گزارش نیک ۱۹۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟

«اگر نماندم و ماندی غروبِ دوزخیان را
به قلعه‌های مُسخّر مرا به یاد آور»
-کاظم شیعتی، شیرازِ خمار، ص ۲۰

در «گزارش نیک» هر روز گزارشی می‌نویسیم از عملکرد روزانه‌مان.

شما هم می‌توانید این پایین بنویسید که امروز چه کرده‌اید.

برای آشنایی با شیوه‌ی نگارش گزارش نیک و مطالعه‌ی نمونه‌های متنوع بهتر است به بایگانی گزارش نیک مراجعه کنید.

چند کارمایه در نوشتن گزارش نیک

می‌توانید گزارش نیک خودتان را در قالب «دست نویسنده‌ساز» سامان بدهید، یعنی بگویید به هر یک از کارهای زیر چطور پرداخته‌اید:

دست نویسنده‌ساز

پیاده‌روی

حتا پنج دقیقه هم قدم بزنیم بهتر از آن است که روزمان بدون گامیدن بگذرد.

آزادنویسی

بداهه بنویسیم. بکوشیم طی ۲۵ دقیقه هزارکلمه فوران کنیم.

تکرارآموزی

یکی از آموخته‌‌های قبلی‌مان را از نو مرور کنیم.

کلمه‌برداری

دستِ‌کم یک کلمه‌ی تازه به دایره‌ی واژگانِ فعالمان بیفزایم.

گزارش نیک

ماجرای هر روز را در قالب یادداشتی کوتاه هم‌رسان کنیم.

چند نکته‌ی دیگر:

  1. سال‌واژه: در آغاز گزارشتان می‌توانید به سال‌واژه‌ی خود اشاره کنید؛ تا هم نوعی یادآوری باشد هم مشوقی برای سنجش عملکرد روزتان بر پایه‌ی سال‌واژه.
  2. نمره‌ی روز: اگر معیارهایی روشنی برای سنجش روزهایتان داشته باشید می‌توانید عملکردتان را دقیق‌تر ارزیابی کنید و به آن نمره بدهید.
  3. یاری‌ جستن: ویلیام کلمنت استون می‌گوید: «به دیگران بگویید می‌خواهید چه‌کار بکنید… سرانجام، یکی پیدا می‌شود که می‌خواهد به شما کمک کند تا به خواسته و آرزویتان برسید.» می‌توانید در بخشی از گزارش نیکتان بگویید که در پی چه اهدافی هستید و به چه چیزهایی نیازمندید.
  4. گزارش آموخته‌ها: از آنچه به‌تازگی آموخته‌ایم بگویم و حتا پاره‌هایی از کتاب‌ها یا کلاس‌ها را نقل کنیم.
  5. رسانه‌ی شخصی: اگر کانال تلگرامی عمومی و فعالی دارید،‌ لینک آن را هنگام ثبت کامنت، به شکل زیر، در قاب «وب‌سایت» ثبت کنید:
    https://t.me/shahinkalantari

پرسش‌نامه‌ی گزارش نیک

همچنین می‌توانید از پرسش‌نامه‌ی زیر برای نوشتن گزارش نیک استفاده کنید:

برای سال‌واژه‌ات چه گامی برداشتی؟
از یک تا ده به امروز چه نمره‌ای می‌دهی؟ چرا؟
از گفت‌وگوهای امروز چه نکته‌ای اندوختی؟
امروز در کدام کتاب‌ها پرسه زدی؟
امروز رفتی پیاده‌روی؟
امروز از خوردن چی بیشتر لذت بردی؟
امروز چه چیزهایی نگران یا ناراحتت کرد؟
امروز از رویاپردازی درباره‌ی چی کیف کردی؟
امروز با کی تماس گرفتی؟
امروز چه واژه‌ یا عبارتی در کانون ذهنت بود؟
امروز درباره‌ی داستان بلندت چه خیالی بافتی؟
امروز یاد کدام خاطره افتادی؟
امروز در وبینار نویسنده‌ساز چی بیشتر پررنگ بود؟
فیلم چی دیدی؟
نشانی کانال تلگرام را می‌گویی؟


مانیفست گزارش نیک

  • گزارش نیک می‌تواند بهانه‌ای برای فلسفیدن از راه درنگ بر رخدادهای روزانه‌ی زندگی باشد.
  • بهتر است گزارش نیک را طول روز بنویسیم. یعنی لابه‌لای کارهایمان چند سطری درباره‌ی هر تجربه قلمی کنیم. این‌طوری آخرِ شب خستگی مانعمان نمی‌شود. تنها کافی‌ست چند لحظه درنگ کنیم و پس از جمع‌بندی و ویرایش ‌خرده‌یادداشت‌های روز گزارشمان را بفرستیم.
  • گزارش نیک یکدیگر را بخانیم تا با انبوهی از نکته‌های جالب از زندگی روزمره‌ی همسفرانمان آشنا شویم. چه خوراکی بهتر از این برای یک نویسنده؟
  • شاید پس از چند روز حس کنیم گزارش‌های ما تکراری شده و نگارشش نالازم. اما دقیقن همینجاست که اهمیت چگونگیِ بیان را درمی‌یابیم. یعنی موضوع مهم نیست، مهم این است که از چه زاویه‌ای به آن می‌نگریم و چه شکلی بیانش می‌کنیم. از طرفی، شاید بهتر باشد تمرینِ حیرت کنیم و از جنبه‌های نادیده‌ی روالِ روزمره‌ی زندگی به وجد بیاییم.
  • گزارش نیک خود را در کانال تلگرامتان هم‌رسان کنید.

همسفران ثابت‌قدم گزارش نیک

| فرشته برگی | مریم کاشانکی | سحر فرهادی | غزاله فائق | زهرا هادی | فرزانه پوربهرام | آناهیتا آهنگری | ساجده حق‌پرست | الهه علیزاده | ناهید راستی | هانا حسینی | ساحل خسروی | احسان شناسا | زهرا بلام‌پور | گیتا کلاهدوز | هاله کاشانی | آرمیتا آرین | فاطمه سربازی | فائزه‌ اعظمی | سامان مفیدی | ثمانه چیتگرها | لیلا گلستانی | منصوره بانام | ساره شوندی | مرضیه حسینی | سارا ذوالفقاری | سیمین مهرابی | یوتاب کیخا | ستایش عبدی | بدری صفایی | زهرا کردوالی | مهشید خوش‌آموز | مریم ابراهیمی کوچک | مریم ابراهیمی قندک | ریحانه ربانی | لنا امیری | مریم‌بانو صنعتی | نگار کردانی | سوین درخشانی | نرجس عظیمی | فاطمه نادریان | نعیمه صدقیان | لاله حقیقت | حدیقه شعبانلو | مهدیه کاظمی | ملیحه ناصحی | مبینا عبدلی | شکیبا اسکاف | پریسا کیانی | زینب اردستانی | زهرا تنگستانی | زهرا حبیبی | حمیده وحدتی | عاطفه قربانی | مهرداد شقاقی | فرح صداقت | زهره یوسفها | ندا احمدی | زهره بیکی | علی آراسته | مریم جوینده | باده علوی | الهه نصیری | شادی صفوی | عسل فاطمی | شاهین کلانتری | فریده جوریکی | سارا چگنی | نعیمه غفارپور | آذردخت حمیدی | فاطمه ذاکر | فاطمه مداحی‌پور | زینب قهرمانی | بتول آقارحیمی | مبینا ملائی | زمزمه رئیسی | زهرا فرید | مهناز روحانی | هانیه آصفی | هانیه نوبخت |‌ آرزو بابایی |‌ فهیمه سعادت | لادن شایان‌فر | دیانا عباسی | سمیرا نشانی‌فر | شیما صادقی |‌ ناهید یوسف‌زاده شوشتری | شکوه طایفی | لیلا علی‌قلی‌زاده | مریم حاجی‌کریمی | عادل صالحی | مهناز روئین‌تن | مریم جلوانی | زهرا حبیبی | زری قوام | مریم شیرازی | لیلی امیری | زهرا بهاری | الهام جامعی | میترا نعیمی | فاطمه‌حورا رحمانی | محبوبه نیری | متین چپانی | مریم احمدنژاد | نیما سلمانی | بهار اخوت | محبوبه صداقتی | فاطمه محمودپور | نسیم کمالی | محبوبه گلکار | علیرضا اندیشمند شوشتری | ملیکا فولادی وندا | عاطفه قربانی | سارا کمرروستا | زینب سرخه | مریم سادات صداقت | مهسا کاظمی | معصومه روستائی | مینا طالبی | مرضیه عطار | ملیکا اجابتی | صدیقه علیزاده | کوثر علیزاده | زینب شاگردی | فرزانه فرودی | ثمین واحد | بیتا پرهام | مائده حسین‌زاده | محدثه عبدی | علی شریفی | زهرا باوفا | مریم گل‌مکانی | ناعمه سجادی | آتنا پورعظیم | فاطمه آقاجانی | فاطمه محمدی | مریم باقری | زهره عسگری | حیدر چنعانی | فیروز قاسمی‌فرد | ترانه زاجری | میترا رستگاران | سیما دهقان‌پور | کبری مرآتی | علی جواد | پیام هماورد | ستایش آریان | مرضیه رضایی | مهلا طهماسبی زاوه | طاهره قاسمی | مریم امیری | علی علی‌پور | فاطمه شبّه | ثریا احمدیانی | محمد مهدی باقری | مهدی امینی | مهسا مقصودی | فاطمه محمدی |‌ علی جواد | مسعود مستوفی | زهرا آزادی |


قوانین بهره‌وری من

  • کمال‌گرا باش، کمالگرای واقعی. میلت به کمال را بهانه‌ی تنبلی نکن. کمالگرای حقیقی می‌داند که یک همواره برتر از صفر است؛ یعنی خلق نسخه‌ی ضعیف و ناقصِ یک کار خیلی بهتر از آن است که هیچ کاری نکنی. چون اگر به حد کافی کمالگرا باشی، می‌توانی در نسخه‌‌های بعدی به ایده‌آلت نزدیک‌تر شوی. پس کمالگرا عملگراست،‌ چون تشنه‌ی کمال است، تحت هر شرایطی، دست به کار می‌شود، و کمال را در بهبود تدریجی می‌جوید.
  • اول اولویت. فقط با انجام مهم‌ترین اولویت روز است که اجازه‌ی رفتن سراغ بقیه‌ی کارها را می‌یابی.
    از پسِ اغلب کارهای دشوار، نسخه‌ی صبحگاهی تو، بهتر بر می‌آید.
  • به جای مدیریت زمان روی مدیریت انرژی متمرکز شو. ممکن است گاهی اوقات زمان کافی داشته باشی اما انرژی کافی نه.
    توی یک ساعتِ پُرانرژی می‌توان کارِ چند ساعتِ کم‌انرژی را انجام داد.
  • پرسه‌ی بیهوده و بی‌موقع شبکه‌های اجتماعی ممنوع.
    برای خوب کار کردن به آرامش ذهنی نیاز داری. حداکثر زمان مجازِ روزانه برای حضور در جاهایی مثل اینستاگرام نیم‌ساعت است که باید این زمان را هم موکول کنی به بعد از انجام کارهای مهم.
    اینکه حرفه‌‌ی ما به اینترنت وابسته است دلیل نمی‌شود که وقت‌سوزی در آن را توجیه کنیم.
  • رُند کردنِ ساعت ممنوع.
    از هر لحظه‌ای می‌توانی کارت را شروع کنی. نباید معطل کنی تا ساعت رُند شود. شروع کردن از نه دقیقه به هفت خیلی بهتر از شروع کردن از رأس ساعت هفت است.
  • چندکارگی (چندوظیفگی) دشمنِ بهره‌وری است.
    هر وقت روی یک کار تمرکز می‌کنی فقط همان کار را انجام بده، اگر وسطش به کارهای دیگر ناخنک بزنی، انرژی ۶ ساعت کار را در ۶۰ دقیقه هدر می‌دهی.
  • حس و حال مطلوبت را با موسیقی یا پیاده‌روی بساز.
    گاهی چند دقیقه گوش کردن به یک موسیقی خوب یا یک پیاده‌روی کوتاه می‌تواند شهامت، حوصله،‌ تمرکز و انرژی لازم برای پرداختن به کارهای دشوار را فراهم کند.
  • اگر به فکرهای کهنه بیش از اندازه میدان بدهی از تک و تا میفتی. با آزادنویسی خودت را شر فکرهای تکراریِ گذشته برهان.
  • یک پارچ آب کنار دستت داشته باش و مدام آب بنوش.
    گاهی خستگی فقط به خاطر کمبود آب بدن است.
  • خوب و به‌موقع بخاب. نه زیاد، نه کم، حدود ۷ ساعت کافی است.
  • در طول روز گزارش مختصری از کارهای انجام‌شده بنویس. آخر شب آن را در صفحه‌ی «گزارش نیک» هم‌رسان کن.
  • ادامه دارد…

دانلود کتاب‌های شاهین کلانتری

دانلود کتاب فرهنگواره‌ی فارسی خلاق

دانلود کتاب نویسنده‌ساز

دانلود کتاب پنداشته‌ها

دانلود کتاب شاهراه تأثیرگذاری

دانلود کتاب چرا باید زیادتر حرف بزنیم؟

دانلود دفتر عملکرد ناب

کتاب آنلاین روزنویسی (ژورنال‌نویسی)


عضویت در گروه تلگرام
وبینار نویسنده‌‌ساز

به همسفران مدرسه نویسندگی بپیوندید:

پیشنهاد مطالعه:

19 اردیبهشت 1396

19 اردیبهشت 1396

15 مرداد 1395

15 مرداد 1395

69 پاسخ

  1. جمعه‌هایی که جمعه نیستند بیشتر می‌چسبد انگار.
    جمع می‌شود حواست پی آمدگاه‌ها و وعده‌هایی که از جنس نوشتن‌ند. گوش می‌گیری به هشدار ساعتت. دل‌خوش رسیدن به تک‌تک وبینارها و دوره‌ها.
    جمعه‌هایی که از جنس یادگیری و اندیشه‌اند. اشتیاق آشنایی با کتابی ناشنیده‌نام.
    ذهن مشوشت که غم‌خور زندگی‌ست، در لابلای همین گاه‌ها نفس می‌گیرد و جان. انگار ساعت برنارد می‌آید سراغ افکار درهم‌وبرهمت. نگه می‌دارد زمان غصه را.
    جمعه‌هایی که طعم جمعه ندارند و گس نمی‌شود دهانت از گذر انتظار. می‌نشینم به گاهِ ۱۲، پای سفره‌ی کودک‌نو. می‌شنوم از سحرفرهادی که بازی‌های کودکی‌مان را می‌شمارد و کوچه‌بازارهای کودکی و بازی‌هاش را برای‌مان دوره می‌کند. می‌گوید از عروسک‌هایی که شاید هنوز در آغوش‌مان می‌خوابند و از کودکی، مهمان دامان‌ ما هستند. از بازی‌ وسطی و هراس دخترانه‌مان که از توپ داشتیم. در وبینار سحر کودک می‌شوم و دلم پر می‌کشد برای روزهایی که شاید کودکی نکرده‌ام و بعد خود را کوچک و کوچک‌تر می‌کنم و رنگ می‌زنم خودم را به رنگ قصه‌ها و آهنگ‌های بچه‌ها.

    در کارگاه خودواژه استاد باز سخاوتمندانه از فرهنگ‌ها می‌گوید و از رهاکردن ذهن. از ساختن و نترسیدن.
    در نگرم هنوز دری بزرگ ذهنم را بسته نگاه‌ داشته است. زور می‌زنم تا بتابد ذهن و بتند بر کاغذ.

    در وبینار نویسنده‌ساز سخن از توسعه‌ی فردی‌ست. نگاشتن تازه‌ترین آموخته‌هامان در فایلی که بماند و به‌روزکردنش شرط موفقیت است. اینکه هیچ‌کدام از اهدافت به فراموشی سپرده نمی‌شود و در تکاپویی بی‌پایان خواهی غلطید. و شعله‌ی شوقت همیشه روشن می‌ماند با پشتکارت برای برپایی فایل‌ها.

    و در کارگاه خودگفتِ الهه‌علیزاده، صحبت از صداهای درون است. لایه‌هایی از درون ذهن‌مان که مدام می‌کاود و ما را دچار نشخوار ذهنی می‌کند.
    می‌رسم به جمعه‌ای رو به پایان. جمعه‌ای که جمعه نبود انگار.

    https://t.me/manesehchtgrh

  2. چرا باید مشقتِ نوشتن را به جان بخرم؟

    افشین عزیز
    تا وقتی توی خلوتت واسه دل خودت می‌نویسی که هیچ، چه مشقتی؟ ولی وقتی بنا را می‌گذاری به عرضه، و خاصه‌ انتشار روزانه، و خوش داری راهی به دهی ببری، خب این‌جا دیگر ماجرا فرق می‌کند و باید مشقتی مدام را بر خود هموار کنی که تابِ تحملش از پاسخی درخور به این پرسش برمی‌آید: چرا باید مشقتِ نوشتن را به جان بخرم؟
    پاسخ من چنین است: تا هر روز به خودم ثابت کنم که می‌توانم با خودم خلوت کنم و ناتوانی‌ام در نواندیشی و نوآوری را ببینم اما دلسرد نشوم. آن‌قدر تکراری بنویسم تا از هر چه تکراری‌ست بیزار شوم، که بیزاری از کهنه‌ها پیش‌رانه‌ی دستیابی به تازه‌هاست.
    نویسنده‌ کسی‌ست که خمیازه را تاب می‌آورد تا سرانجام چیزی بنویسد که هم ملال از جان خود بشوید هم مخاطبش.
    ━━━━━━━━━━━━━━━━
    بیفزایم فهرستی از ارتکابات امروز را:
    نوشت‌ونویس و کتاب‌غرقگی. کلاس خصوصی. برگزاری جلسه‌ی ششم کارگاه خودواژه و پرداختن به واژه‌آفرینی‌های نظامی گنجه‌ای. راه‌اندازی کانال عمومی «خودواژه» برای بازنشر واژه‌های منتخب. وبینار «نویسنده‌ساز» و سخن از مدیریت دانش شخصی. مطالعه‌ی کامل دفتر شعر «شیرازِ خمار» از کاظم شیعتی. پیاده‌روی. هماهنگی برای برگزاری نشستی حضوری در شیراز. تماشای سریالک « In Plain Sight». یک خروار کار خرده‌ریز و کتاب‌کوشیِ شبانگاهی.
    ━━━━━━━━━━━━━━━━
    یادآوری کنم:
    ثبت‌نام ۷۸‌مین «نویسندگی خلاق» و کارگاه «قصه‌گری» در جریان است.
    ━━━━━━━━━━━━━━━━
    ما آیندگانیم.

  3. ٢٩ آبان
    فروغ تراپی.
    رانندگی کرده به همراه پدر و حرص دادن ایشان از فرط بیخیالی.
    فحش دادن به راننده ها بابت پارک کردن دوطرفه در کوچه ای باریک.
    کانال دوستان را زیر و رو کردن و نوشتن چیزکی برای همسفران.
    مرتب کردن آشپزخانه دیجیتالی و احساس راحتی و آسایش بعد از آن.
    شرکت در وبینار نویسنده ساز و آموختن از سخنان استاد خسته و همسفر عزیزمان الهه یونان.
    دید و باز دید از شامپو و صابون و امثالهم.
    نوشتن و نوشتن ساعتی بدون گوشی گذراندن و این لذت لذیذ را به همه پیشنهاد دادن.
    کمی درس های گندیده را مرور کردن.
    فیلم سونات پاییزی( Autumn.Sonata.1978) را دیدن و غمناکِ دیالوگ ها شدن.
    خواب دیدن.

  4. سال‌واژه‌ام: ارتباط
    فایل مربوط به مدیریت دانش شخصی را سامان دادم و حالا دوست دارم کمی از آن و چالش‌هاش بنویسم:
    نظریه‌ی تکامل: گاهی رقیب محرک خوبی است. گویا داروین عجله‌ای برای انتشار نظریه‌اش نداشته است تا وقتی که متوجه می‌شود شخصی به نام آلفرد والاس هم روی چنین نظریه‌ای کار می‌کند.
    اسطوره‌شناسی:
    سخت ترین چالش، فشرده‌سازی آموخته‌هایم در این حوزه بود. «اندیشه‌ی افسانه‌ای و زبان شباهت‌هایی با هم دارند و هر دو مقابل اندیشه‌ی منطقی قرار می‌گیرند.» زبان؟ عجیب و جالب است این نظریه.
    فمینیسم:
    یکی از ایرادهای فمینیست به ویژه در نوع لیبرالش آن است که زنان را یک‌کاسه می‌کند و به تفاوت‌های آنان اهمیت نمی‌دهد و این خود نوعی نژادپرستی است. (سه جمله شد؟ زرنگ هم خودتانید.)
    داستان:
    یکی از مواردی که دیالوگ را طبیعی‌تر می‌کند (طبیعی با واقعی فرق می‌کند) آن است که افراد پاسخ مستقیمی در پاسخ به صحبت‌هاشان دریافت نکنند.

    تمرین کردم و زبان نیم‌بندی خاندم و از «چیستی فمینیسم» زیاد خاندم. برای ثبت نام کوفتی دانشگا کافی‌نت رفتم. نمی‌خاهم این رشته را. گویا برای رسیدن به باستان‌شناسی باید یک ترم را با آن سر کنم.
    امروز سعی کردم که از آخرین روز نوزده سالگی‌ام لذت ببرم.

  5. خواستن و نخوردن، مسئله این است.
    نان خامه‌ای می‌گفت:«بیا جونم فقط یه گاز، ببین چه درشت و تازه‌ام.»
    رولت‌ها چشمک می‌زدند:« بین چطور یه لایه خامه‌ یه لایه کیک‌ام. ببین چطور منو با لذت می‌خورن. بیا بیا نترس.»
    امروز تولد مادربزرگم بود و خانه پر از کیک و شیرینی بود. درست یک روز بعد از اینکه تصمیم گرفتم رژیم بگیرم. خدایا تقاص کدام گناهم بود؟

    همه نبودند اما خانه شلوغ و پر نشاط بود. کیمیا را دیدم. دختر‌ عمه‌ی شش‌ساله‌ام. بچه‌ها خیلی زود بزرگ می‌شوند. همیشه شاهد رشد یک بچه بودن احساسی عجیب و غریبی دارد. گاهی باورم نمی‌شود هر آدمی روزی بچه بوده است. گاهی ذوق می‌کنم، گاهی هم برایم ترسناک است. چطور اینقدر زود می‌گذرد؟

    کیمیا برایم داستان تعریف کرد. به نظرش دلیل جدایی خانم هلو و آقای پرتقال این بود که خانم هلو به آرایشگاه کمتر قشنگ‌تر می‌رفت و بخاطر همین آقای پرتقال رفت و با خانم پیاز دوست شد.
    داستان دیگری هم از آقای سرخ و خانم سفید گفت. آقای پولدار قرمز، خانم سفید را می‌برد تا بشود خانومش و برایش بچه‌ی سفید بیاورد.
    داستان دیگری هم تعریف کرد، درباره‌ی جونیور قشنگ‌ترین پسر دنیا.

    موقع شام هرچه به کیمیا گفتیم غذا بخور گفت من رژیمم و فقط ماءالشعیر می‌خواهم. اما ماءالشعیر کلاسیک و تلخ بود و او دوست نداشت. چند دقیقه گذشت و فکر کردیم بیخیال شد، اما او برای مشکلش چاره پیدا کرده بود. توی لیوانش قند ریخته و نوشیدنی‌اش را شیرین کرده بود.

    امروز کمی از هملت خواندم و چند تایی داستانک.

    امروز به گل‌هایم آب دادم. خداروشکر جانشان به لبشان نرسیده بود و اینبار به موقع آبیاریشان کردم.

    امروز در خودواژه شرکت کردم. و چهار صفحه‌ را آزادانه نوشتم.

    ۱۴۰۵/۸/۲۹

    #روز_مرور

    https://t.me/maryamebrahimi21

  6. – عزیزی زنگ‌ زده بود و من نفهمیده بودم. وقتی پیام دادم که بپرسم چه کار داشت نوشت « کار خاصی نداشتم، می‌خواستم کُ..ـِ شعر بگم.» گفتم خدا خیرت بدهد که آن ضمه و کسره را گذاشتی و باعث شدی جلوی برداشت‌های اشتباه گرفته شود، وگرنه ممکن بود من بد برداشت کنم. چرا کسی باید برای چنین عبارتی زیر و زبر بگذارد؟ اگر آن را به حال خود بگذارند شاید کَس هم خوانده شود. اعراب را وقتی باید رعایت کرد که درست نخواندنِ چیزی اوضاع را وخیم کند، این را درست بخوانیم که چه بشود؟ اصلن خودش به قدر کافی وخیم است. این هم وضع نزدیکان ما، شما ببینید وضع خودمان چگونه است.

    – هر چه بیشتر می‌گذرد بیشتر می‌فهمم که اصلن آن آدمی که تصور می‌کردم بتوانم باشم نیستم، نشدم و احتمالن نخواهم شد. تخمین‌هایم نه در مورد خودم درست بوده و نه درباره‌ی زندگی. زندگی به مراتب قوی‌تر از من است، انگار که من فقط جمع‌زدن را یاد گرفته‌ باشم و زندگی انتگرال سه‌گانه باشد.

    – آخ که چقدر خسته به نظر می‌رسم. نمی‌دانستم چرا انقدر بد است، امروز زیرمتنش را فهمیدم و باید بگویم دقیقن مثل همان زیرمتنم.

    – پروردگارا، ایمان شکننده‌ی ما را به آزمون‌های دشوار میازما که ما بسیار ناتوان‌تر از آنیم که می‌نماییم.

    – الهی شکرت…

  7. گزارش نیک ۱۹۲
    سال‌واژه: در مسیر معنوی
    نمره روز: ده از ده
    داستان کوتاه «کیمیای مهر تو» از کتاب «موسیو، یعنی ویلون، مجموعه داستان» نوشته‌ی فرامرز طالبی
    امروز داستان کوتاه «کیمیای مهر تو» را خواندم. داستان ساختاری دایره‌ای دارد. مکان و رویداد ابتدا و انتهای داستان یکسان است. جمله‌ی «وقتی جنازه را توی کوچه آوردند، کوچه بوی یاس گرفته بود.» در آغاز و پایان داستان تکرار می‌شود. زاویه‌ی دید دوم‌شخص است. داستان درباره‌ی دختر و پسری به نام محمود و آفاق است که عاشق یکدیگرند. داستان هم حول محور این عشق می‌گذرد. این اولین داستانی است که از فرامرز طالبی می‌خوانم. پیرنگ داستان ساده است، نحوه‌ی روایت، داستان را به‌یادماندنی‌ کرده است. فردا دوباره این داستان را می‌خوانم.
    آزاد‌نویسی
    در وبینار نویسنده‌ساز امروز با استاد شاهین و دوست‌های خوب، آزاد‌نویسی انجام دادیم. چقدر باهم‌نویسی شیرین است.
    کلمه‌برداری
    از داستان «کیمیای مهر تو» کلمه‌های «آفاق، درندشت، تکیده، چشمخانه، ولو» را به فهرست کلمه‌برداری‌ام اضافه کردم.
    خودشناسی
    این روزها سپاسگزاری برای نداشته‌هایم را تمرین می‌کنم. گاهی اخم‌هایم را باز می‌کند، گاهی عصبانیت‌ام را رقیق می‌کند. ناخودآگاه من را به سوی مفهوم حکمت می‌برد.
    خرده‌ریزکاری
    فردا ساعت پنج صبح، آزمایشگاه برای نمونه‌گیری از کارگران شیفت شب می‌آید. امروز در مورد تعیین تست‌های روتین با متخصص طب کار شرکت صحبت کردم. داستان‌های ناتمامم را سر و سامان دادم. قرتی‌سازی کردم و ساعت ۲۰:۰۰ به سمت کارخانه به راه افتادم. سپرده بودم شیفت شب دوازده ساعت ناشتا باشند. ساعت ۲۱:۳۰ که به کارخانه رسیدم، کارگران در حال خوردن خوراک لوبیا، پلو و ترشی مخلوط بودند. فلاسک‌ها هم آماده، کنار سماورِ در حال جوش بود. ذوب شدم. نمی‌شود دوازده ساعت در شیفت شب بدون شام، چای و میان‌وعده دوام آورد، اما حداقل کارگرها چای، قند و میان‌وعده را نخوردند. حوالی ساعت یازده شب بود که خودم سردرد گرفتم. کارشناس ایمنی برایم چای زنجبیل درست کرد. ته فلاسک را درآوردم. حتی خودم هم طاقت نیاوردم. به دو کارگر هم مسکن دادم. چه می‌دانم گفتم شاید گرسنگی، سردرد و دندان‌درد و بی‌مسکنی باعث دلگیری و یا حتی حادثه شود. خلاصه، از آرمان ناشتا نگه‌داشتن کارگران گذشتم، اما خب، تذکر را دادم. لابه‌لای خاطرات کارشناس ایمنی در خانه‌ی بهداشت کارگری، داستان کوتاه «کیمیای مهر تو» را خواندم و قبل از رفتن به سوئیت، گزارش نیک را نوشتم.
    سپاسگزاری
    در سپاسگزاری‌ها بهترین لحظه‌ی روزم را به خاطر می‌آورم:
    سپاسگزارم برای خاطرات مدفون‌شده‌ای که در خودهیپنوتیزم‌درمانی امروز به یاد آوردم و آبکیشان کردم.
    سپاسگزارم برای چای زنجبیل.
    سپاسگزارم برای متعهد ماندن به عهدی که با خود بسته‌ام و امروز هم یک داستان کوتاه خواندم.
    سپاسگزارم که گزارش نیک امروز را نوشتم.
    سپاسگزارم که با متخصص طب کاری دلسوز کار می‌کنم.
    سپاسگزارم که به نمونه‌گیری آزمایشگاه از شیفت شب نظارت خواهم داشت.
    سپاسگزارم برای وبینار روزانه‌ی نویسنده‌ساز که من را در مسیر نوشتن نگه می‌دارد.

  8. «واژه رنگ زندگی بود»
    -یک فصل از کتاب «حق نوشتن» را خواندم.
    – دو بار آزادنویسی کردم.
    -به کارگاه خودواژه پیوستم و با نوواژه‌های «نظامی گنجه‌ای» آشنا شدم.
    -وبینار نویسنده‌ساز را باموضوع نظم بخشیدن به یادگیری شنیدم.
    -در سفر «دن کیشوت» همراه این پهلوان سرگردان با آسیاب‌های بادی جنگیدم.
    جمعه در قالب دست نویسنده‌ساز
    -آزادنویسی به مدت 50 دقیقه
    -پیاده‌روی تا محل کار و برگشتن به خانه
    -کلمه‌برداری از کانال تلگرامی «خودواژه»
    -تکرارآموزی از «خسرو و شیرین»:
    نخستین بار گفتش کز کجایی؟
    بگفت از دار ملک آشنایی
    بگفت آن جا به صنعت در چه کوشند؟
    بگفت انده خرند و جان فروشند

  9. سال‌واژه: ساده
    دستم به نوشتن گزارش نیک نمی‌رفت. مدام می‌نوشتم و پاک می‌کردم و مدام می‌گفتم امشب حس و حال نوشتن را ندارم و بهتر است بی‌خیالش شوم، بروم بخابم و خود را خسته نکنم. اما نمی‌توانستم. دلم می‌خاست بنویسم، حالا از چه؟ نمی‌دانم. چطور بنویسم؟ آن را هم نمی‌دانم. اما گفتم می‌نویسم، حالا چطور و از چه مهم نیست، فقط می‌نویسم. مثل همان آزادنویسی وسط روز یا آزادنویسی توی نویسنده‌ساز که می‌نوشتم. حالا هم می‌نویسم.
    از امروز بگویم که خب، کلاس که نداشتم و قرار نبود به دانشگاه بروم. کارگاه هم روز استراحتش بود و مهم‌تر از همه مدرسه‌ی کوچه‌ی پشتی هم تعطیل بود. توانستم توی سکوت و آرامش بگیرم بخابم و خاب به جانم بچسبد. تمرین خودواژه را هم تمام کردم و فرستادم. البته بی‌دقتی دوباره کار دستم داد و یکی از کلمه‌هایی که فرستادم جدید و کار دست خودم نبود، از بداقبالی یکی قبل از من زحمت ساختش را کشیده بود.
    البته همیشه هم بحث ساختن کلمه‌ی جدید در میان نیست و کسی پیدا می‌شود برود کلمه‌هایی که دیگران ساخته‌اند را جمع کند. مثل امروز توی خودواژه، یکی کلمه‌های نظامی را جمع‌آوری کرده بود. عجب کلمه‌های قشنگی هم بودند، دمش گرم.
    توی نویسنده‌ساز هم استاد دوباره مدیریت دانش شخصی را یادآوری کرد و انگار نگاه کردن به آموخته‌هایم، توی طول هفته انگیزه‌ای می‌شود برای بیشتر یاد گرفتن. الهه علیزاده هم آمد. از پافشاری روی یافتن جواب برای سوال‌هایش و زود راضی نشدنش خوشم می‌آید. به چه دیدگاه متفاوتی از یادداشت رسیده بود.
    بعد از تمام شدن نویسنده‌ساز، رفتیم خانه‌ی خاله‌ام. دیدیم می‌خاهد به دیدن پسردایی‌ام که توی بیمارستان بستری بود برود. سوارش کردیم و با هم به بیمارستان رفتیم. خدا را شکر حالش بهتر شده بود اما هنوز عفونت توی بدنش بود و باید چند روز دیگر بستری می‌ماند. دو هفته است که جمعه‌ها می‌روم بیمارستان عیادت. هفته‌ی بعدی را خدا به خیر کند.

  10. روزِ نوشتن و نو شدن.
    جهان‌های کهن بورخس و داستان‌های گلشیری.
    چندکی شعر از یدالله رویایی:
    «آسمانِ خالی از پرنده
    آسمانِ بی‌پرنده
    آسمانِ بی‌پر از پرنده
    آسمانِ بی‌پر
    آسمانِ بی‌پرند
    آسمانِ بی
    آسمانِ با
    آسمانِ بال
    آسمانِ خالی آسمان خال
    آسمانِ یک پرنده
    یک پرنده خالِ آسمان»

  11. گزارش نیک امروز
    سال‌واژه «پستاندار درون»

    امروز روز استراحت بود.‌ و تنها تفاوتش با روزهای عادی این است که یک ساعت دیرتر بیدار می‌شوم.
    صبح کمی نوشتم.
    کانال بچه‌ها را دیدم.
    به کارهای خانه و درس بچه‌ها رسیدم.
    عصر کمی پیاده‌روی کردم.
    نصف وبینار نویسنده‌ساز بودم، بعدش رفتم خرید.
    توی مسیر پشت یک اتوبوس نوشته بود: «پدر، سایه‌اش نه، سرمایه‌اش» البته باید این‌طوری باشد: «پدر، سایه‌اش، نه سرمایه‌اش». ولی به نظرم همان اولی بود که باعث شد سریع یادداشتش کنم.

    توی طاقچه چند کتاب نشان کردم تا بعد بخرم.

    شب، فرداد شیطنت کرد و ترساندم، من هم برای آن‌که تنبیه شود گفتم لباس ورزشی‌اش را خودش بشوید.‌ هر چه التماس کرد ببخشمش قبول نکردم. البته بیشتر برای این‌که از اول هم نصف‌شبی حوصله‌ی شستن لباس نداشتم.‌

    آخر شب باز بیست دقیقه پیاده‌روی کردم.

    https://t.me/mahnaz_roointan

  12. سال‌واژه/فصل‌واژه: حرکت

    کل روز بین درس و ناامیدی حرکت کردم.
    حوالی صبح رفتیم کتابخانه با مریم. تا ظهر بارداری خواندم. برگشتیم اتاق. غذا پختیم. نهار خوردیم و باز رفتیم توی درس. بارداری و بارداری. مبحث به این عظمت چطور در یک جلسه درس داده شد؟
    این وسط از پیاده‌روی هم بهره‌مند شدیم. معزمان داغ کرد و رفتیم توی حیاط و یک ساعتی قدم زدیم. بوی خزان هوا را گرفته بود. ابرها هم باردار بودند. حتی از اسم بارداری هم کهیر می‌زنم.
    باز رفتیم بالا و خواندیم. تا نویسنده‌ساز.
    با شوق پریدم توی وبینار. شوق فرار از درس.
    استاد حرف زد و بعد الهه جان از یادداشت گفت و یادداشت چه خوب است. کاش من هم بنویسم. وسواس. امان از وسواس‌. اگر وسواس نداشتم در نوشتن، خیلی از مشکلاتم حل می‌شد.
    آزادنویسی دوباره عاشقم کرد. قدرت زیادی می‌خواهد وسط این همه اضطراب و درس و خزان جمعه، عشق ورزیدن. قدرت آزادنویسی.
    آزادنوشتم که تمام شد بوی باران پیچید توی بینیم. باران گرفت. به همین سادگی. ابرها بارشان را زمین ریختند. مثل من با نوشتن.
    بعد وبینار یک ساعت دیگر درس خواندم و خسته و پاره برگشتم توی اتاق. مریم پاره‌تر از من، هر دو پخش زمین شدیم و چشم بستیم. انگار که از نبردی طولانی بازگشته باشیم.
    بعد صحبت کردیم و بحث کشیده شد سمت ورودی جدیدهای مامایی و اینکه آن‌ها بدبخت‌ترند. غول ترم پنج را رد کنیم سختیش تمام شده. هر چند که اطمینانی به حرفم ندارم آن‌چنان.
    شرمنده اگر گزارشم پر از غر بود‌.
    نزدیک پایان‌ترم همیشه این‌طورم. در کل اثرات عاشقی‌ست. معتقدم کسی که زندگی می‌کند اضطراب می‌کشد.
    راستی چند کلامی خلاق هم بودم سر صبح. نیکِ کمی نبود برای روز بی‌نیکیم.
    https://t.me/ravaanehh

  13. شعر خواندم. حفظ کردم. درس خواندم. وقت زیادی هدر دادم. مقاله‌ای از سایت مدرسه خواندم. آشپزی کردم و فیلم دیدم. همین.

    ۲۹ آبان | شماره‌ی پنجاه و ششم

  14. جمعه ۲۹ آبان
    گزارش‌ِ نیک ۱۹۲
    سال‌واژه تغییر

    چادر کردیم رفتیم تماشا:
    صبح یکشنبه که از خواب بیدار شدیم باد و طوفان زیاد بود. حاجی‌جعفرِ آشپز هم حالتی نداشت. به این واسطه بار نکردند. چون سرکار خان تب داشتند آش طرف گلِ سرخی ترتیب دادیم به همت ایشان، سبزی آن را هم پیجر و ترشک کردیم. میل فرمودند. دو سه قاشق بنده خوردم و دو سه قاشق سرکار علّیه‌خانم میل فرمودند. برای سرکار‌خان الحمدلله منفعت کرد. چند دستی عمل کرد. تب قطع شد. بنده که به مرارت افتادم. شانزده دست قی و اسهال کردم.
    شبِ دوشنبه بیست‌و‌هفتم را هم در باغ رُق‌آباد ماندیم. بنده هم تب کردم به حال خراب. حاجی جعفر آشپز هم احوالش خیلی بد شد.

    چند واژه از فرهنگِ عمید:
    آلفا= علفِ حصیر

    آلُفتن= آشفتن، شوریده‌شدن، پریشان‌شدن

    آلاینده= آلوده کننده

    ادامه‌ی خاطره‌ی انارچینی:
    بعد از نوشیدنِ چای، خواهرِ بزرگم پیاله چینی‌ها را در سینی گذاشت و به اتفاق هم به بیرون خانه رفتیم. جویِ آب روبه‌رویِ خانه‌باغمان جریان داشت‌. دست و صورتی به آب زدم و مشت مشت آب روی دیوارِ کاهگلی پاشیدم. عجب عطر و بویی راه انداختم با این کارم، عطر طبیعی و بکر گِلِ آب‌خورده را بوییدم و به انتظار آمدن عمه و دخترانش لحظه‌شماری کردم.

    مادر در مطبخ بود، مطبخی که در یکی از گوشه‌هایش تنوری خودنمایی می‌کرد. قسمت بالای تنور چون قیر سیاه بود و این سیاهی سه طرف دیگر را نیز بی نصیب نگذاشته بود. دیگِ قیمه روی چراغ دوپلته‌ای فیروزه‌ای رنگ ریزریز می‌جوشید. مادر روی چراغ علاءالدین تابه‌ای گذاشته بود و بادمجان‌ها را سرخ می‌کرد. عطر و بوی سرخ کردن بادمجان اشتهایمان را اول صبحی تحریک کرده بود.
    مادر خواهرِ بزرگم را به مطبخ فراخواند تا باقی بادمجان‌ها را سرخ کند و خودش کیسه‌ی پارچه‌ای گردوها را کنار دستش قرار داد و بنا کرد به شکستن آن‌ها. مادربزرگ با عینکِ ذره‌بینش خود را مسلح کرد، به کمک آمد و مغز گردوها را از پوستشان جدا کرد. مادر پوست کندنِ پیازها را به من واگذار کرد. با هر پیازی که سر می‌بریدم می‌گریستم و مادربزرگ مادر را مؤاخذه می‌کرد که: 《میدونی بَچَم چَشاش حسّاسه پیاز میدی دَسّش پوس کَنَه؟》و مادر می‌گفت:《باسی عادت کُنَه دیَه پَس صَبا که خونه شوهر مِرَه من که همراش نَمِرَم که پیازاشا پوس کَنَم.》
    سپس مادر کنارِ هاون سنگی نشست. مغزهای گردو را با ضربه‌های دسته‌ی چوبیِ هاون کوبید تا نرم شوند. پیازها را افزود و هم چنان به کوبیدن ادامه داد. نمک و کشک ساییده هم اضافه کرد و گردوپیاز  وعده‌ی صبحانه آماده شد.

  15. گزارش نیک 29ابان
    سال واژه؛استمرار

    هر بار که میگرنم عود می‌کند، بیشتر به رفتارهایم توجه می‌کنم. هر بار که خودم را نادیده می‌گیرم و بیش از اندازه برای دیگران هستم، بدنم به صدا درمی‌آید؛ انگار آلارمی‌ست برای بازگشت به خویشتن.

    میگرن برای من تنها یک درد نیست؛ همزیستی‌ست که سال‌هاست حکمِ بازگشت به خودم را تداعی می‌کند. این‌بار هم، چه از نظر جسمی و چه روحی، از خودم گذشتم تا برای دیگران باشم. حالا دیگر میگرن برایم فقط سردرد نیست؛ با نور و صدا قهر کرده است.

    اولین کارم در فردا، آشتی با خودم خواهد بود؛ با بیشتر وقت گذاشتن برای خودم و شنیدن نیازهایی که مدت‌ها نادیده گرفته‌ام.

    روزم با درد و در میان مهمانی گذشت. بااین‌حال، هر طور که شد، اندکی پیاده‌روی کردم و چند خطی نوشتم. باشد که فردا روزی پربارتر و آرام‌تر باشد.

  16. جمعه‌ی دومزه
    صبح جمعه‌ست.‌ پسرک برخلاف روزهای قبل که باید با کاردک از تخت جدایش می‌کردی قبل از خودت بیدار شده چون مسابقه‌ی فوتسال دارد.
    او را می‌رسانی سالن و اصرار می‌کند که بازی‌اش را تماشا کنی. هیچ‌کدام از خانواده‌ها نیستند و به ماندنت شک می‌کنی. شاید نباید بمانی اما پسرک همچنان می‌گوید در گروه مدرسه گفته‌اند خانواده‌ها هم می‌توانند حضور داشته باشند. بعد از نیم ساعت کم‌کم چند نفری می‌آیند و بالاخره یک خانم دیگر هم به همراه همسرش در سالن حاضر می‌شود. سه ساعت در سالن می‌نشینی و میان تشویق بچه‌ها چای می‌خوری با ده صفحه کتاب.‌ بله کتاب می‌خوری. آنجا که داشت با جزئیات از ماساژ گوش حرف می‌زد.
    بعد هم آشپزی می‌کنی و کمی لالائیدنت می‌گیرد. از عصر تا شب با پسرک فارسی کار می‌کنی و خسته نمی‌شوی چون ادبیات است. فقط سردرد می‌گیری از آن جهت که به زیاد حرفیدن عادت نداری. دوباره مختصر‌آشپزی می‌کنی و ظرف می‌سابی و به آنهایی فکر می‌کنی که هیچ مسئولیتی جز خودشان ندارند. می‌پرسی آنها چند درصد روز را می‌توانند بخوانند و بنویسند و چند درصد ذهن‌شان دغدغه‌مند است. بعد هم گزارش نیکت که حاشیه‌‌اش خمیازه‌های خاکستری‌ دارد را هل می‌دهی در سایت جناب شاهین خان کلانتری.
    و کشف آخر شبت چنین است چقدر خان به کلانتری می‌آید.
    کانالم:https://t.me/qalamgah_niku

  17. هیچ‌وقت این‌قدر از عدم تسلطم به زبان انگلیسی حرص نخورده بودم. انرژی خوب صبحی که با کوه‌نوردی شروع شده بود، بعدازظهر یکسره تمامش را بلعید. تقریبا دارم به جنون می‌رسم. حتی دیدن یک کلمه‌ی ناآشنا هم طاقت‌فرساست، حالا بماند کلمه‌هایی در مقاله با معنای دیگری به کار رفته‌اند. هرچه می‌گردم، مقاله‌ها نامرتبط‌تر به شیوه‌ی نوین مدیریت آب می‌شوند.
    بی‌خیال شدم. تمام ظهر و عصر و شب را یک ساعت یک ساعت یا کلمه می‌خواندم، یا ویدئوی مرتبطی پخش می‌کردم، یا هر ویدئویی را که پیدا می‌کردم ذخیره می‌کردم. وقتی کاملا کلافه و خسته شدم، شروع کردم به شنیدن پادکست. هنوز تحقیقم شروع نشده که تمام شود. همه فایل‌ها نیمه‌تمام مانده‌اند و خودم هم این وسط می‌پلکم و کتابی را بی‌خود ورق می‌زنم.
    تنها تعامل روز، هم‌صحبتی با اعضای حلقه‌ی هم‌داستان بود که به داستان «تعقیب» اثر جویس کارول اوتس مربوط می‌شد. چیزهایی که امروز در ذهنم ریختم کم بود، حتی ته ظرف را هم نگرفت. ببینیم تلاش فردا چه می‌شود.

  18. به ۱۴۰۰ سفر کردم.
    گوست دارم شهلا…تمامی مدارس استان تهران در تمامی مقاطع تعطیل میباشد… هار هار
    دلم برایش تنگ شد شاید لبخندی تلخ روی لب هایم نشست. از او خروار ها خروار حرف بد گفتم. ولی خدایم شاهد است انسان متفاوت و خوبی بود. شاید از زیر خاطره ها بیرون کشیدمش و باز هم غرورم را نشانه گرفتم برای تجدید دوستی هایی که هیچ امیدی به انها نیست. چ میدانم!
    چند روزیست بی معنایی و قلب درد را پر تکرار حس میکنم. برای ارتباطی سه ماهه و بدون دیدار .شاید درست میگویی، جمله ی “خودت را به موش‌مردگی نزن” شامل حالم میشود. با این حال موجی عظیم از رویاپردازی و امید روبه رویم قرار گرفته میگوید بنشین و زار بزن افسرده یاش و وزن اضافه کن. بساط کار هایی که باید با زندگی انجام دهم خرم را چسبیده و سرگردانم میکند. گویی زندگی واقعا ادامه دارد … مرگ پایان شاپرک نیست؟
    در دنیای این خدا، احساس غربت و بی ارزشی میکنم. ادم ها به جایشان نیست من چه میگویم و ان که سه ماهی هم وقتم را پایش گذاشتم به روایتی همین بود:) . و این جمله شعار گونه پرتکرارم شده گویا… شاید ریشه در چیزی دارد ترومایی، کودکی ای، تصادفی، گفتم که چیزی
    دلم کمی شنیده شدن، اغوش و لبخند دوستانه میخواهد. به دور از نسبت خونی و اجبار
    دلم کمی پول و مزد زحمت یا …ط.طووسدسدساسددسایتنس
    نمیدانم راستش از این دنیا هیچ نخواهی بهتر است چون خواستن و نخواستن زیاد توفیری ندارد…
    ولی اگه داشت رویای ۱۹ سالگی را زنده کن. مرا انجا ببر که به عشق شک نداشتم. و صدایم شنیده میشد و در گلو نمیماند. انسان ها افسردگی به یکدیگر تزریق نمیکردند. قلب درد و پرش های بدنم عادی نشده بود و یا جایی که خانواده دوست تر بودم و کودکی عیب نبود
    با این همه باید گفت، همه چیز درست میشود
    _با خودم و بدون هیچکسی و گوش هیچکسی
    تا عید به شرط زنده ماندن

  19. نوشتن
    سال‌واژه: پیوستگی
    ۲۹ آبان ۱۴۰۵
    لحظه‌ای چشم باز کردم تا ببینم ساعت چند است که هم‌زمان صدای اذان بلند شد. وضو گرفتم و نماز خواندم. حس عجیبی دارد در این وقت شب بیدار باشی و با خالقت خلوت کنی. برای کشورم و مردم نجیبش دعا کردم.
    صفحات صبحگاهی‌ام را درباره تأثیر نور بر سرحالی و نشاط اول صبح نوشتم. چند وقت پیش مقاله‌ای در این‌باره خوانده بودم که توصیه می‌کرد به‌محض بیدار شدن خود را در معرض نور خورشید قرار دهید تا سطح سروتونین بالا برود و نشاط به ارمغان بیاورد.
    قسمت دیگری از «ماه عسل بانو» را درباره مادران و دختران خواندم.
    در کارگاه «خودواژه» از استاد شنیدیم و با واژه‌هایی از نظامی آشنا شدیم؛ بیش‌کین، اول‌آغاز، جگرنواز و واژه‌های دیگری که استاد فایلشان را در اختیارمان گذاشت.
    می‌پرم به ویبینار «نویسنده‌ساز». استاد بر ساختن فایلی برای یادگیری و مدیریت دانش شخصی تأکید کرد. الهه علیزاده مهمان نویسنده‌ساز بود. بحث جالبی درباره چیستی یادداشت مطرح کرد؛ سؤالی که من هم با شنیدنش از خودم پرسیدم. همراه استاد و دوستان آزاد‌نویسی کردیم. برایم رهایی داشت و بس!
    کارگاه «خودگفت» با الهه علیزاده؛ از صدای درون گفتیم و شنیدیم. از اینکه پشت هر صدا چه عاطفه‌ای پنهان است. انسان دو عاطفه مادر دارد: ۱. ترس؛ مادر همه عواطف منفی. ۲. امنیت؛ مادر همه عواطف مثبت.
    بخش پایانی کارگاه را از دست دادم. مهمان ناخوانده‌ای از راه رسید و باید فایل صوتی کارگاه را گوش کنم.
    پذیرایی و گپ‌وگفت با مهمانان.
    حالا نوبت نوشتن گزارش نیک و مطالعه آخر شب است. کتاب «رؤیاهای شرقی و غربی» خسرو ناقد را می‌خوانم.
    #گزارش_نیک
    ✍️ زری قوام

  20. با فرشته و فائزه نوشتیم یک ساعتی.
    وبینار کودک‌نو را بودم. سحر برایمان کتاب کودک خاند. شعر بود. از بازی گفته بود. سری زدیم به کودکی و بازی‌هایمان. به عروسک‌هایمان. بازی‌هایی که دوست داشتیم و نداشتیم. عروسک‌هایی که دوست داشتیم و نداشتیم. خاطرات کودکی برایم محو و تار است. هر وقت سوالی از کودکی می‌شود هیچ چیز انگار به یادم نمیاید.
    بعدش کار بود و کار و کار. کارِ خانه. ظرف شستن. جارو کردن. تمیز کردن. سالاد ساخیدن. سبزی پاک کردنو مهموم داری. باز ظرف شستن. هعی.
    امروز بیست‌و‌نه آبان بود و خب بیست‌‌ونه آبان تاریخ دوست داشتنی‌ای برایم هست. از ده سال پیش این تاریخ دوست داشتی شد. چون تاریخ مونببه شدنمه. ایح ایح ایح.

  21. نمی‌دانم دیشب مغز و حافظه‌ام را در کدام کهکشان جا گذاشته بودم‌که یادم رفت گزارش نیک بنویسم ساعت چهار بعد از ظهر امروز یادم آمد که گزارش نیک نفرستادم.
    از کلمه کهکشان خیلی خوشم می‌آید حتی تلفظ آن هم پر از عظمت و بزرگی‌ست.
    شما در مورد کهکشان‌ها کنجکاو هستید؟ در رویاهایتان به کهکشان‌ها سفر می‌کنید؟
    من آن حس خالص کودکی را هنوز نگه‌داشته‌ام کنجکاوی‌هایم را به خیال تبدیل می‌کنم و راهی آن سفر‌های خیالی می‌شوم‌.اما دیشب عازم هیچ کهکشانی نبودم و این فراموش‌کاری باید علت دیگری داشته باشد.
    امروز کمی به زبان خاندن گذشت. گاهی دلم برای روز‌هایی که زبان فارسی را هم می‌خاندیم تنگ می‌شود وقتی الفبا یاد می‌گرفتیم وقتی اولین بار یک واژه‌ای را تلفظ می‌کردیم و آموختن قواعد اولیه…
    عصر جمعه چندان نفرت‌انگیزی نبود با یک نفرت خفیف گذشت.

  22. جمعه بود. یک جمعه‌ی نمی‌دانم چطوری. با اینکه خوب بود ولی نمی‌دانم چرا حالا که تمام شده مثل دانش‌آموزی که فردا امتحان دارد، استرس دارم.
    زیاد خوابیدم. خیلی زیاد. و بعد از صبحانه‌ی جمعه‌طور نوشتن را شروع کردم. می‌نوشتم در صدای جاروبرقی‌ای که سهیل می‌کشید. حدود هزارکلمه‌ام را نوشتم. فقط برای خالی شدن مغزم. عایدی جز این نداشت.
    رفتم سراغ فرهنگواره‌ی فارسی خلاق. ورقش زدم. و کلمه‌ها جذبم می‌کردند. مثلا یکی‌شان که خیلی در ذهنم وول می‌خورد امروز: شب‌نورد.
    با سهیل سریال دیدیم. سه قسمت. نه پشت سرهم. با فاصله اما خب سه قسمت شد. چقدر چسبید بعد از مدت‌ها.
    ساعت چهار عصر جمعه‌ای پاییزی، مرا فقط به یاد یک چیز می‌‌اندازد. فوتبال. سهیل فوتبال می‌دید و من برگه تصحیح می‌کردم و تو شیش و بش خیلی‌خوب و خوب گیر کرده‌ بودم. برگه‌ها تمام شد و لیست‌ها پر.
    سر خوردم باز جلوی تلویزیون و سریال. این قسمت که تمام شد. مجبور بودم آشپزی کنم. با نهایت سرعت لوبیاپلو درست کردم. وقتی دم گذاشتمش زهرا زنگ زد. ویدئوکال بودیم. بعد از فاصله‌ی نمی‌دانم چند روزه که یا من نتوانستم یا او. باز هم نت اذیت می‌کرد.
    صحبت‌مان که تمام شد. دوشی گرفتم و چند کار خرده‌ریز و باز هم سریال.
    جمعه‌ها معمولا کمتر به کارهای خودم می‌رسم چون سهیل خانه است و با هم وقت می‌گذرانیم. و خب امروز خوش گذشت. همین کافی‌ست.

  23. زکیه جان

    صبح زودتر از همیشه بیدار شدم. صبحانه‌ای مفصل برای خودم و پسرکم درست کردم و داخل کوله‌پشتی گذاشتم و با دوستانم روانه شدیم. تصمیم گرفتیم این هفته به کوه رفته و کمی راه برویم. با اینکه خستگی به همراه داشت اما بسیار برایم لذت‌بخش بود. نزدیک‌های ظهر بود که برگشتیم و از خستگی تا چند ساعت خوابیدیم. بیدار که شدم نه از ناهار خبری بود نه نظم خانه.
    خانوادگی آستین‌هایمان را بالا زدیم و حین گوش دادن به موسیقی‌های شاد تمیزکاری کردیم و با یک ساندویچ سر و ته قضیه را هم آوردیم.
    بعد از آن در وبینار حاضر شدم. وقتی استاد پرسید در این هفته به فایل آموخته‌ها چیزی اضافه کردیم سراغ فایلم رفتم. به جز دو حوزه، برای مابقی کاری نکرده بودم و تصمیم دارم این هفته بیشتر برایشان وقت بگذارم.
    بعد از آزادنویسی و وبینار، قسمت اول پادکست رود مجتبی شکوری را گوش دادم. او درباره‌ی کتاب قدرت خواندنِ فرانک فوردی صحبت کرد. از این‌که کتاب‌خوانی از چه زمانی رواج یافت. چه زمان‌هایی خواندن آن را ممنوع کردند. چه کسانی تلاش کردند تا کتاب را به مردم برگردانند و حالا وضع کتاب‌خوانی به کجا رسیده است. این پروسه برایم جالب‌انگیز بود و دوست داشتم بیشتر در موردش بخوانم اما فرصت نشد
    و ادامه‌ی روز به فیلم دیدن گذشت و وقت گذاشتن با خانواده. حالا که به انتهای روز رسیده‌ایم دلم می‌خواهد با شعر سعید صدیق نامه‌ام را به پایان ببرم.

    از ما سه تن یکی به بهار نرسید
    از ما سه تن یکی نامش را در قبال قرصی نان انگار
    گرو می‌گذاشت
    سایه‌ها تا زانو بالا کشیده بود
    مسیر سنگفرشِ هفته‌ها پُر از بوی دلپذیر خواب
    و احتمالِ یاس
    در مهره‌های پُشتِ کوچه‌ها
    پُلی بود به وسوسه

    سه نفر
    سیبی در دست
    پشت به آینده
    به نرده‌ها تکیه داده‌اند

    اولی قدم‌زنان به باد ملحق شد
    دومی، افسوسِ سومی

    از ما سه تن یکی نهراسید
    از ما سه تن یکی به بهار رسید
    از ما سه تن دو تن نمرده بود و کی بیشتر نزیست
    از ما سه تن سیبی
    از ما سه تن هیچیک به پله‌ها نرسید

  24. قهوه به دست، پشت میز نشستم و داستان «هنرمند گرسنگی» کافکا را دوباره خاندم. دوباره مرا به فکر فرو برد. این بار ذهنم میان داستان او و «تمساح» داستایفسکی رفت‌وآمد می‌کرد. به تقابلشان فکر کردم و به شباهت‌های پنهانی که زیر پوست این دو روایت جریان دارد.
    عجیب نیست؟ دو نویسنده از دو نسل متفاوت، در دو جغرافیای دور از هم، با جهان‌هایی که در نگاه اول چندان به هم شبیه نیستند. اما انگار از ریشه‌ای مشترک تغذیه می‌کنند. گاهی فکر می‌کنم شاید همه‌ی داستان‌های جهان را یک نفر می‌نویسد. آقا یا خانمی به نام «انسان». نویسنده‌ای بی‌ملیت و بی‌مرز که نه نژادش اهمیت دارد، نه زبان مادری‌اش و نه هیچ‌کدام از برچسب‌هایی که آدم‌ها برای جدا کردن خودشان از یکدیگر ساخته‌اند. او هر بار در هیئت نویسنده‌ای تازه ظاهر می‌شود و قصه‌ای دیگر می‌نویسد، اما انگار مدام به همان پرسش‌های قدیمی بازمی‌گردد: فقر، رنج، عشق، جدایی، حسرت، تنهایی و بیگانگی. شاید ادبیات، با همه‌ی تفاوت‌هایش، شکل‌های گوناگون روایت یک سرگذشت مشترک باشد. سرگذشت انسان.
    قهوه‌ام همان عطر همیشگی را داشت، اما این بار تلخی‌اش بیشتر بود. تلخی‌ای که عجیب‌تر از همیشه به دلم نشست و دلچسب‌تر بود.
    فیلم A Talent for Murder (2026) را دیدم. فیلم چندان غافلگیرم نکرد. داستانش قابل پیش‌بینی بود و بازی‌ها هم آن‌طور که انتظار داشتم به دلم ننشستند. بااین‌حال، چیزی در آن برایم جالب بود. شیوه‌ی فکر کردن یک نویسنده و اینکه ذهن او چگونه از دل موقعیت‌های معمولی، احتمال‌ها و روایت‌های تازه می‌سازد. انگار فیلم، فارغ از ضعف‌هایش، فرصتی بود برای تماشای ذهنی که مدام در حال قصه ساختن است.
    دو هزار کلمه نوشتم.
    با ژورنالم حسابی خوش‌ گذراندم.
    دو ساعتی هم روی پروژه‌ای کار کردم که مدت‌هاست ذهن و وقتم را به خودش مشغول کرده. در وبینار «نویسنده‌ساز» شرکت کردم و بعد، غروب را تماشا کردم. چند عکس گرفتم، شاید برای اینکه زیبایی آن لحظه کمی بیشتر در خاطرم بماند.
    مقدمات چالش سه‌ماهه‌ام را هم فراهم کردم. سه ماه پیش رو، با تمام آنچه قرار است در خود داشته باشد. تلاش، نظم، کشف و شاید غافلگیری‌هایی که هنوز از آن‌ها خبر ندارم.
    روز آرامی بود، اما ذهنم آرام نگرفت. میان داستان‌های دو نویسنده، تصویر یک غروب، طعم تلخ قهوه و کارهایی که هنوز نیمه‌تمام‌اند، دوباره به همان فکر برگشتم شاید ما، با همه‌ی فاصله‌ها و تفاوت‌هایمان، بیش از آنچه تصور می‌کنیم به یکدیگر شبیهیم. شاید هر داستانی که می‌خانیم، به شکلی، داستانی از خود ماست. چه کسی می‌داند؟
    شاید همین حالا در داستان یک نویسنده باشیم!

  25. انگاری حلزون داره یکی از حرکات یوگا رو می‌ره. اسمش سجده‌ست.
    «از قیافه‌ش معلومه خیلی خسته‌ست»
    منم الان دیگه قیافه‌م خیلی خسته‌ست.
    کلی کتاب کودک خوندم امروز. یکی از سالم‌ترین تفریحاتمه. هر هفته تعدادیش رو به لیستی اضافه می‌کنم که بعدها منتشرش می‌کنیم.
    کودک‌نو هم داشتیم. بازی و اسباب‌بازی. ۱۲ ظهر وقت خوبی نیست ولی چاره‌ای هم نیست.
    کلی از عکس‌ها و فیلم‌های اضافه‌ی گوشیمو پاک کردم که هم گوشی لذت ببره هم من.
    شب بخیر.

  26. سلام
    مرا صدا کنید
    شاید از خواب برخیزم.
    دور خودم چرخیدم.
    از صبح‌به طرفه‌العینی رسیدم به اینک
    به دوازده شب
    هر صبح قرارم‌خوابیدن زودهنگامِ در شب است.
    که میسر نمی‌شود.
    پیاده روی کردم.
    ویرایش کردم‌تمام‌نوشته‌هایم را
    نوشتم همه دل‌مشغولی‌ها را
    خواندن یک‌کتاب در این روزها ذوقم را بالا می‌آورد.
    که ذهنم را برنامه‌ بریزد.
    در خصوص مسائل مالی.
    خدافظ.

  27. سال‌واژه: تغییر

    امروز بعد از مدت‌ها صبحانه را خانوادگی خوردیم. مامان و شقایق و بابا حلیم خوردند و من و آتوسا آش شله‌قلمکار. وقتی نان سنگک را گذاشتیم توی تستر، ضیافت صبحگاهی‌مان کامل شد و دور هم از صبحانه لذت بردیم. دلم برای چنین صبحانه‌هایی تنگ شده بود.

    بعد از صبحانه رفتم سراغ ادامه رمان «دیوار آتش» هنینگ مانکل. واقعاً هیچ‌وقت نمی‌توانم حدس درستی درباره داستان‌های این نویسنده بزنم. روحش شاد، نویسنده فوق‌العاده‌ای بوده است.

    با شقایق فوتبال دیدیم و چند حواله آبدار هم سمت جناب داور فرستادیم. بعد با دوستم درباره شوخی کردن، معایبش و تجربه‌هایی که از این موضوع داشتیم صحبت کردیم. گفت‌وگوی فوق‌العاده سازنده‌ای شکل گرفت و واقعاً از هم‌صحبتی‌مان لذت بردم.

    لابه‌لای فعالیت‌هایم به واژه «آبستره» برخوردم. با آثار آبستره آشنا بودم، اما معنای دقیق این واژه را نمی‌دانستم. وقتی معنایش را فهمیدم، احساس کردم درک بهتری از این سبک هنری پیدا کرده‌ام. آبستره به چیزی اشاره می‌کند که از شکل ظاهری و معنای مستقیم فراتر می‌رود و برای فهمیدنش باید کمی عمیق‌تر نگاه کرد.

    استاد در وبینار نویسنده‌ساز باز هم فرصتی برای آزادنویس میی در اختیارمان گذاشت و نتیجه‌اش برایم رضایت‌بخش بود.

    وقتی به روزی که گذراندم فکر می‌کنم، خوشحالم که فرصت خوبی برای بازبینی افکار و رفتارم داشتم. انگار بعضی چیزهایی که ناخواسته از توجه من دور مانده بودند، امروز دوباره جلویم قد علم کردند و اهمیتشان را یادآوری کردند.

  28. سال‌واژه: شناخت

    من از راه اومدم. صدای کر: من از راه اومدم. دلت خاست اومدم. صدای کر: دلت خاست اومدم.

    بعد از مدتها خود را به جریان گزارش نیک میپیوندانم. همین برایم دستاورد بزرگی است.
    صبح که از خاب بیدار شدم هوای پیاده‌روی هوایی‌ام کرده بود. لباس پوشیدم. حین پوشیدن کتانی متوجه شدم خانه خالی از سکنه است. گویا فقط من و 5ساله هستیم. یاد یکی از وبینارهای استاد کلانتری افتادم. گاهی اگر تا دم در هم برویم برای پیاده‌روی که میخاهیم در آن روز انجام دهیم کافی است. اما من بیقرار رفتن بودم. دستم هم زیر سنگ بود. دل را به دریا زدم و با کمی ریسک که نکند بچه بیدار شود و من نباشم و بترسد، مسیر کوچه را برای پیاده‌روی انتخاب کردم. سر کوچه، خانه. خانه، سر کوچه. در این میان به 5ساله هم سر میزدم. مدتها بود حال خوبی نداشتم. آسمان صبح امروز شفایم داد. غرق تماشایش شدم. صدایی در سرم گفت: تمام آغازها مبارکند. دوباره شروع کن. هر صبح یک آغاز است. تصمیم گرفتم با خودم مهربانتر باشم. میسیز یوسفها پذیرا میشوی آیا تمرین نوشتن را و پیوستن به جریان گزارشهای نیک‌انجام روزان و شبان را؟ پذیرا میشوم از جان. با خودم قرار گذاشتم در طول روز 3 سرقت تمیز انجام دهم. از خودم. سرقت وقت، وقت سرقت، سروقت قت، وست قرقت، قرست وقت. بازی با کلمه‌ها سرحالم میکند. چه اشکالی دارد؟ بزار بکند. تا اینجا 5 دقیقه‌ی اول را با موفقیت سرقت کردم.
    خانه بعد از یک هفته نیاز به جاروبرقی داشت. کشیدم. اولین حرکت مثل حرکات کششی قبل از شروع ورزش گرم کننده است. دوست داشتم همه‌جا را برق بیاندازم. هرچند که میدانستم عمرش کوتاه خاهد بود. بوی تمیزی را دوست دارم. برای نظم و آرامشی که تمیزی خانه به ذهنم میدهد بخش زیادی از امروزم را برایش گذاشتم.
    دم دمای غروب، وقتی غرق خاندن و نوشتن کلمه‌‌های جدید برای فایل کلمه‌برداری بودم، 5ساله صدایم کرد. مامان برات یه سورپرایز عالی دارم. بیا پیشم. صدا از بالکن می‌آمد. چه سورپرایزی؟ انگشت اشاره‌اش را به سمت غروب خورشید برد و گفت: آسمونو ببین. عجب رنگ‌آمیزی خیره‌کننده‌ای داشت. شوق و شادی‌ام سرریز شد. بغلش کردم و با هم به این بوم زیبا دقایقی چشم دوختیم. از او تشکر کردم که این لحظه‌ی مسحورکننده را به من هدیه کرد. گفتم: سورپرایزت حسابی سرحالم کرد. لبخند رضایتش دیدنی بود. از میان کلمه‌های انتخابی امروزم زخمستان را دوست‌تر میدارم. این کلمه را از استاد کلانتری شنیدم. در شعری از محمود کیانوش که برای بهمن فرسی گفته بود.
    به موضوعی که در کلاس یوگای دیروز مطرح شد فکر میکنم. هدف. اینکه هدف هستی از این همه تکاپو و حرکت چه می‌تواند باشد؟ آیا لزومن باید هدفی در کار باشد؟ اگر هدفی نیست پس کار جهان و هرچه در آن است به کجا خاهد رسید؟ یاد این رباعی می‌افتم: اسرار ازل را نه تو دانی و نه من. وین حل معما نه تو خانی و نه من. هست از پس پرده گفت‌وگوی من و تو. چون پرده برافتد نه تو مانی و نه من. این شعر مثل یک آرام‌بخش که خودش میداند درد کجا را باید کم کند، میرود و مینشیند روی درد بی‌درمانم.
    امروز 3تا 5 قیقه باید میدزدیدم که دزدیدم. به امید سرقت‌های موفقیت‌آمیز روزهای آینده.

  29. -‌ سرک کشیدن به گزارش‌های نیک.
    – شستن لباس.
    – اتو کردن لباس.
    – تصحیح اوراق بهانَدار امتحانی.
    – شرکت در کارگاه خودگفت الیزاده.
    – تسکین دادن خود با شیرنی.
    – سریال‌ دیدن روی دور تند.
    – گوش دادن به موسیخی.
    – نوشتن.
    – انجام چالشعر روزانه و فرستادن تیکش در گروه.
    – کاهش سبدهای دانش شخصی به ۴ تا.

  30. گزارش نیک ۳۲ – جمعه ۱۴۰۵/۸/۲۹
    طبیعت‌گردی
    و کتاب انتری که لوطیش مرده بود، مجموعه داستان‌هایی از صادق چوبک را خواندم و تمام کردم.
    آخرین داستان یحیی بود و شروع آن:
    یحیی یازده سال داشت؛ و اولین روزی بود که می‌خواست روزنامه « دیلی نیوز » بفروشد. در اداره‌ی روزنامه، متصدی تحویل روزنامه و چند بچه‌ی همسال خودش که آنها هم روزنامه می‌فروختند، چند بار اسم دیلی نیوز را برای‌شان تلفظ کردند. او هم بخوبی آن را یاد گرفت. و بنظرش آن اسم بشکل یک دیزی آمد. چند بار صحیح و بدون زحمت، پشت سر هم، پیش خودش گفت: «دیلی‌نیوز، دیلی‌نیوز، دیلی‌نیوز» و از اداره‌ی روزنامه بیرون آمد.
    توی کوچه که رسید، شروع بدویدن کرد و فریاد زد: « دیلی‌نیوز، دیلی‌نیوز، دیلی‌نیوز »؛ به‌ هیچکس توجه نداشت. فقط سرگرم کار خودش بود. هر قدر آن اسم را زیادتر تکرار می‌کرد و مردم از او روزنامه میخریدند، بیشتر از خودش خوشش می‌آمد. و تا چند شماره هم که فروخت، هنوز آن اسم یادش بود. اما همین که بقیه‌ی پول خرد یک پنج ریالی را تحویل آقائی داد و دهشاهی کسر آورد و آن آقا هم دهشاهی را باز بخشید و رفت و او هم ذوق کرده بود، هر چه فکر کرد اسم روزنامه یادش نیامد…»

  31. گزارش نیک:۱۴۰۵٫۸٫۲۹

    امروز خیلی روز پر کاری بود.ابتدای روزم با خرید ازفروشگاه شروع شد.سپس برای خرید سیب زمینی وسبزی خوردن به مغازه میوه فروشی رفتم.
    بعد از آن به نظافت خانه وشست وشو پرداختم.
    مدام در رفت و آمد بودم برای تکمیل مایحتاج خانه.
    شانس با من یار بود که دخترم ناهار وشام درست کرد.وگرنه به تنهایی قادر به انجام همه کارها نبودم.
    قالیچه آشپزخانه کثیف شده بود.آن را پشت بام بردم وشستم.
    هوا تمیز بود وباد می‌وزید.پرنده ها خوشحال از تمیزی هوا در آسمان پرواز می‌کردند.به پروازشان غبطه می‌خورم .آزاد ورها هستند.پرواز را در خواب تجربه کرده ام.حس خیلی خوبی است.
    بعدازظهر فایل صوتی وبینار را گوش کردم.
    سپس مقداری تمرین آزاد نویسی را انجام دادم.
    وقت غروب شد .دلم گرفت .شروع کردم به نوشتن از غروب …
    غروب مکث زمان است برای تحویل روز به شب.
    غروب پلک های خورشید خسته می‌شوند وبه خواب می‌روند.
    غروب پایان دلخوشی روز به روشنایی است.
    غروب باید پایان غم باشد اما خود غم است.شاید دلیلش تکرار غین در هر دو باشد.
    غروب پر ازانتظاراست.انتظار رسیدن شب…

  32. نیکروز پیاده‌روی در چهارباغ عباسی

    صبح آدینه باید نرم‌نرمک قدم بردارم مبادا اهل خانه بیدار شوند. کلاً آدم شلوغی هستم. هر وقت بخواهم بی‌سر‌وصدا کار کنم، از شانس گَندَم، گندش درمی‌آید.
    کاسه‌ای، بشقابی از دستم ول می‌شود کف سینک یا روی سرامیک‌های آشپزخانه.‌ آرام‌بند در کابینت از کار می‌افتد. لولاهای در اتاق قیژ‌قیژ می‌کند. آسانسوری فلاش‌تانک توالت ریپ می‌زند و صدای ناهنجاری از آن درمی‌آید. پایم به میز می‌خورد. پایه‌هایش روی زمین کشیده می‌شود و صدایش جفتک می‌زند روی مخ. دمپایی‌های روفرشی‌ام روی سرامیک‌ها نالان می‌شوند. شیر آب گرم را که باز می‌کنم، پکیج داد می‌زند سرویس لازمم. انگشت دستم لای کشوی ام‌دی‌اف آشپزخانه می‌ماند و جیغ‌ام درمی‌آید. انگشت فضول پایم محکم می‌خورد به پایه‌ی میز، پس می‌شکند، رگ به رگ می‌شود و صدای ناله و نفرینم گوش خفتگان آلونکمان را پاره می‌کند. آلارم گوشی‌ام بی‌وقت زنگ می‌زند و از شوربختی کلید چراغ پاگرد را می‌خواهم روشن کنم، به اشتباه دستم روی کلید زنگ واحدمان می‌رود.

    بقیه‌ی صداهای ناهنجار را می‌سپارم به ماشین لباسشویی و لباس‌ها را در آن می‌چپانم و روشن‌اش می‌کنم.

    گزارش نیک نصفه‌نیمه‌ام را تمام می‌کنم و می‌فرستم روی سایت مدرسه‌ی نویسندگی و تلنگر‌نوشته.

    ساعت ۱۰ صبح بقیه بیدار می‌شوند. صبحانه می‌خورند. به خرجشان نمی‌رود مادری که لووتیروکسین می‌خورد، نمی‌تواند تا ساعت ده گرسنه بماند و سال‌هاست دلریسه‌ی صبح آدینه را به جان خریده‌ تا با آن‌ها سر یک سفره بنشیند.

    قبل از ظهر می‌رویم کالابرگ‌مان را بگیریم. به ما اضافه‌اش را ندادند. لابد وضعمان خیلی خفن بوده، درخواستش را که به سامانه دادیم، بهمان دهن‌کجی کرد و گفت شما مشمول افزایش مبلغ کالابرگ نمی‌شوید. تا به حال یارانه هم نگرفته‌ایم از بس وضعمان روبه‌راه است. باور کنید.
    توی هایپر مردم از سروکول هم بالا می‌روند. چس مثقال اقلام مورد نیازمان را می‌خریم، کالابرگ ته می‌کشد. برند خرمای خوشایندمان را ندارد. انواع دیگر نصف وزنش شیره ریخته‌اند به جای خرما. بی‌خیال خریدنش می‌شویم.

    ظهر ره‌آورد هفته می‌خوریم.
    عصرش یادداشت روزانه‌ام را می‌نویسم. قسمتی دیگر از خاطرات کوچه‌ی سعدی.

    شب با شوهرم پیاده می‌رویم چهارباغ عباسی. آنیتا بعد از دیدن سریالش به ما می‌پیوندد. آدینه‌ها توی چهارباغ، خر با بارش گم می‌شود. بروبچه‌های اطراف شهر پاتوق جمعه‌هاشان، چهارباغ عباسی است.
    ادبیات کلامی بعضی از این بچه‌ها خوشایندم نیست. دخترک هشت، نه ساله با برادر و دو تا از دوستان برادرش آمده‌اند چهارباغ.‌ در نیمکت مجاورمان می‌نشینند.
    لهجه‌شان اصفهانی نیست. دخترک در گفت‌و‌گو با دوستان برادرش واژه‌های ممنوعه‌ای به کار می‌برد. ما فقط با تعجب و تأسف به یکدیگر می‌نگریم. ساندویچمان که تمام می‌شود، جلدی از کنارشان بلند می‌شویم و برمی‌گردیم خانه.‌ تا رسیدن به خانه بحثمان پیرامون ادبیات رایج بچه‌های این دوره است که متمدنانه نیست.

    چای را پای فیلم اودیسه می‌خوریم.

    با نوشتن گزارش نیک امروز آخرین ساعات آدینه را به اولین دقایق شنبه پیوند می‌زنم.

    ۱۴۰۳/۸/۲۹
    @Maryam_jelvani

    #گزارش_نیک
    #درباره_امروزم

  33. “حسرت و کوچ”
    خوشحالم. اولین باره که این حسو دارم..
    از دیدم اسمم تو لیست پذیرفته‌شدگان آزمون استخدامی شرکت خوشحالم. حالا باید برای تایم مصاحبه منتظر باشم.
    از طرفی ناراحت‌ترین هم هستم.
    از هفتم آذر کلاسام شروع میشه. دانشجوی رشتۀ دوست‌نداشتنیِ اقتصاد.. تو شهری که نگاه آدماش سنگینه.. خفه می‌شم..

    و من بالاخره دارم کوچ می‌کنم. با پرنده‌ها کوچ می‌کنم..
    با اتاقِ عزیزم خداحافظی می‌کنم مثل دوران جنگ..با کتابخونه‌م..با آدمهای تهران..
    این چند روز انقدر راه رفتم که هر روزش رکورد کل سال‌م رو زدم.
    من هنوز اونقدری که می‌خواستم تهران رو نگشتم..من دوستامو یه دل سیر ندیدم..من رفیقای مجازیمو هیچوقت ندیدم.. پر از حسرتم..

    -صـآد:باورم نمیشه که دارم می‌رم..
    -صـآد:بذار پولدار شم
    -صـآد:هی میام تهران میریم علافی.

    مثل مریضی‌ام که دکترا گفتن تا آخر هفته بیشتر فرصت زندگی نداری..حالا نمی‌دونم این چهار روز باقی مونده رو چطوری باید بگذرونم و دارم همشو می‌سوزونم..
    یاهو.

  34. ☘️جمعه ۱۴۰۵/۸/۲۹
    کتاب‌کوشی!
    چه واژه‌ی جذابی.
    استاد در گزارش نیک دیشب رونمایی‌اش کرد.
    سؤال🤔
    استاد کتاب‌کوشی با کتاب‌غرقگی فرق دارد؟

    🌿جمعه‌واژه
    نوشتن
    خواندن
    کلمه‌برداری
    گلایه‌بار/ غُل‌عُل‌کنان/ پَرگونگی/ پُرتحمل/قِلِق/ بال‌بالک/ کنج‌وکنار/ هم‌پَرسه/ هم‌پا/ پولک‌نشان/
    وبینار نویسنده‌ساز
    آزادنویسی
    وبگاه مدرسه‌ی نویسندگی
    گزارش نیک
    دانش شخصی
    گپ‌و‌گفت
    خوش‌وبش
    بگوبخند
    شعر

    گله‌ای نیست
    من و فاصله‌ها همزادیم
    گاهی از دور تو را
    خوب ببینم کافیست
    محمدعلی بهمنی🍁🍁

  35. خاب دیدم اما از یادم رفتند.
    خودگویی و فهرست برنامه‌ها و آنافورا، سه صفحه‌ی صبحگاهی را آذین بخشیدند.
    تمرین یوگا داشتم و این نکته را به صفحه‌ی آموزه‌های یوگا افزودم:
    لزومی ندارد که در هر سه بلوک خابیده، نشسته و ایستاده، چینش ستون فقرات (خم به پهلوها، عقب، جلو و پیچ) رعایت شود.
    چخوف خاندم. نفس‌گرگ را از دل‌دادگی برداشتم.
    فصل دو، دیالوگی طنز داشت بین دو نامزد. در رستوران بودند که مرد غش می‌کند و این‌طور برای زن توجیه می‌کند:
    اول فکر کردم به خاطر سالاده، بعد فهمیدم که به خاطر فلفله، آخر مطمئن شدم که به خاطر صورت‌حساب بوده. به صفحه‌ی نمایشنامه منتقل شد. به شیوه‌ای متفاوت اطلاعات داده‌بود.
    در پیاده‌روی، باد داشت مرا می‌بُرد و خوشم آمد.
    ساعتی نوشتم و نوشتم. متنی شد برای ارسال به تمرین‌جا.
    کارگاه خودواژه کلمه‌های زیر را به فهرست‌ کلمه‌برداری‌ افزود:
    آتش‌خیال، آشتی‌رنگ، آشفته‌کار، آشکارانواز، آشناخار، آهن‌سنج، اژدهادستی، افشرده‌گام، خار‌آهنگ، خنداخند، سخن‌پیوند، سردمهر، سست‌خیزی، سیب‌چهره، عزب‌پیشه، ‌کُن‌مکن، لاف‌گاه، مزغ‌زبانی کردن، ناشتامنش.
    پایِ ثابت صفحه‌های صبحگاهی، اجرایِ آموزه‌های کارگاه خودواژه است. ترکیب می‌‌سازم و در خودگویی‌ها و آنافورا هم به کار می‌بندم. از خوراک‌های هفته رونویسی می‌کنم.
    جمله « اگر کاری مهم است نباید در حیطه‌ی دانش‌آموزیِ آن، صفر باشیم» را از نویسنده‌ساز برداشتم. استاد به بیان اهمیت آموزه‌نگاری پرداختند. حقیقتا از هفته‌ی گذشته و با تمرکز بر ثبتِ آموخته‌ها، قلمم قوام یافته، یوگایم سنجیده و علمی شده و دستم روی تار گیج و گنگ نیست.
    بانو علیزاده از یادداشت‌نویسی گفت که به معنای درنگ است. در آزادنویسیِ نویسنده‌ساز چیزی نوشتم و کیفور شدم، خوش دارم شعرش بنامم.
    «شناسنامه و کارت ملی قرار است از من بگویند
    اما از من خبری نیست
    عدد‌ها و اسم‌ها صفحه‌ی زندگی‌ام را پر کرده‌اند»
    شعر
    ای‌ خرم از فروغ رُخت لاله‌زار عمر
    بازآ که ریخت بی‌گل رویت بهار عمر
    مشقِ حافظ‌نویسی‌‌ام شد.
    فیلم side effect را تا نیمه دیدم و به هدف امروزم نزدیک شدم. پیش‌تر سریال Young Pop را با بازیِ جود لا، بازیگر نقش روانشناس دیده‌بودم.
    تار نواختم.
    هدف فردا آغاز کتاب چرا ادبیات است.

  36. آرزوجان سلام، امیدوارم خوب باشی و روز دلپسندی را گذرانده باشی.

    من امروز را با شکرگزاری و آزادنویسی و روزنویسی و تمرین نویسندگی شروع کردم.

    به کارهای خانه رسیدم. برنامهٔ معنوی روز را جلو بردم؛ مصحف شریف و نهج البلاغه خواندم. حکمت شیرینی‌ست برایم:

    « اى فرزند آدم روزى دو گونه است، روزى‌ای كه تو آن را جويى، و روزى‌ای كه تو را می‌جويد، كه اگر به سراغش نروى به سوى تو آيد. پس اندوه سال خود را بر اندوه امروزت اضافه مکن، كه بر طرف كردن اندوه هر روز از عمر تو را كافى است. اگر سال آينده در شمار عمر تو باشد همانا خداى بزرگ در هر روز سهم تو را خواهد داد، و اگر از شمار عمرت نباشد تو را با اندوه آن، چه كار است؟ كه هرگز جوينده‌اى در گرفتن سهم روزى تو بر تو پيشى نگيرد، و چيره شونده‌اى بر تو چيره نگردد، و آن‌چه براى تو مقدّر گشته بى‌كم و كاست به تو خواهد رسيد.»

    به باقی کارها رسیدم. کتاب آداب دنیا را ادامه دادم. خود را به وبینار رساندم هرچند که نت پایدار نبود در مورد دانش شخصی صحبت شد و ۱۵ دقیقه آزادنویسی کردیم.

    بعد از آن برنامهٔ معنوی شب را جلو بردم. ساعتی را با زیتون مشغول بودم، سرگرم بازی و شیطنت‌های شیرینش.

    بعد از آن گپ مفصلی با ریحانه زدیم، از خرید کتاب و خواندن کتاب در جستجوی زمان از دست رفته تا ژوژمان خیاطی، تا حرف عشق و عاشقی و نظرمان نسبت به آن. از آن‌چه که مشغول خواندنش بودم و هستم و کارها و برنامه‌هایم. مثل همیشه شجاعت و جسارت و رشدش برایم قابل تحسین است.

    بعد از آن کنار هم شام خوردیم، گپ زدیم و سریال دیدیم.

    آرزو، بیا ختم گزارش را با شعری از حمید مصدق برچینیم:

    « و به من خندیدی
    و نمی دانستی
    من به چه دلهره از باغچه همسایه
    سیب را دزدیدم
    باغبان از پی من تند دوید
    سیب را دست تو دید
    غضب آلوده به من کرد نگاه
    سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
    و تو رفتی و هنوز،
    سالهاست که در گوش من آرام،
    آرام
    خش خِش گامِ تو تکرار کنان،
    می دهد آزارم
    و من اندیشه کنان
    غرق این پندارم
    که چرا،
    خانهٔ کوچک
    ما سیب نداشت.»

    https://t.me/zakiyehsepehrnia

  37. امروز روز دوبله بود. ساناز غلامی و بهزاد الماسی آمده بودند اصفهان. دو عضو دوست‌داشتنی‌اند از تیم دوبله‌ی سورن. رفتم آموزشگاه و دیدمشان. تمرین‌هایم را نشانشان دادم و گپ زدیم با هم.
    کاش همیشه روز دوبله بود.

  38. صبح که از خواب بیدار شدم، دیدم بابا یک صبحانه‌ی مفصل آماده کرده، حتی برایم کره‌ی بادام زمینی هم درست کرده بود. بیشتر از طعم از زیادی پروتئین خوشحال بودم. بعدش یک گوشی پزشکی از سایت انتخاب کردیم و من بعد از چندسال صاحب گوشی خودم شدم و از این موضوع خیلی خوشحالم.
    امروز باید یک تصمیم مهم می‌گرفتم و نیاز به مشورت داشتم. پس با نوشتن شروع کردم به فکر کردن روشی که از شاهین کلانتری یاد گرفته‌ام و به دوستم هم گفتم با همین روش فکر کند تا راه‌حل مشترک را پیدا کنیم.
    امروز تا نیمه‌های وبینار بودم و کلی خندیدم. وبینار یکی از لذت‌بخش‌ترین قسمت‌های روز من است.
    مشغول نوشتن بودم که دختر کوچولوی همسایه آمد. کلی رقصیدیم و بازی کردیم.
    یکی از مهم‌ترین هدف‌هایم برای آخر هفته تمیز کردن کیف‌هایم بود، بعد مرتب کردنش انگار که بار سنگینی از روی دوشم برداشته شد.
    حالا هم می‌روم کتاب جدید را بگذارم در سبد مطالعه‌ام برای این هفته.

  39. صفحاتی از کتاب” ایده من” به پیشنهاد الهه نصیری که بعدا ازش میگم.
    نود دقیقه ورزش
    فیلم one night only مخصول ۲۰۲۶ اینهم ازش می‌نویسم.
    پاکسازی و ماساژ و آبرسانی پوست
    چند قطعه موسیقی
    ده دقیقه بی‌گوشی زل زدن به دیوار
    ناهار‌خوری با خانواده

  40. شادمان پیاده شو. وایسا. این طرشت است. این هم دانشگاه شریف است. حالا پیاده شو. چرا سرت گیج می‌رود؟ بگرد دنبال خط چهار کلاهدوز. آرام باش. معمولن حین برگشت گیج‌بازی در می‌آوری نه رفت. از کناری‌ات بپرس این مترو به انقلاب می‌رود یا نه. یادت که نرفته از بس در آدرس خنگ تشریف داری که حتا وقتی تابلوها را هم دنبال می‌کنی باز اشتباه سوار می‌شوی. مثلن همین آخرین باری که آمدی انقلاب، حین برگشت به جای علامه جفعری سوار کلاهدوز شدی. الان مسیر رفت است. باید پیِ کلاهدوز را بگیری. دو ایستگاه دیگر پیاده شو. این‌جا نه. توحید است. بعدی. حق هم داری. بلندگو با صدایی از ته چاه اسم ایستگاه‌ها را می‌گوید. حالا می‌توانی نفس راحت بکشی. بلخره به انقلاب رسیدی اما وایسا کدام طرفی باید بروی؟ کارگر شمالی یا جنوبی؟ سمت چپی آشناتر به نظر می‌آید. همان را برو. الان هم یادت نیست سمت چپی شمالی بود یا جنوبی. البته همان موقع هم یادت نبود. به قول این جوان‌ها میزان خنگی در جغرافیا به روایت متن.
    این سر و صداها برای چیست؟ کمی جلوتر می‌روی و یک گله سیاه‌پوش می‌بینی که دارند می‌آیند سمتت. مگر شب‌ها تجمع نمی‌کردند؟ این خانم چادری روسری صورتی را. ازش بپرس. انگاری برای حجاب تجمع کرده‌اند و بعدش هم می‌خاهند بروند آزادی. باز به قول جوان‌ها این هم از شانس ماست زنگ بزن آمبولانس. امروز فقط به این دلیل آمدی که هم پیاده‌روری روزانه‌ات را کرده باشی و هم تا هفته‌ی کتاب تمام نشده از تخفیف‌ها کمال استفاده را ببری. دفعه‌ی پیش اشتباهی رفته بودی سمت دانشگاه تهران و کتاب‌های درسی. این‌دفعه از قبل آمار کتاب‌فروشی‌ها را در آورده‌ای. از سینما بهمن به بعد تا نزدیکی ستارخان. مگر کوری سینما بهمن به این بزرگی را نمی‌بینی؟ بله کوری وگرنه عینک نمی‌زدی که. حالا کم‌بینا، چه فرقی می‌کند؟ کم‌بینا جان حداقل از یکی بپرس. ببین آن دخترهای جوان را انگاری آمده‌اند کتاب بخرند پس می‌دانند سینما بهمن کجاست. دقیقن خلاف جهت دانشگاه. یعنی سمت چپ. رو‌به‌روی ایستگاه اتوبوس کتاب‌فروشی‌ها. اولیش هم کتاب‌فروشی پدر. تا حالا بهش پا نگذاشته‌ای. قیافه‌اش داد می‌زند قیمت خون پدرش را می‌گیرد. به هر حال چیزی هم نداشت. یک مشت لوازم التحریر و کیسه‌های پارچه‌ای با طرح‌های پینترستی. چندتایی کتاب طراحی و خطاطی. دیوان شعر و کتاب‌های کلاسیک تصویری هم داشت ولی جان هر کی دوست داری اصلن سمتشان نرو. جدا از حجم همین کتاب‌آراییشان می‌گوید حداقل چهار پنج تومان‌اند. راستی چه‌قدر پول همراه‌ات‌ست؟ زن حسابی از قبل بسته می‌خریدی که الان بروی برنامه‌ی کارت بانکی‌ات. به هر حال کاری است که شده. احتمالن در کمترین حالت سی‌صد تومانی داشته باشی. گله‌ی سیاه هر لحظه دارد نزدیک و نزدیک‌تر می‌شود. داد می‌زنند که زن نمایشگاه نیست و بهمان. بعد پوستری در دست دارند با نقاشی فاطی کماندو. حجاب کامل اما از یک لامذهب هم بیشتر آرایش کرده. اول که به انقلاب و برج آزادی ریدند بعدش هم تئاترشهر. خدا داند بعدی کجاست.
    تو که تا اینجا آمدی یک سر هم بزن به نگارخانه‌ی خیایان قدس. شاید بتوانی مثل دفعه‌ی پیش تو دانشکده‌ی هنرهای زیبا کله کنی. هر چه نباشد تو که به خاطر درس نمی‌خاهی بروی دانشگاه. هدفت خوش‌گذرانی و یافتن زن زندگی. مشاور هم که نمی‌تواند بگوید کدام دانشگاه برای هدفت مناسب‌تر است. در اصل خودت خجالت می‌کشی هدفت را بگویی. پس فقط باید بروی تو دل ماجرا تا بفهمی. عجب جمعیتی. نگارخانه را ولش کن. درست که کاری با آدم ندارند ولی تجمع آن هم گله‌ای سرتاسر سیاه ترسناک است. آدم خیال می‌کند قیامتی چیزی شده. سریع کتابت را بخر و در رو.
    تا حالا انتشارات آگاه نرفته‌ای. امتحانش کن. تقریبن تاریک است و همه چیزش چوبی. بانویی یک درجه زیباتر از روشن سوزان با پالتویی قهوه‌ای لا به لای کتاب‌ها می‌لولید و عکس می‌گرفت. همراهش مردی بود احتمالن دوست‌پسرش. سمت راست مخصوص رشته‌های انسانی. کتاب‌های تاریخ و سیاست و فلسفه و جامعه‌شناسی. سمت چپ رمان و شعر. انتهایش رمان‌های ایرانی و معاصر. ببین نمی‌دانی دقیقن چه‌قدر پول همراهت است پس به هیچ عنوان به کتاب‌های کلفت نگاه نکن. خدا را چه دیدی شاید بینشان کتابی بود که جانت برایش می‌رفت. بله درست می‌گویی. آدم نباید فقط از نویسندگانی که می‌شناسد کتاب بخرد. این هم عنوانش جالب است اما از کجا معلوم کتاب خوبی باشد؟ بله می‌توانی مثل آدم‌خاران ازش لقمان‌وار بیاموزی اما فعلن کتابی می‌خاهی که قبلی را بشورد ببرد. حالا اگر کتاب خوب دیگری نیافتی همان را بخر. زود باش با تمام جانت از کائنات تشکر کن. کتابی که شاهین گفته به زودی قیمتش نجومی می‌شود جلوی چشمت است آن هم با قیمتی معقول. اصلن فکرش را نمی‌کردی جز کتاب‌فروشی‌های اینترنتی یا کتاب‌فروشی‌های خاص مثل میلاد جایی این کتاب را داشته باشد. هم‌نوازی شبانه‌ی ارکستر‌ چوب‌ها. ای وای خدا جان. این‌جا را نگاه. مشق‌های خط نخورده. دو دفعه‌ی پیش کل انقلاب را به خاطر همبن کتاب ابراهیم حقیقی زیر و رو کردی. جاهایی رفته بودی که خود شاهینش هم با همه‌ی شاهینیش نرفته. به‌به این قفسه چه کتاب‌ها که ندارد. آمده بودم با دخترم چای بخورم از ارسطویی. کات به کلوز آپ شیوا با این طراحی جلد. مثل جلد کتاب‌های زرد. قهوه‌ای- طلایی که از بالا به پایین کم‌رنگ و کم‌رنگ‌تر می‌شود تا می‌رسد به سفیدی. به خاطر چای تو عنوان طراح بی‌سلیقه عکس لیوانی شکسته گذاشته. همین را بخر. تو که نمی‌دانی چه‌قدر همراهت هست یهو جلوی فروشنده ضایع می‌شوی. شیوا کلن چهل و شش تومان است. کارتت را می‌دهی. فروشنده می‌گوید چهارصد و شصت تومان‌ست که با تخفیف می‌شود چهارصد و بیست. کم‌بینا جان نه تنها جغرافیات ضعیف‌ست که صفر هم نمی‌توانی بشماری. البته حق داری. چه کسی فکر می‌کند کتابی که به زور صد صفحه می‌شود چنین قیمتی داشته باشد؟ آن هم چی؟ با جلد ساده‌ی شومیزی نه جلدی خاص. حالا کاری‌ست که شده. نمی‌توانی بگویی نمی‌خرم. به اضافه شیوا ارسطویی به این راحتی‌ها پیدا نمی‌شود. خدا خدا می‌کنی که به اندازه‌ی تو کارتت پول باشد و از شانست بود. هر چند با خودت می‌گویی اگر این‌قدر همراهم بود همان هم‌نوایی شبانه را می‌خریدم. البته می‌توانی نشانش کنی برای دفعه‌ی بعد ولی اولن شاید تا آن موقع تمام شود. دومن برای کتاب نسبتن حجیمی مثل هم‌نوایی چنین قیمتی معقول است. مثل اینکه دیگر معیار انتشارات و کتاب‌فروش‌ها تعداد صفحات و نوع جلد و بسته‌بندی کتاب نیست. عشقی قیمت‌گذاری می‌کنند.
    راه رفته را بازگرد. بگرد دنبال خط علامه جعفری. سرت گیج می‌رود. عاشق مترویی اما همیشه از استرس اشتباه سوار سدن و شلوغی فشارت می‌افتد. به جای خوشحالی خسته‌ می‌شوی. با خودت می‌گویی ای کاش خرمایی، شکلاتی تو کوله می‌گذاشتی اما مگر قندت افتاده کم‌بینا؟ مثلن تجربی هستی‌ها. مترو نسبت شلوغ است. گله‌ی سیاه‌پوش هم هجوم می‌آورند. بینی‌ات با جلویی سه چهار سانتی‌متر بیشتر فاصله ندارد. مثل اینکه کاروانی چیزی بودند. خانمی هم داشت حضور غیاب می‌کرد. یکی دوتایشان کلی عذرخاهی کردند بابت تنگ‌کردن جا. خانمی با شال صورتی چرک و حدودن چهل ساله گفت:« نه که مواقع دیگر خلوته. وسیله‌ی عمومی‌ست. چه عذرخاهی؟» ازشان بپرس که هر جمعه چنین برنامه‌ای دارند که باز تو چنین بل‌بشویی نیایی. مثل اینکه نه. فقط امروز. گفتند ‌هفته‌های دیگر فقط به خاطر نماز جمعه شاید شلوغ باشد وگرنه خبری از تجمع نیست. سر ایستگاه توحید مادر و پسری به زور راهشان را از جمعیت باز می‌کنند و می‌روند. مانده‌ای چطور پیاده شوی. به شادمان رسیدی. خوشبختانه نزدیک در بودی و با کمی زور خارج شدی. کم‌بینای عزیز چرا می‌روی سمت خروجی؟ همین را مسقیم برو تا برسی به تابلوی خط دویِ صادقیه. باتوجه به کم‌بینایی و جغرافیای عالی‌ات بپرس این مترو به صادقیه می‌رود یا نه. حالا با خیال تخت منتظر باش تا برسی به آخر خط. چندین بار از مترو استفاده کرده‌ای و بعد گیجی که کدام طرف خروجی است؟ چند وقتی دست‌فروش‌های کنار مترو رفته‌اند و به جایش بازارچه‌ی غذا راه انداخته‌اند. لطفش این است که محدوده‌ی مترو چراغانی شده. پایان غروب است و تو هم از استرس مترو حال خراب. کمی پیاده‌روی کن. امتداد مترو راه برو تا غروب هم ببینی. سراسر آبی پررنگ و پایین‌ها نارنجی- قرمز. با چند قدم حالت از این رو به آن رو می‌شود. روح‌دم است پیاده‌روی در تاریکی با باد سرد پاییزی. آن دست خیایان چند چراغی هست اما این‌ور هیچ. حالا برو خانه و یادداشتی بنویس که دیروز هیچی ننوشتی خاک برسر کم‌بینا. آفرین الان که نوشتی آن هم مفصل ولو با عرص معذرت کص‌شعر شدی کم‌بینای خالی. نکند انتظار داشتی کنار کم‌بینا حرفی محبت‌آمیز بنشیند؟ بیگ لایک طلایی. حالا اگر به گُت مبارکت بر نمی‌خورد پس از سالیان سال روزگفتار بگیر. فقط تو را به خدا سه ساعت حرف نزن که ارسال بشود‌.
    بدون هیچ فعل امری صبحی کتابی خانده بودی مجموعه‌‌ی داستان کوتاه‌های دوپو کونیکیدا. عاشق ادبیات کلاسیک ژاپنی. البته نه خیلی هم کلاسیک. از دوره‌ی میجی تا اواخر قرن بیست. از معاصران فقط موراکامی را دوست داری. هر چند از امثال میشیمیا و ایشی‌گورو چیزی نخانده‌ای. به این نتیجه رسیدی که فقط با کتابی چاپی می‌توان یکی دوساعت بی‌وقفه بشینی. برخلاف بقیه‌ی مقدمات گفتی ای وای چه‌قدر زود دیباچه‌اس تمام شد. آن هم دیباچه‌ای حدودن پنجاه صفحه‌ای. آن هم تو که سه صفحه مقدمه هم زیاد می‌انگاری. دیباچه‌اش هم چیزهای چرت و پرت از دوپو گفت هم چیزهای جالب. کونیکدا در اصل اسم مستعارش‌ست. چند وقتی تو سرت بود بخشی از« داستان چگونه کار می‌کند؟» را بخانی و بلخره خاندی. بخشی از گفتار مستقیم و غیر مستقیم آزاد.

  41. سال‌واژه: شوق زندگی

    خیلی وقت بود ساعت ۸:۳۰ صبح جمعه را ندیده بودم. بوی کله‌پاچه توی خانه پیچیده. چای دم شده و مادرم ملاقه به دست جلویم ایستاده بود و صبح‌به‌خیر می‌گفت. گفتم چند دقیقه‌ای توی اتاق کار دارم و برای کله‌پاچه خوردن صدایم نزنند. آمدم توی اتاق و مدیتیشن کردم. دومین روز است که مدیتیشن جدیدی انجام می‌دهم. امروز بسیار حواسم پرت بود. انگار سرم از تنم جدا بود و می‌رفت همه جا سرک می‌کشید. گاهی با فریادم برمی‌گشت سر جایش و گاهی بدنم هم می‌رفت همراهش و کسی نبود برای مراقبه. یک جای خالی. امروز موقع شستن ظرف‌های نهار متوجه شدم که مدیتیشن چقدر برایم مهم شده. تمرین در لحظه بودن را خیلی به زندگی‌ام وارد کردم. ظرف‌های صبحانه و نهار امروز را با حضور قلب شستم. نه تمامن. در همان حدی که یادم می‌آمد. این‌که عجله‌ای ندارم و هیچ کار مهمی منتظرم نیست. یا همان جمله‌ی دلخاهم که می‌گوید: «هیچ‌جا برات نریدن.» هر چه بزرگتر می‌شوم بیشتر به‌درستی این جمله پی می‌برم. بسیار فیلسوفانه است. فیلسوفی بددهان و بی‌اعصاب.
    رفتم پیاده‌روی. هوا تاریک بود و خنک. زمین هم خیس باران. خاستم چند تا نان قتلمه برای پدر و مادرم بگیرم. نان هنوز آماده نبود. رفتم پارک کناری و اطراف آبنما نشستم. از خانمی آدرس پرسیدم. کلی سوال‌پیچم کرد و بعد گفت چرا ازدواج نمی‌کنی؟ تا خاستم چیزی بگویم کناری‌اش گفت: «خب صلاح ندونسته.» آمدم جمله را تکمیل کنم، خانم اولی گفت: «خوب کاری کردی. حالا که چی شوهر کنی.» دیدم بهتر است هنر گوش دادن را تمرین کنم. تمرین کردم و رفتم سفارش مادرم را از خرازی خریدم. دکمه‌ی نر و ماده می‌خاست. این چه اسمی است. من با دکمه چفتی راحت‌ترم. اول به فروشنده گفتم دکمه چفتی بدهد. نگاهم کرد. همان نر و ماده را گفتم و داد. چه ناجور هم توی هم فرو می‌روند این دکمه‌ها. بعد چند تا نان قتلمه‌ی داغ گرفتم و یک جوجه‌ی زرد کوکی هم برای ماهک. باران شروع شده بود و با سرعت کم تا خانه آمدم. می‌بینی حالا کمتر آن سگِ دیوانه دنبالم می‌کند.
    این را تمام می‌کنم و می‌روم پیش پدر و مادرم. فردا می‌روند. دوباره جمعه‌ها تا ۱۰:۳۰ صبح خابیم. بوی حلوای شیره‌ی انگور در خانه نمی‌پیچد و مادرم نیست که با صبر و مهربانی با نوه‌هایش که گاهی مثل توله‌سگ وحشی می‌شوند، رفتار کند.

  42. گزارش نیک ۱۹۲ فرح
    جمعه تعطیله .
    واقعن این جمعه تعطیل بود. دخترم برنامه‌ریزی کرد که دیروز و امروز آشپزی نداشته باشم. آخه امروز واقعن تولد اوست. منو دعوت به اسپا ( استخر و ماساز با سنگ داغ و نمک و سونا و جکوزی) کرد. من او را به دنیا آورده‌ام، اینم از عادتِ در غرب تحصیل کردنه‌ است، و روش‌های خوب آنها را در ایران اجرا کردن، که بسیار هم به من چسبید.الحمدالله .
    جمعه تعطیله.
    از استخر آمدیم دخترم ساندویچ کتلت و مخلفاتش با نان بولکی برای من و پدرش تهیه دیده بود. به خاطر حس نوستالژی ( حس غم انگیز همراه با شادی گذشته دور و از دست رفت) آن الهی شکر.
    نان بولکی
    «یا نان بلکی نوعی نان حجیم و ساندویچی است که از دههٔ ۱۳۱۰ خورشیدی در تهران رواج یافت. در منابع مربوط به تاریخ تهران از نام‌های «بروکی» و «نان سفید» نیز برای آن یاد شده است.
    خاستگاه دقیق نانی که در ایران «بولکی» نامیده شد روشن نیست.» بقیه و ادامه تحقیق در کانال فرحنامه ان‌شالله می گذارم.
    کمی استراحت کردم و در راه خونه مادرم و دورهمی جمعه عصرها، وبینار نویسنده ‌ساز را گوشیدم، خدا روشکر.
    الهه علیزاده را هم شنیدم و مطالبش برام جالب بود. در مورد ایده یادداشت چیست؟ و چطور یک یادداشت خوب در کانالم بنویسم انگیزه‌ای شد که خودم باز بیشتر در مورد یادداشت هم از سایت خانم الهه بخونم و هم از سایت استاد شاهین.
    جمعه واقعن تعطیله.
    امروز بنظرم جمعه‌ای بود مثل شنبه چون ترافیک در راه از غرب به شرق داشتیم، همیشه جمعه‌ها کم ترافیک بود و امروز عجیب بود انگار شنبه بود.
    همش که نباید روزهای دیگه مثل جمعه باشن، یکدفعه‌ام جمعه مثل شنبه باشه.
    دورهمی این هفته کنار مادرم با تولد دخترم و‌ کیک نوتلا و شام با برادرم عالی بود. الهی شکر.
    🐌
    بنظرم حلزون هم ریلکس کرده و در مینیمالی‌ترین حالتش انگار ماساژ گرفته و در حالت کیف و حظ وافر بسر می برد.‌ (کافر همه را به کیش خود ‌پندارد.)
    ✍️
    تو را به جای تمام کسانی که نمی شناخته ام دوست می دارم …!
    ترا به جای تمام روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم …!
    برای خاطر عطر نان گرم برای خاطر نخستین گلها و برفی که آب می شود دوست می دارم …!
    ترا برای خاطر دوست داشتن دوست می دارم !
    «پل اِلوار »

  43. یک روز

    صبح درس خواندم. خلاصه خواندم. ظهر تمرین آهنگ هایدی سویله. حمام بدون کنسرت. تمرین‌های خودواژه را نوشتم و فرستادم. کارگاهش را بودم. بعدش وبینار را بودم. آزادنویسی کردیم و حرف از مدیریت دانش‌شخصی بود. تولد بود بعد. با اسباب‌بازی‌هایش بازی کردیم. خیلی کم باز درس خواندم. بیرون رفتیم. تو راه خواندیم. هرکدام آهنگ مورد‌علاقه‌ی خودمان را. خیلی قاطی شد. و جالب. بعدش گشتن بین مغازه‌ها و لباس تمرین کردن. (مامانم به لباس پوشیدن اشتباهی گفت‌ تمرین کردن.) خرید چیزمیزهایی. الان خسته‌م. ویدئوهای چرت‌وپرتش را هم دیدم. و شب‌بخیر.

  44. بعد از نوشتن صفحات صبحگاهی بالاخره طلسم ورزش و شکستم.

    دو جلسه جزوه خوندم و تحلیل کردم.
    سی بار لباس عوض کردم و سر همینم فکر کنم سرماخوردم.

    فصل دوم تاریخ ادبیات و خلاصه کردم.
    کتاب تاریخ سیاسی ورق زدم.
    مادران و دختران و شروع کردم.
    تصمیم‌های مهم گرفتم.
    یکمی زبان گوش دادم.
    باشد که جز بینجامیدگان باشم.

  45. هان حلزون چه کش و قوسی به تنت داده‌ای!
    ☆ وسطای سنگ صبور هستم و غمگین شدم. نمی‌دانم سنگ صبور احمد آقا، آ سید ملوچ است، یا قبر برادر ۲ ساله‌اش حمید. شاید هم حمید تبدیل به آ سید ملوچ شده؟ البته آن عنکبوت از زیرزمین خانه‌شان آمده. ولی اوضاع اسف‌بار زندگی مردم در ۱۰۰ سال پیش غمگینم می‌کند. چه سختی‌ها که نمی‌کشیدند. اوضاع بهداشت و درمان چقدر افتضاح بوده. اغلب مردم اسیر خرافه و سنت‌های دگم بوده‌اند. ولی چقدر این کتاب جالب است. داستان دارد به جاهای باریکی می‌کشد.
    ☆ کارگاه خودواژه را گوش کردم و از خلاقیت آقای نظامی کیفی کردم.
    ☆ همین دیگه. سپاسگزار بودنم.

  46. راه رفتن روی برگ‌ها و شنیدن صدای خش خش برگ‌ها از همان بچگی مورد علاقه ام بود. پیاده‌روی امروز متفاوت تر بود. بوی خاک خیس خورده را در همه جای شهر می‌شنیدم. طولانی تر از همیشه هم بود. حدودا دو ساعت پیاده روی کردم. این روزا گزارش نیک کمتر نوشتم. درگیر دانشگاه هستم. کاش هیچوقت قبول نشده بودم. کاش دیگری جای من قبول شده بود. نمیخواهم. توان مقابله با خانواده را هم ندارم. اما نمیرم. این رشته متعلق به من نیست. آینده من جای دیگری هست. من روانشناسی می‌خوام نه ژنتیک. قطعا کاری که می‌خواهم را می‌کنم و فقط مهم در و مادرم هستند که اونا هم میخواهند هر چی دوست دارم بخونم. پس مجبورم خیلی از افراد را ناامید کنم.

  47. و خب آره، امروز هم اینگونه گذشت.
    صبح به بیداری، به نوشتن، به حرف‌های تکراری.
    ظهر به سینمایی، به گریه‌های اسطوره، به همه‌ی آن بی‌قراری.
    عصر به خودواژه، به واژه، به نویسنده‌ساز و «از معماری».
    با کیمیا با بی‌حالی، من مهربان و من قوی به یادم آمدند، گفتیم از پرخوری عصبی و بی‌اشتهایی.
    و خب آره، من سردم بود.

    امروز وبینار سحر را بودم اما تمرکز نداشتم.
    تقریبن کل روز همین بودم. نشستم و نوشتم و شفاف کردم که چه خاهد شد و چه خاهم کرد در هفته‌ی پیش رو و کمی ذهنم منسجم شد.
    صبح باز تمرین خودواژه را انجام دادم. فهمیدم اگر مفاهیم را با دنیای خودم هماهنگ کنم یادگیری‌شان راحت‌تر و کاربردی‌تر است. پنج مرحله‌ی سوگ را نام‌گذاری کردم. افسردگی را «من‌تمام» نامیدم. پذیرش را «امیدباقی». و همین انگار تسکینم داد. امیدباقی. معلمی داشتیم فامیلی‌اش باقی بود، اگر اسم پسرش امید بود. ایح ایح ایح.

    چند روزی است کیک اکتبر اکسپلورم را مادر کرده است. اشتباهی به بچه‌ها گفتم کیک نوامبر. حالا چه فرقی می‌کند. ولی مطمئنم خیلی خوشمزه است.

    و خب آره، امروز که جمعه بود اینگونه گذشت، شنبه را «دورجمعه» نامیدم. چون از جمعه دور است. به عقب برگردد جمعه را می‌بیند ولی این غیرممکن است.

    و خب آره، امروز هم اینگونه گذشت و دلم می‌خاهد غر بزنم که از شنبه متنفرم. پایش هم داریم. آه.

  48. همچنان صبح سر موقع بیدار شدم و صبح خوبی داشتم.

    از صبح تا شب به روتین‌های هر روزه و تمرین و درس گذشت. یک تغییر کوچولو توی برنامه‌ی روزم ایجاد کردم. یکی از کارهایی که طبق برنامه باید شب‌ها انجامش می‌دادم و همیشه به آن نمی‌رسیدم و بیچاره فدا می‌شد را آوردم اول کار. این دو روز رسیدم انجامش دهم. حالا فعلاً در مرحله‌ی آزمایشی است. ببینم چطوری پیش می‌رود.

    یک کنگره‌ی مجازی شرکت کرده بودم و رفتم ارائه‌ی خودم را در سایتشان دیدم و آن‌هایی که بقیه فرستاده بودند. واقعاً چقدر نیاز به آموزش داریم برای ارائه دادن. وضع خراب است.

    عصر کارهای پایان‌نامه را می‌خواستم ادامه دهم که کاری پیش آمد و درگیر شدم و خب آن طوری که می‌خواستم نرسیدم ولی می‌گذارم برای فردا و خوابم را خراب نمی‌کنم.

    خواب زود خیلی خیلی حال می‌دهد و لذت می‌برم که شب‌ها خوابم می‌گیرد و سرم را روی بالش نگذاشته خوابم می‌برد.

    https://t.me/f_mahmudpur

  49. امروز بخاطر خستگی ناشی از شب گذشته، تا نزدیک ظهر خواب بودیم. بعد سال‌ها به خانه عمو رفتیم و بعدش تا ساعت ۲شب بیرون بودیم.
    بعد از صبحانه‌ای دلچسب کنار پدر و مادر، رفتم و دوش گرفتم.
    پدر که می‌خواست بیرون برود، کُت‌ش را برای دوختن به من داد و چند جا که نیاز به دوخت داشت را دوختم. یاد آن زمان که در خانه‌ی پدری بودم افتادم که پدر همیشه لباس‌هایش را برای اتو به من می‌داد و اتوکردنِ هیچکس را قبول نداشت.
    بعد ناهار به شهرمان بازگشتیم. باران تا دم خانه مشایعت‌مان کرد و چای عصرگاهی را در خانه خوردیم.
    شب به جمع وجور کردن خانه و رسیدگی به درس‌های یاسی گذشت.
    بعد خوابیدنش، آزادنویسی و روزنویسی کردم.
    غزلی از شهریار خواندم:
    تا چشم جان، ز غیر تو بستیم پای دل
    هرجا گذشت جلوه‌ی جانانه‌ی تو بود
    کتاب «تکه‌هایی از یک کل منسجم» را شروع کردم.

  50. ساعت چهار‌ونیم صبح پیام می‌دهی به شیما و الهه. که هنوز بیداری و جلسه‌ی فردا را نیستی. تخت می‌خوابی تا ظهر.

    ظهرانه را می‌خوری و می‌روی کودک‌نو. سحر از بازی و اسباب‌بازی مورد علاقه می‌پرسد. می‌گویی بازی محبوبت خاک‌بازی بوده است و از تیله‌بازی متنفر بوده‌ای. چون هیچ‌وقت تیله‌بازی را یاد نگرفته‌ای.

    می‌روی توی حیاط. عکس می‌گیری از درخت انار. برگ‌هایش زرد است و انارهای ترک‌خورده‌اش سرخ. روی چهارپایه می‌روی و انار می‌چینی. با هر اناری که می‌چینی، تکانی به درخت می‌‌دهی. با هر تکان زردبرگ‌ها می‌ریزند و حیاط برگ‌پوش می‌شود.

    آرد را الک می‌کنی و کیک می‌پزی. برای امشب که تولد باباست. کیک را توی فر می‌گذاری و می‌روی «خودواژه.» می‌شنوی واژه‌های «نظامی» را. نازک‌آغوش، اول‌آغاز، بیش‌کین، جگرنواز و چندتای دیگر را برمی‌داری.

    می‌افتی توی سرازیری وبینارها. اولی «نویسنده‌ساز» است. اوستا به رسم جمعه‌ها از مدیریت دانش شخصی می‌گوید. مهمان امروز الهه است و مسیر رسیدنش به چیستی یادداشت را بازگو می‌کند. سپس آزادنویسی جانانه‌ای می‌کنی و درباره‌ی مسئله‌ای به جمع‌بندی می‌رسی.

    خودت را به «از معماری» می‌رسانی. نصیرو می‌پرسد حس‌تان به محل زندگی‌تان چیست؟ می‌گویی زادگاهت را دوست داری و هر گوشه‌اش برایت پر از خاطره است. اما برای زندگی کردن دوستش نداری. چون هنوز هم فرهنگ قبیله‌ای بر آن حاکم است.

    وبینار بعدی «وصل به اصل» است. تمرینی که فاطمه می‌دهد تحرک است با صدای باران. تو با صدای باران می‌رقصی. خودت هم باورت نمی‌شود که با این صدا رقصیده باشی.

    ترانه‌‌ای را بازنویسی می‌کنی. هنوز جای کار دارد و نیازمند چکش‌کاری‌ست. گزارش نیک می‌نویسی و سراغ مطالعه می‌روی.

  51. نسخه

    بیمار: خودم.
    تشخیص: تکرار.
    تاریخ: بیست و نه، هشت، سال پنج.

    داروهای تجویزی:

    تختخواب — صبح و شب.

    قهوه — چند فنجان. قبل از سرد شدن صرف شود.

    ماکارونی — یک بشقاب. گرم.

    میز — نصف روز.

    نوشتن — دو نوبت. نوبت دوم، اگر نوبت اول کافی نبود.

    پیاده‌روی — تا انتهای خیابان. یک بار.

    ژلوفن — یک عدد. فقط برای سردرد.

    فیلم« پنج تا هفت» — یک بار کافیست.

    نشستن با دوست — یک ساعت. بدون تلفن.

    داستان «یادداشت‌های لوزانه‌ی من» — یک بار. خوانده شد.

    «خسرو خوبان» — هرشب. ترجیحاً آخر شب.

    گریه — نشد. تجدید شود.

    خزیدن به تختخواب — در صورت لزوم.

    ممنوع:

    سؤالِ «این روز چه داشت؟»

    تداخل:

    ندارد.

    عوارض:

    خستگی.

  52. سال‌واژه‌ام: ریل‌گذاری
    به محض بیدار‌شدن شروع به پختن ناهار برای دخترم کردم. قرار بود در خانه بماند تا درس بخواند.
    دختر عمویم زنگ زد و قرار رفتن به باغ را گذاشتیم. ظرف‌ها را شستم. آمادهٔ رفتن شدم و همسرم را بیدار کردم. دلشوره داشتم و کلافه بودم.
    توی راه یک شعر نوشتم و وقتی رسیدیم، آن را در کانالم گذاشتم.
    به دختر برادرم زنگ زدم و تولدش را تبریک گفتم.
    باغ از برگ‌های پاییزی رنگین شده بود. با دختر عموها عکس گرفتیم. حواسم پیش دخترم بود و نمی‌توانستم از بودن در کنار بقیه لذت ببرم.
    در کارگاه خود‌واژه شرکت کردم.
    به خانه که رسیدیم، چند صفحه از «رود راوی» را خواندم.
    کلمه‌برداری کردم.
    دخترم به یاد بچگی‌هایش موهایم را درست کرد و بعد با هم به انبوه گیره و نگین که به موهای من آویخته بود، خندیدیم.
    https://t.me/bargmoments

  53. بیست و نهم آبان‌ماه صفر پنج

    بیشتر روز اسلایدهای دفاع پایان‌نامه‌ی دوست عزیزم را ردیف کردم، ان‌شاالله به خوشی دفاع کند. مرز هم گذاشتم که بیشتر نمی‌توانم کمک کنم. این طوری دیگر بعدها جوش نمی‌آوردم و تکلیف بقیه هم روشن است. یواش یواش حد و حدودها دارد توی مراوداتم دستم می‌آید.
    توی جلسه 5 کارگاه خودواژه شرکت کردم، تمرین‌هایش ذهنم را فعال می‌کند و یک هفته‌ای درگیر بودم حتی توی کلاس با دانشجوهایم یا آن شب در مهمانی با خواهرزاده‌هایم.
    خواهرجان صفحه‌آرایی مقاله‌اش را فرستاده بود یک ربع وقت بگذارم درستش کنم، اما الکی افتادم ویراستاری‌اش بکنم، آخر هم ویراستاری نکردم و پس از چند ساعت فقط صفحه‌آرایی کرده نکرده فرستادمش.
    کارگاه فسفرمغزسوزان الهه علیزاده با عنوان «خودگفت» را شرکت کردم. لذت بردم. گرچه آنقدر سنگین بود که سردرد هم گرفتم. ولی می‌ارزد. خوشم می‌آید توی همین گزارش نیک دارم تمرینش را انجام می‌دهم.
    فصل 14 «محدود کردن: آزادی تعیین مرزها» را از کتاب «اصل‌گرایی» خواندم. موضوعش همان مرزگذاری بود. هنوز یک فصل از برنامه‌ی کتابخوانی پنج صبحی‌های خانم محمدی عقب هستم.
    خب الان هم می‌روم بخوابم که سردرد امانم را دارد می‌برد.
    شبتان خوش
    قهرمانی
    #گزارش_نیک

  54. گزارش‌نیک”1405/8/29″ آبان. روز جمعه.

    دعا خاندم. سپاسگزاری‌ بعد از غذا را انجام دادم.

    نویسنده‌ساز شرکت کردم.

    کارگاه‌ خود‌واژه‌ را شرکت کردم.

    وبینار خانم نصیری بزرگوار شرکت کردم.

    وبینار خانم یاوری بزرگوار شرکت کردم.
    راستش متوجه نشدم موضوع در مورد چی بود.

    صبح‌ چشمام‌ درد می‌کرد کتابی نخاندم.
    چشم‌هام بستم زمانی.
    موقع صبحانه‌‌خوردنم کمی خودم را سوزندم نور‌علی‌نور شدم.

    اینم از نیک‌نیک امروز.

    https://t.me/speechoff

  55. بنام خدا
    گزارش نیک ۱۹۲:
    همیشه‌ رفیق عزیز
    برایت بگویم از امروز که از صبح مهمان داشتیم. مهمانی از دیار پدری، زن ‌عمو موهای جوگندمی دارد لاغر است و بسیار زن آرام و مهربانی است و با‌لهجه‌ی شیرین یزدی صحبت می‌کند. و خیلی خوش‌بیان است. من هم تمرین شنونده‌ی خوب بودن را می‌کردم، البته شنونده‌ی خوب بودن به گوینده‌ هم بستگی دارد زن‌عمو خیلی خوش صحبت است.
    ظهر بقیه‌ی اعضای خانواده‌ام هم به دیدار زن‌عمو آمدند و حسابی سر‌گرم مهمان‌‌داری شدم.
    عصر کمی فراغت پیدا کردم و گارگاه «خود‌واژه» را شرکت کردم اما متأسفانه فقط بیست دقیقه‌ی اول در‌ کارگاه بودم، و باید وویس ضبط شده‌اش را گوش بدهم.
    خوشبختانه توانستم وبینار نویسنده‌‌‌ساز را شرکت کنم استاد کلانتری درباره تازه‌ترین دانش ‌شخصی صحبت کردند. طبق برنامه‌ی هفته‌ی پیش که قرار شد تازه‌ترین آموخته‌هایمان را در دست‌کم سه تا هفت موضوع به صورت فشرده در حد یک جمله در یک فضای دیجیتال ذخیره کنیم. و جمعه‌ها آنها را مرور کنیم. امروز الهه علیزاده مهمان وبینار بودند و از یادداشت یعنی چه؟ دسته‌یندی یادداشت، هسته‌ی‌ یادداشت و اینکه یادداشت درنگی است بر ایده، و اگر صبور و پیگیر باشیم کمک کننده‌است، صحبت کردند که برایم جالب بود. در ادامه وبینارپانزده دقیقه آزاد‌نوسی کردم، البته خانه شلوغ بود و تمرکز نداشتم اما همین آزاد‌نویسی باعث شد خستگی‌ام به در شود. وبینارها اوقات خوشی هستند.
    بعر از وبینار بر تعداد مهمان‌ها اضافه شد و همه‌ی وقتم به مهمان‌داری گذشت‌.
    آخر شب مهمان‌ها رفتند و زن‌عمو ماند تا فردا ظهر که با قطار برود.
    آخر شب فراقتی پیدا کردم که تا بنویسم از امروز که فقط به مهمان‌داری گذاشت نتوانستم بخانم و خیلی کم نوشتم، اما شنونده‌‌ی خوبی بودم. روزنویس هم کردم که بخشی از آن نامه‌ای شد برای تو همیشه رفیق مهربانم.
    محبوب امروز: «انگوروارگی»
    «با جرعه‌ای از انگوروارگیِ چشمانت مرا دوباره بساز.»
    «فرهنگواره‌ی فارسی خلاق»، شاهین کلانتری

  56. دو ساعت پیاده‌روی، هزار لحظه زندگی

    جمعه، ۲۹ آبان‌ماه ۱۴۰۵

    ساعت ۹ بیدار شد. صبحانه‌ای مقوی و رژیمی خورد و تا ساعت ۱۳ در کارهای خانه لولید.

    ساعت ۱۳:۳۰ کتابش را گشود. سرانجام طلسم پایان کتاب شکست و خواندنش به پایان رسید. دست به قلم شد تا نقد و تحلیل آن را بنویسد.

    کتاب را بست، ناهارش را خورد، لباس پوشید و از خانه بیرون زد تا کمی کالری بسوزاند.

    پیاده‌روی‌اش تا ساعت ۱۶:۵۰ طول کشید.

    وقتی به خانه برگشت، کتری را پر کرد و چای را دم گذاشت. حالا نوبت نوشتن گاه‌شماری روزانه بود. چای هم دم کشیده بود و باید خستگی پیاده‌روی را با نوشیدن یک چای دبش از تن به در می‌کرد.

    نوشتن را کنار گذاشت و به آشپزخانه رفت. یک فنجان چای تازه‌دم برای خودش ریخت، آن را در سینی گذاشت و به اتاق آورد. سینی را روی میز گذاشت و روی مبل نشست.

    ساعت ۱۷ وارد وبینار شد. همه‌ی بچه‌ها حاضر بودند. استاد ترانه‌ی «نسترن» را پخش کرده بود. حال‌وهوای ترانه و شور و شوق دوستان در وبینار حسابی سرحالش آورد. ناگهان خودش را دید که داشت بشکن می‌زد؛ سرحال و شاد،

    می‌دانست که پیاده‌روی طولانی امروز تمام انرژی‌های منفی را با خودش برده و به‌جایش او را سرشار از انرژی کرده است.

    ساعت ۱۷:۴۹ بود. پس از صحبت‌های الهه علیزاده درباره‌ی یادداشت‌برداری، همراه دوستان هم‌نویس در وبینار مشغول پانزده دقیقه آزاد‌نویسی گروهی شد.

    آهنگ بی‌کلامی که در پس‌زمینه پخش می‌شد، حس آرامش شگفتی به جانش می‌بخشید. انگار تپش‌های آرام کودکی بود بر چیزی؛ نه به‌درستی شنیده می‌شد و نه سکوت بود. بلکه فرکانسی از آرامش بود که دنیا به انسان هدیه می‌داد.

    جان آدمی تشنه‌ی فرکانس‌های آرام و بی‌کلام است؛ فرکانس‌هایی برگرفته از آواز پرندگان، غلغل آب و گذر از جویباری، صدای باد در دل جنگل؛ آواهایی که با نواختن ملودی آرامشان، جان را به شور و وجد درمی‌آورند.

    درست مانند همین آهنگ بی‌کلام که او را از خود بی‌خود کرده بود؛ تا جایی که به‌جای نوشتن، سر از کوچه‌ی انحرافی موسیقی درآورد!

    آری، راه را اشتباه رفته بود. از کوچه‌ی آهنگین برگشت و دوباره به خیابان آزاد‌نویسی پیوست.

    در مسیر پیاده‌روی چه گذشت؟

    از خیابان هویزه به دل سهروردی زده و خودش را به بهشتی رسانده بود. از بهشتی گذشت. برگ‌های ریزان درختان پاییزی و باد سرد، او را به مهمانی خود پذیرفته بودند.

    به چهارراه تخت طاووس رسید. غرق در دنیای خودش بود که دخترخانمی با گوشی در دست، سر راهش قرار گرفت. سلام کرد و او هم پاسخ سلامش را داد.

    دختر پرسید: «می‌شه خیابان شریعتی، کوچه‌ی … رو به من نشون بدید؟»

    تصویر دختر در ذهنش ماندگار شد؛ بلوز آبی آسمانی گرم، شلوار جین زغالی و موهای مشکیِ لخت و پریشان.

    مسیر را برایش توضیح داد، اما دخترک نمی‌توانست راه را پیدا کند. با خودش گفت: «با او همراه شو.»

    رو به دختر کرد و گفت: «من خونه‌ام همین منطقه‌ست و الان هم زمان پیاده‌روی منه. ایرادی نداره، بخشی از راه رو با شما میام.»

    به راه افتادند. از تخت طاووس به سوی شریعتی رفتند تا جایی که چهارراه از دور نمایان شد.

    در بین راه، دخترک گفت: «گرسنه‌ام شده. از وقتی برای انجام کاری از خونه بیرون اومدم، چیزی نخوردم. احساس می‌کنم نمی‌تونم مسیرها رو درست برم.»

    به او گفت: «ایرادی نداره، شاید قندت افتاده و همین باعث شده نتونی خوب تمرکز کنی و مسیر رو پیدا کنی. از همون اول بهتر بود اسنپ می‌گرفتی تا تو رو به مقصد برسونه.»

    دختر گفت: «می‌خواستم خودم مسیر رو یاد بگیرم.»

    او پاسخ داد: «مسیر خیلی طولانیه و این‌طوری نمی‌شه یادش گرفت.»

    دختر گفت: «آره.»

    سرانجام چهارراه بعدی از دور نمایان شد. با اشاره‌ی دست، مسیر را دقیق برایش نشان داد. خداحافظی کردند و هرکدام به راه خود رفتند. دختر به سوی مقصدش و او به سمت خانه برگشت.

    گاهی در میان یک پیاده‌روی معمولی، مسیر آدمی به زندگی آدم دیگری گره می‌خورد. چند قدمی با هم همراه می‌شوند، راهی را به یکدیگر نشان می‌دهند و دوباره هرکدام به مسیر خود برمی‌گردند.

    شاید پیاده‌روی فقط پیمودن خیابان‌ها و سوزاندن کالری نباشد؛ گاهی فرصتی است برای دیدن، شنیدن و لمس لحظه‌هایی از زندگی که اگر از خانه بیرون نمی‌آمد، هرگز تجربه‌شان نمی‌کرد.

    دو ساعت پیاده‌روی، هزار لحظه زندگی؛ و یک دیدار کوتاه که به خاطره‌ی آن روز پیوند خورد.

    #گزارش نیک

    https://t.me/ehteram_karami

  57. اینکه هر روز یه موضوع واسه کانالم پیدا کنم کار سختیه. زیاد، درگیر اینم که چی و از کجا بنویسم. درسته که روزمره خودش یه سوژه‌ست. اما خوب یادش نگرفتم. شاید هم نگاهِ خوب و دقیقی به پیرامونم ندارم. در آزاد‌نویسی‌های نویسنده‌ساز ایده‌های بهتری میاد سراغم.
    آراد و مشق و من.
    آزاد‌نویسی.
    پیاده‌روی.
    خسرو خوبان.

  58. جمعه‌ها خیلی دلم می‌گیره. دیشب داروم رو اشتباه خوردم تا صبح بیدار بودم.
    چقدر سخته کسی عزیزش رو از دست بده. نمی‌دونم چطور باید رفتار کنم تا بار غمش کمتر بشه. تمرین‌های شعر ماهی رو براش خوندم و نظر خواستم. بیشتر دقت کن و کوتاه بنویس. خوب شد همین باعث شد به چیز دیگه ای فکر کنه. ۱۰ صفحه از کتاب «جن نامه» رو خوندم. گزارش نیک دوستان رو هم خوندم.
    چند صفحه از فرهنگ‌نامه استاد رو خوندم و این کلمات خیلی برام دلنشین بود.
    «دیوانه دریا، آهوانه، ماهی‌وار، بال‌بالک، ناودانک»
    «غم اگر امید را با زندگی بیگانه کرد
    با صبوری بینشان ایجاد یک پل می‌کنیم
    می‌رویم و ترسی از این راه ناهموار نیست
    بر خدای نازنینان تا توکل می‌کنیم!»

  59. گزارش هشتاد‌و‌پنج
    سال‌واژه: تبدیل
    ادامه‌ی گزارش دیشب
    دیشب که تکه‌تکه گزارشم را آماده می‌کردم حال نامساعدی پیدا کردم. سرگیجه‌ی شدیدی که فکر می‌کنم ناشی از مشغله‌ها و خستگی‌های این روزها بوده. نوعی هشدار، آژیری که درونم کشیده می‌شد.
    _تئاتر اول محوطه‌‌ی تئاتر شهر متعلق به یک گروه اهل عراق بودند. نمایششان بسیار مفهومی بود و هرکس می‌توانست برداشت متفاوت اما همسو با پیام حقیقی تئاتر داشته باشد. البته چون زبانشان را بلد نبودیم طبیعتا درک کاملی نداشتیم. بعد از تئاتر به زبان فارسی توضیحاتی ارائه شد و فرد برداشتش را تحلیل یا از نظر من تحمیل کرد.
    هنری که ارزش تحلیل داشته باشد بی‌نظیر است اما تحمیل برداشت هرکس از ارزش آن می‌کاهد.
    شاید هم بعدا با این نظرم مخالف شوم اما فکر دیشبم این بود.
    گروه بعدی هم گروه لاهیجان با حضور دخترخاله‌ام بود. ذوق و هیجان داشت و نگاهش بین تماشاگرها روی ما و پدرش قفل می‌شد. بعدا خواهم گفت که چگونه میل و شوق او به تئاتر انگیزه‌ی من برای نوشتن شد.
    نمایششان همراه با نقالی و حرکات بدنی با پرچم و نماد ایران بود. خوش درخشیدند. بین آن‌ها بازیگری است که مدت‌ها زحمت می‌کشد و بسیار بااستعداد و کوشا می‌دانمش. این دومین تئاتری بود که از او می‌دیدم. نامشان را مطمئن نیستم اما نام خانوادگی ایشان شریفی است. آقای شریفی. جوان، هنرمند و تشنه‌ی صحنه.
    کمی از تئاتر سوم هم دیدیم که بیشتر کمدی‌موزیکال بود با گریم‌های جالب.
    داورها هم بودند. سه بازیگر تئاتر و تلوزیون و سینما.
    چون شوهرخاله‌ام دوست داشت عکس یادگاری با آن‌ها بگیرد ما هم کنارشان ایستادیم و گرفتیم. راستش تاحالا این‌کار را نکرده بودم علی‌رغم اینکه چندنفری افراد مشهور را دیده بودم. چون حالتی معذب‌گونه دارد و نگرانم که مزاحم حریمشان شوم.
    بعد هم چرخی بین دست‌فروش‌های آزادی زدیم و برگشتیم.
    …
    امروز صبح برای خرید ملزومات خانه به فروشگاه رفتیم.
    وسایل را در خانه جا‌به‌جا کردیم.
    قبل از شروع کلاس حمام رفتم و قبل از آن تمارین‌های خودواژه را ثبت کردم.
    خودواژه را آغازیدیم، پرانرژی، آغشته به حال‌و‌هوای شیراز.
    کمی گزارش‌خوانی کردم.
    غروب که حوصله‌ام سررفته بود هوای ریون یا مِشکی را کردم. تکه‌های کوچک مرغ را که مادرم بعد از تمیز‌کردن آن‌ها کنار گذاشته بود برداشتم. رفتم رو‌به‌روی خانه. سرد بود و باد شدیدی می‌وزید.
    پیش‌پیش کردم و دنبالم راه‌افتاد. غذایش را ریختم و کنارش روی سکو نشستم. غذایش را خورد. خودش را به کمرم مالید. با حشره‌ی کوچکی بازی کرد. می‌خواستم کم‌کم بروم که نزدیک آمد و روی پایم نشست. اول کمی ایستاد بعد تنش را شل کرد و خودش را گلوله کرد. تا به‌حال اینگونه ابراز محبت نکرده بود. سنگین بود و پنجه‌هایش را حس می‌کردم. نوازشش کردم و بعد از مدتی به‌زور بلندش کردم تا به شام برسم.
    حقیقتا حالم بهتر شده بود، پیشی‌درمانی جواب می‌دهد.
    کنکل دیدم و بعد سرخ‌‌وسیاه.
    قبل از آن هم برای تمارین این هفته سری به سایت گنجور زدم. خوش گذشت.
    تکه‌های امروز:
    _باید کمی برنامه‌ریزی مالی کنم.
    _از سریال مترسک فقط یک قسمت مانده. آن‌قدر حرص خوردم سر این سریال که هیچوقت یادم نمی‌رود.
    _مادر‌وپدرم کیسه‌ی نارنج‌هایی که از شمال چیده بودند را باز کردند. چندتایی مسافر و مهمان با خود آورده بودند. سه‌تا حلزون کوچک و بزرگ زنده که روی برگ نارنج‌ها لانه کرده بودند. قبل اینکه غذای ریون را دهم آن‌ها را هم کنار باغچه راهی کردم.
    _ بین کلمات خودساخته‌ی واژه‌ام، دو کلمه نظر استاد را جلب کردند: نور‌حیف برای شنبه. البته می‌خواستم حیف‌ِ نور باشد که حیف نون را یادآوری کند. دومین کلمه هم گارفیلدرَمیدگی بود برای روز دوشنبه. بچه که بودم عاشق انیمیشن گارفیلد بودم. فراموش نمی‌کنم که چه‌قدر از دوشنبه‌ها متنفر بود.
    _ تمارین همگی عالی و خلاقانه بود و خوشحالم که برای خودواژه کانالی جدا تهیه دیده شده.
    تکه‌های امروزم بیشتر از تکه شدند.
    خدایا ممنونم ازت.
    الحمدالله.

  60. گزارش نیک

    امشب برای بار دوم گزارش نیک می‌نویسم؛ شاید چون دیشب و برای اولین بار نوشتنش حسابی چسبید و حالم را خوب کرد.
    امروز دوباره مثل روز قبل زود شروع شد. چند شب است مبتلا شده‌ام به بی‌خوابی و هی روزهایم در قلب نیمه‌شب‌ها شروع می‌شوند.
    از ساعت یک تا چهار و نیم صبح در کانال‌های مختلف گشتم و خواندم. کانال بعضی از همکلاسی‌هایم در دوره‌ی نویسندگی خلاق را چک کردم و دیدم که چقدر آدم‌های جالب و دوست‌داشتنی هستند. یوتاب کیخای افسانه‌باز و الهه علیزاده، پرسشگر و خوش‌فکر، که نوشته‌هایش حسابی حال آدم را جا می‌آورد.
    ظهر بیدار شدم و دوباره ناهار سلف و تکرار روز قبل.
    باید درس بخوانم؛ بیشتر و جدی‌تر، برای پاس شدن در این ترم و ثابت کردن به مادرجان که سر و گوشم نمی‌جنبد و حواسم شش‌دانگ پی درس و آینده و زندگی است.
    ولی نمی‌خوانم و واگذارش می‌کنم به روزهای دیگر و وقتی که حس و حالش بود.
    پس بعدازظهر را فیلم دیدم باز، تا حالم خوب‌تر شود. این بار «بار سنگین»؛ فیلمی که استاد چند جلسه قبل معرفی کرده بودند، با شرکت «راسل کرو»، از خوب‌های زمانه که حسابی طرفدارش هستم و فیلم «پدران ودخترانش» را از همه بیشتر می‌پسندم. و این فیلمش هم عالی بود، واقعاً و دیدنی و بامفهوم.
    بعدش دوستان سفرکرده یکی‌یکی به خوابگاه برگشتند و ادامه‌ی روز را خرج هم‌صحبتی و مسخره‌بازی و خندیدن با دوستانم کردم.
    وبینار نویسنده‌ساز را شرکت کردم. عالی بود و ای‌کاش که هر روز شرکت کنم.
    استاد از چگونه منظم کردن یادگیری‌هایمان گفتند و وسطای وبینار چشممان به جمال الهه علیزاده روشن شد و برایمان از کش‌مکش‌هایش با «یادداشت» گفت و اینکه بالاخره موفق شده کشف کند که این یادداشت چیست و به چه درد می‌خورد.
    در آزاد‌نویسی متنی نوشتم که خیلی دوستش دارم. بعد از مدت‌ها اولین چیزی است که نوشته‌ام و دوستش دارم.
    امروز پیاده‌روی نکردم، ولی آهنگ گوش دادم.

    🍂۲۹ ابان ۱۴۰۵🍂

  61. امروز به جای باران باد بارید. باران خودش را از ما دریغ کرده چند روزی. ولی خوش به حالمان که باد را داریم این باد زیبا که درختان را پیچ و تاب داد و برگ‌های قدیمی را ریخت روی سنگفرش خیابان. مثل موجب‌برگی از از زمین بلند می‌شد اوج می‌گرفت و چند متر آن‌طرف‌تر فرومی‌ریخت. زرد و سبز درهم ریزان مثل مژه‌های معشوق یا گیسوانش که با باد جابه‌جا می‌شود. ریخت روی تنِ خیابان. و پذیرایش بود می‌گرفتش می‌بوسیدش و دوباره رهایش می‌کرد. و این تکرار بوسه‌ها جان می‌داد به طبیعت و ماشین‌ها که از میان این بزم شادمانه‌ گذر داشتند می‌رفتند و تن‌شان پاییز را لمس می‌کرد. چه مطبوع است غروب پاییز چه مطبوع است خورشید کمرنگِ پاییز. چه پاییزی است پاییز. خندیدم به روی طبیعت لبخندِ زیبا و درخشش زندگی که می‌توانست برای همه چیز مرا آماده کند. قدم زدم در این باد، رقصیدم در این باد و در آسمان اوج گرفتم. با حس خودم با همین حس‌های کوچک و کم‌جای خودم. رفتم به سمت روشنایی به سمت شادی.
    نوشتم کمی با خودم کلنجار رفتم. کجایم در کجای این جهانم؟ کجای این جهان محل سکون و آرامشِ من است؟ می‌دانم باید بنویسم اما در کدام وادی به چه دلیل به کدام سو به کدام خورشید؟ کدام کوچه یا نشانی؟ سرگردانم مثل همیشه اما گریزی نیست باید ادامه بدهم. پس ادامه می‌دهم برای ماندن برای نرفتن برای بودن. زیرا که همیشه بودن بهتر است. کمی بودن بهتر از هرگز نبودن است. می‌نویسم پیش می‌روم. حرکت می‌کنم. حرکت. حتی کم. حتی در فکر. حتی در سکوت حتی در کلمه حتی برای یافتنِ واژه. یک حرف یک حرفِ ملیح و لطیف.

    @hamisdr_shad

  62. گزارش نیک نهم
    بیست و نهم آبان

    نه دیروز و نه امروز راضی نبودم . رضایم به رضای خدا هم نبود .
    سرفه ها دم به دم می‌بربد نفسم را . به زمین نفرین کنم که تمام گناهان بر دوش زمین است . باید به هوا هم نفرین کنم .
    دستهای الوده ی که دامن هوا را هم الوده کرده .
    صبوری ها باید آموخت ، تا هوا صاف شود . آبی شود ، دستهای الوده را بشویید تا جور دیگر دست به کار شویم . صدای اذان از رادیو را بلند می کنم .
    وبا او تکرار می کنم «حی علی خیرالعمل »بعدیادداشتی می نویسم. خیّر چیست ؟
    اما با آنچه که الهه در مورد یادداشت گفت فرق داشت . دوباره نوشتم . خیر و شر را آنقدر آزادانه نوشتم که شر بیشتر از خیر شد .

  63. گزارش نیک نود و دوم.
    امروز صبحش به خواب و استراحت گذشت.
    جوری خسته بودم که انگار کسی با چوب و چماغ به جانم افتاده بودم و کتکم زده بود.
    تمام بدنم درد می کرد.
    ولی خواب واقعا خوب است. از تمام دنیا بی خبر می شوی و در رویای خودت چشمانت را می بندی و استراحت می کنی.
    از خواب که بلند شدم کمی مطالعه کردم. مطالعه برای مصاحبه ای که قرار است چند وقتِ دیگر رقم بخورد. راستش وقتی به حجم مطالب نگاه می کنم غصه ام می گیرد و دلم می خواهد یک دل سیر گریه کنم.
    از درون مشوش می شوم و اعصابم بهم می ریزد.
    بعد از ظهر هم به یاد قدیم فیلمی که دوست داشتم را دیدم و کلی انرژی گرفتم.
    بعد از فیلم دوباره به مطالعه پیوستم، اما هر چه می خواندم در ذهنم نمی رفت انگار تمرکز نداشتم و دلم نمی خواست ادامه دهم.
    برای همین رفتم با خدا خلوت کردم تا کمی آرام شوم.
    بعد از راز و نیاز با او به حمام رفتم و دوشی گرفتم.
    وقتی کارم تمام شد به شروع وبینار نزدیک شدیم.
    وبینار نویسنده ساز را می گویم.
    وارد وبینار شدم و استاد آهنگ بعد از نسترن را گذاشته بود.
    فضا شاد بود، اما من غم عجیبی را درونم حس می کردم.
    بعد از صحبت کردن استاد، الهه علیزاده آمد و درباره ی یادداشت صحبت کرد اینکه یادداشت اصلا چیست و چه نکته ها برایمان گفت.
    بیان او شیوا است و آرامش خاصی دارد.
    وقتی صحبت می کند تمام حواست را به سمت خودش می برد.
    استاد هم گفت که الهه علیزاده یک ویژگی که دارد این است که پیگیر ماجرا است. ماجرا و آن چیزی که ذهنش را مشغول می کند سر راه ول نمی کند دنبالش می رود تا راه حل را بیابد.
    راست می گفت این دختر خیلی پیگیر است.
    یک ربع آزاد نویسی کردیم.
    خیلی وقت بود که ننوشتم.
    آزادانه آزاد نویسی نکرده بودم و دل تنگش بودم.
    در آزاد نویسی امروز با خودم صحبت کردم و سنگ هایی را با خودم وا کندم.
    به او گفتم که بیشتر خودت را ببین چه شد آن قول هایی که به خودت دادی؟
    یادت رفت وقتی آزاد نویسی را شروع کردی با خودت عهد بستی که این روند را جدی بگیری و هر روز بنویسی و این زنجیره را قطع نکنی؟
    چه شد که اینطور از آن دور افتادی و زیر قولت زدی؟
    با خودم حرف زدم. به او نزدیک شدم و کمی نصیحتش کردم.
    نصیحت کردم نه سرزنش.
    به خودم نزدیک تر شدم. چون وقتی در وبینار بودم دیگر خبری از لذتی که قبلا هنگام حضور می بردم نبود.
    غمیگن بودم. در وبینار بودم ولی انگار نبودم.
    اعصابم به هم می ریخت.
    نمی دانم چم شده.
    خلاصه که این آزادنویسی عجیب به من چسبید و کل احساساتم را به چالش کشید.
    آن آرامشی که می خواستم را وقتی واضح و شفاف با خودم حرف زدم به دست آوردم.
    وسط وبینار هم که نتم به کلی پرید و نتوانستم با ادامه ی آن همراه باشم.
    بعد از وبینار هم حالم کمی بد بود اما به مرور رو به بهبودی رفتم.
    حالم خوب شد و آرامش عجیب سر تا سر وجودم را گرفت.
    این بود از حکایت امروز ما که عجیب اما قریب بود.

  64. جمعه تلاش ناکام روزهای آخر هفته برای نرسیدن به شروعی دوباره است. برای جلوگیری از تکرارِ «روز از نو، روزی از نو».

    امروز صبح با یک ربع آزادنویسی شروع کردم. از آن صبح‌هایی بود که نوشتن حس خوب زیادی به روحم تزریق کرد با تخلیه ذهن و هر آنچه به من یادآوری میشد.
    از نیمه‌ی صبح تا نیمه‌ی عصر در دامان طبیعت گذراندم به تبع‌قدمی زدم اما پیاده‌روی به آن صورت مدنظر نه.
    و به وقت برگشتن یک یادداشت در کانال منتشر کردم.
    میتوانم با ارفاق به روزم نمره‌ی ده بدهم.

  65. گزارش نیک ۸۸

    پس از سیاه کردن صفحات صبحگاهی، بیرون زدم و متاسفانه به «خودواژه» نرسیدم.
    وقتی برگشتم، قبل از هر کاری، فایل صوتی «خودواژه» را گوش دادم.
    آزادنویسی کردم.
    دعوا با تمرین‌های «شعرماهی» را ادامه دادم.
    «شب هول» خواندم. ۲۰ صفحه‌ی اول هنوز کمی گیج بودم. الآن بهتر درکش می‌کنم.
    درد زانو هنوز اجازه‌ی گامیدن و ورزش را نمی‌دهد. اما از دیروز بهترم.
    کمی با دوستانم گپ زدم.
    آزاد نوشتم و به سراغ «گزارش نیک» آمدم.
    با آزادنویسی و احتمالا سریال، شب را تمام می‌کنم.

    کانال تلگرامم:
    https://t.me/saaye_zaad
    نمره‌ی امروز: ۷/۵ از ۱۰

  66. هزار کلمه آزادنویسی با فحش‌دادن به دوست دوران راهنمایی‌ام گذشت. سلاحش در مقابل من قهرکردن بود. خوب می‌دانست که این طوری می‌تواند دیوانه‌ام کند.
    اسکریپت جدید یوتوب دربارهٔ افراد مستعد به ماکیاولیسم است‌. نمی‌دانم چرا همه چیز در نهایت به خانواده و محیطی برمی‌گردد که در آن رشد کردیم. در سریالی شنیدم: «بچه‌ها آینده والدینشان‌اند».
    زندگی‌نامه بالزاک تمام شد. بالزاک در شخصیت‌هایش تحول عمیقی پدید نمی‌آورد. راستینیاک در آخر همان مرد طمع‌کار و جاه‌طلبی می‌ماند که از همان اول بود.
    تأثیر شگرف ۴۵ دقیقه پیاده‌روی را با نیم کیلو شیرینی تر از بین بردم!
    خودم را به دقایق پایانی نویسنده‌ساز رساندم.
    مینی‌سریال فرانسوی tabula rasa را شروع کردم و از نه قسمت،‌ دو قسمت دیدم. افسر پلیسی در تلاش است تا پرونده‌اش را به کمک یک زن مبتلا به آلزایمر حل کند.

    https://t.me/zahrahabibi9626

  67. قرار شد سال‌واژه‌ام را تغییراتی بدهم و چند گزینه برایش دارم که هنوز انتخاب نکرده‌ام و تعهدورزی عاشقانه یا عاقلانه و چندتای دیگر را امتحان کردم باید پخته شوند تا جا بیفتد. امروز هم واجبات اول صبح را انجام دادم و به نوشتن پرداختم امروز نامه‌ای هم نوشتم و ایده‌های را گرفتم و نوشتم و بقیه‌اش را ساعت نه انجام دادم و به پیاده‌روی صبحگاهی رفتم. وقتی برگشتم سارا خواب بود چون امروز برایش تعطیل بود و خواب می‌خورد. در اتاقش را بستم و تا ده صبح بخوابد حسرت خواب صبح دارد. چون تاریکی هوا سر کار می‌رود و تاریکی برمی‌گردد خسته و مانده و بی‌اعصاب از آدمهای اطرافش است. با همسرجان ناشتایی خوردیم و جمع کردم و به کارهای مهمانی شب رسیدگی کردم همه اوضاع را آرام کردم و مهمانهای ما ظهر آمدند و ناهار خوردند و رفتند.البته تا ساعت پنج طول کشید در وبینار همچنان شرکت نکردم اولش وارد شدم اما یک تلفن واجب آمد و بعد نیم ساعت حرف زد و مرا پی کاری فرستاد و تا ساعت شش درگیر شدم. گرانی افسار گسیخته نگران کننده است چون وارد حریم خصوصی بدن شده و ذهن‌ها و فکرها را درگیر کرده است. رویای همیشگی من آبادی کشورم و موفقیت جوانهای این مرز و بوم است. حرف و گفتگو با مهمانها روزم را ساخت و خوردن و خندیدن به آنها و من نشاط داد چیزی هم زیاد برای خوردن نداشتیم یک غذای ساده و یک پیاله چای بود اما در کنار هم و گفتگو به آدم نشاط می‌دهد و فراموشی برای روحیه خوب است حتی دقایقی اندک.واژه‌ی دیر خراب آباد قشنگ است و برازنده دنیا. به امروزم نمره‌ی هشت می‌دهم. در وبینار خانم یاوری شرکت کردم و نوشتم گزارش تمام شد سر استاد و شما سلامت. این آدرس کانال تلگرام مهرابی است👇💦💝💚
    https://t.me/notetoday1

  68. وبینار امروز استاد، مثل جمعه‌ی قبل توسعه فردی بود. اون هم از نوع ذهن دوم. ذهن دومی در مورد تازه‌ترین آموخته‌های من. هفته‌ی پیش که راجع به این موضوع فکر کردم، به این نتیجه رسیدم که چقدر آموخته‌هایم از مسیر آنچه نیاز دارم دور است. یادگیری‌های من بیش‌تر همان موضوعات قبلی است، مثل تغذیه. هرچند که دیگر تغذیه سالم و ورزش جزئی از برنامه روزانه‌ام شده است. آنچه اکنون نیاز دارم، بیش‌تر راجع بهش بدانم، خاب، مایندفولنس، طرحواره‌ها، خلاقیت، و منطق است.
    کارهای امروز من:
    نوشتن صبحگاهی
    مراقبه
    ورزش
    مرتب کردن کمد و اتاق
    شستن لباس
    خاندن فایل «زبان‌شناس پنج دقیقه‌ای»
    انجام تمرینات کلاس خودواژه
    شرکت در کلاس خودواژه و کلمه‌برداری در کلاس
    شرکت در وبینار

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *