پیش کایدت مرگ پای آگیش

 

کدام قلمزنی‌ست که گاهِ نوشتن یادداشت‌های شخصی این پرسش گریبانش را نگرفته باشد: «وقتی مُردم و نوشته‌هایم دست دیگران افتاد، چه خاهند اندیشید؟»

یادداشت‌نویسیِ روزانه یادآور مرگ است، حتا اگر بنویسی و دور بریزی.

 

اگر از مرگ می‌‌هراسی، از یادداشت روزانه می‌پرهیزی.

اگر از مرگ می‌هراسی، اما از یادکردش برای خوب زیستن انگیزه می‌گیری، بیشتر می‌نویسی.

 

ننوشتن مرگ‌بارتر است.

 

پی‌نوشت: عنوان یادداشت از رودکی‌ است (+).

به همسفران مدرسه نویسندگی بپیوندید:

پیشنهاد مطالعه:

16 تیر 1403

16 تیر 1403

18 مهر 1402

18 مهر 1402

27 اردیبهشت 1405

27 اردیبهشت 1405

5 پاسخ

  1. نوشته عصایم شده تاکه بهترببینم گذرگاه خوددرغصه وغم ببندم هم اکنون به گفتاربیمارخود
    ازاینده ام چون ندارم خبربه دنیا بخندم که خطی نوارم به افکارخود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *