جملهیی خوب مابقیِ جملهها را هم میرساند گاهی. گاهی پس باید تنها در پی همان تکجملهی خوب دوید. یک راهش این است که یک فعل را بگذاری وسط و هر چه کلمه در دم به ذهنت آمد بنشانی پیشش. اینطوری:
مصدر فعل: مکیدن
درخت میمکم.
نور میمکم.
ستاره میمکم.
سپیده میمکم.
سماق میمکم.
کتاب میمکم.
سایه میمکم.
وبال میمکم.
انبردست میمکم.
جربزه میمکم.
گلایه میمکم.
پنجره میمکم.
خواب میمکم.
سایبان میمکم.
ابر میمکم.
و…
اینجاست که ناآگاه میبینی جملهیی چشمک میزند و میگوید راهم را بگیر و برو.
ابر میمکم…
