینار هم به بخش پرسش و پاسخ گذشت. می‌بینی چقدر بعد از وبینارها حال‌وهوایم بهتر می‌شود.
    به سراغ «بوطیقای شعر نو» رفتم و چند صفحه‌ای از آن را خاندم.
    راستی، گفته‌ام برایت که یک کتابخانه‌ی شعر محبوب دارم که می‌توانم با هرکدام از کتاب‌هایش یک قدم بیشتر به شعر نزدیک شوم. پرسه‌ای در کتابخانه‌ام می‌زنم، چند شعر از چند کتاب شعر می‌خانم و کلی لذت می‌برم.
    قسمت دیگری از سریال Zero Day را دیدم که خیلی جالب بود.
    همیشه رفیق مهربانم، دوباره یک روز دیگر را پشت سر گذاشتم. به پایان امروز رسیدم و باز دل می‌دهم به آزادنویسی و روزنویسی.
    محبوب امروز:
    «بی‌آن‌که تو را ببینم
    در تو رها می‌شوم
    و در کف دریا چشم می‌گشایم
    رودم
    و به غرقه شدن در تو معتادم
    بی‌آن‌که بوی تو را بشنوم»
    شمس لنگرودی
    این هم یک گزارش نیکِ دیگر که نامه‌ای شد برای تو ممنون که کنارم هستی.

    پاسخ

28. بابا لنگ‌دراز عزیز سلام.
    الان که دارم این نامه را برایتان می‌نویسم، خوابم می‌آید. این روزها کم می‌خوابم. چاره‌ای ندارم. شاید جوانی باید اینگونه باشد. پوست خود را بکنی و جان به لب برسانی و خسته و کوفته گوشه‌ای بیفتی. امروز هم جور بود همه چیز. باید می‌دیدید که چه‌طور مهمان‌داری کردم. مامان نبود که از آموزه‌هایش بهره‌مند شوم. با دستمزد خودم، بساط مهمانی را مهیا کردم. یکی از دوستانم سعی دارد ولوله‌ی ازدواج در سر من بیندازد. بی‌خبر از اینکه من تن به آن نمی‌دهم. بابا به‌نظر شما زود نیست؟ زبان. با زبان بازی می‌کنم. انگلیسی هم جهانی دارد برای خودش. سعی می‌کنم بیشتر تمرین کنم. کلاس‌های دانشگاه بد نبودند. سعدی و صائب خواندیم. از استادِ سعدی ناراحت بودم. این شد که سرم پایین بود. نگاهش نمی‌کردم. دلم را شکانده. شاید با خود بگویید چرا این روزها اینقدر دل‌نازک شده‌ای؟ نمی‌دانم بابا. امشب هم حین پیاده‌روی اشک ریختم. درونم آشوب است. اشک‌ریختن کمی می‌کاهد از این دردها. با وجود خستگی و خواب‌آلودگی، سرزبان و نویسنده‌ساز را بودم. خوش‌حالم که به لطف سرزبان و نویسنده‌ساز تعطیل نمی‌شود اندیشه‌ورزی و نوشتن این روزها. بابا. باید زودتر بخوابم. می‌دانی که چهار و نیم صبح کلاس دارم. اوه بابا. پاک یادم رفت. 10 کلمه‌ی محبوبم را باید برایتان بگویم: نوشتن، شعر، داستان، عشق، طبیعت، موسیقی، کلمه، نظم‌دهی، پول، تغییر. اوس کلونتر گفتند گزارش نیک خود را با این کلمات آذین کنید. بابا. شبتان به‌خیر. غمتان نیز.
    دوستدار شما، مریم

    پاسخ

29. کلمات جان‌دار

    توی وبینار امروز برگشتیم به سی‌کلمه‌ی همسفران مدرسه. می‌آیی بنویسیم از آن‌ها؟
    موسیقی. هندزفری توی گوشم بود امشب تا بتوانم شلوغی اتاق را تحمل کنم. موسیقی‌های قدیمی‌ام آمدند توی گوشم و حالا غمگین‌ترینم.
    عشق. پاییزها عاشق‌ترم انگار. عاشق زندگی. عاشق دوام آوردن. عاشق کتاب‌خواندن. عاشق پیاده‌روی. عاشق آدم‌ها.
    تحرک. این روزها آنقدر پیاده‌روی می‌کنم که شب‌ها پا ندارم دیگر.
    گفت‌وگو. از گفت‌وگوهای سخت خوشم می‌آید و همینطور از گفت‌وگو درباره‌ی کتاب‌ها و سفرها و فیلم‌ها و بیمارها. امروز کدامشان را داشتم؟
    داستان. توی هر شرح‌حال چند دقیقه‌ای از بیماران داستان زندگیشان را می‌فهمم‌. داستان‌ها زندگی‌اند یا زندگی‌ها داستانند؟ “حرف و سکوت” محمود کیانوش را چند صفحه خواندم امشب. هر چند صفحه‌اش یک داستان مجزاست شاید.
    کلمه. ساحلک می‌گوید امروز کمترین تعداد کلمه را نوشتم توی این هفته. اما کلمات هفتگی امروز را نشمرده ساحلک. نوشتن‌شان زنده‌ام می‌کند. خودم‌ را زیر ذره‌بینشان می‌گذارم به بررسی عمیق.
    پرهیز. چند روز است نمی‌پرهیزم از اینستاگردی‌. چرایش را نمی‌دانم.
    رویا. خواب‌هایم یادم نمی‌مانند چرا؟
    پیگیری. درس خواندم امروز و دولینگو را انجام دادم. نوشتن هم بود و پیاده‌روی.
    لبخند. لبخند عضو صورتم است. بدون لبخند فک‌هایم کلافه‌اند.
    مرور. مرور را دوست ندارم. تکرار را دوست ندارم.
    خاطره. هر روز یک خاطره است.
    خط‌خطی. دستم از خط‌خطی کردن می‌هراسد. می‌ترسد بد خط‌خطی کند. تا دست مسلح‌ام به کمالگرایی‌‌.
    نظم‌دهی. هر روز که خسته‌‌‌ و بی‌جان برمی‌گردم از بیمارستان، همین جمع‌وجور کوچک لباس‌ها را هم نظم‌دهی حساب می‌کنم. همین کوچک‌قدم‌ها کافی‌اند گاهی.
    خلوت. خلوت‌گاهم سالن مطالعه است‌. خلوت و سکوت و سکون.
    رنگ. رنگی‌اند روزها. رنگ دارد زندگی. گالن‌گالن رنگ خریده‌ام برای وصل بودن به زندگی.
    احساس. احساس می‌کنم که بی‌احساسم گاهی. اما همین که احساسش می‌کنم نقضش می‌کند تا حدی. بی‌احساس بودن از حساس بودن راحت‌تر است.
    لمس. لمس. لمس. لمس.
    مزه. دهانم تلخ است. قرص برگشته توی حلقم و با آب هم پایین نمی‌رود.
    شعر. تمرین شعرم مانده. کی بنویسیدش.
    طبیعت. چشم‌هایم برق می‌زنند از دیدن هر روزه‌ی برگ‌های رنگی توی خیابان. هر روزِ این فصل را باید توی خیابان‌ها باشم.
    آینده. فکر کردن به آینده را دوست ندارم، چون مبهم است و رسیدن بهش سخت. اما از قدم‌های کوچک برایش نمی‌گذرم.
    بو. بوها دماغم را گشاد می‌کنند که تک‌تک ذره‌ها را جذب کند.
    قرار. قرار گذاشته‌ام که بیشتر بمانم توی خوابگاه تا به کارهای عقب‌افتاده برسم. اما سخت است خوابگاه ماندن.
    تمرین. دارم تمرین می‌کنم کمتر اذیت شدن توی خوابگاه را. بعد از چهار سال فراموشم شده چطور توی خوابگاه زنده بمانم.
    شب. شب‌ها گرم است اسماعیل. این کولرها را چرا بسته‌اند؟
    هدف. هدف‌‌گذاری توی این مملکت شبیه راه رفتن روی هوا است.
    پول. آدم از چیزهایی که ندارد حرف نمی‌زند.
    تغییر‌. به فکر یک تغییر کوچک ظاهری‌ام. می‌گویم موی چتری و مخالفینم را به مبارزه می‌طلبم.
    نوشتن. نوشتن محرک من است. نوشتن آرامش و تغییر است. نوشتن زندگی است.

    پاسخ

30. گزارش نیک:۱۴۰۵٫۷٫۲۷

    امروز بعد از خوردن صبحانه, فایل وبینار را گوش کردم.
    بعد از آن به محل کارم رفتم.امروز جشنی به مناسبت روز جهانی غذا داشتیم .به بچه ها خیلی خوش گذشت. و به قدری خوشحال بودند که با سر درکیک فرو رفته بودند.

    عصر به خانه برگشتم.و بعد از اندکی استراحت شروع کردم به پختن خورشت قیمه.

    بعد ازشام ،کلیپ مربوط به جشن امروز را درست کردم.خیلی وقتم را گرفت. وچشمانم حسابی خسته شده بود.

    بعد از آن مقداری تمرین آزادنویسی را انجام دادم.

    چند جمله درباره شب….

    شب انتهای هر روشنایی است.

    شب به سرعت خودش را به روز می رساند، انگار ازخودش بیزار است.

    شب درتمام ثانیه هایش روز را صدا می زند انگار از تاریکی می هراسد.

    من در کمین سکوت شب هستم،سکوتی پر از آرامش.

    شب چه در خود دارد که با وجود تاریکی آرامش بخش است؟

    پاسخ

31. گزارش نیک:
    داشتم توی سایت مدرسه نویسندگی پرسه میزدم که با تیتر جالبی مواجه شدم. «روایت درمانی»
    به نظرم جالب اومد استفاده از نوشتن به عنوان دارو برای پذیرش چیزی که توان تغییرش رو نداریم. چقدراین روزها حس میکنم نیازدارم به پذیرش وتمرین صبر.
    کلمه ای که درنویسنده ساز راجبش صحبت کرده بودیم.
    به قول خانم هروی «محقق، نویسنده و مدرس حوزه روانشناسی رشد فردی و خودشناسی» باید مرگ ها رو به رسمیت بشناسیم تا تولدها در زندگیمون اتفاق بیوافتد.
    انگار چیزی یا چیزهایی درونم دارن میمیرن یا حتی شاید نسخه ای از من.
    داستان رو الان بیشتردرک میکنم واهمیتش رو.
    همه آدم ها حتی آدم هایی که ما ازشون الهام میگیریم بخاطر داستانشون هست.
    یه کتابی این روزا توجهمو به جودش جلب کرده «با اینکه عادت به خوندن کتاب نداشتم و بیشتر پادکست گوش میدادم و ویدئو آموزشی میدیدم دوست داشتم کتابخون بشم چون به نظرم لذت دیگه ای داره».
    این کتابه نیمه روشن من که حالت ژورنال نوشته شده از ماتیلدا هایندو عنوان و جلد کتابش برام جالب بود.
    وزمانیکه توی کتابفروشی قدم میزدم؛توجهمو جلب کرد دیدم چقدرمتن روان وخوبی داره؛نقاشی های ساده و جالبی داشت و انگارکودک درونم باهاش ارتباط گرفت.
    موضوع این کتاب درباره تجربه کسی هست که درگیر تروما و افسردگی بوده و داستان زندگی خودشو توضیح داده که چطوری تونسته بهبود پیدا کنه وتوی صفحات مختلف تمرین داره و حتی اگه آماده خوندنش نباشید بخاطر حسی که در شما به وجود میاره، شما روارجاع میده به بخش دیگه ای از کتاب.
    برای من کتابش بیشترحس یه دوستی رو میده که همیشه همراهمه در کنارمطالب تخصصی و دوره های خودشناسی و یا کمک روان درمانگراین مدل کتاب ها به نظرم کمک کننده هستن.البته کتاب های تخصصی تر هم هستن ولی من دوسش داشتم.
    من امروز هزار کلمه نوشتم و دیروز هم صفحات صبحگاهی نوشتم و تمام روز یا توی وبینارها بودم یا مطالب سایت میخوندم یا مینوشتم و دوره های خودشناسیم رو گوش میکردم؛ که چقدرهمین نوشتن بهم کمک کرده چون گوش کردن به اون مفاهیم عمیق درباره روان و ناخودآگاه چیزی نیست که بشه فقط با گوش کردن تغییرکرد. ولی تا اومدم گزارش نیک رو بنویسم نزدیکا صبح بود. این روزا به شوق نوشتن و چک کردن مطالب سایت بیدار میشم؛ معنای تازه ای به زندگیم داده.
    هدفم برای یکسال پیش رو بیشتر شناختن خودم و نوشتن پیوسته و شروع کاری هست که بهش علاقه دارم.
    سال واژه ای که انتخاب کردم هم سلف لاو یا عشق به خود هست و این روزا دارم هر روز واسش کارهایی انجام میدم.
    و دلم میخواد بیشتردر قرارها و جمع هایی باشم که آدما کتاب میخونند،مینویسند،به معنا اهمیت میدن و دنبال ماجراجویی و شناخت دنیای درونشون واطرافشون هستن.
    من هنوزتمرین روایت درمانی روانجام ندادم ولی میام از تجربم مینویسم.
    این اولین گزارش نیک من بود به نظرم نوشته هام خیلی میتونه بهتربشه، اما خوشحالم که دارم مینویسم.
    بازم ساعت از 12 گذشت…

    پاسخ

32. ۵/۷/۲۷
    دوشنبه ماراتن
    دويديم و دويديم
    هيچ جا رامون ندادن
    گفتن که توی جاده
    دونده ها زيادن
    دويديم و دويديم
    فايده نداشت دويدن
    به همه چی رسيديم‏
    به جز خود رسيدن

    دويديم و دويديم
    اسپند و دود نکردن
    گفتن فقط زير لب ‏
    کاش برنو بر نگردن

    چه روزای قشنگی
    عشق و نفس کشيديم
    روی گلای قالی ‏
    با خنده دست کشيديم

    روزهای روشن عشق
    شب و ستاره کاشتيم
    به جز تقدس نور
    چيزی رو دوست نداشتيم
    پاييزه عاشقيمون
    غرق پرانه ها بود ‏
    هوای پاک و شرجيش
    دور از بهانه ها بود
    تو گرگ و ميش ترديد
    گلايه رو نديدی
    به خاطر رسيدن
    دويديم و دويديم

    دويديم و دويديم
    سيبا رسيده بودن
    سه فصل آزگار بود
    همه دويده بودن
    دويديم و دويديم
    تا رسيديم به ديوار
    اون ور ديوارم باز
    خورديم به خط تکرار
    دويديم و دويديم
    ‏ قصه زندگی بود‏
    که باسه اون دويدن
    فقط ديوونگی بود
    ‏ ‏
    از کوچه های غربت
    محو چشای گود شد
    دست من و نگاهت
    واسه سپيده پر شد
    هر روز غروب که ميشد
    وقت قرارمون بود‏
    روزی که گل ميدادی
    فصل بهارمون بود
    ثانيه ها گذشتن
    ترانه ها چکيدن
    اهالی روزگار
    ديگه مارو نديدن
    يه پرده حرير و
    رو بختمون کشيديم
    طبق يه سنت زرد
    دويديم و دويديم
    مریم حیدرزاده

    پاسخ

33. نامه به قورباغه

    سال‌واژه‌ام: نظم

    سلام قورباغه‌ی عزیزم. می‌خواستم نامه‌ای بنویسم اما هرکاری کردم و به هرکسی فکر کردم دیدم خجالت می‌کشم بهش بنویسم. پس تو را انتخاب کردم که موجودی هستی بی‌جان. اما شاید بهتر از همه بشناسیم. چون بالاترین طبقه‌ی کتابخانه‌ام نشستی و تمام کارهایم را می‌بینی. پس گزارش دادن به تو بی‌معنی است؟ خودت از قبل می‌دانی و حفظ کرده‌ای چون تقریبا شبیه هم‌اند روزهایم؟ مشکل خودت است.

    خواب دیدم تو کوچه‌ی مدرسه‌ی ابتدایی‌ام خانه‌ای داریم. کوچه شلوغ است و همه درحال برگشتن از مدرسه. من جرئت می‌کنم تنهایی بیایم بیرون. کمی راه می‌روم. حالا کوچه خالی و روشن است. شبیه بیابان. فقط یک مبل‌فروشی باز است. که فروشنده‌اش دارد نگاهم می‌کند. فقط نگاه. اما کمی می‌ترسم. با جلو رفتن چندین فکر بد به ذهنم می‌آیند. درنهایت تسلیم می‌شوم و برمی‌گردم. موقع برگشتن می‌بینم در قفل ندارد و نگران می‌شوم. در آبی و رنگ‌ورورفته. البته خانه‌ی واقعی نیست. یک‌جورهایی شبیه کلبه یا ماشین‌هایی که تبدیل به خانه می‌شوند. خواب‌هایم معمولا مستقیم نیستند. پر از نمادند. مثلا خانه شاید نماد جایی است که حس امنیت دارم.

    بعدش تقریبا یک فصل از کتاب برتری خفیف خواندم. می‌دانی اگر می‌خواهی به‌جایی برسی یا هرروز برایش کاری می‌کنی. یا هدف را حذف می‌کنی. من فکر کردم گاهی شده مسیر را حذف کرده‌ام. و هدف را با خیال برای خودم نگه داشتم. برای همین خیال نکنی بهتر است شاید. تو چه می‌کنی وقتی من نیستم؟ کتاب‌هایم را می‌خوانی؟ اگر خیال نکنم از کجا ببینم چه می‌خواهم. باید تصویری چیزی ازش داشته باشم که رسیدنی بشناسمش. هیچ نظری ندارم کجا می‌خواهی بروی. شاید پرنسی هستی که منتظر نجاتی. یادت باشد که اوایل بغلت می‌کردم. چون زرد و سبز بودی.

    بیشتر روز باز هم درس خواندم. و خواندم و خواندم و خواندم. یعنی ۴ جلسه. درباره‌ی هیپوفیز بود و بقیه‌اش.

    ملودی را بالاخره حفظ کردم. اول باید چندین‌بار بزنی تا حافظه‌ی عضلانی ایجاد کنی. بعدش نت‌ها را تمرین می‌کنی. این‌شکلی خیلی راحت‌تر می‌شود. تو کلاس هم که رو تایم وبینار بود آهنگ جدیدی تمرین کردیم. کمی سخت بود. همزمان زدن با ریتم سخت‌تر است. مشتاقم تمرینش کنم.

    کلی آهنگ جدید از Evdeki Saat یافتم. خیلی دوستش دارم. یکی این پایین بفرستم. این پایین یعنی کانالم. تو که شنیدی. چرا می‌پرسی.

    خیلی کم از سریال Dark دیدم. سریال دیدن را دوست دارم. خصوصا اگر امتحان داشته باشم.

    ولی چند دقیقه‌ای تو وبینار بودم. بحث از همان ۳۰ کلمه بود. کلمه‌های مورد‌علاقه‌ام: موسیقی. رنگ. پیگیری. تمرین. هدف. پول. تغییر. نوشتن. مرور. تحرک
    و بعدا کلماتی نوشتم در توصیف این‌ روزهایم. خیلی فرق داشتند. چون محیط فرق کرده و آدم‌ها. امتحان هم فرق کرده. در کل کمی بهترم انگار. عجیب است وقتی امتحانی ندارم خیلی وقت اضافه می‌آورم و همین مضطربم می‌کند. الان اما کارهایم مشخص‌اند. مثل خودت. فکر کنم. تو چه کارهایی می‌کنی؟ کارهایی مثل قورباغه‌ها؟ یا شاید کتابدارها.

    خب قورباغه من به برنامه‌م رسیدم. تمام مباحث غده‌ی هیپوفیز و آدرنال را تمام کردم. می‌شد ۸ جلسه فکر کنم. آفن به خودم.

    و می‌دانی تکلیفش را برایش انجامش دادم. سعی کردم مثل خودش بچه باشم. به جزئیات توجه نکنم و خوب رنگ نکنم. جالب بود.

    بعدش آها. آهنگ‌هایم را نشانش دادم. یا گوشاندم. نمی‌دانم.

    تازه داستان‌کوتاه میز میز است را هم خواندم و یک غزل از میر کرمانی. خیلی جالب بودند. اولی خصوصا خیلی متفاوت بود. شعر اما اگر بخوانم خوشم می‌آید. مشکل این است که دستم به سمتش نمی‌رود. بیشتر دوست دارم بشنوم.

    حرف‌هایم همینقدر بود.

    نمی‌دانم چطوری نامه را تمام کنم. مثلا امضا بزنم. یا این شکلی؟

    تا نامه‌ی بعدی
    یا
    با بهترین آرزوها، سوین

    پاسخ

34. سال‌واژه/ فصل‌واژه: حرکت

    توی ناراحتی می‌نویسم. راضی نیستم از این کار ولی چاره‌ای نیست.
    از هم‌اتاقیم ناراحتم. سری دارد دراز. باز نمی‌کنم.فقط در همین حد که عصبی و ناراحتم از اینکه اون حق دارد عصبانی باشد ولی من نه. منطقی نیست نه؟ حتی نشان دادن ناراحتیم هم ناراحتش می‌کند.
    امروز زایشگاه باز هم خبری نبود. امتحان دادیم و خراب کردم. از جایی که انتظار نداشتم سوال داد. ولی بعد کلی گفتیم و خندیدیم. یک مادر سزارینی آمد و کارهاش را انجام دادم.
    و فقط همین. دیگر هیچ نشد جز اینکه استاد گفت گروهی بودید بسیار خوب و قوی. گفت از هفته‌ی دوم به بعدِ کاراموزی، خیلی بیشتر و بهتر از یک کارآموز تازه کارِ ترم پنجی کار کردید و تاکید کرد که می‌خواهد مارا برای خودش نگه دارد. نزدیک خودش. کار یادمان دهد و ما پتانسیلش را داریم و اینجور حرف‌ها. انتظار نداشتم بعد اینکه چند بار سر کند کار کردن تذکر گرفتم این حرف‌ها را بشنوم اما مثل اینکه از پیشرفتم در همین چند هفته راضی بوده. انگار رشد این طور کار می‌کند. بی‌صدا. در پس تلاش‌هایی ناپیدا‌. استاد دقیق و تیزبینی داریم که تلاشم را دید و شخصیتم را شناخت و هدفمند کمکم کرد. دلم برایش تنگ می‌شود. چندین بار تاکید کرد که فراموشم نکنید. این جمله هر بار درگیرم می‌کند. از کجای دلت کلمه، جمله می‌کنی که هر بار خواهشِ پشت جمله‌ات دلم را می‌پیچاند؟
    تصمیم گرفتیم لاک‌بوک‌ها را پرینت نگیریم برای امضای استاد، تا همین بهانه‌ای باشد برای سر زدن به مطبش.
    طی یک اتفاق مرموزانه کاراموزی بعدیمان برای حدود دو هفته تعویق خورد.
    ظاهرا برای استاد گنجی مسئله‌ای پیش آمده که همه گفتند چیزی نیست اما جو سنگین و پچ‌پچ‌های اساتید پشت درِ یکی از اتاق‌های زایشگاه نشان می‌داد که واقعا چیزی هست.
    نگران شدیم و از استاد جاوید پرسیدیم اما جوابی نگرفتیم.
    همین تعویق شد آسودگی کوچکی وسط آشفتگی‌های بزرگمان.
    به مامان زنگ زدم و گفتم پنج‌شنبه عصر خانه‌ام تا هفته‌ی بعد دوشنبه. گل از گلش شکفت. دلم براشان یک‌ذره شده. جدا از اینکه این هفته ششمین هفته‌ایست که خانه نرفتم، نزدیک یکماه تمام است که ندیدمشان.
    از همین الان انتظار پنج‌شنبه را می‌کشم.
    توی این دوسال شاید این‌بار بیشترین حجم دلتنگی را کشیدم. به دلایل نامعلوم. واقعا نامعلوم.
    https://t.me/ravaanehh

    پاسخ

35. چشمانم باز نمی‌شوند که بلند بنویسمش فقط بگویم امروز با سه ساعت خواب، از هفت صلح دو تا کلاس شرکت کردم تا ساعت یازده و نیم. بعدش غذا خورده نخورده، رفتم نهاد. تا یک نهاد بودم. بعد رفتم کتابخانه مرکزی. تا دو و چهار دقیقه درس خواندم. بدو آمدم که بروم کلاس فارسی. تا چهار و نیم سر کلاس آن بودم. پست بند آن، ساعت پنج رفتیم دوشنبه بازار. رسما پاره شدیم از حمل تره‌بار تا رسیدیم اتاق. چای خوردیم، غذا خوردیم و افتادیم از خستگی. ساعت ده و بیست دقیقه بیهوش شدم و دو ساعت بعد که حالا باشد، بیدار شدم و آبی خوردم و گفتم براتان بگویم چه از سر گذراندم امروز.

    پاسخ

36. سال واژه: تحول
    امروز فیزیوتراپی نرفتم . برای تاثیر بیشتر، باید مراحلِ درمان منظم و هرروزه انجام شود. اما حس خستگی و لجبازی سراغم آمده بود. بهتر. حسابی سیرخواب شدم.
    کتاب «بادام، اثر وون پیونگ سون» را به انتها رساندم.
    داستان کره‌ای درباره کودکی که به بیماری آلکسی تایمیا مبتلاست.
    اختلالِ روانی که شخص دچار ناتوانی در شناسایی و بیان احساسات می‌شود. شاید در مورد این کتاب و تأثیرش بر احساس و افکارم را، به‌زودی در قالب یادداشت بنویسم.
    وبینار نویسنده‌ساز امروز پر از واژه بود. هم در تمرین فهرست‌نویسی و هم معرفی واژه‌های منتخب همسفران نویسندگی.
    من هم که شیفته‌ی واژه‌بافی و واژه‌بازی.
    بهانه‌ای شد تا زودتر تمرین کارگاه خودواژه را بنویسم و ارسال کنم.
    درس‌برگ جلسه‌ی اول کارگاه را مرور کردم و با انتخاب چند واژه، شعرکی از برگ‌های دل‌خون و جگرپاره‌ی درخت سرو نوشتم.
    البته که حس و حال روحی خودم زیرمتن این نیمچه شعر بود.
    از تبدیل صوت به متن کمک گرفتم تا کمتر به دستم فشار بیاورم. ویرایشکی و بعد هم شد پست کانالم.
    بعد از وبینار رفتم سراغ دوستان باستانی‌ام که یک زمانی هم‌دوره‌ی کلاس قرآن بودیم.
    چقدر از دیدنشان ذوق کردم و بی‌‌خیالِ شخصیت و عادات و رفتار تغییرنکرده‌‌اشان، دو ساعتی گفتیم و خندیدیم.
    دلم پیش انبوه ننوشته‌ها و نخوانده‌هایم بود. پس افسار وقت‌کُشیِ افراطی را کشیدم و روی پی‌دی‌اف « میز، میز است و غزل میر کرمانی خیمه زدم.
    هر دو جان‌بخش و چشمگیر بود.
    باز کردنِ سایتم به مشکل برخورده، به دانیال(گل‌پسرِ کم‌پیدا) پیام دادم. قرارشد رسیدگی کند. امروز نسبت به روزهای قبل کمی فعال‌تر بودم. پس به خودم جایزه دادم و با کمی بازیِ محبوب گوشی‌ام، یعنی کندی‌کراش دلِ کودک درونم را شاد کردم.😊

    پاسخ

37. صبح و آزانویسی و درس تا نیمه‌ی روز. کش ارتودنسی‌ام را بعد از مدت‌ها انداختم. دکتر اگر بداند این‌قدر سهل‌انگارم در این مورد، پنسش را تا لوزالمعده‌ام پیش می‌برد. دی‌ماه، سه سال می‌شود که دهانم پر از سیم است، خسته شده‌ام. هم از سیم‌ها هم از زندگی.
    کتاب خواندم و دوباره درس تا شب که مامان برای شام صدایم کرد. بعدِ شام، فیلم دیدیم و بعد چرخی در کانال فهیم عطار زدم و حالا روی تخت دراز کشیده‌ام و گزارش تُنُک امروزم را می‌نویسم. ثبت که بشود می‌خوابم.

    ۲۷ مهر| شماره‌ی بیست و چهارم

    پاسخ

38. گزارش‌نیک”1405/7/27″ مهر. روز دوشنبه.

    دعا خاندم. سپاسگزاری بعد از غذا را انجام دادم.

    کتاب”یک لیوان شطح داغ” از احمد عزیزی را خاندم.
    کلمه‌برداری هم از همین کتاب انجام دادم.
    بخش‌هایی را هم با صدای بلند برای آجی خاندم.

    کتاب”فیل‌ در تاریکی” از قاسم هاشمی‌نژاد خاندم.

    زمانی موسیقی گوش کردم.

    نویسنده‌ساز شرکت کردم.
    کلماتی را قبلن انتخاب کرده بودیم.
    یکی از آن کلمات موسیقی بود.

    موسیقی فقط ترکیب چند ساز نیست.
    ترکیب تمام جهان‌ها‌ با جهان شنونده‌ست.
    هر ساز خودش یک جهان دارد که با در کنارهم قرار‌گرفتن جهان هر کدام یک جهان نویی متولد می‌شود و با جهان شنونده گره می‌خورد.
    آن هنگام که تو را می‌رقصاند با جسم تو گره‌ش وزین‌تر‌ست.
    آن دمی که تو را می‌گریاند با دل تو گره می‌‌زند.
    آن آنی که چشمان‌ت را می‌بندی و با او می‌روی در شور شعوری‌ که نه گفتنی‌ست‌، نه دیدنی‌ست با روح‌ت گره می‌خورد تو را مست شوری و شور مستی می‌دهد همان‌جا که تو یک‌پارچه شور و ساز می‌شوی.
    همان‌جا که موسی‌
    قی‌
    موسی‌
    قی
    می‌شوی.

    امروز متوجه شدم تاریخ‌های وسط که مربوط به ماه‌ست را می‌‌زدم ماه ۶ که مال شهریور می‌شود.
    حالا باید یک‌ روز درست کنم.
    من همیشه با این عدد ماه وسطش در تاریخ چه عددی می‌شود را اشتباه می‌کنم.
    از قدیم‌الایام همین گونه بوده‌ام.

    اینم از نیک‌نیک امروز.

    https://t.me/speechoff

    پاسخ

39. حلزون امشب هم قشنگ مرا یاد کاردستی با مقواهای نازک انداخت.
    امروز به برادرم تلفن کردم تا بعدِ جراحی حالش رابپرسم،
    جواب نداد پس بهتر که برایش نامه بنویسم.
    هادی جان، امروز بعد از ظهر به تو تلفن زدم اما نتوانستی جوابم را بدهی، برای همین تصمیم گرفتم که نامه!ی برایت بنویسم. از صبح که بیدار شده‌ام دچار کلافگی هستم، نمی‌گویم تنها دلیلش نگرانی‌م بابت جراحی توست.
    دلایل بسیار زیادتر و مهم‌تری هم دارم.
    راستی وقتی دکتری کارش به تیغ جراحی بکشد، می‌شود از. زبانزدی مثل عاقبت خیاط در کوزه افتاد استفاده کنم؟
    نمی‌شود؟
    هادی از صبح شروع کردم به نوشتن، نوشتن و نوشتن. این روزها توی دفتر جدیدی می‌نویسم که جلدش مرا یاد تو می‌اندازد
    ، یاد دفترهایی که وقتی کوچک بودیم با هم از مغازه لوازم تحریر فروشی ارژنگ می‌خریدیم، یادت هست؟
    البته تو انقدر باهوش هستی که بدانی این دفتر خودِ آن دفترها نیست.
    بلکه شبیه آن است آن هم فقط جلدش.

    تو آن موقع‌ها اصلاً حوصله نوشتن نداشتی، حتی تکالیفت را، یادت هست؟
    و من عاشق نوشتن بودم.

    اول دبستان که بودی تمام مشق‌هایت را بی‌آن‌که بخواهی برایت می‌نوشتم.

    یادت هست بابا می‌گفت هادی بدخط شد چون شکوه مشق‌های دبستانش را نوشت؟
    بعد هم که دکتر شدی ، می‌گفت؛
    هادی دکتر شد چون شکوه مشق‌هایش را نوشت.
    این‌طوری بدخطی پزشکان را با مشق ‌هایی که من نوشتم و باعث بدخطی‌ت شدم به هم ربط می‌داد.
    هی به حاشیه می‌روم.

    بالاخره به ظهر که رسیدم با نوشتن‌های پی در پی حالم بهتر شده بود.
    به امور هرروزه رسیدم.
    ببین امروز دارم کتاب فئودور داستایوفسکی را می‌خواندم، کتابی که دو داستان از او را در خود دارد، قلب ضعیف و بوبوک.
    جز خواندن این کتاب و نوشتن به کارهای زیادی پرداخته‌ام، یکی از کارها، می‌دانی چیست؟
    آماده کردن مطالبم برای ماهنامه.

    اصلن خبر داری من و دوتا از دوست‌هام یک ماهنامه منتشر کرده‌ایم؟

    هادی جان، آیدا کارهای گرافیکی مجله ما را انجام می‌دهد.

    این ماه لینک مجله را حتمن برایت می‌فرستم.

    بعدازظهر پیاده‌روی مفصلی داشتم. هم اینتروال که برایم چربی‌سوزی کند، هم مقداری پیاده‌روی عقبکی و هم مقداری پیاده‌روی برای فکر کردن.
    نویسنده ساز دو روز پیش را شنیدم. درباره سره‌نویسی بود.
    برایم جالب بود، شیدایم کرد.
    اوه، گفتم شیدا،
    یادم باشد برای او هم نامه بنویسم.

    امروز فیلمی ندیدم، سریالی ندیدم، فقط خواندم و نوشتم.
    اتفاق جالبی موقع نوشتن توی سایت نیک‌نویسی پیش آمد.
    شاید فردا شب بیشتر برایت تعریف کنم.

    همه‌ چیز را،
    مفصل از نویسنده‌ساز بگویم از شاهین کلانتری از سایت گزارش نیک و خیلی چیزهای دیگر.
    الان بهتر است بروم و بخوابم.
    مراقب خودت باش
    شب خوش و خدا نگهدار.

    پاسخ

40. زیاد بود امروز

    خوابیده بودم. صبح را می‌گویم. با عصر. صبح و عصرم قاطی شده بود. 

    صبح بیدار شدم و رفتم مدرسه مثل هر روز. امتحان ریاضی گرفتم و زنگ ورزش. فوتبال. گله گله مصدوم. بعد هم فارسی. درس سوم. بندها را مشخص کردیم. زود تمام شد. درد نداشت امروز. 

    خانه بودم. ناهار خورده. لباس عوض کرده. روی مبل لمیده. صفحه‌های آخر شب هول توی دستم. خواندم. خواندم. خواندم. تمام شد. ابراهیم و اسماعیل و هدایت و هادی. 

    خوابیدم. زودِ زود. شیرجه رفتم زیر خواب. عمیق عمیق. خوابیده بودم. عصر بود. بیدار که شدم. صبح بود. مدرسه‌ دیر شده بود. تاپ تاپ. تاپ تاپ. قلبم می‌زد و گوشی‌ام با صدای بلند زنگ می‌خورد. ساعت چهار بود. چهار عصر. سهیل گفت سلام. بیدار شدی؟

    نشستم و یه مشت مدارک دورم. کپی کپی اصل اصل. دهن‌کجی می‌کردند کدملی‌‌ها.

    فاطمه زنگ زده بود. فکر کرده بود شاید خوابم. خیره به زمین گوش دادم. خمیازه. خمیازه. 

    وبینار بودم. برگه‌های امتحان ریاضی توی دستم. گوشم تو وبینار. دستم روی برگه‌ها چرخان. چقدر خیلی خوب شدند بچه‌ها. بیشتر از هر سال. 

    نوشتم. نه زیاد نه کم. از شب هول نوشتم. درباره‌اش هم خواندم. نوشتم باز هم. آزادِ آزاد. 

    سهیل دیر می‌آمد. من هم دیر کردم. وقتی آمد غذا تازه بود. به خصوص ته‌دیگش. ماکارانی پختم. با ترشی گوجه‌ی الهام. آشپزخانه که تمام شد. نشستم روی مبل. شعری توی سرم بود. یک شعر. دو شعر. نوشتم. ماندند منتظر. شاید فردا. شاید پس‌فردا. چکس به دست.

    شام خوردیم. سهیل که آمد. حرف زدیم. چای. حرف زدیم. میوه. حرف زدیم. کله‌ها تو گوشی. و باز نوشتم. از امروز. امروز. امروز. زیاد بود امروز.

    گفت و گو: دوستش دارم اگر با سهیل باشد یا زهرا یا فاطمه.
    کلمه: کم دارمش خیلی.
    خاطره: چقدر می‌نویسمت هر دم.
    خلوت: چه چیزی بهتر از تو؟
    شعر: بیشتر می‌خواهمش و بیشتر باید.
    پول: چرا همیشه کمی؟
    نوشتن: مثل شعری که می‌خواهمت هر روز بیشتر.
    داستان: خواندنت را بیشتر از نوشتنت دوست دارم.
    احساس: هر روز زیاد نگاهت می‌کنم.
    آینده: چه خواهی شد؟ می‌پرسمت زیاد.

    پاسخ

41. آنجا که سخن بازمی‌ماند موسیقی آغاز می‌شود.
    «شاهرخ مسکوب»
    نیکو داشتم نوشته‌ام را با این جمله درباره موسیقی به جریان بیندازم مثل شاهرخ مسکوب
    «موسیقی، فصل مشترک زندگی بشر است.»
    به هر زبان و فرهنگی که باشی. سفید باشی یا سیاه. چشم بادامی باشی یا چشم آبی، وقتی موسیقی غمگین می‌شنوی اندوه روی دلت سایه می‌اندازد. نت‌های موسیقی که می‌آید روی شش و هشت، رقص، می‌شود خانه هیجانات و شور وشوقت. و این معجزه موسیقی است.
    اصلا بیاییم به موسیقی طور دیگر بنگریم. فکر کنیم موسیقی هم بو دارد هم مزه، هم طعم وهم رنگ. مثلا پیانو رنگ شکوفه‌های آلبالوست و طعمش آدامسی. صدای ‌تار نارنجی است و طعمش پرتقالی. صدای دف ترش و شور است و طعم لواشک می‌دهد. کمانچه تلخ و ترش است و بنفش. طعم ترومپت گس است و کاخن شور مثل پفک. سنتور زرد لیمویی است با طعم پاستیل. حالا فکر کن توی کنسرتی نشسته‌ای که مکانش مهم نیست و اینکه تو کجایی باشی. یکباره رنگ و بو و طعم را یکجا می‌ریزد توی جانت. این است معجزه موسیقی.
    هانیه آصفی
    ۲۶مهر ۱۴۰۵

    پاسخ

42. حیاط خانه‌ی ما پُر بود از مورچه‌های ریز و درشت. مورچه‌ها را دوست داشتم. مخصوصن مورچه‌هایی که دانه‌هایی سه برابر قد خودشان را به دهان می‌گرفتند و از دیوار بالا می‌رفتند. یکی از لذت‌های کودکی‌ام، تماشای این مورچه‌ها بود. ساعت‌ها می‌نشستم و نگاه می‌کردم و می‌شمردم که چند بار از دیوار بالا می‌روند و می‌افتند و دوباره با همان دانه که رهایش نکرده‌اند، خودشان را بالا می‌کشند.
    فکر می‌کردم بازی می‌کنند. می‌پرسیدم خسته نمی‌شوند.
    آن‌وقت‌ها کلمه‌ی دمشان گرم را بلد نبودم. اما خوشم می‌آمد از سرتقی‌شان. گاهی هم می‌گفتم چه‌قدر خرند.
    از همه‌چیز مورچه‌ها خوشم می‌آمد. اما گازشان را دوست نداشتم. خیلی درد داشت. از بویشان هم خیلی بدم می‌آمد. خیلی بدمزه بود.
    خستگی‌ناپذیری و تلاششان از هرچیز برایم جذاب‌تر بود.
    حالا که به عقب برمی‌گردم می‌بینم چه‌قدر به مورچه‌ها شباهت داریم. بار بزرگتر از قد و قواره‌مان را می‌کشیم، زمین می‌خوریم، دوباره برمی‌خیزیم، دوباره می‌افتیم و باز سرپا می‌شویم. بیشتر از هرچیز پُررویی‌مان شبیه مورچه‌هاست.

    امروز که داشتم فهرست روزانه یک «x» را برای دوره شعر می‌نوشتم، رفتم به سراغ مورچه‌ها.
    دوست نداشتم چیزهای من‌درآوردی بنویسم.
    نشستم به مطالعه‌ی علمی زندگی مورچه‌ها. و چه‌چیز‌های جالبی راجع به مورچه‌ها کشف کردم. خیلی هیجان‌انگیز بود.
    فهرست روزانه بلند‌بالای یک مورچه را نوشتم. به طنز می‌ماند، اما بر واقعیت‌های وجودی‌شان استوار است.

    امروز در وبینار نویسنده‌ساز شرکت کردم. با نوشتن فهرست هفتگی کلمات، و مقایسه آن با فهرست کلمات هفته قبل. به نظرم گنجینه‌ی با ارزشی‌ست. مقایسه تغییر احساسات و دگرگونی‌ها در طول زمان. و نیز گسترش دایره واژه‌گان از جمله دست‌آورد‌های این فهرست هفتگی‌ست.
    با انگیره از کلمه‌ی پرهیز، در فهرست کلمات همسفران از احساسات منفی پرهیز کردم و به نوشتن گزارش نیک نشستم.

    در حالی‌که همچنان به دزدی ماشین و تبعات آن می‌اندیشیدم، ساعتی به تعامل با شپشک‌های سمج برنج مشغول بودم. و نهایتاً طبق توصیه بزرگان قوم، بخشی از برنج‌ها را کیسه‌کیسه کردم و گذاشتم توی فریزر. بزرگان گفته‌اند چند روز بماند در فریزر حالش که جا آمد، الکش کنم و در ظرف دربسته بریزم. کارم در‌آمده است.

    بدری صفایی

    پاسخ

43. به دخترخاله‌ام که به زودی به دنیا میآید/گزارش نیک:
    تو چند‌روز دیگر به دنیا می‌آیی و نمی‌دانی چند نفر دارند برای ورودت لحظه می‌شمارند. تو چند روز دیگر به دنیا می‌آیی و شاید الان داری به این می‌اندیشی که دنیا چگونه است و آیا باید ازش ترسید یا نه. تو هر‌لحظه داری به در ورودی دنیا نزدیک‌تر می‌شوی و به همان اندازه به ناشناخته‌ها و پرسش و ابهام و ترس. عزیزم؛ راستش ما هم که داریم توی این دنیا زندگی می‌کنیم درگیر همین پرسش و ناشناخته‌هاییم. ما هم هر‌روز و هر‌شب به این فکر می‌کنیم که دنیا واقعن چگونه است و چگونه خاهد‌شد و آیا باید ازش ترسید یا نه. و بعد هم مثل تو از دنیا می‌ترسیم و گریه. تو حق داری از این دنیا بترسی. حق داری وقتی واردش شدی و زندگی تازه‌ات شروع شد بزنی زیر گریه و بترسی و دلتنگ شوی. این دنیا پر است از چیز‌های ناشناخته که ناشناختگی‌اش آدم را می‌کشد و زنده می‌کند. عزیزم؛ تو چند روز دیگر متولد می‌شوی و از آن روز به بعد یک تاریخ قشنگ دیگر به تقویم‌مان اضافه می‌شود. یک بهانه‌ی دیگر در سال برای شادی‌کردن و خاطره ساختن. فقط کاش تو شبیه من در روز تولد بیست و هفت‌سالگی‌ات پشیمان نباشی از این که به دنیا آمدی و توی عکس الکی لبخند نزنی و از ته دل خوشحال باشی. کاش تو سال‌ها بعد که خاستی شمع تولدت را فوت کنی قبلش کلی آرزو داشته‌باشی و آن‌قدر فهرست آرزو‌هات پر باشد که شمع روی کیک آب شود. کاش همه‌ی آرزو‌هات رسیدنی باشند. کاش دنیا حداقل به تو و همه‌ی همسفرانت کم‌تر سخت بگیرد. هنوز نمی‌دانم تو را چه نامی خاهد‌بود اما کاش اسمت شخصیتت و زندگی‌ات را بسازد. دوستت دارم. زیاد و بی‌توصیف. و منتظرم تا سفرت را آغاز کنی و لبخند هدیه بگیری. فقط اگر می‌شود کمی با خودت معجزه بیاور که ما سخت بهش محتاجیم.
    ۲۷/۷/۱۴۰۵

    پاسخ

44. روز‌واژه: انصاف
    امروز با وجود خستگی زیاد دوروز گذشته بازهم بیدارباش ساعت ۵:۳۰ بود
    روز رابسیار بد شروع کرد.
    با بی انصافی بعضی از دوستان در میانجیگری بین یک دعوا قلبم به درد آمد کمی گریه کردم بعد بادتون از دوستانم حرف زدم کمی آرامم کردند
    آزاد نویسی را در تختخواب در دفترچه یادداشتم نوشتم
    صبحانه‌ی اندک و پیلاتس
    دل ودماغ آشپزی ندارم
    پسرم حاضری خورد من هم هیچ
    در وبینار نویسنده ساز شرکت کردم حالم خیلی بهتر شد در وبینار قرار بر این شد که از کلمات برگزیده ی سال‌های قبل همسفران، آن زمان که گزارش نیکی وجود نداشت چند کلمه را انتخاب کنیم و دست‌کم یک جمله برای هر کلمه بنویسیم
    عشق-عشق، عصاره‌ی وجودِ هر مادر است.
    گفتگو- گفتگو می‌تواند پلی باشد برای ارتباطی مؤثر، اگر هردوطرف گوش شنوا داشته باشند.
    داستان- داستان زندگی‌هر انسان مجموعه‌ای از تلاش‌ها، امید‌ها، پیروزی‌ها وشکست‌‌هاست.
    نوشتن- با نوشتن، آرامشی در روحم تزریق می‌شود که هیچ آرام‌بخشی تا به حال نتوانسته.
    شعر- شعر صحنه‌ی رقص واژگان است.
    شب- سکوت شب قرار عاشقی عقل واحساس است.
    لمس-دست دخترک داغ بود از لمس سردی پیکر بی‌جان مادرش
    موسیقی/ هوهوی باد موسیقی جان‌افزای شب‌های ساکت زمستان است .
    هدف- انسان بی‌هدف، مانند برگ درخت افرا در سقوط از شاخه ست، همانقدر اُفتان و سرگردان و چرخان .
    شبتان نیکو

    پاسخ

45. ساعت هشت صبح: هنوز نخوابیدم.
    ساعت ده صبح: همچنان نخوابیدم.
    مغزم روشنه و خواب، ظاهراً با من وارد یک رابطه‌ی سمی شده که نه می‌ذاره برم، نه خودش میاد.

    از روی لج، بعد از شاید ده سال می‌رم سراغ چاق‌کننده‌ترین اختراع بشر بعد از خودِ بشر: نون و کره با نوتلا. صبحانه‌ای که اگه متخصص تغذیه ببینه، شماره‌ی نظام پزشکی‌ش رو عوض می‌کنه.

    خب چرا؟ نمی‌دونم. مغز وقتی خوابش نمی‌بره، تصمیم‌هاش رو می‌سپره به معده.

    ساعت یازده‌ونیم، چشم‌هام همچنان مثل دو تا وزغِ در حال کمین بازن. دو تا قرص خواب می‌خورم و بالاخره خواب منو می‌بره؛ البته فقط برای دو ساعت. خواب هم امروز با من قرارداد ساعتی بسته، نه استخدام رسمی.

    ساعت دوونیم ظهر از تخت می‌پرم بیرون. از حرص، یک ماکارونی با سه کیلو پنیر پیتزا درست می‌کنم. ماکارونی نیست، پروژه‌ی بازسازی لایه‌ی اوزون با لبنیاته. می‌خورم و دوباره می‌خوابم.

    با زنگ یادآوری وبینار نویسنده‌ساز بیدار می‌شم. قهوه می‌خورم و به وبینار می‌چسبم. امروز روز کلمه‌نویسیه و من هم قلم رو برمی‌دارم. عجیب این‌که کلمات امروز برام پررنگ‌تر شدن؛ انگار جوهرشون غلیظ‌تره و حروف، دیگه فقط حروف نیستن. دارن به هم راه نشون می‌دن. مسیرها کم‌کم دارن پیدا می‌شن، حتی اگه فعلاً سر هر کوچه‌شون تابلوی «مسیر مسدود است» زده باشن.

    وسط وبینار، برای عیادت یک بیمار می‌رم. بالاخره در این جهانِ پر از خودمراقبتی و خودمشغولی، گاهی باید از خودمون بیرون بیایم و سری هم به دیگری بزنیم.

    در راه برگشت، چند نمایشگاه ماشین دیگه هم می‌بینم. ظاهراً خرید ماشین برای من از مرحله‌ی انتخاب وسیله‌ی نقلیه عبور کرده و وارد فاز مطالعات تطبیقی صنعت خودروسازی شده. هرچه بیشتر می‌بینم، معیارهای انتخابم بالاتر می‌ره. اول قرار بود ماشین بخرم، حالا دارم برای تشکیل کمیته‌ی حقیقت‌یاب موتور و گیربکس اقدام می‌کنم.

    برقی بخرم یا بنزینی؟
    ژاپنی بخرم یا کره‌ای؟
    ماشینی که امروز می‌خرم، فردا قطعه‌ش پیدا می‌شه؟
    سه سال دیگه می‌تونم بفروشمش یا باید به نوه‌هام ارث برسونم؟

    تمام تفکر امروز همین بود؛ البته بعد از آن خواب نحس و صبحانه‌ی نوتلایی و ماکارونیِ پنیرپوش.

    برمی‌گردم خونه. کمی مرتب‌کاری و تمیزکاری می‌کنم. خانه هم مثل مغز، گاهی به یک خانه‌تکانی احتیاج داره؛ با این تفاوت که خانه را می‌شه با دستمال تمیز کرد، ولی برای مغز هنوز دستمال میکروفایبر اختراع نشده.

    امروز حوصله‌ی اینستاگرام رو ندارم. نه دلم می‌خواد چیزی ببینم، نه چیزی نشون بدم. گاهی آدم باید از ویترین فاصله بگیره تا بفهمه هنوز توی انبارِ خودش چیزهایی برای کشف کردن داره.

    می‌شینم گزارش نیک می‌نویسم. بعد هم قرص خواب می‌خورم؛ با این امید که امشب تعداد قرص‌ها برای رسیدن به خواب، از تعداد سیلندرهای یک خودروی معمولی بیشتر نشه.

    فعلاً پرونده‌ی امروز بسته می‌شه؛ با یک مغزِ پرکار، یک معده‌ی پرتلاش، یک ماشینِ هنوز انتخاب‌نشده و کلماتی که انگار تازه دارن چراغ‌های مسیر رو روشن می‌کنن.

    شب اونایی که وقتی مغزشون خاموش نمی‌شه، یخچال رو روشن می‌کنن بخیر.
    چقدرم اون شعر بالا از ناصرعلی سهروردی زیباست. ازش اسکرین‌شات گرفتم.

    پ.ن.: اگر امشب هم خواب نیومد، دست‌کم امیدوارم ماشین رؤیاهام توی خواب ظاهر بشه، نه برقی باشه، نه بنزینی، فقط با یک دکمه خاموش بشه. ترجیحاً دکمه‌ی مغز من.

    پاسخ

46. حلزون عشق می‌کند شنایش را کرد. آفتاب می‌گیرد.

    روز می‌رود تا می‌رسد به وبیکار الهه‌علیزاده. در حوصله‌ام نیست که قبلش را بگویم. که مثلا نوشتم. خواندم. پختم. شستم. باز نوشتم و تمرین و از همین‌دست برنامه‌ها.
    اما وبیکار بحثش فرق می‌کند. آنجا پرسیدن محور تمام مسائل است. آن‌قدر باید سوال‌مند باشی تا بیخ قضیه را در بیاوری. از ته‌ِ تهش. نشانه‌ها را بشناسی. ساختار را بفهمی. خلاصه خوبی‌اش این است که یاد می‌گیریم و اصول پرسش و پاسخ‌ست همراه با آگاهی‌یافتن و رسیدن به هدف. سخت است ولی می‌ارزد. شیرین و جذاب‌ست برای من و دوستش دارم.

    در وبینار چه کردیم؟ اجی‌مجی لاترجی، استاد دوباره شیرازست. و ما هم که فضول نیستیم. کاری نداریم که چرا و چگونه. لابد دلش آن‌جا گیرست. نه از آن گیرها که، از آن‌یکی گیرها. البته به ما هم ربطی ندارد. حسودم نیستیم تازه.
    رفتیم سر اصل مطلب؛
    نوشتیم. پرشتاب و بی‌وقفه. ۵‌دقیقه. از کلمه‌های درگیر با ذهن‌مان. من می‌گویم نوعی تراپی‌ است. حست خالی‌شدن است. نوعی مکش از قلم که انگار هورت می‌کشدت و تو از روزت خالی می‌شوی. نقش می‌بندی در کلمه‌‌هایی که افتاده‌اند روبروی چشمانت. تو افتاده‌ای. آسوده.
    و بعد سراغ سی‌کلمه‌ای رفتیم که چندی قبل همه در انتخاب‌شان شریک بودیم. سری زدیم و تجدید خاطره کردیم. می‌نویسم ازشان:

    چه حیف که در مرور روزهایم تا به تو می‌رسم دهنم تلخ می‌شود.

    خودم را خط‌خطی کنم یا آینه را بشکنم.

    کنج خلوتم سبزست و پر از صدای کبوترهای غریبه.

    رنگ نقاشی‌هایم را تو بزن.

    قرار من با تو سر کوچه‌‌ای که افتادم.

    شاید به جای جوراب‌ها جیب‌ها بو می‌دهند.

    پول‌هایم را دزدیم، چنگی به دل نمی‌زنند.

    موهایت با لمس ثانیه‌ها می‌آمیزد.

    شب با من می‌ماند حتی در طلوع خورشید.

    تو مزه‌ی شعر می‌دهی.

    https://t.me/manesehchtgrh

    پاسخ

47. سرد است. من سردم نیست. سرما از هواست. از شب نیست. وهم، سکوت، تاریکی. زیستن با شب‌زیان هولناک است. سور اسرافیل است تاریکی. بیدار می‌کند طبیعت را با دمیدن بر شیپورش و مهر و موم دهان آدميزاد را. بسته که می‌شود دهان، آهنگ تاریکی می‌فشارد ذهن را. هولناک می‌شود شب. و سرد.

    کارهای نیکم زیاد بود امروز. شبه‌نیک بهتر بیانش می‌کند. سبزی خریدم و ناهار پختم و جارو کشیدم. کارهای معمول هر خانه‌ای. نیک‌هایم چه بود؟ فراغتی بود بعد از کار در آشپزخانه که صرف مرتب کردن کشو لباس‌ها شد. در تلاشم چندکارگی نکنم. تلاشم آب در آبکش کردن بود. وبینار نویسنده‌ساز دیروز را هم گوش دادم. نامه بود و نامه. نه اسمی یادداشت کردم نه کتابی. گول مالیدم سرم را. اگر از اینجاها وقت ندزدم چگونه برسم به کارهایم؟ یک دست و چند هندوانه نمی‌شود. ولی تا آخر همین بود. صوت کارگاه رنج من گنج من هم به همین منوال شنیدم. وبیکار سرزبان دستانم را به اتو مشغول کردم. یادم هست چیزهایی. انواع پرسش بود. همین؟ خب مبارک است شاگرد تنبل بودنت. اواخر نویسنده ساز اتو تمام شد و پشت میز نشستم. استاد از تولید محتوا می‌گفت و من نقاشی می‌کردم. گاهی حتی صدای استاد را نمی‌شنید گوش‌هایم. غیبت و نمره‌ی منفی بهتر از چنین‌ حضورهایی‌ست. قبل‌ترها، همین تابستان می‌توانستم دو کار را با کیفیت خوب انجام دهم. چه شد چنین شدم؟ خوب است یا نه؟ کار کمتر کیفیت بهتر را چطور اجرایی کنم در زندگی؟
    شب شد. شام شد. رفتن خانه‌ی خاله شد. برگشتن شد. سری به هدایت زدم. هدایت و نانایش. یکی از نداشته‌هایم مادربزرگی‌ست در شهر دیگری. بروم بمانم خانه‌اش و از هم‌کناریش لذت ببرم. هدایت بیزار است. نه از نانا. پیری و ضعف. از شب. شب هول.

    مادر: هر چه سنم بالا می‌رود بهتر متوجه حضور و ارزشش می‌شوم.
    عشق. در روزمره بجویش. به جزییاتت توجه دارد و متوجه جزییاتش می‌شوی؟
    ارتباط: یادش می‌گیرم بل‌اخره؟
    شعر: خدایا تو کی فهمیدی خدایی؟ (نامه‌های کودکان) شعر است. شعری فلسفی. مبهوت ماندم وقتی شنیدمش. خدایا تو کی فهمیدی خدایی؟
    موسیقی: دوست دارم از موسیقی صدای محیط لذت ببرم.
    تحرک: تنها تحرک توانست گره بزند بریدگی‌ام از زندگی را هفته‌ی پیش.
    شب: خانه‌یکی بودنش رنج خوابم شده.
    نوشتن: نمی‌خواهم فراموشم کند.
    خاطره: حافظ گذرها. می‌خواهم تمام تلخ و شیرینش را.
    کلمه: آنقدر دور شدم که وزنش را احساس نمی‌کنم.
    بازگشت به سی کلمه همسفران نویسنده‌ساز در وبینار امروز و انتخاب ده کلمه برای هرروزنویسی.
    https://t.me/sarazolfaghary

    پاسخ

    1. 🌿🌿ساراجانم.

       پاسخ

48. موسیقی، نظم، احساس، شعر، شب، خلوت، تمرین، خط‌خطی، تغییر، مرور.
    خط‌خطی‌ها بخشِ بزرگی از روزم را تشکیل می‌دهند.نقاشی، نوشتن، حتی خودِ خط‌خطی کردن.
    امروز فهرست هفتگی نوشتیم. هفتۀ پیش را ننوشته‌بودم. ولی گزارش قبلی حول رتبۀ کنکور و تبریک‌ها و مصیبتِ انتخاب‌رشته می‌گذشت. جالب بود مقایسۀ آن با الآنم. زندگیِ بدون استرس کنکور، یکنواخت و سخته.
    دیشب تا صبح با فلانی کل‌کل داشتم. عرض می‌کرد که “تنهام و سختمه و اینا. بیا سه ماه پاییز رو باهام باش بعدش برو”. مردم رد دادن.
    پینترست رو گشتم.
    بازگشت به عینکِ گردِ هدایت‌نشان.
    دفترچۀ قرمزِ مربعیِ مِهر داره تموم میشه. این ماه بیشتر روی کاغذ نوشتم. ایول.
    دلم جایزه می‌خواد. واقعاً دلم جایزه می‌خواد.
    همین.

    پاسخ

    1. 🌿🌿ایول.

       پاسخ

49. 27/07/1405
    گزارش نیک 160♥️🐌
    سال واژه: در مسیر معنوی
    نمره روز: ده از ده
    1. نمونه برداری از آلومینیوم‌های هوا
    امروز سنجش میزان آلومینیوم در هوا را تکرار کردیم. دیگر لمس شده‌ام. زمانی دوست داشتم زودتر معاینات ادواری را شروع کنم، اما تجربه من را پخت. غذای پخته را هم هرگز نمی‌توان به حالت خامِ اولیه درآورد. پس دیگر بی‌صبری به سراغم نمی‌آید. امیداوارم معاینات ادواری در آبان ماه تمام شود. اندازه‌گیری آلاینده‌ها به پایان برسد رقیق‌تر خواهم شد.
    2. دست و پنجه نرم کردم با نیروهای خدمات
    یکی از نیروهای خدماتی دور افتاده و در کارخانه برای خودش دنبال مدیر مرد می‌گردد و از اینکه دوستانی که به دیدن من می‌آیند، ترک زبان هستند، اخم‌هایش باز می‌شود. آن یکی مسئولیت پذیر است و هفته‌ای که روز کار است، همکار شب‌کارش را ساپورت می‌کند و وقتی شب‌کار است، همکار روزکارش را. کمک آشپز عاشق است. آشپز از کارخانه فراری است. خدماتی محوطه از بس که سالها قرص‌های بدون نسخه مصرف کرده ماهی-حافظه شده‎‌است. خلاصه همیشه در این جمع دست کم دو نقر آدم چرکین داریم و که اعصاب خردی را بهانه‌ی انجام ندادن کار می‌کنند.
    3. پیگیری درخواست وام
    از عشق و علاقه‌ی کمک آشپز به خودم بهره‌ای بردم و از او خواستم ضامنم شود. مبلغ وام زیاد نیست. از سی تومن بیشتر است و به پنجاه نمی‌رسد. کمک آشپز هم اهل دل است. به تازگی هم وقتی موقع شنیدن حرف‌هایش گوش‌هایم را می‌گیرم، کمتر معذب می‌شوم.
    4. سپاسگزاری
    سپاسگزارم برای کار کردن در کارخانه‌ی مواد غذایی که بساط لهب و لعب و لذت بردن از خوراکی‌ها را برایم فراهم کرده است.
    سپاسگزارم برای باد خنکِ عصر پاییزی و صدای خش خش برگ‌ها.
    سپاسگزارم برای نوشتن گزارش نیک.
    سپاسگزارم برای استاد شاهین و این جمع متعهد به تداوم.

    پاسخ

    1. سلام هاله جان. از گزارش نیک‌تون حدس زدم رشته‌تون باید مهندسی بهداشت حرفه‌ای باشه. درسته؟

       پاسخ

    2. 🌿🌿اابته ماهی‌ها بسیار باهوشند و خوش‌حافظه.

       پاسخ

    3. کارهای تکراری خسته‌کننده می‌شوند. به خصوص سنجش هوا. هر از چندگاهی، در کارم تنوع می‌دهم. اگر کارخانه‌تان شهرستان تهران بود، فرصت می‌شد ببینم‌تان.❤️

       پاسخ

50. بعد از خلوت صبحگاهی به روال برنامه می‌رسم آزاد نویسی را انجام می‌دهم و روزنویسی را و بعد تمرین نویسندگی.

    محدثه می‌رود به شهر کتاب و عکس‌هایش را می‌بینم ذوق قشنگی‌اش را می‌کنم.
    خوشحالم برای وقتی که برای خود می‌گذارد و اینکه قرار است امروز را در کتاب شهر جذاب سپری کند.

    به کارهای خانه می‌پردازم نهج البلاغه را می‌خوانم و دریای بیکران است، عمیق، ژرف.

    با زیتون پیشوک زیبای خانه وقت می‌گذرانم. حرکاتش با توپ فراتر از عالی ست و تماشای خوابیدنش آرامش وصف ناپذیری به من می‌دهد.

    کارها پیچیده شدند و به وبینار نرسیدم
    امید که از فردا بتوانم برسم و حضور داشته باشم و بهره ببرم.

    متن کانال را می‌نویسم اما فشردگی کارها تایپش را به نزدیکی ساعت هشت می‌کشاند و رأس ساعت ۸ می‌رود برای انتشار.

    با مامان به پیاده‌روی می‌رویم هوا سرد است اما برای ما قدم زدن در این هوا جذاب است قدم می‌زنیم حرف می‌زنیم خرید می‌کنیم و برمی‌گردیم.

    نیمه اول بازی استقلال و گل گهر سیرجان را هم از دست می‌دهم می‌رسم به نیمه دوم بازی خوب است موقعیت‌ها را از دست می‌دهیم اما با گل اسماعیل قلی‌زاده یک بر صفر تیم سیرجانی را شکست می‌دهیم. می‌رسیم یک قدمی صدر جدول.

    شکوفه‌های عناب را می‌خوانم و کلماتش را یادداشت می‌کنم:
    تمجمج، اشکاف، قاقم، تیماج، امپریال

    سلوک هر شب را به جا می‌آورم و تفألی به حضرت حافظ می‌زنم
    بیت های درخشانش:

    ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
    چون ساغرت پر است بنوشان و نوش کن

    در راه عشق وسوسه اهرمن بسیست
    پیش آی و گوش دل به پیام سروش کن

    بر هوشمند سلسله ننهاد دست عشق
    خواهی که زلف یار کشی ترک هوش کن

    سریال می‌بینیم، در مورد اتفاقات امروز حرف می‌زنیم حرف در مورد فوتبال پررنگ‌تر می‌شود دیشب رئال بازیش رو برده و امشب استقلال و با خوشحالی که همیشه از فوتبال می‌گیریم ختم شب را بر می‌چینیم.

    https://t.me/zakiyehsepehrnia

    پاسخ

    1. 🌿🌿زکیه‌جانم نمی‌دونستم فوتبالی هستی😄

       پاسخ

       1. ثمانه‌جان❤
          سال‌ها بازی کردم و چند سالی هست کفش‌ها را آویختم و بازی کردنم تموم شده🥲 اما تماشاچی بودن و طرفدار بودن تمومی نداره✌🏻

          پاسخ

51. شصت روز است که دارم گزارش نیک می نویسم.
    این اتفاق را مدیون استاد کلانتری و همسفران نویسندگی هستم.
    از وقتی که با استاد کلانتری آشنا شدم این گزارش را می نویسم.
    گزارش نیک اسمش هم قشنگ است مگه نه؟
    در این گزارش ما از روزمان می نویسیم.
    از اینکه چه کارهای مفیدی در طول روز انجام دادیم.
    هر کسی به نحوی می نویسیداز هر چه می خواهد. مهم این است که دست به قلم بشویم و بنویسیم.
    از وقتی که می نویسم آرام تر شدم.
    به اتفاقات روزم بهتر و عمیق تر نگاه می کنم.
    سعی می کنم زیبایی های زندگی را ببینم.
    امروز بیشتر در خدمت خانواده بودم.
    بیشتر کمک کردم.
    رفتیم خرید خانه را انجام دادیم.
    امروز نتوانستم کتاب بخوانم اما پادکست گوش دادم.
    در وبینار نویسنده ساز هم بودم.
    امروز هم پرسش و پاسخ داشتیم.
    من هم بالاخره یک سوال پرسیدم از استاد خواستم که کتاب در مورد روابط موثر معرفی کنند.
    استاد کتاب قوانین ارتباط و حرف زدن را معرفی کرد.
    چند روزی است که به درد شدیدی گرفتار شدم.
    الان هم میخواستم فقط از دردم بنویسم و گزارش نیک را به پایان برسانم اما سرنوشت جور دیگری رقم خورد.
    شما الان خودتان قضاوت کنید و معجزه ی نوشتن را ببینید.
    فقط باید شروع کنید ادامه خودش شما را هدایت می کند.

    پاسخ

    1. 🌿🌿تنت سلامت و بی‌درد.

       پاسخ

       1. سلامت باشید🙏🏻
          ممنون از شما✨️

          پاسخ

52. گزارش پنجاه و سه
    سال واژه: تبدیل
    چند روزیست که از روند تبدیل شدنم دور افتاده‌ام.
    امروز دیرتر بیدار شدم و خواب خوبی داشتم.
    حوصله‌ام امروز زیادی سر رفته بود.
    سریال مترسک را شروع کردم. از ژانر جنایی کره‌ای.
    کره‌ای‌بین نیستم اما بعد از سریال موش از چند تا بازیگر خوشم آمده و فقط هر فیلمی آنها بازی کنند می‌بینم.
    سعی کردم سه کلمه‌ی خودواژه‌سازی‌ام را انتخاب کنم اما چون به دفتر بارش‌فکری‌ام دسترسی نداشتم گذاشتم فردا ارسال کنم. کلماتی که ساخته‌ام سخت نیستند. فقط لحظه و احساسند.
    غروب عمه و شوهرعمه‌ام دنبالم آمدند تا برای عروسی که در پیش دارند لباس بخرند. عجب لباس‌هایی. خیلی دوست دارم من هم دعوت شوم بعد فکر می‌کنم نکند ما فامیل دور خواهرشوهر عمه‌ام محسوب شویم‌.
    پسرعمه‌ی کوچکم امروز زیادی با من مهربان بود. ارتباطمان بیشتر لج و لجبازی و سر‌به‌سر گذاشتن است.
    صورتم را بوسید و گفت طعم کِرِم میدی.
    این هم دوست دارم در گزارشم بگویم که وقتی بیرون بودم به پدرش گفته بود آتنا برایم خیلی مهم است.
    دنیای بچه‌ها، دنیایی که آرزو می‌کنم برای همه به خوشی بگذرد.
    شام هم ساندویچ سرد خوردم. بسی چسبید.
    حالا هم دراز کشیده‌ام و به فردا و خانه فکر ‌می‌کنم. به لباس‌های خانگی راحتم‌. و به این که زحمات این مدت خانواده را چطور جبران کنم.
    تکه‌های امروز:
    پدربزرگ مرخص شد. خداروشکر می‌گویند بهتر است. دوست دارم زودتر به دیدنش بروم‌. همین‌که به آنژیو نیازی نداشت نشانه‌ی خوبی است. به نظرم.
    یک بافت خوش قیمت قهوه‌ای برای خودم خریدم. خدا می‌داند که چند تا چیز دیگر بودند که خودم را کنترل کردم نخرم و حسرت آن‌ها را به جان خریدم.
    امیدوارم در آینده‌ای نزدیک پرروزی و برکت باشم. حالا چطور نمی‌دانم. چرا نمی‌دانم؟

    پاسخ

    1. 🌿🌿مبارکت باشه.

       پاسخ

53. قرار بود ساعت ۶ بیدار بشوم اما ۷/۲۰ سر از متکا برداشتم.
    چشم وا کرده و نکرده پریدم روی صفحات صبحگاهی. دو صفحه کامل نوشتم.
    بعدشم صبحانه نخورده پریدم حمام.
    کلاسم ساعت ۹ بود و من ۸/۳۰ از خونه زدم بیرون.
    البته که اگه به کلاس نمیرسیدن یا کلن نمیرفتمم چیزی از دست نمی‌دادم. ولی رفتم و سر کلاس برای هدر نرفتن وقتم نشستم به کتاب خوندن.
    سوءظن رو می‌خونم. کتاب جیبی مناسب حمل.
    بعد از ناهار دوتا کلاس داشتم. شاعران حوزه عراق و تاریخ ادبیات ۴. شاعران عراق و فعلن یک قصیده از انوری و تموم کردیم و برای جلسه بعدی باید خلاصه زندگی انوری و ببریم. برای تاریخ ادبیات ۴ که به قرن نهم می‌پردازد هم خانم سبزواری ارائه جامی داشت.
    خیلیییی زیاد نوشته بود. با اینکه با لحن مناسب میخواند اما واقعن زیاد بود.
    بعد از دانشگاه به وبینار پیوستم اما متاسفانه در راه بودم و نتونستم فهرست هفتگی کلمات را بنویسم اما بعد از رسیدن به خانه نوشتم ولی یادم رفت با هفته پیش مقایسه کنم. وسط وبینار گوشیم شارژش تموم شد و من ماندم و علامت سوال که انسان میخاست با ده کلمه چه کنیم.

    کلاس دیگرم را شرکت کردم. یعنی ویسش را گوش دادم.
    به زبان مادی گریه می‌کنم را خاندم.
    خیلی خیلی کوچولو حافظ خوندم.
    برنامه فردا را نوشتم.
    اهداف میان مدت مشخص کردم. برای سه ماه دیگه. امیدوارم بتونم بهشون برسم.
    استرس دارم. و این استرس در همه جا با من حضور دارد. حرف و حدیث‌ها بیشترش می‌کند.
    اما این استرس عضوی از من شده است. هنگام کتاب خاندن، موزیک گوش دادن و هرچیز دیگری همراه من است.
    گاهی نادیده گرفتنش سخت است.
    اما من ادامه می‌دهم.
    باشد که جز بینجامیدگان باشم.

    https://t.me/Jonnevice_channel

    پاسخ

    1. 🌿🌿ادامه‌دادن سخته اما مزه می‌ده.

       پاسخ

54. امروز خوشمزه بود. چون صبح که از خواب بیدار شدم یک لبخند در آینه صبحانه‌ام بود.
    امروز خوشمزه بود. چون نوشتم. صبح را، شب را، گزارش نیک را.
    امروز خوشمزه بود. چون از براهنی شعر خواندم. طعم عشق می‌داد. با ولع خوردم.
    امروز خوشمزه بود. چون طراوت و تازگی پیاده‌روی قوت جانم بود.
    امروز خوشمزه بود. چون داستان نمازخانه‌ی کوچک من از گلشیری را خواندم. به یادم آمد پیش‌تر‌ها استاد هم آن را برایمان خوانده بود.
    امروز خوشمزه بود. چون هرچی دم دستم بود خوردم. رژیمم را خوردم.
    امروز خوشمزه بود. چون در وبینار شرکت کردم. طبق قرار ده کلمه از فهرست کلمات همسفران نویسنده‌ساز انتخاب کردم. کلماتم بدین شرح بود: عشق، نوشتن، لبخند، شعر، موسیقی، گفت‌وگو، احساس، تحرک، هدف، طبیعت.
    امروز خوشمزه بود. چون تمام این کلمات در روزم جاری و زنده شدند.

    پاسخ

    1. 🌿🌿خوشمزه‌جانم.

       پاسخ

55. چرا عشق؟

    امروز در وبینار نویسنده‌ساز سراغ سی‌ کلمه رفتیم که قبلن باهم انتخاب کرده بودیم تا درمورد آن‌ها بیندیشیم و بنویسیم.
    از آن سی‌ کلمه ده‌تایش را برداشتیم. تا با نوشتن حداقل یک جمله راجب آن‌ها گزارش نیک‌مان را بنویسیم. من نیز این کلمات را برداشتم:

    عشق: کلمه‌ی امروز چالش پنج‌جمله‌ای ساحلک هم همین کلمه بود. درباره‌اش پنج جمله نوشتم. اما به سختی. نوشتن راجب این کلمه برایم سخت است. چون حس می‌کنم هنوز معنی‌اش را نمی‌دانم. اما چرا پی برگزیدمش؟ چون دوستش دارم. از بچگی‌ام وقتی با داییم تمرین خوشنویسی می‌کردیم، فقط می‌خاستم از همین کلمه مشق بنویسم.

    تحرک: امروز دوبار آزادرقصی کردم. اما زیاد نتوانستم تمرین کلاس رقصم را بکنم. عوضش چندبار فیلمش را بادقت نگاه کردم و آنجاهایی که فراموشم می‌شد را تکرار کردم. شب هم کنار دریا با احسان سالسا رقصیدیم.

    گفت‌وگو: درباره‌ی یک قسمت ریک و مورتی و کارتون کورالین با احسان صحبت کردیم.

    پیگیری: درسم را خاندم. هرچند که تمام نشد. کمی زبان خاندم و کتاب چرخنده‌ی حق را.

    خاطره: وقتی کارتون کورالین را می‌دیدم یاد بچگی‌هایم افتادم. کم پیش می‌آمد من کارتونی را دوباره ببینم. الان هم زیاد این کار را نمی‌کنم.
    اما این کارتون را با اینکه ازش می‌ترسیدم بارها دیده بودم و امشب تمام صحنه‌هایش و احساساتی به همراه داشتم برایم زنده شد. دیگر نمی‌ترسیدم. اما از این گذر زمان حیرت‌زده شدم. من همان ساحل شش ساله بودم؟

    خلوت: صبح خلوتی داشتم. برای خودم صبحانه املت درست کردم و رقصیدم.

    شعر: از بیژن نجدی خاندم. در عین سادگی تاثیرش را می‌گذارد.

    نوشتن: صبح را با دویست کلمه نوشتن آغازیدم تا ذهنم را صیغل دهم. در وبینار نویسنده‌ساز هم صد کلمه نوشتم در فهرستی از حال اکنونم. این‌بار این فهرست را راحت‌ترنوشتم و گذاشتم هرچه به ذهنم می‌آید به کاغذ بریزد. حس بهتری داشت.

    تغییر: این کلمه را برای این برگزیدم که هر روز متوجه تغییرات کوچکی که در من رخ می‌دهد بشوم. و اگر تغییری نمی‌بینم، بکوشم در جهت مثبت ایجادش کنم.
    امروز حواسم به نوشیدن آب بیشتر بود. تغییر خوبی به حاسب می‌آید. باید ادامه‌دارش کنم.

    طبیعت: ارتباطم با طبیعت فقط همان چند دقیقه‌ای بود که لب دریا رقصیدیم. دلم برای طبیعت تنگ شده است. کاش امشب بهدریا کمی بیشتر دقت می‌کردم.

    ✍ساحل خسروی
    🌼@sahelshkh
    #گزارش_نیک

    پاسخ

    1. 🌿🌿ساحل‌جانم. دلم برای استانبول لک زده. حسابی لذت ببر.

       پاسخ

56. از لذت‌بخش‌ترین قسمتش می‌گویم، رفتن به خانه‌ی دوست با یار شفیقم زهرا. در حالیکه کتاب‌ها را برمی‌داشتم و ورق می‌زدم، زهرا فیلم می‌گرفت تا بعدن از آن پستی بسازیم. کتاب تفکر انتقادی، چگونه با نوشتن بهبود یابیم، طعم گس خرمالو، ایران و تنهاییش را خریدم. رفتیم نشستیم توی کافه، بعضی‌ها داشتند می‌نوشتند و بعضی می‌خاندند. کاپیچینو عربیکا، و کروسان سفارش دادیم و درباره‌ی ماجرای نازنین و دعوایش با رقیه حرف زدیم. تا جایی پیاده‌روی کردیم و توی راه رفتیم توی مبل‌فروشی، از مدلی که خوشم آمد، قیمت نا‌قابل یک ملیلیارد و دویست.
    مهناز ظهری پیام داده بود که پانزدهم آذر وقت قراداد دفتر تمام می‌شود، قرار شد در موردش روزی تعیین کنیم و حرف بزنیم.
    صبحی پست و استوری گذاشتم، و لایو طاهری را دیدم. بعدش نیم‌ساعتی خابیدم.
    بعدظهری رفتم پینگ‌پونگ.
    آزادنویسی کردم چند صفحه‌ای.
    چند‌صفحه‌ای از کتاب ابرتعامل‌گرها خاندم.
    شاید بعد گزارش نیک کتاب‌هایی که در خود‌واژه استاد گفته، بخانم.

    پاسخ

    1. 🌿🌿

       پاسخ

57. گزارش نیک
    بله امروز هم با یک صفحه رونویسی شعر آغاز گردید. دو جلسه است که اوسای مدرسه‌نویسدگی دوره در شعر از شعر یا ترجمه‌ی شعر رونویسی می‌کنم. در این رونویس‌ها چیزهای دست‌اول می‌آموزم. از جمله ساختار نحوه جمله. در ادامه نویسنده‌ساز روی آنتن رفت. که با هم فهرستی از کلمات. ردیف نمودم در گوگل‌کیپ خوش جای مغز دوم. از روی کلمات فهمیدم هدفم برای پروزه‌ی تغییر یافته یا ترجیحم این است تغییر کند شاید هدف اول را بیاورم هدف دوم. یعنی اول طراحی سایت باشد. این می‌شود هدف دوم. و جایش را با گرافیک عوض به عنوان هدف اول بگیرد.. ترجیحم این است پیش‌تر دست نگه ندارم. و فعلن در باتلاق یک هدف فرو نروم. گرچه می‌شود این طور هم دید. که این دو مکمل هم هستند و یک‌دیگر را کامل می‌کنند. قسمت دو وبینار با فهرست سی کلمه‌ی همسفران نویسنده‌ام پیش رفت. که سال‌پیش شکل گرفت.
    من از میان ‌آن همه‌خوبان این ده‌تا را برگزیدم
    ۱ نوشتن
    ۲ کلمه
    ۳ پیگیری
    ۴ موسیقی
    ۵تحرک
    ۶ شعر
    ۷ داستان
    ۸پول
    ۹ پرهیز
    ۱۰ هدف

    فردا درباره‌ی بغضی‌ها بیشتر می‌نویسم.

    علی آراسته
    #نیک‌روز

    پاسخ

    1. 🌿🌿

       پاسخ

58. گزارش نیک | دوشنبه، بیست‌وهفتم مهرماه ۱۴۰۵
    سال‌واژه‌ام: جسارت

    امروز قرارداد خانه‌ی جدید را بستیم. انگار بعد از یک ماه جست‌وجو، بالاخره می‌توانم بخشی از فکر و خیالم را از میان خانه‌های ندیده و قرارهای ناتمام بیرون بکشم.

    پنج‌شنبه اسباب‌کشی داریم. امیدوارم بعد از جابه‌جایی و جاگرفتن هر چیز در جای خودش، من هم دوباره به جای خودم برگردم. به وبینارهای نویسنده‌ساز، نوشتن و باقی کارهایی که پیش از این در زندگی روزمره‌ام جا داشتند.

    دلم می‌خواهد این روزهای شلوغ، فقط دوره‌ای برای جمع‌کردن وسایل و جابه‌جایی خانه نباشند، بلکه فرصتی باشند برای دوباره ساختن نظمی که در آن، جایی هم برای خودم و چیزهایی که دوست دارم باقی بماند.
    https://t.me/MashgheBodan

    پاسخ

    1. 🌿🌿مبارک باشه. منم در انتظار اسباب‌کشی روزها سر می‌کنم.

       پاسخ

59. بابا صبح با خودم گفتم امروز یک نامه‌ی پر‌ و پیمان برایت می‌نویسم عشق کنی.
    اما
    در مجموع هیچ‌کار خاصی نکردم. هیچ اتفاق جالبی هم پیش‌ نیامد که بیایم برایت ازش بگویم.
    از کار که بگذار چیزی نگویم. اصلن اوضاع خوب نیست. بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم خوش‌به‌حال هرکه رفت و این روزها را ندید. زندگی نیست که، برده‌گیست.
    امروز حتی نشد یک‌خط کتابی، چیزی بخانم. هیچِ هیچ.
    عصرش هم حس‌وحالِ پیاده‌روی نداشتم. مستقیم چپیدم در مترو. گفتم که، مسیرهای تکراری در من شوق پیمایشی ایجاد نمی‌کنند. باران هم خبرش بیاید. نمی‌آید بی‌پدر. ببینم، پدرِ باران، ابر است؟
    اگر نخاهم خیلی تلخ شوم، باید بگویم امروز با گوشی کلی نقاشی کشیدم. اصلن گذر زمان را وقت نقاشی کشیدن حس نکردم. نیک‌ترین بخش روزم فقط همین نقاشی کشیدن بود. و همین.
    کاش فردا بهتر از امروز باشد. هم فردا هم من.

    آها راستی تا نرفته‌ام لالا، ۱۶۰ روزگیت مبارک نیکی‌جان☺️🥳

    کانال تلگرامم:
    https://t.me/ghazalehfaegh
    کانال گزارش نیک‌هایم:
    https://t.me/rooodnameh

    پاسخ

60. سر کلاس تحلیل نمایشنامه. زود رسیدم. نهار در ماشین خوردم. امروز خیاطی سخت پیش رفت. زیگزاگ دستکش. جنس مخمل. جنس داغان مخمل. دو ساعت روی تیکه‌ای. از آخر عادی دوختم و ماحصل یک روز شد یک دستکش.

    رفتم نویسنده‌ساز. از میان کلمات تعیین شده ده کلمه‌ای که لازم داشتم را انتخابیدم. بعضی‌هایشان روتینم بودند و به بعضی‌شان نیاز داشتم.
    تحرک، نظم‌دهی، خلوت، رنگ، آینده، تغییر، نوشتن، پی‌گیری، داستان، گفت‌وگو.
    حذفیدم و مهم‌ترها را جای انتخاب‌های اولیه‌ام گذاشتم. رنگ را عاشقانه انتخابیدم چون انگار بازی با آن این‌روزها بخشی‌ست از هویتم.
    تحرک هم کاری‌ست که جایش گذاشتم. دلم می‌خاست ورزش را مثل تابستان جدی ادامه دهم. اما در میان شلوغی به هفته‌ای یکبار تقلیلش دادم و امیدوارم همان هم حذف نشود.

    امروز اتاق را مرتبیدم و بخشی دیگر از داستان ناصرالدین شاه را گوشیدم‌. کتاب‌هایی که نیازم است را گذاشتم کنار تختم. برای پروژه‌ها: نمایشنامه یک ماجرای خیلی خیلی سیاه، اومانیسم و مکتب‌های ادبی. برای عشق: نمایشنامه‌های نعلبندیان.

    از آنجا که مطالعه‌ام به صفر رسیده فقط برای درج در گزارش نیک و شروعیدن دو صفحه از کتاب اومانیسم* می‌خانم. بعد کنارش می‌گذارم تا در گزارش درج کنم. می‌دانم تا مدتی قرار نیست رمان بخانم. میان تاریخ و نمایشنامه در حرکتم. احساس می‌کنم موضوع جدیدی برای پژوهشیدن سراغم آمده که ذوق زیستن بهم می‌دهد‌. گشتن در متون قاجاریه و فهمیدن آن دوره. ثمره‌ی این ترم دانشگاه همین مواجه‌ام با تاریخ است و بس.

    *اومانیسم ترجمه‌ی عباس مخبر

    پاسخ

61. سال واژه: تداوم.
    سلام به همسفران مدرسه نویسندگی:
    امید دارم در صحت و سلامتی باشید. چند روز نبودم، اما این دلیل بر آن نیست که تداومی در کار نبوده است. اصلا اینطور نیست. کمی کم کار شده، که دلیلش بیماری بود و اکنون در صحت و سلامتی هستم و از هم‌اکنون با شما در این مسیر همراه خواهم بود.
    -امروز صبح کمی روی داستان کوتاه کار کردم.
    -ناهار درست کردم و بیشتر استراحت کردم.
    -بعدازظهر کتاب پشه بی.ای.پاریس را خواندم که خواندنش را به کسانی که داستان‌های مهیج دوست دارند توصیه می‌کنم.
    -وبینار نویسنده ساز با شاهین کلانتری.
    نوشتن 100کلمه در 5 دقیقه و اکنون من در فرصتی از کلمات.
    و مقایسه‌‌ی آن با کلمات نوشته شده‌ی خود در هفته‌ی گذشته.
    -یادآوری فهرست کلمات برگزیده‌ی همسفران در سال گذشته.
    و نوشتن جملاتی از این کلمات یا کلمات دیگر.
    تجربه‌ و یادآوری جالب و خوبی بود. نوشتن جملات بهتر نشان از پیشرفت در نوشتن و استفاده از دایره‌ی واژگان بیشتری را به همراه داشت.
    -پیاده‌روی و خوردن نوشیدنی در هوای خوب پاییزی.
    -خواندن فصل اول کتاب بیست کهن الگوی پیرنگ و …به توصیه‌ی استاد.
    از یک تا ده به خودم امشب 10 میدم. خوشحالم که برگشتم و در راه تداوم ماندم.
    تا گزارش نیک بعدی بای.

    پاسخ

62. کلماتی را که در وبینار برای خودم برگزیدم عشق، نوشتن، هدف، رویا، طبیعت، داستان، لبخند، کلمه، پرنده و شب بود. سعی کردم برای هر کدام جملاتی بسازم.
    _پرنده‌ای در من می‌زیید که سال‌هاست آسمان را ندیده.
    _پرنده با بال‌هایش پرواز می‌کند و من با خیال، پرواز.
    _زندگی‌ام داستان کوتاهی بود که روزگار اصرار داشت رمانش کند.
    _آنقدر داستان نوشتم که کم‌کم جای خاطراتم را گرفت.
    _رویاهایم از کابوس‌هایم تلخ‌ترند.
    _رویا می‌بینم پس آدمم.
    _نوشتن را برای زیستن می‌خواهم و بس.
    _نوشتن را باید کجای زندگی‌ام بگذارم.

    این‌ها جملات برگزیده از نظر خودم بودند و حس کردم شاید روزی بشود عنوان‌هایی برای یادداشت‌هایم.

    *یک فصل دیگر از کتاب مادران و دختران را خواندم و به دوستان هم‌نویس گزارش کردم.
    *داستان کوتاه توپ مرواری از هدایت را چندین‌بار خواندم. یعنی این‌طور که وقتی تمام شد گفتم یک‌بار دیگر و الخ…

    *رفتم سراغ آزادنویسی. در آزادانه نوشتن ذهنم را رها می‌کنم و انگشتانم را می‌رقصانم روی کلیدهای کیبورد. می‌گذارم کلمات نت به نت موسیقی ذهن آشفته‌ام را بسازند.
    *اندکی در اونستاگرام پرسه زدم و نمی‌دانم چرا از اینکه لحظات عمرم را تلف می‌کنم، کیفور شدم. شاید چون برای خودم دلیل تراشیدم که دارم خستگی کارهای خانه و سرکارم را جبران می‌کنم. به‌هرحال کار مغز همین است دیگر‌. تنبلی را یک‌جوری توجیه می‌کند.
    بعد هم هوس افتادم در مورد فروغ بخوانم. در مورد زندگی‌اش با شاپور. اینکه چه اتفاقی برای زندگی‌اش افتاد. پسرش چه شد. چه کرد. بعد هم چند تا از شعرهایش را زیر و رو کردم و نامه‌هایش را به پرویز.

    آخر شب سینمایی دکتر دولیتر را به خاطر وقت گذراندن با پسرکانم دیدم و حالا باید بروم جیش، بوس، لالا.

    پاسخ

63. سال‌واژه‌ام: ریل‌گذاری
    صفحات صبحگاهی نوشتم.
    برای خرید یک سری مایحتاج خانه، بیرون رفتم و بعد هم رفتم کتابخانه.
    ناهار پختم.
    دوباره برای یک کار بانکی که درخواست همسرجان بود، بیرون رفتم. به زحمت جای پارک پیدا کردم.
    ۱۵ صفحه از «ملکوت» را خواندم.
    در وبینار نویسنده‌ساز شرکت کردم. با هم کلمات هفتگی نوشتیم. با مقایسه کلمات این هفته با هفتهٔ قبل، تغییر چشمگیری مشاهده کردم که باعث دلگرمی‌ام شد. کلمه هم انتخاب کردیم و جمله ساختیم. کلمات منتخب من عبارتند از: نوشتن، شعر، هدف، رویا، خلوت، کلمه، خط خطی، رنگ، داستان، عشق.
    گاهی فکر می‌کنم قبل از اینکه با مدرسه نویسندگی آشنا شوم، عصرها ساعت ۵ چه می‌کردم؟ حالا انگار همهٔ زندگی‌ام گره خورده است به این ساعت، چون اینجا چراغی روشن است برای شیفتگان نوشتن.
    دخترم را کلاس بسکتبال بردم و بعد با چند تا از مادرها رفتیم پیاده‌روی.
    غزلی از میر کرمانی خواندم.
    کلمه‌برداری کردم.
    ۱۰۰ جمله آزادنویسی کردم.
    نشانی کانال من:
    https://t.me/bargmoments

    پاسخ

64. کیمیا جان
    امروز دومین نامه‌‌ی کاغذی‌ات را هم نوشتم. می‌دانم که خیلی بد‌قول شده‌ام. قرار بود هر ماه یک نامه برایت پست کنم. خودت خوب می‌دانی که در این یک ماه چه بر من گذشت، اما هیچ‌کدام دلیل موجهی برای این قصور نیست. کاش انقدر فاصله نداشتی. در پایینی‌ترین بخش ایرانی و هر وقت خبری از آن حوالی می‌شنوم بند بندِ تنم می‌لرزد.
    امروز هزار و یک کار را سامان دادم و بعد رفتم کتابخانه. می‌دانم گفته بودی نروم و روی کارِ خودم تمرکز کنم. رفتم که این آخرین بار باشد، اما نشد. هر‌ مشکلی را مطرح کردم، راه‌حل پیدا می‌شد و در نهایت تصمیم مهمی گرفتم. بعد خبرش را می‌شنوی.
    راستی کیمیا، نشد پیوستِ نامه‌ات نقاشی بکشم اما از حال‌و‌هوایت کولاژ درست کردم.
    هنوز دارم به خیالی که بافتیم فکر می‌کنم. به کافه کتابی که در آن، هر هفته در کنار آدم‌هایی که عاشقِ کتابند دورِ هم جمع می‌شویم و با جان و دل از جادوی دنیایی می‌گوییم که در جهانِ کتاب‌ها یافته‌ایم. اما کیمیا شرطمان یادت باشد، انتخابِ کتاب با من. راستی با فروشِ قهوه و کتاب از پسِ مخارج بر‌می‌آییم؟ خودم اولین مشتریِ هر روزه‌ می‌شوم. خب با این حساب باید شغل دومی هم دست‌‌و‌پا کنم.
    امروز از کتاب «یادداشت‌های زیرزمینی» داستایفسکی حرف زدم و بعد صندلیِ پوشالی را رها کردم و جای دیگری نشستم. میانِ صحبت‌هایی که جامعه را می‌شکافت و عینکی کورکورانه، حوصله‌ام سر رفت و خیره شدم به کتاب‌هایی که پشتِ سرِ صندلیِ دلگیر بود. وای کیمیا، همه‌ی آن کتاب‌ها را می‌شناختم. چنان زل زده بودم به قفسه که گویی اولین‌بار بود دنیایی را کشف کرده بودم. هر کتاب را که می‌دیدم مرا با خودش به خیالِ گذشته می‌بُرد. «جان کریستوفر»، «رولد دال»، «لوئیس سکر»، «دارن شاین»… مگر تمام می‌شد. جهیدم و جامعه‌شناسی را شکافتم و چند تایی کتاب روی میز چپاندم. در اولین فرصت، وقتی جامعه خوب شناخته شد و حاضرین با چشمانِ باز خاب‌ را تجربه کردند، بلاخره سکوت جاری شد و از «هری پاتر» گفتم. خب می‌دانی دیگر کیمیا، «جی. کی. رولینگ» ایده‌ی نوشتنِ هری جان را در قطار تجربه کرده و تا مدتها من هم فکر می‌کردم ایده‌ای ناب بوده. اما غافل از اینکه هیچ ایده‌ی نویی نمانده و همه‌ی ایده‌ها تکرار‌هایی با رنگ و بوی نویسنده‌هایشان‌اند. از «گروشام گرینچ و جام نحس» و «آنتونی هوروویتس» عزیزم گفتم. نویسنده‌ای که قبل از رولینگ‌ جان، در مورد مدرسه‌ی جادوگری نوشته بود و فکر می‌کنم رولینگ و ناخودآگاهش خبر نداشته که از کجا وام می‌گیرد. بعد رفتم سراغ چهارگانه‌ی «جان کریستوفر» تصویر جلد را نشان دادم و به سه‌پایه اشاره کردم. حتی جان کریستوفر هم بی‌آنکه خودش خبر داشته باشد سه‌پایه‌هایش را وامدارِ دیگری بود و این را بعد‌ها در دیباچه‌ی این کتاب خاندم. بعد بحث را به این کشاندم که همه‌ی ما نویسندگان جهانِ ذهنیِ مشترک داریم. بی‌آنکه بدانیم از الگوهایی تکراری استفاده می‌کنیم و گاهی جهان را شبیه هم می‌بینیم. ایده‌های دستمالی شده هم توانایی آن را دارند که به بهترین داستان‌ها تبدیل شوند. این دیگر به نویسنده و جادوی ذهنِ او بر‌می‌گردد. در پایان در چشمان همه، ذوق موج می‌زد و هر کدام کتابی از این دنیا برداشتند تا آن را بخانند. می‌دانی کیمیا، همیشه نمی‌شود فقط در جهانِ کتاب‌های واقع‌گرا بود، اتفاقن گاهی کتاب‌های علمی‌تخیلی و فانتزی چیزهایی را نشانمان می‌دهند که جهان‌های واقعی نمی‌توانند. من تعصب خاصی روی این تقسیم‌بندی‌هایی که بعضی به آن ژانر می‌گویند ندارم. به نظرم ژانر چیزی متفاوت از این‌هاست. می‌توانم از هر نوع از این دنیاها، کتاب‌های خیلی خوبی مثال بزنم که به معنیِ واقعی کلمه، ادبیاتند.
    کیمیا جان می‌دانم که چقدر عاشق کتاب‌هایی و چقدر دلت می‌خاست امروز کنارم بودی و صحبتمان را مثل توپ والیبال، به هم پاس می‌دادیم. امیدوارم روزی امکانش فراهم شود. صبح باید نامه و کتاب‌هایت را پست کنم.
    تا بعد.
    پی‌نوشت ۱: در نامه‌ی بعدی‌ات بگو چه چیزی بیشتر از همه شگفت‌زده‌ات می‌کند؟ (بجز عباس معروفی و کتاب و غیره. به چیزی فکر کن که وقتی آن را ببینی تمام مولکول‌های بدنت از ذوق برقصند.)

    پی‌نوشت ۲: راستی چرا هر بار با نوشتنِ نامه برایت یادِ «جودی ابوت» می‌افتم؟

    https://t.me/samiraneshanifar

    پاسخ

65. «دست‌های من در همین نزدیکی» را خواندم تا جستار بیستم. سریع خوانده می‌شد و دوست‌داشتنی بود. یک پفک شانسی خریدم و همان‌جا در مغازه بازش کردم. ماشین کوچک آبی، بی‌کف، با چرخ‌های مشکی برنده شدم. یاد سُک‌سُک و لپ‌لپ‌هایی افتادم که یواشکی می‌خریدیم و در زودپز قایمشان می‌کردیم؛ یاد نیشگون مامان.
    ظرف شستم، خانه را جارو کردم، کیف زیپ‌خرابی را که دیشب خریدم عوض کردم و در مسیر، از آموزشگاه رانندگی کارتکسم را جویا شدم. نسخه‌ی بابا را بردم که نشان فیزیوتراپ بدهم، که بسته بود.
    امروز زودتر در محل کار حاضر شدم و دیرتر از موعد مقرر از آنجا بیرون آمدم. در مسیر به کارهای تلمبارشده فکر کردم و بعد…
    دنبال سید گشتم. دنبال علی نبودند. و …
    و بعد تو را دیدم با پافر و پیراهنی زرشکی، و تا خود خانه به تو فکر کردم. به گناهی که پای تو را به زندگی من باز کرد.
    کانال منhttps://t.me/meslenafas

    پاسخ

66. سال واژه: ماراتن معکوس‌.
    مدام در خواب نخوابیدن. تا خود صبح حس بیداری محض با چشمای بسته. کلافه کلافه. حتی نمیدونی چرا دقیقاً.
    بهرحال صبحی بدون قهوه و اکتفا به شیرکاکائوی پاک (نه دامداران عزیز).
    تا به مرکز خوشگلاسیون برسی هزار بار خودت را توی شیشه‌‌ها و آینه‌ها نگاه می‌کنی و فکر می‌کنی مصممی؟ اما اونقدر بی‌خوابی درونت غلیظ شده که افکارت وارد تودرتو میشی چون موهای سیاهت بخشی از هویت تو شدن.
    بسیار معاشرت می‌کنی.
    بعدازظهر خودت را پرت می‌کنی تا کمبود خاب را مدارا نکنی،می‌خابی. توی خابت، بچه گربه‌ها مدام تعقیبت می‌کنند.
    دیر بیدار میشی. به قرار با خود نمی‌رسی.
    به آهنگ امکان از او و دوستانش گوش میدی.
    دو قسمت از «فضیلت‌های ناچیز» می‌خانی.
    کمی آزادانه می‌نویسی.
    ظرفی برای بادبان‌ ماهی آماده می‌کنی. بادبان ماهی را میگذاری داخل ظرف. فکر می‌کنی قرارست تو و بادبان ماهی باهم آزاد شوید؟
    روز واژه:کلمبوس.
    https://t.me/setabdi

    پاسخ

67. سال واژه: ساده

    هی توی جایم چرخیدم. باشد، به بچه های مدرسه می‌خاستم بگویم باشد فهمیدم. زنگ ورزش دارید. حالا آن آهنگ کوفتی را خاموش نمی‌کنید؟ حداقل کمش کنید، می‌خواهم بخابم. آخر هنوز ساعت هشت هم نشده است.
    دیدم نه، توی این عروسی تنها کاری که نمی‌شود کرد خاب است. پس بیدار شدم. هرچه بدوبیراه بود روی کاغذ نثارشان کردم. بعد هم توی کارهای خانه به مادر کمک می‌کردم که دیدم وقت رفتن به دانشگاه شده است. از این جور کلاس‌ها که فقط استاد حرف می‌زند و تو قرار نیست چیزی بنویسی خوشم می‌آید. می‌شود فقط هر گاهی نگاهی به استاد انداخت و به جای گوش دادن به اراجیفش، کتابی خواند تا دیوانه نشد.
    بعد از کلاس، به وبیکار الهه رفتم. امروز از نظر پاسخ، پرسش‌ها را تقسیم کرد و یکی از آن‌ها را توضیح داد. چقدر از آرامشش موقع توضیح خوشم آمد. بعد از آن هم به نویسنده ساز رفتم. دوباره فهرستی از کلمات را با هم نوشتیم. به هفته پیش که نگاهی انداختم، دیدم نه، کمی آرام‌تر شده‌ام. بعد هم استاد فهرستی از سی کلمه آورد که قبلاً با بچه‌ها درست کرده‌اند. گفت از میان آن‌ها ده تا انتخاب کنید.
    تمرین ، هدف ، نوشتن، احساس، خلوت، رویا، موسیقی، خاطره، نظم‌دهی، شعر.
    بعد کسی توی خانه نبود. برای خودم سیب‌زمینی سرخ‌کرده درست کردم و نشستم پای یک فیلم. بعد هم با اصرار مادرم برای اینکه فردا چیزی یادم نرود برای ماساژ ببرم، وسایلم را آماده کردم و دوشی گرفتم تا آماده باشم.

    پاسخ

68. ☆ حلزون عزیز! دیشب خاب دیدم که گزارش نیکم را نصفه هوا کرده‌ای و آن قسمت‌هایی که تبلیغ‌طور بود تایید نشده. صبح اول وقت گزارشم را چک کردم و خیالم راحت شد. نمی‌دانم چرا دیشب توی خابم رژه می‌رفتی. حالا یک نامه که این حرف‌ها را نداشت…
    ☆ چند صفحه از رمان «خدیش» را خاندم و از قالب یادداشت روزانه و نثر نزدیک به سره‌اش خوشحال شدم. جای آموختن و کلمه برچیدن دارد این کار.
    ☆ در اکسل نمودار Gauge کشیدم.
    ☆ با تمارین شعرم ورِ نهایی را رفتم و دل رضا کر دم که ارسالشان کنم.
    ☆ کلمه‌ی «شعرآلو» را اختراع کردم. _اگر هم پیش‌تر اختراع شده من نامطلعم._ این کلمه هم شعر دارد، هم آلو دارد، هم نزدیک به «شعرآلود» است، ولی «د» آخرش حذف شده تا کمتر حس «آلودگی» داشته باشد. «شعرالو» هم نه ها، «شعرآلو». شعرالو خیلی شبیه پشمالو است و تنبل و فکاهی می‌زند. شعرآلو ولی شیطنت‌بار و زنده است.
    ☆ تکه‌ای از «باغ در باغ» هوشنگ گلشیری را خاندم. آنقدر تئوری و اصطلاحات سنگینی و تخصصی داشت که از انجام آن وا خوردم. هر کلمه‌اش کلی معنا پشت سر دارد که در فهم آن علیل‌ام. باید بارها به آن برگردم، البته بعد از خاندن «تئوری شعر». ولی روی‌هم‌رفته میلم به داستان بیشتر از شعر است. حداقل فعلن. این از نوشته‌ها و خانده‌هایم معلوم است. ولی با همان تمارین کارگاه پیش بروم تا خدا چه خاهد.
    ☆ از «سنگر و قمقمه‌های خالی» خاندم. قبل از شروع، داستان‌های قبلی را مرور می‌کنم تا داستان و فوت و فن‌های نویسنده یادم بیفتد. هر داستان بهرام صادقیان کلی ایده و اصطلاح دارد.
    ☆ خیلی از اصطلاحات قدیمی اصفهان و ما مشترک است. این را از «نیمه‌ی تاریک ماه» و «سنگر و قمقمه‌های خالی» فهمیدم. برای نمونه ما هنوز هم می‌گوییم «طرف پاش رو بیل رفت.» یعنی کاری را شروع کرده و باید تا تهش برود. این اصطلاح را در داستان چهارم صادقی خاندم.
    و این شاهدی بماند که برای بار نمی‌دانم‌چندم به خودم یادآور می‌شوم که خیلی از اصطلاحات و مثل‌هایی که در نوشته‌ها برایشان غش و ضعف می‌کنیم، در گفتارمان وجود دارند. فقط نویسنده باید آن‌ها را به چنگ آورده و اسیر دفترش کند.
    ☆ سپاسگزار بودنم.

    پاسخ

69. این الان پر غلطه
    میشه نذارین به جاش بعدی رو بذارین با پوزش و تشکرات فراوان🥹🥹🙏🏻🙏🏻

    پاسخ

70. #گزارش_نیک۱۶۰

    سال واژه: خوددوستی 🌷

    از قسمت بهترش شروع می‌کنم، روزم را می‌گویم.
    ساعت سه و چهل و دو دقیقه آمد کنارم و گفت: «تو هم که سرت تو گوشیه؟ باید از خونه بزنم بیرون.» گفتم: من هم می‌آیم. خوشحال شد. چند قلم جنس یخچالی می‌خواستیم که بهانه‌ای شد برای رفتن به شهر و پیاده دور دور زدن. هوا نیمه‌ابری و خنک بود و باد به‌قدری ملایم و نوازشگر بود که دلم می‌خواست مثل پرنده‌ای لای لطافتش شنا کنم. روبروی پاساژ تازه‌تأسیس شهر، روی صندلی‌ها نشستیم و حرف زدیم و به عبور رهگذران نگاه کردیم. رخدادکم را نشانش دادم، اما او همیشه ایراد می‌گیرد و می‌گوید این که رخدادک نیست.

    — مگر شیطان خوب هم داریم؟
    صبح، خوب موقعی بیدار شدم و در ذهنم همه‌اش دنبال بهانه‌ای بودم برای ورزش نکردن. به خودم می‌گفتم خسته‌ای بخواب یا دیروز ورزش کرده‌ای و بدنت درد دارد. حتی نبودن شیرسنجد را هم دلیل خوبی برای انجام ندادن این بخش از برنامه‌ام می‌دانستم. اما گول این شیطنت مغزی را نخوردم. به او گفتم نترس، فقط چند حرکت ساده انجام می‌دهم، ولی تا آخرش رفتم.
    خودم شیطان شدم، از نوع خوبش.

    — مامان و معنای دلتنگی
    خیالم آسوده بود که ناهار برای دو وعده آماده درون یخچال داریم. دستم درد نکند که این‌همه هنرمندم. بوس برای خودم.
    مثلاً کتاب زبان را باز کردم تا یک درس بخوانم و تلویزیون را هم روشن کردم تا خیر سرم آموزش را ببینم و بشنوم، اما تماس با لیلی و گفت‌وگوهایمان طول کشید و دیگر حوصله‌ی زبان را هم نداشتم. در ادامه با مادرم حرف زدم، مادر تنهایم. به او گفتم چرا نماندی، هوا به این خوبی بود. می‌ماندی با هم غذا می‌پختیم، می‌ماندی می‌رفتیم دیدن نی‌نی، می‌ماندی مهمان دعوت می‌کردم. در جواب فقط حسرت خورد و حالا کسی نیست او را به خانه‌ی من بیاورد. دلم گرفت.

    فکرم درگیر انتخاب درمانگر شده و هنوز به مرحله‌ی رزرو نوبت نرسیده‌ام. عجب اوضاع آشوبی‌ست در مغزم.
    بالاخره ساعت هفت و نیم شب، با درمانگری اصفهانی و مهربان، ساعتی برای گفت‌وگو تعیین می‌کنم. البته قضاوتم از روی چهره‌اش در عکس پروفایل است. به نظرم دستاورد خوبی‌ست. دستاوردهای امروزم زیاد شدند. گول زدن مغز برای ورزش کردن، پیاده‌روی و مشاهده‌گری. انتخاب نجات‌دهنده‌ی ذهنم از سقوط و دیگری هم در ادامه می‌خوانید.

    — ماسووای بروجردی
    تا به حال نام آش ماسووا به گوشتان خورده؟ امروز فهمیدم متعلق به بروجرد است. مادر همسرم ویدئوی آموزشی‌اش را برایم فرستاده. در پیاده‌روی امروز، سبزی آش خریدیم تا بالاخره خودم دست به کار پختن آش رشته برای خودم باشم و منتظر کسی نمانم. هیچ‌کس به فکر هوس من نیست. در کنارش مقداری هم اسفناج تازه‌چین و بسیار کوچک خریدیم برای ماسووای خوشمزه و عزیزم.
    پاک کردن سبزی یکی از دلپذیرترین کارها برای من است، مخصوصاً در جمع زنان خانواده. تو گویی در مدیتیشنی گروهی هستیم.
    حالا هم من نشسته‌ام سبزی پاک می‌کنم و اوی همسر ظرف‌ها را می‌شوید. این هم دستاورد آخر من ذوق‌مرگ آش فردایم.

    ۱۴۰۵/۰۷/۲۷

    پاسخ

71. 27 مهر

    یعنی چی که صبح باید کله سحر بروی دانشگاه که تازه اتوبوس‌ هم زمان رسیدن ات برود و تازه استاد هم یک ساعت بعد از شروع کلاس بگویید چرا دیر آمدی؟
    دیر آمدی که دیر آمدی ترافیک بود. استاد خنگ میفهمی؟
    یکمی درس می‌خوانی و متنی هوا می کنی و آرام تر می شوی. از گلاسر امروز فهمیده ای که ما انتخاب می کنیم افسرده شدن و حتی سایکوتیک شدن را.
    نامه ابراهیم گلستان به صادق چوبک را می‌خوانی. نمیدانستی گلستان درگیر چنین عشقی بوده. از چوبک سنگ صبور را داری می‌خوانی. حیف که هنوز از گلستان اثری نخوانده ای.
    یکی از عجایب امروز، فرانسوی حرف زدن استاد وصایا بوده است.
    امروز در نویسنده ساز به یکی از تمرینات قبلی برگشتید. برای تو اولین بار بود و جالب. قرار گذاشتید تا کلمات خود را به اشتراک بگذارید.
    گفت و گو. تحرک. قرار. شب. لمس. نوشتن. احساس. کلمه. پیگیری. رویا.
    استاد گفت دایره واژگان تان را گسترش بدهید و تو تصمیم می‌گیری جدی تر به این قضیه بپردازی.
    دلت کمی گرفته است اما به روی خودت نمی آوری. اجازه لمس احساساتت را نمی دهی.
    احساساتت قهر می‌کنند و تو اینبار نازشان را نمی‌کشی.

    پاسخ

72. – عزیز قلبم، امشب همان شب است؛ همان شبی که ما را خبر کردند. اولین شبی که در آن راهروی سرد لعنتی ماندم و ده روز بعد آنجا را دست‌خالی ترک کردم. حرف‌های گفته و نگفته بسیارند و هیچ‌کدامشان دیگر سودی ندارند؛ هزار هزار بار گفته‌ام لعنت به آن حادثه، لعنت به من، لعنت به نبودن، نشدن، نتوانستن، نماندن… کدامشان جای خالی‌ات را پر کردند؟ حقیقتِ گندِ لعنتی این است که من نبودم آنجا که باید می‌بودم و این نبودن تا ابد داغ شده است بر قلبم. سهم آدم از زندگی ناچیز است عزیزم، مرا ببین که سهم ناچیزم به دردی چنین بزرگ آغشته شده است.

    – کلمات من: تغییر، خلوت، نوشتن، تحرک، موسیقی، گفت‌و‌گو، نظم‌دهی، پول، طبیعت، لبخند.

    – پروردگارا، شما ما را عزیز دانسته‌ای که عزیزان را به ما بخشیده‌ای، وگرنه می‌توانستی آنها را از ما دریغ کنی. و ما را چه سعادتی بالاتر از اینکه بدانیم عزیز شماییم؟

    – الهی شکرت…

    پاسخ

73. حلزون امشب رو میشه با تکه‌های نازک مقوا ساخت.

    مستمر باید نوشت،
    شاید روزی واژه‌ای بپرد بالا و تو را برنده کند ،
    امروز با برادرم تماس گرفتم تا حالش را بعد جراحی بپرسم،
    گوشی را برنداشت،
    اینک برایش نامه می‌نویسم .
    سلام هادی جان،
    حکایت تو امروز مثل خیاطی‌ست که در کوژه بیفتد، نه نمی‌دانم مثل چیست.
    وقتی دکترها مریض شوند حکایتشان شبیه چه می‌شود؟
    امروز از صبح کلاه بودم. بسیار نوشتم تا رها شدم.
    تازه‌گی دفتری را یافته‌ام که طرح جلدش مثل دفترهای قدیمی‌مان است.
    همان‌ها که اول مهر دوتایی از کتابفروشی ارانگوتان می‌خریدیم.
    یادت هست؟
    تو باهوشی حتمن فهمیدی این دفتر فقط شبیه آن دفترهایت.
    آن هم فقط جلدش.
    تویش چهار سال پیش چیزهایی نوشته بودم که مشکلات جسمی الانم را تا حدی روشن می‌نمود.
    هادی جان تو خیلی اهل نوشتن نبودی.
    هر صبح و ظهر و بی‌گاه که می‌نویسم، یاد بی‌حوصلگی‌ت حتا در نوشتن تکالیف می‌افتم.
    امروزتم همان شد.
    چند روز است کارهام روالش قاتی شده.
    برای ماهنامه در تکاپویم.
    وقتم به کانال نمی‌روس.
    کتاب داستایوفسمی را می‌خثتنم.
    بوبوکش را.
    امروز پیاده‌روی مبسوطی دلشتم.
    نویسنده‌سازهای جاتفتاده. ا شنیدم.
    سره‌نویسی شیدایم کرد.
    گفتم شیدا
    یادش افتادم.
    باید به او هم نامه‌ای بنویسم مثل تو.
    مراقب بخیه‌هایت باش دکتر جان.
    خدافظ.

    پاسخ

74. گمان نکنید زود بیدار شدن یعنی پیش رفتن بهتر کار‌ها. ممکن است یک چک کردن ساده گوشی تمام روز‌تان را دگرگون کند‌

    از سردی هوا بیدار شدم. حال بیرون اومدن از زیر پتو رو نداشتم. مامان صدا کرد: «میرم خونه‌ی مادرجان میای یا بعد بابا بیارت؟»
    گفتم: «بعد با بابا میام.» اما دیگه خوابم نبرد.

    همراه تماشای ورزش گوشی به دست شدم. بعد از یک ساعت با بابا راهی خونه‌ی مادرجان شدیم. گوشی هنوز دستم بود.

    بعد از برگشت هویچ‌ها رو برای مربا رنده کردم. دوباره گوشی و مطلب کانال. نوشتم از اینکه چه وقت نوشتن برایم سخت می‌شود.

    شام سالاد الویه درست کردم و دیگر هیچ.

    #گزارش‌نیک
    #مهلا‌طهماسبی‌زاوه
    https://t.me/ma0hlq

    پاسخ

75. امروز درباره‌ی سیب سلامت می‌خوانیم. کدام خوراکی‌ها مفیدترند؟
    داستان دو لک‌لک را می‌نویسیم که لانه می‌سازند بر کنده‌ی درختی.
    با کاغذ، آدمک‌های متقارن درست می‌کنیم که دست‌های هم را گرفته‌اند. بعد برایشان چشم و ابرو می‌کشیم. خواهر و برادر، نی‌نی‌های دوقلو، عروس و داماد، دوتا دوست.
    همه‌ی برگه‌ها را تصحیح می‌کنم که هیچ برگه‌ای با خودم به خانه نبرم. انرژی‌م را با میان‌وعده‌های کوچک و مقوی نگه می‌دارم.
    ناهار را خانه‌ی مادربزرگ می‌خورم. می‌گوید من قدیمی‌ام. غذاهای امروزی بلند نیستم. می‌گویم با این حال، دستپختش حرف ندارد.
    می‌خوابم. می‌گویم. می‌خوانم. می‌نویسم. می‌نوازم. می‌اندیشم به خستگی. فقط جسمی نیست. گاهی روحی‌ست. گاهی هردو با هم است.

    پاسخ

76. امروز گل ساحلکم ۱۲ گلبرگش کامل شد. ۲۸ روز پیاپی در ساحلک نوشتم. خلاصه که دارم باهاش حال می‌کنم. همه‌چیز این برنامه را دوست دارم، ولی قابلیت تگ زدن به نوشته خیلی کار را برایم راحت‌تر می‌کند.
    قرار بود امروز کمی سرم شلوغ‌تر باشد، ولی خب نتوانستم خیلی به قولم عمل کنم. امروز جواب ارشد آمد. در دوره روزانه فناوری مواد غذایی دانشگاه زنجان قبول شدم. نمی‌شود گفت خوشحالم. خوب است، ولی آنی نیست که می‌خواستم.
    حالا دوستم که نتیجه‌اش از مال من بهتر شده بود، زنگ زده بود و داشت گریه می‌کرد. چیزی که می‌خواسته را قبول نشده بود. یعنی داشت راست می‌گفت؟ واقعا حسش این بود؟ خب نتیجه خیلی خوبی گرفته بود و فرصت‌های زیادی پیش رویش است. سعی کردم ابراز همدردی کنم، ولی همچین حس ناراحتی‌ای هم برایش نداشتم. چون اصلا چیزی برای ناراحتی نبود.

    کمی از دیکشنری غذا را خواندم. حوصله‌ام به خواندن معنی فارسی نرسید. فقط به گوش دادن خواندن خانم کامپیوتری از متن اکتفا کردم. این‌جور روزها واقعا سخت است که روتین را حفظ کنی. آدم مثل یک مرغ پرکنده فقط دور خودش می‌چرخد.
    دو صفحه بیشتر از «آبلوموف» نتوانستم بخوانم. بیشتر در توییتر و یوتیوب ول‌ول چرخیدم و جواب پیام‌های تبریک را دادم. شب SNPE کار کردم و قدم زدم. به نوشتن داستان تصویری‌ام فکر کردم اما نتوانستم چیزی بنویسم.
    نویسنده‌ساز را بود و فهرست هفتگی کلمات را نوشتم. وقتی کلماتم را با هفته پیش مقایسه کردم متوجه شدم خیلی حس و حالم تغییر کرده. در برابر تغییرات واکنشم کمتر شده. کلانتری فهرستی از کلمات منتخب همسفران نویسنده‌ساز داد و گفت 10 موردی که برایمان مهم تر است انتخاب کنم. این هم 10 مورد من: داستان- شب- پول- تغییر- نظم‌دهی – احساس- رویا- کلمه- موسیقی- آینده-
    کاش اینجا کلی فامیل داشتیم که به خانه‌مان بیایند، بعد من از شلوغی دوروبرم سردرد بگیرم، ولی همچنان در جمع باشم. اما خب اینجا از این خبرها نیست.
    اگر بتوانم یک پاراگراف بیشتر بنویسم، سرم سبک‌تر می‌شود و راحت‌تر می‌توانم دوباره بروم سراغ یوتیوب.
    همچنان دلم می‌خواهد سریال چینی ببینم، ولی حوصله زیرورو کردن سایت‌ها را برای پیدا کردن یک مورد باحال ندارم. قبلا حسنا چندتایی معرفی کرده بود. برخلاف حسنا، من اصلا اسم سریال‌ها یادم نمی‌ماند. یا باید آن‌قدر صفحه چتمان را اسکرول کنم تا شاید پیدایشان کنم، یا اینکه دوباره از او بپرسم. ولی زشت می‌شود، نه؟ امروز که گذشت. فردا می‌پرسم.

    https://t.me/MaedehJavadiCHN

    پاسخ

77. مهناز صاد عزیزم
    روزم را متناقض شروع کردم، یعنی چه؟ می‌گویم. اول روی بدش را می‌گویم. رویی که وقتم را سر موضوع بیخودی هدر دادم. در کانال خواهرِ ایمانی‌ام این مطلب را دیدم: « (راستی اونایی که‌ می‌خواستن مناسبتای تقویم ایرانو عوض کنن کجان؟
    من این حرفو فقط تو کانال محمدرضا شعبانعلی دیدم، ولی احتمالا تعدادشون کم نبوده)»
    در ریپلای مطلبش هم این را آورده بود و این محمدرضا را به آن یکی محمدرضا یعنی شهبازی حواله کرده بود:
    «پ.ن:¹.ادعای شعبانعلی تو آخرین یادداشت سایت «معروفش»👈 «متمم»(که متأسفانه چون پولی بود، فقط نصفشو تونستم بخونم، شایدم کمتر. یادداشت شخصی از کِی پولی شد؟ اینم از شگردای مدیریت و کسب و کاره؟)
    کار بی‌خود دیشب و صبحم این بود که رفتم توضیح دادم سایت متمم مثل یک مدرسه خصوصی است و یادداشت شخصی نیست و آن مطلبی که حواله دادی هم توی سایت متمم این است که یک مطلب مدیریتی است و جدید نیست: « معمای تقویم ماهانه | اعداد مکعب‌ها را چگونه انتخاب کنیم؟» ولی او اصلاً متوجه منظور من که اعتراض به ارجاع غلط بود توجه نکرد و همه چیز را قاتی کرد. من هم بدتر از او قاتی کردم و به تنظیمات کارخانه برگشتم. از همه‌ی کانالهایش بیرون آمدم (شاید خوبی‌اش همین بود). ولی خدایی کل‌کلم کار بیخودی بود. شب رفتم آن جمله را در کانال تلگرامی شعبانعلی پیدا کردم: « روزی تقویمی خواهیم نوشت/هر روزش مناسبتی دیگر.» اتفاقاً خوشم آمد. راضی نبودن به وضعیت موجود موتور حرکت آدمی است. بگذریم خیلی کش آمد. دانشجوی ارشدم می‌گفت جوری با همکلاسی‌اش حرف می‌زده که به جلسات تراپی‌اش 7 جلسه افزوده می‌شده. حالا من هم گمانم نقطه از سر خط. دوباره باید ذهنیت‌هایم را ببرم پیش دکتر محمد طاهری تا اصلاح کنیمشان.
    مهنازم؛ اما روی خوبش خواندن از کتاب هنر پرسشگری بود. به مدد وبیکارهای سرزبان الهه علیزاده خواندن کتاب‌های لیندا الدر و ریچارد پل برایم لذت‌بخش‌تر شده است. پیشتر چند جلدی از مجموعه تفکر نقاد خوانده بودم البته نه کتاب هنر پرسشگری را. می‌دانم خواندن همان کتابها هم برایم قشنگ خواهد بود. صبح کمی هم واژه‌بازی و واژه‌سازی کردم.
    مهنازم؛ در دانشکده داشتم پروپزالی را داوری می‌کردم که آقای قراگوزلو، نماینده‌ی دانشجویان ترم 5 هوشبری، زنگ زد و گفت فردا وقت دارند که یک جلسه از دو جلسه کلاسم را برگزار کنم. پروپزال را متوقف کردم و شروع به مطالعه درس فردا کردم. چینش مطالب را طبق پیشنهاد دوست و همکار عزیزم خانم دکتر غیاثی تغییر داده‌ام. برای همین مرور کافی نبود. عصر جلسه گروه‌درمانی را نرفتم و باز خواندم.
    دوست مهربانم، الان دارم به پادکست وبینار نویسنده‌ساز گوش می‌دهم. 5 دقیقه اکنونم را در فهرستی از کلمات گنجاندم. جلد اول و دوم کتاب «پرسشی زیباتر» نوشته‌ی وارن برگر را که استاد نام برد، از طاقچه تهیه کردم. عنوان دوم جلد اول «چگونه دوباره پرسیدن را بیاموزیم» و عنوان دوم جلد دوم «از پرسش تا آفرینش» است.
    برم سروقت تمرین‌های دوره‌ها و کارگاه‌هایم. چقدر دلم برای پیامک‌های ساده و صمیمی‌ات تنگ شده است. یاد شهید احمدرضا احدی و سخنش از دوست افتادم:
    «قصّه، قصّه حب است. وقتی تمام زندگی انسان، تمام افکار یک انسان بعد از خدا یک دوست باشد و آن هم دوستی همسنگ تو، قصّه، قصّه فرهاد نیست، افسانۀ مجنون نیست. قصّه لرزیدن قلبی و چکیدن اشکی است. قصّه، قصّه غریبی است با یک آشنا، میان این همه غریبه‌ها.»

    1405.7.27
    قهرمانی
    #گزارش_نیک

    پاسخ

78. دوشنبه ۲۷ مهر ۰۵
    به محل کارم که رسیدم، چند تا موضوع کنار هم، اوقاتم را ترش کرد. البته حساس شدنم در این روزها هم بی‌تاثیر نیست و این موضوعات شاید حواشی هستند نه علت اصلی. خلاصه اینکه عصبانی بودم و هق‌هق گریه داشتم شدید. از زمین و زمان شاکی بودم و چیزی برای آرام کردنم نیافتم جز نوشتن.  بعد از نوشتن، حال آرامتری گرفتم. کمی منعطف‌تر و با پذیرش تر شدم. از دیشب ذهنم درگیر نوشتن نامه شد و چه بهتر  برای کسی بنویسم که از او نوشتن را می‌آموزم. آن‌هم نه فقط برای نویسنده شدن بلکه بهتر زندگی کردن.
    استاد شاهین عزیز
    من خوشحالم که جسارتی یافتم تا جهت قدردانی از شما، بنویسم. قدردان شما هستم همیشه. مدتی ناپیوسته در پی آموزه‌های شما بودم اما از اسفند جدیتم بیشتر شد. به کمک شما و نوشتن، در روزهای آغازین امسال با مستمر نویسی انس گرفتم. با جدیت صفحات صبحگاهی را ادامه دادم. هر روز دغدغه خاندن و یادگیری را نگه داشتم و از همه مهمتر با ادبیات آشنا شدم که یک قطعه گمشده زندگیم بود. یادگیری‌های متنوع و گوناگونی اندیشه‌ها را نصیبم کرد و حتی شهامت اندیشیدن. متاسفانه در اکثر زمینه‌ها یا شروع نمی‌کردم یا پیوسته و جدی ادامه نمی‌دادم. مدرسه نویسندگی چنین اثر مهمی بر من گذاشت. چون خود شما و همسفران مدرسه نیز جدی و مستمر هستید. من چندان خوش‌ذوق نیستم و کلمات لطیفی نمی‌دانم و تازه اول راهم اما بی‌نهایت خوشحالم از بودن در این فضا و آشنایی با شما و دوستان مدرسه‌نویسندگی. کیف می‌کنم که به جای بیهوده‌چرخی در شبکه‌های مجازی، خاندن صفحه گزارش نیک دوستان جذابترین صفحه برایم شده است. و همه این داشته‌ها، از درایت و لطف شماست. استاد بی‌نظیری هستید و به قول باده عزیز،معلم واقعی. با حوصله و دقت همه نوشته‌ها و متن‌ها را می‌خانید. به تک‌تک کامنت‌ها توجه می‌کنید. دغدغه بچه‌ها را به خاطر می‌سپارید. دمتون گرم. چراغتون همیشه روشن. تندرست و سلامت باشید همیشه.

    پاسخ

79. حلزون داره با آفتابچه‌ی پرنده آسمون رو متر می‌کنه.
    ۷۰۰ کلمه تایپ کردم و لالوهاش تمرین پیشرفته‌ی خلاق رو نوشتم ازَسَّر. تمرین قبلی‌م رو نگه داشتم واسه‌ی یه داستانی چیزی برای بعدها. احتمال داره این‌یکی‌ام باز عوض کنم به کل. دنبال یه سبک‌حرف‌زدن و شخصیت خیلی متفاوت‌تر از همیشه‌م برای این تمرین.
    هفته‌ی آخر هر ماه سنگ صبور دستمه که توی کتابازی حرف بزنیم ازش. هر ماه کلی وقت هست واسه‌ی ته‌نشین شدن ۴۰ صفحه‌ی قبلی و قبلی و قبلی. دسته‌جمعی‌خوندن هم از خوبیاش اینه که تعهد میاره.
    امروز بعد از مدت‌ها فرصت شد‌ وبیکار الهه رو باشم.
    وبینار مدار شیما رو هم بودم. هر دو جالب بودند و پُرمَلات.
    چند نقاشیِ رها.
    شب بخیر.

    پاسخ

80. – آزادنویسی را در ساعت‌های مختلف روز امتحان کرده‌ام. بهترین زمانش برای من بعد از خوردن صبحانه و قبل از شروع کارها است.

    – قدیم‌ها بعد از اینکه کارهای روزانه تمام می‌شد، همه دور هم می‌نشستیم و فیلم یا سریال می‌دیدیم. ممکن بود هنگام فیلم دیدن دو‌ نفرمان با هم قهر باشیم. ممکن بود قبلش دعوا کرده باشیم. ممکن بود اصلا نخواهیم آن‌ دیگری کنارمان باشد. اما همه کنار هم بودیم و سرگرمی دیگری نداشتیم. حالا وضع فرق می‌کند. همه با گوشی و لپ‌تاپ سرگرم‌اند. الان به ظاهر همه با هم آشتی هستیم ولی دست کمی از قهر ندارد. اسمش را گذاشتیم دوری و‌ دوستی. اسمش را گذاشتیم اختلاف‌نظر و احترام به عقاید یکدیگر. اسمش را گذاشتیم روابط مدرن. ولی به نظرم قهر آن موقع‌ها به دوستی‌های الانمان شرف دارد. برای همین است که وقتی با بردارم رئالیتی‌شو می‌بینم خیلی کیف می‌کنم. می‌دانم برنامهٔ بیهوده‌ای است و آخرش هیچ چیزی به آدم اضافه نمی‌کند، اما مرا یاد آن موقع‌ها می‌اندازد. آن زمان‌ها که افسار زندگی‌مان دست خودمان بود. آن زمان‌هایی که زندگی مدرن برایمان تصمیم نمی‌گرفت. آن زمان‌هایی که هر عقیده می‌توانست کنار دیگری دوام داشته باشد، بدون اینکه خودش را جدا کند.

    – از کتاب واژه‌نامه حزن‌های ناشناخته:
    «لوک اَبَک: شوک حاصل از ملاقات مجدد با یک فرد و پی بردن به این واقعیت که تصویر ذهنی شما از او به‌شدت منسوخ شده؛ دلیلش شاید این باشد که آن‌ها بزرگ یا پیر شده‌اند، و از هم فروپاشیده یا خود را به عبارتی جمع‌وجور کرده‌اند».

    – از کتاب جستارهایی اندر مصائب نوشتن: «و این مرد که طرح کتابی را ریخته بود، در همان زمان طرح را کنار گذاشت، زیرا نه آغازی داشت، نه پایانی و نه روندی، و هرگز ندانست آنچه گمان کرده بود، کتابی نبود، بل جهانی پیش از پیدایش بود؛ جهانی که او عضوش نبود».

    https://t.me/zahrahabibi9626

    پاسخ

81. ویل‌ویلی

    ۱. خابیدن‌های زیاد در مسیر رفت‌و‌برگشت از کار
    ۲. خابیدن بعد از کار
    ۳. شرکت در وبینار نویسنده‌ساز
    ۴. ورزش
    ۵. شرکت در وبینار مدار
    ۶. نوشتن چالشعر روزانه
    ۷. انتشار روزانه در کانال
    ۸. اتو کردن لباس
    ۹. انتخاب ۱۰ کلمه‌ی (تحرک، داستان، کلمه، پرهیز، پی‌گیری، نظم‌دهی، شعر، تمرین، تغییر
    و نوشتن) برای روزاندیشی

    پاسخ

82. امروز صبح که بیدار شدم، انرژی بیشتری حس کردم. کمتر دل را به دلِ خواب دادم و بیداری را ترجیح دادم.
    صفحات صبحگاهی را مدت‌ها بود ننوشته بودم. امروز نوشتم. کیف داد. بعد خودنوشتی به ذهنم رسید و نوشتنش اما هنوز نمیدانم در چه قالبی باید بسط دهم آن را.
    بعد صبحانه، دیوان فروغ را برداشتم. شاید غمگنانگیِ فروغ از «غینِ» اسمش باشد. کتاب را هنوز برنداشتی، غم‌هایش چکه‌چکه می‌ریزند. میگویید بدببین‌م؟ خیر. به این دوبیت که رسیدم، فهمیدم که او غم را برگزید و پروراند و می‌پرستید:
    احساس می‌کنی که دریغ است
    با دردِ خود اگر بستیزی
    می‌بوئی آن شکوفه‌ی غم را
    تا شعر تازه‌ای بنویسی
    امروز که آفتاب پاییز با سوز مهرماه به سرم زد، تصمیم گرفتم باقیِ روزم را از کلیشه‌ها دور سازم. کتابی که چند روز میخوانمش، رها می‌کنم البته فقط برای امروز. کارهای روتین را جور دیگر انجام می‌دهم.
    دوباره به سمتِ فایلِ آموزشیِ دوره‌ی پیش‌رفته رفتم. ۶۵ صفحه بود و دو روزه تمامش کردم.

    امشب سری به مادام بوواری هم زدم.

    پاسخ

83. 1. سال‌واژه‌ام: استمرار
    2. امروز برقا به مدت نیم ساعت یا یک ساعت رفتن درست یادم نیست. با این وجود با چراغ گوشی به ادامه‌ی برنامه‌هایم پرداختم و نبود برق را بهانه نکردم.
    3. امروز با اینکه بیرون رفتم و خسته بودم اما باز هم دور باغچه پیاده‌روی کردم و بیست دقیقه‌ای هم دویدم.
    4. امروز سعی کردم که تا حد امکان برنامه‌هایم را به سرانجام برسانم و تا کنون موفق بوده‌ام و از این لذت می‌برم.

    پاسخ

84. سال واژه: پذیرش
    خلاصه می گویم؛
    غذ دادن به گربه های نزدیک خانه و محل کار
    سورپرایز تولد همکار
    در ترافیک سنگین، به وبینار نویسنده ساز پیوستم.
    کمی کار خانه
    و دیگر هیچ.

    پاسخ

85. گزارش نانیک من
    وقتی بچه‌تر بودم و خونه بابابزرگم می‌رفتم عادت داشتم برم طویله خونه‌اشون. بیشتر وقتم رو اونجا بودم. چندتا گاو تویه طویله بود و یک خر. گاهی بابام و دایی‌هام بهم می‌خندیدن چون وقتی می‌رفتم تویه طویله با گاوها و خر کلی حرف میزدم. میگفتن زبون گاوها رو میفهمی که باهاشون حرف میزنی بچه؟ مگه حیوونی که همه‌اش تویه طویله‌ای؟
    بعضی موقع‌ها که آدم‌های اطرافم حرف‌هام رو نمی‌فهمیدن یا برای اینکه کمی بیشتر بهشون خوش بگذره باهام شوخی‌هایی می‌کردن که نمی‌تونستم جواب بدم و بهم می‌خندیدن، فکر می‌کردم ادم‌ها چقدر بدجنس و نامهربونن. وقتایی که دلم پر بود از این احساس‌های سنگین و می‌خواست از گلوم و چشم‌هام این احساس‌ها بزنه بیرون کم‌کم باورم می‌شد که همه آدم ها بد هستن. کم‌کم هم یاد گرفتم می‌تونم برم تویه طویله و ساعت‌ها با گاوها و خر حرف بزنم در عوض گاوها و خر فقط به حرفام گوش میکردن یا در تایید حرف‌هام با صدای بلند ما ما میکردن یا خر بخاطر همدردی با من عرعر می‌کرد.
    دلم می‌خواست امروز هم طویله ای وجود داشت و گاوها و خر به حرفام گوش میکردن.

    پاسخ

86. گزارش نیک | برگ ۰۸
    روزواژه:
    صبح امروز طبق برنامه‌ی روزهای زوج این‌چند وقت اخیر ورزش کردم. دیروزش از مامان عصبانی بودم. چون از یک ماه قبل با من قرار رفتن به خانه‌ی زندایی پیرم را کرده بود دلیل نمی‌شود که بی‌اطلاع من زنگ بزند و بگوید فردا می‌آییم. دلیل دیگرم آن بود که زندایی مدتی خانه‌ی پسرش زندگی می‌کرد و ما نیز باید به آنجا می‌رفتیم و من از سوال‌پیچ شدن‌ توسط پسردایی و همسرش گریزان بودم، مزید بر علت شد که بیشتر برای نرفتن اجتناب ورزم. اذیتم را با مامان درمیان گذاشتم و خوب که مرا در نقطه‌ی مهم نبودن به جوش آورد و هرچه برایش روضه خواندم اشتباهش را گردن نگرفت، آخر سر گفتمش: “پسرانش هرکدام به جایگاه خوبی رسیده‌اند و من هنوز اول راهم، همین نداشتن جواب قطعی برای کاری که می‌کنم بیشتر از سوال‌هایشان آزارم می‌دهد.” مامان در کمال ناباوری از اینکه علت اجتنابم را برایش گفتم حمایت کرد و سپس دلایل خوبی اورد که قانع شدم به مهمانی بروم. آخرش خوش گذشت و گرچه طبق معمول سوال‌های چیکار می‌کنی؟ کجا کار می‌کنی؟ چرا نمی‌ری سر کار؟ و… توانستم راحت‌تر جوابشان را بدهم و دیگر اثری از عدم قطعیت و آزردگی را در حرف‌هایم نمی‌یافتم. متوجه شدم این نیز یکی از همان الگوهای اجتنابی‌ام بوده که نمی‌خواستم خودم را در معرض موقعیت‌هایی که احساس ناامنی می‌دهند قرار دهم. مهم‌تر از همه، دریافتم حمایت قلبی مامان توانست بر اعتماد بنفسم بیافزاید و تا با روی گشاده‌تری موقعیت‌های ناجور را در آغوش بگیرم.

    پاسخ

87. سال‌واژه: شوق زندگی
    زندگی کن

    «اگر روزی چشم باز کردی و دیدی روحت از سرچشمه جدا شده و در قالبی مادی به این جهان آمده، نگران نشو. این وضعیت موقتی است. تو برای تجربه‌ی فرصتی به نام زندگی انسانی انتخاب شده‌ای. این جهانِ سه‌بعدی طراحی شده تا یکنواختی ابدیت را بشکافد و به تو فرصت دهد زندگی را از نگاه یک «منِ» جدا، با تمام وجود تجربه کنی. بدنت، کالبد تو در این جهان و وسیله‌ی عبورت از این واقعیت پیچیده و پرماجراست. در این مسیر حواس‌پرتی‌ها فراوان‌اند. آن‌قدر که شاید فراموش کنی چه کسی هستی و از کجا آمده‌ای. احساسات بی‌شماری را تجربه خاهی کرد. از شادی و عشق تا اندوه و تنهایی و نومیدی. اما یادت باشد، فارغ از هر آنچه از سر بگذرانی و هر اتفاقی که برای تو بیفتد، روح تو هم‌چنان دست‌نخورده و در امان باقی می‌ماند. گاهی شاید حس کنی گم شده‌ای، گاهی شاید بترسی. این کاملن طبیعی است. هر وقت به راهنمایی نیاز داشتی، آهسته‌تر حرکت کن. از شلوغی ذهن فاصله بگیر و توجهت را برگردان به آن نقطه‌ی ساکت و ساکن درونت. آن‌جا چیزی به‌خوبی راه را می‌شناسد. در این سیاره هیچ چیز ماندگار نیست. آدم‌ها می‌آیند و می‌روند. چیزها به‌دست می‌آیند و از دست می‌روند. عاشق می‌شوی، دل می‌بندی و روزی ناگزیر مجبور خاهی شد از هر آن‌چه به آن دل بسته‌ای دل بِکنی. پس به هیچ چیز بیش از حد نچسب. حتا به تصویری که از خودت ساخته‌ای و وقتی زمان رها کردن رسید، آرام و باوقار رها کن. چرا که در این جهان هیچ چیز حقیقتن از آنِ ما نیست بلکه همه چیز تنها برای مدتی به ما امانت داده شده است. پس امانت‌دارِ شایسته‌ای باش و تا وقتی میان مردمان این سیاره راه می‌روی، میهمان خوبی باش. سبک قدم بردار و یادت باشد که تو فقط برای مدت کوتاهی اینجایی. پس این‌جا را به‌هم نریز. بیش از آن‌که حرف بزنی گوش کن. بیش از آن‌که بگیری ببخش و قلب لطیفت را در قفسی شیشه‌ای زندانی نکن، مبادا که زخمی شود.
    از این زندگی زنده بیرون نخاهی آمد و زمان بسیار کوتاه است. پس زندگی کن. زندگی کن و وقتی زمان بازگشت رسید با چند جای زخم برگرد و با قصه‌هایی که ارزش تعریف کردن داشته باشد.»
    ویدئویی می‌بینم از حسین اورا که بخشی از کتاب «راهنمای زندگی روی کره‌ی زمین» را می‌خاند. فوق‌العاده است. برای حال خودم. برای این روزهایم.
    صبح با مدیتیشن و هرزه‌نویسی در تخت‌خابم شروع شد. محض تنوع چند روزی است که قبل از بیرون آمدن از خانه می‌نویسم. به باشگاه رفتم و پایین تنه داشتم. چهارسر ران و ساق پا را دارم می‌سازم. باسنم زیاد به خودش فشار نمی‌آورد که حجمی بگیرد. من هم می‌دانم قرار است دوباره جنگ شود و برایش سخت‌گیری نمی‌کنم.
    برای خرید میسلار واتر به فروشگاه دورِ میدان می‌روم. خیلی چیزها داشت که دوستشان داشتم ولی با قیمت‌های بالا. صحبت‌مان با آقای فروشنده گل انداخت و رسید به اوضاع تجمعات شبانه و مزاحمتی که برای کسب‌و‌کارشان پیش آمده. چیزی نخریدم و به خودم قول دادم در فرصت مناسب جبران کنم برای خودم.
    تا غروب با خاهرزاده‌ها بودم. ریتا از من خاست به پارک برویم و روی نیمکتی بنشینیم و بنویسیم. قبلن نیمکتی که در پارک می‌نشستم و هرزه‌نویسی می‌کردم، نشانش داده بودم. امروز می‌خاست بیشتر خاله را تجربه کند. رفتیم پارک. در مسیر خانمی ضایعات‌جمع‌کن دیدم که با شال چهره‌اش را پوشانده بود. ساعتی بعد او و بچه‌اش را در پارک دیدم. چند بار خودم را کنترل کردم که جلوی خاهرزاده‌هایم گریه نکنم. نیمکت همیشگی‌ام پر از پیر‌مرد بود. روی نیمکتی دیگر نشستیم و هر سه شروع کردیم به نوشتن. شاید عکسی از نوشته‌های ریتا بگذارم در کانالم. در مسیر خریدهای خانه را کردم و کمی از رخدادک را نوشتم. به خانه که رسیدم دستی به سر و روی آشپزخانه کشیدم و شروع کردم به تکمیل رخدادک. باز هم طولانی نوشتم.
    خسته‌ام. لنا با من قهر است چون چند بار گفتم کم‌تر با من حرف بزند. در بیش‌تر رخدادک‌ها و گزارش نیک‌هایی که می‌نویسم، صدای لنا هست که می‌گوید: «خاله. خاله. خاله.»

    پاسخ

88. امروز را به خاطر چند چیز به خاطر می‌سپارم. اول اینکه عصیانگری کردم و سه روز پشت سرهم سرکار نرفتم. نه اینکه افتخار آمیز باشد نه، اما می‌خواستم هم ریکاوری کنم هم بیشتر از شرّ این سرماخوردگی رهایی پیدا کنم. امروز یک فایل آموزشی در یوتیوب نگاه کردم. با فضای مجازی و کانتنت و این موضوعات بیشتر آشنا شدم. نیاز دارم تا درآمدم را بیشتر کنم. اما هنوز راهش را نیافته‌ام. پیشنهادِ شروع کارهایی به من می‌شود. مثلن نصب و تعمیر پکیج و یا کولرگازی و مکانیک خودرو. اما فکر نمی‌کنم هیچ‌کدام نه تنها بتواند رضایت خاطری برایم فراهم کند بلکه من را بیش از پیش نسبت به این کارها منزجر می‌کند. البته با احترام به همه‌ی عزیزانی که در این شغل‌ها فعالیت می‌کنند. کار در فضای مجازی را از این بابت دوست دارم که زمانش در اختیار خودم است. البته در اغلب فعالیت‌ها ساعات صبح را باید غنیمت دانست.
    امروز در وبینار نویسنده‌ساز درباره‌ی سی کلمه حرف زدیم. یک لیست سی کلمه‌ای که می‌توان درباره‌ی هرکدام نوشت. هرکدام که در طول روز می‌تواند دغدغه‌ی ما باشد. من امروز از بین‌شان این ده کلمه را برگزیدم: موسیقی، شعر، عشق، تحرک، داستان، مزه، تمرین،هدف، پول، تغییر این‌ها کلمات مهمی هستند که می‌توانند در لحظاتی که نیاز به نوشتن داریم، ایده‌‌هایی به ذهنمان بدهند. راهنمایی برای نوشتن و یافتن مسیری برای حل و فصل موضوعات مرتبط با آن‌ها.

    پاسخ

89. دوشنبه ۲۷ مهر
    یکصدو شصتمین گزارش نیک
    تغییر،سال واژه ام

    دوست دیرینه ام برایت بنویسم که طبق معمول،دیشب هم مانند شب های پیش ملکه ی خواب و من گرگم به هوا و قایم موشک بازی می کردیم.
    تا می آمدم با افکاری شیرین، با مجسم کردن فضایی سبز، پهنای آبی آسمان یا فلق و شفقی زیبا آرامشی به ذهنم بدهم نمی شد که بشود.
    نمی دانم تازگی ها چه هیزم تری به او فروخته ام که این چنین با من رفتار می کند!
    به جهنم، برو  تو چشم همان عزیزکرده هایت آنها که مدام خر و پفشان هواست، برو به چشم دردانه هایت همان ها که شب هنگام به تو خو گرفته اند و سحرگاهان هوشیار و قبراق دفتر روز  زندگی را ورق می زنند بله برو پیش همان آدم ها، برو که سر از جهنم در بیاوری به حق چشمان خواب آلودم برو

    و نخوابیدم.دنده به دنده شدم، کج و کوله شدم،دراز قد خوابیدم به رو گاهی به پشت، مرتب خمیازه کشیدم نه یکی نه دو تا پس چند تا؟
    چون گیسوان زن شلخته ای که هفته به هفته شانه به خود ندیده کلافه شده بودم،کم مانده بود جیغ بزنم فریاد برآورم و خطاب به خوابندگان بگویم آهای بیدار شوید چقدر می خوابید به خدا گناه دارم من! ولی صدای درونم را خودم شنیدم و بس، بغض هایم را بلعیدم و با تیپایی جانانه لگد محکمی به لحافم زدم.

    جانم برایت بگوید که خواب را به خواب آلودها و خواب گزاران و خواب دوستان وانهادم و پاورچین پاورچین به سمت آشپزخانه گامیدم.
    برای ناهار ظهر تاس کباب بارگزاری کردم روی شعله بسیار ناچیز اجاق گاز، ساعت را روی عدد ۵ تنظیم کردم و راهی بستر شدم که باز فایده ای نداشت.ملکه خانم  سرشان شلوغ بود نخواستم در صف منتظر بمانم و به سوی دفتر و کتاب ها و تلفن همراهم پرواز کردم بی صدا تا صدای به هم خوردن بال هایم را خسبندگان نشنوند.
    گزارش نیکِ دوستان را رؤیت کردم ۸۱ نفر بودیم.چند تایی را خواندم و به فیض رسیدم.

    دوست من،نمی دانم تاکنون نامه ی ابراهیم گلستان به صادق چوبک را خوانده ای یا نه؟او در مورد فروغ فرخزاد نوشته گویا عشق عجیبی به یکدیگر داشته اند و لیلی دخترش این عشق را نمی پسندد و به خاطر مادرش غصه می خورده و می خورد.
    عشق است دیگر وقتی بیاید گرما می بخشد اما جگرها می سوزاند!

    در این میان از فضای بیرون صدای آواز مؤذن به گوش می رسد، حی علی الصلوة و من به سوی نماز می شتابم.در نماز خدا را می ستایم و از او کمک می خواهم و از خواب نزد خدا بیزاری می جویم.

    هشدار ساعت ۵ را می شنوم سراسیمه صدایش را در حلقومش خفه می سازم تا خسبندگان هم چنان بخوابند.
    سری به تاس کبابم می زنم عطر خوشش در فضای خانه پیچیده، سیب زمینی ها را که خرد کرده ام می افزایم، کمی نمک اضافه می کنم و اجازه می دهم گوشت و سیب ها عاشقانه در دل هم نفوذ کنند.
    سماور روشن است، چای دم می کنم و چند برگ گل محمدی داخلش می ریزم و صلواتی می فرستم.

    سیر از خواب، همه بیدار می شوند و من چون پیشخدمتی چای و صبحانه را به آنها تقدیم می کنم.می روند و مرا تنها می گذارند به شدت عاشق این تنهایی ام،بخوانم و بنویسم و شاید برای جبران خواب دیشب کمی بخوابم.

    در ۴ صفحه سهم روزانه ام را نوشتم این مهم به عادتی تبدیل شده برایم که باعث خوشحالی من است.فهرست کارهایم را هم نوشته ام آیا تو هم فهرست کارهایت را می نویسی؟

    چند روز است قصه ی موش و گربه ی عبید زاکانی را می نویسم، خودم که از خواندنش خوشم آمده است فکر کنم همه پسند باشد، ببین:
    شاه موشان نشسته بود به تخت
    دید از دور خیل موشانا
    همه یک بار کردنش تعظیم
    کای تو شاهنشه ای به دورانا
    گربه کرده است ظلم بر ماها
    ای شهنشه اولم به قربانا
    سالی یک دانه می گرفت از ما
    حال حرصش شده فراوانا
    این زمان پنج پنج می گیرد
    چون شده تائب و مسلمانا
    درد دل چون به شاه خود گفتند
    شاه فرمود کای عزیزانا
    من تلافی به گربه خواهم کرد
    که شود داستان به دورانا
    بعد یک هفته لشکری آراست
    سیصد و سی هزار موشانا
    همه با نیزه ها و تیر و کمان
    همه با سیف های برانا
    فوج های پیاده از یک سو
    تیغ ها در میانه جولانا
    چون که جمع آوری لشکر شد
    از خراسان و رشت و گیلانا
    یکه موشی وزیر لشکر بود
    هوشمند و دلیر و فتانا
    گفت باید یکی ز ما برود
    نزد گربه به شهر کرمانا
    یا بیا پای تخت در خدمت
    یا که آماده باش جنگانا
    و اما دوست من ای قصه هنوز ادامه دارد.

    در این جا یک دو بیتی برایت می خوانم از اشعاری که مادرم از حفظ هستند.
    رفتی و رفت دامن صبرم ز دست و دل
    بر لوح خاطرم همه نقش و نگار توست
    یادت چو آتشی به دلم خانه کرده است
    سوزد دلم ولی چه کنم یادگار توست

    رقم نیک نویسان افزایش یافته و از صد گذشته بود در چرخی که در تلگرام زدم .نیک استاد و چند نیک دیگر را خواندم.

    در وبینار حاضر شدم،فهرست هفتگی کلمات را در ۵ دقیقه نوشتیم.از ما خواسته شد با ۱۰ کلمه از ۳۰ کلمه ی همسفران نویسنده ساز جمله ای یا جملاتی بنویسیم و در گزارش نیکمان هوا کنیم.
    قرار: با کلمه ها روی خطوط کاغذ قرار ملاقات می گذارم.

    نوشتن: نوشتن آرام و قرار را از من گرفته است.

    شعر: آموخته هایم را سبک سنگین می کنم و شعری می سرایم.

    تحرک: کم تحرک شده ام پیاده روی کافی نیست باید فکری کرد فکری بکر!

    موسیقی: شنیدن موسیقی های ملایم شوق نوشتن را در من دو چندان می کند.

    پرهیز: باید از زیاده گویی پرهیز کرد در نوشتن، کلمات سنگین و به قولی قلمبه سلنبه نباید به کار برد.

    رؤیا: خاطرات و رؤیاها مرا در خود محصور کرده اند،حصاری محکم که هیچ وقت فرو نمی ریزند.من به آنها چون الماسی می نگرم.

    تمرین:من تمرینم و این ها مترادف های منند، پشتکار، ممارست، همت،تکرار،عادت دادن،آشنا کردن،پرداختن،ورز،ورزیدن،تکلیف،دوباره کاری،آمادگی،پیگیری

    شب: شب در چادر سیاهش آرمیده و آرامش را به زمینی ها
    هدیه می دهد، سکوت شب و سکوت اول روز کمک می کنند به خواندن و نوشتنی بهتر

    تغییر: سال واژه ام تغییر است و احساس می کنم این واژه تا سال تمام شود در من غوغا می کند.
    نمره ام ۸
    شب به خیر دوست دیرینه ام

    پاسخ

90. ☘️دوشنبه ۱۴۰۵/۷/۲۷
    دیشب کتاب بنویس تا اتفاق بیفتد ترجمه‌ی محمد گذرآبادی را گذاشتم توی سبد خرید با قیمت 187 تومان. صبح که بیدار شدم رفتم ثبت سفارشش کنم، یکِ صدگانش شده بود چهار. یاللعجب!
    تماس گرفتم با پشتیبانی سایت. خانمه با توپ پُر غُرید که شما مگه تو ایران زندگی نمی‌کنید؟ الان میری مغازه یه چیزی می‌خری دو دقیقه بعد همون قیمته مگه؟
    صبح اول رفتم کتابخانه. دو کتاب از پنج کتاب امانتی را پس دادم ولی کتابی نگرفتم فعلن.
    در سالن مطالعه کمی خوانم. کمی نوشتم. کمی هم پرسه زدم در مدرسه‌ی نویسندگی.
    در حیاط کتابخانه با موزیک دلنواز خش‌خش برگ‌های زرد پاییزی قدم زدم.
    بعد در طبیعتِ پاییزی پارک حسابی پیاده‌روی کردم.
    از کتاب نویسنده‌ساز خواندم:
    🌱نوشتن یعنی رفتن و نرسیدن، بی‌ذره‌ای احساس باخت.
    🌱به خودت تلقین نکن. قلم نویسنده هیچگاه نمی‌خشکد. مادامی‌که ذهنت کار می‌کند قلمت هم کار می‌کند.
    🌱از چیزی بنویس که برایت هیجان‌انگیز است، طوری‌که گاهی هنگام نوشتن بترسی و ضربان قلبت تندتر شود.
    صفحاتی از کتاب «راه هنرمند» را خواندم: به‌جای غوطه‌ور شدن در سؤال‌های بزرگ، هر روز به عملی کوچک دست بزنید. وقتی به خود اجازه می‌دهیم که در سؤال‌های بزرگ بغلتیم، از یافتن پاسخ‌های کوچک باز می‌مانیم.
    امروز فهمیدم شکلات تلخ و قهوه و کلاً هر چیز کافئین‌داری زیاد برایم خوب نیست. باید برای انرژی‌سازی چاره‌ی دیگری بیندیشم.
    فهرست کلمات هفتگی‌ام در مقایسه با هفته‌ی گذشته با قدری چاشنیِ فکروخیال و دغدغه همراه بود.
    واژه‌های دلخواهم از میان فهرست واژگان استاد این‌ها بود: تحرک، کلمه، پرهیز، رؤیا، مرور، نظم‌دهی، خلوت، شعر، طبیعت، نوشتن.
    از حرف‌های استاد در پاسخ به یکی از سؤال‌ها پی به اهمیت «روزنویسی» و «کلمه‌برداری» بردم.
    باز خستگی حمله‌ور شده به جسم و جانم. رمقی نمانده برای بیشترنویسی. ناگزیر می‌روم لالا.
    شب‌خوش💫

    پاسخ

91. کتاب با شما نبودم بهمن فرسی رو می‌خونم. چه اسمی انتخاب کرده. غیر مستقیم می‌گه: هی با شمام. دقیقن با شما. حرف‌هایی که میگه به نظرم اینه که: گوش کن. ببین. درک کن. تغییر کن و به بیداری برس.
    یه جای کتاب میگه:
    «با خودت لاس نزن. سر خودت داد بزن. باصدای بلند سوال بپرس و جواب بده.»
    نویسنده‌ساز و نوشتن فهرست کلماتم:
    تمام کلماتم فحش و ناسزا بود و نسبت به هفته‌ی قبلم تعداد فحش‌هایم بیشتر شده بود و دامنه فحش‌ها گسترده‌تر.
    سر و کله زدن با آراد و مشق‌هایش.
    آزاد‌نویسی.
    پیاده‌روی.

    پاسخ

92. گزارش نیک ۵۶

    امروز دوستم نداشت. باهام قهر بود. امیدوارم فردا دوستم داشته باشد.

    پاسخ

93. «خانه خدا و آینه است»
    بله ابراهیم، نام عجیبی هم داری، دلم می‌خاهد بدانم نامه‌هایی که به ابراهیم‌ها می‌نویسند چگونه است. میخاهم از امروزم برایت بگویم. صبح نرفتم سراغ نوشتن. بالشم را بغل کردم و اما ابراهیم، بالشم فقط بالش بود. وقت‌هایی هم اینطوری می‌شود. حس می‌کنم جنازه‌ی سردی است که روی دستم مانده و گوشت کبود شده‌ای دارد و نمی‌دانم که آن بالش فقط بالش است یا جنازه‌ی خیالی او. اینجور وقت‌ها می‌گذارمش زیر سرم تا فقط بالش باشد. من از مرگ احساسم می‌ترسم ابراهیم، تو چی؟ برای همین نبود که مدام نامه می‌نوشتی؟
    ابراهیم، دلم برای خانه تنگ شده است و خانه خدا و نوشتن است. هر دو هستند اما صداقت کمتر شده است ابراهیم. آن چند روز که دیوانه‌وار می‌نوشتم دیدم خانه صداقت است که در خدا و نوشتن است.

    امروز به خاطر آن بیمار مسلول نتوانستم خوب غذا بخورم. اشتهایم کور شده بود. نمی‌دانم چرا.
    ابراهیم زندگی وسط آشغال‌ها بهتر نیست؟ پر از چیزهای خاطره‌انگیز است. مثلن می‌توانی دفترچه‌ی یادداشت باران‌خورده‌ای را بیابی و بخانی یادداشت‌های دخترک 16 ساله را. به نظرت چه نوشته است؟ شاید نوشته که بابا راست می‌گفت، یا شاید نوشته که حالا باید چه کار کنم؟

    حالا باید چه کار کنم ابراهیم؟ تو می‌دانی؟

    آمدم خانه. نقاشی‌ای را که کشیده بودم فرستادم توی نرم‌افزار و طرحش را کشیدم. انیمیشن درون‌بیرون 2 را هم دیدم. نوشتم. نویسنده‌ساز را بودم. کلمات هفته را کمی نوشتم. حالم از هفته‌ی قبل؟ لابد خوب است دیگر. آه ابراهیم، خوب است دیگر.
    بعد هم درباره‌ی آن کلمات…

    رفتم حمام. توی آینه به خودم نگاه کردم. حالت‌های صورت و بدنم را زیر نظر گرفتم. ابراهیم، شاید خانه خدا و آینه است. آینه بسیار صادق است. نوشتن باید خیلی سعی کند تا به صداقت آینه برسد.

    پستی نوشتم درباره‌ی انیمیشن «درون‌بیرون 2» و کتاب «هیچ بخشی از ما بد نیست» و لینک را برای کیمیا و بچه ها هم فرستادم. کیمیا گفته بود ببینیم. همان اولِ اول. الان هم نشسته‌ام به نوشتن. گفتم برای تو بنویسم. راستش گاهی فکر می‌کنم تو داری داستان من را می‌نویسی.

    بعد با نصیرو کتاب خاندیم و نوشتیم. من کلش را خاندم و تمرین کردم. وسطش نصیرو من را دید گفت خابیده بودی؟ من گیج می‌زدم و گفتم نه‌، تمرینش حالتی از مراقبه دارد و اتفاقن نوشته بود اگر حالت خاب آلودگی داشتید طبیعی است و به خاطر فلان چیز است که بخش محافظت‌کننده می‌نامیدش.
    بله ابراهیم. روز من بود.
    اما ابراهیم، بابا راست می‌گفت، واقعنیِ واقعنی راست می‌گفت.

    پاسخ

94. ۱. موسیقی ۲. عشق ۳. تحرک ۴. کلمه ۵. خاطره ۶. خط‌خطی ۷. شعر ۸. طبیعت ۹. هدف ۱۰. نوشتن
    امروز روز خیلی آرومی نداشتم. صبح با درد شدید از خواب بیدار شدم و خب، سالی که نکوست از بهارش پیداست. گوشی‌ام را که برداشتم، دیدم از بلو بانک پیام آمده و سررسید قسط بانکی‌ام رسیده. پرداختش کردم.
    بابام مثل همیشه عصر سرویس داشت و شدیداً دل‌درد بود. فکر می‌کنم مسموم شده بود. هرچقدر گفتم نرو، گوش نکرد که نکرد.
    حواسم به ساعت نبود. به خودم آمدم و دیدم ساعت پنج و ده دقیقه‌ست. سریع وارد کلاس شدم. استاد و بچه‌ها مشغول آزاد‌نویسی بودند.
    بعد استاد سی کلمه خواندن که باید ده کلمه از بینشون انتخاب می‌کردیم. استاد گفتن کلمات رو در گزارش نیک ثبت کنیم و من هم ابتدای این پیام نوشتم.
    کلماتی که انتخاب کردم، کلماتی بودند که احساس کردم در زندگی بیشتر باهاشون در ارتباطم و خب، در مجموع با این ده کلمه ارتباط بیشتری داشتم. باید با این ده کلمه جمله هم بسازم که احتمالاً این کار رو موکول کنم به فردا.
    راستی، امروز تصمیم گرفتیم چند روزی با مادرم و برادرم به مشهد سفر کنیم( بابام همیشه سرویس داره و باید بره جاده).
    البته، اسمش رو نمی‌شه مسافرت گذاشت، اما به‌هرحال سفره دیگه.
    راستی، من امروز باعث شدم یک نفر احساس دوست داشته شدن نکند.
    باعث شدم برادرم به من حسادت کنه. وقتی داشتم بهش می‌گفتم که بابا به من گفته تو نگران هیچ‌چیزی نباش، غصه‌ی هیچ‌چیزی را نخور، من هستم و خودم همه‌چیز را حل می‌کنم، قطره‌های اشک توی چشم‌هاش حلقه زدند.
    ازش پرسیدم ناراحت شدی. جواب نداد تا مبادا لرزش صداش رو بفهمم. چشم‌هاش رو ازم دزدید.
    می‌دونم حق داره. توی سن بلوغ، احساساتش کاملاً طبیعیه، اما من تا امروز با بعضی از احساساتش جنگیدم و نپذیرفتمشون.
    داشتم با خودم فکر می‌کردم منی که ادعا می‌کنم می‌تونم مامان خیلی خوبی باشم، چطور نتونستم برای برادرم که در دوران بلوغه، خواهر خوبی باشم.
    البته از حق نگذریم، خواهر خوبی‌ام، هوای برادرم رو دارم، پایه ام و…
    این کاریه که همیشه انجام می‌دم. با کوچک‌ترین اشتباه، از خودم هیولا می‌سازم. به‌هرحال، دارم این رفتارم رو اصلاح می‌کنم. خیلی موفق نبودم، ولی دارم تلاش می‌کنم.
    راستی، برای اینکه خوشحالش کنم، کلی خوراکی سفارش دادم براش. پیک که رسید، رفتیم روی تخت من نشستیم، همه‌ی خوراکی‌ها رو باز کردیم و کلی ویدیو از یوتیوبر مورد علاقه‌مون دیدیم.
    آخر شب کتاب دیوار فروغ رو باز کردم و اون گل خشکی را که صفحه‌ی اولش گذاشته بودم، دیدم. گل رو پدرم وقتی از خیابون اومده بود، برام آورده بود.
    یادم هست خیلی ناراحت شدم، اما به روی خودم نیاوردم و تشکر کردم. آخه جذابیت این گل به زنده بودنش بود. اما خوشحال هم بودم، که پدرم در هر حالی به یادم هست.
    به‌هرحال، شروع کردم به خوندن شعرهای فروغ.
    خوندن شعرهای فروغ ذوق نویسندگی من را بالا می‌برد.
    یکی از شعرهایی که امروز خوندم و دوستش داشتم، شعر «شکست نیاز» فروغ بود. این بخشی رو که می‌خوام بگم، قبلاً هایلایت کرده بودم. بخش پایانی شعر بود.
    «تو همان به که نیندیشی
    به من و درد روان‌سوزم
    که من از درد نیاسایم
    که من از شعله نیفروزم»
    حالا هم به‌شدت سردرد دارم و توی تختخوابم. قبل از خواب گزارش روزانه‌ام را نوشتم.
    در پایان باید بگم امروز نه از اون روزها بود که از هیجان ندونم کدوم بخش را بنویسم، نه از اون روزها بود که چیزی برای گفتن نداشته باشم(من همیشه حرف دارم، البته 😅)
    از اون روزهای معمولی بود که همه تجربه می‌کنن و به‌شدت ناراحتم که امروز نرقصیدم.

    پاسخ

95. گزارش نیک ۱۶۰ فرح به دخترم لیلا:
    لیلا جونم
    دیشب هر یکساعت به علت کمر درد بیدار شدم. و دستشویی رفتم و وضو گرفتم.‌ دیشب بعد از پست کردن گزارش نیک۱۵۹ رفتم گزارش‌های ۱۵۸ دوستان نویسنده‌ام را خوندم و خوابیدم، شاید چرت زدم اما نیمساعت شد و بیدار شدم و گفتم چه وقت خوابه ، فیلم دیدم. آشپزخونه را مرتب کرد. باید رو نویسی میکردم اما خسته تر از آن بودم که روی کاغذ با قلم آیات الهی را بنویسم. پس ساعت ۱۱/۵ خوابم برد. با خواندم گزارش نیک دوستان، در حالی که عضو چند کانال از دوستان تازه وارد شدم. لیلا جونم شبا خواب خوب ندارم، از بس به مادرم و سالمندیش فکر میکنم.
    باز ساعت دو بیدار شدم. دوباره خوابیدم و ۵ بیدار شدم. بعد از نماز و نیایش در حالت خواب آلود، یا خلسه مانند، مثل هیپنوتیزم شده‌ها دوباره خوابیدم و سه باره و چهار باره بیدار شدم. بلاخره ساعت ۸ بیداری کامل امروزمن بود.
    امروز خونه مادرم نباید برم خاله فرشته از دیشب پیشش رفته فعلن تا آخر هفته آنجاست. منم از مسئولیت رها هستم.
    لیلا جونم باید ما زن‌ها به خودمون برسم. نباید خودمونو فراموش کنیم.صبح نیمساعت نرمش و بدنسازی کردم. بعد از صبحانه رفتم در آفتاب نشستم و خواندم و نوشتم از خاطرات جدید و قدیم.
    وقت ماساژ و استخر و پیاده روی در استخر آب گرم را ساعت دو بعدازظهر گرفتم. که عصر به وبینار نویسنده ساز برسم.
    برای من که مدام در حال حرکتم امروز در خانه بودن و ماساژترابی و آب درمانی عالیه.
    لیلا جونم اینا را برات می‌نویسم که تو هم مراقب خودت باشی.
    دلم می‌خواست وقت رنگ مو بگیرم اما تا آخر هفته مسئولیتی ندارم می‌تونم هر روز که شد برم. یکی یکی تا آخر هفته به خودرسیدن را دنبال می‌کنم.
    خواب‌نگاری، از کارهای هر روزم هست ولی امروز از شدت بی حالی ننوشتم. اما یادم هست که: «با دکتر آرام قرار بود به مسافرت و گردش علمی بریم، البته محمد هم بود، محمد که رفت خونه و خوابید، منم رفتم سر نماز جوری نماز خواندم در خواب که برام جالب بود زانو زده مثل مسیحی‌ها در کلیسا هاشون، که زانو میزنن و روی نیمکت جلویی‌ام سجده میکردم.»
    خوب بقیه‌اش یادم رفت در حالی که تا چند لحظه پیش یادم بود، لیلا جونم بدون که وقت نوشتن همان لحظه بیداری از خواب و سریع نوشتن است. والا جزئیات خواب یادت میره.
    امروز قصد دارم با غذاهای مانده دیروز، و دو نوع کوکو جالب بپزم و عدس پلو مانده‌ی دیروز را هم دوباره ویرایش می‌کنم که قابل خوردن بشه.
    لیلا جونم یادت نره که ما زنها باید خیلی به خودمون برسیم که شاداب باشیم.

    شرکت در وبینار نویسنده‌ساز :
    باید از ۳۰ کلمه‌ی همسفران نویسنده ساز جمله هایی بسازیم.
    1. موسیقی قلب‌های شکسته را بهم می‌چسباند.
    2. عشق و تنفر دو پنچره روبرو هم‌اند.
    3. نوشتن تخلیه هیجانی و عاطفی برای من است.
    4. تحرک برای ادامه زندگی لازم و ضروریست.
    5. پول شفا بخش زندگی‌های از هم‌گسیخته ست.
    6. رویا دیدن نوعی زندگی برای رهایی از فشار های زندگیست.
    7. هدف‌ برای هر ساعت از روزت تو را موفق می‌کند.
    8. داستان هر فرد را که در روز می‌بینی مختصری بنویس.
    9. لبخند بزن در حین کار روزانه آت، حتی اگر سخته.
    10. شب اسراری دارد که فقط کسی که درکش کند آنرا به زبان نمی‌آورد.

    لیلا جونم همیشه برای خودت برنامه‌های خاص داشته باش. یک برنامه نوشتن را برای خودت تدارک ببین. می‌دونم سبک خوبی در نوشتن داری لطفن ادامه‌اش بده.
    فیلم‌های جدید که معنا و مفهوم خوبی دارن را ببین. میدونم می‌بینی و به منم معرفی می‌کنی.
    مراقب خودت باشد دخترگلم. قربونت.فرح
    ( می‌دونم بابا خوشش نمیاد تو اسم منو میگی، ولی تو هرکاری دوس داری بکن با احترام به نظر بابا.)

    ✔️حلزون مدرسه نویسندگی امشب کیفش کوکه. از رنگ نارنجی‌اش پیداست که در فضای خوبی بسر می‌برد. چشم‌هایش هم نشان می‌ده که شنگوله.

    «می‌شود غارت لباس زندگی، هشیار باش
هر نفس تاری‌ست کز پیراهن جان می‌کشی»
(ناصر علی سهرندی)

    قلمم در جواب نامه‌ات بوی جدایی می‌داد (فرح)

    پاسخ

96. چند صفحه «سرگذشت کندوها» می‌خوانم.
    چند صفحه پیوسته می‌نویسم. اما تمرکز ندارم. چند روزی دست راستم درد می‌کند.
    ناهار با برگ کلم و فلفل و بادمجان دلمه درست می‌کنم. سس مخصوص دلمه مخلوطی از رب انار و رب گوجه رنگ و لعاب و طعم خوبی به دلمه می‌بخشد.
    امروز تمرینجا تشکیل نمی‌شود. کمی بیشتر می‌خوابم.
    وبینار امروز کلمات هفتگی می‌نویسیم. بعد نوبت کلمه همسفران نویسنده‌ساز شد. واژه‌ی انتخابی امروز من «پرهیز» است. از خودم می‌پرسم این روزها من از چه چیزی یا چه کسی پرهیز کردم؟ پرهیز از آدم‌های فضول و بیخودی. پرهیز از غذاهای ناسالم. پرهیز از پذیرفتن موکل‌های نامناسب و پرونده‌های دردسرساز. پرهیز از نوشیدن نوشابه اعم از زرد و سیاه یا هر نوشیدنی غیر از آبِ سالم.
    برنامه روزانه‌ی فردا را می‌نویسم.
    با خواندن چند صفحه «چنین گفت زرتشت» روزم را به پایان می‌رسانم.
    https://t.me/sorayaahmadiani

    پاسخ

97. شب. سرگردان. اسلحه. نگهبان. ترس. اضطراب. امید. امید. امید. امید. امید. امید. امید. در سخت‌ترین شرایط حتا این دو چیز فراموشت نشود، یکی مسواک دیگری نوشتن.

    https://t.me/Mohammadfaty2

    پاسخ

98. باورم نمی‌شود که امروز هم رفتم دانشگاه با استاد حرف بزنم و استاد هم بود و جلسه هم نبود و من هم بودم و نشد.

    داشت با یکی دیگر حرف می زد. چند دقیقه رفتم آزمایشگاه و بعد که آمدم رفته بود استاد. ای بابا.

    چند دقیقه دیگر نشستم در آزمایشگاه و بعد رفتیم ناهار و بعد باز آمدیم چایی خوردیم و حرف زدیم و آمدم خانه.

    از عصر تا شب؟
    روتین‌هایم: خواندن و خط.
    بعدش کمی کار، کمی خواب و بعد کار، کار، کار تا شب.

    https://t.me/f_mahmudpur

    پاسخ

99. سلام
    گزارش نیک را نوشتم اما پریدبه کجا نمیدانم. حالا فقط کلمات انتخابی وبینار امروز را مینویسم وچند جمله ام را
    کلمات من ، گفتگو،داستان،موسیقی،لبخند ،طبیعت،نوشتن،خط خطی،رنگ،کلمه،نوشتن
    از گفتگو با آدمهایی که رنج را در زندگیشان معنا کرده اند خوشم میآید
    گلها رنگ را برای چشمانم معنی می‌کنند
    وقتی آزادانه می‌نویسم روحم مثل یک اسب سرکش در صفحه می‌دود
    برای حرف زدن خوب به یادگیری کلمات نیازمندم
    خط خطی با مداد نرم مثل سرسره بازی است

    پاسخ

100. یکی از کلمه‌های سال من که شخصی است و تا به حال فکر میکردم ربطی به نوشتن ندارد که البته دارد:«پیاده روی» است.
     و من دو سه ماهی است که هر روز واقعا انجامش می‌دهم، نتیجه‌اش را هم کم و بیش دیده‌ام که البته تا پایان سال هنوز کلی وقت مانده و البته امیدواری.

     امروز یک یادداشت خیلی کوتاه در کانالم هوا کردم. راستی به آرایشگاه رفتم و برای تنوع و همینطور سبک‌بالی بیشتر در نوشتن و خواندن و پیاده روی موهایم را مدل پیکسی «همان کوتاه پسرانه» زدم اگر تا فردا پشیمان نشوم امروز که از نتیجه تصمیم راضی بودم.

     از صبح تا این ساعت به روزم «نُه» می‌دهم به امید اینکه آن یک ساعت هم کامل شود.

     آدرس کانال تلگرام من
     https://t.me/tarqim1

     پاسخ

101. سلام
     امروز روز ورزش بود ،وقتی درکلاس با آهنگ حرکت در بدنت بدون غر روان می‌شود،حیران می‌مانی، چرا زودتر نیامدم ؟چرا در خانه انجام نمی‌دهم؟
     وبینار را ده دفعه تلفن زنگ زد ،رفتم وبرگشتم .قرار است با ده تا کلمه دلخواه جمله بنویسم ،انتخاب من؛ گفتگو،شب.طبیعت،قرار،تمرین،لبخند،موسیقی،پرهیز،رنگ،نوشتن
     از گفتگو با آدمهایی که در زندگی تجارب سخت داشتند خوشم می‌آید
     وقتی آزادانه مینویسم روحم مثل یک اسب در صفحه می‌دود ومن باید با کلمات خودم را رام کنم
     از آدمهایی که زیاد پرهیز می‌کنند میترسم
     گلها رنگ را برای چشمانم معنی می‌کنند

     پاسخ

102. فکر می‌کردم امروز عصر را بخوابم تا فردا صبح.
     گرسنگی نگذاشت و به ناچار بیدار شدیم. روز بشدت عجیب، سرگرم‌کننده و البته خسته کننده‌ای داشتم.
     فکر می‌کردم در دبستان نهایتا بچه‌های چهارم املاهایشان خوب نیست. بعد فهمیدم هیچ فرقی بین چهارم تا شیشم نیست و همه به یک اندازه بویی از فارسی و خواندن نوشتن نبرده‌اند.
     راستش امروز بسیار متاسف شدم. وقتی برای بچه‌ها قصه می‌خواندم و علاقه‌شان را می‌دیدم.
     وقتی راجع‌به کتاب‌هایشان حرف می‌زدند و بهشان می‌گفتم که من هم آن کتاب‌ را خوانده‌ام برقِ چشم‌هایشان دیدنی بود. انگار نسلِ جدید آنقدرهم از کتاب و سواد فراری نیستند. فقط تا‌به‌حال کسی یادشان نداده.
     پدرمادرها کتاب نمی‌خوانند و بچه‌ها هیچوقت آشنا نمی‌شوند. احساس میکنم امروزم بسیار نیک بود.
     با تمامِ خستگی‌هایش، بسیار دلچسب بود.
     بچه‌هایی که اول کلاس با تنفر نگاه می‌کردند آخر کلاس بدون استثنا می‌گفتند:« نمی‌شه زنگ بعد هم بمونید؟»
     همین جمله باعث شد نفس راحتی بکشم.
     شاید بچه‌هایِ حالا تنها به یک آموزش نیاز داشتند.
     یک آموزش درست برای درست زندگی کردن.
     گزارش نیک امروزم تقدیم به تمامِ معلم‌هایی که برای فرزندان این سرزمین ارزش قائل‌اند و با آن‌ها مثل یک دوست رفتار می‌کنند و درست زندگی کردن را یادشان می‌دهند.
     (ماکه هیچوقت این فرصت و نداشتیم)
     باشد که رستگار شویم.

     پاسخ

103. ناهار دیزی بار گذاشتم، تا با ترشی‌ای که مامان فرستاده بخوریم. بعداز روزها حاظری‌خوری و غذای بیرون، خوردن آبگوشت عجیب می‌چسبد.

     دیروز جلوی در آشپزخانه‌ پایم لیز خورد و تاندون آسیب‌دیده‌ام باز کشیده شد. داشتم با مامان تلفنی حرف می‌زدم. قوزک‌بند به‌پا، لیوان آب به‌دست از آشپزخانه می‌آمدم بیرون تا قرصم را بخورم. قوزک‌بند پای راستم را محکم گرفته بودو خم نمی‌شد. همین باعث شد از ارتفاع چندسانتی‌ جلوی آشپزخانه لیز بخورم توی سالن و نقش زمین شوم.

     لیوان از دستم پرت شد روی فرش. از درد فریاد زدم. گوشی‌ام برعکس افتاده بود روی زمین و صدای مامان را می‌شنیدم که بی‌خبر، هنوز به نطقش دامها می‌داد. قبل‌از اینکه علی برسدو اعتراض کند که چرا آرامم نمی‌گیرد، چهار دست‌و پا خودم را به کاناپه رساندم و نشستم.

     مجبور شدم قرص‌هایی را که این‌چند روز نخورده بودم بخورم، تا شاید درد وحشتناکم آرام شود. داروها حالم را بد کرده. مثل هفته‌‌های اولی که داروهای اعصاب را شروع می‌کنی. بی‌حس‌و لمس و کلافه‌ام. دلم می‌خواهد مادر موشک‌ها بیاید و مستقیم بخورد وسط خانه‌ی ما، تا این زندگی لعنتی زودتر تمام شود.

     امروز در مورد قرص‌ها تحقیق کردم تا ببینم چه‌ گُهی بود که اینجوری پاشید به احوالم. دیدم حاوی کُرتُن و موادی‌ست که سیستم ایمنی را سرکوب می‌کند. برایم جالب است که از این به‌بعد علاوه بر بیرونی‌ها باید با درونم هم بجنگم. انگار هرچه روان‌پریشی‌های بقیه را در خودم ریخته‌ام آنجا جان گرفته‌اند و شورش به‌پا کرده‌اند.

     دلم نمی‌خواهد امروز هیچ کاری بکنم. هیچ‌کاری. حتی دلم نمی‌خواهد به چیزی فکر کنم.

     پاسخ

104. حلزون عزیز،

     دومین نامه با فرار شروع می‌شود. امروز ساعت سه در حرکتی اورانوسی از سر کار برگشتم. باشگاه تعطیل، تلفن تعطیل، در را به روی هر چه اجبار بستم. روی تخت ولو شدم. نه تماسی را جواب دادم، نه به کسی فکر کردم.

     اما همان نیم ساعت که دراز کشیده بودم، آقا صادق ولم نکرد. گفت ما قرار مداری داشتیم، سری به ما بزن. راستش حوصله‌ی خاندن هم نداشتم، ولی ایشان همیشه فرق دارند. پس شروع کردم به خواندن «توپ مروارید». بعد هم وبینار نویسنده‌ساز و شاهینِ شیراز باز.
     از همان لحظه که فهرست کلمات را رو کرد، طاقت نیاوردم و جمله‌بازی من شروع شد. حقا که این جمع و در جمع نوشتن، بر هر درد بی‌درمان هروئین است.
     برای دور شدن از کلیشه و شاعرانگی، رفتم سراغ نوشته‌های ادبیات معاصر جهان. یک جمله از لورا واسکز بر مذاقم خوش نشست: «اولین صبح زندگی‌ام، زنبور به دهانم آمد.» خیلی دوستش می‌دارُم کاکو.
     گزیده‌ای از جمله‌ورزی امشبم را هم برایت می‌آورم، شاید از میانشان یکی به کار تو بیاید:
     ۱. «حرف زدم تا سکوت را بپوشانم، سکوت لخت شد. با سکوت گفتگو کردم، خودم عریان شدم.»
     ۲. «آینده آدمی‌ست که مادرزاد می‌لنگد، ما هم عصای دستش شدیم.»
     ۳. «مرور می‌کنم عبورم را؛ خیابان عمرم مجهز به دوربین مداربسته است.»
     ۴. «موسیقی، رقص سکوت است با لباس عاریه‌ای از صدا.»
     ۵. «بو دهن‌لق است؛ حتی افکارت را لو می‌دهد.»
     ۶. «واژه را که می‌نویسی، دهنت باز می‌ماند.»
     ۷. «هر بغلت پنجره‌ی مرا به ابدیت می‌بندد.»
     ۸. «رویا خانه‌ی من بود؛ حیف که اجاره‌اش را فقط برای یک شب داده بودم.»
     ۹. «انتظار، سیانورِ بی‌نور است»
     تو که خانه را به تن کرده‌ای، فرار برایت معنایی ندارد هر جا بروی، خانه‌ات همراه‌است. (پس بدآموزی ندارم). شاید برای همین است که این‌قدر آرامی و من این‌قدر بی‌قرار. در را بستم تا از تکرار بی‌حاصل فرار کنم.
     راستی گزارش نیک‌های دیشب را خاندی؟ دیدی همسفران چقدر زیبا می‌نویسند؟ فهمیدم دیشب یه نامه‌ی دیگه‌ هم داشتی خوشحال شدم. می‌بینی من و تو و همسفران اینجا یک دنیای جدید ساختیم؟ حس می‌کنم در خانه‌ی تو زندگی می‌کنم.

     دوستدار تو،
     بیتا

     پاسخ

105. سلام احمدآقا
     پوزش می‌خاهم که سرظهر نیامدم. حتمن سنگک‌های مرا آویزان کرده‌بودید به گل‌میخِ کنار تنور.
     در صفحه‌ی صبحگاهی، واو به واو برنامه‌های امروزم را رویِ کاغذ آوردم. پس از کمی نرمش و خمش و کشش در یوگا، آماده‌ی رفتن به کلاس موسیقی شدم.
     در مترو بیست و پنج دقیقه، ول‌وارانه نوشتم. پانزده دقیقه هم ترکیب کلمه ساختم با دل و پا و شب و دست. به دلم نشستند.
     دیروز از منزل خاهرم، حق نوشتن از جولیا کامرون را از تلمبار کتابهایش بیرون کشیدم.
     گذشت زمان در مقابل آدم سنگ و سد می‌چیند را از کتاب طاهره، طاهره‌ی عزیزم از غلامحسین ساعدی برچیدم،
     شاهراه تاثیرگذاری چه‌قدر زنده و پرمایه است. برای یک عمر، توشه‌یِ راهِ نویسندگی را به آدم می‌دهد.
     کتابهایی را که نام بردم، در مترو خاندم.
     اجرایم را در کلاس تار دوست داشتم. چون تمام قطعه را بخش‌بندی کرده‌ و نت‌به‌نت پیش رفته‌بودم، سربلند بیرون برآمدم.
     در مسیر بازگشت، بویِ نانواییِ سعادت‌آباد وسوسه‌ام کرد. نه‌اینکه سست‌مایه باشم و یادم برود که با وجودِ سرشلوغی، نان‌های برشته را برای پدرم یا من کنار می‌گذارید، اما چند نوبت است که نان‌‌هایتان تنها به وقت تازگی، خوردنی‌اند. پایشان که به یخ‌بند برسد، از دهان می‌افتند. سیاه‌اند و مزه‌ی نان ندارند.
     چهار‌پنج بار به خودتان گفتم که نان‌هایتان حرص‌درآر شده‌اند و گفتید که آردها خلل‌ دارند، چه‌چیز این مملکت درست است که آرد باشد.
     در مسیر بازگشت، از نانوایی سعادت‌آباد، نان خریدم.
     یعنی چون میدان کتاب، دو ساعت از محله‌ی ما بالاتر است و نانش پنج‌هزار تومان بیشتر، از آزمونِ کیفیت سربلند بیرون می‌آید؟
     باری، در مترو هم‌سخنِ خسروخوبان شدم و «بر کافر و بی‌دین لعنت، بِش‌باد» را به فهرستِ کلمه‌برداری افزودم.
     میان بوی نان و ازدحامِ مترو، به سوال یکی از دوستانم در نویسنده‌ساز دیروز، سانسورگری از گذشته تا حال، در خسروخوبان و شب‌هول و همسایه‌ها و بی‌لنگر می‌اندیشیدم. به گمانم این دست‌ کتاب‌ها، در درجه‌ی اول متعلق به زمان یا مکان خاصی نیستند. نام‌ها و فضاها و اتفاق‌ها در اکنونِ ایران هم مشهود است. دست‌مریزاد می‌گویم به نویسندگانشان که با زبان بی‌زبانی ما را با ایرانِ پس از انقلاب ۵۷ ایران مواجه کردند. داستانهایی را شرح داده‌اند که در آینده، کسی شجاعت پرداختن به آن‌ها را نداشته و آنها به این درک رسیده‌بودند و به قول استاد کلانتری بر روی خودشان کار کرده‌بودند. بیفزایم که احمد غلامی در کتاب نرخِ تن عرق و زن‌بارگی و مسائلی از این دست را کنار جبهه و جنگ هشت ساله آورده و کتاب هم موجود است.
     امروز تمرین‌جا نداشتیم. در نویسنده‌ساز از فهرست کلمه‌ها را نوشتیم. ویرم گرفته به کلمه‌سازی و ترکیب ساختم.
     در ادامه‌ی وبینار، ده کلمه از سی کلمه را برگزیدم:
     خط‌خطی: اختیار خط‌هایی بی‌صاحب را به دست می‌گیرم برای تخلیه‌ی ذهن.
     پرهیز: مردد می‌مانم بین صدای درون و خاسته‌ها.
     از صدای درون، نه و از خاسته‌ها، آری.
     لبخند: طرح ریشه‌کن‌کردن خط‌های پیشانی.
     شب: هم‌دم روزهایی که دویده‌ام و ساخته‌ام‌.
     هدف: سالهاست که برای رسیدن به هدف نمی‌کوشم. سخنِ پدر فرهنگ در بی‌لنگر را درک کرده‌ام که گاهی ابزار رسیدن به هدف، هدف را فاسد می‌کند.
     داستان: زندگی را به شکل یک داستان می‌بینم. غم‌ها و شادی‌ها همه سطرهایی از این داستان‌اند.
     گفت‌گو: وقتی که می‌گویم و می‌شنوم نه اینکه بگویم و نشنوند.
     شعر: ماه‌هاست که پسش می‌زنم. حتا از شرکت در شعر ماهی هم می‌پرهیزم. دل‌نگرانم که به نثرم آسیب بزند ولی شعرگویی را دوست دارم.
     رؤیا: با رویا‌هایم زندگی می‌کنم. شخصی‌ترین لحظه‌های عمرم هستند و مخفی‌ترینشان. غلت می‌زنم در میان رویاها و به زندگی ادامه می‌دهم.
     طبیعت: می‌کوشم دست‌کم با پیاده‌روی، از طبیعت دور نشوم.

     یک کلاس حضوری یوگا را برگزار کردم. اصلاحی است و بچه‌ها پُر از آسیب. انرژی زیادی می‌گیرد ولی خداراشکر.
     احمدآقا همه‌ی این کارها را انجام می‌دهم تا که نانی به کف آرم و به غفلت نخورم، اگر افرادی چون شما اجازه بدهید.
     نانی که شما به دست خلقِ خدا می‌دهید، جسم ما را بیمار می‌کند و روحمان را خدشه‌دار. دردِ وجدان می‌گیریم و می‌گوییم کاش قلمِ پایمان می‌شکست و دوباره به نانوایی‌تان نمی‌آمدیم.
     در ادامه تار نواختم و تا پایان روز هملت، مرغابی وحشی و تسلی‌بخشی‌های فلسفی را خاهم خاند.
     احمدآقا ما مردمی هم‌سرنوشتیم. همیشه در مقاطع لب‌پر و حساسِ تاریخی زیسته‌ایم، برای پولمان جان می‌کَنَیم و می‌خاهیم دست‌کم سر سفره دل‌خوش باشیم.
     یا بر قیمت نان بیفزا که طبیعتن کیفیت هم به صورت تصاعدی بالا خاهد رفت و تابلوی هوالرزاق را از سر در مغازه بکَن، یا با قیمتِ فعلی، نانی مشتری‌پسند به دست ما بده زیر تابلویِ هوالرزاق.
     راستی روزواژه‌ام، دست‌کم، بود و در متن هم زیاد به کار بردم.

     پاسخ

     1. متن‌تان بسیار زیبا بود. قسمت‌هایی داستانی می‌شد.
        من در یک دوره کلاس شعر شرکت کردم. به نظرم، به حرف دل‌تان گوش کنید و خودتان را محروم نکنید. به نثرتان آسیبی نمی‌زند. اگر فرصت داشتم، تمام دوره‌های شعر را شرکت می‌کردم.❤️

        پاسخ

106. نامه‌ای به تعهدی‌ورزی نوشته‌ام و با او حرفهای زیادی دارم. من تو را امسال انتخاب کردم تا به بیراهه نروم و تو هم خوب خود را در وجدان من جا دادی آفرین بر تو باد. تو اجازه‌ی کارهای ولنگاری و بی‌انضباطی به من نمی‌دهی و من هم علاقه به بی نظمی و بی تعهدی ندارم هر چیزی را که می‌خواهم اول به تو مراجعه می‌کنم. طبق تعهدم به تو صبح که بیدار شدم خیلی خسته بودم و تو زیر بال و پرم را گرفتی و من فهمیدم که نباید خود را چو روباه شل بیاندازم. برخاستم و وضو گرفتم و به نماز ایستادم و خدا را خواندم و چه عذرها و ندامت‌ها و توبه‌ها که کردم و تا روحم سبک نشد رها نکردم و به جان همه دعا کردم و سراغ نوشتن رفتم خستگی دیروز بارش را کاملا زمین نگذاشته بود اما من آدمی نبودم که بهراسم و بترسم و به خستگی گفتم بزودی رفعت می‌کنم. کتاب هم خواندم و چند صفحه بیشتر مطالعه نکردم. و پیاده‌روی را انجام دادم با وجود همان ته مانده‌ی خستگی کارم را انجام دادم تو سبب شدی که امروز دوام بیاورم قهوه‌ای برای خودم درست کردم و روحم و درونم را بیشتر آشوب کرد. هر بار که می‌خورم همین طور است. از خوردنش هم لذت بردم و چه تلخ خوبی بود. حرف جنگ مرا و تو را هم ناراحت می‌کند. اخبار رسانه خاطره‌ی جنگ هشت ساله‌ی مزخرف و هولناک را در دلم زنده می‌کند. داستان هم در حد انشا می‌نویسم و پیشرفتی کند و نا‌محسوس دارم با آدمهای زیادی حرف زدم و قرار و مدار گذاشتم. نمره‌ی امروزم هشت است و در کانالم یادداشتهایی طبق تعهدورزی می‌نویسم. وبینار دیروز را هم نرسیدم و به پادکست آن دو بار گوش دادم و چه نامه‌های قشنگی استاد انتخاب کرده بودند محشر بود پر از کلاس درس بود. به وبینار امروز هم نرسیدم و درحال انجام کار بودم و آدرس کانال تلگرام مهرابی این است. 👇
     https://t.me/notetoday1

     پاسخ

107. گزارش نیک دوشنبه ۲۷ مهر پاییز ۰۵

     ✓🟥گزارش نیک | روزی که به خودم مرخصی دادم

     دیشب، زودتر از شب‌های دیگر به خواب رفتم. حوالی هشت یا نه شب بود که پلک‌هایم سنگین شدند و خودم را به خواب سپردم. صبح، ساعت ده، چشم باز کردم. خانه در آن ساعت از روز، حال‌وهوای متفاوتی داشت. انگار مدتی بود بیدار مانده و منتظر بود من هم از خواب بیرون بیایم. سکوت اتاق با صدای خفیف زندگی در بیرون درهم می‌آمیخت. پرده‌ها در برابر پنجره آویزان بودند و نور روز از لابه‌لای آن‌ها راه خودش را به داخل پیدا می‌کرد. نوری که آرام روی دیوار می‌نشست و بی‌آنکه چیزی را به هم بزند، شکل اشیا را آشکارتر می‌کرد.
     هنوز خانه کاملاً از خواب بیدار نشده بود. وسایل در جای همیشگی‌شان بودند. میز، صندلی، کتاب‌ها و چیزهای کوچکی که هر روز از کنارشان می‌گذرم، بی‌آنکه درست نگاهشان کنم. اما آن صبح، در فاصلهٔ میان بیدار شدن و شروع روز، همه‌چیز اندکی غریب به نظر می‌رسید. مثل صحنه‌ای آشنا که پس از مدت‌ها دوری، ناگهان دوباره در آن قدم گذاشته باشی. لیوانی روی میز بود و سایهٔ اشیا با تغییر زاویهٔ نور، آرام‌آرام جابه‌جا می‌شد. خانه نه چیزی از من می‌خواست و نه عجله‌ای داشت. فقط حضور داشت، ساکت، صبور و آشنا.
     احساس سرحالی می‌کردم، اما هنوز میل نداشتم بلافاصله خودم را به جریان معمول روز بسپارم. در همان خلوت صبحگاهی، فکری آرام‌آرام در ذهنم شکل گرفت. شاید بهتر باشد امروز را به خودم اختصاص بدهم.
     مدتی بود که روزهایم میان کار، پیگیری امور اداری و انتظار برای روشن شدن پروندهٔ حقوقی‌ام می‌گذشتند. همیشه چیزی وجود داشت که باید انجام می‌دادم و کاری که هنوز به پایان نرسیده بود. حتی وقتی در خانه بودم، بخشی از ذهنم بیرون از خانه می‌ماند. در اداره، میان پرونده‌ها، پیام‌ها و اتفاقاتی که هنوز نیفتاده بودند. گاهی جسم آدم در یک اتاق نشسته است، اما ذهنش کیلومترها دورتر، درگیر آینده‌ای است که هنوز نرسیده.
     پیامی برای خانم دکتر در غذا و دارو نوشتم و درخواست مرخصی روزانه کردم. پیام را فرستادم و منتظر ماندم. وقتی مرخصی‌ام قطعی شد، روز شکل دیگری پیدا کرد. اتفاق بزرگی نیفتاده بود. نه خبری غیرمنتظره رسیده بود و نه مسئله‌ای برای همیشه حل شده بود. تنها قرار نبود آن روز به محل کار بروم. بااین‌حال، همین تغییر کوچک کافی بود تا احساس کنم فاصله‌ای میان من و شتاب همیشگی زندگی افتاده است.
     دوباره به اطرافم نگاه کردم. حالا می‌توانستم بی‌دغدغه در خانه بمانم، به صدای محیط گوش بدهم و بگذارم جزئیات معمولی خودشان را نشان دهند. نور روی کف اتاق افتاده بود و مرز روشن و تاریک، آرام از کنار پایه‌های میز می‌گذشت. پشت پنجره، جهان به کار خودش مشغول بود. آدم‌ها رفت‌وآمد می‌کردند، ماشین‌ها می‌گذشتند و روز، بی‌اعتنا به تصمیم کوچک من، ادامه پیدا می‌کرد. پنجره مرزی بود میان دو جهان. بیرون، با شتاب و الزام‌هایش. داخل، با سکوتی که امروز می‌توانستم سهم بیشتری از آن داشته باشم.
     به این فکر کردم که خانه همیشه فقط محل استراحت نیست. گاهی پناهگاهی است که آدم در آن می‌تواند دوباره خودش را پیدا کند. جایی که در آن لازم نیست نقش مشخصی داشته باشد، پاسخی بدهد یا چیزی را ثابت کند. می‌توانی روی صندلی بنشینی، به حرکت نور روی دیوار نگاه کنی و برای چند دقیقه هیچ تصمیم مهمی نگیری. می‌توانی اجازه بدهی افکارت بیایند و بروند، بی‌آنکه مجبور باشی هرکدام را تا انتهایش دنبال کنی.
     پروندهٔ حقوقی هنوز به نتیجه نرسیده بود، کارها همچنان باقی بودند و فردا احتمالاً دوباره با درخواست‌ها و مسئولیت‌های خودش از راه می‌رسید. اما امروز لازم نبود همهٔ این‌ها را حل کنم. شاید یکی از دشوارترین شکل‌های آرامش همین باشد. پذیرفتن اینکه بعضی مسائل می‌توانند تا فردا منتظر بمانند، بی‌آنکه دنیا از حرکت بایستد.
     به خانه نگاه کردم. به اشیای آشنایی که هر روز می‌دیدم و کمتر متوجه حضورشان می‌شدم، به نور روز که بی‌صدا روی دیوارها حرکت می‌کرد و به پنجره‌ای که بیرون را به درون پیوند می‌داد. در آن لحظه، خانه دیگر صرفاً جایی برای گذراندن ساعت‌ها نبود. به فضایی تبدیل شده بود که می‌توانستم در آن مکث کنم و از فاصله‌ای نزدیک‌تر، زندگی خودم را تماشا کنم.
     شاید مرخصی گرفتن، در ظاهر، فقط یک پیام کوتاه و یک موافقت اداری باشد. اما برای من، امروز، معنای دیگری هم داشت. فرصتی برای شنیدن صدای خودم در میان همهمهٔ کارها و به یاد آوردن اینکه زندگی فقط از وظایفی که انجام می‌دهیم ساخته نشده است. گاهی از همین لحظه‌های کوچک شکل می‌گیرد. از نوری که روی دیوار می‌افتد، از سکوت خانه در میانهٔ روز و از تصمیمی ساده برای اینکه چند ساعت، بی‌عجله، با خودمان بمانیم.
     امروز تصمیم گرفتم این ساعت‌ها را پس بگیرم. نمی‌دانم تا پایان روز چه خواهم نوشت یا کدام فیلم را خواهم دید. شاید دوباره کنار پنجره بنشینم و به رفت‌وآمد آدم‌ها نگاه کنم. شاید هم کتابی باز کنم و پس از چند صفحه، بی‌آنکه متوجه شده باشم، در فکر دیگری غرق شوم.
     فعلاً همین اندازه کافی است که روز، با همهٔ سادگی‌اش، دوباره کمی به خودم تعلق دارد. خانه، با نور آرامی که در آن جریان دارد، جایی شده است که می‌توانم برای مدتی کوتاه از جهان فاصله بگیرم، بی‌آنکه واقعاً از آن دور شده باشم.

     ✓🟥گزارش نیک | سرگردانی میان چهره‌ها
     دربارهٔ تجربهٔ تماشای Holy Motors، ساختهٔ لئوس کاراکس

     وقتی تماشای Holy Motors را آغاز کردم، نمی‌دانستم قرار است با چه چیزی روبه‌رو شوم. فیلم آهسته مرا به دنبال مردی به نام آقای اسکار کشاند، مردی که سوار بر لیموزینی در خیابان‌های پاریس حرکت می‌کرد و در هر ایستگاه، به انسانی دیگر بدل می‌شد. ابتدا کنجکاوی بود که مرا به دنبال‌کردن او واداشت. می‌خواستم بفهمم این مرد کیست، مقصدش کجاست و چرا زندگی‌اش چنین شکل غریبی دارد. اما هرچه فیلم پیش می‌رفت، به‌جای آنکه به پاسخ نزدیک‌تر شوم، بیشتر احساس می‌کردم چیزی از دسترسم دور می‌شود.
     اسکار پیوسته تغییر می‌کرد. چهره‌ای را کنار می‌گذاشت و چهره‌ای دیگر به خود می‌گرفت. از زندگی‌ای بیرون می‌آمد و بی‌درنگ به زندگی دیگری قدم می‌گذاشت. من نیز همراه او از صحنه‌ای به صحنهٔ دیگر می‌رفتم، اما نمی‌توانستم بفهمم این آدم‌ها چه نسبتی با یکدیگر دارند. چرا باید زندگی این گدای خیابانی، آن موجود عجیب در گورستان، آن پدر نگران و آن مردی که در آستانهٔ مرگ قرار داشت، در وجود یک نفر جمع شده باشد؟ آیا قرار بود همهٔ آن‌ها را بخشی از یک داستان بدانم، یا فیلم اساساً از من می‌خواست دست از داستان‌سازی بردارم؟
     هر بار که تصور می‌کردم شاید سرانجام رشته‌ای پیدا کرده‌ام، اتفاق تازه‌ای می‌افتاد و دوباره مرا به نقطهٔ آغاز بازمی‌گرداند. گاهی با خودم فکر می‌کردم شاید جزئیاتی را از دست داده‌ام. شاید نشانه‌ای در یکی از صحنه‌ها وجود داشته که اگر آن را بهتر می‌دیدم، همه‌چیز روشن می‌شد. این میل به فهمیدن، کم‌کم به بخشی از تجربهٔ تماشایم تبدیل شد. دیگر فقط نمی‌خواستم بدانم در فیلم چه اتفاقی می‌افتد. می‌خواستم بفهمم چرا کاراکس این اتفاق‌ها را به این شکل کنار هم گذاشته است.
     اما فیلم حاضر نبود به‌آسانی تسلیم این میل من شود.
     در بعضی لحظه‌ها، به‌جای آنکه درگیر معنای صحنه باشم، خودم را در حال تماشای چهرهٔ اسکار می‌یافتم. چهره‌ای که هر بار زیر لایه‌ای از گریم و نقش ناپدید می‌شد. برایم عجیب بود که چگونه یک انسان می‌تواند در فاصله‌ای کوتاه، تا این اندازه از خودش فاصله بگیرد و باز هم به زندگی ادامه دهد. هر بار که اسکار از لیموزین بیرون می‌آمد، انگار قرار بود انسانی تازه متولد شود. هر بار که به آن بازمی‌گشت، کسی که چند دقیقه پیش دیده بودم، دیگر وجود نداشت.
     بااین‌حال، نمی‌دانستم آیا باید این دگرگونی‌ها را نشانهٔ آزادی او بدانم یا نوعی اسارت. آیا اسکار از آن رو آزاد بود که می‌توانست هر کسی باشد، یا اسیر شده بود، چون دیگر فرصتی نداشت کسی جز دیگران باشد؟ این پرسش در ذهنم شکل گرفت، بی‌آنکه بتوانم برایش پاسخی پیدا کنم.
     صحنهٔ آواز ژان، در آن ساختمان متروک، لحظه‌ای بود که سردرگمی‌ام برای مدتی کوتاه رنگ اندوه گرفت. در میان آن همه تغییر چهره و موقعیت، ناگهان با چیزی مواجه شدم که بیشتر از آنکه بخواهم توضیحش بدهم، می‌توانستم احساسش کنم. دلتنگی برای گذشته‌ای که شاید دیگر بازنگردد. آواز او مرا به این فکر انداخت که شاید پشت تمام آن نقش‌ها، خاطره‌ای از یک زندگی ازدست‌رفته وجود داشته باشد. زندگی‌ای که اسکار و ژان زمانی در آن حضور داشته‌اند و اکنون فقط سایه‌ای از آن باقی مانده است.
     نمی‌دانم این برداشت تا چه اندازه با قصد کارگردان مطابقت دارد، اما در آن لحظه برای من، فیلم از یک معمای عجیب به چیزی انسانی‌تر تبدیل شد. شاید مهم نبود اسکار دقیقاً چه کسی است. مهم این بود که آیا در میان این همه چهره، هنوز چیزی برای دلتنگ‌شدن دارد یا نه.
     با نزدیک‌شدن به پایان، انتظار داشتم دست‌کم بخشی از ابهام‌ها کنار بروند. تصور می‌کردم فیلم سرانجام به نقطه‌ای می‌رسد که بتوانم نقش‌های پراکنده را در کنار هم قرار دهم و تصویری روشن‌تر از آنچه دیده‌ام به دست بیاورم. اما پایان، درست برخلاف انتظارم، مرا با سردرگمی بیشتری تنها گذاشت.
     لیموزین‌ها در گاراژ با یکدیگر حرف می‌زدند و از آینده‌ای می‌ترسیدند که شاید دیگر جایی برای آن‌ها نداشته باشد. این صحنه برایم چنان غریب بود که نمی‌دانستم باید آن را جدی بگیرم، نمادی از پایان سینما بدانم یا ادامهٔ همان بازی بی‌قاعده‌ای که از ابتدای فیلم تماشایش کرده بودم. همه‌چیز ناگهان از انسان‌ها به ماشین‌ها منتقل شده بود. گویی حالا نوبت آن‌ها بود که دربارهٔ معنای وجود خودشان سؤال کنند.
     وقتی فیلم تمام شد، احساس نکردم به مقصدی رسیده‌ام. بیشتر شبیه کسی بودم که در شهری ناشناس، ساعت‌ها در خیابان‌هایش قدم زده و در پایان، بی‌آنکه مسیر بازگشت را پیدا کرده باشد، در جایی ایستاده است که حتی نمی‌داند نامش چیست. تصاویر زیادی در ذهنم باقی مانده بود، اما نمی‌توانستم آن‌ها را به روایتی منسجم تبدیل کنم. می‌خواستم بدانم تمام این نقش‌ها چه ارتباطی با هم داشتند و چرا فیلم از من می‌خواست این همه زندگی متفاوت را در وجود یک مرد ببینم.
     شاید بخشی از نارضایتی‌ام از اینجا می‌آمد که همچنان انتظار داشتم فیلم چیزی را برایم توضیح دهد. گویی وظیفهٔ من تماشاکردن بود و وظیفهٔ فیلم، سرانجام روشن‌کردن همه‌چیز. اما Holy Motors به این قرارداد تن نمی‌داد. فیلم تمام شده بود و من همچنان به دنبال پیوندی می‌گشتم که شاید قرار نبود به شکل یک پاسخ قطعی در اختیارم قرار بگیرد.
     پس از پایان، بیشتر از آنکه به خود صحنه‌ها فکر کنم، به احساس خودم هنگام تماشای آن‌ها برگشتم. به آن کنجکاوی اولیه، به تلاش مداومم برای فهمیدن، به لحظه‌هایی که خیال می‌کردم چیزی دستگیرم شده و به سردرگمی نهایی‌ام. متوجه شدم که تجربهٔ تماشای این فیلم فقط مجموعه‌ای از تصاویر عجیب نبود. تجربهٔ مواجهه با اثری بود که پیوسته میل مرا به معناجویی تحریک می‌کرد و در همان حال، از برآورده‌کردن آن سر باز می‌زد.
     اکنون که به فیلم فکر می‌کنم، هنوز نمی‌توانم بگویم همهٔ نقش‌ها چگونه به یکدیگر مربوط بودند. اما شاید پرسش دیگری برایم مهم‌تر شده است. چرا این‌قدر اصرار داشتم که آن‌ها حتماً باید به یکدیگر مربوط باشند؟ آیا نمی‌توانستم اجازه بدهم هر صحنه، بدون آنکه لزوماً قطعه‌ای از یک داستان واحد باشد، تجربه‌ای مستقل در ذهنم باقی بماند؟
     شاید این پرسش به خود فیلم مربوط نباشد. شاید بیشتر دربارهٔ عادت من به تماشاکردن باشد. من معمولاً می‌خواهم از میان جزئیات پراکنده، نظمی پیدا کنم و در پایان به برداشتی برسم که بتوانم آن را برای خودم توضیح دهم. Holy Motors این امکان را به‌سادگی در اختیارم نگذاشت و به همین دلیل، تماشایش برایم به تجربه‌ای ناآرام و تا حدی فرساینده تبدیل شد.
     بااین‌همه، نمی‌توانم آن را پس از پایان کنار بگذارم. هنوز بعضی تصاویرش در ذهنم زنده‌اند و هنوز می‌خواهم بفهمم در پس آن همه چهره، چه چیزی جریان داشت. شاید چند روز دیگر، با فاصله‌گرفتن از تجربهٔ مستقیم تماشا، بتوانم چیزهایی را ببینم که در لحظه متوجهشان نشده بودم. شاید هم سردرگمی‌ام باقی بماند.
     فعلاً Holy Motors برای من فیلمی است که نتوانستم کاملاً بفهممش. فیلمی که هنگام تماشایش پیوسته در جست‌وجوی معنا بودم و در پایان، بیش از هر چیز با پرسش‌های خودم روبه‌رو شدم.
     و شاید همین، صادقانه‌ترین چیزی باشد که می‌توانم دربارهٔ تجربه‌ام بنویسم. فیلم تمام شد، اما ذهن من هنوز در خیابان‌های پاریس، درون آن لیموزین، میان چهره‌هایی که می‌آمدند و می‌رفتند، سرگردان و فرسوده است.

     مشخصات فیلم
     عنوان اصلی: Holy Motors
     عنوان فارسی: موتورهای مقدس
     کارگردان و نویسنده: لئوس کاراکس (Leos Carax)
     سال تولید و انتشار: ۲۰۱۲
     کشور: فرانسه
     زبان: فرانسوی
     ژانر: درام، فانتزی، سوررئال
     مدت زمان: حدود ۱۱۵ دقیقه
     سبک: سینمای تجربی و سوررئال، با روایت اپیزودیک و مرزهای سیال میان واقعیت، رؤیا و اجرا.
     مضمون اصلی، درون‌مایه و theme فیلم : هویت
     مضمون‌های فرعی: اجرا، تنهایی، نگاه تماشاگر و فرسودگی سینما
     ✓ 🟥 گزارش نیک | بازگشت به زندگی با خنده
     امروز، پس از آنکه Holy Motors مرا در راهروهای پیچ‌درپیچ نقش‌ها و چهره‌های ناآشنا و روایت گسسته سرگردان کرد، به تماشای فیلم دیگری نشستم. انگار می‌خواستم از خوابی تب‌آلود بیرون بیایم و دوباره به اتاقی روشن قدم بگذارم، جایی که آدم‌ها به‌جای آنکه در هیئت‌های گوناگون ناپدید شوند، آرام‌آرام خودشان را به یکدیگر نشان می‌دهند.
     دست‌نیافتنی‌ها داستان دو انسان از دو جهان متفاوت است. فیلیپ، مردی ثروتمند که پس از حادثه‌ای توانایی حرکت‌دادن بدنش را از دست داده، و دریس، جوانی پرجنب‌وجوش که با بی‌پروایی و شوخ‌طبعی‌اش وارد زندگی او می‌شود. میان این دو، رابطه‌ای شکل می‌گیرد که در آغاز شاید نامش را نتوان دوستی گذاشت، اما به‌تدریج از مرزهای عادت، طبقه و تفاوت‌های جسمی عبور می‌کند.
     آنچه بیش از همه در ذهنم ماند، تغییر حال‌وهوای فیلیپ بود. مردی که زندگی‌اش در میان مراقبت‌های دیگران و محدودیت‌های ناگزیر بدنش محصور شده، با ورود دریس دوباره طعم خنده را می‌چشد. دریس با او چنان رفتار می‌کند که گویی هنوز همهٔ امکان‌های زندگی پیش رویش قرار دارند. او از فیلیپ ترحم نمی‌کند و همین امتناع از ترحم، هدیه‌ای بزرگ‌تر از دلسوزی‌های معمول است. فیلیپ در نگاه او دوباره مردی است با سلیقه‌ها، میل‌ها، شوخی‌ها و حق انتخاب.
     تماشای این دگرگونی مرا به این فکر انداخت که گاهی رنج، علاوه بر آنکه بخشی از زندگی ما را می‌گیرد، به‌تدریج زبان نگاه دیگران را نیز تغییر می‌دهد. آدم‌ها با ما محتاط‌تر حرف می‌زنند، پیش از آنکه چیزی بخواهیم برایمان تصمیم می‌گیرند و از ترس آزردنمان، بخشی از زندگی را از ما دریغ می‌کنند. دریس اما با خنده‌های ناگهانی و رفتار بی‌تکلفش، این فاصله را از میان برمی‌دارد. او فیلیپ را از پشت دیوار ترحم بیرون می‌کشد و دوباره در معرض جهان قرار می‌دهد.
     شاید به همین دلیل است که خنده‌های فیلیپ در این فیلم برایم معنایی فراتر از سرگرمی دارند. هر بار که می‌خندد، انگار پنجره‌ای در اتاقی بسته باز می‌شود و هوای تازه‌ای به درون می‌آید. زندگی هنوز محدودیت‌های خودش را دارد، اما دیگر تمام اتاق را اشغال نکرده است. جایی برای موسیقی، دوستی، شیطنت و میل به تجربه‌کردن باقی می‌ماند.
     امروز فهمیدم که گاهی حضور یک انسان می‌تواند بدون آنکه جهان را تغییر دهد، نسبت ما را با جهان عوض کند. دریس معجزه‌ای برای درمان فیلیپ انجام نمی‌دهد. او فقط در کنار او زندگی می‌کند، با او می‌خندد و اجازه نمی‌دهد معلولیت به تنها تعریف ممکن از هویتش تبدیل شود.
     وقتی فیلم به پایان رسید، احساسم با آنچه پس از تماشای فیلم قبلی تجربه کرده بودم تفاوت داشت. این بار ذهنم مجبور نبود تکه‌های پراکندهٔ یک رؤیا را کنار هم بگذارد. با خاطرهٔ دوستی روبه‌رو بودم که به من یادآوری می‌کرد گاهی بازگشت به زندگی از اتفاقی ساده آغاز می‌شود: از یک شوخی، یک موسیقی، یا از کسی که در کنارمان می‌نشیند و با ما چنان رفتار می‌کند که گویی هنوز چیزهای بسیاری برای خواستن و تجربه‌کردن داریم.
     شاید خوشبختی همیشه در تغییر سرنوشت نباشد. گاهی در همان لحظه‌ای پدیدار می‌شود که آدم، برای نخستین بار پس از مدتی طولانی، خودش را از نو در زندگی احساس می‌کند.
     نام فیلم: The Intouchables (2011)
     کارگردانان: Olivier Nakache و Éric Toledano

     آدرس کانال تلگرام من: 🧿

     https://t.me/draliandishmandir

     آدرس پروفایل اینستاگرام من: 🪬

     https://www.instagram.com/draliandishmand.ir?stkn=MTAxcWNzY3RvNGJ6ZA==

     پاسخ

108. گزارش نیکم را می‌نویسم در حالی که هنوز حلزونی نیامده و گزین‌گونه‌ای درج نشده. تداوم. خوشحالم که سه تا کار مهم را در صبحم گنجانده‌ام. حرکت، درست کردن صبحانه پروتئینی و نوشتن صفحات صبحگاهی. وقتی از روتین‌هایم که با کلی بررسی و خاندن بهشان رسیده‌ام، عمل می‌کنم، خوشحالم.
     دیگه مثل تابستون هم دیر به سرکار نمی‌رسم. دیر رسیدن حس بدی دارد. هرچند کسی نتواند ازت سوال و جواب کند.
     بررسی شکایات، نوشتن عملکرد مهرماه. رسیدگی به شکایات را دوست دارم. از این جهت که تنوع موضوع دارد، با ارباب رجوع سروکار دارد. و از خیلی چیزها سردرمی‌آوری.
     هوا خوب است و دو ایستگاه زودتر پیاده می‌شوم. کاش این پیاده‌روی در طبیعت پارک هم عادتم شود. دفعه‌ی قبلی کلی برگ بو چیدم. و مادرم را خوشحال کردم. امروز هم می‌خاستم سراغ درختچه‌هایش بروم، ولی مردی پشت سرم بود و خجالت کشیدم مثل بچه‌ها به جون برگ‌ها بیوفتم.
     دوباره می‌خاهم یک کار هنری را شروع کنم و برایش مشتاقم. هنر بعد از کار، برایم آرامش و تفریح است. ولی این دفعه می‌خاهم روش سرمایه‌گذاری کنم.
     مرور درس‌های روانشناسی هم شده عادت لذت‌بخش. انگار از بین این فایل‌ها، جواب سوال‌های بی‌جوابت را می‌یابی.
     در وبینار مدرسه نویسندگی، از یک ایده قدیمی گفته شد. و سی کلمه خانده شد. ده کلمه را انتخاب کردیم و جمله‌ورزیدیم. تمرین هفتگی کلمه‌نویسی را انجام دادیم. واقعن شگفت‌انگیز است. انگار خودت هم نمی‌دانستی که به تو چه گذشته است و چه تغییری کرده‌ای.
     1- عشق، مثل یک دریا گاه طوفانی، با جزر و مدهای سهمگین و گاه آرام است.
     2- تحرک، زندگی را به جریان وامی‌دارد، مثل بال برای پرنده.
     3- کلمه، همیشه من را یاد اولین جمله‌ی کتاب مقدس انجیل می‌اندازد.
     4- مرور، ما جز مرور چه هستیم؟
     5- خاطره، آنقدر با آدمی عجین شده است که بدون آن هویتی برای خود قائل نیست.
     6- احساس، واقعن از کجا می‌آید؟
     7- طبیعت، پناهگاه خستگی‌هایم است.
     8- آینده، در کشوری مثل ایران، یک ابهام بزرگ است.
     9- پول، در هر وادی راهگشاست.
     10- نوشتن، به من دید می‌دهد.
     و شیراز، سرزمین پدربزرگ و اجداد پدریم.
     وبینار امروز، راهگشایم شد تا درباره‌ی پرسش‌های دیگران بنویسم.
     https://t.me/armaghannevesht

     پاسخ

     1. دست مریزاد خانم خوش‌آموز.
        چه قلمِ قبراقی دارید.

        پاسخ

        1. متشکرم. لطف دارید.❤️

           پاسخ

     2. سلام و عرض ادب،
        امیدوارم خوب باشید و هر کجا که هستید دلتون قرص،
        چه گزارش نیک قشنگی. بدون تعارف. خیلی لذت بردم. چه جملات زیبایی و چه دایره‌ی لغات بالایی. البته با خوندن گزارش نیک شما انگیزه هم گرفتم که برای گسترش واژگانم، دست به کار شوم و تمرین کلمه برداری رو شروع کنم.

        شاد باشید.

        پاسخ

        1. خانم کاشانی عزیز، ممنون که وقت گذاشتید، خاندید. لطف دارید. 🙏❤️

           پاسخ

109. امروز دوشنبه 27 مهر

     چند روز گزارش نیک ننوشتم دلم برای نوشتن تنگ شد
     این روزها به جای تایپ با خودکار می نویسم لذتش بیشتر.
     سال واژهام داستان است داستان را برای این انتخاب کردم که داستان فقط قصه گویی نیست گاهی واقعیت تاریخ لابه لای داستان است داستان مرا بیشتر جذب می کند . باید پایه خاندن از داستان شروع بشه
     امروز دوشنبه است طبق برنامه باید داستان چاپی بخونم
     داستان دنیای قشنگ نو را ادامه می دهم.

     پاسخ

     1. همسفران نویسنده‌ساز مشتاقند هر روز به این کلمات بیندیشند و در باره‌ی هر کدام چند جمله بنویسند؛
        ۱. موسیقی
        ۲. عشق
        ۳. تحرک
        ۴.گفت‌وگو
        ۵.داستان
        ۶. کلمه
        ۷. پرهیز
        ۸. رویا
        ۹. پیگیری
        ۱۰. لبخند
        ۱۱. مرور
        ۱۲. خاطره
        ۱۳. خط خطی
        ۱۴. نظم دهی
        ۱۵. خلوت
        ۱۶. رنگ
        ۱۷. احساس
        ۱۸. لمس
        ۱۹. مزه
        ۲۰. شعر
        ۲۱. طبیعت
        ۲۲. آینده
        ۲۳. بو
        ۲۴. قرار
        ۲۵. تمرین
        ۲۶. شب
        ۲۷. هدف
        ۲۸. پول
        ۲۹. تغییر
        ۳۰ نوشتن
        دوشنبه، بیست‌وهفتم مهر،از میان این واژه‌ها، ده واژه را انتخاب کرد و درباره‌ی هرکدام، یک جمله نوشت.

        ۱. موسیقی، گفتگوی بی‌کلام است.

        ۲. عشق، شورش تپنده‌ی دل‌هاست.

        ۳. آینده، رویای فرداست.

        ۴. داستان، نگاهی دوباره به دنیاست.

        ۵. لبخند، مزه‌ی گفت‌وگوست.

        ۶. تحرک، نبض زندگی‌ست.

        ۷. قرار، بهانه‌ی دیدار دل‌هاست.

        ۸. تحرک، نبض زندگی‌ست.

        ۹. واژه، آجرِ نوشتن است.

        ۱۰. مرور، غلط‌گیرِ نوشتار است.

        ۹. پول، خون رگهای اقتصاد است.

        ۱۰. شعر، سوپاپ اطمینان ذهن‌هاست.

        # گزارش نیک

        ehteramkarami@

        پاسخ

     2. همسفران نویسنده‌ساز مشتاقند هر روز به این کلمات بیندیشند و در باره‌ی هر کدام چند جمله بنویسند؛
        ۱. موسیقی
        ۲. عشق
        ۳. تحرک
        ۴.گفت‌وگو
        ۵.داستان
        ۶. کلمه
        ۷. پرهیز
        ۸. رویا
        ۹. پیگیری
        ۱۰. لبخند
        ۱۱. مرور
        ۱۲. خاطره
        ۱۳. خط خطی
        ۱۴. نظم دهی
        ۱۵. خلوت
        ۱۶. رنگ
        ۱۷. احساس
        ۱۸. لمس
        ۱۹. مزه
        ۲۰. شعر
        ۲۱. طبیعت
        ۲۲. آینده
        ۲۳. بو
        ۲۴. قرار
        ۲۵. تمرین
        ۲۶. شب
        ۲۷. هدف
        ۲۸. پول
        ۲۹. تغییر
        ۳۰ نوشتن
        دوشنبه، بیست‌وهفتم مهر،از میان این واژه‌ها، ده واژه را انتخاب کرد و درباره‌ی هرکدام، یک جمله نوشت.

        ۱. موسیقی، گفتگوی بی‌کلام است.

        ۲. عشق، شورش تپنده‌ی دل‌هاست.

        ۳. آینده، رویای فرداست.

        ۴. داستان، نگاهی دوباره به دنیاست.

        ۵. لبخند، مزه‌ی گفت‌وگوست.

        ۶. تحرک، نبض زندگی‌ست.

        ۷. قرار، بهانه‌ی دیدار دل‌هاست.

        ۸. تحرک، نبض زندگی‌ست.

        ۹. واژه، آجرِ نوشتن است.

        ۱۰. مرور، غلط‌گیرِ نوشتار است.

        ۹. پول، خون رگهای اقتصاد است.

        ۱۰. شعر، سوپاپ اطمینان ذهن‌هاست.

        # گزارش نیک

        @ehteramkarami

        پاسخ

     3. سلام
        امیدوارم خوب و سلامت باشید.
        از خوندن گزارش نیک شما لذت بردم. من هم دو روز بود که گزارش نیک ننوشتم و دلم حسابی تنگ شده بود.
        شاد باشید.

        پاسخ