داستان کوتاه «دارم می‌میرم» از آتنا کفاشی

دارم می‌میرم. می‌خواستم فریاد بزنم و به تمام آدم‌هایی که مرا می‌شناسند بفهمانم که دارم می‌میرم. زبانم خشک شده و به سقف دهانم چسبیده است. پاهایم سرد و بی‌حال رو تخت افتاده است. چه‌قدر دلم برای انگشت‌هایم تنگ می‌شود. کاش کمرم کمی خم می‌شد تا بتوانم تمام پایم را لمس کنم و به مغزم یادآوری کنم این‌ها هنوز هستندها. فعلن مجبورم همینطور درازکش خیره به سقف، به پاها و قدم‌هایم فکر کنم.

کاش این سُرم را از توی رگ‌هایم بکشند بیرون. دیگر نمی‌خواهم. کاش آن آینه‌ی زشت از روی دیوار می‌افتاد و می‌شکست و شکسته‌هایش تمام رگ‌های خسته‌ام را می برید و از دست آینه و طعنه‌هایش راحت می شدم. دلم آینه‌ی خودم را می‌خواهد. همان که موهایم را بلند نشان می‌داد. لبخندم را شفاف. دیوارهای این اتاق، رنگ‌ها، همه‌چیز، حتی مامان هم در این اتاق زشت است. دلم برای پنجره‌ی خودم و بال‌های کوکو تنگ می‌شود. کاش کوکو اینجا بود و تن کوچکش را می چسباندم به سینه‌ام و سرش را می‌بوسیدم. برمی‌گردم خانه و دیگر نمی‌گذارم بچپانندش توی آن قفس دلگیر.

مامان از گوشه‌ی اتاق نگاهم می‌کند، شبیه مجسمه‌های رنگ نشده.کاش لااقل آینه‌ی روی دیوار کمی تمیز‌تر بود یا می‌شد دستمالی بردارم و خودم پاکش کنم. دستمال‌های من که حتی برای سرفه‌هایم کم می‌آیند. لب‌هایم را کش‌وقوس می‌دهم که شبیه لبخندی شود. چیزی از ته گلویم کنده می‌شود و حسابی نفسم را می‌گیرد. به دهانم اشاره می‌کنم و با انگشتانم، لیوانی را روی هوا می‌کشم. مامان مثل اینکه جرقه‌ای به تنش زده باشند سریع از بین لیوان‌های روی میز یکی را برمی‌دارد، احتمالن سبک‌ترین را.

لیوان تا نصفه پرشده را زورکی بین دستانم می‌گیرم. هر قولوپش زهرمار است. لب‌هایم را منقبض می‌کنم. گلویم را فشاری می‌دهم. شاید فراموش کرده‌ام که آب را چطور قورت می‌دهند. تمام بدنم منقبض می‌شود انگار که بخواهم جانم را از دهانم بریزم بیرون. مامان قوطی جدید دستمال را باز می‌کند و می‌گذارد روی میز.

بابا برگه‌ی ترخیص مهرشده را به دست‌های لرزان مامان می‌سپارد‌. انگار که آتشی انگشتانش را می‌سوزاند.

«مطمئنی که نمی‌خواهی اینجا بمانی مامان‌جان؟ به‌خدا دکترها یک چیزی می‌دانند.»

بابا هم که انگار بخواهد تلاشی بکند می‌گوید: «آره قربانت شوم اگر نظرت عوض شده هنوز هم دیر نیست‌. خودم برگه را پاره می‌کنم.»

مامان ادامه می‌دهد: «می‌ترسم نگران هزینه‌ها باشی. تو را به خدا قسمت می‌دهم، اگر مسئله‌ت هزینه‌هاست بگو مادر.

اصلن کوکو را هم می‌آوریم اینجا. وسایل اتاقت را مثل چیدمان خودت، همینجا می‌چینم. پنجره هم که دارد.»

به چشم های هردوشان می‌نگرم.

«جواب تمام برگه‌های آزمایش و تفسیرها را می‌دانم. نیازی به خرج اضافه نیست. چطور بگویم که خسته‌ام. دیگر دلم نمی‌خواهد هوایی وارد نایژه‌هایم شود. به‌خدا تمام بدنم می‌سوزد. چطور بگویم پنجره‌ی خودم با آن آسمان را می‌خواهم؟ مگر می‌شود پنجره‌ها و آسمانم را هم عوض کنی بابا؟»

می‌خواهم به چشم‌های ملتمسشان چیزی بگویم که آرام شوند. کاش می‌شد. کاش می‌توانستم با تمام تنم بغلشان کنم. بغلی مثل بغل خداحافظی، و سنگین بخوابم و رویای پرواز ببینم نه؟ سرم را تکانی می‌دهم و با حرکات ضعیف زبانم، ادا می‌کنم که: «برویم.»

نفس می‌کشم، هوا را می‌بلعم. کاش می‌‌‌‌توانستم چشم‌هایم را ببندم و توی تختم کنار پنجره‌ی اتاقم، پرنده‌ها را تماشا کنم. ولی زورکی هم که شده باید تتمه‌ی تنم را بیندازم روی صندلی ماشین. مامان برایم آهنگ پلی می‌کند.

گل و سکه و نقل و نبات رو سرش غوغا می‌کنه،

عروس با اون تور سفید بختشو پیدا می‌کنه

صورتش مثل برگ گل ناز به این دنیا می‌کنه

گل بریزین رو عروس و دوماد، یار مبارک یار مبارک باد

بابا زیر لب زمزمه می‌کند: «یار مبارک یار مبارک باد.» مامان احتمالن اشک‌هایش را نگه داشته است برای بعدن. فعلن فقط می‌خندد و دست می‌زند. کاش می‌شد تمام جان مانده را جمع می‌کردم و یک‌بار دیگر فقط یک‌بار دیگر می‌رقصیدم. موهایم را روی شانه‌هایم می‌ریختم و جلوی آینه بدنم را تکانی می‌دادم.

تنها جای دنج خانه اتاقم بود که حالا صدای مهمان‌ها و آدم‌ها به اینجا هم سرایت کرده است. بیمارستان که آرام‌تر بود. عمه مثل اینکه به لحظه‌ی مردنم فکر می‌کند. با آن کمردرد و پاهای پرانتزی‌اش خم می‌شود و همه‌ی اتاقم را جارو می‌کند. همه‌ی اتاق را دستمال می‌کشد. رودرباییستی نداشت بدنم را هم می‌برد، می‌شست. به خیال خودش آماده‌ام می‌کند برای رفتن. خوابم گرفته بود یا نه؟ داشتم مرواریدهای ریخته‌شده روی زمین را جمع می‌کردم. «تعبیر گردنبند مروارید برای زن جوان، احتمالن عروسی است.» این را عمه وقتی دستم را می‌بوسد، می‌گوید. دستم را سه بار می‌بوسد، یعنی می‌خواهد سه روز از عمرش را بدهد به من. این را جایی خوانده بودم که حالا یادم نیست کجا. سه روز که زیاد است. باور کن سه ساعت هم نمی‌خواهم.

دستم را به لبه‌ی پنجره فشار می‌دهم. انگشتانم له می‌شوند. می‌خواهم خودم را در آینه ببینم. آینه لب پنجره نیست. کوکو با انگشت‌هایم بازی می‌کند و روی شانه‌ام می‌نشیند.

شانه‌ام تیر می‌کشد. کاش تا وقتی این بی‌حسی به شانه‌ام نرسیده، تیر را بکشد و خلاصم کند.

مامان برایم آینه می‌آورد ، آینه‌ی عروس. آینه را کنار پنجره می‌گذارد. می خواهم بدون مانع، آسمان و پرنده‌ها را ببینم. مامان پنجره را باز می‌گذارد. دیگر هیچ‌کس نگران نیست که سرما بخورم. باد چند تار موی روی سرم را تکانی می‌دهد. به آینه لبخند می‌زنم. البته فرض می‌کنم که لبخند دارم. شگون آینه‌ی عروسی به همین لبخندهاست.

باید شانه‌ام را به شانه‌ی داماد تکیه دهم و خودم را کنارش جا کنم. دستش را حلقه کند دورم و انگشت‌هایش را به نرمی روی بازویم فشار دهد. اولش باید لب‌هایم را غنچه کنم و بعد یک لبخند ملیح تحویل آینه بدهم .

آینه را کجا بگذاریم بهتر است؟ احتمالن روی طاقچه‌ی کتاب‌هایم می‌گذارم. کنار دفتر شعر فروغ و دفترخاطراتم. پس عکس دونفره‌مان چه می‌شود؟ باید جایی درست‌وحسابی هم برای عکس‌ها پیدا کنم. رژم را پررنگ‌تر از همیشه می‌زنم. موهای شرابی‌ کرده‌ام همان رنگی که همیشه می‌خواستم. بعد دست شوهرم را می‌گیرم و پای پیاده کل شهر را قدم می‌زنیم. احتمالن بعدها آینه را کمی پایین‌تر می‌گذاریم. کنار گلدان‌ها بین شمعدانی‌ها هم خوب می‌شود. حالا بهتر شد. دختر کوچولویمان نوک پا که بایستد خودش را در آینه می‌بیند.

چه بادی می‌وزد. پرده، روی سرم مثل توری می‌نشید، مثل یک مهلت کوتاه. مامان روی سرم نقل می‌ریزد. بابا چه خوب و مردانه می‌رقصد. عمه‌، مرواریدها را جمع می‌کند. گردنبدم را از نو می‌بافد. پرده می‌چرخد. مامان انگار دارد موهایم را می‌بافد و بابا مدادرنگی‌ها را روی میز می‌گذارد. مامان شربت بهارنارنج را هم‌می‌زند. تا برفش آب نشده لیوانم را پر می‌کند‌. پرده می‌چرخد و بابا بادبادک اوج‌گرفته را به دست من می‌سپارد و باد چه اوجی به بادبادک می‌دهد. مامان زیباتر از همیشه کنارم می‌ایستد. بابا دوربین را روی ده ثانیه تنظیم می‌کند. پرده می‌چرخد. بابا قفس کبوترها را باز می‌کند و من به آقا سلام می‌دهم و دانه‌هایم تمام می‌شوند. پرده می چرخد. مامان پیراهن سفید کوچکی می‌بافد. پرده می‌چرخد و کنار می‌رود. آسمان چه مکثی کرده است. پرنده‌ها یخ زده‌اند و فقط کوکو در میانه‌ی سکوت، بال می‌زند. شانه‌ام گرم می‌شود و از تن آسمان برف می‌‌بارد.

به همسفران مدرسه نویسندگی بپیوندید:

پیشنهاد مطالعه:

22 شهریور 1403

22 شهریور 1403

19 فروردین 1400

19 فروردین 1400

3 پاسخ

  1. سلام آنتا جان من داستانتو خوندم، داستان برای من شبیه آلبومی از خاطره‌ها و آرزوها بود که تو آخرین لحظه‌های زندگی ورق می‌خوره، جایی که مرگ حضور داره، اما زندگی پررنگ‌تر از اون دیده می‌شه خوب بود و لذت بردم عزیزم

  2. آتنا جان من ترجیح میدم در مورد داستان زیبایت، نه بر احساسات که بر سازوکار متن مکث می‌کنم:

    «داستان از مرگ حرف می‌زند، اما موضوع اصلی‌اش مرگ نیست؛ محرومیت است. محرومیت از آینده‌ای که راوی برای خودش تدارک دیده بود. شما هوشمندانه به جای شرح بیماری، فهرستی از چیزهای نزیسته را پیش چشم خواننده می‌گذاری:
    داماد، آینه، دختر کوچولو، خانه، پرنده و پنجره. مرگ در این متن یک واقعه نیست، بلکه لغو یک برنامه است. هرچه داستان جلوتر می‌رود، واقعیت بیمارستان عقب می‌نشیند و تخیل جای آن را می‌گیرد.
    به نظرم تنها خطر متن، وفور تصویرهای شاعرانه است؛ گاهی زیباییِ جمله‌ها می‌خواهد بر تلخیِ موقعیت غلبه کند. با این حال پایان‌بندی با کوکو، برف و آسمانِ مکث‌کرده، تعادل را دوباره برقرار می‌کند و به متن وقاری می‌دهد که از احساساتی‌گری فاصله دارد.»

    1. سلام عزیزم من داستانت رو خوندم و باتوجه به دانش خیلی خیلی کمم می‌خوام برات بنویسم:
      من خیلی داستانت پسندیدم مخصوصا کوکو رو‌.
      این داستان برای من نشان دهنده خواستن و نخواستن زندگیه. مبارزه ارزش‌ها و باورها و احساسات متناقض. ولی خواستن بیشتر غلبه داره. من چیزی که فهمیدم این بود که شخصیت اصلی با وجود همه رنج های بیرونی و درونی میل زندگی درونش هنوز زنده است و چربیده به بخش غم‌انگیزش و سر پا نگهش داشته. شاید هم این که مهلت کمی برای زندگی کردن داره باعث شده که این میل با وجود این که درون رنج عمیقی زندانیش کرده شاید از قبل هم کمی زنده تر شده باشه.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *