گزارش نیک ۱۴۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟

126 پاسخ

1. _ مطالعه مقاله ها و یادداشت برداری
   _ باد آمد، گرد و خاک آورد.
   _پیاده روی روزانه

   قسمتی از یک دوره مجازی به نام حقیقت

   _ تکرار نویسی اول:
   سکوت، نگفتن نیست.
   سکوت، حرف نزدن نیست.
   سکوت، لال بودن نیست.
   سکوت، نگفتن حرف های اضافی است.
   سکوت، کلام را از حرفهای اضافه ساکت کنیم.
   سکوت، کلام را از غضب و مقایسه ساکت کنیم.

   تکرار نویسی دوم:
   چرخه اطلاعات زندگی دیگران به دیگران نباشیم.
   هر چیزی شنیدیم چرخه ی اشتراک گزاری به دیگران نباشیم.
   حامل حرفهای این و آن نباشیم، چون حامل برای چک است،

   و گزارش نیک ۱۴۵ را در سکوت هوار کرد.

   پاسخ

2. صفحات صبحگاهی
   دو نوبت آزادپرسی
   سهم زبان امروز
   قدری «تئوری شعر»
   آشپزی، ظرف شستن
   آزادنویسی با نویسنده‌ساز
   دوست‌نوازی
   انتشار فرسته‌ی کانال
   گزارش نیک
   مطالعه‌ی «وانهاده»

   پاسخ

3. دوشنبه ۷/۱۳

   صبح زودتر از روزهای قبل بیدار شدم تا بروم سرکار، با شروع سال تحصیلی جدید ترافیک و ازدحام جمعیت بیشتر شده و این باعث می‌شود که دیرتر برسم، با توجه به این زودتر بیدار می‌شوم
   موقع کار فایل انگیزشی گوش دادم.
   امروز هم تلاش کردم تا خوشرو و مهربان باشم، نگذارم چیزی ناراحتم کند و اعصابم را بهم بریزد.
   غذایی که برای ناهار برده بودم را پشت میز کار خوردم.
   یک سررسید آوردم خانه تا لیست کارهایی که کردم را بنویسم.
   بعد از مدرسه وقتی رسیدم به محله‌مان رفتم پیاده‌روی و خرید.

   کسب و کار: پاسخ مشتری را دارم و سفارش جدید گرفتم. از همکار مدرسه سفارش محصول مراقبت پوست گرفتم.

   شکرگزاری و نوشتن گزارش نیک
   یک اطلاعیه از وبینار رایگان در زمینه توسعه فردی دریافت کردم.

   کارهای خانه:
   گرم کردن غذا و چیدن سفره شام- شستن ظرفها
   شام نخوردم، چای و یک تکه کیک کشمشی و گردو تازه خوردم.
   کمک به پدر برای پرداخت عوارض ماشین
   گپ زدن با مادر درباره شکرگزاری و کسب و کار

   پاسخ

4. گزارش نیک ۱۰۴ من / یکشنبه ۱۲ مهر ۱۴۰۵
   شب گذشته ساعت ۲۳ خوابیده‌ام و ۱:۳۰ بیدارم. سیرخابمو شام نخورده به خواب رفته‌ام و معده‌ام آلارم گرسنگی می‌دهد اما حال خوردن ندارم. لیوانی آب سر می‌کشم و گزارش نیکم را تکمیل می‌کنم و در سایت استاد می‌ارسالم این ساعات را دوست دارم که نت خوب است و گاهی کارهای نتی‌ام را انجام می‌دهم. گزارشات دوستان را با لذت بیش از یکساعت می‌خانم و کم کم خاب نازنین چون حالت تب و سرماخورده دارم مرا در بر می‌گیرد. و تا ساعت ۸:۱۵ می‌خوابم. خودم از تا این ساعت خوابیدن در حیرت می‌مانم اما آن را چون از بیماری‌ام می‌دانم ناراحت نمی‌شوم اما با کوفتگی زیاد در بدنم بلند می‌شوم.
   _ دولینگو عربی را به جبران دیروز در دوم دایموندی انجام می‌دهم و متوجه می‌شوم یک روز انجام ندادن کارت موجب دوم شدنت می‌شود. (سهل انگاری موجب عقب‌ماندگی است. درس امروزم که همراه با پس گردنی از خودی است.)
   _ متنی از کتاب «از سر بی‌حواسی» سعید عقیقی را در هر دو کانالم می‌گذارم و بخش ۱۵ کتاب صوتی ۴ میثاق دون میگوئل روییز را در تلگرامم. و کتاب صوتی « شمس خاموش» بخش چهارم را در بله.
   ـ دو جلسه مشاوره محصولی ۹ و ۱۱ صبح
   _تمرینجا و در حال پختن خورشت کرفس محبوبم
   _شروع «در سوگ و عشق یاران» شاهرخ مسکوب از طاقچه بی‌نهایت که در جستجوی کتاب «باغ در باغ» هوشنگ گلشیری که بودم دیدم و قبلن تا ۵۰ صفحه خانده و نیمه‌کاره بود را از نو با لذت آغازیدم.
   _ادامه کتاب «هشیاری مالی» جولیا کامرون
   – نویسنده ساز و آزادنویسی محبوبم و معرفی باغ در باغ هوشنگ گلشیری
   -وبیکار الهه علیزاده نازنین و پایان مبحث مولفه‌های دیدگاه
   -جستجو برای یافتن اسم کتاب مرجع وبیکار و چندین کتاب در این زمینه یافتن.
   استراحت بدلیل سرماخوردگی و پختن کوکو سیب‌زمینی و ناپرهیزی من بدلیل ویار مریم و پا درد شدیدش و حکمش به این دلیل روان بودن
   -جواب به چت‌هام و چرخیدن در تلگرام و حذف بعضی کانالام بدلیل کمبود کانالام.
   https://t.me/mahro1402

   پاسخ

5. خیلی دور شدم
   از نوشتن
   از خوندن کمتر(باید کتابی که برام خیلی باارزشه بخونمو تمومش کنم)
   از ناخونم عکس گرفتم
   عکس مدنظرمو
   ناخون انبه‌ای من
   ….
   باید برگردم
   به نوشتن
   به خوندن
   باید غصه‌های تو دلمو بذارم یه گوشه
   به نارنگی فک کنم
   به خنده‌های انبه
   به عزیزم گفتنای فریده
   به زندگی خاهرم

   برمی‌گردم
   برگشتم
   به

   پاسخ

6. امروز رفتیم باغ و گردوی یکی از درخت‌ها را چیدیم. بعد پوستشان را پاک کردیم. پاک کردن پوست گردو هم مکافات خودش را دارد. باید مدام مراقب باشی تا دستت رنگ نگیرد.
   برای همه چای دم کردم. یک قاشق هم کاکوتی توی چای ریختم. طعمش را در چای دوست دارم. مرا یاد خانه‌ی مادربزرگ و خاطرات کودکی‌ام می‌اندازد.
   برای برادرزاده‌ام سیب‌زمینی سرخ کردم. در هوای پاییزی، آزادنویسی کردم و وبینار نویسنده‌ساز را شرکت کردم. امروز هوا سرد شده بود. کم‌کم دیگر طبیعت رو به زردی می‌رود و پاییز خودش را نشان می‌دهد. و چقدر این هوا جان می‌دهد برای پیاده‌روی. رفتم و چند قدمی زدم. ویتامین‌هایم را سر موقع خوردم. حواسم هست خوردنشان از روتین خارج نشود.

   پاسخ

   1. گردو‌تکانی عالیه تجربه‌ش رو داشتم.

      پاسخ

7. روز را با نوشتن هزاروهفتادوشش کلمه‌ی صبحگاهی آغازیدم. قهوه‌ای نوشیدم و برای آشنایی بیشتر با هوش مصنوعی برنامه‌ی کلاود را ریختم.تا حالا یک ساعت هم با هوش‌ مصنوعی کار نکردم ولی دوستش داشتم چون از امتحاناتم تا حد زیادی سربلند بیرون آمد هم مایه‌ی طرب را فراهم کرد. دفتر شعرحافظ موسوی را باز می‌کنم. هوا خیلی بهتر نشده؟ میخانم:
   «از ستاره‌ها دورتر نمی‌روم
   تو همین‌جا منتظرم باش
   به گنجشک‌ها گفته‌ام
   هوای دلتنگی‌ات را داشته باشند
   تا من برگردم
   جایی میان همین ستاره‌ها
   چشمه‌‌ای‌ست
   پوشیده از علف‌های نقره‌ای

   مگر تو نمی‌خاستی زیر ماه بنشینی
   و درخت‌ها و گربه‌ها و شیروانی‌های نقره‌ای را
   تماشا کنی؟

   ماه
   از آب همین چشمه نوشیده است
   که این همه مهتابی‌ست
   کنار پنجره منتظرم باش!»
   شعر«از ستاره ها…» از دفتر شعرِ «سطرهای پنهانی»ِ
   دفتر را می‌بندم و خودم را به کوچه و خیابان می‌سپارم. آهنگ امروز باشد «صلح درون و آشتی» از پوزکس. ترانه‌اش به زمزمه‌های زیرلبی موقع کارکردن گرما و جنس خاصی می‌دهد. قدم می‌زنم و قدم می‌زنم در این هوای دل‌انگیز. به خانه که می‌رسم از کلمه‌ی سهل‌انگاری می‌نویسم که به آن اندیشیده‌ام. که به معنی پشت گوش انداختن نیست. این را در تفکیکش فهمیدم. به معنی آسان‌ گرفتن یا دست‌کم گرفتن است. سوال امروز هم همین است. تا حالا از دست کم گرفتن چیزی یا کسی یا کاری آسیب دیدی؟ مگه میشه نباشه؟
   برای سه کتابفروشی رزومه‌ام را ارسال می‌کنم. آرامترم. ناهار می‌خورم و یک ساعتی استراحت. قبل از وبینار دو داستان کوتاه از کتاب « سمت تاریک کلمات» از حسین سناپور به اسم «با تو حرف میزنم، با تو» و «برکه‌ی من» خاندم. راستش فکر نمی‌کردم انقدر جدید باشد. لذت بردن از شیوه‌ی گفتن هر دو داستان که اولی یک راوی و یک شخصیت تنهاست درخانه که بعد از سرکار با تنهایی خود سر و کله می‌زند و دومی هم در فشردگی شیواییِِ تک‌گویی‌ش را دوست داشتم.
   در وبینار نوشتیم. نه بیست و پنج دقیقه اما همین که از زیرش در نرفتم عالی‌ست. مگر می‌شود آهنگری بگذارد کمی وبینار باشی؟ آری اما سخت. در مهمانی خانوادگی اخیر هم همینطور. آن را بیست و پنج دقیقه نوشتم. مداومتم را دوست دارم. «ما می‌نویسم که به شلختگی کلاممون در گفتار نظم بدیم.»
   شب هم به دید و بازدید گلچین دوستانم بود. از صحبت‌هایشان یاد خاطره‌ای افتادم که نتیجه‌ش این بود اگر میخاهی شرطی که بستی را نگیری، ببر اما نگیر نه آنکه ببازی. مفهوم آمادگی و دوست خیالی هم در سرم می‌چرخد. ربط هم. رابطه. مربوط. مربوط بودن. مربوط ساختن. دوست خیالی آمادگی‌ام را می‌سازد و
   خابم می‌برد.
   https://t.me/dreamdrawgrow

   پاسخ

   1. فک کنم باید باهات قهر کنم شقاقیات

      پاسخ

8. گزارش نیک
   مهمان داشتیم. مشغول پخت و پز و کارهای دیگر بودم. بعد از مدتها دور هم جمع شده بودیم. هفت بعداز ظهر رفتند.
   خواندم:
   بونانامه .
   جادوی یک شعر به قلم هوشنگ گلشیری.
   یک برگ از سفرنامه ناصرخسرو
   خواب و تتمه‌ی زکام امانم را بریده ‌اند.
   ادرس کانال تلگرامم:
   https://t.me/Mitra_Nevis39
   میترا رستگاران

   پاسخ

9. صبحم را از پنج ونیم شروع کردم وسحرخیزی و صفحات صبحگاهی، دستم را از روی صفحه برنداشتم و نوشتم و نوشتم و صبحانه پاییزی مقوی با گردو،مربا،کره حیوانی وپنیرمحلی ــ بعد یوگا چاکرای خاجی و مدیتیشن مخصوص آن ــ و آماده کردن و نوشتن نت‌های تمرینات امروز و نشستن پشت ساز تا یک ساعت ــ هوا کمی بهتر است وکم شدن غبار شرجی که این چندروز به شدت زیاد شده بود و نفسی راحت ــ آموزش زبان ترکی و انگلیسی – تمرین خط و طراحی ــ یک ساعت استراحت وسط روز ــ   وبینار نویسنده‌ساز و هزارکلمه و کلمات هفتگی ــ رونویسی از بوف کور و شب یک شب دو ــ کتاب خوانی و گزارش نیک

   پاسخ

   1. ماشاالله چه روز پرملاتی داشتی.

      پاسخ

10. حد و مرز

    مملو از حواس‌پرتی. با دلخوری درآمیخت. دلشکسته از اشخاصی که خود با خبر نبودند. انتظار بود فقط. انتظارِ بیش‌ازحد.

    با نسیم صحبت کردم. به یاری او دل را سروسامان دادم. همین را روزگفتار می‌نامم.

    کمی باورهایم را انگولک کردم. در زمینه‌هایی درجا می‌زنم. اگر از حدِ راحتی کمتر بشوم، بی‌قرارم. «منابعی برای رشد ردیف می‌کنم. اگر از حدِ راحتی بیشتر بشوم، بی‌قرارم. پای درازشده از گلیم را عقب می‌کشم.
    در راحتی می‌پوسم.

    چیزهایی خواندم. فقط «نوشته‌های دیگر» در خاطرم مانده است. مقالهٔ «مقاله و جستار» را بازخوانی کردم و ادامه دادم. چند جمله از این مقاله:
    «مقاله‌نویس امری را که خودش از آن باخبر شده به خواننده ارائه می‌کند تا او هم بداند، و به همین دلیل در نگارش مقاله تکیه به برداشت کلاسیک «فهم روشن و متمایز» دکارتی کارایی دارد. در جستار اما قرار نیست که نویسنده معنایی را که دانسته یا کشف کرده به خواننده‌ای که از آن معنا بی‌خبر است منتقل کند، می‌خواهد به یاری اشاره‌ها و راهنماهای متن خواننده را تشویق کند تا خودش بکوشد معنا را بیابد یا معنا را بسازد.

    مقاله‌نویس وارد جنگل می‌شود تا با آزمون راه‌های جنگلی و نوع درخت‌ها، قدمت آن‌ها، جنس خاک و غیره تصویری دقیق از کل جنگل ارائه کند. جستارنویس تعهدی به ارائه چنان تصویر کلی‌ای ندارد. او در هر گوشه جنگل از تاثیر نوری که از میان شاخه‌ها می‌گذرد بر ذهن و قوه خیال خودش می‌گوید. می‌داند که این تاثیر در هیچ جای دیگر این جنگل تکرار نخواهد شد چون به وضعیتی خاص وابسته است. به روحیه او، و به تابش خاص نور در آن ساعت، شکل درخت‌ها و سر به هم آوردن تصادفی و تکراری‌ناشدنی شاخه‌ها.»

    وقت نویسنده‌ساز رسید.
    جرقه‌های داستان نوشتیم. آزادنویسی ۲۵ دقیقهٔ امروز، ادامه‌نویسی بود. بعضی از «قصه فلانی که…»ها معنی «به سلامتی فلانی که…» گرفت. کمی هم روزنگاری.
    حرف شعر بود. فقط «همه‌شب» نیما را خواندم، از مقالهٔ «جادوی یک شعر» هوشنگ گلشیری. کل آن را باید خواند.

    بر تنفس، تمرکز کردم. با دست نویسنده‌ساز، آدم خوش‌شانسی خواهیم شد. آزادنویسی و گزارش نیک و کلمه‌برداری و پیاده‌روی و تکرارآموزی. هر کدام شانسِ زندگی می‌آورند. امروز به جز پیاده‌روی، همه را نقد کردم.
    دوندگی بود. اما حواسم نه.

    تمرینجا عالی بود. خندیدم. آموختم. توصیه می‌کنم. از دوستان و استاد سپاسگزارم. شاید من هم متنی بنویسم؟

    نمرهٔ امروز ۷ از ۱۰.

    پاسخ

11. روزم را با سرگردانی می‌آغازم. اسیر شهرستانی سرود: «آسودگی کجا و دل بیتاب من کجا؟ شوق سفر کجا و قرار وطن کجا؟». حس می‌‌کنم باید بزنم بیرون و سر از جایی متفاوت دربیاورم. کتاب «تخمه‌ی آتش» از منوچهر جمالی را می‌گشایم: «در آفرین‌گفتن، ما توانایی خود را در دیدنِ هنر می‌نماییم. در آفرین‌گفتن، ما پرتو روشنایی خود را به هنر دیگری می تابیم.» … دوش می‌گیرم. قدری سرحال‌ترم می‌شود. لابد خماریِ پساباران مرا به این روز انداخته. خاک بر سر آسمان، امروز جوری آبی است که انگار ارث پدرش را وصول کرده. دلقکِ حالی‌به‌‌حالی. حالا که اینطور شد آسمان جاکشِ ابرهاست… پاره‌ای از مصاحبه‌ی فریده گلبو را می‌شنوم توی یوتیوب: «من عاشق ۳ تا کارم که خداروشکر به هر ۳ تاش تونستم برسم: معلمی، روزنامه‌نگاری و رمان‌نویسی». منتظرم ناهار برسد. پیش‌ترها پاستاباز نبودم، اما مدتی‌ست محضرش را درک نموده‌ام… پوچ‌ترین کار روزمره‌ام پاک کردنِ عینک است. قشنگ حس می‌کنم سیزیفم… مطالب هر هشت جلسه‌ی دوره‌ی جدید نویسندگی خلاق را از نو سامان می‌دهم و جزوه‌های جلسه‌ی اول را بازبینی می‌کنم… یک بار لای انبوه کتاب‌های یک کهنه‌فروشی دسته‌ای کاغذ پیدا کردم، همه شعرهای هوشنگ گلشیری: «این زمین را چه ابری، این شبان سیه را چه نوری/با طراوت عجین خواهد کرد؟» نگو طرف مشتاق بوده و دانه‌دانه اشعارِ جوانی گلشیری را از مجله‌های دهه‌ی چهل گرد هم آورده. از میان شعرهای گلشیری یکی دوتاش را برگزیده‌ام تا امروز برای بچه‌های نویسنده‌ساز بخانم: «ای دوست، برگی به دست شاخه بیاویز… شاید پرنده باز بخواند.»… از پس درخت‌های پنجره‌ی روبه‌رویم ساعتی یکبار صدای قطار می‌آید و حس می‌کنم توی یکی از آن فیلم‌های سینمایی زندگی می‌کنم که نویسنده‌ای تنها را در تکاپوی نوشتنِ رمانی جانفرسا نشان می‌دهند. صدای قطار سسکی‌تر از عرعرِ هواپیماست… انتظار غذا و انتظار معشوق هر دو زجرآورترین نوع انتظار است، پروردگار عالمیان اولی را نصیب هیچ‌کس نکند… این لا و لوها حلزون می‌کشم واسه تصویر روزانه‌ی «گزارش نیک»… موسیقی کلاسیک می‌شنوم. دنبال قطعه‌ای تازه‌ام برای پخش در هنگام آزادنویسی. موسیقی محزون را خوش‌تر دارم در میان‌ بی‌کلام‌ها… یخده از دیشب بگویم برات. خرکی پیاده‌رویدم. وسط راه یک بستنی قیفیِ پسته‌ای خریدم که ده کیلومتر زمان برد خوردنش. بعد هم برگشتم و پاره‌ی آغازین رمان «سوء‌قصد به ذات همایونی» را خاندم، معروف‌ترین اثر رضا جولایی… دیشب آمدم پیشگفتار کتاب آنلاینِ «پیاده‌روی» را توی سایت هوا کنم که دیدم فایلش پریده. اول ناناحت شدم، ولی بعد خودم را با مراجعه به تجربه‌های پیشینم تسکین دادم. خیلی وقت‌ها نابودی چیزی سبب می‌شود نسخه‌ی دوم را خیلی بهتر بنویسم،‌ پنداری مصیبت، فرصتی‌ست برای بازبینی و بهبود. الان که داشتم فایل‌های قدیمی را می‌گشتم پیِ یک جزوه، چشمم خورد به پیش‌نویس کتابچه‌ای که چند سال پیش درباره‌ی پیاده‌روی نوشته بودم، ببینم می‌تواند چاشنیِ خیزِ دوباره‌ام باشد… همین مانده بود که برق برود این وسط… سفارس غذا مالید به کاکتوس. آنقدر تأخیر داشت که لغوش کردم. نان و پنیریدم و حالیا «تمرینجا»: لا و لوی متن‌ها می‌گوییم و می‌خندیدم و زهرِ روز شسته می‌شود و می‌رود.. بعد می‌روم یک ربع دراز می‌کشم تا برسم به اولین کلاس خصوصی امروز: پاراگراف اول یک داستان کوتاه را جزء‌به‌جز‌ء می‌کاویم و از نو می‌نویسیم. بعد از کلاس می‌زنم بیرون. یکی دو تا چیز می‌خرم از بقالی. برمی‌گردم و دومین کلاس خصوصی روزم را شروع می‌کنم: بازنویسی موشکافانه‌ی یک رمان. خوش می‌گذرد. لذت بازنویسی هیچ کم از آزادنویسی نیست اگر حوصله داشته باشی و از آن‌ مهم‌تر دستت پر باشد از ترفندهای بهبود متن. بعد کلاس ولو می‌شوم روی تخت و داستان کوتاهی از رضا دانشور می‌خانم تا می‌رسم به وبینار نویسنده‌ساز. وبینار را با ۲۵ دقیقه آزادنویسی می‌آغازیم. پیشنهاد می‌کنم اول از همه بیست‌-سی تا جمله بنویسیم با چنین شروع‌هایی: «قصه‌ی زنی که…»، «قصه‌ی درختی که…»، «قصه‌ی جوشکار سالخورده‌ای که…». و از میان جرقه‌ها یکی دو تا را برگزینیم برای گسترش و پرورش. بعد از آزادنویسی‌ «فهرست هفتگی کلمات» را می‌نویسیم. شعرهای گلشیری را برای بچه‌ها می‌خانم و بهانه‌ای می‌شود تا به مقاله‌ی درخشان او درباره‌ی شعر «همه‌ شب» نیما یوشیج اشاره کنم و آن را به‌عنوان زمینه‌ی وبینار امروز بگذارم توی کانال. بعد از وبینار به خرده‌کاری می‌پردازم و ساعت ۱۹:۳۰ اولین جلسه‌ی ۷۶مین دوره‌ی نویسندگی خلاق را می‌آغازم. در میان نام‌های تازه، اسامی همسفران دیرینه‌ام را هم می‌بینم و حضورشان دلگرمم می‌کند. جلسه به سیاقی متفاوت با دوره‌های قبلی پیش می‌رود و نزدیک نه شب به پایان می‌رسد. در این دوره کارمان را با تمرکز روی صحنه‌نگاری آغازیده‌ام و همه‌ی آموزه‌های کلاس را پیرامون نگارش یک صحنه‌ی معین می‌آموزیم. از نتیجه‌ی جلسه‌ی نخست راضی‌ام و لحظه‌شماری می‌کنم تا در هفته‌‌های آینده آثار دوستان جدیدم را بخانم… پساکلاس وارد گفت‌وگویی می‌شوم که تا نیمه‌شب به‌طول می‌انجامد… اکنون دارم خمسه‌ی نظامی را ورق می‌زنم: «بلایی که باشم در او ناصبور/ز من دور دار ای ز بیداد دور»

    پاسخ

12. ساعت ده است. با آلارم گوشی بیدار می‌شوم. باز هم کم خوابیده‌ام. دوست دارم‌ دوباره بخوابم. اما باید به قرار برسم. یک هفته گذشته است و کتابی که خریده‌ام هنوز به دستم نرسیده.

    سری به تلگرام می‌زنم. خبری نیست. جلو آینه می‌ایستم. تو فکرم که موهایم را باز بگذارم یا ببندمشان، که گوشی مامان زنگ می‌خورد. با شنیدن کلمه‌ی «بفرمایید» گوش‌هایم تیز می‌شود. می‌آیم سمت آشپزخانه تا صداها را واضح‌تر بشنوم. صدای آن‌طرف خط می‌گوید: گفتیم مزاحمتون بشیم.

    بله ظهر مهمان داریم و قرار امروز پر. به بچه‌ها پیام می‌دهم که امروز نیستم. موهایم را محکم می‌بندم.
    دو لقمه صبحانه می‌خورم و مشغول آشپزی می‌شوم.

    بعدازظهر است و مهمان‌ها هنوز هستند. گوشی‌ام زنگ می‌خورد. شماره‌ای ناشناس است. جواب می‌دهم. خانمی ست آن‌طرف خط. می‌گوید کتابی که سفارش داده‌ام موجود نیست‌. شماره کارت می‌خواهد تا پول را برگرداند.

    پس از اینکه تلفن را قطع می‌کنم سری به سایت می‌زنم. کتاب موجود است، اما افزایش قیمت خورده. هزینه‌ی ارسال هم بیشتر از هفته‌ی قبل است. برمی‌گردم پیش مهمان‌ها.

    آخرشب است و از جلوس فارغ شده‌ام. مسواک و جیش را هم به جا آورده‌ام. ولو شده‌ام روی تخت و ادامه‌ی گزارش نیک را می‌نویسم.

    دم غروب که مهمان‌ها رفتند، کمی استراحت کردم و بعدش آزادنویسی. سپس یادداشتم را تایپ و بازنویسی کردم. چند صفحه از بی‌لنگر خواندم و بعدش وارد جلسه با الهه و شیما شدم.

    راستی هنوز پول کتاب به حسابم واریز نشده است. فردا باید پیگیری کنم.

    پاسخ

13. صبح برای انجام کاری بیرون از خانه آغاز شد. هر چه دنبال کلید گشتم نیافتمش. رفتم و بعد به بابا زنگ زدم که خانه است؟ گفت:« آره.» وقتی رسیدم در خانه باز بود. و اما سرنوشت کلیدهایم؟ پیش خواهرم مانده بود. برده بود و اطلاع نداده بود به من.
    خسته بودم. ناهار داشتم مانده بود از غذای دیروز. پس پخت و پزی در کار نبود. غذا را گرم کردم. ناهار خوردیم و بعد خوابیدم تا قبل وبینار. بیدار شدم و رفتیم سراغ هزار کلمه‌نویسی. می‌شد در هر سطری اینگونه نوشت: قصهٔ درختی که… قصهٔ زنی که… و همینطور می‌توانستی یک عالمه جرقهٔ داستانی بسازی تا بعد، از برخی استفاده کنی. در وبینار استاد بخشی از مقاله‌ی هوشنگ گلشیری در رابطه با شعر را خاند. و آن را من بعد از وبینار کامل خواندم. واقعا بی‌شعر جهان ناقص است. نقد اساسی و خوب چقدر لذت‌بخش است. و چقدر خوب است یاد بگیریم اصولی نقد کنیم و راجب اثری حرف بزنیم که بسیار از آن آموخته‌ایم.

    امروز عادت جدیدی را ایجاد کردم.« سپاسگزاری» ده مورد قدردانی و سپاسگزاری را نوشتم و تاریخ زدم. برای روز نخست، جالب بود.

    شعرهایی خاندم از «سعید صدیق» و «عباس صفاری.» زنده‌یاد سعید صدیق شعری برای بیژن نجدی هم سروده است. و اما شعری که مرا غرق خود کرد:
    صفحه نیستم/سپید بخوانم/ پاها و دست‌هایی هنوز در من می‌دوند/ از بی‌کرانگی/ سخن‌ها/ هنوز هست/ خراج بیداری می‌دهم هنوز/ هنوز/ به بیداری و خواب سنگ می‌پرانم/ هنوز/ خش‌خش خالی صدای سپید/ لحظه‌ها را رنگ می‌کند: صفحه‌‌ها خالی از ترانه/ گرد و سیاه/ همچنان می‌چرخد/ تا صدا را/ نقاشی کنم.

    کتاب« حیرت» کلتنر را می‌آغازم. چقدر مقدمهٔ آن کافی بود برای ورود به جهان حیرت. حیرتی که به‌دلیل یک مرگ به شناخت می‌رسد و کتابی شکلی می‌گیرد در راستای آن.

    بعد کتاب« بیست کهن‌الگوی پیرنگ» را ورق زدم. فصل نخست از تفکیک داستان و پیرنگ می‌گفت. پیرنگ چیست و به چه دلیل مهم است؟ داستان بی پیرنگ ماندگار نیست. و یک نمونه پیرنگ می‌آورد که بتوانیم پیرنگ را تشخیص دهیم.

    یادداشت امروز کانالم اختصاص یافت به مجموعه نامه‌هایی که قرار است بنویسم و ششمین آن را نوشتم و ارسال کردم.

    دیگر آنکه دلم باران می‌خواهد. تند و بی‌وقفه. سیل شود. آنقدر ببارد تا دیگر هوس باران نکنم.

    https://t.me/zahraballampour

    پاسخ

14. یکشنبه ۱۲ مهر
    گزارش نیک ۱۴۵
    سال واژه ام تغییر

    خدا را می ستاییم با افکاری پاک و ناب بعد از آرامش شبانگاهان که انگار دوباره متولد می شویم.این تولد ها را هر روز به فال نیک می گیریم و مهربانانه به انسان ها، به حیوانات و به طبیعت می نگریم و بیش از پیش با دقت آفریده های خدا را به تماشا می نشینیم تا از دل این ظریف بینی ها واژه ها و جملاتی زیبا بیافرینیم،ما آفرینش را از خدایمان به ارث برده ایم.

    به جا آوردن نماز و تلاوت قرآن
    تکلیف روزانه ام را صبح زود نوشتم هر روز روان تر از دیروز
    فهرست کارهایم را نوشتم.

    پیاده روی کردم بین هال و آشپزخانه، آسمان حیاط ابری بود و ادامه ی پیاده روی سهم حیاط شد، همین تغییر دما از اتاق به فضای حیاط آرامش روحم را به دنبال داشت.این قدر کارهای خانه زیاد است و زمان زیادی می برد که بعضی روزها حتی ۱۰ دقیقه هم به حیاط نمی روم که اشتباه بزرگی است باید برنامه ریزی کنم تا بتوانم اوقات بیشتری را در حیاط خانه ام بگذرانم و از تماشای آسمان و درختان زیتون همیشه سبز حیاط، درختان انار و انجیر و بوته گل کاغذی و انگور لذت ببرم.همینطور شنیدن موسیقی بکر طبیعت ترانه سرایی پرندگان

    گسترش واژگان از فرهنگ عمید، هر روز سه واژه:
    آف=خورشید، مهر،به معنی آهوی مشک هم گفته شده

    آفرین خانه=نمازخانه مثال:
    آفرین خانه بجستیم نه میخانه که ما
    از می طاعت او مست شدیم روز الست

    آفِل=فرورونده،ناپدید شونده، غروب کننده

    وبینار را بودم که مهمانی غافلگیرم کرد ولی چه می شود کرد مهمان حبیب خداست، پذیرائی کردیم و دلمان قرص بود که استاد بخشنده ای داریم هم حضورمان مفت و مجانی ست در وبینار و هم فایل صوتی را بعدا به گوش جان می شنویم و پند می گیریم در خصوص آداب نوشتن،پی دی اف کتاب ها هم که مجانی ست چه از این بهتر، خلاصه دست و دلبازی استاد نشانه ای از دست و دلبازی های خدایمان دارد.

    شعری از حفظیات مادرم:
    سرتاسر کوه انارُ کشتم نگرفت
    پا دامن کوه انار ناکشته گرفت
    شاخ زد و مَر زد و پا نگرفت
    لعنت به کسی که یار بیگانه گرفت
    در گوگل جستجو کردم و شعر این گونه نوشته شده بود.
    سرتاسر کوه نار کشتم نگرفت
    پا دامن کوه انار ناکشته گرفت
    با این دل بیگانه ببین یار چه کرد
    لعنت به کسی که یار بیگانه گرفت

    هدف ادبیات از کناب شرح گلستان:
    گاهی سخن سرای، از تجارب و گذشته های خود نیز یاد می کند و اگر پیر است به یاد جوانی می افتد در این مقام تاسف وی بر جوانی درس عبرتی است برای آنکه جوانان از قدرت و استعداد خویش پیش از آن که از دست رود استفاده کنند تا به حسرت و پشیمانی گرفتار نیایند و درِ محنت از پیش بر خود ببندند و روزنه ای از آینده به کاخ سعادت بگشایند.گاهی ادیبِ پیر خود را بانشاط تر و خرم تر از جوانان نشان می دهد تا هم اولویت نشاط را برای جوانان از روی قیاس و دلیل مبرهن سازد و هم در آنان تصوری نیرومندتر به وجود آرد که از گذشت زمان و از تحول جوانی به پیری نهراسند و بدانند که هر دم از عمر اگر نفسی می رود و اگر پنجاه سال عمر در خواب و خیال می گذرد باز پنج روزه ی عمر دریافتنی است و تا آخرین نفس آدمی باید در راه نیکبخت ساختن خود و سعادتمند کردن دیگران تلاش کند و تا جان در بدن دارد از انجام وظیفه معاف نیست.
    ادامه ی سبب تالیف گلستان:
    بعد از تامل این معنی مصلحت آن دیدم که در نشیمن عزلت نشینم و دامن از صحبت فراهم چینم و دفتر از گفته های پریشان بشویم و مِن بعد پریشان نگویم.
    زبان بریده به کنجی نشستم صُمٌ بُکم
    به از کسی که نباشد زبانش اندر حکم

    عزلت= گوشه نشینی

    دامن از صحبت فراهم چینم =جمع کردن دامان و کنایه از تجنّب و پرهیز از دنیا است

    حکم=سخن محکم و استوار و موافق حق

    آب نوشیدم.
    فایده های نوشیدن آب:
    💦ارسال مواد مغذّی و اکسیژن به سلول ها
    💦روان سازی حرکت مفاصل
    💦کمک به هضم غذا در دستگاه گوارش

    مطالعه کتاب:
    جای خالی سلوچ را می خوانم.
    با مادرم از هر دری صحبت کردم و سعی کردم ایشان را وادار کنم تا از گذشته و خاطراتشان بگویند و ذهنشان فعالتر شود.چند خاطره تعریف کردند و چند تا از خواب هایشان را و اشعاری را نیز خواندند و من یادداشت کردم.از مادرم خواستم صبح ها اگر خوابی دیده اند برایم بازگو کنند وبینار دیروز در مورد نوشتن خواب و رویا بود.
    امروز مادرم چندین بار مرا به نام خواهرم صدا زدند تا چند دقیقه مرا فراموش کرده بودند چند دفعه پرسیدند من کجا هستم اینجا خانه کیست و من هر بار با حوصله پاسخ می دادم ولی دوباره و چند باره همان سوالات را تکرار می کردند.
    نیک ترینِ امروزِ من رفتاری بود که با مادرم داشتم صبور و مهربان بودم.

    برای اولین بار به خودم ۱۰ می دهم به خاطر وجود پربرکت مادرم و حس خوبی که در کنار ایشان تجربه می کنم و اینکه دلشان را به دست می آورم و دعاگوی من هستند.

    پاسخ

15. صبح یک جن بوداده در من طلوع کرد. ساعت ۶:۱۵. بویش خواب را پراند از سرم و بدون آلودن مغزم به روز، ۳ صفحه‌ی صبحگاهی نوشتم. احتمالا همان‌جا نقطه‌ی اوج بود و باید پایان روز را اعلام می‌کردم. چون فهمیده بودم که اختلالاتی پیش آمده در چرخه‌ی خوابم و فقط بعضی چیزها در من بیدار شده‌اند. چیزی مثل انگیزه و هیجان خواب بودند هنوز. بیکاری و بی‌برنامگی بیمارستان ملال‌آور شده. هرطوری وقتت را می‌گذرانی باز ۱۲:۳۰ نمی‌رسد از راه. داستان «جن‌فروشی اجابیت» از «موزه‌ی اشیای گم‌شده» خواندم و کمی درس. بعد هم توی حیاط بیمارستان «داستانک‌هایی ۵۵ کلمه‌ای» خواندم. بقیه‌اش خوابگاه بود و خوابیدن. توی خواب سوار تاکسی شدیم. به راننده گفتم آن سمت خیابان هم می‌روید؟ سر تکان داد به تایید، پر خنده. اما رفت و رفت، جلوتر. آن‌قدر جلو رفت که رسیدیم به اردبیل. توی راه هرچه داد زدم که من آن‌ور خیابان می‌روم فقط سر تکان می‌داد، پر خنده. از کجا فهمیدم هزار کیلومتر رفته‌ایم تا اردبیل؟ بنر تسلیت یک آدم‌ روی دیوار. ما را برده بود مراسم سوگواری آن آدم. انگار وقتی رسیدیم خیالم راحت شد، چون دیگر یاد آن‌ور خیابان نبودم. حالا هم که فکر می‌کنم دلم حلوای سیاه می‌خواست، اما او فقط سر تکان می‌داد، با خنده. زیاد خوابیدم. بیداری بد بود. سردرد بود. برقِ روشن بود. گرما بود. بی‌حوصلگی بود. سروصدا بود. جشن بود و تولد بود. گرسنگی بود و زیاد خوردن بود. عذاب بود. خستگی بود. پادرد بود. شب بود. ولی کمی بعدتر، از جا بلند شدن بود. چای دم‌کرده بود. گوش دادن به وبینار عصر بود. آزادنویسیِ «قصه‌ی کسی که …» بود. فهرست هفتگی کلمات بود. خواندن مقاله‌ی «جادوی یک شعر» بود. باد بود. شروع پاییز بود. سکوت بود. آرامش بود. تاریکی بود و خواب بود.

    https://t.me/mahnameyeman

    پاسخ

16. دیشب عروسی کیارش بود. استاد سه‌تارم. با این‌که خیلی زیاد دوستش دارم ولی حوصله‌ی عروسی مروسی نداشتم. علت این‌همه بی‌حوصلگی را نمی‌دانم. اصلا عروسی گرفتن برایم خیلی تهی و پوچ شده.با این‌که دیشب خیلی خوش گذشت ولی امروز احساس می‌کردم از کوه برگشته‌ام. این موضوع برایم جای سوال دارد. به‌خاطر شرایط جامعه‌ است یا خوذم ضعف اعصاب گرفته‌ام؟
    با همه‌ی این‌ها امروز سعی کردم تمرین‌های تاپاس را انجام بدهم و عجب که آدمیزاد چطور در کار خودش سفیر و سرگردان بماند.
    توی وبینار ساعت پنج شرکت کردم و بیست و پنج دقیقه آزاد نویسی داشتیم. چندتا سوژه‌ی خنده‌دار به ذهنم رسید.
    یکم پیاده‌روی کردم که در ادامه‌ی تعهداتم بود.
    امروز رفتم سر کلاس اشارات ابوعلی سینا. عجب مغز خری داشته.
    با خواهرم حرف زدم
    آخر سر به گل‌هام رسیدگی کردم.

    پاسخ

17. سال‌واژه‌ام: ارتباط
    تحقیق درباره‌ی چند فرقه‌ی مذهبی باستان
    خاندن از افسانه‌های بابلی
    تمرین و کلاس
    زبان خاندن
    پایان خانش «کج‌رفتاری» مانده است نوشتن نکته‌هایش.
    شرکت در جلسه اول نویسندگی خلاق و ساختن صحنه‌ای در ذهن.
    تکرار خانش چند صفحه‌ای از «شب‌یک، شب‌دو»
    نوشتن از روز و جزئیاتش. حالا روزنویسی خوراک اصلی است و انواع دیگر نوشتن، سالاد.

    پاسخ

18. خوشا روزی که با نوشتن بیاغازد. همان اول صبح هزار کلمه آزادنویسی ردیف شد، صبحانه خوردم، آماده شدم و رفتم اداره.
    روز پرکاری بود. به هر حال یک هفته نبودم.
    مامان هم زنگ زد و گفت دیشب اصفهان هم بارانی بوده. با همکارانم هم کمی گپ زدیم.

    بعد از ناهار، با احسان آبلیموها را از صافی رد کردیم و شیشه گرفتیم.
    خوابیدم و ساعت پنج پریدم در نویسنده‌ساز. لپتاپ را بغل‌دستم گذاشته بودم و در ۲۵ دقیقه، هزار کلمه آزادانه نوشتم. خیلی صفا کردم با موسیقی و نوشتن حسابی چسبید.

    چای دم کردم و آلو و شویدخشک‌ و موسیر را جا دادم تو یخچال و رفتم سراغ تئوری شعر. درباره‌ی نظریه‌پردازی شعر در دهه‌ی پنجاه بود. شرایط شاعران در آن زمان و یکه‌تازی شفیعی کدکنی راجع‌ به شعر. چندبار هم آن وسط‌مسط‌ها رفتم سرچیدم. درباره خسرو گلسرخی و سعید سلطان‌پور و … چقدر دلم سوخت که سلطان‌پور را شب عروسی‌اش دستگیر می‌کنند و دو سه ماه بعد اعدام.

    به جمله‌ورزی پرداختم با واژه‌ی «هیچ».
    به دوتا گزین‌گویه رسیدم و چند عبارت خلاقانه. یادداشت‌شان کردم و رفتم خانه‌ی بابا. ظرف‌های توی سینک را شستم و ناهار فردای پدر و داداش را آماده کردم و با ناعمه صحبت کردیم. بابا کلی ناراحت شد. گفت وقتت زیاد گرفته شده و خسته شدی و ما هنوز غذا داریم و خودت خانه زندگی داری و می‌روی سر کار خسته می‌شوی و چه و چه. من هم گفتم که خسته نشدم چون کار زیادی توی خانه نکرده بودم. با دوستم گپ زدم و یواش‌یواش کارها را انجام دادم. خودم دوست داشتم. تازه داداش هم سرما خورده. شما هم که می‌روی سر کار. در ضمن هنوز مانده تا مامان بیاید.

    سپردم که غذاها را بعد از خنک شدن بگذارند یخچال و برگشتم خانه.

    ساعت از دوازده گذشته بود که در تلاش برای هیچ‌ورزی، به دوتا شعر رسیدم و پست کانال را هوا کردم:
    تو به بندم می‌کشی تا کفه‌هایت پر شود
    من سبک‌تر می‌جهم از هیچ‌بانی‌های تو

    پاسخ

19. صفحات صبحگاهی پر کردم که اخلاقم از افکارم پیروی نکند. دقیقن سه صفحه. کاغذ تمام‌ چیزهایی را که دیروز به ذهنم راه ندادم، پذیرفت اما خاب‌هایم را یادم نیامد. ذهنم که تازه شد، فهرستی نوشتم از کارهایی که باید انجام می‌شد. تماسی از همکارم که خبر داد لازم است یکی از بخش‌های کار را از اول انجام دهم دمغم کرد. بعدازظهر با همکارم به یک ساختمان سر زدیم و به‌خاطر نقشه عجیبش چندباری بالا و پایینش کردم. عیب دنیا این است که قوانین محدودکننده‌اند و ذهنمان محدود نیست. اگر به من بود تمام ساختمان‌های شهر را از نو، عجیب طراحی می‌کردم. شاید چون نمی‌توانم، دوست دارم بنویسم. برگشتنی از رویاهایمان گفتیم. از ترکیب یک گل‌فروشی با شیرینی‌فروشی و از کار کردن در کافه‌ای شلوغ که می‌توان به صحبت‌های تمام مشتری‌ها گوش کرد و از آن‌ها قصه ساخت. عصر رفتم سر کلاس طراحی داخلی و بعد از مدتی دوستانم را دیدم و ارائه‌ای نصفه‌نیمه دادم. به خانه که‌ رسیدم به هوای همکارم که هوس کرده بود، کوفته درست کردم که فردا برایش ببرم. میان آشپزی هم سری زدم به کتابخانه و بعضی از کتاب‌هایم را ورق زدم.

    پاسخ

20. -گذراندن یک روز عادی با مقدار خاک بیشتری بر سر. همه جا تعطیل بود جز منطقه ما چون خاک‌شش داریم.

    -گوش دادن به وبینار نویسنده‌ساز و نوشتن قصه‌هایی زیر خط فقر.

    -حض بردن از «باغ در باغ» و شعر «همه شبِ» نیما یوشیج و ترانه‌های «عبدالجبار کاکائی».

    -عکاسی از شاگردی غرق رویا واسه سوخیدنش. از خاب بیدار شد و اصرار که بفرستم تا استوری کند. کی سوخت؟

    -به گُلی نخشکیدنی خیره‌ام که هر روز دستم را تشنه می‌کند، آبش می‌دهد. اما مچاله‌ ‌می‌شود و پرتاب به زباله.

    -به سردرگمی آدم خیره‌ام که به سردرگمی مورچه می‌ماند. من پی او، او پی صف، کسی نمی‌داند مقصد چیست الا نفر اول.

    https://t.me/NarjesAzimii

    پاسخ

    1. خاک شش زیباست

       پاسخ

21. یکشنبه ۱۲ مهر ۱۴۰۵
    گزارش نیک 🌱
    سال‌واژه‌ام: آفرینش

    بعد از اذان صبح، همین‌که احساس کردم کمی بهترم، به خواب رفتم. آن‌قدر بدنم آرام بود که دوست نداشتم بیدار شوم. انگار مبل راحت‌ترین جای دنیا برای خوابیدن بود و کوسن، بهترین بالش.

    ساعت نزدیک ۹ صبح بود که پیامکی از استودیو عکاسی گرفتم. امروز هوا آفتابی بود، ولی خاک باغ همچنان گِلی بود و لباس را کثیف می‌کرد. گفتم نوبتم را کنسل کنند و بگذارند برای یک وقت دیگر.

    دوباره خوابیدم، ولی این بار مامان با سر و صداهایی که در آشپزخانه می‌کرد بیدارم کرد. آب‌جوش برای برنج و چای گذاشته بود.

    بالاخره بی‌خیال خواب شدم و با هم صبحانه خوردیم. گفتم که خداروشکر حالم بهتر است.

    سپس برای ناهار هویج‌پلو درست کردم. بعد کمی دراز کشیدم و گزارش نیک دیروزم را نوشتم.

    بعد از ناهار با مامان به اتاق لیلیا رفتیم و تعدادی از کمدهایش را مرتب کردم. فقط یک کشو باقی مانده بود که دیگر برای مرتب کردنش زمان نداشتم و باید برای کلاس بارداری حاضر می‌شدم.

    بعد از آماده شدن، ماشین گرفتم و به کلاس رفتم. مثل همیشه کلی وقت در ترافیک بودم. وقتی رسیدم، دیدم کلاس خیلی شلوغ شده. اول همه مدل موی جدیدم را تبریک گفتند.

    سپس صندلی‌ها را گذاشتیم و شروع کردیم به ورزش کردن.

    امروز من جزو گروه باردارها در هفته‌های پایین‌تر بودم. حرکات ورزشی ما ساده‌تر بود. چون مادرهای دمِ زایمانی زیادی داشتیم، زیر ۳۶ هفته جزو هفته‌های پایین‌تر حساب می‌شد.

    بعد از ورزش کمی رقصیدیم و سپس کلاس تئوری شروع شد.

    روی مبل که نشسته بودم، لیلیا مدام به شکمم فشار می‌آورد و وول می‌خورد. آن‌قدر اذیت می‌شدم که ماما پیشنهاد داد دراز بکشم.

    همین که دراز کشیدم، جایش راحت شد. کمی بازی کرد و سپس آرام گرفت.

    چقدر این موجود کوچولو را دوست دارم. انگار که همه‌چیز را می‌فهمد و درک می‌کند.

    ماما درباره تغییرات بدن در بارداری و بعد از بارداری صحبت کرد. از تأثیر حرف زدن با نوزاد حین زایمان گفت. از مادری تعریف کرد که پنج سانت از بدنش باز بوده و همین که با نوزادش حرف می‌زند و از او می‌خواهد بیرون بیاید، به هفت سانت می‌رسد.

    هرچقدر می‌گذرد، نسبت به زایمان طبیعی رغبت بیشتری پیدا می‌کنم. حس می‌کنم بدنم برای این کار آفریده شده و به کمک دخترکم می‌توانم از پسش بربیایم.

    به قول مامان‌بزرگ رفیقم، بهار: «آنکه شکمت را سنگین کرده، خودش سبکت خواهد کرد.»

    دوست دارم قوی باشم و همه تلاشم را بکنم.

    کلاس که تمام شد، خواهر یکی از بچه‌ها به دنبالش آمده بود. دخترکی شش، هفت‌ساله با موهای فرفری داشت.

    خیلی خوش‌اخلاق و مهربان به نظر می‌رسید. گفت: «این دختر را می‌بینی؟ طبیعی به دنیا آوردمش.»

    بعد از من پرسید چند هفته هستم و گفتم ۳۵ هفته.

    گفتم: «ماشاءالله، اصلاً بهت نمیاد باردار باشی.»

    خیلی مهربان بود و کلی خوشحالم کرد. گفتم: «اتفاقاً به شما هم نمی‌آید بچه داشته باشید؛ انگار که با هم خواهرید.»

    کلی انرژی خوب از او گرفتم و موقع خداحافظی، از سر محبت برایم بوس فرستاد.

    به خانه که برگشتم، گرسنه بودم. زودتر از بقیه، باقی‌مانده برنج ظهر را خوردم تا آخر شب اذیت نشوم.

    سپس به اتاق لیلیا رفتم و کشوهایش را هم مرتب کردم. دیگر هیچ کاری نمانده بود.

    فقط آویز عروسکی موزیکالش را باید به گهواره نصب می‌کردم، برچسبی را که قرار بود به طرف دیگر دیوار بزنم نصب می‌کردم و قاب‌های بالای دراورش را هم سر جایشان می‌گذاشتم.

    کوسن‌هایش هم البته هنوز نرسیده بود.

    همسر که به خانه آمد، در وصل کردن آویز عروسکی موزیکال کمکم کرد. سپس ادامه سریال «بزنگاه» را دورهم تماشا کردیم.

    همستر زیاده‌گو می‌گوید:

    امشب با اینکه خیلی خوابت می‌آید، گزارشت را نوشتی. لیلیا هم که مثل هر شب در حال چرخیدن و بازیگوشی‌ست.

    فردا کار خاصی نداری. می‌توانی نقاشی بکشی، برچسب اتاق لیلیا را نصب کنی و تعدادی استوری بگیری.

    تا گوشی از دستت رها نشده، بگیر بخواب.

    ⸻

    🌿 نمره‌ی امروز

    🎨 آفرینش و هنر: ۵
    🥗 تغذیه و آب: ۹
    ✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۵
    📖 خواندن و شنیدن: ۲
    🏡 مراقبت از خانه: ۱۰
    🤰🏻 حرکت و مراقبت از بدن: ۱۰
    🧸 آمادگی برای لیلیا: ۱۰
    ❤️ روابط و محبت: ۱۰
    💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
    😴 استراحت و خواب: ۸

    امتیاز امروز: ۷۹ از ۱۰۰
    https://t.me/zahraghasemi_channel

    پاسخ

22. گزارش نیک یكشنبه ۱۲ مهر پاییز ۰۵
    ✓🟥 شرح رویا

    امروز صبح، وقتی از خواب بیدار شدم، هنوز برای لحظاتی خودم را ساکن غاری می‌دیدم که در خواب خانه‌ی ما بود. خانه‌ای که نه آن را ساخته بودیم و نه می‌دانستیم از چه زمانی در آن زندگی می‌کنیم. انگار همیشه همان‌جا بوده‌ایم، من و دوستم، در آن فضای سنگی و نیمه‌تاریک که سقفش را نمی‌شد به‌درستی دید و دهانه‌اش جایی دورتر به روشنایی روز باز می‌شد.
    دوستم در غار کنارم بود. نه مثل کسی که صرفاً همراه من باشد، بلکه چنان طبیعی و نزدیک که گویی سال‌ها بود زندگی‌مان میان همان سنگ‌ها تقسیم شده بود. وقتی من به سمتی می‌رفتم، او هم می‌آمد. وقتی صدایی از دهانه‌ی غار می‌آمد، هر دو همزمان برمی‌گشتیم. حضورش از آن حضورهای خاموش و مطمئن خواب بود. لازم نبود با او حرف بزنم تا بدانم آنجاست.
    و در این غار، من یک عنکبوت داشتم.
    عنکبوتی پشمالو.
    او را نمی‌دانم از کجا آورده بودم. شاید از همان ابتدا آنجا بود. شاید اصلاً متعلق به غار بود و من فقط خیال می‌کردم که متعلق به من است. اما در خواب یقین داشتم که باید مراقبش باشم.
    دوستم هم از این موضوع خبر داشت.
    بعد کلاغ آمد.
    صدای بال‌هایش را پیش از آنکه خودش را ببینم شنیدم. صدایی کوتاه و سنگین که در فضای غار چند برابر می‌شد. کلاغ از بیرون وارد شد و چشمش به عنکبوت افتاد.
    خواست او را بخورد.
    همه‌چیز ناگهان سریع شد.
    من خودم را به عنکبوت رساندم و دوستم هم تقریباً همزمان جلو آمد. وقتی کلاغ نزدیک می‌شد، او با دست و بدنش راهش را سد می‌کرد و من عنکبوت را عقب می‌کشیدم. یک بار عنکبوت را از میان سنگ‌ها بیرون کشیدیم. بار دیگر دوستم کلاغ را دور کرد و من موجود پشمالو را برداشتم. چند بار این اتفاق افتاد. کلاغ حمله می‌کرد و ما، بی‌آنکه لازم باشد با هم هماهنگ کنیم، هرکدام کاری می‌کردیم.
    گاهی من جلو می‌رفتم و دوستم پشت سرم بود.
    گاهی او کلاغ را دور می‌کرد و من عنکبوت را در دست می‌گرفتم.
    برای لحظاتی حتی احساس می‌کردم ما دو نفر در برابر کلاغ، یک موجود واحد شده‌ایم. دو نفری که از چیزی کوچک‌تر و آسیب‌پذیرتر از خودشان دفاع می‌کنند.
    و عجیب بود که هیچ‌کداممان از عنکبوت نمی‌ترسیدیم.
    در روشنایی روز شاید چنین موجودی می‌توانست باعث عقب رفتنمان شود، اما در آن غار، در آن تاریکی قدیمی، عنکبوت بخشی از زندگی ما بود.
    بعد ندا آمد.
    آمدنش ناگهانی بود. همان‌طور که آدم‌های گذشته گاهی در خواب ناگهان حاضر می‌شوند، بدون آنکه در باز شده باشد یا صدای قدمی شنیده باشیم.
    ندا را می‌شناختم.
    قبلاً با او رابطه داشتم.
    دوستم هم آنجا بود.
    برای لحظه‌ای هر سه نفرمان در همان غار ایستاده بودیم. نمی‌دانم دوستم درباره‌ی ندا چه می‌دانست یا ندا درباره‌ی او چه می‌دانست. خواب هیچ توضیحی نداد. فقط من، که حالا میان آن دو ایستاده بودم، تصمیم گرفتم ندا را به دوستم معرفی کنم.
    اما این معرفی از روی اتفاق نبود.
    در من حس انتقام بود.
    دوستم را خوب می‌شناختم. می‌دانستم آدم هوس‌بازی است. و شاید دقیقاً به همین دلیل او را انتخاب کرده بودم. چیزی در من می‌خواست ندا را به او بسپارد. نه از سر بخشش، بلکه برای اینکه گذشته را به شکلی دیگر مجازات کند.
    دوستم همان دوستی بود که چند لحظه قبل، در کنار من، برای نجات عنکبوت جنگیده بود.
    و حالا همان آدم، بی‌آنکه شخصیتش عوض شده باشد، در بخش دیگری از خواب به ابزار انتقام من تبدیل شده بود.
    این تضاد، بعد از بیداری بیشتر از خود ماجرای ندا در ذهنم ماند.
    به این فکر کردم که شاید آدم‌هایی که در خواب کنار ما ظاهر می‌شوند، همیشه فقط خودشان نیستند. گاهی بخشی از زندگی ما را با خودشان حمل می‌کنند. بخشی که در یک لحظه می‌تواند رفیق نجات باشد و در لحظه‌ای دیگر شریک انتقام.
    و شاید غار نیز برای همین آنجا بود.
    غار جایی بود که همه‌چیز ساده‌تر و عریان‌تر شده بود. هیچ شهر و خیابانی نبود، هیچ خانه‌ای با اتاق‌های جداگانه، هیچ فاصله‌ای میان گذشته و حال. من و دوستم در یک پناهگاه مشترک زندگی می‌کردیم. عنکبوت در میان ما بود. کلاغ از بیرون می‌آمد و ندا ناگهان از گذشته وارد می‌شد.
    همه‌چیز در یک مکان اتفاق می‌افتاد.
    شاید در غار، گذشته و حال اصلاً دو چیز جدا نیستند.
    شاید هنوز همان‌جا زندگی می‌کنند.
    من و دوستم هنوز کنار هم ایستاده‌ایم و هر بار کلاغ نزدیک می‌شود، یکی از ما عنکبوت را می‌گیرد و دیگری راه را می‌بندد.
    و بعد، وقتی خطر دور می‌شود، همان دوستی که به کمکم آمده بود، روبه‌رویم می‌ایستد و من ندا را به او معرفی می‌کنم. با آن حس تیره و شیرین انتقام که آدم را برای چند لحظه قانع می‌کند زخم‌های قدیمی بالاخره زبان پیدا کرده‌اند.
    وقتی بیدار شدم، غار دیگر وجود نداشت.
    اما دوستم هنوز در خوابم زنده بود. با همان نزدیکی خاموشی که داشت. همان کسی که در تاریکی کنار من ایستاده بود، کلاغ را عقب می‌راند و عنکبوت کوچک و پشمالوی مرا نجات می‌داد.
    و شاید عجیب‌ترین چیز خواب همین بود:
    اینکه نمی‌دانستم در پایان، بیشتر به کدام‌یک وفادار بوده‌ام. به عنکبوتی که نجاتش می‌دادیم، به دوستی که کنارم ایستاده بود، یا به زخمی قدیمی که در تاریکی غار هنوز فراموش نکرده بودم.

    ✓🟥 بخشش، با حافظه‌ی روشن

    امشب قرار بود به خانه‌ی شوهرخاله بروم. دعوتی که می‌توانستم به‌سادگی نادیده‌اش بگیرم، اما چیزی در آداب نانوشته‌ی خانواده، در آن رشته‌های نامرئی که آدم را به خویشاوندانش متصل می‌کنند، مرا به رفتن واداشت. راستش را بخواهم، اشتیاقی برای دیدنش نداشتم. حتی فکر نشستن روبه‌رویش و جست‌وجوی چند جمله‌ی معمولی برای پر کردن فاصله‌ی میان دو آدم، کمی خسته‌ام می‌کرد. بااین‌حال تصمیم گرفتم بروم. گاهی احترام به بزرگ‌ترها شبیه پوشیدن لباسی است که اندازه‌ی تن آدم نیست، اما به احترام مراسمی قدیمی آن را به تن می‌کند.
    میان راه به گذشته فکر می‌کردم. به رفتارهایی که زمانی آزرده‌ام کرده بودند و هنوز، با گذشت سال‌ها، گوشه‌ای از حافظه‌ام را اشغال کرده‌اند. من او را بخشیده‌ام. این را با اطمینان می‌گویم. دیگر میل چندانی به بازخواست کردنش ندارم و نمی‌خواهم پرونده‌ی آن روزها را دوباره روی میز بگذارم. بااین‌همه، حافظه موجود عجیبی است. گاهی درست در لحظه‌ای که تصور می‌کنی همه‌چیز را به دست فراموشی سپرده‌ای، ناگهان بوی یک اتاق، لحن یک جمله یا حرکت دست کسی، دری را در گذشته باز می‌کند.
    به این فکر کردم که بخشیدن شاید نوعی سبک شدن باشد، اما فراموش کردن فرمانی نیست که بتوان آن را به حافظه ابلاغ کرد. آدم می‌تواند کینه‌ای به دل نداشته باشد و درعین‌حال فاصله‌اش را حفظ کند. می‌تواند برای کسی آرزوی بدی نداشته باشد، اما دیگر دلش نخواهد به صمیمیت گذشته بازگردد.
    شاید امشب قرار نبود اتفاق خاصی بیفتد. چند جمله، چند تعارف، چای و گفت‌وگویی احتمالاً معمولی. بااین‌حال، این دیدار برای من معنای دیگری داشت. فرصتی بود برای دیدن دوباره‌ی مرز باریکی که میان گذشت و فراموشی کشیده‌ام.
    با خودم فکر کردم شاید بلوغ عاطفی همین باشد که بتوانی بدون نفرت از کنار خاطراتت عبور کنی، بی‌آنکه مجبور باشی وانمود کنی هیچ اتفاقی نیفتاده است.
    امشب به خانه‌ی کسی رفتم که بخشیده‌ام، اما حافظه‌ام هنوز او را به خاطر دارد. و شاید این هم یکی از شکل‌های آشتی با گذشته باشد. آشتی‌ای که در آن، آدم دیگر شمشیر به دست ندارد، اما کلید تمام اتاق‌های خانه‌ی دلش را هم به کسی نمی‌دهد.

    ✓🟥وقتی حقیقت چشم‌هایش را می‌بندد

    وقتی حقیقت چشم‌هایش را می‌بندد
    امشب، در خانه، نیمه‌ی دوم ادیپوس شهریار پازولینی را دیدم. شب آرامی بود و خانه در آن سکوت مخصوص ساعات آخر شب فرو رفته بود. تلویزیون روشن بود و نور تصاویر روی دیوارها و وسایل خانه می‌لغزید. من روی مبل نشسته بودم و کم‌کم احساس می‌کردم فاصله‌ی میان اتاق من و جهان فیلم کمتر و کمتر می‌شود.
    پازولینی ادیپوس را دوباره به راه انداخت، در جست‌وجوی حقیقتی که از همان ابتدا مثل سایه‌ای پشت سرش حرکت می‌کرد. این بار دیگر فیلم برایم فقط یک روایت اسطوره‌ای نبود. در تاریکی خانه، میان نور و سایه‌ی صفحه‌ی تلویزیون، بیشتر شبیه تماشای انسانی بود که آرام‌آرام به سمت چیزی می‌رود که از آن گریزی ندارد.
    ادیپوس در پی قاتل لایوس است، بی‌آنکه بداند دارد خودش را تعقیب می‌کند. همین فکر هنگام تماشای فیلم مدام در ذهنم می‌چرخید. چه چیزهایی در زندگی ما هستند که سال‌ها دنبالش می‌گردیم، بی‌آنکه بفهمیم پاسخشان جایی در خودمان پنهان شده است؟
    در نیمه‌ی دوم فیلم، گذشته دیگر گذشته نبود. زنده بود. راه می‌رفت، حرف می‌زد، در چهره‌ی آدم‌ها ظاهر می‌شد و خودش را به اکنون تحمیل می‌کرد. این بخش فیلم مرا یاد این انداخت که حافظه هم گاهی همین کار را با ما می‌کند. چیزی را سال‌ها پشت سر گذاشته‌ایم، اما کافی است یک تصویر، یک صدا یا حتی یک سکوت، درِ آن اتاق قدیمی را باز کند.
    روی مبل نشسته بودم و تصاویر پازولینی را نگاه می‌کردم. بیرون از قاب تلویزیون، خانه همان خانه بود، اما درون قاب، زمان شکل دیگری داشت. کودکی، جوانی، پدر، مادر، عشق، گناه و مرگ، همه در یک دایره‌ی عجیب به هم می‌رسیدند. انگار ادیپوس هرقدر جلوتر می‌رفت، بیشتر به نقطه‌ای نزدیک می‌شد که سال‌ها از آن گریخته بود.
    و بعد چشم‌ها.
    صحنه‌ی کور کردن ادیپوس برایم بیش از یک مجازات اسطوره‌ای بود. انگار انسانی که تمام عمر برای دیدن حقیقت جنگیده بود، سرانجام با حقیقتی روبه‌رو شد که دیدنش دیگر ممکن نبود. تلویزیون همچنان روشن بود و من در تاریکی اتاق به آن چشم‌های از دست‌رفته فکر می‌کردم.
    شاید تراژدی ادیپوس همین باشد. اینکه انسان گاهی برای شناختن خودش، تمام جهان را می‌گردد و در پایان درمی‌یابد چیزی که دنبالش بوده، از ابتدا درون خودش زندگی می‌کرده است.
    وقتی فیلم تمام شد، چند لحظه همان‌جا ماندم. خانه دوباره به سکوت خودش برگشته بود. نور فیلم از روی دیوارها محو شده بود و صفحه‌ی تلویزیون دیگر آن جهان عجیب را نشان نمی‌داد.
    اما ادیپوس هنوز در ذهنم راه می‌رفت.
    با خودم فکر کردم شاید بعضی فیلم‌ها وقتی تمام می‌شوند، واقعاً تمام نشده‌اند. فقط از پرده پایین می‌آیند و جایشان را به حافظه می‌دهند.
    امشب پازولینی فیلم را از تلویزیون من بیرون آورد و چیزی از آن را در تاریکی اتاق جا گذاشت.
    یک پرسش ساده و ترسناک:
    اگر روزی حقیقتِ خودمان را بی‌پرده ببینیم، آیا هنوز می‌توانیم با همان چشم‌ها به زندگی ادامه بدهیم؟

    🎬 اسم انگلیسی فیلم : Oedipus Rex
    کارگردان : Pier Paolo Pasolini

    ✓🟥کیسه‌ای برای چند شکم کوچک

    امشب متوجه شدم غذای گربه‌ها تمام شده. ظرف‌ها تقریباً خالی بودند و ته یکی‌شان فقط چند دانه مانده بود. اول فکر کردم فردا می‌خرم، اما بعد یاد گربه‌ها افتادم و دیدم نمی‌توانم بی‌خیال شوم.
    لباس پوشیدم و رفتم پت‌شاپ.
    خرید غذای گربه‌ها از آن کارهای ساده‌ای است که شاید از بیرون هیچ اهمیتی نداشته باشد، اما وقتی چند موجود زنده منتظر باشند، دیگر فقط یک خرید معمولی نیست. چند بسته غذا برداشتم، حساب کردم و با کیسه‌ای در دست راه افتادم سمت خانه.
    وقتی وارد شدم، هنوز در را کامل نبسته بودم که یکی از گربه‌ها خودش را به پاهایم رساند. دمش را بالا گرفته بود و مدام دور ساق پایم می‌چرخید. دیگری کمی دورتر ایستاده بود و به کیسه نگاه می‌کرد. بعد سرش را جلو آورد و شروع کرد به بو کشیدن.
    کیسه را روی زمین گذاشتم.
    همین صدای خش‌خش پلاستیک کافی بود. یکی‌شان فوراً نزدیک‌تر آمد و پنجه‌اش را به کیسه زد. آن یکی سرش را داخل کیسه برد و قبل از اینکه حتی بسته را باز کنم، شروع کرد به وارسی کردن. انگار از روی بو فهمیده بود چیزی که می‌خواسته‌ام بالاخره رسیده.
    بسته را باز کردم و غذا را داخل ظرف ریختم. صدای دانه‌های خشک که روی فلز ظرف می‌ریخت، آنها را کاملاً به سمت ظرف کشاند.
    اولی تقریباً خودش را روی غذا انداخت. چند لقمه‌ی سریع خورد، سرش را بالا آورد، به من نگاه کرد و دوباره شروع کرد. دومی کمی صبر کرد، بو کشید و بعد آرام‌آرام شروع به خوردن کرد. صدای جویدن‌شان در خانه پخش شده بود. صدای ریز و منظم شکستن دانه‌های خشک زیر دندان‌هایشان.
    من همان‌جا ایستاده بودم و نگاهشان می‌کردم.
    یکی‌شان آن‌قدر با عجله می‌خورد که گاهی چند دانه از دهانش می‌افتاد روی زمین و دوباره آنها را پیدا می‌کرد. بعد از چند دقیقه، سرعت خوردنش کمتر شد. بدنش آرام گرفته بود و دمش دیگر بی‌قرار تکان نمی‌خورد.
    آن لحظه فهمیدم چیزی که برای من یک کیسه غذا بود، برای آنها احتمالاً مهم‌ترین اتفاق چند ساعت گذشته بوده است.
    بعد از غذا، یکی‌شان آمد کنار پایم نشست و خودش را به ساق پایم مالید. نه تشکری در کار بود و نه چیزی شبیه آنچه ما اسمش را محبت می‌گذاریم. فقط یک بدن گرم و نرم که برای چند ثانیه خودش را به پای من چسباند و بعد رفت گوشه‌ای نشست و شروع کرد به لیسیدن پنجه‌هایش.
    من هم نشستم و نگاهشان کردم.
    گاهی مراقبت از یک موجود زنده همین است. نه قهرمانی دارد، نه تشویقی، نه اتفاق بزرگی. فقط یک ظرف خالی می‌بینی، می‌فهمی کسی گرسنه است، می‌روی و آن را پر می‌کنی.
    و بعد، وقتی صدای جویدن‌شان را می‌شنوی، می‌فهمی همین کار کوچک برای یک موجود دیگر تمام معنای امشب بوده است.

    آدرس کانال تلگرام من: 🧿

    https://t.me/draliandishmandir

    آدرس پروفایل اینستاگرام من: 🪬

    https://www.instagram.com/draliandishmand.ir?stkn=MTAxcWNzY3RvNGJ6ZA==

    پاسخ

    1. پوشیدن لباسی است که اندازه‌ی تن آدم نیست، اما به احترام مراسمی قدیمی آن را به تن می‌کند

       پاسخ

23. سال واژه‌ام: طبیب الهی

    صبح با زنگ ساعت، رفتم سراغ دفترم و بی‌وقفه نوشتم. این‌قدر بلافاصله، که هنوز مغزم روشن نشده بود، برای تولید افکار.
    به‌خاطر اینکه پیاده‌روی داشته باشم، بعد از دو سال رفتم نانوایی.
    یادمه جنگ اول که خردادماه شروع شد، هر دوازده روزش رو رفتم نانوایی، به‌خاطر اضطراب بود، انگار فکر می‌کردم قحطی میاد و می‌خواستم از اندک زمان باقی‌مانده استفاده کنم. بوی نون بهم آرامش می‌داد، حس زندگی می‌داد و به طرز چشمگیری اضطرابم رو از بین می‌برد.
    بعد از صبحانه درس خوندم. این روزها، فارغ از دنیای اعداد و اندازه‌گیری ساعت مطالعه، در تلاشم که فقط کار درست رو انجام بدم.
    با امیرحافظ سریال «This Is Us» رو دیدیم. داریم به اواخر سریال نزدیک می‌شیم؛ سریالی که هر بار دیدنش، نکات بسیار گران‌بهایی برای زندگی روزمره و رابطه‌ها داره.
    ۲۵ دقیقه ورزش کردم و شعاری به ذهنم رسید:
    «طوری عمل کن که دیگه مجبور نباشی از نقطه صفر شروع کنی.»
    توی هر موضوعی.
    این سال‌ها زیاد برگشتم به نقطه شروع. نقطه شروع، نقطه بسیار سخت و درد آوریه. دیگه نمی‌خوام توی خیلی چیزا تجربه‌ش کنم.
    وبینار «نویسنده‌ساز» رو شرکت کردم و ۲۵ دقیقه آزاد‌نویسی کردم.
    شعری از نیما یوشیج خونده شد که همچنان دارم بهش فکر می‌کنم:
    «تو را من چشم در راهم
    من از یادت نمی‌کاهم»
    حتی توی نامه‌ی شبانه‌م به امیرحافظ هم از این شعر استفاده کردم.
    انتهای شب هم ۳۰ دقیقه از کتاب «الفبای ندیدن» رو خوندم و یک نامه هم برای بابا لنگ‌درازم نوشتم.

    پاسخ

24. سال واژه: خوددوستی 🌷 

    —امروز کثافت بود
    صبح زود قبل از بیداری مهمانها جَلدی به حمام پریدم و دوشی نه چندان دلخواه گرفتم، در آنجا به یاد حرفهای درمانگرم افتادم که شرایط زندگی‌ام در روستا را برایم چالش برانگیز می‌دانست و علت تمام نشخوارها ‌ خودخوری‌هایم. می‌دانید که افکار سرعت نور دارند پس در ادامه حرفهای ترانه به ذهنم آمد که می‌گفت: «خوشبحالت، تو داری توی آرزوی من زندگی می‌کنی» و پشت بندش ذهن حاضر‌جوابم جواب ترانه را اینطور داد «آواز دهل از دور خوش است».

    کمی دراز کشیدم تا مهمانها بیدار شوند، شنیدم چندتایشان دارند حرف می‌زنند، از اتاق بیرون آمدم و صبحانه را آماده کردم.
    آب جوشید و چای را دم گذاشتم. سه بشقاب خیار و‌ گوجه خرد کردم و چندین تخم مرغ هم به دست مادرم سپردم تا نیمرو‌های معروفش را برایمان درست کند. دامادمان هم نان بربری دلچسبی برایمان خریده بود.
    تا مادرم آشپزی‌اش را بکند من هم چای‌‌ در لیوان‌ها ریختم.
    خؤاهرزاده‌‌هایم سفره را آماده کردند.

    کثافتِ روز از جایی شروع شد که دامادِ خواهرم متوجه شد آبگرمکن ما مشکل دارد و آب را دیر گرم می‌کند. 
    باز کردن آبگرمکن دیواری و جدا کردن مخزنش و شستشوی رسوب داخلش باعث کثیف کاریِ روشنایی خانه(گلخانه) و دستشویی شد. از طرفی خواهرم ده کیلو شیر برای زدن پنیر خریده بود که موقع رد کردن از صافی متوجه شدیم کلی کرم ریز در آن است. هم حالمان کثافت شد هم اعصابمان و شیر را به فروشنده‌ی بد قلقی که قبول نمی‌کرد شیرش کرم دارد پس دادند.
    مخرن ابگرمکن درست شد و مشکل گرم شدن آب هم حل شد. حالا به جای شش ساعت، بیست دقیقه‌ای آب جوش می‌شود.
    اولِ ماجرا آمپر چسبانده بودم از بهم ریختگی خانه اما آخرش نتیجه‌‌اس لبخند به لبم می‌آورد و خدارا شکر می‌کردم.
    عصر مهمانها با همسرم به ساحل و بازار الغدیر محمود آباد رفتند برای تفریح، من ماندم و مادرم و دامادمان. 

    برای شام سوپ جو گذاشتم، دلتان نخواهد بسیار جا‌افتاده شده بود و به‌به و چه‌چه کردن مهمان‌ها بیشتر از سوپ به من چسبید.
    بخاطر تک‌تک لحظاتم خدا را شکر می‌کنم.
    ای کاش اضطرابم را از من می‌گرفت تا کمی اسوده‌تر به زندگی ادامه بدهم.
    ۱۴۰۵/۰۷/۱۲

    نشانی کانالم👇🏻
    https://t.me/pichesabz

    پاسخ

25. امروز به محض بیدار شدن دست به قلم شدم. سریع خوابی را که دیده بودم نوشتم. درخواب دیدم که صندوق قدیمی در خانه پدر خدا بیامرزم است که قفل بزرگی دارد. روی آن اسمم نوشته شده بود. سعی کردم درش را باز کنم که نشد وهی داد می‌زدم دفترِ خاطرات وآلبوم‌هایم در آن است. اشک می‌ریختم‌‌، التماس می‌کردم از افراد ناشناسی که می خواستند صندوق را ببرند. وسایلم را به من پس دهند. ولی کسی توجهی به حرفهایم نداشت. ناگهان تبدیل به پرنده‌ای شدم که جثه بسیار بزرگی داشت. با بالهایم به سروصورتشان می‌زدم و نمی‌گذاشتم که صندوق را حرکت دهند. ناگهان از خواب پریدم. شوهرم هاج و واج نگاهم می‌کرد. چند بار گفت: صبر کن چشم‌هایت باز شود بعد بنویس. گفتم: می‌ترسم خوابی که دیدم یادم بره. برای همین سریع می‌نویسم. بعد از نوشتنم گفت:آها من همیشه فکر می‌کردم تو یادت رفته خودکار ودفترت را با خودت به اتاق آوردی و جا گذاشتی. همیشه می‌بردمش می‌گذاشتم کنارِلپ‌تاپ وکتابات. تا این پله‌ها رو بالا پایین نکنی. تازه متوجه شدم دفتر ومدادی که کنار تختم می‌گذاشتم چرا سرِجایش نیست و پیدایش نمی‌کردم. من جن می‌شدم ودفترم بسم‌الله. اینم از کشف اولِ صبحِ امروزم.
    -صفحات صبحگاهی را پر کردم از کارهایی که دیروز انجام دادم وبرنامه‌ای که امروز دارم.
    -لیست کارهایم را در دفترچه یادداشت کردم تا باانجامشان تیک کارهایم را بزنم.
    – دو فصل از رمان مادران ودختران را خواندم.
    – پیاده روی نیم ساعته را انجام دادم. در هوای سردی که باران نم نم شروع کرد به باریدن.
    -برای ناهار برنج وخورشت کرفس درست کردم به همراه مرغ سرخ شده برای پسرم که ناز دارد و بدش می‌آید از بویِ کرفس چه برسد به خورشتش.
    -در وبینار نویسنده ساز قصه ای نوشتم در مورد درختی که دوست داشت شاخه‌هایش به آسمان برسد.
    -روز یکشنبه است و تمرین اکنونم در فهرستی از کلمات را نوشتم. بعد از مقایسه با هفته قبل ذهنم آرام تر بود و شاد.
    -دفتر شعر منشی زاده را خواندم. واین شعرش مرا با خود به سالهای اول تدریس در روستا برد که یکی از شاگردانم این مشکل را داشت. والان یکی از مادران موفق و کار آفرین منطقه است.
    * چوب زیر بغل*

    بگذار تا همه‌ی جنگل‌های جهان

    آتش بگیرند
    چرا که از این همه

    سهم این کودک

    تنها شاخه‌ی چوبی‌ست

    که زیر بغل می‌گیرد

    تا بگذرد از دالانی که

    به بن بست‌ِ مرگ

    ختم می‌شود.

    ودریغا که مرین کودک را.

    تنها یک بار

    رخصت به دنیا آمده دادند

    -آن هم با یک پا

    وبه دیگر سخن

    بی یک پا-

    برگرفته از کناب قرمزتر از سفید

    کیومرث منشی زاده

    پاسخ

26. گزارش نیک:۱۴۰۵٫۷٫۱۳

    امروز از آن روزهای پرکار وخسته کننده بود.ظهرتا عصر سرکار بودم .وقتی به خانه برگشتم ناهار خوردم وفایل صوتی وبینار را گوش کردم.
    عصر به خانه پدرم رفتم وبرای برادرم که تنهاست غذا پختم .پدر ومادرم برای مراسم ختم یکی از اقوام به شهرستان رفته اند.برادرم غذا پختن بلد نیست.برای همین به اندازه چند روز برایش غذا پختم.و آخرشب به خانه برگشتم.
    تمرین آزاد نویسی را خیلی کم انجام دادم.
    تمرین روز یکشنبه را هم انجام دادم.
    آخر شب هم مقداری مطالعه کردم.

    تمرین ادامه نویسی را با موضوع زیر انتخاب کردم وچند سطر نوشتم.👇👇

    ده سال بعد در چنین روزی…
    ده سال بعد در چنین روزی خانه رویاهایم ساخته شده است با چه شاخ وبرگی. همه در حیرتش می مانند.
    ده سال بعد در چنین روزی شاید درنقطه اوج نباشم ولی قطعن درنقطه اول هم نخاهم بود.

    ده سال بعد در چنین روزی خرمنی از کاشته هایم را درو خاهم کرد.

    ده سال بعد در چنین روزی آینده ای را خاهم دیدکه درگذشته ساخته ام.

    ده سال بعد در چنین روزی خیلی ازچیزها تغییر خواهد کرد.

    پاسخ

27. خلاصه‌ای از ۱۲ مهر

    _مدرسه احساسات زیادی را در من زنده می‌کند. دیروز کلی با بچه‌ها در مدرسه صحبت کردم و گرم گرفتم، ولی امروز حتی نمی‌خواستم صورتشان را ببینم. شاید به‌خاطر این باشد که هنوز از لحاظ هورمونی به ثبات نرسیده‌ام. من از زمانی که به خاطر دارم، همواره وقت‌گذراندن در تنهایی را به ارتباطات اجتماعی ترجیح می‌دادم؛ البته هنوز هم همین‌طور است، ولی انگار در من احساس دیگری نیز شکل گرفته: احساس نیاز به رابطه‌ای عمیق. نمی‌دانم این نیاز را باید چگونه برطرف کنم.

    _زنگ خانه خورد. باران صبح هنوز ادامه داشت؛ بارانی که بیشتر به سیل می‌زد. آن‌هایی که خانه‌شان دور بود، منتظر ماندند تا کسی با ماشین آن‌ها را برساند. یکی از بچه‌ها که پدرش با ماشین آمده بود، به من تعارف کرد که سوار شوم و من هم قبول کردم. تا جایی من را رساندند. پیاده شدم؛ چون چتر نداشتم و نمی‌شد هم از کیف و هم از خودم در مقابل رطوبت سیل محافظت کنم. پس هودی‌ام را تنِ کیف کردم و مانند یک خردسال در آغوشش گرفتم.

    مسیر در باران خیلی آخرالزمانی شده بود: چاله‌هایی که غرق در آب بودند، درخت‌هایی که در مقابل باد عاجزانه مقاومت می‌کردند و آدم‌هایی که از قطرات آب فرار می‌کردند، انگار که قطرات اسید هستند. این فضا باعث شد قدم‌هایم را کند کنم تا بیشتر خیس شوم و بیشتر با این رویداد دیوانه‌کننده یکی شوم.

    _خانه که آمدم، دیدم خواهرزاده‌ام، سومین خواهرزاده‌ام، آنجاست. به من گفت تولدش است و بعد آتاری‌ای را که خواهرم برایش خریده بود، نشانم داد. از من خواست تا به خانه‌شان بروم. لباس‌هایم را عوض کردم و برای شام… منظورم شام است… نه! منظورم ناهار است (همیشه این دو را با هم اشتباه می‌گیرم)، برای ناهار پوره‌ی گوجه خوردم که چون بافتش یکدست نشده بود، نمرهٔ ۳ از ۱۰ را به آن می‌دهم.

    _به خانه‌ی خواهرم رفتم. خواهرزاده‌ی کوچکم رفت سراغ حل مشق‌های کلاس روباتیک. من هم با خواهرزاده‌ی دیگرم شروع کردم به صحبت کردن. این خواهرزاده‌ام، بزرگ‌ترین خواهرزاده‌ام است و امسال پایه‌ی دهم ریاضی است؛ این را هم بدانید که علاقه‌ی زیادی به نقاشی، موسیقی و ژیمناستیک دارد. طبق معمول، بعد از چند حرف معمولی که زدیم، مکالمه تبدیل به اتاق تراپی و مشاوره‌ی تحصیلی شد که من بسیار از این کار، یعنی مشاوره دادن و کاوش در دیالوگ‌ها، لذت می‌برم. از موضوعات بسیاری حرف زدیم که بدون داشتن اطلاعات زمینه‌ای زیاد، نباید چندان برای شما جالب باشد؛ پس سخن کوتاه می‌کنم.

    _به خانه که بازگشتم، تقریباً چند ساعت از ناهار گذشته بود، پس خواستم یک چرت کوچک بزنم که خوابم برد. مادرم با فریادهای مهیب و کرکننده بیدارم کرد که خودش می‌تواند دو نمره از روز کم کند.

    _بعد هم بازی کردم و کمی انگلیسی مطالعه کردم.

    امروزم:۴.۲۳

    پاسخ

    1. _ مطالعه مقاله ها و یادداشت برداری
       _ باد آمد، گرد و خاک آورد.
       _پیاده روی روزانه

       قسمتی از یک دوره مجازی

       _ تکرار نویسی اول:
       سکوت، نگفتن نیست.
       سکوت، حرف نزدن نیست.
       سکوت، لال بودن نیست.
       سکوت، نگفتن حرف های اضافی است.
       سکوت، کلام را از حرفهای اضافه ساکت کنیم.
       سکوت، کلام را از غضب و مقایسه ساکت کنیم.

       تکرار نویسی دوم:
       چرخه اطلاعات زندگی دیگران به دیگران نباشیم.
       هر چیزی شنیدیم چرخه ی اشتراک گزاری به دیگران نباشیم.
       حامل حرفهای این و آن نباشیم، چون حامل برای چک است،

       و گزارش نیک ۱۴۵ در سکوت خوابید.

       پاسخ

28. شده بعد از دیدن خابی، وجدانت به غلیان افتاده باشد؟
    مثل دیشب که خاب خیانت می‌دیدم، با کسی که اصلن نمی‌شناسمش سوار ماشین شدیم، صورتی سبزه‌گون داشت، چشم‌های بادامی، بدنی نحیف و نه چندان مردانه.
    معاشقه بود و مسیری نامعلوم، پیش‌رویمان. یک آن به خودم آمدم. نخواستم ادامه بدهم و نادمانه از ماشین پیاده شدم. دلیلی برای خیانت نمی‌دیدم، نه در خاب و نه بیداری.

    امروز آخرین روزی‌ست که خانواده‌ اینجا هستند. به فردا فکر می‌کنم، که مشغله‌ها مجالی برای دلتنگی نمی‌دهند. برگشتن به روال معمول، به تنهایی، آسودن. انگار در پس هر دل‌کندنی نیاز به دلخوشی‌های تازه‌نفس هست.

    به روال هر روزه در نویسنده‌ساز ۲۵ دقیقه نوشتم. بخشی از آن برون‌ریزی بود و بخش دیگر پی‌ریزی برای یادداشت امروز.
    به قرار هر یکشنبه، وصف این‌روزهایم را به کلمه‌ها سپردم. و چه اشتراک زیادی داشتند با هفته‌ی پیش‌.

    پاسخ

29. شبِ شکوفیدن بود. هرطور بود صبح شد. محمد را لازم داشتم در خانه. ماند.

    روزِ تلفن است. چند روزِ اوج نانیکی، با کسی صحبت نمی‌کنم جز مامان. امروز دیگر وقتِ تماس‌هاست. خواهرها و داداش‌ها.

    اشتها ندارم. از خوردن می‌ترسم. ولی در مجموع، زندگی زیباتر است. می‌توانم بفهمم.

    صوت ساجده را گوش می‌دهم. از «حرفه: هنرمند ۷۸» می‌گوید و سرمقاله‌اش. من نثر مجید اخگر را پسندیده بودم و به نظر ساجده سخت‌خوان بود. می‌گفت در مقایسه، نثر نوری‌علاء در «تئوری شعر»، خوش‌خوان‌تر و روان‌تر است. قرار شد به‌مرور، مقاله‌های این شماره را که منتخبی از مقاله‌های حوزه‌ی هنر از ۱۲۸۵ تا ۱۳۵۷ است، مطالعه کنیم.

    واژه‌ای که در خواندن سرمقاله برایم تازه آمد، «بی‌ینال» بود؛ به معنی دوسالانه. ظاهراً واژه‌ای لاتین است. اولین بار بود می‌دیدمش. همین شد که مقاله‌ی «سومین بی‌ینال» را خواندم. و از دل متن، چیزهایی را که برایم جالب بود ضبط کردم برای هنری‌بازی. کارهای چند هنرمندی را که در این مقاله به آن‌ها اشاره شده بود، جست‌وجو کردم: حسین زنده‌رودی، پرویز تناولی، ابوالقاسم سعیدی، حسین کاظمی، محسن وزیری مقدم و ناصر اویسی. چه لذتی داشت.

    «تئوری شعر» خواندم و چند شعر از «کبریت خیس» عباس صفاری.

    با مرضیه درباره‌ی این صحبت کردیم که چطور بعضی مدرس‌ها، بیانِ جذاب و تأثیرگذاری دارند. درباره‌ی جزئیاتِ موردی که دیشب زیر ذره‌بین گذاشته بود برایم گفت. چندتایی از ویس‌هایش ماند که آخر شب بشنوم. همیشه این موضوع برایم جذاب است و مبهم؛ اینکه چند درصد از این مهارت، آموختنی‌ست و چند درصد وابسته به ویژگی‌های شخصیتی مدرس.

    با لادن کلی درباره‌ی نوشتن گپ زدیم. درباره‌ی موضع داشتن، نقد ادبی، جستارنویسی و این چیزها. در مورد اضافه کردن چند فعالیت هفتگی صحبت کردیم. فردا که ساجده هم فرصت کند حرف‌هایمان را بشنود، تصمیم خواهیم گرفت.

    تمرین جمله‌ورزی‌ام را با واژه‌ی «هیچ» انجام دادم.

    هیچیدم امروز را، مثل هر روز.
    تو نیستی و هیچ‌بودنت، از هر بودنِ این خانه بزرگ‌تر.
    چیزی نمانده بود از تو، جز هیچی خوش‌عطر، بر پیچِ پیراهنم.
    هیچ‌چیز به اندازه‌ی جای خالیِ تو، سنگین نیست.
    هیچِ تو، از تمامِ بودن‌های من پُرتر.
    من از هیچ دوختمت؛ رج‌به‌رج، خاطره‌به‌خاطره.
    هیچ راهی نبود، پس راه افتادم.
    هیچ‌ پاک‌کنی نمی‌تواند جای چیزی را که پاک کرده، پاک کند.
    گاهی باید به هیچ نگریست، ساعت‌ها.
    «هیچ» هیچ‌وقت هیچ گهی نمی‌شه.

    https://t.me/naemehsajadi

    پاسخ

30. زودتر از زنگ هشدار تلفنم بیدار شدم. آزاد نوشتم. سپس حمام و آن‌قدَر خودم را سابیدم و شستم که به قول استاد صدای نعلبکی می‌دادم. درس خواندم. درس خواندن بخش قابل توجهی از روزم را تصرف می‌کند و هربار توی گزارشم سانسورش می‌کنم. خوش‌حالم که درس می‌خوانم، از آدم‌های درس‌نخوان خوشم نمی‌آید. فضای دانشگاه و مدرسه هرچقدر هم کاستی داشته باشد یا خیلی مفید نباشد، نباید به کتف چپ دانشجو-آموز- حواله شود. بالاخره با علاقه یا از سر جبر وارد مسیری شده‌ای و ازت کم نمی‌شود اگر خوب طی بکنی مسیرت را. دیگر چه؟ هان، همچنان سر کلاس با کیارستمی خوش می‌گذرانم، جا‌ی‌تان خالی. کمی شعر خواندم. شعرکی هم نوشتم. رفتیم سینما، چند روز پیش برادرم پیشنهاد کرد برویم سینما و «خانم والده» را ببینیم. می‌گفت آن‌قدر خندیده که اشک‌ از چشم‌هایش جاری شده. نمی‌دانم، آدم نَمیرد همه‌چیز می‌بیند. ما از بن و ریشه و خانوادگی، شُل‌خنده نیستیم. شاید هم من افسرده شده‌ام، چون به نظرم اصلا به قول او «کِرکِر خنده» نبود. تقریبا همه‌ی یک‌سوم میانی فیلم را خندیدم، اما خیلی تکراری و مسخره بود. طبق معمول گردن‌کلفتی، دوتا بخت‌برگشته را تهدید می‌کند -داستان تکراری بدهکار و طلبکار- و این‌ وسط‌ها کارهای عجیبی می‌کنند و شوخی جنسی و همین‌ها. البته شوخی جنسی یک یا دوتایش خنده‌ می‌آورد، اما ساختن و پرداختن فیلمی بر پایه‌ی شوخی‌هایی از این مدل و هیچ حرف دیگری نداشتن را واقعاً برنمی‌تابم. خلاصه که عطاران هم عطاران‌های قدیم. کمی پیاده رفتم و خانه و حالا گزارش و بعدش تلاش برای این‌که بدون و قصه و بوسه، بخوابم.

    ۱۲ مهر| شماره‌ی نه‌اُم
    https://t.me/setayeshariian

    پاسخ

31. از خواب که بیدار شدم نوشتم: تولدی بود و فشفشه و عکسی جلوی کتابخانه و سیاه پوشیدن و ختم کسی و عمه‌هایم را دیدم و در حال ادیت عکس‌ها با فوتوشاپ بودم وقت حاضر شدن بقیه و نمی‌رفتم با آن‌ها ولی چقدر عکس قشنگی شده بود آن یکی که دو دست خوشگل فشفشه‌های تولد را گرفته بودند و پس‌زمینه‌‌اش کتابخانه‌ای بود و با اینکه صورت هیچکدامشان توی قاب پیدا نبود، انگار یکیش هم من بودم و برای تولده موهام بلندتر از موهای الان بود و ناخن‌هایم بلندتر از ناخن‌های الان و نسل جدید خوش‌بوکننده‌‌های دهان هم شاید نقش مهمی داشت که یادم نمی‌آید.
    …
    کار و کار و کار. ویرایش، طراحی استوری، ویرایش، به‌روزرسانی، اتودهایی برای مقاله‌ی تازه، گفت‌وگوهای تلفنی، طراحی، نوشتن و…
    …
    فقط آن لحظه‌هایی که وحشتناک عطش مطالعه داری.
    …
    مهمان وبیکار الهه علیزاده بودم. از کتاب «ترجمه به زبان پدریِ» نیما سرلک یادداشتی خواندم. همیشه یاد این کتاب با من است و هر بار بحث زبان است بهش بازمی‌گردم. جالب این است که امروز در بازخوانی‌اش به این می‌اندیشیدم که چقدر تو جلسات «تمرینجا» همان برخورد پدرانه‌ای را با زبان داریم که نیما سرلک ازش نوشته است: «هنگام ترجمه باید همچون پدران به زبان و مترجم سخت گرفت و نباید همچون مادران قربان‌صدقهٔ خودمان و قلممان برویم. باید چنان عرصه را تنگ کرد که مترجم به تکاپو بیفتد، فکر کند، فارسی بیندیشد، آن هم فارسی پدری.» و چند خط پایین‌تر ادامه می‌دهد: «چنان سخت‌گیرانه و پدرانه فارسی بیندیشد و به فارسی پدری بیندیشد که صدای شکستن استخوان‌های متن را چند خانه آن‌طرف‌تر بشنوند و ما خوانندگان که متن را می‌خوانیم لذت ببریم و بر مترجم آفرین بگوییم.» و به گمان من این حرف‌ها نه فقط برای علاقه‌مندان ترجمه، بلکه برای همه‌ی کسانی که به زبان و اندیشه‌ی مکتوب اهمیت می‌دهند، آموختنی‌ست. اینکه قربان‌صدقه‌ی نوشته‌ات نروی.
    …
    تو نویسنده‌ساز ۲۵ دقیقه آزادنویسی می‌کنیم. گاهی مثل امروز چنان گرم نوشتن می‌شوم که گذر زمان را احساس نمی‌کنم. بعد آزادنویسی امروز تصمیم تازه‌ای گرفتم.
    …
    حس‌واژه‌ای برای اضطرابم پیدا کردم: «رُمبشگر». از رُمبش می‌آید و به معنای فروریختن است. گاهی اضطرابی رمبشگر دارم. ناگهانی و آوارنده. (به جای آزارنده)
    …
    چتی دلگرم‌کننده. پیشنهادی وسوسه‌انگیز.
    …
    جزئیات فراوانی را ننوشته‌ام. بماند برای شب‌های بعد.

    کانالم: https://t.me/Themolaie

    پاسخ

32. صبح روزهای تعطیل، اولین‌کارم نوشتن است. یا خاب دیشبم را ‌می‌نویسم یا برنامه‌های آن روزم را یا هرچه که دلم می‌خاهد.
    کمکم می‌کند در طول روز انرژی بیشتر، ذهنی زلال‌تر و تمرکز بیشتری داشته باشم.
    امروز هم از خاب دیشبم نوشتم. چیز خاصی نبود. مزخرف و عجیب بود.
    بعد درس را آغازیدم. بیوکیمیا خاندم. جزوه‌ها روان و قابل‌فهم است. استادش هم خوب است. اما یکم اعتماد‌به‌نفسش کم است. نمی‌دانم چرا اصرار دارد در شلوغی کلاس و سروصدا درس بدهد. حتمن استرسش را کمتر می‌شود وقتی توجه‌ها بهش کمتر باشد.
    ظهر به جنگل رفتیم. هوا
    آفتابی و سرد بود. گول می‌زد. اگر هوای دیوانه‌ی اینجا را نمی‌شناختم حتمن در دامش می‌افتادم. اما لباس گرم پوشیدم و ضایعش کردم.
    آتیش‌بازی کردیم. ناهار را کباب کردیم و با یک قست ریک‌‌اندمورتی خوردیم.
    نامه نوشتیم.
    رقصیدیم.
    چای خوردیم.
    عصری به خانه برگشتیم و من مشغول درس شدم. از برنامه‌ام کمی عقبم.
    فردا جبران خاهم کرد.

    پاسخ

33. نیک‌روزی با خانه‌ی خاطرات پایین سرزیری

    دیروز که مرجان گفت تمام گفتنی‌ها را گفته و من نیز شنیده‌ام و ممارست کرده‌ام تمامشان را، اینکه راست گفت یا فقط برای رضایت دل من گفت که از پشتکارم برای خیلی از هنرجوهایش گفته. که تا این جا برای سُلُو کار تمام است و اگر مایلم می‌توانم در حیطه‌های آموزشی کُر کودک و نوجوان با آنان همکاری کنم، هیچی، دلم هری ریخت. دوباره رشته‌های وابستگی را باید پاره کنم و چه سخت است این وداع. دوستش دارم، هم او و هم بچه‌های کوچک و بزرگ گروهمان را. حس روزی را داشتم که درخواست بازنشستگی‌ پیش از موعدم امضا شد.
    گفت برای گروه‌نوازی‌ها بروم. چهارشنبه‌ها هم سری بزنم به کلاسشان تا ببینم چند مَرده حلاجم.
    صدای دو، ر، می، فا هنوز توی مغزم کنش داشت و می‌کوفت. صدای نت‌های میانی در اعماقم نشسته و حسشان کرده‌ام تک به تک. نکند از یادم برود طنین‌شان.
    امروز صبح حلیم بادمجان تاسیانه‌ی تعارفی همسایه‌مان را خوردیم. به مادر تلفن می‌زنم. آجی‌طیبه پیش مامان است و خاله‌فاطی هم آمده خانه‌ی مامان. مطمئن می‌شوم نذری‌های دیروز ماهه به دست صاحبانشان رسیده‌. امروز قرار است گزارش پت‌اسکن مهدی، برادرش را دکتر انکولوژ چک کند و نظر بدهد که درمانش را چگونه ادامه دهند.
    آنیتا از غذای مریض‌پزی هفته‌های پیشین شاکی است. امروز ماکارونی چرب و چیلی و رُبی عنابی ردیف می‌کنم با لیموترش و ترشی لیته و زیتون، کنارش. ته‌دیگ نان لواشش از چربی برق می‌زند. دل به دریا می‌زنم گور پدر رژیم و سبک زندگی سالم. دلم می‌خواهد بزنم زیر پِل همه چیز.
    چقدر می‌چسبد این ته‌دیگ لامصب.
    زیپ کیف کوله‌ی قدیمی‌ام را تعمیر می‌کنم و درز پاره‌اش را می‌دوزم و دمبل و کش و بند یوگا را تویش می‌چپانم. همزمان پادکست رمان زویا پیرزاد را گوش می‌دهم.‌
    ساعت چهارونیم با خواهرها قرارمان سرکوچه سرزیری است، کوچه‌ی خانه‌ی دایی‌رحیم که چندین سال است زندایی سکان‌دار آن خانه‌ی پرخاطره است و پس از فوت دایی ریسمان تسبیح خانواده‌ی پرجمعیت و صمیمی‌شان بوده.
    سه هفته پیش استخوان فمور شکسته و حال دوره‌ی نقاهت پس از جراحی را می‌گذراند. با طیبه، دختر دایی‌ام هماهنگ کرده‌ایم برای عیادت امروزمان.
    در چوبی قدیمی کلون‌دار که باز می‌شود و پا در آن دالان باریک می‌گذارم، برگ‌های خاطرات ورق می‌خورد. تا به حیاط و کنار حوض و ایوان می‌رسم، تمام خاطرات را نفس می‌کشم و چشمانم درخت تنومند انجیر را هجی می‌کند و پایم لب ایوان مجلس عروسی‌های قدیم را می‌بوسد.
    نیره، زن داداش و دختردایی‌ام هم آنجاست. می‌نشینیم گرد زندایی. پاهایش گزگز می‌کند. می‌گوید گویی بین انگشتان پاهایش میخ و سوزن فرو کرده‌اند و تازه امروز اندکی این سوزن‌ها رهایش کرده‌اند. به اصرارمان قدمی با واکر راه می‌رود. طاقتش طاق می‌شود و قلبشش کشش درد ندارد.‌ترس افتادن زمین‌گیرش می‌کند و دیگر قدمی برنمی‌دارد و می‌گرید. دلم ریش می‌شود اما باید راه برود که اگر نرود تخت اسیرش می‌کند. به قول خواهرم، فرزندان در این مواقع باید دیکتاتور مهربان شوند. مادر را به هر صورت باید از تخت بکَنَند و راهش ببرند تا راه بیفتد و زمین‌گیر نشود.
    زندایی از خاطرات زندگی‌اش می‌گوید.‌ از بچه‌های شیره‌به‌شیره. از مسابقه‌ی فرزندآوری خودش و محترم خانم، زن آقاجون کریم در آن حیاط پرخاطره‌‌ی پایین سرزیری.
    بعد هم نسرین و حمید و نغمه می‌آیند. دیروز نتایج کنکور را اعلام کرده و نیما در تب‌و‌تاب انتخاب رشته است.‌ خدا کند نیمای ما به آرزویش برسد. همه شاهد تلاش او بوده‌ایم و حقش قبولی در رشته‌‌ی دلخواهش است.
    ساعت ۷ گاه وداعمان است. از فروشگاه توی مسیر شومیزی سفید برای آنیتا می‌خرم. دو تا دونات شکلاتی از بهنان. همان نوستالژی کودکی‌های بچه‌هایم.
    شام شب من و دختر همان دونات‌ها می‌شود که به شخم گرفتن لایف استایلمان کامل شود دیگر.

    ۱۴۰۵/۷/۱۲
    @Maryam_jelvani

    #گزارش_نیک
    #درباره_امروزم

    پاسخ

34. ویل‌ویلی

    – صبح زود بیدار شدم و صبحانه خوردم. بعد راه افتادم رفتم مدرسه. کرایه بازم‌ زیاد شده بود. البته نمی‌دونم دیگه چند‌چند حساب می‌شه. بازم درِ مدرسه بسته بود اما این بار دروازه باز بود و رفتیم تو. کم‌کم دانش‌آموزا اومدن. بچه‌ها دعا می‌کردن ماشین معلم ادبیات تو راه خراب شه چون بهشون گفته بود یه کتاب رو خلاصه کنن. این دعا رو هم می‌کردن که بچه‌ی معلم عربی گریه کنه و نیاد.

    – سه تا کلاس داشتم و درس دادم. بازم احساس کمبود کردم توی تدریس. البته فک نکنم همه‌ش تقصیر من باشه. وضع بچه‌ها راضیم نکرد.

    – بعد از سه تا کلاس راه افتادم و اومدم خونه. خدا رو شکر زمان تعطیلیم با همکارم یکی بود و راحت و سریع برگشتیم. توی راه امروز هم مه کمتری بود.

    – چترم رو مدرسه جا گذاشتم‌. ناهار خوردم و خابیدم. بیدار شدم. نوشتم و ورزش کردم و کتاب صوتی گوش دادم. خاستیم یه گروه بزنیم که کارمون راحت‌تر شه برای مدرسه اما می‌گن اپلیکیشنی غیر شاد اجازه نداریم استفاده کنیم و توی شادم فقط مدیر می‌تونه گروه بزنه که مدیر امسال بازنشست شده و مدرسه بی‌مدیره. عالی شد.

    – لباسام رو اتو کردم و مدارکی رو که باید فردا واسه مدرسه ببرم آماده کردم.

    – یادداشت کانالم رو گذاشتم و روزگفتار گرفتم و چالشعر روزانه رو نوشتم.

    پاسخ

35. سال‌واژه: شوق زندگی
    کتاب‌خانه

    امروز ساعت ۵:۳۰ صبح با صدای چند نفر پشت پنجره‌ بیدار شدم. انگار منتظر بودند کسی بیاید دنبالشان. خابم پرید ولی هم‌چنان چشمانم را بسته نگه داشتم و چند تا فحش آب‌دار نثار خودشان و خانواده‌ی‌شان کردم. نم‌نمک بیدار شدم و مدیتیشن کردم با همان خمیازه و حواس‌پرتی‌های همیشگی. ولی اصلن مهم نیست. ادامه می‌دهم.
    ساعت ۷:۱۵ در باشگاه بودم و مشغول گرم کردن خود. امروز بالا تنه داشتم. عضلات پشت و جلوبازو. حرکت آخرم فیگور گرفتن با سیم‌کش بود. خودم لذت بردم از فیگورم. مربی هم کلی تشویقم کرد. همان‌جا پشیمان شدم که هفته‌ی قبل این‌همه شیرینی بلعیدم. باز دوباره یادم آمد در چه شرایطی هستیم و سخت‌گیری را کم کردم.
    ساعت ۹ صبح. در پارک نشسته بودم. هوا خنک بود و نسیمی ملایم می‌وزید. هرزه‌نویسی‌ام را انجام دادم و دوباره با خودم گفتم باید بخش ورزش در سایتم را شروع کنم. ورزش منظورم حرکت است. شاید راجع به همین تمرین‌های باشگاه بنویسم و عکسی هم تنگش بگذارم. حتا به فکر یوتیوب هم افتادم. با یوتیوب راحت‌تر از اینستا هستم. اینستا برایم مثل همان پسری بود که هیچ‌وقت نتوانستم دوستش داشته باشم و به او گفتم: اگر فقط یک مرد در زمین مانده باشد و آن نفر تو باشی، باز هم نمی‌خاهم با تو باشم. نمی‌دانم چرا یادش افتادم. چطور می‌شود یک نفر اینقدر نچسب باشد و گاهی این‌قدر نفهم. خوشحالم تمام شد و دیگر نمی‌بینمش. برای ندیدن یک‌سری‌ها باید واقعن شکر کرد.
    کم‌کم هوا ابری‌تر و خنک‌تر شد. به‌قول مادرم باران آویزان بود. رفتم کتاب‌خانه و کتاب داستان‌های کوتاه چخوف را باز هم تمدید کردم. کتابِ به این کلفتی که حالا‌حالا‌ها تمام نمی‌شود.
    ساعت ۱۳. خانه بودم. خواهرزاده‌هایم کنارم نقاشی می‌کردند و من گزارشم را ریز‌ریز می‌نوشتم تا آخر شب خسته‌کننده نشود برایم. راستی ریتا یک نقاشی خیلی قشنگ کشید. به فکرم رسید نقاشی‌هایشان را اسکن کنم و یک‌جا ذخیره کنم و شاید آن‌ها را هم در سایتم بگذارم. می‌بینی چقدر جوگیر می‌شوم. یاد صندوقچه‌ی مادربزرگ‌ها افتادم که همه چیز در آن بود. ای بابا.
    ساعت ۱۹:۴۵. توانستم در وبینار الهه جان شرکت کنم. مبینا هم مهمان بود. هر دو عالی. آزاد نویسی کردم در وبینار ساعت پنج. چند ایده به ذهنم رسید برای داستانک. نوشتم. دیدم همان داستان دیروزم بهتر است. احتمالن همان را ارسال می‌کنم. تا الان اسمش را پل گذاشتم.
    برای رخدادک ایده‌ای ندارم. می‌روم آن‌را بنویسم و بعد ادامه‌ی گزارشم.
    ساعت ۲۱:۲۵. رخدادکی نوشتم. ادیت دارد. در نود و نه درصد مواقع نمی‌دانم چه رخدادکی بنویسم ولی همین که شروع می‌کنم چیزی به ذهنم می‌رسد.
    https://t.me/Neveshtkhaneh

    پاسخ

36. صبح تا بیدار شدم شروع کردم به نوشتن خابم. معمولن همان آخرهای خاب را یادم می‌ماند. بعضی وقت‌ها هم اینقدر هیچی ندارد خاب‌هایم که حال نوشتنش را ندارم‌. انگار همین زندگی و روزمرگی هم توی خاب‌هایم تکرار می‌شوند و رغبتی برای نوشتن ندارم. اما دلم می‌خاهد یادم بمانند که نمی‌مانند و باید بنویسم که یادم بمانند.
    امروز بعد از یک‌سال‌ونیم همکار قدیمی‌ام سید مهمانی و دورهمی داشت. بهش گفتم اگر کمک می‌خاهد زودتر بروم. نگفت. تازه وقتی هم زنگ زد دنبال شماره‌ای از خانواده محبوب بود چون گوشی محبوب را دزدیده بودند و خودش گوشی نداشت. تازه خیلی هم شبیه غریبه‌ها صحبت کرد. نگفت زودتر بروم اما من رفتم. تا رفتم می‌گوید چرا زودتر نیومدی. گفتم خب نگفتی. می‌گوید باید میومدی. بهش گفتم چرا زنگ زدی شبیه غریبه‌ها بودی دفعه آخرت باشه با من شبیه غریبه‌ها صحبت می‌کنی ها. هنوز نرسیده من را انداختند پای پاک کردن سبزی. چیزی که ازش بدم میاید. بعد هم خودشان را به چیزهای دیگر مشغول کردند. وسطش هم فرستادن بروم شکر بخرم. هر چی کار بود من و محبوب کردیم. بچه‌ها را بعد از یک ‌سال‌ونیم، دو سال می‌دیدم. حس می‌کردم حس غریبگی کنم اما نکردم. با اینکه بیشتر از یکسال نه دیده و نه پیامی داده بودم بهشان.
    کلی خوش گذشت امروز. آش خوردیم. آش نذر محبوب بود. سید هم فرنی داشت نذر. ظرف هم شستم کلی. اینقدر خندیدم امروز که گونه و فک و شکمم درد گرفته بود. بچه‌ها می‌رقصیدند. پسر سید هم مسخره‌بازی می‌کرد. فسقلی. همه رفتند و ما نشستیم. من و محبوب. شام هم دوباره آش خوردیم. عاشق آشم. آش رشته اصن چیز دیگریست. یکی از بهترین اختراعات بشر.
    گفتند خودت را برای عروسی آماده کن. گفتم آماده‌ام. لباس و کفشم هم آماده‌است از الان. سی مهر عروسی سید کوچکمان است. کلی برایش ذوقیده‌ام. ذوق دارم. لای لای لای.
    ساعت هشت و نیم بود که با محبوب بیرون آمدیم. سید هم کار داشت و همراه پسرش آمد. چنان هوا سوز داشت که بخودم لرزیدم. من تابستانی بیرون رفته بودم. لباس نخی. با بچه‌ها خداحافظی کردم و پیاده تا خانه.
    تا رسیدم گوشی را نگاه کردم و پیام فائزه را دیدم. رفتم توی بله. فرشته و فایزه بودند. کمی حرف زدیم و فرشته رفت. با فایزه کلی صحبت کردم. تا یازده. بعد هم با هم شعر نوشتیم. یکی از همان شعرها را فرستادیم برای پست کانال.
    امروز هیچ‌کار نکردم اما خوش گذراندم.

    پاسخ

37. گزارش جنگلی

    صبح را با نوشتن خوابم آغازیدم.

    امتحان عجیبی داشتیم. استادمان می‌گفت این امتحان پایانی است.

    یک ببر غول‌پیکر بود. شهر بود و ما بودیم با یک موتورسیکلت.
    امتحان ساده بود: موتور به دنبال نجات ما، ما به دنبال پیدا کردن موتور، ببر به دنبال پیدا کردن ما.

    تعجبی نداشت آمار قبولی انقدر پایین بود.

    بی‌فایده بود. سرعت ببر خیلی زیاد بود.
    فهمیدم باید کانال خوابم را عوض کنم.
    در ادامه‌ی روز جنگلمان شد.

    منقل و قابلمه کردیم به سوی پیک‌نیک.

    بعد از یک دور جنگل‌گردی، نیمکتی پیدا کردیم.

    میوه و آتش و غذا و چای کنارمان بود.
    کمی هم نوشتیم، از دل.
    پر از انرژی طبیعت، روزمان به شب رسید.

    پاسخ

38. ساعت ۷و۵۰ دقیقه است و شارژ باتری ۵ درصد
    محمد رفته باشگاه و مهرسام مدرسه.
    چند گزارش نیک خاندم‌ و یک عکس برای دوست مهرسام درست کردم. چند متن خلاقانه‌ی جالب خاندم زیر عکس و در کپشن. آنقدر زیبا نوشته بود که بسیارانی‌اش را خاندم.
    باید آمده شوم و به مدرسه‌ی مهرسام بروم. گوگل‌گردی کرده‌ام که ساعت زنگ تفریح‌ به چه صورت است، تا حتما عالیجناب را ببینم.
    به قول لیلا
    پیرن آبی‌مو بپوشم؟
    یا پیرهن سیامو؟
    متاسفم باید چیزی بپوشی که
    شیشمی‌ها سیگاری دنبال خاستگاری
    به راه بد کشیده نشوند.
    حالیا😁 باید آماده شوم. مهرزاد را نیز آماده کنم تا رهسپار مهدکودک شود.
    باتری گوشی ۳ درصد
    ساعت ۱۲و۱۸ دقیقه
    از ادامه‌ی صبح اینکه نمیرو درست کردم و دو چای ریختم. یک تلخ و یک شیرین. با مهرزاد صبحانه خوردیم و آماده شدیم.
    رفتیم مدرسه مهرسام. صف بسته بودند. و منتظر ورود خادمین امام حسین و مراسم پرچم گردانی بودند.
    همراه مهرزاد به سمت سالن برگزاری جلسه رفتیم. نمی‌دانم مهرسام ما را دیده بود یا نه. خیلی سرم را چرخاندم و رخ نمایاندم که مرا ببیند. امید که مرا رویت کرده باشد.
    ساعت ۸ و نیم آغاز جلسه بود. من ۹ و ۱۶ دقیقه رسیدم.
    مدیر داشت از مادرهایی که برای معلم‌ها دستور صادر می‌کردند صحبت می‌کرد و فشاری که می‌خوردند.
    صحبت‌ها تمام شد و خادمین با خاندن دست جمعی وارد شدند.
    مقداری ماندنم. یک دوست قدیمی را دیدم. چهره و حرف زدن و همه چیزش خاطرم بود الا اسم و اینکه از کجا میشناسمش. با هم سلام و علیک کردیم. برای او هم آشنا بودم ولی خاطرش نبود. با معرفی خودم شناخت، می‌گفت خیلی تغییر کرده‌ام.
    بالاخره یادم افتاد در چه مقطعی دوست بودیم. اما اسمش هنوز یادم نیامده.
    مهرزاد را فرستادم پیش مادرم که بروند مهد.
    به خانه رسیدم و با مادرم تماسیدم‌، برای تولد برادر و همسرش برنامه ریختیم.
    امان از دست مادر. مادر. مادر.
    آنقدر برای ما مادر است که همیشه در برابرش خودم را هیچ می‌دانم.
    طرح مد نظرم را روی لباس نوا پیاده کردم.
    ایرپاد را گذاشته و پذیرایی و آشپزخانه را تمیز کردم. لباس‌ها در ماشین انداختم. در حال ظرف شستن، خسرو شکیبایی داشت شعر سهراب را در گوشم می‌خاند. مرگ گاهی ریحان می‌چیند. مرگ گاهی ودکا می‌نوشد و …
    دستم روی بشقاب می‌چرخید و چشمانم خیره به نوری که روی کاشیِ پشتِ شیر آب مانده بود.
    کمی حالم خراب شد مرگ مرگ مرگ… خیلی به مرگ فکر می‌کنم. ولی الان بیش‌تر از همیشه وابسته‌ی زندگی‌ام.
    حداقل حرف زدن نوا را ببینم.
    کمی به عروسی برادرم و حتی بچه‌ای که خاهند داشت فکر کردم. بغض کردم.
    کمی رقصیدم. همه حالی را تجربه کردم. بیچاره مغزم و لعنت به پلی لیستم.
    برای خودم بلالی‌ کبابیدم. شبی گفتم بلال و پسر خاله‌ام به من خندید. باید می‌گفتم ذرت؟ خوب من می‌گویم بلال.
    سر صبر ولو شدم روی مبل و گاز زدم. و گوشی به دست گزارش نوشتم.
    حالیا😁 باید بروم اتاق‌ها را مرتب کنم.
    ساعت ۱۹ دقیقه‌ی بامداد.
    اتاق‌ها را مرتب نکردم.
    ناهار خوردم و خابیدم. خیلی چسبید. مثل خاب‌های بی‌دغدغه‌ی مجردی. ساعت ۴ ونیم لباس پوشیدیم تا به طبقه‌ی پایین منزل عمویم برویم. مادرِ زن‌عموجان فوت کرده بود و باید به دیدنش می‌رفتم. خوب است ننوشتم فوتیده بود.
    کسلی بعد از خاب داشتم و به زور خودم را جمع و جور کردم و رفتم.
    عمویم تنها بود. همسر جانش برای جلسه رفته بود مدرسه‌ی نوه‌یشان. با عمو هم‌صحبت شدیم.
    دوستش دارم‌. دوستم دارد.
    به چهره‌اش بیش‌تر از کل عمرم دقت کردم.
    سفید یخی رنگ پوست عموها و عمه‌هایم است. چقدر بینی عمو خوش فرم بود. چرا دقت نکرده بودم؟ چین پیشانی‌اش چروک همیشه‌گی را داشت. بیش‌تر نشده بود. فکر می‌کنم از جوانی همراهش بوده. موهای سفید پنبه‌ایش چشم‌های روشنش.
    از تولد تا ۸ سالگی کنارش بزرگ شدم. در یک ساختمان بودیم.
    از ازدواجم تا الان هم در یک ساختمان هستیم.
    از هر دری سخنی گفتیم. برایم چای آورد.
    دوستش دارم. دوستم دارد.
    ابهت دارد و اکثرن خیلی با او راحت نیستند. ولی من راحتم. تا به حال حرفم را زمین نزده.
    دوستم دارد. دوستش دارم.
    زن‌عمو بالاخره ۵ و نیم آمد.
    با او هم از هر دری سخنی.
    لباس مدرسه‌ی مهرسام بالاخره حاضر شد. صبح خودم با نخ و سوزن، مدل پاکتی کوتاهش کردم.
    خواستم به خیاطی روبروی خانه‌یمان ببرم که زن‌عمو گفت برایت درست می‌کنم‌.
    یک عروس هلندی نر و یک ماده و سه تا جوجه داشتند.
    یکی‌شان وابسته به عمو بود. مدام روی شانه‌اش می‌نشست. با تسبیحش بازی می‌کرد.
    و دور و بر دهانش می‌گشت تا عمو بوسش کند.
    زن‌عمو گفت همه را می‌فروشیم‌. اما این را نه. عمویت نمی‌گذارد.
    چقدر دوستش دارم‌. دلم برایش تنگ شد.
    حالیا🫠 کنار نوا دراز کشیده‌ام و می‌نویسم‌‌. خوب شد ننوشتم درازیدم‌. خانه تمیزی همیشه را ندارد و فردا مادرم ناهار می‌آید این‌جا. فردا صبح باید تمیز کنم.
    به این فکر می‌کنم که چه آزاد می‌نویسم گزارش نیکم را. حس می‌کنم کسی نمی‌خواند و مسابقه‌وار و قضاوت محور نیست. آزاد و رها. شاید اگر قرار بر نظر بود این استمرار نبود. نمی‌دانم شاید هم اشتباه می‌کنم.
    او از آیندگان و ما از بی‌خیالانیم.

    پاسخ

39. Clear

    سال‌واژه‌ام: نظم

    امروز صبح کمی مقدمات غدد خواندم. بعدش دیدم که عه کلاس آخر حضورغیاب خواهد کرد. پس دویدم و رسیدم بهش. گوش هم دادم. بحث از دیابت بود.
    بعدش قهوه و کروسان. با صحنه‌ی قشنگی از ابرها. یکی شبیه ببعی درحال پرش بود و دیگر کرمی گنده. که به‌نظرم اتوبوس بود.

    رفتم کتاب خریدم. داستان کوتاه‌های آلن‌پو و کتابی از اورهان پاموک به انگلیسی. و کتابی دیگر که آشنا بود اسمش. ملکوت؟ آره.

    و بعدش رفتیم بیمارستان. که شرح‌حال یا درواقع Progress note بگیریم. اولش که یاد گرفتیم چطوری اصلا بنویسیم. بیشتر معاینه‌ها یادم رفته بود. معاینه‌های شکم و ریه و وایتال‌ها. خوب شد که عملی انجام دادیم. آنقدر که فکر می‌کردیم سخت نبود. و از اضطرابم برای امتحان عملی هم کمتر شد. صدای ریه‌‌ها را اولین بار شنیدم. بهش گفتم نفس بکش. سالم بود. می‌گویند Clear. صورت کوچولویش را نگاه کردم که ناز بود و نگران. واقعا دلم برای همه‌شان می‌سوزد. فکر می‌کردم عادت کردم. اولین‌بارم که نبود. اولین‌بار را یادم می‌آید. گریه کردم حدود یک روز، اما از هفته‌ی بعدش اصلا حسی نداشتم. تا که مدتی وقفه افتاد. و دوباره همان حس. وقتی که نگاهش کردم و فکر کردم کمی قبل شاید چیزی تو شکمش بود.
    پیرزنی هم بود که نمی‌گذاشت تبش را بگیریم یا حتی فشارخونش را. سخت است واقعا درافتادن با بعضی بیمارها.
    اما آخرسر نشد که چیزی بنویسم و ماند برای فردا. تو راه برگشت گربه‌ی بنفشی را جویدم. درحالی که خودم خرگوش صورتی بودم.

    اما از وقتی رسیدم، ویس وبینار دیروز را شنیدم. روش جالبی‌ست ترکیب‌نویسی. که احتمالا فردا امتحانش بکنم. برای شام کیک خوردم و جلسه‌ی اول غدد را تمام کردم. همین.

    پاسخ

40. دو کتاب خریدم اما کی می‌خوانم‌شان خدا داند. «جنگنامه غلامان» از بیضایی و «کتاب شن» از بورخس.
    این روزها در گذشته به سر می‌برم. اشتباه است؟ می‌دانم. حوصله‌ی حرف‌های کلیشه‌ای را ندارم. اما باید بگویم در ملال می‌کوشم کارهایم را پیش ببرم در حد توان البت.
    چند ورقی از «کوچه ابرهای گمشده» خواندم. این کتاب به راستی برایم عجیب است و غریب. نمی‌دانم حالِ تازه‌ای دارد.
    پیاده‌روی هم رفتم و غبارهای ذهنی‌ام دورتر شدند.
    شادی امروزم رسیدن به وبینار بود و هزار کلمه‌نویسی. البت من حول‌وحوش هفتصدتا نوشتم. برای اولین‌بار کلمه‌نویسی را انجام دادم. جالب بود.
    یک سریال آب‌دوغ‌خیاری آغازیدم و در کمال شگفتی بدم نیامد، باز فرو بردتم در گذشته، سال‌های دبیرستان، روزهایی که عضو تیم والیبال بودم و دوستانی داشتم که یک زمانی با همه‌شان وداع کردم. هیچ‌کس به من نگفته بود تلخی وداع‌های بزرگسالی را. همیشه از آن روزها و آن هم‌تیمی‌ها به نیکی یاد می‌کنم.
    نمی‌دانم اگر حالش را داشته باشم پس از نوشتن این گزارش «جنگنامه غلامان» را خواهم خواند.

    پاسخ

41. رشد پله‌ای

    امروز به معنای واقعی کلمه زندگی کردم و لذت بردم.

    جشن فارغ‌التحصیلی‌ام بود؛ البته که «دانش‌آموختگی» را بیشتر دوست دارم، چون یادگیری که انتها ندارد. رشت بودم و سرمست.

    دوست داشتم این روز را حتماً بنویسم، اما نمی‌دانستم از کجا و چطور شروع کنم. تا اینکه در جنگل، وقتی با فراغ بال قدم زدم، ایده‌ی نوشتن در ذهنم جرقه زد. در جاده نوشتم و در کانالم فرستادم.

    واقعاً طراوتِ لحظات را نفس کشیدم.

    https://t.me/WaterLilyEcho

    پاسخ

42. گزارش نیک یک‌شنبه دوازدهم مهرماه چهارصد و پنج
    سال‌واژه‌ام: جسارت
    امروز جسارت، شکل عجیبی نداشت.
    نه اتفاق بزرگی افتاد، نه فتحی در کار بود.
    فقط چند صفحه از در حال و هوای جوانی شاهرخ مسکوب خواندم، برای کانالم چیزی نوشتم، چند خانه را دیدم و چند کارتن دیگر را بستم.
    https://t.me/MashgheBodan

    پاسخ

43. سال‌واژه: صلح‌خویشی
    +اول صبحی، حمام کردم. جوری که حمام کردن بدن را سبک می‌کند و شاداب، هیچ چیز دیگری نمی‌تواند. لباس شستم و پهن کردم روی طناب بالکن.
    +موهایم را شانه کردم و آبرسان و ضدآفتابی به رخسار زدم.
    +جای شما خالی املت خوردم برای صبحانه. خداراشکر که به مذاق خوش آمد و نوش جانم شد.
    + با هم‌اتاقی روانه‌ی رفتن شدیم. من پیاده‌روی می‌کردم در حیاط خوابگاه و او هم ویالون تمرین می‌کرد. فرصت را غنیمت شمردم و حین گامیدن با خواهری تلفنی گپ زدیم.
    +سنگ‌صبور را خواندم. نمی‌دانم تکلیف من با این کتاب چه می‌شود. کتاب عجیبی است. اما صبر و انعطاف نباید فراموش نشود.
    +چندتا تبلیغ دیدم و از تبلیغ خواندم. چه خوشی می‌گذرد سیر و سیاحت در دنیای تبلیغات.
    +آزادنویسی کردیم. از هر فرصتی برای نوشتن و خواندن بهره می‌جویم. شگفت اینکه جرقه‌های شعری هم داشتم امروز. آفتاب از کدوم طرف طلوع کرده؟
    +ناهاری خوردم و خوابیدم. ای بابا. حالا بیا و این تن را از جای گرم و نرمش جدا کن. یک ساعت و نیمی خوابیدم. به حساب قرار بر چرت بود.
    +سرزبان را بودم. موضوع کمی پیچیده بود و گیج شدم. اما خانم علیزاده حلش می‌کند. به سرزبان و الهه علیزاده ایمان بیاوریم.
    +پشتیبانی را هم این لاو‌لو‌ها پیش می‌بردم. تعداد پیام‌ها خیلی کم است. پیام‌های خودم را پاسخ می‌دادم.
    +در نویسنده‌ساز گل کاشتم. آزادنویسی‌ام به قدری خلاقانه و نو درآمد که خودم هم حیرت کردم. ارتباط‌های تازه‌ای ساختم و بافتم. حتی جفنگ و خزعبل. مثلا قصه‌ی ازدواج سوسمار و مارمولک. یا قصه‌ی دیدار مریم صداقت و هادی صداقت (همان صادق هدایت خودمان)
    +شام گرفتم از رستوران خوابگاه و نوش کردم.
    +اولین جلسه‌ی دوه‌ی 77 نویسندگی خلاق را داشتیم. مثل همیشه عالی بود. اینکه زمان و هزینه‌ام را در جای درستی خرج می‌کنم، مسرورم می‌کند. در اولین جلسه استاد از صحنه و اهمیت صحنه گفت. جالب اینکه دیشب با همسفران، تمرین نوشتن یک صحنه‌ی پرتنش را کردیم.
    +شماره‌ی دوم مجله‌ی «نویسنده» را در کانالم بازارسال کردم.
    +یادداشتی نوشتم و هوا کردم. این پیوستگی امیدوارم می‌کند.
    +چندتا از یادداشت‌های همسفران را خواندم و نظر دادم.
    +با همسفران مدرسه، تمرین نوشتن کردیم. اینبار نامه‌ای به کتاب موردعلاقه‌مان نوشتیم. من برای «شازده کوچولو» نامه‌نگاری کردم.
    +الان هم که دارم گزارش نیک می‌نویسم. لب‌کلام اینکه امروز به آموختن و نوشتن و خواندن گذشت. از فردا به دانشکده می‌روم. حال من زین پس دیدن دارد با این درس‌هایی کذایی. بهتراست بگویم سیستم کذایی.
    کانال من:
    https://t.me/mrymsedaghat

    پاسخ

44. امروز چی نوشتی؟
    بیست و پنج دقیقه آزاد‌نویسی. بعد از وبیکار سرزبان و شروع نویسنده‌ساز. باید این جمله را هی ادامه می‌دادیم: قصه‌ی زنی که/مردی که/کودکی که … و من بعد از چند جمله رسیدم به قصه‌ی خودم.
    اکنون من در فهرستی از کلمات. بعد از حدود یک ماه. و این بار کلمه‌هام بیشتر شد و تغییرات در من و فکرم برایم ملموس بود بعد چند هفته.
    بعد از نویسنده‌ساز هم نوشتم. در فایل همان سفر‌نامه.
    به آزاد‌پرسی هم طبق معمول نرسیدم.
    امشب به جای دیشب رفتم پیاده‌روی. اما باران نبارید. دیشب اولین باران پاییز بارید و حیف که نشد بروم از لمس باران لذت ببرم.
    و آخرین چیزی که نوشتم همین است. گزارش نیک هم چیزی است در حال شدن. مثل زندگی. مثل فکر. مثل ما. راستی امروز مبینا ملایی از این گفت که کلمه‌ی
    آیا
    اصلا بود و نبودش مهم نیست و واقعا هم مهم نیست. کاربردش یک چیزی شبیه مداد سفید است. یک‌جورایی جنبه‌ی تزیینی دارد. می‌دانستید آیا؟

    https://t.me/mahdeyekazemiii

    پاسخ

45. صبح که برای نماز بیدار می‌شوم، بعدش فرصت کمی برای خوابیدن دوباره هست و فقط کمی استراحت می‌کنم تا وقت رفتن برسد. چند روزی است سعی می‌کنم شب‌ها زود بخوابم تا صبح اذیت نشوم. دیشب دو‌تا خواب داستانی دیدم. نشد بلافاصله بعدش بنویسم ولی در یکی از خواب‌هایم چنان گریه کردم که بیدار شدم. دختربچهٔ کوچکی از دنیا رفته بود. پنجره هم در خوابم بود، پنجرهٔ باز با چارچوب چوبی.
    برای رفتن به مدرسه آماده شدم و رفتم. حسن یک‌شنبه‌ها این است که درس تکراری ندارم و هر سه زنگ متفاوت است. تکرار درس‌ها اذیتم می‌کند.
    خوشبختانه در هر سه کلاس انرژی کافی داشتم با این‌که در این مدرسه، صبحانه هم نداریم و فقط چند تکه سیب و یک چای خیلی کم‌رنگ خوردم. شاید چون دو کلاسم همان دانش‌آموزان پارسال و پیارسالم بودند و آشنایی کافی با هم داریم و کلاس جدید هم دهمند که من همیشه کودکانگی‌شان را دوست دارم و معمولاً کلاسشان جذاب پیش می‌رود چون خشت اول را می‌نهی و می‌توان کارهایی دربارهٔ نظم کلاس انجام داد. یازدهم‌های امسال را هم دیدم که دانش‌آموزان پارسالم هستند و مدام می‌خواهند که باهاشان کلاس بگیرم. این یک کلاس را خیلی دوست داشتم، اسمشان را گذاشته بودم: امیدهای من و واقعاً هم امیدهایم بودند.
    سر آخرین کلاس امروزم صحبت از دورهٔ بیداری شد و به پیشنهاد یکی از بچه‌ها از شعرهای همان دوره خواندم. «از خون جوانان وطن لاله دمیده» عارف قزوینی و «مرغ سحر» ملک‌الشعرا بهار را خواندم. اجرای موسیقایی هر دو تصنیف را هم پخش کردم و با هم گوش کردیم. جالب است که کلاس پرسروصدایم در حین شنیدن این ترانه‌ها، کامل ساکت بودند و می‌شنیدند.
    در مسیر رفت و برگشت مدرسه از کتاب «هیچ‌چیز جای کتاب را نمی‌گیرد» خواندم. کتاب سبک و خوش‌خوانی است و برای مسیر و رفع خستگی خوب است.
    نعمت بزرگی است که حدود دوازده‌ونیم به خانه برگردی. لباس‌های شسته‌شده را جمع کردم و لباس‌های نیاز به شسته‌شدن را جدا کردم و استکان‌های دیشب را شستم و آشپزخانه را جمع‌وجور کردم. در این میان کتری هم جوشید و چای دم کردم. یک کار خطرناک هم کردم که برای من حکم کار نیک را دارد اما به کسی توصیه نمی‌کنم. از چند روز پیش، تکه‌ای از تن ماهی در یخچال مانده بود. شاید باورتان نشود که اگر تن ماهی در ظرف در باز در یخچال بماند و خشک شود، من طعمش را، آن هم به همان شکل سرد، دوست دارم. دروغ چرا، خوردم و لذت بردم اما خطر صداگرفتگی هست چون ماده‌ای دارد که مخل صداست. منتظرم چای دم بکشد تا سم تن ماهی را بشوید و ببرد.
    امروز گزارش نیک را در طول روز دارم می‌نویسم. راضی‌ام. دقیقاً به حرف استاد رسیدم که می‌گفتند بعضی ظرافت‌ها و نکات، آخر شب از بین می‌روند. شاید اگر شب بود دیگر نمی‌گفتم که از آن تن ماهی مانده لذت بردم. تا این‌جای روز حالم خوب است. فقط از ساعات زیاد سرپا ماندن در کلاس، مچ پایم مثل همیشه درد می‌کند.
    در ادامهٔ روز خوابیدم. بازیابی توان برای نیمهٔ دیگر روز. برای وبینار از خواب برخاستم و در وبینار ۲۵ دقیقه آزادنویسی کردیم. ایده‌هایی دربارهٔ قصه‌های افراد مختلف. نمی‌دانم چرا مدام ذهنم می‌رفت سمت «همهٔ کاری را تمام و کمال انجام دادن»، انگار ذهنم در آرزوی انجام چنین کارهایی بود. در جمله‌هایی هم رفتم سمت شگفتی‌ها و کارهای یهویی که برای عده‌ای رخ می‌دهد. شاید از بینشان بتوان چیزکی برای داستان یافت اما چندان هم خوب نبودند. حدود ۹۷۰ کلمه نوشتم. بعد «من در فهرستی از کلمات» را انجام دادیم. به گمانم خانه در کلماتم زیادتر تکرار شده بود این بار، چون در مرکز ذهنم خانه قرار داشت و سامان دادن آن و آماده شدن برای بهتر زیستن نیمهٔ دیگر سال که فصل شلوغ کاری ما هم هست.
    عصر کارهایی از خانه را که مانده بود انجام دادم. جارو معمولاً مُهر پایان کار است. جارو زدم و نور خانه را کم کردم و عود روشن کردم. فضا خیلی دلنشین شد. سکوت خوش‌بوی خانه، نور سبز و زرد و تمیزی همه‌جا همان چیزی است که از خانه‌مان می‌خواهم. سعی کردم به این حال خوش بیاویزم و تمام افکار دیگر را رها کنم. کارهای مدرسه را هم به خود زمان مدرسه می‌سپارم. دلم نمی‌آید این زمان طلایی را صرف کارهایی مثل لیست نوشتن کنم. دلم می‌خواهد فکر کنم و لذت ببرم از فضا. رومیزی‌های جدید همیشه بهانه‌ای‌ هستند تا در خانهٔ کوچکمان تغییراتی اعمال کنم. سه رومیزی جدید انداختم در جاهای مختلف و از زیبایی‌شان لذت می‌برم. بعد از کتاب و لوازم تحریر، رومیزی در جایگاه سوم خوش‌خرجی‌های من قرار دارد. البته شاید گاه به جایگاه دوم هم برسد.
    در حین لذت از خانه به یکی از پادکست‌های قدیمی استاد کلانتری هم گوش کردم که دربارهٔ نثر پرویز دوایی بود و پرسش و پاسخ‌هایی که مثل همیشه مفید بودند.
    تاره امروز یادم افتاده که دو تا مگنت کوچک و قشنگ سرامیکی با طرح کاج و کلبه گرفته بودم که الان نیست. نمی‌دانم در تبریز جا گذاشته‌ام یا نه. هرچه فکر می‌کنم یادم نمی‌آید بسته‌بندی‌شان کرده‌ام یا نه. شادی خریدن این‌ها را در گزارش‌های نیک پیشین گفته بودم.
    ادامهٔ شب را هم با نوشتن یادداشت کانال و خواندن شعرهایی از مجموعهٔ «من آسمان خودم را سروده‌ام» سعید صدیق گذراندم.
    «خواستم از تو بگویم
    در فضای بستهٔ ذهن خود
    که باد آمد
    در به هم کوبان
    از آتشت بگویم
    که سوز زمستانه سررسید
    ناخبر
    از راه
    از برف‌ریزه‌ها پر و خالی شد همه‌جا
    دفتر و خیالات و خانه‌ام
    گفتم نارفته‌ها را
    نانوشته‌ها را
    دست‌کم خرج کاغذی کنم
    که زنگ در به صدا درآمد
    کسی نبود که کمک بخواهد
    کسی نبود که به حرف بنشیند
    کسی نبود با چراغ و عصا
    کسی نبود به بخشیدن و بخشایش
    کفش و کلاه کرده باشد
    کسی مثل هیچ‌کس:
    باد بود
    نامه‌ات را باز کرده بود
    سپید بود و پاک شسته
    بی‌هیچ کلامی
    با تاریخی در انتها
    که گواه زمستان بود.»
    https://t.me/NaimehGhaffarpoor

    پاسخ

46. گزارش میگ میگ
    ۱. امروز صبح بخشی از کتاب «عشق در سال‌های وبا» را سر کار خوندم.
    ۲. تمرین‌جا را بودم. شنیدن نکات همیشه آموزنده است.
    ۳. وبینار الهه علیزاده و استاد کلانتری رو بودم.
    ۴. با بچه‌های تخصصی حرف زدم. چقدر این صحبت‌ها برایم کمک‌کننده است و خوشحال‌کننده.
    ۵. کمی با ندا شعر نوشتیم برای پست کانال.
    ۶. انتشار پست در کانال و روزنویسی تخصصی در سایت.

    پاسخ

47. سال‌واژه/ فصل‌واژه: حرکت
    زایمان دیدم.
    برای اولین‌بار‌.
    مادر بی‌حسی گرفته بود و جیغ نمی‌زد و همه در نهایت سکوت در تکاپو بودند. احساساتم خودکار خاموش شد و چشمانم میخ رو به رو. قلبم یکی دو تا، ضربان جا می‌انداخت. یکی رحم را فشار می‌داد و دیگری با گان و دستکش منتظر خروج جنین.
    ترکیب بافت پاره شده و خون سرم را گیج می‌کرد. با دقت در تلاش بودم اطلاعات تئوری را با تصویر رو‌به‌رو تطبیق دهم. از مادر خون می‌جوشید اما مصرانه می‌جنگید برای تولد یک آدم.
    ماماها تشویق می‌کردند و تلاش. لحظات نفس‌گیری بود و هر ثانیه آماده بودیم برای ارجاع مادر و اتفاقی ناگهانی که بالاخره سر بچه قُلُپی بیرون پرید. نفسم رها شد. دوستان. یکهو آدمی نو به جمعمان وارد شد. نو و خیس و خونی.
    بچه رفت برای معاینه و تمام حواس من پی مادر بود. بافت و خون و جفتِ بیرون افتاده و بند ناف کلمپ شده و خونِ سرریز شده کف اتاق.
    یکی جفت را گرفت و مشغول معاینه شد. جفت را بررسی می‌کنیم تا از کامل بودنش مطمئن شویم. جفت ناقص یعنی در رحم تکه‌ای باقی‌مانده و خطر عفونت و خون‌ریزی دارد و هزار و یک دردسر.
    جفت سالم بود و دور انداخته شد. با دقت خیره به دست ماهر مامای بخش بودیم. دوخت و دوز می‌کرد. مادر هم آگاه بود و همکار. هرچند که تمام حواسش را با نوزادش به اتاق بغلی برد.
    سه لایه را تندوتند جمع کرد. بافت که به هم دوخته شد خیالم راحت شد و استرسم ته کشید. حال مادر خوب بود. صدای گریه‌ی نوزاد می‌آمد و ما گیجِ اولین زایمانی که دیدیم در سکوت به طرف اتاقِ رست روانه شدیم.
    تمام روز به لحظه‌ی جدایی مادر و نوزاد می‌اندیشیدم. زمانی که نوزاد از مادر خارج شد. مادر را نمی‌دانم اما من ناگهان غرق خلأ شدم.
    برای اولین بار نوزاد برایم اهمیتی نداشت. تمام حواسم پی خون‌ریزی مادر و لرزش‌های ناخداگاهِ گاه‌و‌بی‌گاهش بود. پُر بودم از خلأ. شکمی که تا همین ده دقیقه پیش پر بود از گرمای یک آدم، حالا تخت و خالی چسبیده بود به پشت. آیا نوزاد در سوگ مادر بود که گریست؟ سوگ جدایی از بطن مادر؟
    گریه کن بچه‌جان.
    گریه کن.
    تا جا داری همین حالا گریه کن که این سمت‌ها مرد که گریه نمی‌کند.
    https://t.me/ravaanehh

    پاسخ

48. کار نیکی در امروز یا حتی دیشب انجام ندادم چون نمی تونستم در بستر بیماری گذروندم
    البته قبل از اینکه حالم بد بشه داشتم می رقصیدم خیاطی کردم کلاس هام رو رفتم مدرسه رفتم همه کار کردم فقط کتابم موند برای شب که دیشب کلا بعد از کلاس بیمارستانی شدم حتی یک تایم نیم ساعت آمدم وبینار اما هی پرتم می کرد بیرون نتم ضعیف بود اعصابم خورد شد.

    پاسخ

49. همیشه لحظه آخری بودن
    ‌
    اول صبح را آماده شدم و رفتم دانشگاه. دوبار اتوبوس دانشکده پر شد و جای من نشد. به سومی رسیدم بلخره. رفتم سرکلاس. چند دقیقه‌ای نگذشته بود که دختری آمد و کنارم نشست. عجب حرف می‌زد و می‌زد و می‌زد. رفت روی مخم. اذیتم کرد وراجی‌اش. چون نمی‌شناختم او را. حرف‌هایی می‌زد که به من هیچ ارتباطی نداشت. می‌خاستم حالا که استاد صبر کرده بچه‌ها برسند و قبل از شروع کلاس، صفحه‌های صبحگاهی را بنویسم. اما مگر می‌گذاشت؟ بعدهم که زل زد روی صفحه‌ام. احتمالن مانده بود حالا که استاد هنوز شروع به تدریس نکرده، من دارم چی می‌نویسم برای خودم؟

    کلاس دوم را که عمومی بود نرفتم. خاستم برسانم خودم را به کارهای کلاس تخصصی. رفتم کتابخانه. چون دو ترم گذشته را آنلاین بوده‌ایم، فراموش کرده بودم سالن مطالعه کجا بود. گشتم و پیدا کردم. یک‌ساعت و نیمی را آنجا بودم و کار کردم. به این فکر کردم که اگر در خانه‌هم همینطور بنشینم پای کار، اصلن نیاز نیست کلاس‌ها را بپیچانم و نروم. قبل از بیرون زدن از سالن مطالعه، پنج دقیقه‌ای نوشتم و پنج دقیقه کتاب «یادداشتهای آدم پرمدعا»* را خاندم. جمله‌ای از آن را باهم بخانیم: «هنرمندی که بخاطر اقبال عامه، سطح کارهایش را مرتب پایین می‌آورد روزی با کمال تعجب مشاهده کرد که در ته چاهی دارد برای خودش زمزمه می‌کند.»

    بعد کلاس هنرهای معاصر. اولِ بسم‌الله استاد درآمد که قرار است درس بپرسم از چندنفری. صداهامان بلند شد که مگر مدرسه است. جمع کن دفترت را خانم. درس پرسیدن چه سیقه‌ای است وسط دانشگاه؟ اما پرسید و منفی‌هایش را هم گذاشت درب کوزه تا آبش را بخورد. امروز از سمبولیسم حرف زدیم و فهمیدیم اول در ادبیات رخ داد و بعد رسید به نقاشی. بعدترهم فهمیدیم سمبولیسم، زمینه‌ساز نقاشی متافیزیک شد و راه را برای ظهور جنبش سورئالیسم هموار کرد.

    باینکه کلاس‌ دوم را پیچیده بودم که برسم به کلاس آخر، باز می‌خاستم کلاس آخر را هم بپیچم. می‌گفتم آقاجان کار ندارم. بیایم استاد می‌گوید کارهایت کو؟ چی جواب بدهم آن‌وقت؟ دوستان گفتند بیا، بهانه بیاور. رفتم. بهانه نیاوردم. استاد کاری نداشت. مسئولیت کار را سپرد به‌خوردم که درست‌ترین کار ممکن است. گفت مراقب باش عقب نیفتی و خودت را برسان. گفتم دم‌شما حسابی گرم است، نگران نباش، بلدم خودم را برسانم و می‌رسانم. کارم همین است اصلن.

    در مسیر دانشکده تا اولِ دانشگاه، به جلسه‌ی تمرینجا گوش دادم. دیشب در پیاده‌روی، متنی رسید به ذهنم. نوشتم. امروز کمی دست کشیدم به سروگوشش. بعد فرستادمش توی صف. انتظار نداشتم امروز خانده شود، اما شد. بد نبود تمرینکم. استاد پیشنهاد داد کتاب «بچه‌ها منم بازی» را بگیرم از خانم فرهادی و بخانم چون کمک می‌کند به من در نوشتن چنین قطعه‌هایی.

    در مسیر برگشت، شیشه را کشیدم پایین تا باد بخورد به صورت خاب‌آلوده‌ام. رسیدم خانه و دیدم ایرپادم نیست. عصای دست من است. مگر می‌شود نباشد؟ این‌طرف را گشتم، آن‌طرف را گشتم. نبود. یادم بود موقع خروج از گیت دانشگاه، چون گوشی شارژ نداشت از گوشم درآوردم‌شان و بلوتوث را خاموش کردم. آن را گذاشتم در جیبم اما حالا نبود. امید داشتم که در ماشین دوستم که با او آمدیم تا خانه، باشد. چون همسایه است، سریع پیام دادم و بعد از چندساعتی جواب داد و رفتم ماشین را گشتم. البته گشتن نداشت، در را باز کردم و روی صندلی بود.

    وبیکار را بودم. از چیزهایی حرف زدیم که فهمیدم‌شان اما نمی‌توانم بنویسم‌شان. بماند برای وقتی که بهتر برایم جا افتاد موضوع. اما بخش دوم وبیکار، مبینا آمد. از کتاب «ترجمه به زمان پدری» حرف زد برایمان. از «آیا» گفت. که بود و نبودش سوال‌ها را متحول نمی‌کند. پس چرا از آن استفاده می‌کنیم؟ باز حساس کرد ما را به نکته‌ای.

    وبینار را هم بودیدم. اول بیست‌و‌پنج دقیقه آزاد نوشتیم. امروز چنین تمرین کردیم: «قصه‌ی …» مثلن قصه‌ی ساعتی که تندتر از همه‌ی ساعت‌ها حرکت می‌کرد. یا قصه‌ی خروسی که از خروس‌ها خوشش می‌آمد. بعدهم فهرست هفتگی «اکنون من در فهرستی از کلمات» را نوشتیم. این‌هفته بیشتر از هرهفته کلمه ردیف کردم. کلمه‌های متنوع‌تری‌هم داشتم.

    در لحظه‌های آخری که درب رحمت‌الهی باز بود پریدم داخل. برای دوره‌ی جدید نویسندگی خلاق ثبت‌نام کردم. دلم خاست دوباره امتحان کنم این دوره را. مخصوصن که دوره‌ی قبلی را نتوانستم به‌سرنجام برسانم و کامل نشد تمرین‌های آخر. خاستم حالا از اول شروع کنم و بهتر پیش بروم این‌بار. با صحنه شروع کردیم. قرار شد یکی دوتا نمایشنامه بخانیم و کمی فکر کنیم.

    نشستم به انجام تمرین‌های خوشنویسی. هی نوشتم فرد فرد فرد. آخرهم نشد آنی که باید. فردا باز قبل کلا تمرین می‌کنم. بعد طراحی کردم کلمه‌ی غرب را. یکی از تمرین‌ها ماند. درواقع، اصلی‌ترینشان ماند. اما اشکالی ندارد. فردا بین کلاس‌ها کمی زمان دارم. می‌رسانم خودم را.
    ‌‌
    *از جواد مجابی
    ‌
    https://t.me/maryam_ebrahiimi

    پاسخ

50. شاید دیر، شاید دیرتر.
    خسته‌ام

    پاسخ

51. امروز رفتم دفتر بدون اینکه بخام آرایش کنم، زهرا می‌گفت: «کم‌حوصله‌ای».
    کارت عروسی دوست مسعود رو با زهرا بررسی کردیم، طرح اون شبیه روزنامه بود و عنوانش این بود: عروسی‌نامه و درست مثل روزنامه به چند بخش تقسیم شده بود.
    قرار شد کارهایی رو برای سایت انجام بدیم.
    زهرا از کلاس هوش‌مصنوعی و خانمی که اونجا از هوش مصنوعی کلافه بوده و می‌گفته ناچارم به خاطر بچه‌هام یاد بگیرم.
    چندتا استوری گرفتم و توی یکی از اونا درباره‌ی کارت عروسی و طراحی جالبش و مقایسه اون با جلدنامه خودمون گفتم.
    سریع اومدم خونه و دیدم کیانا مونده پشت در و داره گریه میکنه که پینگ‌پونگم دیر شده.
    بعدظهری دوش گرفتم و رفتم باشگاه.
    شام رفتیم بیرون و توی راه درباره‌ی دادگاه جواد حرف زدیم، خیلی استرس داره.
    گزارش کارهای امروز رو گذاشتم توی کانال یادداشت‌ها.
    شاید به چندتا کتاب نوک بزنم.
    یه کمی توی اینستا و شبکه‌ی خبر گشتم.

    پاسخ

52. سلام از امروز دوازده مهرماه ۴۰۵
    از صبح تا ظهر کار خیلی ادبی فرهنگی جز نوشتن صفحه‌های صبحم و کار روی یک متن برای شماره آینده‌ی ماهنامه‌ی چهارگوشه نکردم.
    البته پخت و پز و سرو صبونه ناهار که دیگر گفتن ندارد،
    ناهار هویج‌پلو بود
    تلگرام چرخیدم و متن خواندمو کامنت گذاشتم
    همه دوستان کانال‌های خوبی دارند.
    مشغله‌ی روزمره‌شان از لا‌به‌لای متون، موجی از امید و تقلا فوت می‌کند توی صورت خواننده.
    برخی می‌خنداندم، بعضی به تحیر یا غم و افسوس وام می‌دارد.
    سه بعد از ظهر، گوگل میت محلی بود برای جلسه‌مان، در باره‌ی «جهار‌گوشه»
    از ۴/۵ تا شش آشپزخانه و کمی از نشیمن را مالاندمو چلاندم.
    پیاده‌روی‌لازم بودم،
    خانه و آشپزخانه‌ی داغان را نمی‌شود رها کرد.
    همه‌جا که دسته‌گل شد، رفتم پیاده‌روی.
    پس
    نویسنده‌ساز را آفلاین نیوشیدم.
    ۲۵ دقیقه تایپ را هم دست تنها تایپیدم.
    بعد هم مراسم با اهمیت سرو شام
    راستی مهم هست بدانید در راه بازگشت از پیاده‌روی خرید هم کردم؟
    الان هم دارم از خواب غش می‌کنم.
    راستی متن امشبم در کانال جانم در امتداد لحظه‌هلی زندگی‌ست.
    زندگی‌تان پربار و نور☺️🥰
    به من سر بزنید اینجا👇🏻
    https://t.me/ghesehaye_shokouh

    پاسخ

53. 🪽✍🏻برایت از امروزم بگویم. برای بچه‌هایم از «سپرده به زمین» اندکی حرف زدم، بعد دیدم این حرف‌ها نمی‌تواند حق مطلب را ادا کند، این شد که کل متن را برایشان روخانی کردم. حالا مگر می‌توانم دندان روی جگر بگذارم تا نشستِ بعدی. واقعن شیفته‌ی قلم و خیالِ نجدی‌ام. چهار داستان اول از «یوزپلنگانی که با من دویده‌اند» را انتخاب کردم تا برای جلسه‌ی بعدی نشست بخانیم و در موردش صحبت کنیم. خیلی دوست دارم نظر دوستانم را هم در موردش بدانم. بچه‌ها شیفته‌اش شده‌اند. در دلم آرزو می‌کنم بعد از این مرا به نویسندگان خوب و کتابهای خوب گره بزند. وقتی ادبیاتِ خالص می‌خانم تازه قدر ادبیات سرزمینم را می‌دانم.
    بقیه‌ی کلیپ‌ها و صحبت‌ بچه‌ها را در اینستاگرام آپلود کردم و فقط یک کلیپ مانده که در مورد پست آن مُرددم. می‌دانی به یک فیلم‌بردار نیاز داریم و کلی تجهیزات. درست لحظه‌ای که دوربین رو به من بود بحث‌های خیلی خوبی شکل گرفته و بچه‌ها حسابی کتاب را زیر سوال برده‌اند و من آنقدر غرق بحث شیرینشان بودم که حواسم نبود به بچه‌ها بگویم گوشی را برگردانند. حالا یک عالمه صدای بچه داریم که عالی حرف زده‌اند با یک عالمه من، در ژست‌های مختلف.
    کمی در مورد کافکا حرف زدم. مدتی بود سراغش نرفته بودم، از دستم عصبانی نبود. همین حالا که در حال تایپم، از قفسه‌ی کتابها زل زده و مظلومانه نگاهم می‌کند. حاشیه نویسی‌هایم را خاندم و متوجه شدم در برخی از داستانها نظرم خیلی متفاوت شده. مثلن در مورد داستان «هنرمند گرسنگی» هنوز هم همان نظر را دارم اما در مورد «محاکمه» و«مسخ» نه. معمولن در حاشیه‌نویسی‌هایم تلاش می‌کنم دریافتم را از متن بنویسم یا اگر دلم خاست با نویسنده‌اش صحبت کنم همانجا یک گوشه یادداشتش کنم. خدا را چه دیدی یکهو دیدی نویسنده زنده شد و تصمیم گرفت زیرِ حاشیه‌ای که نوشته‌ای پاسخی بنویسد.
    مثلن یادم می‌آید، در اولین جلد از کتاب «در جستجوی زمان از دست رفته» در بخشی که شیفته‌ی جزئیاتش بودم از قلم فوق‌العاده‌ی پروست نوشتم، اینکه به چیزهایی پرداخته که من هم می‌بینم و ابراز خوشحالی کردم از نگاه عمیقش و چند روز بعد یادم می‌آید که در خاب مارسل پروست با کت و شلوار مشکی و پیراهن سفید و پاپیون سبز روی کاناپه لم داده بود و به من قهوه تعارف می‌کرد و می‌گفت: جزئیاتِ کلیات را دوست داری یا کلیاتِ جزئیات را؟ و من هاج و‌ واج مانده بودم و به تفاوت مفهوم این دو فکر می‌کردم و همزمان به آرتِ قلبی که برایم روی لته می‌زد چشم دوخته بودم. الان که به حرفش فکر می‌کنم، واقعن چه چیزِ «جزئیات» برایم اهمیت دارد؟ به نظرم بحث مفصلی‌ست اما اگر در یک جمله بخاهم بگویم، برای من جزئیات یعنی خودِ زندگی.
    بعدن برایت از پروست و عشقم به او می‌گویم، همین حالا که حرفش شد کلی ذوق کردم از مرور کتابش در ذهنم. عجب قلبی دارم، ده نویسنده‌ی محبوبم را در خود جای داده. تازه در حاشیه‌های قلبم کلی نویسنده‌ی دیگر هم هست. ولی خب عاشقِ وفاداری هستم.
    امروز بتهونِ خالص بود حینِ هر کاری. واقعن میان اینهمه صدا نمی‌توانم تمرکز کنم، اما همین که موسیقی پخش شود تبدیل به نسخه‌ی پویایی از خودم می‌شوم که مثل جت (ربات نه) کار می‌کند، می‌نویسد، نقاشی می‌کند. بیش‌شنوایی خیلی دردناک است.
    کمی در کتابخانه‌ی کارگاه شعر قدم زدم. می‌دانی یکی از پاتوق‌هایم شده و برایم عجیب است که تا به‌حال این‌همه علاقه به شعر را کجا نهان کرده بودم. دلم برای روزهایی که در وبینار دفتر شعر می‌شنیدم تنگ شده. اصلن آنجا بود که متوجه شدم شعر یعنی چه. کارگاه‌های شعر که جای خودش را دارد.
    در وبینار موسیقی روح‌نواز بود و آزادنویسی. چه نوشتم؟ کلی آغاز، که ناگهان یکی از آنها مرا به دام انداخت. با جان و دل از آن نوشتم.
    راستی امروز اولین جلسه‌ی دوره‌ی جدید نویسندگی خلاق بود و عجب آغاز هیجان‌انگیزی داشت. بی‌صبرانه منتظر جلسات بعدی‌ام. می‌دانی، مدرسه‌ی نویسندگی برای من حس خانه را دارد. جایی که در آن می‌آموزم، خطا می‌کنم، زمین می‌خورم، یاد می‌گیرم، تکرار می‌کنم، رشد می‌کنم. محیطی که هر روز بخشی از مرا شکل می‌دهد. این حس را اصلن به درس‌های دانشگاه و محیطش ندارم.
    کلی ویتامین از جمله، بیوتین، کلاژن، آهن، روی، مس، چوب، خاک و… برایم تجویز شده تا موهایم نریزد. کمر استرس تا همیشه خم و عمرش تا ابد کم. از تمام اینها من شیفته‌ی چوب و خاکم. یکی از فانتزی‌هایم این است که کارگاهی داشته باشم برای شکل دادن به چوب. اصلن چه چیزی زیباتر از چوب در دنیا داریم؟ کلن درخت به هر شکلی زیباست. عاشق تمام اشیای چوبی‌ام. چوبِ واقعی نه فشرده‌ی پودر چوب که مرا یادِ گَردِ مُرده می‌اندازد. چوب هرچقدر دفرمه‌تر زیباتر. یاد نوشته‌ام از دفرمه افتادم، یادم باشد در کانالم هوا کنم. اصلن دفرمه بودن نوعی سبک زندگیست، مگر نه؟
    بعدن در مورد علاقه‌ام به خاک و گِل هم می‌گویم. راستی چقدر خوب می‌شود گزارش‌هایم را به شکل‌های مختلف بنویسم. این هم نوعی از تمرین است خب. اصلن کل زندگی تمرین است. تمرین می‌کنیم. آزمون و خطا دارد و نتیجه شاید مطلوب باشد.
    چرا امروز فیلم ندیدم؟ چون وقت سر خاراندن نداشتم. میان کلی تصمیم بزرگ و گره‌های کور گیر کرده‌ام. البته که حل می‌شود، جای نگرانی نیست. این را دکتری که طومارِ ویتامین می‌نوشت گفت. خودش کچل بود. شک ندارم کلی کتاب انگیزشیِ زرد در کتابخانه‌اش دارد. البته اگر کتاب‌خان باشد. امان از این دوشنبه‌ها. دوباره من و کتابخانه و…
    ولش کن اصلن، سپید باد روزگارمان.☁️
    🪽بالِ خیال
    https://t.me/samiraneshanifar

    پاسخ

54. گزارش نیک امروز
    سال‌واژه «پستاندار درون»

    یک‌شنبه‌ی اسهالی.
    صبحم با اسهال و استفراغ سارا شروع شد و سرماخوردگی فرداد. کل روز درگیر مریض‌داری و شستن پتو و روتختی و موکت بودم. سارا هر چه دم دهانش بود شکوفه‌باران کرد. کل روز بی‌حال بود بچه‌ام. فرداد را هم دیشب بردم دکتر. گلویش بدجور عفونت و التهاب داشت. به زور راضی به آمپول شد. هر دو خانه ماندند امروز.

    صفحات صبحگاهی را مابین دفعات اسهال و استفراغ سارا نوشتم.

    عصر وبینار نویسنده‌ساز را بودم. امروز قرار شد در آزادنویسی سی یا چهل عنوان بنویسیم.
    چندتا از عنوان‌هایی که نوشتم:
    قصه‌ی پسری که خمیردندان با نان می‌خورد.
    قصه‌ی الاغی که دلش می‌خواست دلفین باشد.
    قصه‌ی گرگی که گیاه‌خوار شد.
    قصه‌ی مرغی که با روباه ازدواج کرد.
    قصه‌ی ملخی که می‌خواست سنجق‌سر باشد.
    قصه‌ی قوچی که بافنده شد.

    با بچه‌ها درس‌هایشان را کار کردم.
    کمی کتابِ «خواب‌نوشته‌ها» خواندم.‌ هنوز مقدمه را دارم می‌خوانم. نکات قابل تأمل بسیاری دارد. مثلاً:
    «کافکا و بنیامین هر دو به منطقه‌ی خطری که منطقه‌ای مرزی است اشاره می‌کنند؛ مرزی به مثابه‌ تیغه‌ باریک و پرخطر میان ناخودآگاهی و خودآگاهی، میان رؤیا و بیداری، مرزی که بیشتر زمانی است تا مکانی.» این‌جا کتاب اشاره داره به واقعیت بخشی خودآگاه و ناخودآگاه ما به خواب‌هایمان.

    https://t.me/mahnaz_roointan

    پاسخ

55. هنوز هیچ مراسم انجام ندادم
    تکامل دلیل:
    از دیشب تمیز‌کاری خونه که تمومی‌ام نداره
    چرا؟
    بخاطرِ دختر عوضی‌ام می‌گه مه‌ اتاق خاب می‌خام مه‌ام گرفتم جاای که وسایل اظافی‌ره می‌ذارند قشنگ در داره. یک فرش چهار متره می‌خوره اتاق‌خاب کردم به دخترم اوف از دستِ بچه‌ها اعلان که حتی اوجا خاب هم نمی‌شه کنارِ خودم‌ خاب می‌شه فقط باشه یک اتاق به نمایش. و حال ساعت ۱ نیم ظهر هسته.

    فهرست کلمات ره چو کار داشتم حال بعد از وبینار انجام دادم حدودن ۱۴۰ کلمه شده طبقِ روال کمی تکراری نویس‌داری کردم جاای‌که می‌خام تاکید کنم در ای‌هفته چنین شده تکرار واژه می‌زنم۰
    رفتم ضمیمه خوندم حتی ضمیمه‌هاای‌که نتونم بخونم ذخیره کنم بعدن می‌خونم چو وقتی می‌خونم بیشتر درک کنم تا به ای‌که شَنووم

    آزاد نویس‌داری هزارکلمه عجیب بود توسط او چیزی جدیدِ که فراموش کرده بودم کشف شد
    در زمان‌هاای قدیم خاستم رمان طنز نویس‌داری کنم گفتم باشه اول رمانِ خود ام رو کامل کنم بعد نویس‌داری کنم که ناخودآگاه امروز دنبالِ دفترچه خود می‌گشتم دیدم ای دفترچه رو گفتم بذار به ای نویس‌داری کنم دیدم رمان‌ ام بود😐😐
    اما فارق شدم یک چک کنم ببینم او زمان‌هاای قدیم خوب نویس‌داری کردم یعنی داستانِ او خوبه دوباره بعد از رمانِ خود ام شروع کنم.

    نکته‌ای مهم:
    خدایا شکرت که چنین‌ دوست‌هاای اعطا کردی مثالِ ای‌ها:
    ساجده‌ خانوم، مبینا خانوم، الهه‌ علیزاده جون‌ودل، سارا چکنی‌ خانوم، مبینا خانوم، آغا احسان شناسا بابتِ مسابقه اش
    که مه‌ای بنده نظر به شرایطم نتوانم تمومِ دوره‌ها روم شرکت کنم از برکت وبینار و وبیکارها شما انشالله از ۸ صبح تا ۸ شب باشه از هر گوشه یک چرخ زنم درس آموزم و شوم استاد. تنها چیزی که رفته نوه‌تونم نویسنده‌سخران هسته.
    که اوهم از برکت استاد؛ سه‌شنبه‌ها پروژه ووس ره تعویل باید دم.
    یکم از رمان‌ام نویس‌داری کردم
    پیاده‌‌روی متاسفانه نداشتم حتی داخلِ خونه کارام زیاد بود.

    در آخر ام شعرِ که کانالم گذاشتم می‌ذارم ای‌جا:

    نه جانی
    نه‌قلبی
    کس کس کس
    یک گوشه انداخته بودم
    او ره
    نابلد دل بود چو خودش افتاد در گوشه

    خدانگهدار تا فردا
    https://t.me/sadegaalezadai

    پاسخ

56. ۱- غروب برای پیاده‌روی رفتم. قبل از بیرون رفتن، گوشی‌ام را به‌عنوان عامل مزاحم در خانه جا گذاشتم و بدون آن راه افتادم. هوا عالی بود و همین که برای مدتی از گوشی و حواس‌پرتی‌هایش فاصله گرفته بودم، پیاده‌روی را برایم لذت‌بخش‌تر کرد. حسابی خوش گذشت.

    ۲- خوردن ته‌دیگ سنگک، پایان باشکوهی برای ناهار خوشمزه مامان‌پز بود. تکه‌های طلایی و برشته‌ای که همیشه بهترین قسمت غذا هست ، کار را تمام کرد.

    ۳- خیلی اتفاقی با یک کلمه ژاپنی به نام «موسوبی» (Musubi) آشنا شدم؛ مفهومی درباره پیوند و گره‌خوردن. برایم جالب بود که یک کلمه می‌تواند هم معنای گره و اتصال داشته باشد و هم به پیوند میان آدم‌ها و اتفاق‌های زندگی اشاره کند. از آن کلمه‌هایی بود که دلم می‌خواست بیشتر درباره‌اش بدانم.

    ۴- دو کتاب را مطالعه کردم؛ یکی «ساخت داستان برند» که تازه شروعش کرده‌ام و دیگری «تئوری اکت» که با سال‌واژه‌ام ارتباط دارد. خواندن دو کتاب با دو موضوع متفاوت، اما هر دو مرتبط با مسیر این روزهایم، برایم انتخاب خوبی بود.

    ۵- هنگام آزاد‌نویسی، چند ایده خوب برای باز کردن گره‌های ذهنی‌ام به فکرم رسید. برای همین وقتی آزاد‌نویسی تمام شد، برای بعضی از دغدغه‌هایم راه‌حل‌هایی هم پیدا کرده بودم و اخساس سبکی فوق العاده‌ای داشتم.

    ۶- امروز را با نمره ۷ به پایان رساندم. تولد بابا، نوشتن ادامه رمانم، نوشتن طرح داستانی که مدتی در ذهنم بود و یک پیاده‌روی لذت‌بخش، همه دست به دست هم دادند تا عدد امروز به ۷ برسد؛ همان ۷ متعادل و دوست‌داشتنی من.

    پاسخ

57. -کتاب خاند. «لیلی‌های لیبرال».
    -مطالب مفیدی در اینترنت جُست و چیزهای زیادی درمورد یادگیری یادگرفت.
    -کار کرد.
    -کمی نوشت.
    -برنامه‌ریزی کرد.
    -پیاده‌روی کرد. آنقدر که سنگِ خیابان زیرِ پایش مثل کره نرم شد. یا شاید پایش مثل کره نرم شد.
    داشت از حال می‌فت؛ پس آب‌میوه‌ای با طعم نارگیل خورد که خیلی دوستش داشت. زنده‌اش کرد.
    -دوش گرفت.
    -شام خورد.
    -چای نوشید.
    -روزگفتار ضبط کرد.
    -خابید.

    اودافظظظ

    کانال تلگرامم:
    https://t.me/ghazalehfaegh

    پاسخ

58. از اول مهرماه تا امروز دوازدهم، هر روز صبح پیاده‌روی کرده‌ام. صبح که برای پیاده‌روی وارد کوچه شدم محمد را دیدم که 23 سال پیش در پیش‌دانشگاهی همکلاسی بودیم. فلاکس به دست دعوتم کرد به ساختمان در حال ساختش برای صرف چایی. گفتم می‌روم پیاده‌روی و بر می‌گردم. رفتم و 16 دقیقه بعد برگشتم. تقریبا 90 درصد کار ساخت تمام شده بود و داخل حیاط هم درخت نارنج کاشته بود. چایی را با محمد و استاد کاشیکار و شاگردش که آنها را نیز می‌شناختم نوشیدیم. محمد به استاد کاشیکار گفت با مهدی یعنی من، همکلاسی بوده و آن زمان خاک از دیوار می‌ریخته و از مهدی نمی‌ریخته. تعریفی بود از من به عنوان آدمی آرام. کمی هم گفتیم و خندیدیم و آرزوهای خوب کردیم. به خانه برگشتم و دوش گرفتم و آزادنویسی کردم. در مدت نیم ساعت چهارصفحه‌ی با گنجایش هزار کلمه را با خودکار پر کردم. داشتم فیلم «داستان‌های موازی» اصغر فرهادی را می‌دیدم که علی همکارم تماس گرفت که به جای او بروم مغازه تا پدرش را برساند پیش دکتر. ساعت دوازده سر کار حاضر بودم تا نه شب. توانستم کمی از وبینار نویسنده‌ساز را بشنوم و بعد از وبینار هم مقاله‌ی «جادوی یک شعر» از هوشنگ گلشیری را خاندم. خوشحالم استادی داریم که هر روز برایمان یک آس رو می‌کند. از مقاله‌ای که خاندم دو کلمه هم در نت گوشی یادداشت کردم یکی «نادلپسند» و دیگری «مارافسا». برای اولین بار بود که این واژه‌ها را می‌خاندم.
    ساعت نه و نیم شب به خانه رسیدم. دوش گرفتم و شام خوردم. نمی‌شد گزارش نوشت. کمی موزیک گوش کردم تا انرژی پیدا کنم. از ابی و شهرام شبپره و داریوش و حبیب. فیلم اصغر فرهادی هم امروز نیمه‌کاره ماند. بروم بخابم تا فردا فرصت پیدا کنم ببینمش.
    نمره روز7

    پاسخ

59. گزارش نیک

    اما گاهی نوشتن گزارشِ‌نیک، یکتادلیلی می‌شود برای حفظ تداوم جریانِ این تمرینِ نیکو. ولو به‌قدر اکتفا به همین چند‌خط سیاهی.

    فاطمه بهزادی‌مقدم
    یک‌شنبه
    ۱۲ مهر ۱۴۰۵

    @fatemehbehzadimoghadam

    پاسخ

60. خوشحالی ناشی از رویت عکسم در رتبه برترهای منطقه.
    کلی تلفنِ تبریکِ عذاب‌آور.
    نوبت دندون‌پزشکی افتاد فردا ساعت سه و نیم.
    قسمت دوم مجلۀ نویسنده رو دیدم و خوندم.
    درگیر انتخاب رشته و اینام. بشدت مضطرب.
    870 کلمه نوشتم.
    خسته‌م توان ادامه ندارم.

    پاسخ

61. به خاطر خرابی لاستیک ماشین صبح نمی‌رویم تای‌چی. چند دقیقه‌ای مراقبه می‌کنم اما زیاد وقت ندارم و کوتاهش می‌کنم.
    از خلوتیِ شروع شیفت بهره می‌برم برای آزادنویسی اما هرچه هم کنی آزادنویسی باید در خلوت خودت باشد.
    این هفته دانشکده نمی‌روم. با دو تا از همکاران تلفنی صحبت می‌کنم. جواد معتقد است مقاله به اشتباه رد شده. بررسی که می‌کنم می‌بینم درست می‌گوید. دلیلی که ادیتور ارائه کرده قابل دفاع است. به ادیتور ایمیل می‌زنم و توضیح می‌دهم.
    می‌خواهم یک فرمولاسیون جدید را امتحان کنم اما بعضی وسایلم نیست. چندان دل و دماغ هم ندارم‌. خودم را قانع می‌کنم که موکولش کنم به بعدازظهر.
    شیفت صبحم تمام شده. گرسنه هستم و خبر بد این است که تازه باید بروم غذا درست کنم. می‌خواهم بروم که علیرضا می‌گوید صبر کنم، باید چک بنویسم. می‌مانم. ویزیتوری هم از راه می‌رسد و شروع می‌کند به چَک و چانه زدن با علیرضا. تا حساب و کتاب انجام و چک نوشته شود نیم ساعتی گذشته. می‌آیم بروم که دم در برمی‌خورم به موزع شرکت پخش. دارو آورده و کسی باید تحویل بگیرد. علیرضا هم در حال سفارشِ دارو به ویزیتور کذایی‌ست. پس می‌مانم و داروها را تحویل می‌گیرم و یک ساعت دیرتر می‌رسم خانه. دیگر به پختن گوشت نمی‌رسم. همیشه در برابر خرید زودپز مقاومت کرده‌ام اما این‌جور مواقع می‌بینم شاید بد نباشد گاهی از مواضعم کوتاه بیایم. به ماکارونی قناعت می‌کنم. تا ماکارونی دم بکشد «شب یک شب دو» می‌خوانم. کنجکاوم که چرا عنوان کتاب این است.
    عصر که به داروخانه می‌روم یکی از بیماران که خانم سالمندی‌ست انگار که به مهمانی آمده باشد نشسته است برای پرسنل تعریف می‌کند. بهش سلام می‌کنم. بلند می‌شود و دست به سینه می‌گوید: «سلام از ماست». واقعن کار خاصی ندارد، آمده دلش باز شود. از پسرش بد می‌گوید و از عروسش تعریف می‌کند. از باران تهران و کرج می‌گوید. از پر شدن دریاچه. خانم منصوری می‌گوید که برای شیراز هم از پانزدهم باران پیش‌بینی شده. می‌گوید: «اوووه می‌خوام نیاد دیگه، الان خوبه بارون بیاد، پونزهوم دیگه به چه درد می‌خوره؟» با بیماران هم حرف می‌زند. به خانمی که از سردرد شکایت دارد می‌گوید: «سینوسااته». از آقایی که ویتامین ای گرفته می‌پرسد: «آقو ببخشین ای چی‌چی بود؟» به عباسی که باز می‌آید و آمپول مسکن می‌خواهد و هرچه می‌گویم به گوشش نمی‌رود می‌گوید: «گوش بده به حرف خانوم دکتر». خلاصه که با وجود عباسی و این خانم محترم عصرمان دوفیلمه می‌شود. موقع رفتن از احوالات «آقوی محترمی که همیشه این‌جو بودن» می‌پرسد و متاسفانه خانم منصوری می‌گوید که «میان الان» او هم با شعف می‌گوید که: «اه؟ پس وویسم تو بیاد بیبینمش». تا «آقوی محترم» بیاید از سادگی من تعریف می‌کند. خوش ندارم بگویم پیرزن ولی واقعن از آن پیرزن‌های گوگولیِ خوشمزه است.
    دو داروی ساختنی آماده می‌کنم. یکی برای نیماست که دیر بجنبد کچل می‌شود. نسخه‌ی پروپیمانی برایش پیچیده‌ام. تا چه شود.
    شب که به خانه برمی‌گردم می‌ایستم به ظرف شستن. از جمعه ظرف‌ها تلنبار شده. هم‌زمان تمرین‌جا می‌شنوم. جارو می‌کنم. جمع‌وجور می‌کنم‌. اجاق را تمیز می‌کنم. و بعد از شام دیگر نا ندارم سر پا بایستم.

    https://t.me/Darang_Farzaneh

    پاسخ

62. – تقریبن پنج ساعت سر پا بودم، شش ساعت در ماشین و دو ساعت در حال پیاده‌روی، چه توقعی می‌شود از چنین روزی داشت؟

    – بیش از دو دهه است که جاده سرِ شوخی را باز کرده است و ظاهرن دو دهه‌ی دیگر هم قرار است ادامه دهد.

    – بعضی‌ها طوری جدی با کت‌و‌شلوار کنار جاده می‌شاشند که آدم نمی‌داند این را باور کند یا آن را.

    – کتاب خریدم.

    – بچه‌ی کوچکی با شوق و ذوق آمده بود کتابفروشی که کارت بانکی‌اش را برای اولین بار استفاده کند. صندوق‌دار نادان آنقدر حرف بیهوده زد که بچه فهمید کارتش واقعی نیست، کم مانده بود گریه‌اش بگیرد.

    – ۱۲ مهر ماه، هم سال قبل و هم امسال تاریخ‌های ویژه‌ای بودند؛ عجیب است.

    – پروردگارا، هر بار من همان آدم درمانده‌ای هستم که آبرویش را به شما می‌سپارد و شما دوباره آن را حفظ می‌کنی. معامله‌ی ما همیشه از سمت شما تمام‌و‌کمال اجرا می‌شود و کمتر از این هم نمی‌شود توقع داشت از خدایی که شمایی.

    – الهی شکرت…

    پاسخ

63. امروز روز نسبتا پرباری بود. دیده‌اید وقتی لیست روزتان را پر می‌کنید از کارها و دانه دانه تیک‌شان می‌زنید عجب حس شورانگیزی است؟ امروز به این هم اندیشیدم.
    کمی خطاطی کردم. کمی سیاه قلم کار کردم. بالاخره ملال است این دوره‌ی انتظار برای نتایج رقت‌انگیزِ ارشد. آدمِ تروتمیز، رومیز پهن شده، تیکه به تیکه‌اش یکه می‌خورد و طاقتش طاق می‌شود. اما لذت شنیدن چند شعر از هفت سالگیِ فروغ و نوشتنِ چند سطرِ تحریری، عینن خوردنِ به موقعِ چای است. زیر پوستی انرژی می‌دهد برای ادامه‌ی روز. گذر از ملال.
    چند پرونده جنایی گوش دادم. آدم باید بداند بدترین سناریوها چیستند. و جالبی‌اش این است که برخی‌ها، سیزده نفر می‌کشند و می‌روند روی صندلیِ الکتریکی، و یک سری‌ها … بگذریم. همش بگذریم تا ما را هم از تیغ بگذرانند. شاید اسم مستعار اینجا به دادمان برسد. تا کی می‌خواهیم فرار کنیم تا دست‌شان گردن ما را نگیرد و در حفره بال‌بال نزنیم؟ مرغوار ز دانه شادگونیم. داستان کوتاه روز تولد به خاطرم آمد از مروژک.
    باری، امروز کمی ورزش کردم، کمی فلسفه را ادامه دادم با سپنسر که به او لقب داده‌ام: روستاییِ بدبین. لقبیست که من داده‌امش. شاید شایانش نباشد. باید یادم بماند که ما نظم دهندگانیم به اطلاعاتِ گرفته. و الا اطلاعات زیادند و بسیار زیاد و بسیار بسیار زیاد.
    امروز از همین آقای سپنسر نوشتم در آزادنویسی‌ام و عبارت جدیدی ساختم. ویدیویی دیدم از رشد گیاهی، رشد درخت کاج نقره‌ای بود به گمانم. تایم لپسی از آن در واقع. و می‌آمد و این درخت فلک‌زده را مانند بونسای رشد می‌داد. یعنی شاخه‌هایش را می‌برید، برگ‌هایش را با سیم مفتول می‌بست، ریشه‌ها کمی بیرون از خاک بودند و هرس می‌شدند… درکل دردناک بود و البته نتیجه زیبا بود. عینن جراحی زیبایی، رعب‌انگیز.
    در واقع آقای سپنسر علاقه‌مند بود همه چیز را دسته‌بندی کند. من هم یواشکی این کار را می‌کنم، اما لزومی نمی‌بینم که بعنوان یک برگِ ریز از درخت، بیایم و ببُرم شاخه‌های دیگر را، تا صرفا درخت جهان را زیباتر کرده باشم. درخت جهان وحشی است، رهاست، طبیعی است. مفتول بستنی نیست، شاخه کندنی نیست، برگ چیدنی نیست. و عبارتِ امروز را ساختم: بونسای کردن.
    برای مثال، برخی والدین بچه‌شان را بونسای می‌کنند، من هر روز خودم را بونسای می‌کنم، برخی مدارس کودکان را بونسای می‌کنند. نه که بونسای زشت باشدها، کلی پولش است! اما دیگر درخت، خودش نیست. و چه زیباست باغی که هر درخت فرم خودش را داشته باشد، بچرخی میان درختان بلند و کوتاه، تنومند و لاغراندام، کم سایه و سایه‌گستر و بنازی سر گربه‌ی نگهبان را که عمیقن خواب است.
    بعد از وبینار کمی نان خریدم و شد پیاده‌رویَم. این هم تیک خورد.
    ورزش هم تیک خورد.
    رمان شب های روشن هم تازه شروع کردم و تیک خورد که کمی خواندمش. معروف خوانم و هنوز نمی‌دانم این آثار عجیب را آقای کلانتری از کجا پیدا می‌کند و می‌آورد.
    از جوانی باشد و غرورش، یا از روی سنت‌گرایی، من همچنان علاقه‌مندم به تخلص و به واو معدوله. البته تنوین مسخره است، قبول دارم. ما اینجاییم هر کدام درخت خاصِ خودمان باشیم. شاید من یک چنار جوانم، یکی آلبالو ترش است، یکی کاج است، دیگری بونسای! درکل فضای دلنشینی است وقتی ۲۵ دقیقه کنار نویسندگان و خوش‌اندیشان کلمه هوا می‌کنم روی کاغذ و می‌فرستم برود صاف روی میز معلم.
    شلوغ پلوغ نشود، فکر کردم شاید ما، همان آزادی‌خواهِ داستانِ آقای مروژک ایم. که در قفسی هستیم و رویای آزادی داریم، اما خب به دلایلی نمی‌شود آنطور که باید بشود. پس آواز ولگا ولگا می‌خوانیم و انتخابِ شعر را خیلی جدی می‌گیریم تا خودمان را قانع کنیم که کت بر تن ماست! کت بر تن ما نیست. این جامه‌ی پادشاه است که خودمان پوشانده‌ایم به خود. حس زیبای تیک‌زدن از این غمِ بزرگ ناشی می‌شود و چه خوشگل و خوش‌آفریده است این معنای جدید که منسوب کرده‌ایم به غم‌مان.
    کمی سادیسم لازم است برای لذت بردن از روزهایی چنین.

    پاسخ

64. -اول صبح را شیرجه زدم توی سیاحتنامه‌ی شاردن. فقط گاهی برای نفس گرفتن رفتم توی آشپزخانه و ماش‌پلو پختم برای دخترها و صبحانه چند لقمه‌ای و یک چای و اندکی نظافت. مابقی وقتم را تا ساعت ۱۳ غرق سیاحتنامه بودم‌ اما اثری از صاحب‌بن‌عباد نیست که نیست.
    _شاید ده سطری که از جلد ۳ و جلد ۵ شاردن جسته بودم تایپ کردم.
    _ گزین‌گویه‌ای که از قبل طرحش را انداخته بودم ویراستم و منتشر کردم.
    _کانال دوستانم را خاندم و برایشان محض دلگرمی نوشتم.
    _کانال استاد شاهین را هم دیدم. اه چقد جلو است این مرد. خب یالغوز که باشی و سر خر که نداشته باشی همه‌ی عمر به کامت است. اما نه. مگر مسولیت زندگی و مادرش را ندارد. پس نه همتش بلند است، بهانه نیار.
    -در مورد قتل امیرکبیر خاندم و بعد دست‌خوش قتل امیر که ایمچه‌ی حاجی‌الدوله ایت و نمک‌به‌حرامی حاجب و ناصرالدین‌شاه و‌مهدعلیا که عست و نیست‌شان را صدقه‌سر درایت امیرکبیر داشتند و بعد …
    -یا داشتی از قتل امیر نوشتم.
    -گلبرگ را بردم آنطرف شهر برای کلاس و تا برگردم ساعت ۸ شده بود.
    -کلاس زبان کنار دخترها بودم.
    – مطالعات لین چند رورم راجع به صاحب را تایپ کردم.
    خسته‌ام. شب بخیر

    پاسخ

65. سال واژه: ساده
    امروز یاد حرف یکی از دوست‌هایم افتادم. می‌گفت: «پشت سرت گفتیم چقدر خوبه که همیشه حالت خوبه و لبخند می‌زنی.» نمی‌دانست من هم روزهایی هست که حالم خوب نیست. ولی نشان نمی‌دهم. با لبخندی از کنارش رد می‌شوم. شاید چون بلد نیستم از احساساتم بگویم. این‌قدر بامزه حالم را تعریف می‌کنم که طرف به عمق فاجعه پی نمی‌برد هیچ تازه خنده‌اش هم می‌گیرد.
    اما امروز نمی‌دانم چه شد، پس آن خنده کجا بود؟ وقتی داشتم روی کاغذ می‌نوشتم، گریه‌ام گرفت. وقتی گریه‌ام می‌گیرد، بدنم شل می‌شود. فقط می‌خاهم بخابم.
    https://t.me/+NInbdFU5VD5jMGRk

    پاسخ

66. امروز ساعت ۸ بیدارشدم.۴۵ دقیقه دور دریاچه چیتگر پیاده‌روی کردم. هوا بهشتی بود. ردپای باران دیشب و پس‌ ادامه‌ی آن در نیمه‌شب چاله های کوچک آب رادر چالِ گونه‌ی آسفالت نشان می‌داد. چاله ها تمام آسمان رادر خود جای داده بودند. هوابهشتی بود. روی یکی از چاله های آب پریدم شلوار سفیدم پراز لک آب شد. به نانوایی رفتم . به خانه برگشتم . صبحانه.
    ونیم ساعت آزاد نویسی. کلمه‌ی کتاب رادر مرکز گذاشتم وکلمات مرتبط در اطراف سالادی از کلمات. وشروع کردم چند جمله‌ی گزینه گوی نوشتم سی تایی شد. سه تا رو فعلا انتخاب کردم؛ « کاغذِکتاب، باند پرواز قلم‌ست» ، «کتاب باسیاهی جوهر رویا می‌بافد»
    « کتاب بستر پرورش اندیشه‌ست »
    مشغول درست کردن کتلت شدم طبق عادت همیشگی دوظرف برای سرخ کردن گذاشتم. محتویات سرخ شده رادر ظرف پیرکس گذاشتم تا الباقی سرخ شود. چشمتان روز بد نبیند محتویات ظرف با جاش سُر خورد و ریخت کف آشپزخانه وپرشد از نرمه شیشه.باز جای شکرش باقیست که نصف کتلت‌ها سالم ماند تا اهل خانه گرسنه نمانند. کتاب «ازش چی یاد گرفتی » احمد جوکار را از گاج مارکت سفارش دادم ناهار وکمی خوابیدم تمرین جا را ازدست دادم ولی بعدا گوش دادم مطالب جالبی گفته شد از من هم صحبت شد «زنده باد نیم فاصله».چند نمونه از کارها یی را که برای تمرین رخدادک ، استاد شاهین در گروه گذاشتند را مرور کردم بسیار کمک‌کننده‌ست. از رخدادک‌نویسی خیلی استقبال می‌کنم ودوستش دارم . چند سوال فنی از خانم گلمکانی پرسیدم وایشان هم‌مثل همیشه با رویی باز من را راهنمایی کردند . فعلا حال شام درست کردن ندارم خانواده خودشان یک فکری بکنند. امروز فیلم ندیدم.
    کتاب «با ماه در آواز » درباره‌ی قمرالملوک وزیری را شروع کردم.

    پاسخ

67. دوازده‌ی هفت سال پنج:

    امروز صبح خاستم خساست کنم. اسنپ نگرفتم. گفتم تاکسی که هست. حسابدارِ درونم دستی به هم مالید و گفت: «آفرین، صرفه‌جویی کن.» اما دنیا درس دیگری داشت. راننده ایستاد، دو مسافر بودند و یک صندلی تنگِ وسط. دیرم شده بود. بی‌معطلی سوار شدم. ماشین حرکت کرد. اما ناگهان حس کردم در سلولی نشسته‌ام که مال من نیست و اگر بمانم زندگی همان‌جا متوقف می‌شود. نتوانستم بنشینم. پیاده شدم. اسنپ گرفتم. کرایه‌ام تقریبن دوبرابر شد. حسابدارِ درونم آهی کشید. من هم بی سرزنش آهی کشیدم. نه برای پول. برای اینکه آدم همیشه بهای انتخاب‌هایش را می‌پردازد، گاهی همین‌قدر نقد. این، شاید، تنها عدالتی است که در دنیا وجود دارد.

    روز کاری شلوغ بود. اعداد، فاکتورها، تماس‌ها. ذهنم اما جای دیگری بود. ذهن آدم همیشه جای دیگری است. این را سال‌ها پیش فهمیدم، وقتی اولین بار دیدم که می‌توانم همزمان دو جا باشم: پشت میزِ حسابداری، و پشت میزِ نوشت‌داری. ساعت پنج با دو همکار رفتیم ختم خاله‌ی همکار دیگر. آنجا، میان سیاه و سکوت، به نیمه‌تمام بودن آدم‌ها فکر کردم. به رفتنِ بی‌خبر. مرگ همین است: صفحه‌ای که ناگهان وسط جمله بسته می‌شود. و ما می‌مانیم با کلمه‌های پراکنده از رفتگان. مثل اتاق راسکولنیکوف، که داستایوفسکی آن را نه اتاق، که «گنجه»، «قفس»، و در نهایت «تابوت» می‌نامد — جایی که آدم نه زندگی می‌کند، نه می‌میرد؛ فقط در آن دراز کشیده و منتظر است، نکند من هم در تابوتم.

    بعد با عجله رفتم مطب سعید، بوتاکس زدم. روی پا بند نبودم. شوقِ شروع دوره‌ی نویسندگی خلاق، مرا سرِ ذوق آورده بود و با هر کسی که می‌دیدم، گرم حرف می‌زدم. اینجا بود که انگار شادی‌ای که زیر پوستم موج می‌زد، کار خودش را کرد. پزشکِ همکار خواهرزاده‌ام، سعید، که البته اولین بار بود من را می‌دید، بعد از کمی صحبت از زندگی و تفاوت نسل‌ها گفت: «شما نویسنده‌اید؟» به یاد این جمله افتادم : «یک انسان بیشتر به‌وسیله‌ی چیزهایی که نمی‌گوید شناخته می‌شود.»و در آن لحظه، چیزی شبیه ترس را در گلویم حس کردم. نه خوشحالی. ترس. آدم وقتی کسی چیزی را در او می‌بیند که خودش نمی‌بیند، اول می‌ترسد. و من مثل گرگور سامسا که بعد از مسخ، صدایش را از دست داد و از پشت درِ تنگ اتاقش، فقط می‌توانست صدای دنیایی را بشنود که دیگر مالِ او نبود. ساکت شدم. سعید که حتی روحش هم خبر ندارد من به نوشتن عاشقم، گفت: «نه، خاله حسابداره!» و من میان دو کلمه ماندم. حسابدار؟ نویسنده؟ هیچ‌کدام. من چیزی میان این دو هستم. چیزی که هنوز اسم ندارد. شاید یک انتظار. شاید یک تعلیق. من نویسنده نیستم. من فقط کسی‌ام که دوست دارد بنویسد و هنوز جرأت نکرده.

    موقع برگشتن، برادر همکارم را دیدم. اصرار کرد من را برساند. باز هم آن اتفاق تکرار شد. بعد از قدری گپ و گفت از کار و شرایط فرهنگی و تحصیلات، گفت: «خانم پرهام شما می‌نویسید؟ شبیه نویسنده‌ها حرف می‌زنید.» خندیدم و جواب دادم: نه.
    من فقط تقلید می‌کنم. من فقط صدای آن‌ها را در سرم گذاشته‌ام و از پشت آن حرف می‌زنم. گاهی با صدای خودم از آن‌ها می‌خانم. منی که همیشه در سکوت خودم قدری قلم‌فرسایی و بیشتر کارافزایی کرده بودم، حالا دو نفر در یک روز به من گفته‌اند که شبیه نویسنده‌ها هستم. و این، به جای اینکه خوشحالم کند، مرا می‌ترساند. از همان ابتدا هم خیال نداشتم با نام خودم حتی یک خط بنویسم، یا حتی نزدیک‌ترین کسانم بدانند که در این اتمسفر نفس می‌کشم. اما این بار انگار کسی از پشت دیوار، صدای تایپ‌های مرا شنیده باشد. مثل راوی «بوف کور» هدایت که در اتاقش، میان سایه‌ها و دیوارها، صدایی را می‌شنید که نمی‌دانست مال خودش است یا سایه‌اش. من هنوز باور نکرده‌ام که چیزی برای گفتن دارم. من هنوز باور نکرده‌ام که کلمه‌هایم، اگر هم کلمه باشند، مال من‌اند. اما از آنجایی که برای من، نوشتن و هر چیزی که به یادگیری و نوشتن مربوط باشد یعنی شاهین کلانتری، به فتوای ایشان نماز می‌کنم، همین.

    از شروع دوره کیفورم. از اینکه توی جمعی هستم که می‌اندیشند, کسانی که بی‌هوا و حاشیه، در ابعاد واقعی می‌فهمند. بزرگ‌اند، نه به صرف عنوان. برای من هر لحظه اینجا بودن، یعنی یادگیری. همین نشانه‌ها یعنی من در راه و جای درستی هستم. شاید هم آدم‌ها همیشه چیزی را در ما می‌بینند که ما هنوز آماده نیستیم ببینیم. شاید این، شکلِ دیگری از تنهایی است: اینکه دیگران زودتر از خودت، تو را می‌فهمند.
    به هرحال می‌دانم من نویسنده نیستم و نمی‌خاهم باشم همین که اهل نوشتن باشم، کافی است. پشت در ایستاده‌ام. و این دو نفر، بی‌آنکه بدانند، در را کمی هل دادند. من اما هنوز دستم روی دستگیره است. هنوز نچرخانده‌ام. و نمی‌دانم آیا خاهم چرخاند یا نه. تنها چیزی که می‌دانم این است: پشت آن در، اتاقی هست. و من، برای اولین بار، صدای نفس کشیدن چیزی را از آن طرف می‌شنوم. شاید خودم باشم. شاید نویسنده‌ای که هنوز به دنیا نیامده. و شاید هم فقط وهم است، خیال است ، زندان است .هرچه هست، زندان قشنگی است. و من به یاد کامو می‌افتم ، تنها اشکال زندان این است که آدم نمی‌تواند در را از داخل قفل کند.

    پاسخ

68. آمدم بگویم نخواستم بیایم. آمدم بگویم توانی برای نوشتن ندارم. آمدم بگویم حاضر. آمدم یک کلمه بنویسم و گزارش نیک را هوا کنم و تمام. آن کلمه را پیدا نمیکنم اما. بعضی روزها هم اینطوری می‌شود. کلمه‌ات نمی‌آید. مثلا امروز هیچ‌چیزی ننوشتم. فکرهایم را چپاندم زیر قالی فعلا نبینمشان. باسن مبارک را گذاشتم روی صندلی، درِ دکون (درِ لپ‌تاپ را می‌گویم؛ لپ‌تاپ برای یک گرافیست دکونش محسوب می‌شود) را باز کردم و شروع کردم به طراحی کتابِ ن. قبلش هم کلی دنبال خرت‌و‌پرت‌های گرافیکی گشتم که بی‌حاصل ماند. چهار پنج ساعتی در دکون بودم و بینش هم غذاعکی هول‌هولی خوردم و برگشتم به کار. هرجور حساب می‌کنم یا گردنم باید خورد شود یا کار تمام شود. لعنت به ددلاین‌های نزدیک. وسطش هم سوال‌های انگلیسی پدرشوعر را می‌پاسخیدم. تمام استعدادهایم در لحظه فعال بودند. سی‌پی‌یوام فشاری شد، گردن را از داست دادم. موس زیر دستانم جان داد. دیگر رمقی نماند. به تخت پناه آوردم و نویسنده‌ساز را گشاییدم. دیرتر رسیدم و دیدم که بله استاد با چهره‌ای جدی تق‌تق‌کنان دارد می‌نویسد. ننوشتم. معده‌ام می‌سوخت. فاموتیدین‌ جان را بلعیدم. کمی سعی کردم بخوابم تا برای جلسه اول کلاس نویسندگی خلاق پرانرژی باشم. خوابم نبرد. امروز همه چیز سر ناسازگاری دارد. معده‌ام جیز و ویلیز می‌کند. من هم یک تیکه پیتزا می‌اندازم توی حلقومش. گاهی هم روش‌های تربیتی معکوس جواب می‌دهد. خب جواب نداد. کلاس شروع شد و فکرِ معده را انداختم گوشه مغزم. یکهو پرت شدیم در صحنه. استاد داستان خواند. چه داستانی. از شب یک شب دو خواند. دوست دارم زودتر شروعش کنم. دلم کاغذی‌اش را می‌خواهد. پله و آسانسور. چه جهانی رو‌به‌رویم باز شد. باید در این هفته به صحنه‌مان فکر کنیم. به دو شخصیت‌مان. من انسان و همزاد را انتخاب کردم. فکر کنم مثل خر گیر کنم. شاید عوضش کنم. نمیدانم. دو تا نمایشنامه باید بخوانیم. ذوق‌زده‌ام. دوست دارم همین الان در هواپیما باشم به مقصد خانه. در فهرست کلمات اکنون من، هنوز هم خانه، شاه‌کلمه‌ش است. بازگشت به خانه. خانه خیلی فراتر از چهاردیواری طبقه دوم ساختمان مهر خیابان اردیبهشت است. تا انتهای شب معده‌ام قل‌قل می‌کند. نمیدانم چه می‌پزد. شاید کلمات رهانشده از مغزم به معده‌ام کوچ کرده‌اند. ننوشتن معده درد است. کلمات در مغزم جیلیز و ویلیز می‌کنند. درِ دکون را باز می‌کنم‌. به موسم یک شوک الکتریکی می‌دهم برای چند دقیقه‌ای وول وول بخورد تا کارمان کمی جلو برود. درد گردنم را هم میچپانم زیر قالی. یک پاراگراف نوشتم که بگویم کلمه‌ای پیدا نکردم. گاهی هم اینطور می‌شود. کلمه‌ات نمی‌آید.

    گزارش نیک ۱۲ مهر

    فاطمه شَبِّه
    https://t.me/faashnevesht

    پاسخ

    1. از با جزییات نوشتنتون خوشم اومد.ممنونم

       پاسخ

69. دل‌اسیری میان عقل و جنون
    چه باکی،
    وقتی هستی،
    آزمون‌های رنگارنگ و سخت تدارک می‌بیند.
    بندِ امیدِ دل را قوی می‌کنم.
    به قول بیدل دهلوی:
    «هر جا نفسی هست، ز هستی گله دارد
    دیـوانـه و هشـیار همـین سلسلـه دارد
    بر وحـشت ما خرده مگیرید که عاشق
    چون اشک همین یک دلِ بی‌حوصله دارد»
    از استرس خواب‌نموندنِ جوجه‌هام صبح ساعت شش پریدم.
    غافل از این که هر دوشون طبق عادت بیدار شدند و مثل وزغ منو نگاه می‌کنند.
    بساط صبحانه و تنقلات لقمه‌های زنگ تفریح‌شون رو، به‌راه کردم.
    آماده و ترگل‌ورگل، مثل دوتا شکوفه‌ی بهاری راهی مدرسه‌شون کردم.
    یاد سال‌های دور افتادم که صبح ها خودم هم با بچه‌ها راهی مدرسه می‌شدم. چه عذابی بود هماهنگ کردن و رسوندن بچه‌ها به مدرسه و سر ساعت توی کلاس درس آماده بودن.
    چشمی به هم زدیم و دنیا گذشت…خدا بیامرزه بانو هایده رو.
    دوباره خوابیدم. عادت به این‌همه زود بیدار شدن نداشتم. نزدیک ظهر رفتم سراغ تحویل سفارش‌های رب و آذوقه‌های سالانه. البته دست‌تنها نتونستم از ماشین تا دمِ آسانسور بیارم و از دختر همسایه کمک خواستم.
    بعد از نهار و روزنگاری و آزادنویسی، رفتم سراغ خوندن ادامه‌ی کتاب زنده به گور. چند تلفن بی‌موقع پرید وسط برنامه‌ریزی‌م.
    وبینار تمرین‌جا و بازخوردهای استاد، کلاس درس بود برام.
    بماند که شوخ‌طبعی استاد و حرف‌هایی که نمی‌دونم چه‌جوری و با چه سرعتی به ذهنش می‌رسه، در خوش‌گذشتن و زودگذشتنِ وبینار بی‌تأثیر نیست.
    رفتم داروخانه. فقط یک قلم از داروها م رو داشت و همین گند زد به روحیه‌م.
    کمی توی پارک قدم زدم تا کمی آروم شم.
    خودم رو رسوندم به نویسنده‌ساز.
    آزادنویسی‌م با ناسزا و خالی‌کردن خشم شروع شد و با شکل گرفتن داستان کودکِ «سنجاقکی که بال‌ش زخمی بود»، تموم شد.
    تمرین‌های گویندگی رو رکورد کردم و فرستادم.
    جلسه‌ی نقد گویندگی خیلی طولانی شد و مجالی برای کارهای تیک‌نخورده‌م باقی نگذاشت.
    چند خطی در کانال تلگرام و گزارش نیک و خواندن
    مقاله‌ی « جادوی شعر» پایان نیک‌‌کاری‌های امروزم بود.

    پاسخ

70. کتاب تمام شد. کوررنگی گرفتم، بعد یه استراحت کوچولو، فردا میرم سر وقت یه کتاب دیگه.
    نویسنده‌ساز: آزادنویسی خوبی شد. اولش با این جمله که کودکی در زمین رویا می‌‌کارد، شروع شد و بعد جلو رفت و رسید به اینکه کودک قصه‌، پَر و بالی درآور و پرواز کرد در ارتفاع. بر فراز اقیانوس‌ها و صخره‌‌های تنگ و باریک. جایی دور. داستانم رو دوست داشتم.
    من و مشق‌های آراد.
    پیاده‌روی.
    آزاد‌نویسی.

    پاسخ

71. امروز ساعت ۸ بیدارشدم.۴۵ دقیقه دور دریاچه چیتگر پیاده‌روی کردم. هوا بهشتی بود. ردپای باران دیشب و پس‌ ادامه‌ی آن در نیمه‌شب چاله های کوچک آب رادر چالِ گونه‌ی آسفالت نشان می‌داد. تمام آسمان رادر خود جای داده بودند. هوابهشتی بود. روییکی از چاله های آب پریدم سلواریفیدم پراز لک آب شد. به نانوایی رفتم . به خانه برگشتم . صبحانه و چای ونیم ساعت آزاد نویسی. کلمه‌ی کتاب رادر مزکز گذاشتم وکلمات مرتبط در اطراف ستادی از کلمات وشروع کردم چند جمله‌ی گزینه گوی نوشتم سی تایید سه تا رو فعلا انتخاب کردم؛ « کاغذِکتاب، باند پرواز قلم‌ست» ، «کتاب باسیاهی جوهر رویا می‌بافد»
    « کتاب بستر پرورش اندیشه‌ست »
    مشغول درست کردن کتلت شدم طبق عادت همیشگی دوظرف برای سرخ کردن گذاشتم. محتویات سرخ شده رادر ظرف پیرکس گذاشتم تا الباقی سرخ شود. چشمتان روز بد نبیند محتویات ظرف با جاش سُر خورد و ریخت کف آشپزخانه وپرشد از نرمه شیشه.باز جای شکرش باقیست که نصف کتلت‌ها سالم ماند تا اهل خانه کرسنه نمانند. کتاب «ازش چی یاد گرفتی » احمد جوکار را از گاج مارکت سفارش دادم ناهار وکمی خوابیدم تمرین جا را ازدست دادم ولی بعدا گوش دادم مطالب جالب گفته شد از من هم صحبت شد «زنده باد نیم فاصله» چند نمونه از کارها برای تمرین رخدادک را که استاد شاهین در گروه گذاشتند را مرور کردم بسیار کمک‌کننده ست از رخدادک‌نویسی خیلی استقبال می‌کنم ودوستش دارم . چند سوال فنی از خانم گلمکانی پرسیدم وایشان هم‌مثل همیشه با رویی باز من را راهنمایی کردند . فعلا حال شام درست کردن ندارم خانواده خودشان یک فکری بکنند امروز فیلم ندیدم
    کتاب «با ماه در آواز » درباره‌ی قمرالملوک وزیری را شروع کردم.
    شبتان نیک

    پاسخ

72. ۲۲:۰۰یکشنبه

    یک مرحله از رشد هست که تو یک حس غمگینی داری ولی نه بخاطر رنج‌ها بخاطر تغییر مسیر زندگیت
    رشد با از دست‌دادن همراه است.
    من امروز آگاهانه درحال رشد و از دست‌دا‌دن هستم
    بی‌رمق و‌ خسته از دوسگ زدن برای زندگی‌ام
    امروز شناور بودم روی دریای‌زندگی
    حالِ هیچ نداشتم ولی راه‌رفتم در آفتاب ظهرگاهی.
    یک پست از عطار گذاشتم در درون( کانال‌تلگرام این مَنِ شریف)
    «آنچه می‌جویی تویی و آنچه می‌خواهی تویی
    پس زِ تو تا آنچه گم کردی، ره بسیار نیست
    💬عطار نیشابوری

    چندتا استوری در اینستاگرام ول‌دادم برای سبک‌شدن بارِشانه‌هایم.
    پستی در اینستاگرام ادیت کردم گذاشتم برای خَلق‌خدا و‌ آگاهی‌بخشی و انجام‌وظیفه و رسالت و‌ این داستانها .
    در مجازی حقیقی بودم امروز
    ولی در دنیای‌حقیقی، هیچ
    مستند معنوی و بی‌کلام باراکا سامسارا را میبینم که نگاه ما را به دنیا گسترش نمیدهد جِر میدهد.
    از کودکی عادت به روز‌نویسی دارم تقریبا از ۱۲ سالگی وقتی هیچ گوش‌شنوایی‌برای کودکگویی‌هایم نبود به جان قلم و‌کاغذ می‌افتادم.
    این حال‌کثافتم رو‌ دوست‌دارم‌ این تاریکی قبل روشنایی برایم آشناست برای منی که سالها در تاریکی‌های درون بوده‌ام آشناست.

    برای ادامه حیات چندخطی در سررسید چرمی مشکی‌ام هم مینوشتم.
    بدرود بگفتم خواب را🤍

    پاسخ

73. یکشنبه ۱۲ مهر
    ✨نوشتن از خاب و صفحات صبحگاهی
    ✨آماده‌شدن و آراسته‌کردن خود برای رفتن به سر کار.
    ✨تحمل راه و مسیر تا رسیدن به تهران.
    ✨خاندن و گشتن در کتاب فرهنگواره فارسی خلاق و نوشتن کلمات متروک در دفترچه و سعی بر جمله‌سازی با آنها. در واقع بازی با آنها.
    ✨خوش و بش و خوردن صبحانه با همکارا.
    ✨انجامیدن دو کلاس گروه‌درمانی.
    ✨رونویسی از حافظ(روز دهم):
    «عشقبازی کار بازی نیست ای دل سر بباز
    زان که گوی عشق نتوان زد به چوگان هوس»
    ✨نوشتن گزارش گروه‌درمانی.
    ✨رسیدن به خانه و دوش‌گرفتن و ناهار خوردن.
    ✨انجامیدن چند جلسه مشاوره آنلاین:
    (سه مادر با سه موضوع مشترک. گریه‌ و ترس بچه‌ها در مدرسه)😔
    ✨گوش‌دادن فایل وبینار و نوشتن کلمات هفته
    (روم سیاه اون اوایل چند هفته نوشتم متاسفانه مستمر نبود)🥴
    ✨آزادنویسی

    پاسخ

74. گزارش سی و هشتم
    سال واژه: تبدیل
    _ صبح به زور خودم را بیداراندم. لپ تاپ را قاپیدم و شروع به نوشتن سفرنامه کردم. خوب و کافی نوشتم، به نظرم چیزی به اتمام و ویرایش نهایی نمانده.
    _ کمی رزیدنت ایول بازی کردم‌.
    _ برای نهار یک کوکو سیب زمینی بزرگ مناسب برگر درست کردم و از زیباییش لذت بردم. البته به پیشنهاد مادر.
    _ در سکوت بعدازظهر دوروبر ساعت دو یا سه نویسنده ساز ۵۴۳ را پخش کردم و همراه وبینار ادامه نویسی کردم. سعی کردم کلیشه نباشند بنابراین بین آن‌ها چندتایی جفنگ خنده‌دار جا خوش کردند. سه صفحه ادامه نویسی هایم شد. ده مورد تقریبا برای هر کدام. شیرین بود. ذهنم فرمان چیدن واژه‌هایی کنار هم را داده بود که تا به حال نچیده بود.
    _ عبادتی کوتاه داشتم‌.
    _ از بزرگ ترین نیکی‌های روزم رسیدن به دومین روز پیاده روی‌ام بود. مسیر را نزدیک‌تر انتخاب کردم که اگر اژدهای بارش بیدار شد راحت‌تر برگردم.
    چرا گاهی موقع پیاده روی و رد شدن چندباره از کنار آدم‌هایی که نشسته‌اند معذب می‌شوم؟ البته در هر صورت ادامه می‌دهم. این توهم زیادی دیده شدن از کجا می‌آید نمی‌دانم.
    _ گربه‌ی کوچک خوش طرح و نقشی فرآیند قدم‌برداری تندم را مختل کرد. نازش کردم و به راهم ادامه دادم. حواسم بود که پشت سرم راه افتاده و از این که در این مسیر دوستی یابیده بودم کیفور شدم. یک لحظه گمش کردم و یهویی با چیزی برخورد کردم.
    چرا گربه‌ها می‌پیچند بین پاها؟ البته این حرکت را دوست دارم اما نه در آن حال. هم نزدیک بود خودم زمین بخورم هم ناخواسته قدمم با گربه برخورد کرد.
    اول ازم فاصله گرفت بعد دوباره صدایش کردم.
    کمی برایش توضیح دادم که عمدی نبود. او هم فروتنانه پذیرفت و دوباره به سمتم آمد.
    _ دیگر اینکه بعد آنچنان ضعفی کردم که انگار هر لحظه به غش کردن نزدیک می‌شدم.
    این هم از مصائب مدت‌ها ورزش نکردن و دوباره آغازیدن.
    حالا هم شاید دوباره کمی بازی کنم. کتاب شرق بهشت را هم که نوجوانی خریده بودم و نصفه رهایش کرده بودم، گذاشتم بالای تختم تا دوباره شروعش کنم‌.
    _ ساعت یازده و ربع است. بازی کردم. زیاد. صدای یکی از شخصیت‌های ترسناک بازی از سرم بیرون نمی‌رود. امیدوارم شب راحت بخوابم. فردا باز هم بازی می‌کنم؟ به گمانم بله.

    پاسخ

75. داستان چگونه کار می‌کند: فصل همدلی و پیچیدگی چه کوتاه‌. چه تسلی‌بخش برای مصرف‌کننده و تولیده‌کننده‌. می‌فهمد باهاش کارش عبث نیست‌‌. فصل زبان چه ریز‌بینانه می‌شکافد هر واژه را. گوشه اشاره‌ای دارد به لایه‌ی واژگانی سبک. خوب است اما از منبعی‌ فارسی‌زبان بیشتر آید به کار. به کار فارسی‌زبان. هم خاننده نمی‌فهمد ظرافت مثال‌ها را و هم نبود فرسی و عبدالرضایی و باقی کم‌لطفی است. رو به اتمام است.
    سنگر و قمقمه‌های خالی: چه طنزی. چه ارتباطی بین بخش‌های داستان. چه ظریف به تمسخر می‌گیرد زبان رسانه را. رسانه‌ی آن موقع که به شکلی خیلی کریه‌تر هنوز هست. شناسنامه‌ی سوم بچه‌ی شناسنامه‌های یک دو است. حال چرا نانمش سنگر و قمقمه‌های خالی؟ نماد و استعاره؟ از چی؟
    آوای بوقلمون: از انسیه اکبری است و باید نسیه‌‌گون خاندش‌‌. خوراک کیخاب است. پشتوانه‌اش آخر اسطوره است. لزومن یونان و رم هم نه. یهود و جهود. هر شعری فهمیدنی نیست. شعرهایش هم‌قد آقای شناسا. شعرهایش مثل ایشان گریخته از ایران. بی‌سانسور. سطرهایی ازش:
    گردانه‌ی آتشین و بالدار
    پسران عجیب‌الخلقه می‌زایند
    …
    پاهای تو را گرفته‌ام
    که ساقه‌های تاک‌اند در واژن‌ام

    ایوانووف: چند دیالوگی بیش نه. چه شوک ریزی وارد می‌کند وقتی می‌گوید به زنش بی‌احساس شده. آیا چخوف این‌بار رابطه‌ی زن و شوهری را می‌برد زیر ذره‌بین؟ خاننده که نویسنده‌ی همین سطور است با دیدن ایوانووف یاد محققی می‌افتد در دایی وانیا. شاید هم نام نمایش‌نامه باغ آلبالو بود. خاننده مدیریت دانش شخصی‌اش همچون سایر بخش‌های زندگی‌اش قهوه‌ای است.
    در باب صداع: این هم توضیح می‌خاهد؟ در مورد صداع است دیگر. گویا مصاحبه‌گر دخل و ربطی دارد به سودابه. چنان نثر گیرا و آسان‌فهمی داشت که پس از چند صفحه‌ی ناقابل چشمان مبارک خاننده بسته گشت. از وبیکار هم جا مانده به همین سبب. البته صرفن قصد داشت ده پانزده‌ای حضور یابد و بعد به قولی فلنگ را ببندد.
    مهدی امینی: در ساعت هفده به دلم دلهره افتاد/ شاهین و وبینار مبادا رود از یاد. در یاد بود و نرفت خاننده که فعلن به نویسنده ارتقا مقام یافته.
    قلبم ترانه‌ی تکرار است: شاپور بچه تربیت نکرده مار پروارنده. کامیار انگار نه انگار تخم دو فرهنگی است. تازه هر فرهنگی هم نه. فروغ که نامدار است در شعر معاصر و شاپور که چیزی آفریده به نام کاریکلماتور.( نویسنده که باز نزول یافته به خانندگی آگاه است بر تولد این واژه توسط شاملو اما هر چه نباشد شاملو به کار شاپور چنین اسم و رسمی بخشیده.) گزیده‌ی پدر جمع کرده و گشاده‌دست بوده در گزینش. غالبن گوز هستند تا گزیده. تمام تمرینات پدر در یک مورد را به ثبت رسانده. تمرین قابل توجه از آتش: آتش از ترس جان آب را با دیگ روی سرش می‌گذارد. نمونه‌ی ضعیف‌تر: ‌آتشی که آب را بدون دیگ روی سرش می‌گذارد خاموش می‌شود.
    آزادنویسی:( زبان قاصر است از.)
    نفهمی: خاننده- نویسنده به هویت زشت و کثیف دانش‌آموزی بازمی‌گردد. گیس‌های خیش را می‌کند تا شاید ریاضی را بفهمد. نمی‌فهمد که نمی‌فهمد. پس حفظش می‌کند.
    خطاطی: در حد خرده‌عادت. چندین‌بار و چندین‌بار حرکت دادن قلم بر مشق.
    شاید کاریکلماتور: ترکیب ادبیات با خطاطی باعث تولید کاریکلماتور از سیاه‌مشق می‌شود.
    همسفر: نویسنده با شیوا کاظمی در مورد کاری در زمان خانندگی‌اش حرف زد. در واقع گفت سنگر و قمقمه‌های توخالی وامدار زبان رسانه است. جلد دو مجله‌ی نویسنده هم به میمنتی و مبارکی به انتشار رسید. تشکرات لازمه صورت گرفت.( برای نویسنده سوال چرا دارد ادای بهرام را در می‌آورد که البته خود بهرام هم ادای مجری‌های تلوزیونی را در جاهایی در می‌آورد.)
    به تصرف در آمدگان: مهدی سرباز. شعرهایش شعاری؟ اصلا و ابدا. مثل مهدی موسوی پر از اندام جنسی و خشم نیست با این حال آرام و سر به زیر هم نیست. اصلن مگر می‌شود ترانه‌ی ایران را خاند آن هم با صدایی مهربانانه و آرام؟ شعرهایش حرکت دارند. تصاویرش ملموس و زنده و نه صرفن استعاری. سطرهایی ازش:
    پرنده دیگر پری نداشت که با آن بنویسد
    و صدایش در گلوی هیچ سطری نمی‌نشست
    شعر« به هدر می‌رود خیابان» دخل و دیالوگی دارد با بوف کور؟ بینامتنی؟ خنزپنزری دارد آخر. نویسنده- خاننده این شعر را به عنوان شعر نمونه‌ی سال بر می‌گزیند. صرفن چون داور زمانی قرار بود زن جناب محترم صادق هدایت شود.
    پنج‌جمله: نویسنده قانونی نانوشته دارد که پنج‌جمله آزادپرسی کند. صرفن نه فقط در مورد کلمه‌ی روز. امروز کلمه ماه بود و سوالاتش هم تا حدی از ماه. در مورد جنسیت و داستان‌های عاشقانه‌ی ماه سوال کرد. جواب هم داد. طبق آخرین گزارشات از تحقیقاتش ماه و خورشید هر دو زن هستند. پس لنزبین‌اند. این نتیجه خود سوالی ایجاد می‌کنند. چه کسی ستاره‌ها را زاییده؟ داده‌ها می‌گویند ماه اما این داده‌ها قبل از کشف لنزبینی بوده.
    مدرسه‌ی نویسندگی به مثابه‌ی تریاک: نویسنده- خاننده- دانش‌آموز( که مانده این‌ها را با نیم‌فاصله بچسباند یا خط تیره.) برای آن‌که ان غروب غم‌انگیز را هزل‌انگیز کند وارد گالری بشد. وارد آلبوم خصوصی بشد. نودهای استادش و الهه و الباقی همسفران را دید. ویدیوهایی هم از قر استاد دید. در یک دستمال قرمزی هم تکان می‌داد. در یکی خود استاد تریاک استعمال می‌کرد. در یکی سیبیل هیتلری گذاشته بود. در یگی از گربه‌ی خود رونمایی کرده بود. چه‌قدر نویسنده دلتنگ پیشو شده. در یکی استاذ نبود. مبینا وبینار را بگذار کرده بود. لنا هم وصل شده بود برای ترویج نامه‌نویسی. چندتایی اسکرین‌های نازلی بودند از الهه در موقعیت‌های. خنده‌آفرین. چند اسکرین هم از الهه‌ی آب در ایران باستان و شیخ اوویس فرهادی. الهه‌ی آل نقاشیش را نشان داده بود. شیخ اوویس گفته بود الهه‌ی آب در هر هنری دست داد. ساز هم می‌زند. پیانو؟ گیتار؟
    اسکیس:«هر» برای همان لوگوتایپ یا هر عن دیگر خودش.

    کانال: https://t.me/hphp137

    پاسخ

76. گزارش نیک

    خب حالا. ساعت نه شب و گزارش نیک. می‌شود جور دیگری بود. با این جمله‌ی همین چند دقیقه پیش داشتم برای کسی می‌گفتم.  من  تصمیم را گرفته‌ام حتا اگر روزی از نوشتن و این فعالیت نوشتن و هنر دور بی‌افتم دوباره به نوشتن برمی‌گردم.  و این رابطه‌هایی که با نوشتن بر مبنای حمایت با رعایت حریم شکل داده‌ام بسیار می‌پسندم. چراکه تمام آنهایی که می‌شناسم. برای یادگیری گرداگرد هم چمع شدند. و این یادگیری محدودیت‌های اچتماعی که فرهنگ وسنت از حتا در مواردی مذهب به آدم تحمیل می‌کند. و مانع رابطه می شود. از بین برده است. همین یادگیری و این‌ها همه حاصل این پرسش است. که می‌شود جور دیگری بود. جور دیگری رابطه ساخت؟ جور دیگری هنرمند بود؟ جور دیگر هم زبانی کرد؟ جور دیگری بهینه‌زیست؟ این از کاوش روزانه… برویم سراغ گزارش نیک. اگر در نسبت با اهداف باشد چی؟ یعنی گزارش نیک، بشود گرارشی از پیشبرد اهداف. بدرد شما می‌خورد. یا دست کم بخشی از گزارش نیک. مثلا هنوز دنبال هاست می‌گردم  و هنوز نیافتم.  اما بالاخره من سایتم  را راه‌اندازی می‌نمایم. اما امروز یک غم هم تجربه کردم پس از کش‌وقوس‌های فروان با مادر سر این‌که برویم انقلاب. کتاب دیالوگ  به همراه دو کتاب دیگر. تصمیم‌ گرفتم. از ایران کتاب سفارش بدهم. چون این هفته‌ی مادر پر است. هفته‌ی بدهم معلوم نیست چه ماجرایی پیش‌آید.  ایران کتاب هم به ما آناناس نشان داد. کتاب را نا‌موجود نشان داد. به لطف نبود کاغد یا کمبود کاغذ. کتاب ها اغلب «آناناس»  دلم برای شعر تنگ شد. به زودی دوره‌ی شعر برگزار می‌شود. که من هم بعد از مدت‌ها به آن پیوستم. راستش می‌خاستم تنهایی مسیر شعر را پیمایم. که دلم نیامد. فقط می‌ترسم گاز‌خورد باران بشوم. چون خیلی وقت است از شعر دور افتادم.

    علی آراسته 
    #نیک‌روز

    پاسخ

77. گزارش‌نیک”1405/6/12″ مهر. روز یک‌شنبه.

    دعا خاندم. سپاسگزاری بعد از غذا را انجام دادم.

    کتاب”بی‌لنگر” از بهمن شعله‌ور را خاندم و امروز تمام شد.

    کتاب”عقرب‌کشی” از شهریار مندنی‌پور را خاندم.
    کلمه‌برداری هم از همین کتاب انجام دادم.

    کتاب”فیل‌ در تاریکی‌” از قاسم هاشمی‌نژاد را شروع کردم.

    جمله‌قصار‌ی در کانالم از پاترین‌ پاندر هوا کردم.

    نویسنده‌ساز شرکت کردم.

    مراقبه کردم.

    می‌خاستم در مورد مطلبی بنویسم این‌جا، اما آن مطلب یادم نیامد که نیامد.

    اینم از نیک‌نیک امروز.

    https://t.me/speechoff

    پاسخ

78. گزارش نیک چهل و پنجم هم از راه رسید.
    چهل و پنج روز است که روزمان را توصیف می کنیم.
    از جنبه های مختلف به آن نگاه می کنیم.
    این که چه کار مفیدی انجام دادیم یا از چه چیزهایی درس گرفتیم.
    امروز تا ساعت ۱۸:۳۰ در شرکت بودم.
    یادگیری و آموزش امروز لذت بخش بود.
    تامین کنندگان به صورت حضوری به شرکت آمدند و با هم جلسه داشتیم. توضیحات تکمیلی به دوستان داده شد.
    در آخر هم ۱۵ درصد توافق شد که هزینه را عودت دهند.
    این اضافه کاری که بیشتر برای آموزش خودم بود باعث شد که نتوانم در وبینار محبوبم شرکت کنم.
    افسوس وقتی بنا به دلایلی نمی توانم در وبینار حضور داشته باشم غمگین می شوم.
    به خانه که برگشتم پاهایم از شدت راه رفتن و ایستادن درد می کردند.استخوان هایم لمس و بی حس شده بودند.
    زیاد ایستاده بودم.
    یک لیوان چای خوردم با کیک کشمشی.
    به حدی خوشمزه و لذیذ بود که دلت نمی خواست با کسی تعارف کنی.
    و هنوز دچار تردید و بلاتکلیفی در تصمیم گیری آینده.
    نمی دانم چه کار کنم و چه چیزی به صلاح من است.
    فقط خودم و کارهایم را به خدا می سپارم. هر چه خیر است همان شود.
    از خداوند می خواهم که قلب و ذهنم را آرام کند و آرامشی به من دهد که هیچ چیز خرابش نکند.

    پاسخ

79. دیشب پری‌شب بود می‌گفتم: «وقتی بعد ده ساعت اسکرول، شارژت تموم شد و یه لحظه به خودت اومدی که عه، قرار بود درس هم بخونیم‌ها
    و بعد اومدی خیز برداری سمت سیار، تامل کن. دست نگهدار.
    بذار پنج دقیقه بگذره. در و دیوار ببین. بعد.»

    فردا کلاس دارم. هشت و نیم صبح. شاید مجبور بشم پیاده برم.
    یعنی، باید زودتر بخوابم.
    نه پنج. مثل هر روز.
    لباس شستن و حموم و ریش‌زنی هم مونده که نمی‌دونم کجای دلم بذارم.
    از همه مهم‌تر اما درسه.
    درس. باید پیش‌خوانی کنم. بشینم و با ده دوازده سوالِ جزوه ور برم.
    سخته. خیلی سخت. می‌خوام گریه کنم. فاصله افتاده چند روز از آخرین خوندنم. و ترسناکه الان.
    می‌ترسم.
    اما خب مجبورم بخونم. چون نمی‌خوام روز دیگه‌ای بگذره که سرکلاس، احساس احمق‌بودن می‌کنم.
    اخیرا به نظرم رسیده آدم همین تصوریه که از خودش داره.
    چهارتا کار انجام میدی و حست خوب میشه به خودت.
    سوق داده میشی که بهتر و بیشتر کار کنی.
    حتی اگه از بیرون، اوضاعت واقعا داغون باشه.
    باز برداشتت از خودت، وامی‌دارتت به حرکت.
    یا می‌کوبونتت زمین دیگه. اینم هست‌.

    مجبورم شروع کنم. دست بردارم از فرار.
    مثل الان. که می‌بینی قایم شدم پشت نوشتن.
    پشت سوگلی.

    نگاه می‌کنم به خطوط این نوشته. به نقطه‌هایی که بعد از هردوکلمه میذارم.
    ناامیدم کرده شکل نوشتنم. میگم کاش از نوشته‌هام جدا بودم.
    ولی خب، نیستم.
    من فراتر از نوشته‌هام نیستم.
    من تجسم نوشته‌هامم و نوشته‌ها تصویر من.
    یکی هستیم. متاسفانه.
    متاسفانه؟
    الان حسم به تاسف نزدیک‌تره.

    زمانی هم ناشیانه‌تر، جمله می‌نوشتم ده خط.
    دارم اتفاقا یکی‌شون رو. هر وقت می‌خونم خنده‌ام میگیره:

    «آنگاه که یافتم خداوند در قلبِ شکستهِ مظلومان خانه دارد، بر آن شدم تا با فریادرسی از خلقِ خدای راهی سوی او یابم و اینک هرچه مینگرم‌ علت همه‌ی دردها و رنج‌ها و ظلم‌ها و تبعیض‌ها و فقرها و بی‌عدالتی ها و ابتذال‌ها و پلشت‌بازی‌ها در حکومت، اقتصاد، فرهنگ، آموزش، هنر و… چیزی جز نظام برده‌داری نوین یعنی این نظام طبقاتیِ برپایه‌ی سرمایه داری نیست و نخواهد بود که چون انگلی به جان حاکمیت جمهوری اسلامی افتاده و روز به روز تنها اسمی از اسلام را برجای می‌گذارد…»

    بگذریم.
    سه شنبه پیش، مکالمه‌ای پیش اومد با یکی. اتفاقی. و اون طرف بعدا کانالمو چک کرد و اتفاقی‌تر رفته به یکی از دوستام که قهر بودیم گفته: حیدر نامه‌ای نوشته به یکی از دوستاش.
    کنجکاوی دوستم، باعث شد، بخونه pdf رو و بفهمه خطاب به اون نوشته شده.
    کی؟ چارما پیش.
    و یک دوستی دوباره جون گرفت.
    کانالمو چک می‌کردم امروز.
    دیدم باز پست‌های دیگه‌ای هم هست، که آخرین هم‌رسان شدنشون برمی‌گرده به هفته پیش.
    به اون فردِ کنجکاو.
    خیلی حس خوبی بهم دست میده.
    فکر می‌کنم لذت نوشتن و پرداختن به هنر همینه.
    می‌نویسی و صبرمی‌کنی از بین صدها بازدید، بالاخره برسه دست یه خواننده واقعی. یه مخاطب.
    این که واسطه شناختنت حرفا و نوشته‌هات باشه، خیلی دوست داشتنیه.
    یاد حرفِ محمدرضا شعبانعلی افتادم(+)
    چقدر قشنگ قشنگ می‌گفت:

    «…وقتی در شبکه های اجتماعی حرف می‌زنی، عموماً سفر در مکان را به سفر در زمان ترجیح داده‌ای.

    حرفت به سرعت در جاهای مختلف پخش و نشر می‌شود. خیلی‌ها در نقاط مختلف زمین آن را می‌خوانند. اما فردا یا پس فردا یا هفته‌ی دیگر، مردم به سراغ حرف‌های دیگر و افراد دیگر خواهند رفت. حتی اگر پیش خودت هم بمانند و دوباره به صفحه‌ی تو و حرف‌های تو سر بزنند، حرف‌ها و افکار قدیمت زیر خروارها محتوا، مدفون خواهد شد.

    وبلاگ نویسی، عموماً‌ از جنس سفر در زمان است. می‌نویسی که شاید امروز یا فردا یا ماه بعد یا سال بعد یا وقتی که نیستی، حرف‌هایت از حصار زمان بگذرند و در اختیار دیگران قرار گیرند. این همان سبکی است که همه‌ی بزرگان، در همه‌ی تاریخ رعایت کرده‌اند. چه بسیار حرف‌ها و نوشته‌ها که در زمان زنده بودنشان، خوانده و شنیده نشده یا لااقل مورد توجه جدی قرار نگرفته است. اما آنها، می‌خواسته‌اند حرف‌شان و فکرشان از مرزهای زمان عبور کند تا آیندگان، دوباره وادار نشوند به آن حرف‌ها فکر کنند. این شیوه‌ی اندیشیدن و ثبت اندیشه‌ها بوده که باعث شده فرهنگی بماند و تمدنی رشد کند که اگر جز این باشد، آیندگان من و تو، چاره‌ای ندارند جز اینکه از خراش‌های نامفهوم درها و دیوارها و سنگ‌های گورمان، به فراخور نیاز و زمان‌شان، قصه‌ای بسازند و به من و تو نسبت دهند.

    اگر سفر در زمان را انتخاب کنی، خود به خود، در قید مخاطب نخواهی ماند. نه از نظر تعداد و نه از نظر سلیقه و دغدغه.»

    #گزارش_نیک

    پاسخ

80. از شیری کدر صبح تا تیره‌ترین آبی شب،
    دور خودم چرخیده‌ام. هزار کار کرده‌ام و هیچ یادم نیست چه کار . کاش خستگی اینقدر از من، قوی‌تر نبود.

    پاسخ

81. زیبایی همان‌ جایی است که فهمیده می‌شود.
    _ثورو

    ۱. زودتر از همیشه بیدار شدم. فرصت کردم با خودم خلوت کنم.
    ۲. با گوشواره‌های جدیدم سرگرم شدم و یکی را برای امروز انتخاب کردم. تا آخر روز هم مشغول صدای جیرینگ جیرینگشان بودم.
    ۳. مشتری داشتم و تا ظهر درگیر کار بودم.
    ۴. سر ظهر به دوستم زنگ زدم و سه ساعت باهم حرف زدیم. درمورد همین سریالی که دیشب دیدم. همچین روز هایی را دوست دارم، تمام دغدغه‌ها را کنار می‌گذاریم و چنان از داستان و شخصیت‌های سریال حرف می‌زنیم انگار ما هم بخشی از خود داستانیم و با شخصیت‌های سریال آشنایی چندصد ساله داریم.
    ۵. نیم ساعتی حیاط شرکت را بالا پایین کردم و کتاب خواندم.
    ۶. پاهایم کف اتاق را هنوز لمس نکرده بود که سر از حمام درآوردم. لباس‌هایم را هم با دست شستم. همه‌ی کارها را پشت سر هم تندی انجام دادم که ادامه‌ی شب فقط سریال ببینم.
    ۷. امشب برای نوشتن گزارش نیک، تنبل‌تر از همیشه بودم. بعضی وقت‌ها که می‌نویسم با خودم غریبی می‌کنم و کلمه‌ها دیگر کلمه نیستند. هیچ نوشته‌هایم را درک نمی‌کنم.

    پاسخ

82. سال‌واژه‌ام: زن.
    ۶ونیم بیدار شدم. آنقدر منقطع خابیدم و کابوس دیدم که ترجیح دادم صبحانه نخورم. تا ۷و۵۰ دقیقه چشم‌هایم را بسته نگه داشتم. بعدش لباس پوشیدم و رفتم درمانگاه.
    شلوغ بود. یک زوج ۷۰ ساله حسابی پروانه‌های توی دلم را تکان دادند. طرف‌های ظهر مامان زنگ زد که دم درم بیا ببینمت. هایلایت امروز بغل کردن مامان بود. داشت برمی‌گشت خانه. برایم سبزی و مواد غذایی خریده بود. من هم خربزه و انارهای روستا دادم ببرد خانه.
    بعد از کار سرگرم آشپزی شدم‌. سریالم را دیدم.
    سردرد داشتم. بعدازظهر دوباره خابیدم.
    غروب را ندیدم.
    بیدار که شدم مشغول سبزی پا‌ک‌کردن و شستن و خرد کردن و نیمه‌آماده‌کردن مواد غذایی شدم. زمان زیادی گرفت.
    برای خودم بهانه آوردم که خسته‌ام تا درس نخانم. نیم ساعت بیشتر نخاندم.
    خانه بهم‌ریخته است. ظرف‌ها نشسته. حوصله‌ی تمیزکاری و مرتب‌کردن ندارم.
    بعد گزارش احتمالن بروم دوش بگیرم و قسمت آخر سریالم را ببینم و بخابم.

    پاسخ

83. دیر بیدار شدم. سخت بود از جا کنده شدن. کلاس سوانح ترافیکی و کلاسی درباره‌ی سوانح در جوان و نوجوان.

    باران هم خیلی کم می‌بارید. با فاطمه بودم.

    آمدم خانه. تمرینجا را بودم. و قبلش آماده بودم که بروم. هی می‌گفتم خب پاشو برو دیگر، سه ساعت است آماده نشسته‌ای. اما انگار باید رسالتم را در اذیت کردن به اتمام می‌رساندم و بعد می‌رفتم.

    رسیدم به کافه. نشستم و دفترم را باز کردم و نوشتم. هات چاکلتی هم سفارش دادم. باورت می‌شود این اولین باری بود که تنهایی رفتم کافه؟ قبلن می‌رفتم و می‌گرفتم و برمی‌گشتم. البته تنها که نبودم، قرار بود درباره‌ی دورهمی‌های خاندن و نوشتن با صاب‌کافه‌کتاب صوبت کنیم.
    مرد سیبیلوی جدی که همان اول گفت (که انگار مهمترین کار باشد) مدیریت حواشی است که مهم و سخت است. بعد هم درباره‌ی ادبیات ادب دارد گفت و اینکه جلسات خشک و کمی صمیمی باشند خوب است. می‌فهمم چه می‌گوید. راستش نه نمی‌فهمم. اصلن چرا باید بفهمم. ننه‌م مدیریت حواشی پاس کرده یا بابام. بعد هم از کارهایی که کرده و خورده توی دیوار گفت و نه، استاد راست می‌گوید، «برگی، پاییزه ها.» برگ‌هایم داشت می‌ریخت.
    البته نه آنقدر. قابل پیش‌بینی است.

    خلاصه که برگشتم خانه و کمی نوشتم و بعد نویسنده‌ساز آغازید. باز هم نوشتم و آغاز با جمله‌ی داستانِ…
    این تمرین را در صدداستان خیلی دوست داشتم. جرقه‌نویسی. توی دانشگاه به همکلاسی‌هایم گفته بودم و آن‌ها هم جرقه‌های باحالی می‌ساختند.

    بعد هم رقصیدم و آرایشم را هم پاک نکرده بودم و هی خودم را نگاه می‌کردم. این ریملی که تازه خریدم خیلی خوب است. اما دلم می‌خاهد ازین رژهای قرمز استیکی بخرم که جنسش خوب باشد البته.

    بعد هم با بچز جلوس داشتیم و با فائزو درباره‌ی وبینارها صحبت کردیم و نصیرو که فکر کنم از وضعیت نت خسته شد و عاح به معنای واقعی کلمه عاح برایش رخ داد و ندا هم تازه رسیده بود خانه.

    بعد هم روزنویسی کردم.

    «تمرین» را هم وسط کلاس که زمان استراحت بود خاندم.

    پاسخ

84. صبحم را پر انرژی آغاز کردم. آزادنویسی صبحگاهی‌ام پر از ماچ و بوسه شد.

    باران نرم پاییزی نم‌نمک می‌بارد. هوا سردتر شده. بخاری تمام تلاشش را می‌کند. باید یک پتوی ضخیم‌تر از کمد بردارم.

    از حال و هوای جوانی مسکوب خواندم. در دستان عشق اسیر شده است‌. آیا اسارت واژه‌ای مناسب است؟ آیا می‌توانم این واژه را در کنار عشق به کار ببرم؟ او رنج می‌برد.
    … از او دل کنده است. یا همانطور که خودش می‌گوید به قول سایه« دلش با دل او سر شدست.»و مسکوب در سردی این عشق می‌سوزد.

    یکی از بیشمار نکاتی که شب هول به من آموخت نقطه گذاری بود. حذف «و» های اضافه و استفاده از نقطه برای جداسازی جمله‌‌ها است.

    کارگر‌ها را دیدم که زیر باران زمین را حفر می‌کردند. ایده‌ی رخدادکم را گرفتم. نوشتمش. اما میل به انتشارش نداشتم. ویرایش نکردن. همانطور رهایش کردم.

    نیمی از بعد از ظهرم صرف تعقیب مگسی مزاحم شد. شاید بعدها یک ربات بسازم. ربات حشره کش. جلوی در بگذارمش تا وقتی حشره‌ای وارد اتاق شد سریع دنبالش بدود و او را بکشد‌.

    تمرین خط را شروع کردم. خوب نبود. فکرم مشغول بود. دستم لرزان بود. نوشتم. دستم حرف‌هایش را بیرون ریخت. آرام شد. ساکت و ساکن شد. دوباره خط تمرینی را از سر گرفتم. اینبار نتیجه خوب شد.

    از چنین گفت زرتشت‌ نیچه خواندم. کتاب را به رگبار بستم. رگبار کلمات. باید این کتاب را بسوزانم تا خدایی نکرده دست کسی به آن نرسد. آنوقت خدا می‌داند چه دشنام‌ها که نصیبم نمی‌شود.

    در وبینار آزادانه نوشتیم‌. اولش چرت و پرت نوشتم. جملات بی‌سرو ته و بی‌ربط. اما چند دقیقه بعد داستانی شکل گرفت. از همراهی با آقای تیموتی غرق لذت بودم. اما وقتی قرار شد آقای تیموتی عاشق شود وقت تمام شد.

    پاسخ

85. امروز وبینار شرکت کردم +آزادنویسی
    وبیکار الهه‌جان شرکت کردم
    کلاس حافظ 🥱
    و آخر شب هم داستان نقاش از چخوف را خواندم با ترجمه‌ی گلشیری
    🧷یک بیت زیبا از حافظ:
    می بیاور که ننازد به گل باغ جهان
    هر که غارتگری بادخزانی دانست
    کلمه‌ی مورد علاقه‌ی امروزم که بهش برخوردم گلرنگ بود.

    پاسخ

86. سال‌وازه‌ام: ریل‌گذاری
    صفحات صبحگاهی نوشتم.
    مامانم را رساندم ترمینال که برود تهران.
    سریال «صد» را دیدم.
    ناهار درست کردم.
    سریال dead city را دیدم.
    دخترم را به کلاس ریاضی بردم.
    پیاده‌روی کردم.
    در وبینار نویسنده‌ساز شرکت کردم. باز هم با هم آزادنویسی کردیم.
    کانالم را به روز کردم.
    شام پختم.
    روزنویسی کردم.
    ۱۰ صفحه از «قمارباز» را خواندم.
    ۱۰۰ جمله آزادنویسی کردم.
    کمی زبان اسپانیایی خواندم.
    ۱۰ صفحه از «اثر مرکب» را خواندم.
    غزلی از سعدی خواندم.
    کلمه‌برداری کردم.
    نشانی کانال من:
    https://t.me/bargmoments

    پاسخ

87. سال واژه: ماراتن معکوس.
    روز واژه: نوشگاه.
    حالا که درحال نوشتن گزارش نیک هستم، پشت یک میز نشسته‌ام نه همان همیشگی، بلکه تصادفی.
    چند صفحه آزاد‌نویسی کردم. مثل یک فضانورد در فضا معلق و حیران.
    از پیشی عکس گرفتم. توی چشمام نگاه می‌کرد.
    یک بخش از کتاب «یک بخشش» از «تونی موریسون» را خاندم. آرام و باطمأنینه. هرچند اخیراً عجولانه کتاب خاندم.
    باید بعد خانه بروم. به آخرین BRT یا خط محلی برسم.(هرکسی نداند فکر می‌کند در ناپل گم شده‌ام.)
    قهوه با همان اندک سیروپ دیگر مزه‌ی کاغذ گرفته.
    فکر کنم بروم در پوشه بنشینم.
    ساعت هفت شده و به اتوبوس محلی نمی‌رسم پس می‌افتم در خط BRT.
    دو سه پست در کانالم.
    https://t.me/setabdi

    پاسخ

88. صبح می‌خواستم زود بیدار شوم و بروم آزمایش بدهم و بعد بروم دانشگاه جلسه‌ی گزارش یکی از بچه‌ها.

    ولی دیر خوابیده بودم و هر کاری می‌کردم از جا کنده نمی‌شدم. ساعت شد ۸ و ربع و دیدم تا بروم آزمایشگاه دیر می‌شود و گفتم خب فردا می‌روم. دوباره سرم را گذاشتم و خوابم برد و سری بعد که پا شدم ۹ بود. باید ۹ از خانه درمی‌آمدم.

    گفتم خب نمی‌رسم الان که. پیام می‌دهم عذرخواهی می‌کنم که نمی‌آیم و آزمایش هم برای فردا. تا ۹ و ربع در رخت‌خواب بودم و دیدم اصلاً دلم راضی نمی‌شود این‌طوری. می‌گفتم ای کاش صبح بیدار شده بودم و می‌رفتم و خیالم راحت شده بود.

    بعد با خودم گفتم خب الان برو. اشکال ندارد بگذار دیر برسی. ولی برو، بعدش هم آزمایش بده. دیر بود. باید در راه می‌بودم و هنوز در رخت‌خواب بودم. ولی گفتم بروم بهتر است.

    بلند شدم و مثل قرقی لباس پوشیدم و تاکسی گرفتم تا مترو و بدوبدو رفتم و وقتی رسیدم هنوز جلسه شروع نشده بود. چقدر کیف کردم.

    بعدش هم ناهارم را گرفتم و رفتم آزمایشم را هم دادم و خیالم راحت شد. اصلاً بار بزرگی شده بود در ذهنم که الان می‌بینم هیچ چیز خاصی هم نبود.

    خلاصه که صبح داشتم شروع می‌کردم سرزنش کردن خودم و بعد گفتم ولش کن پاشو برو و رفتم و همه چیز تمام شد رفت. هیچ وقت آن همه که فکر می‌کنی گند نخورده در همه چیز.

    https://t.me/f_mahmudpur

    پاسخ

89. ☘️یکشنبه ۱۲ مهر ۱۴۰۵
    سر ساعت ۶ صبح بیدار می‌شوم. با نوشتن صفحات صبحگاهی و فهرست روزانه، به افکارم سروسامانی می‌دهم. تا قبل از صبحانه دو فصل از تقویم بی‌هدفی را پیش می‌برم. در این جمله تأمل می‌کنم: «بی‌قراری توأم با فعالیت کاری باید جای خود را به آرامش توأم با تأنی و درنگ بدهد.»
    صبحانه تخم‌مرغ می‌خورم. روزهای باشگاه به پروتئین بیشتری نیاز دارم. یک ساعت قبل از باشگاه می‌روم پارک. پیاده‌روی در فضای پراکسیژن بدنم را برای تمرینات پیلاتس آماده‌تر می‌کند.
    علاوه بر نوشتن به اعجاز پیاده‌روی نیز پی می‌برم. به ذهن می‌سپارم لابه‌لای خواندن و نوشتن و یادگیری و فعالیت‌های روزمره نیز، قدمی بزنم.
    در مسیر بازگشت به خانه یک‌جفت جوراب سفید که روی ساقش شکوفه‌های ریز صورتی دارد برای خودم می‌خرم. دوش می‌گیرم. کمی استراحت می‌کنم. ناهار می‌خورم. چند صفحه از دفترچه‌ی خاطرات و فراموشی محمد قائد را از نظر می‌گذرانم. کلمه‌برداری می‌کنم. در تمرینجا حاضر می‌شوم. روی تخت دراز می‌کشم. کتاب «آداب روزانه»ی میسن کاری را دست می‌گیرم. خوش‌خوشان می‌خوانم. پلک‌هایم سنگین می‌شود. بیهوش می‌شوم. یک ساعت بعد چشمانم را باز می‌کنم. قوزک پای راستم در خواب گرفته. نمی‌توانم پایم را حرکت بدهم. آرام‌آرام تکانی می‌دهم. دادم به هوا می‌رود. همین‌طور درازکش روی تخت می‌مانم تا خودش از خر شیطان پیاده شود. بیست دقیقه‌ای طول می‌کشد. در وبینار نویسنده‌ساز ۲۵ دقیقه قصه می‌نویسیم. به رسمِ یکشنبه‌ها حال و هوای این روزهایمان را در قالب فهرستی از کلمات ثبت می‌کنیم. انفجاری و به‌سرعت. استاد از کتاب باغ در باغ هوشنگ گلشیری می‌خواند. از نیمایوشیج می‌گوید و شعر معروفش: ترا من چشم در راهم. من از یادت نمی‌کاهم.
    در ادامه‌ی پرسه‌زنی‌هایم در مدرسه‌ی نویسندگی، ویدئویی از استاد می‌بینم: چگونه جملات بهتر و خواندنی‌تری بنویسیم؟ صحبت بر سر نوشتن جمله‌های کوتاه کوتاه است. و ستایشِ نقطه‌گذاری زیاد در متن. استاد سه کتاب معرفی می‌کند از جمله: «مسافرنامه»ی شاهرخ مسکوب. می‌کوشم در گزارش نیکم این شیوه را به‌کار بگیرم.
    برای تکرارآموزی فایلی از وبینار نویسنده‌ساز را گوش می‌دهم. گزارش نیک را نهایی و ارسال می‌کنم. قبل از خواب یک داستان کوتاه از چخوف می‌خوانم. باز هم کلمه‌برداری می‌کنم.

    امروزِ من و دستِ نویسنده‌ساز:
    پیاده‌روی✅
    کلمه‌برداری ✅
    هزارکلمه✅
    تکرارآموزی✅
    گزارش نیک✅

    پاسخ

90. تو یادداشت‌های قبلی‌ات پرسه زدی‌. دلت خواست یکی را ادامه دهی‌. بقیه داشت انگار‌. گفت‌وگوی تو و ماه بود.
    نوشتی. هوا شد تو کانال.
    پرسه تو کانال همسفران را آغازیدی. به‌به و چَه‌چه‌کنان ادامه دادی. عجب نثرهایی. عجب کِیفی‌.
    سری زدی به گروه مدیریت رسانه‌ی شخصی. یکی از دوره‌های پُرکاربرد مدرسه‌‌ی نویسندگی. مرور کردی مطالبش را.
    گزارش نیک امروز را هم نوشتی. از زبان من.
    |زهرا کردوالی|
    https://t.me/ZahraKordevaly

    پاسخ

91. ده دقیقه به 8 رسیدم دانشکده و مستقیم رفتم طبقه 1 که طبقه کلاس‌های دانشجوهای ارشد بود. در کلاس 3 بسته بود در لابی نشستم و از کتاب «لمس» خواندم. حالا قصه خودش را پیدا کرده و دارد پیش می‌رود. تا دانشجوها بیایند و کلید پیدا شود یک پومودورو از کتاب را خوانده بودم. تا ظهر کلاس داشتم. فرصتی هم پیش آمد که پی‌گیر انتخاب واحد دانشجو بودم. تازه متوجه شدم که دانشجو داشته استادش را راضی می‌کرده ازش امتحان بگیرد و ورود من گویا جلوی این مسیر میانبر را گرفته. والد سرزنش‌گرم شروع می‌کند که کمی بیش‌فعالی نمی‌کردی شاید به نفع دانشجو می‌شد. بزرگسالم اما می‌گوید به چه قیمتی؟ بعد تو کارت را مطابق آئین‌نامه اساتید مشاور درست انجام دادی بی‌خیال این غرغرو باش. ظهر یکی از استادمشاورهای دانشجو توی جلسه دفاع پروپزالش بودم. یاد جلسه پیش‌دفاع آنلاین خودم افتاده بودم نمی‌دانم چرا صدای میکروفون ورودی قطع شده بود و صدای اساتید را نشنیده بودم از اضطرابم پیامها را هم نگاه نکرده بودم و همین‌طور داشتم برای خودم توضیح می‌دادم. با تماس استاد راهنما متوجه شدم که اتفاقا خیلی وقت بوده که گفته‌اند تمام کنم و من بی‌توجه داشتم برای خودم توضیح می‌دادم.

    آخرهای جلسه احساس کردم باز سرم درد می‌کند و چشم‌هایم دارد از حدقه در می‌آید. در خانه بعد از نماز و ناهار و کمی نشستن پیش خانواده، یک مسکن خوردم و رفتم خوابیدم. هشدار گوشی را تنظیم نکردم. پس امروز هم در وبیکار سرزبان و وبینار نویسنده‌ساز آنلاین حضور نداشتم.

    بیدار شدم دیدم سردردم بهتر است، نمی‌خواهم زود بروم سراغ آنتی‌بیوتیک. امیدوارم با بخور و دود عنبرنساء بتوانم سردرد سینوزیتی را محدود کنم. بعد از نماز، پادکست وبینار نویسنده‌ساز را گوش دادم و 30 جمله‌ی قصه‌ی … را آزادنویسی کردم. یکی از جمله‌ها را ادامه نویسی کردم. سرعتم کم شد. انگار فهرست که می‌نویسم بیشتر فکر می‌کنم. در ادامه، استاد بخش‌هایی از «جادوی شعر» گلشیری را خواند.

    درگیر دانلود و نصب اپلیکیشن تاپ شدم برای استفاده‌ی احتمالی از سماکارت بهزیستی.

    به پادکست وبیکار امروز الهه علیزاده گوش دادم. به مؤلفه‌های دیدگاه از زاویه دیگر نگاه کرد و تقسیم‌بندی دیگری به کار برد. یا نه همان تقسیم‌بندی اول زمان، مکان و زاویه‌ی دید را شکافت. مبینا جان از ترجمه گفت و استفاده‌ی بی رویه از «آیا» در ترجمه.

    چند نکته ویراستاری هم در کانال «کارگاه ویراستاری و درست‌نویسی» را خواندم و یادداشت برداری کردم.

    امشب نتوانستم مطالعه‌ی درسی داشته باشم. می‌روم بخور استفاده کنم و بخوابم.

    1405.7.12
    قهرمانی
    #گزارش_نیک

    پاسخ

92. صبح بود و مدرسه و بچه‌ها. باز هم کلی غایب. به قول یکی‌شون: «خانم هر روز آب می‌رویم.»
    عصر بود و پیاده‌روی و کتاب. باد خنک، آسمان صاف و ابرهای پنبه‌ای. چند صفحه خواندم که هوا تاریک شد و همه‌جا تیره و مخوف. برگشتم.
    شب بود و خستگی و خواب. بال‌بال می‌زنم برای آخر هفته و یک دل سیر، خواب.

    پاسخ

93. – آزادنویسی شد هزار کلمه.
    – رها و ناهشیار می‌نویسم رسید به صفحه ۱۱۱.
    – یوتوب‌گردی شد ۳ ساعت.
    – به وب‌سایت‌های دوستم نگاهی انداختم.
    – یک اسکریپت برای ویدئوی شورت یوتوب نوشتم.
    تمام

    https://t.me/zahrahabibi9626

    پاسخ

94. امروز مدرسه سخت بود. شمارش چندتا چندتا نمی‌رفت تو مخ بعضی بچه‌ها. بهش می‌گفتم پنج‌تا پنج‌تا دسته بندی کن. دور کل شکل خط می‌کشید‌.
    به آن یکی می‌گفتم سه‌تا سه‌تا بشمر سه ساعت با انگشت از سه تا شش را طول می‌داد تا برود جلو.
    از حق نگذریم بعضی هم تند و تند حل می‌کردند و می رفتند جلو. اما امان از این ترمزهای کلاس. که خانمی تو کلاس ضمن خدمت بهشان می‌گفت رحمت‌. می‌گفت عصبانی نشوید از این بچه‌ها. این‌ها رحمت کلاس هستند و من نمی‌دانم گاهی چطور آرام باشم در برابرشان. توضیح می‌دهم. با آرامش راهنمایی می‌کنم ولی وقتی سرت گرم است، آن طرف یک نفر روی صندلی می‌ایستد و یا دو نفر دیگر دعوا می‌کنند، آرام بودن سخت می‌شود.
    امروز بین علوم و ریاضی و قرآن و فارسی گذشت. فارسی هم گفتم؟ یادم نمی‌آید. روزها قاطی شده با درس‌ها درهم. ولی می‌دانم همه‌ی تکلیف‌ها را نگاه کردم. فردا نگاه نمی‌کنم اما.
    از مدرسه که برگشتم. ناهار سر هم بندی شده‌ای خوردم. تکالیف را فرستادم تو گروه شاد و پیامی هم گذاشتم برای اولیا که اگر ناقصی دارد کتاب بچه‌شان، تقصیر خودشان است نه من که ده‌بار تکرار می‌کنم هر چیزی را.
    با مرجان تلفنی حرف زدم. از بچه‌ها می‌گفت و می‌خندیدیم. نوشتم و نوشتم. هذیانی هم نوشتم و انتشار.
    شب هول را خواندم. خط کشیدم زیر جملاتش که چقدر تکرار روزهایمان را می‌گوید.
    ورزش کردم با اپتیت. همان کلاسی که فاطمه هم باهاش ورزش می‌کند. دوستش داشتم. نه سبک بود نه سنگین.
    نویسنده‌ساز را بودم. لیست‌های امسالم را درست کردم و فرستادم برای پدرشوهرم که اضافه کند ته دفتر کلاسم و سیمی کندش. انقدر که برگه کم دارد دفتر کلاس امسال.
    سوالات هدیه و اجتماعی و علوم هم نگاهی انداختم که کچلم کردند اولیا بس پیام دادند سوال نمی‌فرستی؟ مثلا خودم نمی‌دانم؟
    مرغ‌ها را گذاشتم بپزد و رفتم حمام. برگشتم و آشپزی کردم. با همکارم تلفنی حرف زدم. سهیل آمد و مامان زنگ زد حالم را پرسید چون کمی قبلش توی گروه گفته بودم بی‌حالم و حس سرماخوردگی دارم.
    شام خوردیم و جمع و جور و چای.
    هنوز هم حس سرماخوردگی دارم. لعنت به این اوایل پاییز و بچه‌های مدرسه که فقط مریضی دارند. کاش زود بیخیالم شود.
    بینی‌ام کیپ است و افتادم توی دشک. دلم بغل می‌خواهد و خواب. همین.

    پاسخ

95. صبح مثل هر روز زود بیدار شدم. دیشب به سختی خوابم برد. بعد از کلی آزاد‌نویسی و تخلیه اضطراب؛ که البته ته مانده‌ای از آن در وجودم ماندگار شد. تا ظهر کار مفیدی جز چند مرتبه نوشتن که آن هم از سر استرس و بی‌قراری بود نکردم. نتیجه را که دیدم استرس را به خانه‌اش فرستاده و نشستم به انجام کار‌ها.
    شاید قرار است از یک یا دو هفته‌ی دیگر زندگی‌ام شکلی دیگر بگیرد.
    دوره‌ای بسیار فعال بودم. ورزش، نوشتن، درس و مدرسه تمام وقتم را پر کرده بود؛ اما این یکی دو سال آن‌قدر بیکار بودم که احساس ناخوشی نسبت به خود دارم.
    گشتی در مدرسه نویسندگی و کانال دوستان زدم. گزارش نیک خوانده و از هوای سرد مهر لذت بردم.
    لحظه‌ای که در حال و هوای خواندن گزارش نیک هستم، زندگی‌های متفاوت و مکان های متمایز نسبت به هم را تجربه می کنم. انگار که من شخصیت آن‌ها هستم. شادی دیگر روزم دیدن نامم در بین نویسندگان گزارش نیک بود. تا به حال این اندازه خوشحال نبوده‌ام.
    فیلم دیده و نامه‌ای برای دنبال‌کنندگان لذت نوشتن هوا کردم.

    ۱۲-۷-۱۴۰۵
    #گزارش‌نیک
    #مهلا‌طهماسبی‌زاوه
    https://t.me/ma0hlq

    پاسخ

96. «شازده کوچولو» را تمام کرده‌ام و شدم بچه‌ای که دلش از رفتن شازده کمی گرفته، ولی حالا با دیدن ستاره‌ها می‌خندد.
    از سر کار برگشتنی ۲۰ دقیقه‌ای آزادنویسی کردم. باید تخلیه می‌شدم.
    می‌خواهم «فرهنگ داستان‌نویسان» را شروع کنم. کتاب کت و کلفتی است و فکر نمی‌کنم که خانش کل‌اش در یک دوره صلاح باشد. فعلا مقدمه و تعاریف اولیه را می‌خانم تا بعد چه پیش آید.
    سپاسگزار بودنم، چشم‌انتظار سه‌شنبه‌ی شعرآبستن.

    پاسخ

97. 1. سال‌واژه‌ام: استمرار
    2. امروز بخشی از کتاب«عادت‌های اتمی» رو خوندم. موضوع در مورد این بود که برای شکستن یه عادت بد باید فاکتور رضایت‌بخشی رو ازش بگیری حالا چجوری مثلن یه تنبه‌ آنی برای این عادت تبدیل کنی که بلافاصه وقتی انجام دادی تنبیه را برای خودت در نظر بگیری.
    3. امروز به مدت بیست دقیقه دویدم اولش کمی خسته شدم اما وقتی پنج دقیقه بیشتر دویدم دیگه کم کم افتادم روی غلتک. البته ناگفته نماند که ده دقیقه‌ام قبلش هم پیاده‌روی کردم.

    پاسخ

98. حلزون انگار سِحر شده است. شبیه نقاشی‌های قدیمی روی غارهاست و کمی به گوزن شبیه.
    خسته‌ام و بی‌حال و خوابالود.
    کاش این مریضی گورش را گم کند دیگر.
    کمی خواندم.
    برای دوستی از خطم عکس‌هایی فرستادم. خودش خواست. گفت از خطم خوشش می‌آید می‌خواهد نوشتنش را تمرین کند.
    برای گروه کلاس با صدای از چاه‌آمده ویس‌هایی فرستادم و درس‌ها را توضیخ دادم.
    خسته‌م. تنم خسته‌ست.
    شب بخیر

    پاسخ

99. این رسمش نبود.
    این چه رسمیسیت که تو ناز کنی یک‌طرفه
    این نشد کار که من ناز کشم یک طرفه
    رسم دنیا همینه. تا بوده همین بوده و هست. یه جای کار همیشه می‌لنگه، دل بی‌غم در این عالم نباشد . خلاصه تا دلت بخواد حتی اگر هم نخواد، کفه ترازو همیشه به یه طرف سنگین‌تره. غیر این بود یه عالم رو چه جور سر کار میذاشتن برای عدالت‌خواهی و عدل‌پروری.
    شکرگزاری روزانه امثال منم بابت احقاق حق و رعایت عدل نیست. برای یادآوریه که هر چی هست خوشه، هر چی نیست خوشه چون حتما تو دست یکی غیر من اما مثل منه

    یه تور قهوه ” سفرنویس” گذاشته چند ساعته با پیشنهاد کاوش در محله‌های قهوه‌پز و قهوه پراکن. دلم میخواد برم اما پرسه تنها بسه، دلم پای سفر میخواد گاهی.
    پس ” بگذر ز من ای بی‌وفا من هم گذشتم”
    دیشب بعد از گزارش نیک چند پست نه چندان وزین اما آهنگین توی تلگرام هوا کردم و امروز دو پست رفتم یکی برای وبینار رایگان بازاریابی محتوا از کافه دی ام، دیگرس دوره خلاقیت کلامی از کانال محتوافام.( هر دو انتشار دوستانه بود)
    هیچ حسابی برای انتشارها ندارم جز حساب دل.
    گلفروشی رفتم برای خرید هدیه قبولی دانشگاه. پیلم به سانسوریا، بنسای و اینها بود.

    چندین شات از آسمان و ابرها با درختان گرفتم.
    پیاده‌روی شش هزار گام
    گلوم درد می‌کنه، تب هم دارم

    پاسخ

100. 📝 #گزارش_نیک ۱۴۵

     📙کتاب لاشه لطیف رو تموم کردم بنظرم این کتاب ایده خوب اما داستان پردازی و پیرنگ ضعیفی داره واقعاً خیلی تحت تاثیر قرارم نداد… 📗امروزم دو ساعت مطالعه درسی کردم یه ساعت آیین دادرسی مدنی با ۳۶ تست و یه ساعت حقوق مدنی فیلم آموزشی+ ⛴طراحی اسکیس کشتی برای چالش گروه نقاشی و👀 شرکت در وبینار روزانه نویسنده ساز آقای کلانتری و👂شنیدن قطعاتی از شعر آقای گلشیری «شاید نفرین باد بود که مرغان گریختند؛ زمان هرگز از درو باز نخواهد ماند؛ گلهای کاغذی را با اشک ابیاری کن شاید که پرنده باز بخواند» ✍و نوشتن داستانی با ایده مرد دانشمندی که تمساح های خاصی پرورش میداد تا به طور غریزی انسان های نابغه رو بکشن اما یه روز بر خلاف برنامه دختر بچه ی معلولی رو…+🎧تا صفحه ۱۳٠ کتاب صوتی جای خالی سلوچ با صدای آرمان و چشم خوانی پی دی اف الکترونیکی کتابش رسیدم. 🌙قبل خواب برای داداشم اشعاری از فروغ و قصه مربای شیرین هوشنگ مرادی کرمانی رو با بلند خوانی خوندم.🐟برای ناهار و شام تن ماهی و پلو کشمش خوردیم.🪣شستن بلوز مدرسه داداشم.
     12مهر1405 مریم باقری
     @Maryamwriter_2 چنل تلگرام

     پاسخ

101. باز هم از خستگی زیاد دوشب نتوانستم گزارش نیک بنویسم یعنی به شب که میرسم هر چی که فکر می‌کنم با اینکه کار زیاد کرده ام باز هم فکر می‌کنم روز تکراری بوده و کار مفیدی انجام ندا ده ام. اما امروز تصمیم گرفتم متفاوت تر فکر کنم و ببینم با نگاه کردن و فکر کردن به رفتار آدمها، امروز تصمیم گرفتم اگر ازرفتار کسی ناراحت میشوم از وجه منطقی نه احساسی به طرف مقابل بازخورد بدهم و خودم را نادیده نگیرم، در یک مورد موفق شدم و توانستم حق خودم را به لحاظ مادی بگیرم با اینکه طرف با منت با من رفتار کرد اما به جهنم حداقل حرف خودم را زدم که بداندرفتار درستی با مخاطب خود ندارد. مدتی است سرکار که میروم نیروی جدیدی آمده که باید به او کار یاد بدهم. آدم صبوری است، اما حجم مواردی هم که باید یاد بگیرد خیلی زیاد است، اما خوب با صبوری و سکوت کارش را انجام می‌دهد ولی خوب، آموزش هم انرژی بر هست. داشتم فکر میکردم تمام مواردی را که دارم به او آموزش میدهم تجربیات سالها کار کردنم هست که هیچ کسی به من آموزش نداد و خودم همیشه تنها کار کردم و یاد گرفتم. اما الان از آموزش دادن آن خوشحال هستم، شاید این کار مفیدی باشد که این روزها انجام میدهم. بعد از ظهر بعد از اینکه از یک ترافیک طولانی به خانه رسیدم. به پیاده روی رفتم و به کتاب فروشی رفتم و کتاب آهستگی میلان کوندرا را خریدم، چند صفحه ای از کتاب را خواندم به نظرم جالب آمد خریدم. یک مرض هست که دارم کتاب نخوانده و نصفه نیمه خوانده زیاد دارم اما باز هم کتاب میخرم‌.
     امروز به حرفها و ناراحتی‌های همکارم گوش دادم، همیشه خودم را درگیر ناراحتی هایش میکردم اما امروز فقط شنونده بودم، انرژی کمتری صرف شد، چون هر دفعه هم که انرژی صرف میکردم تغییری حاصل نمیشد. پس اینبار فقط شنونده بودم.
     امروز داشتم به لذت بردن از زندگی فکر میکردم، تصمیم گرفتم با توجه به جزئیات جای آن را در زندگی خودم پیدا کنم‌.

     پاسخ

102. 12/07/1405
     گزارش نیک 145♥️🐌
     سال واژه: در مسیر معنوی
     نمره روز: ده از ده
     1. ساعت 5:45 سوار ماشین همکارم شدم که جای سرویس دنبالمان آمده بود و همین که نشستم شروع به انجام تمرین ری-کی کردم.
     2. صورتجلسه‌ی کمیته‌ی حفاظت فنی و بهداشت کار شهریور را با تأخیر نوشتم و امضاءها را گرفتم.
     3. یک دور دور کارخانه:
     بعد از ناهار با همکار به پیاده‌روی دورتادور محوطه‌ی کارخانه رفتیم. من سگ کارخانه، صدای برگ‌های درخت‌های توت در باد، مخزن زباله، کانال‌های هواساز زیر پروسه‌ی عایق شدن و فریبندگی سکوت دشت پشت کارخانه را به او معرفی کردم.
     4. قصه‌ی مردی که به او زن نمی‌دادند.
     خوشحالم که در اتاق جدیدم اینترنت دارم و می‌توانم بین کار سرکی به وبینار روزانه‌ی نویسنده‌ساز بزنم. تازه شدیدتر از آنچه که فکرش را بکنید از این سرخوشم که استاد شاهین جان بداهه نویسی را انداخته‌است اول کلاس. با دوستان جان بیست و پنج دقیقه نوشتم و بلافاصله به ادامه‌ی کارهای شرکت رسیدم. استاد پیشنهاد داد که دست کم سی جمله با ساختار قصه‌ی مردی که …، قصه‌ی زنی که … بنویسم و بعد یکی از موضوعات را گسترش دهیم. من هم آخر سر قصه‌ی یکی از همکارانم را نوشتم که در این وانفسا خواستگاری پشت خواستگاری می‌رود و خودش را مایه‌ی خنده‌ی همکارها کرده‌است. حرف برای نوشتن زیاد بود. اما چیزی که خیلی توجهم را جلب کرد این بود که با این بداهه‌نویسی هیچ خاطره ای هرز نمی شود. تمام خاطراتم می‌توانند داستان شوند.
     5. خود هیپنوتیزم درمانی شِفای کودک درون را در زندگی دوستم فرو کردم. دوستم در چالش بدی افتاده‌است. مشکلی که پدر، عمو و پدر بزرگش هم داشته‌اند. به او پیشنهاد دادم که با تکنیک خودهیپنوتیزم به کودکیش برگردد و خاطرات تلخ گذشته را به شادی تبدیل کند. این روزها دوستم از من بیشتر مشتری این روش شده‌است. یادم می‌آید خودم چندین ماه هرروز انجامش می‌دادم. یکی از دوستانم هم یکسال هر روز تمرین کرد. من هم هوس کردم دوباره شروع کنم.
     6. تکرار آموزی
     امروز داستان «جای تمیز و نورگیر» از ارنست همینگوی را دوباره خواندم. انگار از یک کوچه‌ دوباره رد شدم. بار اول با عجله دنبال آدرس می‌گشتم و سریع به مقصد رسیدم، اما اینبار این بار شاخ و برگ‌های درختان بیرون زده از دیوارها را دیدم، میوه‌ای چیدم و مزه مزه کردم و صدای آب جوی را شنیدم. داشتم برای بار سوم هم می‌خواندمش که سرگرم تدارکات بازدید کننده فردا شدم و از آن لذت ناب جدا افتادم.
     7. سپاسگزاری
     سپاسگزارم برای دم نوش بابونه و نبات.
     سپاسگزارم برای ناهار.
     سپاسگزارم برای نوشتن گزارش نیک.
     سپاسگزارم برای استاد شاهین و همسفرهای نویسندگی در این جمع.

     پاسخ

103. ۵/۷/۱۲
     یکشنبه

     از دانشگاه زنده برگشتم و بستنی وانیلی خوردم.

     پاسخ

104. —روزم را با اشعار نادرپور آغازیدم.
     —دو صفحه پیوسته نوشتم.
     —دوره‌ی قصه‌ریزه را مرور کردم.
     —تمرینجا باز هم به نکات تازه‌ای رسیدم.
     —دفتر شعر شاملو خواندم.
     —امروز تصمیم گرفتم کتاب «چنین گفت زرتشت» اثر نیچه را کنار بگذارم؛ از خواندنش منصرف شدم، چرا که نمی‌فهمیدم. با خود می‌گفتم: چرا باید وقتم را صرف کتابی کنم که حتی یک جمله‌اش را هم به یاد نمی‌آورم؟ اما یاد سخن استاد افتادم؛ ایشان می‌گفت اگر کتابی دیرفهم است دلیلِ بد بودنش نیست، بل‌که این ذهنِ ساده‌پسندِ ماست که هر متنِ زرد و سطح‌پایینی را «خوب» می‌پندارد.
     —سری به سامانه عدل ایران زدم، قسمت اطلاع‌رسانی پرونده. هنوز هیچ خبری نیست. پرونده‌ای که دو سال پیش طرح شده قاضی محترم امروز و فردا می‌کند. چرا صدور رأی را به تأخیر می‌اندازد نمی‌دانم.

     https://t.me/sorayaahmadiani

     پاسخ

105. رویای گریزپا قاصدکی ست بازیگوش گریزان از سنگینی چشم‌ها.
     تو اتاق پندار نشستم که راحت بخوابد. دوست دارد وقت خواب یکی از ما کنارش باشد. عادت به قصه دارد. گاهی ما می‌خوانیم و بیشتر قصه‌ی صوتی.«پس تو هم از آسمون میای، سیاره‌ی تو کدومه؟»
     به شازده کوچولو گوش می‌دهیم و صدای دکمه‌های کیبورد زیر صدای قصه محو می‌شود.
     روزم چطور گذشت؟ من چطور گذشتم؟
     دروغ نیست اگر بگویم چیز چندانی نفهمیدم. دروغ نیست اگر بگویم احساس مفید بودن داشتم چون جان کندم. آنقدر روی صندلی نشستم که می‌شد جزئی ازش باشم. جوری که ماهیتش تغییر کند از نبودنم. چقدر شبیه آدم بزرگ قصه شازده کوچولو هستم. او که هرگز گلی را نبوییده. او که از صبح تا غروب سرش گرم حساب و کتاب بوده.
     تمام روزم گذشت به فرمول نوشتن و تنظیم فایل و کارهای بیهوده‌ای از این دست. معترفم که لذت‌بخش هم بود. تجربه غرقگی در نوشتن فرمول‌ها اما از خواندن و نوشتن که دور می‌شوم برای خودم هم قابل تحمل نیستم.
     مثل بیشتر روزها ساعت 6:30 پشت میزم نشتم و هزار و چند کلمه آزادنویسی داشتم. خطبه‌ی اردیبهشت اخوان را کمی خواندم آنقدر که در چند سطر شعر سک‌سکی کرده باشم. ادامه نویسی هم داشتم.
     موسیقی روزم Love Story بود و پاواروتی.
     «مامان من می‌خوام موهام رو رنگ کنم»
     و تو نمی‌دانی چه باید بگویی. مجبوری نشان ندهی که چقدر مخالفی و خیال می‌کنی شاید بهتر باشد از خانم دکتر نازنینش کمک بگیرم. حالا چه رنگی؟ بلوند تیره. ای وای گویوم.
     وبینار نویسنده‌ساز بودم و آزاد نویسی با «قصه … که». قصه‌ی مردی که با روده‌هایش نفس می‌کشید و همه جاش روده بود. حتی شیارهای مغزش. قصه‌ی پدری که استفراغش را مناسب‌ترین غذا برای پسرش می‌دانست و هرگز ناسپاسی پسرک را برنمی‌تافت. خودم مادری بودم که تمام عصبانیتم را سرریز کردم رو پندار.
     «تا حالا از خودت طلاق گرفتی؟»
     سمیه می‌پرسد به وقت ورزش. زیاد از خودم طلاق گرفتم. طلاق عاطفی. از خودم دور می‌شوم. باید زیاد درباره‌ش بنویسم.
     وقتی طلاق می‌گیرم از من کجا می‌روم؟
     چه وقت‌هایی از من طلاق می‌گیرم؟
     چرا یکپارچه نمی‌بینم خودم را؟
     کدام یکی طلاق می‌گیرد از کدام دیگری؟
     سه طلاقه هم داریم؟
     شام درست می‌کنم.
     کمی با پندار صبوری می‌کنم برای درسهایش و کمی هم دعوا که چرا نوک خودکارت را از مغزی جدا کردی؟ یادم خودم می‌افتم که کارم همین بود. مغزی خودکارها را درمی‌آوردم. جوهرش را خالی می‌کردم روی کاغذی از وسط تا شده. جوهر را حسابی پخش می‌کردم و هزغر خیال می‌ساختم باطرح تصادفی.
     خوابش برده. خوابم می‌گیرد.

     پاسخ

106. سلام

     امروز فقط توانستم واکسن بزنم وروزمره را درست انجام دهم.حتما فردا عملکرد بهتری دارم

     پاسخ

107. در حال و هوای نویسنده‌ساز

     طبق معمول همان همیشگی‌ها را انجام می‌دهم و بعد می‌روم سراغ مسکوب تا دلی از عزا درآورم. انگار بار اولم است می‌خانمش. همه‌چیز برایم جدید است. بجز ت. آخرین‌بار یکسال پیش خانده بودمش. اولین‌بارم بود. مسکوب یکی از یادداشت‌هایش را با این جمله می‌آغازد: مدتی این مثنوی تاخیر شد بی آنکه خون شیر شود. سه‌مرتبه خاندم و باز متوجه منظورش نشدم. گوگل گفت این جمله دو مصرع از مثنوی معنوی‌ست. مدتی این مثنوی تاخیر شد    مهلتی بایست تا خون شیر شد. گوگل توضیح داد که چگونه خون در بدن مادر تبدیل به شیر می‌شود. دوهزاری‌ام افتاد. چرا بار اولی که در حال و هوای جوانی را خاندم متوجه این نکته نشدم؟ جالب است. اینجا بود که یکبار دیگر به قدرت تکرار ایمان آوردم. براستی آیا وقت آن نرسیده که شمایان نیز ایمان بیاورید؟ باشد که رستگار شوید. هر کاری کردم نتوانستم ورود کنم به سرزبان. تمرین آزادپرسی و روزسوال را تنهایی انجام دادم. در روزسوال با خودم کلنجار رفتم که چرا آدمی اینقدر سخت‌جان است؟ چرا با تجربه‌ی عنحای مشکلات همچونان زنده می‌ماند؟ در روزگفتار امروزم درباره‌ی چیزهایی که موقع شنیدن صدایم در ذهنم تداعی می‌شود صحبت کردم. گفتم یاد یخچال‌های طبیعی قطب جنوب می‌افتم. یاد آسمان، یاد آبی و زمستان می‌افتم. سپید و سرد. موزیک قبل نویسنده‌ساز مرا یاد آهنگ وطن عشق تو افتخارم انداخت. خیلی شبیه‌ش است اما خودش نیست. ریمیکس است انگار. شاید هم من خیالاتی شده‌ام نمی‌دانم. استاد بالای منبر نرفته فتوای یک پومودورو داستان‌نویسی می‌دهد. من قصه‌ی آدم‌برفی‌ای که عاشق خورشید شده را می‌نویسم. آدم‌برفی‌ها همه مخالفند. می‌گویند اگر او باشد ما نیستیم و اگر ما باشیم او نباید باشد. قصه‌ام نه سر داشت نه ته. پتانسیل افسانه شدن دارد اما. افسانه‌ای درباره‌ی چگونه شکل‌گیری فصل‌ها. حسش نبود ادامه ندادم. از غمم نوشتم. پرسیدم با این غم چه کنم؟ غم من زنده‌ست. متحرک است. غم من بزرگ است. قبلن کوچک بود. سر درنمی‌آورم غم دارد مرا بزرگ می‌کند یا من غمم را؟ غمم سایه است. شب‌ها آسمان را همرنگ خودش می‌کند. یک پومودورو آزادنویسی تمام می‌شود. استاد از بیژن نجدی می‌گوید. از هوشنگ گلشیری. استاد تاکید می‌کند که داستان بدون شعر نمی‌تواند بهترین خودش را رقم بزند. استاد شعر می‌خاند. اگر اشتباه نکنم دو تا. گرچه استاد زیبا می‌خاند و بعضی قسمت‌های شعر را مجددن تکرار اما من تا خودم با چشم‌های خودم نبینم و نخانم متوجه نمی‌شوم. استاد از ما می‌خاهد یک فهرست انفجاری بنویسیم. کلمه باشد. نه جمله، نه عبارت، نه… آزادیم هر کلمه‌ای که به ذهنمان آمد را بنویسیم. بعضی واژه‌ها چندین‌بار تکرار شدند و بعضی‌های دیگر عجیب‌غریب می‌زدند. هر چه بود کلمه بود. هفته‌ی قبل آرامش بیشتری داشتم انگار. استاد باری دیگر تاکید می‌کند که بنویسیم و توضیح بدهیم چرا از فلان اثر خوش‌مان آمد و چرا نه. استدلال بیاوریم. چرا دوست داریم؟ چرا بدمان آمد؟ چرا؟ چرا خیلی مهم است. چرا می‌تواند از ما آدمی دقیق که حرف‌های دقیق می‌زند بسازد. اهل استدلال‌مان بکند. خاسته ناخاسته دیر یا زود تاثیر خودش را نشان خاهد داد. استاد می‌رود دنبال کتاب. استاد یک هیولای کتاب‌خار است. دوتا اتاق پر کتاب دارد. شکنجه‌ی روانی می‌شوم هربار. بچه‌ها می‌گویند پز نیست سبک زندگی‌اش است. شاهین گلزار. بقیه‌ی نویسنده‌ساز را تعریف نمی‌کنم. همینقدر بس باشدتان که بدانید استاد فشارش می‌رود بالا و کسانی که بویی از ادبیات نبرده‌اند را فحش‌کش می‌کند.

     #گزارش_نیک

     https://t.me/Mohammadfaty2

     پاسخ

108. بعد از یک روز پُرمشغله، امروز کمی احساس آرامش می‌کنم. اما مگر می‌شود؟ مگرمن آدم آرامش و لم دادنم؟ من کِرمِ کار دارم. کِرم یک‌جا نشستن. کِرمِ بدو بدو. کار می‌تراشم برای خودم اما مشغله هم مرا رها نمی‌کند.
     روزنویسی و صفحاتِ صبحگاهی را می‌نویسم.
     صبحانه خوردم و کمی از انرژی نظم دادن استفاده کردم در خانه.
     به مادربزرگ زنک زدم و حال و احوال پرسیدم.

     دو فایل از سایتِ مدرسه نویسندگی دانلود کردم که بخوانمشان. تقویم بی هدفی و روزنویسی‌های نیما.

     روزنویسی‌های نیما یوشیج را خواندم و تقویم بی‌هدفی را شروع کردم.
     کتابِ نزار قربانی را برداشتم و چند شعر از آن خواندم.

     بیست و پنج دقیقه پیاده‌روی در آفتابِ بعد باران برایم واقعا امروز لذت‌بخش بود.

     بیست صفحه از فایلِ «حرف و سکوت» را خواندم.

     یک دوست قدیمی تماس گرفت و بیست دقیقه حرف زدیم.

     پاسخ

109. امروز ساعت ۹ صبح بیدار شدم . صبحانه نخوردم.
     ناهار ساده ای آماده کردم.
     یهو دلم خاست بنویسم هزار کلمه تایپ کردم به جایی رسیدم که فکر کردم شوهرم امروز تحلیف وکالت داشت ولی من چی . به کجا خاهم رسید . اگر تلاش نکنم اگر جدی نباشم . البته موانعی هم هست . امروز طبق برنامه ام روز گزارش نیک خاندن هم بود ولی به جاش چند تا از داستان کوتاه های دوستان نویسنده را در سایت استاد خاندم بعضی ها رو دوست داشتم . از توجه به نکته های ریز شگفت زده شدم و لذت بردم . راستش من داستان عاشقانه دوست ندارم.
     شام ماکارونی پختم . نماز خاندم . فکر می کنم باید برای نماز و دعا کردن بیشتر وقت بگزارم.

     پاسخ

110. گزارش نیک ۴۲

     صبح را با آزادنویسی آغازیدم.
     معده‌درد باعث شد ورزش و پیاده‌روی را به فردا موکول کنم.
     بهم پیام داد. خودش پیام داد. از خوش‌حالی کم مانده بود با همین ریش و قد و وزن پرواز کنم.
     «جنگ آخرالزمان» خواندم.
     دوباره آزادنویسیدم.
     دوباره به «یوسا» برگشتم.
     معده‌درد هم بیخیال نمی‌شود. همراهم می‌نویسد و می‌خواند.
     «گزارش نیک» را ثبت کردم تا دوباره بروم سراغ «یوسا».
     شب را با سریال تمام می‌کنم و کانالم را به‌شب می‌کنم.

     کانال تلگرامم:
     https://t.me/saaye_zaad
     نمره‌ی امروز: ۸ از ۱۰

     پاسخ

111. گزارش نیک ۱۴۵ فرح

     ✍️کار نیک را با روزانه نویسی آغازیدم.
     ✍️آشپزی زودهنگام که برای مادرم هم غذای تازه ببرم.
     ✍️خواندن گزارش نیک دوستان، چقدر دوستانم جالب می نویسند
     ✍️خونه مادرم رفتم چه کار نیکی، واقعن اینه کار نیک من فقط. براشون دعا میکنم از این ناتوان تر نشوند.

     ✍️دیدن فیلم
     ✍️گوش دادن به فایل صوتی علامه در اسنپ رفت به خونه مادر و در اسنپ برگشت فایل صوتی احسانو رادیو کتاب‌باز، برنامه با رضا کولغانی را شنیدم.
     برنامه ریزی کردم که این دوساعت در ترافیک را با شنیدن فایل های صوتی همراه کنم.آن شالله.
     ✍️از این هفته کلاس شعر دوره ۱۴هم شروع میشه.
     ✍️شرکت در وبینار نویسنده ساز و نوشتن ۲۵ دقیقه آزاد نویسی که منتهی شد به داستانک پرنده و پنجره.
     ✍️دیدن فیلم کره‌ای
     ✍️آماده شدن برای رفتن به ایستگاه راه اهن که دخترم بلیت گرفته منو بعد از سالها به استان گلستان شهر گرگان و گنبد قابوس ببره. حرکت قطار دو ساعت عقب افتاد چون که من بتوانم وبینار نویسنده‌ساز و ۲۵ دقیقه نوشتن را به راحتی انجام بدم. (عجب حکمتی)
     ابتدا محمد همسرم راضی نبود ولی من به قول علی پسرم هیپ‌ش کردم ( هیپنوتیزم) و قانع شد که باید همراه منو دخترم برای یک هفته مسافرت نطلبیده بریم.( البته آن آب نطلبیده مرادست بود 😊)
     با اسنپی از خونه ساعت ۷ راه افتادیم و یکربع به ۸ به میدان راه آهن رسیدم.راننده جوان دانشجویی بود که یکسره حرف زده. (بماند برای داستان راننده‌های اسنپ که می نویسم) . ساعت ۸ قطار گرگان گیت‌ش باز شد و ما با چند ساک دستی و یک چمدان از ورودی ۸ به دروازه گیت ریل‌های واردشدیم. از در واگن ۸ سوار قطار شدیم. سالهاست که قطار سوار نشده‌ام. قطاره درجه چهار ؟ از قطار دوران جنگ تحمیلی داغون‌تر و اسقاطی‌تر بود
     واقعن به عینه مشاهده کردم که در کشور جنگ زده و تحریم زده هستیم.‌
     در گوپه مستقر شدیم. مخمل رویه صندلی‌ها بسیار مندرس و چروکیده بود. صندلی‌ها بدون ابر و مواد نرم و الیاف بود انگار در قطار روی صندلی چوبی نشسته بودم. چقدر دلم گرفت. بوی دل سوخته‌ام دخترم را ناراحت کرد. بعد براش داستان سال ۶۷ و رفتن به مشهد در ماه اردیبهشت بعد از نوش جان کردن شش موشک که صدام به تهران زد، رفتیم را تعریف کردم. چه قطاری بود نیمکت‌های چوبی. با مادرم کف قطار پتو پهن کردیم و من دو پسرم و پسر خواهرم را در کف واگن قطار خواباندم و لیلا که آن زمان ۵ یا شش ماهه بود را روی زانویم، خواباندم .
     تمام جنگ حلبچه و بمباران شیمیایی را در مشهد ماندیم.
     امروز خیلی نوشتم، هم ۲۵ دقیقه در وبینار را یک داستانک نوشتم. و هم الان تو قطار دارم در آی‌پد می نویسم.
     فهرست وار اول را گزارش می‌گذارم.
     امشب قرار گذاشتم رمان “ شب‌یک شب دو”را بخوانم آن شالله. و هر خاطره ای برایم تداعی بشه حتمن تا دوسه ساعت آینده می‌نویسم.
     ✍️🐌حلزون مدرسه نویسندگی هم مثل من هی کج میشه و مژ میشه 😂شاید او هم در قطاری رهسپار جایی ست.
     جمله امشب گزارش نیک، عالی بود و امیدوارم که با طلوع خورشید فردا در سرزمین پدریم اسم جنگ و جنگ زده را هرگز نشنوم. امین

     پاسخ

112. دوازدهم مهر
     -بیدار می‌شوم و می‌بینم جاده‌ی تنفسی‌ام، از دو لاین به یک لاین تبدیل شده. لعنتی نثار ویروس‌های احمقانه می‌کنم و آماده‌ می‌شوم. ماسک می‌زنم تا ویروس‌های احمقانه‌ی دوست نداشتنی‌ام برای خودم بماند.
     در محل کار بدن درد داشتم و با مسکن کمی کمترش کردم.
     -جلسه‌ی تراپی‌ام را می‌گذرانم.
     اینکه تکالیفم بماند دقیقه‌ی نود آزاردهنده است. در طول مسیر به چیزی که باید بنویسم فکر می‌کنم و هیچ ایده و نتیجه‌ای زاده نمی‌شود.
     به خانه می‌رسم و تمام خواسته‌ام این است که شام بخورم، تکالیفم را انجام دهم و بخوابم. البته بماند که خوابیدن با سرماخوردگی‌ هم خود مصیبتی است.
     و.. همین، مختصر و مریض احوال.

     پاسخ

113. پیش از هر چیز باید اعتراف کنم دیروز فراموش کردم شکر و آبلیمو و دارچین را به خوراک کدو حلوایی بیفزایم،
     چه غذایی به خوردِ بندگانِ خدا دادم. نمی‌دانم مادرم چه‌طور از خوراک کدو حلوایی‌ام تعریف کرد و پدرم به رو نیاورد.
     در پاییز و زمستان، با آب نمک، بینی‌ام را شست‌و‌شو می‌دهم تا از حمله‌ی ویروس سرماخوردگی و سینوزیت در امان باشم.
     کوشیدم نوشتن را با خاب‌نگاری آغاز کنم ولی چیزی به یاد نیاوردم. باید ادامه بدهم تا مغزم یاد بگیرد.
     صفحه‌ی صبحگاهی را نوشتم و کتاب زندگی در نور، یوگا برای خودشکوفایی اثر دیپاک چوپرا را خاندم.
     این جمله را به فایل جمله‌های قصار در گوشی‌ام افزودم:
     《اگر می‌خاهید به موقعیتی نور بیاورید، کافیست تاریکی را بیشتر نکنید》
     بیست و پنج دقیقه تمرین یوگا داشتم و بیست و پنج دقیقه هم آزادنویسی کردم.
     از روی این شعر حافظ رونویسی کردم:
     هر آنکه جانب اهل وفا نگه‌دارد
     خداش در همه حال از بلا نگه‌دارد
     در تمرین‌جا، نکته‌هایی در مورد صحنه‌‌نویسی آموختم تا در تمرینم اجرا کنم. علائم سجاوندی بسیار مهم‌اند.
     کتاب بی‌لنگر را خاندم. بهمن شعله‌ور طوری آدم را به داخل داستان می‌بَرد و می‌آورد که متوجه نمی‌شوی.
     در نویسنده‌ساز، جمله‌هایی نوشتم با این الگو:
     قصه‌ی شمعی که…
     قصه‌ی مردی که…
     《قصه‌ی فیل‌بانی که می‌خاست فیلها را لاغر کند.
     قصه‌ی فوتبالیستی که می‌خاست چرخیدن را از حافظه‌ی توپها پاک کند.
     قصه‌ی خاکی که می‌خاست هیچ درختی را اسیرِ جنگل نکند.》
     در حال اکنون کلمات، نام نویسندگان را ( ایرانی و غیرایرانی) ردیف کردم، از رنگ‌ها و اشیا نوشتم. در طول این هفته‌ها، حافظه‌ام در حال تقویت‌شدن است.
     از وبینارهای پیشین استاد کلانتری (شاید دو سال گذشته) تمرینی را شکار کردم، به این صورت که با نام کتابهایِ کتابخانه جمله بسازم. امروز سعی کردم پرتویی از این تمرین را بر حالِ اکنونِ کلماتم بتابانم.
     یک پومودور یوگا تمرین کردم.
     در تار‌نوازی، مکث‌ها را فهمیده‌ام و چه‌قدر تأثیر‌گذار است.
     کمی پیاده‌روی کردم و رخدادکی را در دفترم نوشتم.
     داستانی کوتاه را هم آماده‌ کردم تا برای پشتیبانِ داستانک ماه بفرستم.
     کتاب زیرمتن، تسلی‌بخشی‌های فلسفی و پرنده‌به‌پرنده را هم خاندم.
     یک شعر از شیمبورسکا با نام دستور مصرف، از کتاب آدم‌ها و پل‌ها را خاندم. مرغابی وحشی را هم از قلم نینداختم.
     با نوشتن، روزهایم بلندتر شده‌اند. لحظه‌هایم می‌زایند و بحران کمبود زمان، دست از سرم برداشته.
     در ساعتهای باقیمانده از امروز، تار می‌نوازم و ادامه‌ی فیلم قهرمان را می‌بینم.

     پاسخ

114. اگر خوب خوابیدن،
     اگر نفس کشیدن زیر نم پاییزی و هوای خنک دم صبح،
     اگر بازیگوشانه نوشتن و در دوازده روز بیش از دوازده هزار کلمه نوشتن،
     اگر چیدن غنچه گل‌هایی که هنوز از گزند خورشید تابستان زیر شاخ و برگ‌های پیچک حیاط در امان مانده‌اند، از کارهای نیک باشد
     پس می‌توانم بنویسم گزارش امروزم را هم نیک به پایان رسانده‌ام.
     کانال من در تلگرام:
     https://t.me/tarqim1

     پاسخ

115. صدای هواپیما بیدارم کرد و همزمان هشدار موبایم برای بیدار باش صبحگاهی آهنگ زد و دلم نمی‌خواست بیدار شوم. من که تازه خوابم برده بود هفت ساعت و نیم خواب بودم اما سیرخواب نشده بودم. دست و صورتم را شستم و نماز خواندم و بعد از دعا و فرستادن رحمت خداوندی بسوی پدر و مادرم نوشتن را آغازیدم. بیست دقیقه نوشتم و به سوی پیاده‌روی عزم کردم. و برگشتم سر حال و خوشحال صبحانه با خانواده خوردم و کارهای بعد از صبحانه را انجام دادم تدارکات برای ناهار و فکری برای نوشتن لابلای کارهایم و سوژه‌ای که مثل کبوتری راه گم کرده بر شانه‌ام نشست. و پریدم گرفتمش و لای دفتر قایمش کردم تا سر فرصت بپرورانمش و آبیاریش کنم و در یادداشت روزانه پخش کنم. به دکتر متخصص برای چکاپ سالانه رفتم دکتر حوصله نداشت. در دلم گفتم تو که دکتری حوصله نداری ما چه بگوییم. آزمایشگاه ناشتا می‌پذیرفت و من شکمو بودم و حسابی از خجالت این شکمم درآمدم. خاطرات مثل فلش دوربین خاموش و روشن می‌شوند یکی را صید کردم مربوط به تشابه اسمی من و یک خانم دیگر بود که وقت عمل جراحی داشت و کسی که برگه را دستم داد و گفت سریع آماده شوید برای عمل جراحی یک لحظه باورم شد وقتی رنگ و رویم را دید گفت مگر شما یاسمین نیستید گفتم نه و عذر خواهی کرد و من تا به تنظیمات اولیه برگردم طول کشید. با دوستانم صحبت کردم و ادامه‌ی کتاب نفرین زمین از جلال‌آل‌احمد را خواندم جلد اول مادران و دختران را دوباره شروع کردم. واژه‌ی خنده‌زار را در کتاب استاد به نام فرهنگ واره‌ی فارسی خواندم. وبینار شرکت کردم بیست وپنج دقیقه نوشتم نت قطع شد و دوباره وصل شدم و تا پایان چه عجب بودم. می‌خواهم زود شام بخورم و نوشیدن و خوردن را کات کنم چون فردا آزمایش خون دارم. نمره‌ی امروزم را هشت می‌دهم. آدرس کانال تلگرام 👇
     https://t.me/notetoday1

     پاسخ

116. با اینکه دیگر بچه کنکوری در خانه نداریم، باز هم این روزها برایم پر‌استرس می‌گذرد. البته من هستم، ولی خب کسی به بعد کارشناسی اهمیت نمی‌دهد، زحمت پرسیدنش که بماند. خواب شب هم ماجراهایی داشتم از پس همین اضطراب. خواب دیدم در دانشگاهی که هدفم بود، تربیت مدرس قبول شدم. ولی وحشتناک داشتم گریه می‌کردم. تربیت مدرس قبول شده بودم. دقیقا چیزی که آخر فرم انتخاب رشته انداخته بودم، آن هم از سر ناچاری و اصرار بقیه. و خب، گریه داشت دیگر. در خواب خودم را در حال گریه می‌دیدم. منظورم این است که من نشسته بودم و من دیگرم را که به همچین بلایی گرفتار شده بود، نگاه می‌کرد. این شکاف را از اینجا فهمیدم که در ذهنم دوستم که برای تربیت مدرس در مقطع ارشد مشتاق بود را به خاطر می‌آوردم. هی می‌گفتم ببین، من اونی که فاطمه می‌خواستو قبول شدم. خودم، خودم را تماشا می‌کردم.
     بعد هم پلان عوض شد و رفت سر چیزای چیز. خاک به سرم.
     صبح که بلند شدم، به توصیه کلانتری شروع کردم به نوشتن خوابم. اول یادم نبود، بعد که یک تکه‌اش را به خاطر آوردم، بقیه ماجراها هم کم‌کم ردیف شدند.
     حس می‌کنم نوشته‌هایم با فرم کتابت هم‌خوانی ندارد. احساس خوبی به این شکل ندارم. شکسته بهتر نمی‌نشیند؟ یا من هنوز شکل خودم را ندارم؟

     صبح برای کار کردن داشتم جان می‌کندم. آخر سر قدمی زیر آفتاب زدم و کمی سر به سر مامان گذاشتم تا بالاخره کرکره را دادم بالا و تا همین حالا هم مشغول بودم. کار کردن از صبح زود را بیشتر می‌پسندم. از زمانش که می‌گذرد، بار شروعش سنگین و سنگین‌تر می‌شود.
     وبینار الهه و کلانتری را بودم، ولی حواسم پرت بود و نمی‌توانستم دست از کار بکشم فقط می‌شنیدمشان.
     خواستم تنوعی به موزیک شنیدن امروز بدهم. bakh را جست‌وجو کردم. اسپاتیفای آهنگ منصور و بعد رحیم شهریاری را آورد. باید bach سرچ می‌کردم. ولی خب، اول آن‌ها را گوشیدم، بعد رفتم سراغ bach. ویالون را بیشتر می‌دوستم، بی‌خیال باخ شدم و ویولن گوشیدم.
     چون انیمه دیروز *Whisper of the Heart* به جانم نشست، امروز هم چند تا انیمه را انتخاب کردم. ادامه شب بقیه کارم را تکمیل می‌کنم و ادامه «یادداشت‌های یک دیوانه» را می‌خوانم و انیمه می‌بینم. آزادنویسی دیروز که خروجی نداشت، شاید شب‌نشینی امشب مرا به داستانی رساند.
     https://t.me/MaedehJavadiCHN

     پاسخ

117. امروز لباس قهوه‌ای پادگان را پوشیدم و همچنان تیره به آدمها و محیط دورم نگاه میکنم. عینک مهمترین جز زندگی انسان است. عینک من همیشه دودی است. چندسالی است که رنگ را تلاش میکنم با شدت زیادی از روی چشمانم بکاهم. امروز باز هم در همان محیط پریروز و روزهای قبلتر سر به فرود اوردم. مسیر حرکت از خانه تا رسیدن را خیلی به یاد ندارم. نه فقط امروز، کلا. انگار تلاش مکینم تا به یاد نیاورم که مثل ماشین کوکی‌ای خودم را به دست آدمهای عجیب‌الخلقه ای میسپارم. بعد از درست کردن صبحانه و میل کردنش با هم خدمتی‌ام – که خیلی به قول معروف فازمان باهم نمیخورد و حرف زدنمان سه فازمان را میپراند – میل کردیم. سکوت عجیبی پابرجاست هنگام حضور جفتمان. هرکدام از ما در حضور ادمی دیگر اشتیاقمان فوران میکند یا شاید شدت نفرتمان کم میشود و فرصت فکر کردن را به ما میدهد. نمیدانم. واقعا نمیدانم ایا این یک مشکل اساسی در روابطم است یا صرفا یک ارور و باگی‌است که باید با آن برخورد جدی‌ای نکنم. همیشه این چیزها برایم بیشتر از ادمهای معمول سخت میشود هضم کردنش.
     بعد از آن به حمالی های روزمره‌ای که – خداروشکر آنها را دوست دارم چون باعث میشود زمان از دستم در برود – مسئولیتش را برعهده داشتم انجام دادم به خواندن کتاب قوانین طبیعت انسان رابرت گرین مشغول شدم. نمیدانم چرا کتاب خواندن برای این جماعت عجیب است، هرچند اگر قرآن را کتاب درنظر نگیریم. نمیدانم. انقدر اینجا زیست کردم و نفس کشیدم که خیلی مطمئن نیستم چه کاری درست است چه کاری غلط. چه کاری برای اصالت خودم است چه کاری بر زیانش.
     بعد از آن به صورت متظاهرانه‌ای تلاش کردم تا با او خداحافظی کنم و بگویم که انقدرها هم که فکر میکنیم باهم دیگر مشکل نداریم. بعد اتفاق خجسته ای افتاد. از دم در تا خود دژبانی پیاده امدم. تقریبا 20 دقیقه ای راه است. امروز باران قشنگی هم می‌آمد. چترم را باز نکردم چون میتوانستم باران را بدون حس بد تحمل کنم و اتفاقا خوش گذشت. شاید جز معدود لحظات روزم بود که حس خوبی داشتم.قدم زدم و برای زنده رسیدن به خانه تصمیم گرفتم ماشین بگیرم و در ترافیک عجیب شهرم گیر کردم و در مسیر کمی فکر کردم و کمی آدمها را دیدم و کمی بیشتر گیج شدم که دارم با زندگیم چه‌کار میکنم. شاید این سوال را تقریبا یکسال و نیمی است که میپرسم ولی این اواخر که دیگر ریق سربازی باید سرکشیده شود! بیشتر به آن فکر میکنم. تعالی و چیرگی چیزی است که میخواهم ولی در چه چیزی؟ چقدر مطمئن هستم؟ چقدر در اوج بی اعتمادی میتوانم ادامه دهم؟
     بعد نیم ساعتی را با یک دوست صحبت کردم. بعد 25 دقیقه با دوستان مدرسه نویسندگی و شما اقای کلانتری نوشتم و خوشحالم که این روز چهارم استمرارم است. نوشتن چیز عجیبی است، عجیب تر از آن قلم است. تکان خوردن دست و نوشتن. هرانچه تصویرش به ذهن میرسد و کشیدنش.
     قرار است ادامه روزم را در شهر رشت پرسه بزنم و کمی باران‌خیز! شوم و سریال میراث را ادامه بدم. همیشه هم (اچ بی او) به دنبال تخت پادشاهیست!! . به قلمرو‌ام برگردم و کمی کتاب بخوانم و برنامه بریزم که چطور باید برای یادگیری پیانو با این قیمت ها برنامه بریزم…
     فردا روز بزرگ تری است؟ گمان نکنم اما فردا بیشتر خواهیم فهمید!
     گاهی از خودم سوال میکنم که آیا واقعا زندگی انقدر سخت است یا شاید عینک دودی‌ام دارد چشمانم را از شدت نور، کور میکند؟

     پاسخ

118. از دیشب می‌آغازم. این‌قدر خسته بودم و استخوان درد داشتم، که بدون نخ دندان کشیدن و شستن صورتم، خابیدم. صبح، ته گلوم سوزشی احساس کردم. رفتم و یک آنتی‌بیوتیک داکسی‌سایکلین خوردم. به آرامی یک لیوان آب خوردم. خیلی سردرگم بودم. چالش سلامت مغز و کشش را انجام ندادم. یادم آمد که دیروز موقع انجام تمرین تنفسی، یکی از بینی‌هایم گرفته بود. شاید حرکت تنفسی باعث شده، عفونت وارد گلوم شود. دنبال میخک گشتم، پیدا نکردم. مرتب احساس می‌کردم، تب دارم یا فشارم بالا پایین می‌شود. حسابی گرسنه بودم. و نمی‌خاستم اون موقع صبح، صبحانه بخورم. علی‌رغم ضعف بدنی، تصمیم گرفتم، سرکار بروم. نمی‌دونم چه مرضی است که هیچ وقت به خودم فرصت استراحت نمی‌دهم. مقداری آش برای صبحانه گرم کردم و آماده کردم ببرم سرکار. یک لیوان شیر ریختم و با یک قاشق زردچوبه گرم کردم و خوردم. باز حالم بد بود. یک تکه نبات با طعم لیموعمانی خوردم. یک کمی هم نمک خوردم. و با همون ضعف رفتم سرکار. شانس آوردم از کوچه که درآمدم، اتوبوس تو ترافیک مانده بود، از در راننده سوار اتوبوس شدم.
     رفتم اداره آش را خوردم. یک لیوان هم قهوه خوردم. یک لیوان چای سبز. خدا را شکر حالم بهتر شد. امروز اولین نامه را برای بخش فاضلاب زدم. با موضوع سپتاژ. به همکار جدید کمک کردم، تا نامه‌ی پدافند غیرعامل را جواب بدهد. به همکاری هم برنامه مدیریتی نیروگاه را دادم تا نامه‌اش را کامل کند. و جلسه پسماند عمرانی را پیگیری کردم. و دوباره یک بی‌نظمی در اداره، که تعریف کردنش تف سربالاست. من که ساعت یک از اداره زدم بیرون.
     پس از پرسه در اینترنت، کمی از کپی‌رایتینگ شنیدم. در نظرها خانده بودم، یک نفر از خانم عبدی و نحوه آموزش‌شان بد گفته بودند. ولی واقعن شیوا و خوب مطالب را بیان می‌کردند.
     در وبینار با هم نوشتیم. ایده جالبی بود، سی جمله نوشتن. ذهنم را به فضاهای عجیب و غریبی برد. یک ایده این بود، درختی که دوست داشت به دست تبری قطع شود. تبدیل به کتابی شود. کتابی که از نوشته‌های درونش شرمنده بود و دوست داشت، سوزانده شود و ….
     کلمات هفتگی نوشتیم و جالب اینکه در این هفته و هفته قبل، کلمه ابتدایی، یکی بود.
     به خاطر اتفاقاتی که پنج‌شنبه و جمعه افتاده بود، بی‌صبر بودم تا با دوستم یلدا صحبت کنم. بعد از انجام ورزشم، بهش زنگ زدم و کلی با هم صحبت کردیم. و از دوستش گفتم که توی تور شناخته بودمش.

     پاسخ

119. گزارش ۱۴۵

     رو‌زم را ساختم

     یکشنبه، ۱۲ مهر ۱۴۰۵ است.

     امروز حال خوبی دارم؛ چون روزم آن‌طور که دوست داشتم گذشت.

     چه چیزهایی را دوست دارم؟

     خاب صبحگاهی، کتاب خاندن، ورزش و باشگاه رفتن، پیاده‌روی، هم‌نویسی با دوستان نویسنده و البته نوشتن.

     امروز تا ساعت ۹ صبح خابیدم. بعد یک کتاب را خاندم و کنار گذاشتم. پس از دو ماه باشگاه نرفتن، امروز دوباره به باشگاه رفتم و ورزش کردم. در وبینار هم‌نویسی با دوستانم نوشتم. پیاده‌روی کردم و در سطح شهر قدم زدم و از هوای پاییزی لذت بردم.

     حالا ساعت ۱۸:۳۱ دقیقه است و دارم گزارش امروز را می‌نویسم.

     اگر بخواهم امروز را برای دوستانم گزارش کنم، باید بگویم:

     امروزم باکیفیت گذشت.

     با اینکه دیر از خاب بیدار شدم، به کارهای خانه و زندگی رسیدم. برای خودم وقت گذاشتم. ورزش کردم، پیاده‌روی کردم، کتاب خاندم، نوشتم و با دوستانم هم‌نویسی کردم. از هوای پاییزی لذت بردم و مهم‌تر از همه، بخش زیادی از وقتم را در وب‌گردی بی‌هدف از دست ندادم.

     خلاصه اینکه:

     روزم را ساختم.

     همین جمله مرا به فکر فرو می‌برد.

     آیا روزها خودشان خوب یا بد هستند؟

     شاید نه.

     شاید این ما هستیم که به روزهایمان شکل می‌دهیم؛ با انتخاب‌هایمان، با برنامه‌ای که برایشان داریم، با کارهایی که انجام می‌دهیم و با چیزهایی که برایشان ارزش قائل هستیم.

     ممکن است یک نفر روزی را با چند ساعت خواب، ورزش، کتاب و نوشتن بگذراند و در پایان احساس رضایت کند. برای دیگری، همان روز شاید اصلن مطلوب نباشد. یکی از بودن در جمع لذت می‌برد و دیگری از خلوت. یکی سفر را دوست دارد و دیگری ماندن در خانه و خاندن یک کتاب را.

     پس کیفیت زندگی فقط به این نیست که در طول روز چه کارهایی انجام داده‌ایم؛ به این هم بستگی دارد که چه چیزی برای ما ارزشمند است.

     چه کارهایی کیفیت روز ما را بالا می‌برند؟

     با چه کسانی وقت گذراندن برایمان ارزشمند است؟

     چه دستاوردی ما را خوشحال می‌کند؟

     بهره‌وری را چگونه تعریف می‌کنیم؟

     سبک زندگی مطلوبمان چیست؟

     چه تصویری از یک زندگی خوب در ذهن داریم؟

     شاید اگر پاسخ این پرسش‌ها را برای خودمان روشن کنیم، راحت‌تر می‌توانیم روزهایمان را بسازیم.

     معیارهای آدم‌ها با یکدیگر متفاوت است. چیزی که برای من ارزشمند است، ممکن است برای دیگری هیچ اهمیتی نداشته باشد. بنابراین نمی‌توان نسخه‌ای واحد برای «زندگی خوب» پیچید.

     زندگی معنادار شاید از جایی آغاز می‌شود که بدانیم چه می‌خواهیم، چه چیزهایی برایمان مهم‌اند و دوست داریم روزهایمان را چگونه زندگی کنیم.

     امروز فقط یک روز بود؛ یک روز معمولی در میان روزهای بسیار زندگی من.

     اما روزی بود که انتخاب‌های من در آن با چیزهایی که دوست دارم هماهنگ شد.

     خاب کافی

     کتاب‌خاندن

     ورزش کردن

     پیاده‌روی

     نوشتن

     با دوستانم همراه شدن.

     و برای خودم وقت گذاشتن.

     شاید راز یک روز خوب همین چیزهای ساده باشد؛ اینکه شب که به پشت سر نگاه می‌کنیم، احساس کنیم روزمان را زندگی کرده‌ایم، نه اینکه فقط آن را گذرانده باشیم.

     امروز برای من چنین روزی بود.

     روزم را خوب زندگی کردم،

     و حالا خوشیِ همین یک روز، جایی در ته ذهنم به یادگار ماند.

     آزاد‌نویسی در وبینار نویسنده ساز ۱۲ مهر ۴۰۵
     قصه‌ی زنی که با واژه‌ها به خودش رسید
     می‌گویند نوشتن، نوعی کشف است؛ کشف چیزی که پیش از نوشتن، خودمان هم از آن خبر نداریم. نویسنده می‌نویسد تا بفهمد چه می‌خواهد بگوید. انگار کلمات پیش از آنکه بر صفحه بنشینند، در جایی مبهم از ذهن و زندگی ما منتظرند تا پیدایشان کنیم.
     این حرف مرا یاد جمله‌ای از فورستر می‌اندازد: «تا نبینم که چه می‌گویم، چطور می‌توانم بگویم که چه فکر می‌کنم؟»
     شاید نوشتن برای من هم همین باشد؛ دیدنِ چیزی که تا پیش از نوشتن نمی‌دیدم.
     هر نویسنده‌ای از جایی آغاز می‌کند. یکی از آنچه می‌بیند، دیگری از آنچه می‌خواند و دیگری از آنچه می‌داند. روش نوشتن آدم‌ها با هم فرق دارد. من هم از آنچه می‌بینم، آنچه می‌خوانم و آنچه می‌دانم می‌نویسم؛ اما بیشتر از همه، از آنچه می‌بینم.
     دیدن برای من فقط نگاه کردن نیست. گاهی دیدن یعنی تجربه کردن، ماندن در یک لحظه، شنیدن یک صدا، دیدن یک چهره، حس کردن سکوت یک خانه یا به یاد آوردن چیزی که سال‌ها پیش اتفاق افتاده است.
     من دوست دارم تجربه‌های زیسته‌ام را بنویسم؛ چیزهایی را که از سر گذرانده‌ام، چیزهایی را که دیده‌ام و چیزهایی را که شاید نتوانسته‌ام در زندگی واقعی به زبان بیاورم.
     شاید به همین دلیل است که نوشتن کم‌کم برایم از یک کار به بخشی از زندگی تبدیل شد.
     زنی را تصور می‌کنم که با تنهایی و سکوت دوست شده است؛ زنی که روزهایش کم‌کم ماجراهایی برای نوشتن می‌شوند. زنی که اگر نمی‌نویسد، گویی چیزی از روزش ناتمام مانده است.
     او ابتدا فقط می‌نوشت، بی‌آنکه بداند این نوشتن قرار است او را به کجا ببرد.
     بعد، واژه‌ها کم‌کم با زندگی‌اش آمیختند.
     کتاب‌ها شدند پنجره‌هایی به جهان‌های دیگر. خیال، خانه‌ای شد برای آرزوهایی که در زندگی واقعی فرصت زیستن پیدا نکرده بودند. و تنهایی، که روزی فقط یک خلأ بود، کم‌کم عمق پیدا کرد؛ به جایی برای فکر کردن، دیدن، خواندن و نوشتن تبدیل شد.
     او در خیال، خودش را جور دیگری زندگی می‌کرد.
     در زندگی شاید همیشه نمی‌توانست خودش باشد، اما در رویا می‌توانست آن زنی باشد که دوست داشت. می‌توانست عشق را تجربه کند، سفر کند، حرف بزند، انتخاب کند و حتی زندگی دیگری بسازد.
     مرز میان خیال و واقعیت گاهی برایش کمرنگ می‌شد؛ نه از آن رو که واقعیت را نمی‌شناخت، بلکه چون خیال به او امکان می‌داد چیزهایی را تجربه کند که زندگی از او دریغ کرده بود.
     او خیالباف بود؛ اما خیال‌هایش فقط برای فرار از زندگی نبودند. بعضی از آنها راهی بودند برای تحمل زندگی، فهمیدن آن و شاید دوباره ساختنش.
     نوشتن به او یاد داد که می‌توان از دل تنهایی چیزی ساخت.
     از دل زخم‌ها، کلمه‌ای بیرون کشید؛ از دل شکست‌ها، روایتی؛ و از دل نداشته‌ها، نیرویی برای ادامه دادن.
     زندگی هر بار او را شکست، اما هر بار چیزی در او دوباره جوانه زد.
     نه اینکه دیگر درد نکشد؛ نه اینکه دیگر ناامید نشود؛ بلکه یاد گرفت با دردهایش بنویسد.
     شاید همین، یکی از بزرگ‌ترین کشف‌های او بود:
     اینکه لازم نیست زندگی همیشه آن‌طور باشد که آرزو کرده‌ایم تا بتوانیم از آن داستانی بسازیم.
     گاهی باید به آنچه داریم نگاه کنیم؛ به آنچه از سر گذرانده‌ایم، به زخم‌ها، تنهایی‌ها، رویاها و حتی شکست‌ها.
     و بعد شروع کنیم به نوشتن.
     شاید نویسنده از همین‌جا متولد می‌شود؛ از جایی که زندگی را همان‌طور که هست می‌بیند و با واژه‌ها، معنای تازه‌ای از آن کشف می‌کند.
     این قصه‌ی زنی است که از تنهایی‌اش پله‌ای ساخت برای رشد.
     زنی که روزهایش را دید، تجربه‌هایش را زیست و بعد آنها را به واژه سپرد.
     زنی که کم‌کم فهمید واژه‌ها فقط چیزی برای نوشتن نیستند؛ گاهی راهی هستند برای دوباره زندگی کردن.
     و شاید قصه‌ی او، در نهایت، قصه‌ی زنی باشد که با نوشتن، نه از زندگی فرار کرد و نه خیال را جای واقعیت نشاند؛ بلکه در میان واقعیت و خیال، جایی پیدا کرد که بتواند خودش باشد.

     ehteramkarami@

     پاسخ