نویسنده: شاهین کلانتری

تکرار در شعر برای اغلب ما آشناست، اما با تکرار در نثر بیگانه‌ایم. و حتا آن را به عنوان نشانه‌ای از ناتوانی نویسنده می‌شناسیم. اما

دست‌های تو تصمیم بود باید می‌گرفتم و دور می‌شدم. شمس لنگرودی تصمیم‌های ما منبع ایده‌اند. تصمیم‌های ریز و درشت. تصمیم‌ها هم به نوشته‌های داستانی راه

این روزها لغت‌نامه‌ها را بیش از هر کتاب دیگری دوست دارم. پنداری هر واژه فصلی از داستانی‌ست. داستانی که ساخته و پرداختۀ ذهن خواننده است.

نوشتن جملات کوتاه (آفوریسم) وسوسه‌کننده است. تصور می‌کنی راحت‌تر از نوشتن در سایر قالب‌های نوشتاری است اما همین که دست به قلم می‌شوی می‌بینی توی

«زندگیِ نیازموده، ارزش زیستن ندارد.» سقراط «خودت را بهتر کن. این است همۀ کاری که برای اصلاح جهان می‌توانی انجام دهی.» لودویگ ویتگنشتاین به نقل

وقتی می‌نویسم وقت بیشتری گیرم می‌آید. به عبارتی نوشتن کارآمدترم می‌کند. مهم نیست چی می‌نویسم. همین که در طول روز به‌تناوب دست‌به‌کیبورد می‌شوم و هر

برخی از اینکه نوشته‌هایشان دقیقن شبیه تصوراتشان نمی‌شود ملول می‌شوند. این که بد نیست. البته من می‌فهمم جنبۀ آزاردهندۀ قضیه کجاست. نویسندۀ نوپا چون توان

فرناندو پسوا می‌گوید «نوشتن یعنی فراموش کردن. ادبیات مطبوع‌ترین شیوۀ نادیده‌گرفتن زندگی است.» او حرف‌‌های بدیع دیگری هم دربارۀ نوشتن دارد: «برای من نوشتن تحقیر

نشسته‌ای شام بخوری، می‌بینی اینجوری که نمی‌شود باید فیلمی سریالی چیزی را چاشنی‌اش کنی، وگرنه حوصله‌ات سر می‌رود. این رفتار رایج اغلب افراد است. نه

به وبلاگ و صفحات خودتان در شبکه‌های اجتماعی به شکل دفترچه یادداشت آنلاین خودتان نگاه کنید. نه، حرفم این نیست که رسانۀ شخصی خودتان را

بهترین کاری که بعد از خواندن، دیدن یا شنیدن یک چیز می‌توان کرد توقف است. صبر کن بگذار ته‌نشین شود. آن را بسنج. قفسۀ مناسب

این یکی از مفیدترین توصیه‌هایی‌ست که تاکنون خوانده‌ام: «در چیزی که بیشترین اهمیت را دارد بهترین باشید.» جو کالووی اگر در یک سمینار فقط و

«فقط آن کس که زیبا زندگی کرده است می‌تواند زیبا بمیرد.» کاکوزو اوکامورا، کتاب چای 1964 پس به جای ترس از مرگ باید واهمۀ زیبانزیستن