پیش کایدت مرگ پای آگیش

 

کدام قلمزنی‌ست که گاهِ نوشتن یادداشت‌های شخصی این پرسش گریبانش را نگرفته باشد: «وقتی مُردم و نوشته‌هایم دست دیگران افتاد، چه خاهند اندیشید؟»

یادداشت‌نویسیِ روزانه یادآور مرگ است، حتا اگر بنویسی و دور بریزی.

 

اگر از مرگ می‌‌هراسی، از یادداشت روزانه می‌پرهیزی.

اگر از مرگ می‌هراسی، اما از یادکردش برای خوب زیستن انگیزه می‌گیری، بیشتر می‌نویسی.

 

ننوشتن مرگ‌بارتر است.

 

پی‌نوشت: عنوان یادداشت از رودکی‌ است (+).

به همسفران مدرسه نویسندگی بپیوندید:

پیشنهاد مطالعه:

13 مهر 1404

13 مهر 1404

20 شهریور 1404

20 شهریور 1404

2 مرداد 1402

2 مرداد 1402

5 پاسخ

  1. نوشته عصایم شده تاکه بهترببینم گذرگاه خوددرغصه وغم ببندم هم اکنون به گفتاربیمارخود
    ازاینده ام چون ندارم خبربه دنیا بخندم که خطی نوارم به افکارخود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *